Etiket: kommunisme

Naspersprokureur pleit dat Dan Roodt tronkstraf kry

‘n Vreemde toneel het hom vanoggend weereens by die Randburgse Landdroshof afgespeel toe ‘n prokureur, Adelé Le Roux, ‘n betoog gevoer het dat dr. Dan Roodt vir “minagting van die hof” tronk toe gestuur moet word. Le Roux tree vir die Naspers-filiaal, Paarl Media op.

In haar betooghoofde wat sy aan die hof voorgelê het, beweer sy dat Roodt “sy hele dag deurbring deur rassistiese, lasterlike artikels vir PRAAG te skryf, of kontraproduktiewe inligting opkyk soos die twiet wat deur hom op 16 Augustus 2014 geplaas is: ‘Wow, I have just spent an hour looking for the Claudia Braude report on ‘Racism in the media’ online, finally found it!'”

Hierdie navorsing is deur Roodt gebruik vir sy eboek, Raiders of the lost Empire: South Africa’s ‘English’ identity. Klaarblyklik mag skrywers nie meer navorsing vir hul boeke doen nie.

Daarom vra Le Roux, namens Naspers, dat Roodt “tot ‘n tydperk van aanhouding in die gevangenis gevonnis word, waarvan die duur in die hande van die Hof gelaat word”.

Die saak is intussen uitgestel. Na afloop van die hofverrigtinge het die Naspers-prokureur dit betreur dat Roodt steeds “op vrye voet” verkeer, maar dat dit “nie meer lank sal wees alvorens hy agter tralies is nie”.

In die litanie van klagte wat Paarl Media teen Roodt opgestel het, tel sy kritiek op Pierre de Vos wat in ‘n rubriek uitgespreek is. Blykbaar mag De Vos en ander polities korrektes nie gekritiseer word nie. Ook Roodt se betrokkenheid by die aksie teen Conrad Koch namens Steve Hofmeyr word deur haar genoem as ‘n verdere grond waarom Roodt gevangenisstraf verdien aangesien hy “misplaaste kommer en inmenging in ander mense se sake voor die hof toon (soos die beskermingsbevel waartydens mnr. Roodt namens Steve Hofmeyr teen Conrad Koch alias Chester Missing opgetree het)”. Blykbaar meen sy dat Roodt PRAAG “se hulpbronne uitput” terwyl hy veronderstel is om alles in sy vermoë te doen om Paarl Media se rekening te betaal.

Volgens Le Roux “word die waardigheid en die doeltreffendheid van die howe doelbewus deur mnr. (sic) Roodt ondermyn. Hy minag hofbevele en beledig of verkleineer landdroste.” Laasgenoemde is blykbaar van toepassing op ‘n frase in ‘n berig wat hier op praag verskyn het en waarin daar na landdros Sewnarain, wat die beslissing in die Steve Hofmeyr-Conrad Koch-saak gevel het, as “‘n landdros van kleur” verwys word. Daarom beveel sy aan dat die enigste oplossing is om Roodt “gevangenisstraf op te lê, aangesien “die krediteur wil toesien dat die reg geskied, op een of ander manier, asook die samelewing”.

Dié beskrywing van die landdros as iemand van “kleur” is deur een van Koch se rare swart ondersteuners self op sosiale media gebruik.

Intussen het dr. Dan Roodt Naspers en sy filiale soos Paarl Media en Media24 by die Mededingingskommissie verkla. “Waaroor dit gaan,” sê hy, “is die monopolie wat Naspers oor veral Afrikaanse media, maar ook die drukkers- en boekbedryf, beskik. Sonder publisiteit in die Naspersmedia kan niemand ‘n boek verkoop of ‘n organisasie soos PRAAG aan die gang hou nie. Boonop het Paarl Media ons daarin gedwing om ‘n veel groter oplaag van die boek te druk as wat ons aanvanklik wou, weens sy oorheersende posisie in die mark.”

PRAAG is ook besig om om kondonasie aansoek te doen teen die aanvanklike verstekvonnis wat “onder vreemde omstandighede” verkry is. “Van die begin af het ons gesê ons gaan die aansoek teenstaan,” sê Dan Roodt. “Hoe die vonnis in ons afwesigheid verkry is, verstaan ons nie. Solank as wat ons deur die hof daartoe gedwing word, betaal ons egter elke maand ‘n bedrag aan Paarl Media se prokureurs oor. Om een of ander rede is dit nie genoeg nie en word daar nou ‘n heksejag teen my gevoer en gepoog om my tot gevangenisstraf vir my menings te vonnis.”

Roodt en PRAAG eis ook R400 000 van Paarl Media vir die skending van sy taalregte en skade wat weens die onwettige monopolie in die boekbedryf op net een boek gely is.

‘Enige vyand van Dan Roodt is ‘n vriend van my’

Me. Adelé le Roux, met blonde hare, van agter. Links van haar sit Johan Pienaar, met die ligblou hemp en bril tydens verlede week se hofsitting toe die Conrad Koch-Steve Hofmeyr-saak voorgekom het.
Me. Adelé le Roux, met blonde hare, van agter. Links van haar sit Johan Pienaar, met die ligblou hemp en bril tydens verlede week se hofsitting toe die Conrad Koch-Steve Hofmeyr-saak voorgekom het.

Tydens die Conrad Koch-Steve Hofmeyr-saak verlede week op 27 November het me. Adelé Le Roux langs mnr. Johan Pienaar gesit en was druk in gesprek met hom. Toe dr. Dan Roodt Le Roux uitvra wat sy in die hof maak vir ‘n saak wat niks met haar te make het nie en waarom sy met Pienaar praat, het sy omgedraai en gesê: “Enige vyand van Dan Roodt is ‘n vriend van my.”

PRAAG en dr. Dan Roodt word reeds jare lank deur Pienaar geteister, in so ‘n mate dat hy Pienaar op Twitter en Facebook versper het. Pienaar het ook adverteerders van PRAAG gekontak en hulle gedreig om hul advertensies van die praag-webblaaie te onttrek.

“Ons is nou regtig volledig in die Sowjetunie tydens die 1930’s,” sê dr. Dan Roodt. “Nie net word daar heksejagte teen ons gevoer en gepoog om ons finansieel en andersins te ruïneer nie, maar daar word selfs gevra dat ek vir ‘n onbepaalde tydperk gevangenisstraf opgelê word sodat ek tot ander ideologiese insigte kan kom. Ek voel soos Solsjenitsin, wat in ‘n strafkamp aangehou is, onder andere omdat hy ‘n Christen was.”

Sowel Johan Pienaar as Piet Croucamp bedryf ‘n Facebookblad wat as “Afrikaanse ateïste” bekendstaan en waarin daar openlik haatspraak teen Christene gepredik word, tesame met die idee dat hulle soos ander dissidente vervolg behoort te word of gewelddadig aangeval behoort te word.

‘Ek is in opstand teen kommunisme’ – Dan Roodt

“In my jong dae op universiteit was ek ook links, hoewel nooit marxisties nie,” sê Dan Roodt. “Ek het meer in vryheid vir die individu en die gemeenskap sónder staatsoorheersing belanggestel. Toe ek in 1985 in Parys aankom, het ek Tsjeggiese en Russiese vlugtelinge ontmoet wat my van die toestande in hul lande vertel het. Dit het my oortuig dat kommunisme ‘n gevaarlike en bose ideologie is wat menselewens op groot skaal kan vernietig. Dis ook waarom ek die naam PRAAG gekies het, ter herinnering aan die Praagse Lente toe die hele Tsjeggiese hoofstad in 1968 teen kommunisme in opstand gekom het.”

“Nooit het ek kon dink dat dieselfde toestande van heksejagte, onverdraagsaamheid en vervolging van Christene en andersdenkendes in my eie land sou posvat nie,” gaan Roodt voort. “Ek aanvaar dit egter nie. Ek is in opstand teen kommunisme.”

Op hierdie foto kan Pienaar gesien word waar hy tussen Charlea Sieberhagen van Beeld en Lourensa Eckhard, tot onlangs van Beeld maar tans by KykNET, sit. Sommige beweer dat sowel Pienaar as Croucamp joernaliste "hanteer" om Afrikanerdissidente en Christene te beswadder en te vervolg.
Op hierdie foto by verlede week se hofsitting tydens die Koch-Hofmeyr-saak kan Pienaar gesien word waar hy tussen Charlea Sieberhagen van Beeld en Lourensa Eckard, tot onlangs van Beeld maar tans by KykNET, sit. Sommige beweer dat sowel Pienaar as Croucamp joernaliste en radio-omroepers “hanteer” om Afrikanerdissidente en Christene te beswadder en te vervolg.

Rooi Rose vir Oos-Duitsland

Brigitte Weidlich, ‘n gebore Namibiër en deesdae ‘n vry­skutjoernalis, het in 1989 in die musiekdepartement van ’n private radiostasie in München gewerk, het sy aan die Republikein vertel.

Op die geskiedkundige aand toe die aankondiging in Oos-Duitsland gemaak is dat grensposte na Wes-Berlyn oop is, was sy nie tuis nie en het gevolglik niks van die water­skeiding-aankondiging geweet nie.

“Die oggend van 10 November was ek op pad werk toe toe ek die nuus oor die radio hoor. By die werk aangekom, het die nuusredakteur vir een van die joernaliste gesê om onmiddellik Berlyn toe te gaan om die grootste storie sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog te dek.

Andreas, die joernalis, het dadelik ingestem, maar gesê hy het ’n assistent nodig. Ek het onmiddellik aangebied om saam te gaan, al het ek geen joernalistieke ondervinding gehad nie,” vertel Brigitte.

“Ons het die oggend van 11 November by Bahnhof Zoo in Wes-Berlyn aangekom. In daardie stadium was dit die enigste stasie vanwaar besoekers in Wes-Berlyn kon inkom.

“Ons opdrag was om so gou as moontlik by die Brandenburger Tor te kom. Die verkeer was druk en oral was die bekende Oos-Duitse Trabi-motors te sien. Dit het ons byna ‘n uur geneem om daar te kom.

“Die muur het nog gestaan en gewapende Oos-Duitse soldate het op die muur gestaan met die helfte van Berlyn se bevolking wat voor die muur saamgedrom het. Die atmosfeer was gespanne. Sommige mense het probeer om met die nors Oos-Duitse soldate te praat. ‘n Bejaarde vrou van Berlyn het met hulle gepraat en gesê: ’Sê vir jul base hierdie muur moet gaan.’ Hulle het nie spier verroer nie. Die vrou het nader gegaan en aan ‘n jong soldaat gesê: ’Jy is so jonk dat jy my seun kon wees. Hou jy daarvan dat families geskei bly, selfs ná wat op 9 November gebeur het? Hierdie muur moet gaan.’

“’n Jong meisie met ‘n bos rooi rose het daar aangekom en probeer om vir elke soldaat ‘n roos te gee. Die muur was te hoog vir haar om by te kom. ’n Paar jong mans het haar opgelig en sy het weer probeer. Die eerste twee of drie soldate het geweier om die roos te vat, maar een van hulle het. Groot applous het opgegaan en toe die ander soldate sien so ’n gebaar dra die goedkeuring van die skare weg, het hulle elkeen ook ‘n roos aanvaar.

“Sommige mense het begin skree: ‘Wir sind ein Volk’ (Ons is een volk).

“Amerika en Brittanje het sedert die einde van die oorlog verteenwoordigers in Berlyn gehad. Gedurende die oggend het die Britse militêre attaché in volle uniform daar aangekom, vergesel van ’n hele afvaardiging om die situasie te ondersoek.

“My kollega, Andreas, het gesê ons moet met hulle ’n onderhoud voer en wou weet hoe goed my Engels is. Ons het ons mediakaarte gewys en ek het die Britse generaal in Engels gevra vir ’n onderhoud. Hy het ingestem. Hy was duidelik verbaas dat iemand Engels met hom praat en het gevra waar ek Engels geleer het. Ek het gesê in Namibië en toe vra hy uit oor Namibië. Ongelukkig kan ek nie sy naam onthou nie. Hy het die gebeure as ’n unieke en geskiedkundige geleentheid beskryf wat fundamenteel die pad vir Europa vorentoe sou verander.

“’n Mens moet onthou dat selfone en die internet 25 jaar gelede nie bestaan het nie. Ons moes ’n telefoonhokkie kry om die radiostasie in München te skakel en verslag te doen. Andreas het regstreeks verslag gedoen en op die regte oomblik moes ek die knoppie op die bandopnemer druk. Dan het Andreas die telefoongehoorstuk oor die luidspreker van die bandmasjien gehou.

“Oos-Duitsers wat in Wes-Berlyn ingekom het, het ’verwelkomingsgeld’ van die federale regering gekry. Die handelsbanke is oorstroom en gevolglik het die banke stalletjies buite die banke geopen om mense te help en vir hulle hul geld te gee.

“Die Oos-Duitsers was oorweldig deur die verskeidenheid goedere wat hulle in Wes-Berlynse winkels aangetref het. Dit was asof hulle in ’n wonderwêreld was. Al was dit winter en die weer grys en oortrokke, was Wes-Berlyn daardie dag so oorweldigend lig, met groot helder advertensieborde en straatligte en winkelvertoonvensters vol kleur en lig. Dit was in skrille kontras met hoe grys en vaal dit in die ooste van die stad was.

“Berlyn se stadsraad het ook onmiddellik gratis ritte op treine en busse ingestel sodat mense vrylik kon rondbeweeg. In nog ’n stap wat baie gehelp het, is afgetrede bus- en trempersoneel weer in uniform geplaas en hulle het mense gehelp om by hul bestemmings uit te kom. Mense uit die ooste het nie geweet waar om wat in die weste te vind nie. Mense was in daardie dae so hulpvaardig, dit was ’n ongelooflike belewenis.

“Gedurende die dag het ons gehoor mense het elders in die stad begin om aan die muur te kap. Hulle het die bynaam ‘Mauerspecht’ (muur houtkappervoëls) gekry. Ons is daarheen en het gesien hoe jong mense besig was om te kap en vir hulle aandenkings van die muur te neem.

“Die Wes- en Oos-Duitse regering was ondertussen besig om te onderhandel om van die muur ontslae te raak, want die grensposte kon eenvoudig nie die druk hanteer van al die mense wat wou deurkom nie.

Die aand van 11 November het Andreas en ek na ’n sekere plek gegaan waar die Wes-Berlynse burgemeester, Walter Momper, by was en waar ‘n trekker en hyskraan begin het om die muur af te breek en dit fisies te verwyder.

“Die muur is in segmente gebou, en in segmente verwyder. Ek onthou dit was koud en Momper het ’n helder, rooi serp aangehad. Mense was saamgetrek om die verwydering van die muur te aanskou. Hulle het geskree en dit was baie emosioneel. Na die muursegment verwyder is, kon ons aan die oostekant ’n oop stuk grond sien waar polisie en soldate gestaan het. Berlyners het sjampanjeproppe geskiet en mense het gefluit en geskree en handegeklap, en sommige het van pure emosie gehuil. Toe die eerste mense van die ooste deurkom ná hulle hul dokumente aan die soldate getoon het, het hulle ’n byna heldeontvangs aan die westekant van die muur gekry.

“Die Sondagmiddag toe ons by Bahnhof Zoo was om na München terug te keer, het mense ons vertel dat die wêreldbekende Russiese tjellis, Mstislaw Rostropowitsj, met sy private vliegtuig in Berlyn geland het en met sy tjello by een van die plekke langs die muur begin tjello speel het. Dit was sy manier om te wys hoe gelukkig hy met die gebeure was,” vertel Brigitte.

Ambassadeur Hückmann onthou

Die Duitse ambassadeur in Namibië, mnr. Onno Hückmann, was ten tyde van hierdie geskiedkundige ­hoofstuk in Duitsland se ­geskiedenis, in Bonn by die Duitse ministerie van buitelandse sake se lessenaar gemoeid met Afrikasake.

“Die val van die muur en die opening van grense tussen Oos- en Wes-Duitsland het vir almal as ­verrassing gekom. Net soos die muur in 1961 byna oornag verrys het.”

SANCO uit Limpopo-dorpie verjaag

Inwoners van die dorpie Bunzhe buite Tohoyandou in Limpopo het huise van SANCO-lede gevandaliseer.

Die huise is met klippe bestook en groot skade is aan die eiendomme aangerig.

Die ontstoke inwonwers het begin amok maak en vyf huise in die gebied geplunder. Vier van die huise behoort aan lede van die burgerlike organisasie SANCO (South African National Civic Organisation) en die ander aan ‘n hoofraadgewer.

Gemeenskaplede beskuldig die slagoffers daarvan dat hulle gemeenskapsprogramme ontwrig.

Die vrede tussen die ANC en SANCO dreig om tot ‘n einde te kom, ten spyte van vermanings deur die president dat die alliansie nie in gevaar gestel moet word deur kleinlike stryerye nie.

Vier huise van SANCO-lede is vroeër die maand in Durban afgebrand weens die politieke spanning tussen Sanco en die ANC in die gebiede.

SANCO beweer die ANC het R50 000 belowe aan elkeen wat die kantore sal vernietig.

“Sanco veg vir arm mense en sy (die raadslid) hou nie daarvan nie,” het ‘n SANCO-lid aan IOL gesê.

Een van die voorpraters vir SANCO is die AU-ambassadeur Malaika wa Azania wat onlangs in Marokko aangehou is weens visumprobleme.

Sy het die ANC daarvan beskuldig dat dit ‘n “bourgeois nasionalistiese organisasie is, wat die ergste elemente binne sy leierskapgeledere huisves, en “die omstrede gewillige koper, gewillige verkoper-beleid wat die grond-herverdelingsproses ondermyn en die belange van kapitaal beskerm” en SANCO aangeraai om uit te stap uit die alliansie.

Wa Azania se tirade herinner sterk aan iemand wat Karl Marx se tekste heel ingesluk het.

SANCO-lede sê hulle is vreesbevange na die voorval. Die voorsitter van die plaaslike tak van SANCO, Khathushelo Ramufhifhi, het die skade aan eiendom skerp veroordeel.

Daar word beweer dat spanning tussen SANCO en van die gemeenskapslede vir dié voorval verantwoordelik was.

Ramufhifhi het almal in die gemeenskap gevra om te help sodat die mense wat deur die geweld geraak word gehuisves kan word.

Die oorlog wat nooit opgehou het nie

Die land se infrastruktuur verkeer onder ‘n veel groter bedreiging in 2014 as wat dit in 1984 was, omdat die terroriste se kaders van die rewolusie hetsy moedswillig, hetsy deur growwe nalatigheid, die infrastruktuur bedreig en saboteer.

As mens aan terreur dink, dink jy dikwels aan terreur wat teen burgerlike teikens gemik is. Beelde van die Kerkstraatbom, met verminkte liggame, kom dan by jou op. Die lafhartige moord op burgerlikes, soos deur die sogenaamde gewapende vleuel van die ANC-terreurbeweging, MK, gepleeg, was egter slegs een aspek van ‘n terreuraanslag.

delport_manfred_600Die ander aspek van ‘n tipiese terreuroorlog is sabotasie, wat teen infrastruktuur gemik is. Tydens die Rivoniaverhoor was die hoofklagtes teen die oorlede terrorisgôt Mandela en sy trawante dan ook eerder verwant aan die voorneme om sabotasie te pleeg teen infrastruktuur. Die staatsaanklaer, Percy Yutar, het in sy openingsrede beweer dat Mandela en sy mede-terroriste genoeg springstof wou bekom om ‘n stad die grootte van Johannesburg te vernietig. (En vandag aanbid die meeste blankes hierdie einste terroris op klakkelose wyse…)

Soos met sy sogenaamde militêre aanslag, wat bloot burgerlikes kon vermoor, was die onbeholpe MK en Mandela en trawante egter amper komies-oneffektief in hul veldtog om sabotasie teen infrastruktuur te pleeg. Daar was slegs enkele suksesvolle voorvalle van sabotasie in die jare sestig, sewentig en tagtig wat teen infrastruktuur gemik was, en dit was meestal beperk tot die lafhartige plant van landmyne om paaie onrybaar te probeer maak. Nietemin het die vorige regering die sabotasiebedreiging teen infrastruktuur ernstig opgeneem.

Daar is byvoorbeeld spesiale strukture ontwerp om terreur te fnuik. In stede van die gewone elektriese hoogspanningspale, met vier pote, is daar spesiale strukture opgerig wat slegs een, sentrale steunpunt gehad het, met vier kabels aan die grond geanker wat die paal regop gehou het. Die gedagte hieragter was dat dit moeiliker sou wees om só ‘n struktuur met ‘n enkele kleefmyn te vernietig, omdat die kabels vier kleefmyne sou vereis. Daar is ook hoë draadheinings om strategiese punte soos olieraffinaderye opgerig, om RPG7-aanvalle te probeer afweer.

Gelukkig vir ons, en die land se infrastruktuur, het die eweneens-onbeholpe NP-onderhandelaars gekapituleer by Kodesa, en ‘n volskaalse oorlog, ook teen infrastruktuur gemik, afgeweer, nie waar nie? Só vertel die hoofstroommedia ons immers. Deur die sleutels van al wat ‘n kragstasie, dam, reservoir, rioolwerke en infrastruktuur-item is, aan Mandela en sy terroristrawante te oorhandig, is die destydse veldtog van sabotasie stopgesit. Rooi Helen Zille kon selfs onlangs ‘n klammigheid in die oog ontwikkel toe sy met nostalgie terugverwys het na haar sogenaamde held, die aartskommunis Hani, wat die hoof van MK was.

Die werklikheid sedert 1994 is egter radikaal anders as die leuens en propaganda wat deur die media en die NSA-lofprysers aan ons voorgehou word. Waar die terroriste vóór 1994 met die veiligheidsmagte te kampe sou kry as hulle sabotasie wou pleeg, is hulle deur Pienk Frikkie se kapitulasie by Kodesa binnegenooi, en is die spreekwoordelike trop bobbejane op 27 April, 1994 as’t ware in die vrugteboord losgelaat. Die burgeroorlog waaroor ons so gewaarsku is vóór 1994, het nie opgehou nie. Inteendeel; dit onmiddellik in intensiteit toegeneem. Ek praat nie eens van die geweldige toename in moorde en veral plaasmoorde nie, maar eerder van die sabotasie-oorlog wat teen infrastruktuur gemik is.

Vanoggend word ons byvoorbeeld weer eens wakker met die nuus dat bobbejane vir die tweede keer op die vrugteboord se elektriese substasie in Centurion losgelaat is. In wat slegs beskryf kan word as beplande terreur, het sogenaamde kabeldiewe (eintlik saboteurs) vir die tweede keer in ‘n maand gesorg dat groot dele van Centurion in die donker wakker moes word. Ek kan my egter nie aan een voorval tydens die diepste, donkerste dae van die 1980’s herinner, waar daar in my buurt kragonderbrekings agv sabotasie was nie. Nie net saboteer hulle substasies nie, maar ook het die trop Eskom se vrugteboord kaalgesteel. In die jare tagtig het Eskom ‘n oormaat elektrisiteit opgewek. Sedert 2007 kreun Eskom egter agv moedswillige wanbestuur en sabotasie, en is sogenaamde beurtkrag ‘n werklikheid wat kort-kort dreig.

Tydens die 1980s is daar gevrees dat saboteurs die drinkwater in waterreservoirs sou vergiftig, maar niks het daarvan gekom nie. In 2014 sterf mense egter agv besmette drinkwater in die Wes-Transvaal. Die kaders van die onvoltooide rewolusie se onbeholpenheid, of kwaadwilligheid, het die drinkwater in Wolmaransstad en Bloemhof gesaboteer.

Daar was enkele landmyn-voorvalle in die 1980’s, meestal teen die grense van die buurlande, wat enkele paaie ontoeganklik gemaak het. In 1994 is die groot meerderheid van die land se paaie, en omtrent alle paaie in landelike gebiede, totaal onrybaar as gevolg van miljoene slaggate, die gevolg van ‘n kwaadwillige afskepery wat slegs as moedswillige sabotasie beskryf kan word. Die saboteurs is maklik identifiseerbaar: Dit is die kaders wat met ‘n Graad 6-kwalifikasie in ingenieursposte aangestel word.

Die land se infrastruktuur verkeer, kortom, onder ‘n veel groter bedreiging in 2014 as wat dit in 1984 was, omdat die terroriste se kaders van die rewolusie hetsy moedswillig, hetsy deur growwe nalatigheid, die infrastruktuur bedreig en saboteer.

Die oorlog het nie in 1994 opgehou nie. Dit het eintlik toe eers begin.

Die Stem: Ons moet eie kultuur en tradisies beja

Pleks van klasseloosheid, verteenwoordig ‘n ongedifferensieerde samesyn die nuwe utopie wat aan ons voorgehou word.

Leon Shreiber se poging in Beeld om Afrikaners wat graag Die Stem wil sing en Julius Malema se swart radikalisme as “spieëlbeelde” aan mekaar gelyk te stel, mag goeie propaganda wees, maar sneuwel sodra dit onder die vergrootglas kom.

As ons vergelykings wil tref, is daar eerder ‘n ooreenkoms tussen Schreiber se soort opgewarmde “smeltkroes”-denke en dié van die EFF. Malema het hom tydens ‘n onderhoud met Debora Patta as ‘n “Marxis-Leninis” beskryf. Sy sienings van ons geskiedenis is radikaal en strook met dié van Joe Slovo en Ruth First, wat glo dat die Suid-Afrikaanse verhaal een lang geskiedenis van diefstal deur blanke “setlaars” verteenwoordig.

roodt_dan_wikiSoos ons weet, is die marxisme ‘n internasionalistiese ideologie wat opgesom word deur die slotreël van Marx en Engels se Kommunistiese Manifes: “Werkers van die wêreld, verenig u!” Die hedendaagse multikulturalisme en Anglo-Amerikaanse imperialisme wat die bestaan van individuele volkere misken, is deelagtig aan dieselfde internasionalisme. Onlangs het die Amerikaanse meningsvormer en voormalige redakteur van die Wall Street Journal, Paul Craig Roberts, geskryf:

If we are honest and have the strength to face reality, we will realize that the Soviet Union did not collapse. It simply moved, along with Mao and Pol Pot, to Washington and London.

Pleks van klasseloosheid, verteenwoordig ‘n ongedifferensieerde samesyn die nuwe utopie wat aan ons voorgehou word. Dit is wat Schreiber met die cliché van ‘n “inklusiewe visie” bedoel. Dieselfde gemeenplaas word oor en oor aan ons in bier- en kola-advertensies oorgedra. Trouens, die skryfster en reklamekundige Sarah Britten het ‘n verdoemende PhD-proefskrif aan Wits geskryf waarin sy die rol van die SA Brouerye (tans SABMiller) by die skep van Suid-Afrika se “nuwe identiteit” aan die kaak stel: One Nation, One Beer: The Mythology of the New South Africa in Advertising.

Ons sien dus dat daar veel eerder ‘n verband tussen Schreiber se eie “inklusiewe smeltkroes”-denke en die revolusionêre marxisme van die EFF bestaan. Nóg Schreiber nóg Malema hou van ons land soos hy tans is en wil dit deur revolusionêre ingryping of sosiogeniëring verander.

Blykbaar is “konserwatisme” vir Schreiber ‘n vloekwoord, daarom dig hy dit vrylik toe aan almal wat hy wil kritiseer. Onderliggend aan die meeste konserwatiewe lewensbeskouings is egter die gedagte dat ‘n volk of gemeenskap oor die vryheid moet beskik om self sy aard en toekoms te bepaal. Patriotiese Afrikaners kies self om “Die Stem” te sing, sonder dat dit deur die staat of SA Brouerye of die grondwet op hulle afgedwing word.

Hoewel die huidige SA grondwet oor verskeie gebreke beskik, erken dit nogtans vryheid van assosiasie en vryheid van uitdrukking, wat dit vir mense moontlik maak om enigiets te sing wat hulle wil.

Dit is ook natuurlik dat Afrikaners weens algemene geweldsmisdaad en korrupsie minder met die huidige bewind identifiseer as met hul vertroude nasionale simbole, waaronder ‘n verruklike volkslied soos “Die Stem”. Trouens, tesame met die Franse “La marseillaise”, is “Die Stem” waarskynlik die mooiste volkslied ter wêreld. Suiwer om estetiese redes verdien dit om nog baie lank in die harte van mense te leef. Die huidige hibriede volkslied van Suid-Afrika skend die integriteit daarvan as kunswerk en dit was net die grysskoengenerasie van NP-politici wat daartoe kon instem dat dit as ‘n laslappie by die ANC se lied, “Nkosi Sikelel’ iAfrika” gevoeg word. Dis vir my op dieselfde vlak as die geboue deur van ons grootste argitekte soos die Skotse Afrikaner, Gordon Leith, wat tans in Johannesburg met filistynse argeloosheid gesloop word.

Die enigste mense wat teen die sing van “Die Stem” in die openbaar beswaar maak, is ‘n klein groepie verloopte Afrikaners en professionele klaers wat dit op hulself neem om Afrikaners te “betig” telkens as hulle van die kwasi-Amerikaanse spoor afdwaal. Hoe lank moet ons nog met dié steriele en voorspelbare jeremiades saamleef?

Aangesien Schreiber Duits magtig is, mag hy iets van Nietzsche weet, wat ook die na-oorlogse denke op die Europese vasteland geweldig beïnvloed het. Ons moet ophou om ons bestaande kultuur te probeer ontken ten gunste van die soort internasionalisme wat tans wêreldwyd soveel krisisse veroorsaak. Eerder behoort ons ons eeue oue tale en tradisies te “beja” soos Nietzsche gesê het en nie te skroom om te sing, te dans en te skryf nie.

Utopiese samesyn, soos klasseloosheid, lei juis tot konflik omdat dit sowel die individu as die gemeenskap van sy keusevryheid ontneem en hom in ‘n reënbooggevangenis (of -kroeg) inkerker.

Die onlangse ryke was almal koloniaal en verdrukkend van aard. As Statebondsland poog Suid-Afrika steeds om hom as ‘n nuwe klein empaaier daar te stel, maar dit het reeds misluk, lank voordat Afrikaners weer openlik “Die Stem” begin sing het.

As posthumaniste eis ons Clive Derby-Lewis se vrylating!

danr2deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Dames en here, vriende en simpatiseerders met Clive, asook lede van die media wat hier teenwoordig is,

Deur vandag hier te vergader om die vrylating van Suid-Afrika se beroemdste oorblywende politieke gevangene te eis, is geen politieke daad nie.

Dit mag na ‘n paradoks lyk. Ná alles is Clive gesoute politikus, staatsman en leidsman van die konserwatiewe beweging in Suid-Afrika

Ons sê: Laat Clive vry! Laat hom nóú vry! Dis die regte ding om te doen!

Wat motiveer ons om dít te sê? As ons nie in die naam van die politiek praat ten behoewe van ‘n konserwatiewe politikus, ‘n voormalige burgemeester van Edenvale en volksraadslid van die Konserwatiewe Party, nie, op grond van watter diskoers of etiek versoek ons sy vryheid?

Ons grond ons appèl op drie dinge: geregtigheid, tesame met God of Christelike medemenslikheid, asook beskaafde waardes. In dié land van haat en geweld, van onverdraagsaamheid en wraaksug, waar mag so dikwels reg is, sal vele sulke beginsels uitjou. Vir so ‘n beroep op die rede en op redelikheid, sal hulle ons as regs tipeer. Of fasciste. Of boerse Boere. Maar ons verwerp alle etikette en slagspreuke.

Net soos wat ons nog ‘n enkele tronkuur vir Clive verwerp, so verwerp ons die gevangenis van taal, van fasiele propaganda. As iemand ons hoegenaamd wil etiketteer, moet hulle ons posthumaniste noem. Die mens is nie ons god nie, net soos wat humanisme nie ons godsdiens is nie!

Clive moes nooit in die tronk gewees het nie, wat nog te sê 21 jaar lank! Soveel ander het klakkeloos kwytskelding ontvang: Aboobaker Ismail, die outeur van die Kerkstraatbom, wat tydens ‘n gruweldaad net ‘n hanetree van hier, 19 mense vermoor en 200 vermink en beseer het. Ook die aanvallers van APLA wat in Julie 1993 goedsmoeds tydens ‘n erediens by die St. James-kerk in Kaapstad ingebars en 11 onskuldige burgerlikes doodgeskiet het, het klakkeloos kwytskelding van die Waarheids- en versoeningskommissie ontvang. Albei gevalle is oorlogsmisdade wat deur die Geneefse Konvensies verbied word!

Kort ná sy bewindsoorname het Nelson Mandela amnestie aan 9000 geharde misdadigers toegestaan, net soos FW de Klerk in 1991 ongeveer 4000 veroordeelde misdadigers vrygelaat het.

Net Afrikanergevangenes moes in die tronk bly sit, waaronder Clive Derby-Lewis die skreiendste geval is, hy wat self niemand gedood het nie!

Is dit geregtigheid? Is dit ewewigtigheid?

Ons weet dat daar in die naam van die mens en van gelykheid tydens die twintigste eeu 100 miljoen mense doodgemaak is. Veral die marxisme-leninisme was vir hierdie reeks volksmoorde verantwoordelik. As ons dus vra dat Clive om menslikheidsredes, as ‘n bejaarde, ernstig siek man vrygelaat moet word, weet ons amper by voorbaat dat ons versoek op dowe ore gaan val. Die mensaanbidder is juis nie “menslik” in daardie sin nie, maar by uitstek wreedaard, met ‘n hart van klip. Vandaar ons beroep op ‘n Hoër Gesag en op Christelike vergiffenis. Indien daar nog ‘n greintjie Christelikheid in Suid-Afrika oor is, vra ons nederig en nou ter elfder ure, dat dit op ons arme Clive uitgestort sal word.

Die derde beginsel waarop ons ons as posthumaniste beroep, is dié van beskaafde norme en waardes. Ons weet dat daar lande bestaan waar gevangenes mishandel en verwaarloos word, waar hulle mediese sorg ontsê word. Hulle kan selfs in die tronk vermoor word, hetsy deur ‘n bewaarder, hetsy deur ‘n medegevangene.

Sulke onbeskaafde lande word deur die internasionale gemeenskap verwerp of gewantrou.

Daarom vra almal van ons wat vandag hier byeen is, die dringende vraag aan hierdie owerheid: Is Suid-Afrika nog ‘n beskaafde land? En: Kan hy dit oor sy hart kry om ‘n konserwatiewe gevangene vry te laat?

Kerkplein, Pretoria, 12 April 2014

Naskrif by my toespraak en die betoging van gister

Wat my gister opgeval het, is hoeveel van die sprekers soos Steve Hofmeyr, Andries Breytenbach, Hannes Engelbrecht en ander na kommunisme verwys het. Dis seker nie toevallig nie, want Clive Derby-Lewis verkeer in die gevangenis as gevolg van sy beweerde aandeel in die sluipmoord op ‘n kommunistiese terroris, Chris Hani.

Elders vandag skryf Leon Lemmer in sy weeklikse, voortreflike rubriek hier op praag: “In die vorige eeu het heldersiende blankes tereg teen die rooi gevaar en die swart gevaar gewaarsku.”

Hy kon ook ‘n ander slagspreuk van PW Botha bygevoeg het: die totale aanslag. Tans is die aanslag van die huidige orde op Afrikaners juis totaal. Ons word op alle vlakke van ons menswees en identiteit aangeval: polities, ekonomies, sielkundig, ideologies, godsdienstig, taalkundig. Selfs sport word nie ontsien nie en so pas het die minister van sport, Fikile Mbalula, strenger rassekwotas aangekondig, maar ook alle opposisie teenoor die ANC-bewind as “fascisties” afgemaak.

Vandaar dus my gebruik van die term “posthumanisme” gister, wat aan die Franse filosofie van die 1970s en 1980s ontleen is. Uit Frankryk het die skerpste kritiek op kommunisme gekom, wat die wortels van kommunistiese wreedheid en totalitarisme tot in die denke en taalgebruik van Marx, Engels en Lenin nagespoor het. Die Franse filosoof, Alain Finkielkraut, het ‘n boek teen totalitêre ideologieë geskryf met die titel, Au nom de l’humanité (In die naam van die mens), wat ook in Engels as In the name of humanity vertaal is. Daarin sinspeel hy ook op die feit dat die ergste massamoorde, volksmoorde en ander vergrype nie meer soos in die dae van die godsdiensoorloë in Europa op grond van godsdienstige idees of verskille gepleeg nie, maar ter wille van “die mens”.

In Suid-Afrika het ons sedert 1994 gesien hoe spesifieke (swart)-mense soos die Mandelas (Nelson en Winnie), Tutu en Chris Hani verafgod word. By die dosyne word boeke oor hulle geskryf en Hollywoodfilms oor hulle gemaak. Ook die swartman as sodanig word verafgod as synde “meer moreel, meer bejammerenswaardig en daarom meer verdienstelik as die blanke”. Hierdie mens-as-afgod-idee is afkomstig uit drie denkstrome:

  1. die teologie van die revolusie wat die marxisme met die Christendom versoen het en waarvoor vele revolusionêre teoloë (soos emiritusbiskop Tutu) voorspraak maak, en wat van Christus ‘n soort “Ché Guevara van die armes” maak;
  2. die kommunisme en liberalisme wat tradisie, godsdiens en alle metafisiese beskouings verwerp en daarom die mens as enigste oorblywende god op die troon plaas;
  3. die wetenskap en die tegniek wat die illusie skep dat die mens volkome in beheer van sy omgewing en sy lotgevalle is en dat hele samelewings deur wetgewing, rasstellende aksie en sosiogeniëring omvorm of “getransformeer” kan word.

Die Afrikanerbeweging van die vroeë twintigste eeu was ‘n tradisioneel nasionalistiese beweging wat merendeels in stryd met Britse kolonialisme en imperialisme verkeer het, maar wat mettertyd ook deur die kommunisme gekonfronteer is. Uiteindelik moes Afrikaners deur onderlinge verraad en verdeeldheid die knie voor die Suid-Afrikaanse Kommunsteparty buig. Nelson Mandela was self lid van die Kommunisteparty en benewens Joe Slovo en Chris Hani, hul grootste held. Die oorblywende Afrikanernasionalistiese mediagroep, “Nasionale Pers” of Naspers, is self tot Mandela-aanbidding bekeer.

Net soos Afrikaners voorheen tussen Nat en Sap, of KP en NP verdeel is, heers daar vandag ‘n nuwe verdeeldheid tussen die oorblywende “stoere Boere” of Afrikaners en die liberale Mandela-akoliete. Maar selfs binne die oorblywende Afrikanerbeweging wat hom op allerlei maniere teen die huidige bestel verset, loop daar ‘n bars tussen die tradisionele Calvinistiese nasionaliste en ‘n meer sekulêre, postmoderne groepering wat hulle op ‘n “Afrikanertradisie-in-wording” beroep.

Danie Goosen het in sy boek “Die nihilisme” (Praag, 2007) die intellektuele grondslag vir ‘n nuwe godsdiensbelewing en ‘n nuwe metafisika gelê wat tot baie Afrikaners behoort te spreek. Volgens Goosen sou die mensaanbidding van die liberale en kommuniste juis ‘n vorm van nihilisme en verval wees. Hy beveel ‘n terugkeer na die idees van die Middeleeuse filosowe soos Duns Scotus, Thomas Aquinas en Willem van Ockham aan.

Globaal, veral in Wes-Europa, maar ook in Rusland, is daar egter ‘n sterk nuwe politieke en intellektuele beweging wat sy wortels in die Duitse denke van die vroeë twintigste eeu het en wat veral deur Nietzsche beïnvloed is. Nietzsche was by uitstek die filosoof wat ingesien het dat die Europese verlies aan ‘n godsdiensbeskouing (die sogenaamde “dood van God”) tot ‘n aanbidding van die mens sou lei, met die gevolge wat ons vandag wêreldwyd, maar veral in Suid-Afrika, beleef. Wanneer die mens, en veral die swartmens, op die troon van God geplaas word, kan daar net funeste gevolge wees.

Van Wyk Louw vra iewers die vraag: “Het ons ooit gemak in ons situasie verwag?” Daar was oomblikke in die sestiger- en sewentigerjare toe Afrikaners hulle wel verbeel het dat hulle ten einde laas gemaklik was, om nie van ‘n gemaksone te praat nie! Dit was egter van korte duur, want vandag bevind ons ons binne ‘n stryd om voortbestaan, ‘n oorlewingstryd met donker magte wat oral om ons opgestapel word.

Net om te oorleef, sal ons ‘n konstante stryd moet stry. Teenoor die totale aanslag, ons totale weerstand. Dit geld op alle gebiede: veiligheid, ekonomies, kultureel, talig, intellektueel, akademies, godsdienstig, filosofies. Soos die Spartane van ouds, wat van kleins af vir oorloë en stryd moes oefen, sal ons moet besef dat ons nie vir ‘n oomblik kan laat slaplê nie. Die swakheid van die gemaksugtige De Klerk-geslag is meedoënloos deur ons vyande uitgebuit tot op hierdie punt waar ons as vreemdelinge in ons eie land beskou word wie se bates na willekeur afgevat mag word, as ons nie soos diere afgeslag word nie.

As konserwatiewe posthumaniste wat nie meer die oppergesag van die mens – selfs die mens in groot getalle en as jillende skares of kiesers – bokant ons erken nie, sal ons ons eie toekoms skep, volgens ons eie tradisies en as organiese volkseenheid wat op selfbeskikking en eie soewereiniteit geregtig is.

Al bestaan die Afrikanerbeweging vandag oënskynlik uit ‘n klein groepie mense, sal die werklikheid van ons omstandighede binnekort groot getalle mense begin wakkermaak. Aan hulle moet ons ‘n omvattende plan en strategie bekendstel wat niks minder as ‘n konserwatiewe revolusie – om nou daardie Oostenrykse term van honderd jaar gelede te gebruik – tot gevolg sal hê nie.

Sodra Clive Derby-Lewis vrygelaat is, moet die volgende doelwit gestel word. En daarna die volgende en die daaropvolgende. Totdat ons van oorheersing vry is en uiteindelik daardie vryheid kan smaak waarna ons voorouers so lank moes streef, kaalvoet oor die Drakensberge.

Van doppertunisme tot kommunisme en afrikanisering

Dopper en Anglikaan deel 'n oomblik saam
Dopper en Anglikaan deel ‘n oomblik saam

deur Leon Lemmer

Eendag, nie so lank gelede nie, was daar ‘n plattelandse prokureur Frederik/Frikkie/FW de Klerk wat ‘n politikus geword het. Hy het konserwatiewe geluide gemaak en op grond daarvan die partyleier geword. Chris Brink het die rektor van die Universiteit Stellenbosch geword omdat hy Afrikaans as onderrigtaal sou bevorder, maar het daarna alles moontlik gedoen om Afrikaans af te skaal (Praag 6 April). Op ‘n soortgelyke wyse is verkeerdelik gedink dat die land veilig in FW de Klerk se hande sou wees. Hy sou kragman speel en met die magte van die bose oor politieke magsdeling onderhandel.

De Klerk het aan die wit kiesers belowe die uitkoms van sy onderhandelinge sou bv eie woongebiede en eie skole wees en niemand sou sy werk verloor nie. Die blankes kon gerus slaap, want die finale ooreenkoms sou aan die blanke kiesers vir goedkeuring voorgelê word. Die boere se kaart en transport sou veilig wees. Daar is nie belowe dat boere nie vermoor sou word nie, want voortgesette wet en orde is as vanselfsprekend aanvaar. Daar sou ook ‘n oorvloed van menseregte wees en die reg op lewe is sekerlik ‘n voorvereistes vir die benutting van al die ander regte. (In die nuwe Suid-Afrika is die boere egter so veilig soos renosters.)

Volgens De Klerk sou hy as’t ware die duiwel se stert knoop. Vir wit en swart sou die nuwe Suid-Afrika ‘n wen-wen-situasie wees. Die groot pluspunte sou wees dat die land vry van rassediskriminasie en die gevaar van kommunisme sou wees. Met van die topposte wat deur geweldenaars beklee word, was die nuwe Suid-Afrika van die begin af sekerlik nie vry van geweld nie. “Geweld is lonend” is ‘n leuse wat goedskiks op die nuwe Suid-Afrika toegepas kan word. Byvoorbeeld, ‘n oudterroris het onlangs ‘n boedel ter waarde van R46 miljoen nagelaat, sonder dat hy ooit ‘n poging aangewend het om die skade te vergoed wat hy aangerig het.

Frikkie het ‘n ouer broer Willem gehad, wat nie so konserwatief soos sy kleinboet wou wees nie. Willem wou graag ‘n uitwaartse en nie-verstokte progressiewe beeld van homself skep. Hy het ‘n onderskeid tussen verligte en verkrampte Afrikaners getref en homself verlig verklaar. Verligtheid het ‘n aansteeklik aantreklike opsie vir Frikkie geword. Die skrywer André P Brink het Frikkie as student op die Potchefstroomse universiteitskampus geken en hom in ‘n Vurk in die Pad (2009) soos volg opgesom. “Sy mees opvallende eienskap was ‘n drang om mense ter wille te wees en ‘n bereidwilligheid, selfs ‘n gretigheid, om nogal laag te kruip om dit te bereik” (p 143-144) en “De Klerk [was] geslepe genoeg as politikus om die tekens van die tye en die luim in die land akkuraat genoeg te lees en daarvolgens te handel … hy het oor die vaardigheid en geslepenheid beskik om dit met styl te doen. Hy was duidelik nog oortuig daarvan dat hy kon voortgaan om die proses te kontroleer en die grense en momentum daarvan te bepaal” (p 441).

As redakteur van Rapport het Izak de Villiers FW de Klerk se grondwetlike onderhandelings eerstehands ervaar: “Volgens my waarneming [het De Klerk] nie eens geweet wat hy aan die bestuur was nie … Die ANC het met hul dreigemente en aksies en charteristiese aanvalle op alle fronte die kitaar geslaan” (Strooidak en Toring, 2009, p 205). Die verloopte Afrikaner Leon Wessels het geskryf: “Die ‘wit saak’ was verlore lank voordat die onderhandelinge begin het” (Die Onvoltooide Vrede, 2010, p 59). De Klerk het te laat tot die besef van die katastrofiese gevolge van sy dade gekom. In 1996, volgens Wessels, “flankeer FW openlik met die gedagte om teen die Grondwet te stem” (p 279). De Klerk het egter sedert 1990 die pad van “onderhandeling” (wesenlik ‘n eufemisme vir toegewings) bewandel en het ook hierdie keer toegegee. Soos De Klerk is Wessels een van diegene wat valslik beweer dat De Klerk ‘n mandaat van die blanke kiesers gehad het om in plaas van magsdeling met algehele magsoorgawe aan die swartes vorendag te kom.

Die ondergang van die blanke bewind in Suid-Afrika kan terug dateer word tot ‘n daad van nepotisme in 1954. Toe Hans Strijdom eerste minister geword het, het hy Jan de Klerk, wat geen parlementêre ondervinding gehad het nie maar sy swaer was, as minister in sy kabinet aangestel. Op grond daarvan word soms beweer dat Jan se seuns, Willem en FW, uit ‘n uitgelese politieke familie kom en daarom uitmunt in politieke insig. Dit is soortgelyk aan die storie wat in Amerika oor die Kennedys versprei is. Joseph Kennedy was as die Amerikaanse ambassadeur in Brittanje in baie opsigte ‘n volslae mislukking; dermate dat algemeen besef is dat hy nie die Amerikaanse president kon word nie. Maar sy politieke loopbaan is vir propagandadoeleindes as roemryk voorgestel. Op grond daarvan het sy seuns, John/Jack, Robert/Bobby en Edward/Ted opgang in die politiek gemaak, al was hulle in baie opsigte onetiese opneukers met gevaarlik min politieke insig. ‘n Mens moet lugtig wees vir die beeld wat met politieke oogmerke van iemand geskep word.

Die geskiedenis van die universiteit op Potchefstroom het in 1905 ‘n aanvang geneem toe die kweekskool vir Gereformeerde of Dopperpredikante, wat in 1869 te Burgerdorp begin is, daarheen oorgeplaas is. In 1909 het dit ‘n universiteitskollege en in 1951 ‘n universiteit geword. Sedert 2004 vorm die Potchefstroomse kampus saam met die Mafikeng- en Vaaldriehoekkampus gesamentlik die Noordwes-universiteit. Die Potchefstroomse Universiteit en daarna die Potchefstroomse kampus van die Noordwes-universiteit staan tradisioneel as die Dopperhemel bekend vanweë die leidende rol wat Doppers deurgaans daar gespeel het. Jan, Willem en Frikkie de Klerk het as Doppers op die kampus spore getrap. Oor die diepte van daardie spore gaan ek my nie uitlaat nie.

FW de Klerk het in 1990 met sy inisiatiewe vir die beloofde wonderlike nuwe Suid-Afrika begin. Hy wou wegbreek van alles wat betreurenswaardig in ons verlede was. Naas geesdriftige ondersteuners was daar heldersiende skeptici wat sonder omhaal van woorde gewaarsku het: HKGK. Van die vroegste kritici was ‘n briefskrywer in Beeld (25 April en 21 Junie 1990) wat die neologisme “doppertunisme” gebruik het om na De Klerk se “kansvattende mentaliteit” te verwys. Die term “doppertunisme” word gebruik om die gedrag van De Klerk en sy meelopers te karakteriseer. Die term kan dus ook op nie-Doppers van toepassing wees. Verder sluit “doppertunisme” sekerlik nie alle Doppers in nie. Die term is wesenlik ‘n sinspeling op “opportunisme,” met ‘n dopper, De Klerk, wat hierin die leiding geneem het. Daar kan bv gesê word dat die FAK meer konserwatief en behoudend as die ATKV is, wat agteroor leun en doppertunisties met sy inklusiwiteit, geregtigheid en transformasie is.

Tydens die grondwetlike onderhandelings is daar kort-kort berig oor wonderlike “deurbrake” wat gemaak is. Aan die twee hoofonderhandelaars, Roelf Meyer van die Nasionale Party (wat eers later amptelik lid van die ANC geword het) en Cyril Ramaphosa van die ANC, is selfs ere-doktorsgrade toegeken omdat hulle glo die byna onmoontlike vermag het. Maar toe die stof van al die gunstige propaganda gaan lê het en besef is dat ongekwalifiseerde gelyke stemreg aan almal toegestaan is, is besef dat wat ook al ooreengekom is met ‘n tweederdemeerderheid deur die oorweldigende getal swart kiesers verander kon word.

Wat mettertyd baie duidelik geword het, is dat FW de Klerk, Roelf Meyer, Leon Wessels en (feitlik) al die ander blanke onderhandelaars ruggraatloos ‘n pad van toegewings geloop het. Die punt wat ek wil stel, is dat hierdie doppertunisme in 2014 steeds vaardig op die universiteitskampus in Potchefstroom is. Soos in die geval van die Reitz-insident aan die Universiteit Vrystaat is ‘n onbenullige verskynsel in Potchefstroom, die beweerde gebruik van ‘n Nazi-saluut, opgeblaas tot iets waarmee gepoog is om daardie kampus en veral die kampusbestuur te diskrediteer. Pleks van vas te staan, is doppertunisties aan die ANC se propagandadruk toegegee. Pleks van Dan Kgwadi se aanwysing as rektor te hersien, is hy toegelaat om vroeër beheer oor die universiteit te verkry. Kgwadi is op rekord dat hy die Potchefstroom-kampus wil verswart en verengels. Daarmee gaan die laaste wesenlik Afrikaner- en Afrikaanse kampus van die aardbol verdwyn. Soos aan die Universiteit Stellenbosch (Praag 6 deser) moet apatiese blanke Afrikaanssprekendes hiervoor verantwoordelikheid aanvaar.

Maar kom ons toets die hedendaagse praktyk aan ‘n spesifieke verwagting wat De Klerk geskep het, naamlik dat die nuwe Suid-Afrika vry van rassediskriminasie en die gevaar van kommunisme sal wees. Die aangewese plek om dit te toets is by hoër onderwys. Daar is die sekretaris-generaal van die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party, Blade Nzimande, die minister en nog ‘n kommunis, Gwebs Qoonde, is die direkteur-generaal. Sover bekend het daar nog nooit besware teen hierdie twee kommuniste uit die universiteitsektor opgeklink nie. Maar dit toon ten minste duidelik aan dat anders as wat De Klerk in die vooruitsig gestel het, die nuwe Suid-Afrika nie vry van die gevaar van kommunisme is nie. Ek sal Nzimande nie die “verantwoordelike minister” noem nie, want hy was glo in 1976 so onverantwoordelik om die biblioteek van die Universiteit Zoeloeland af te brand. Sedertdien het sy deuntjie verander: “Destruction of property … is totally unacceptable and should never be tolerated” (politicsweb 1.10.2012).

Malegapuru Makgoba is die rektor van die Universiteit KwaZulu-Natal (UKZN). Hy en Nzimande is albei Zoeloes en albei glo aan toordokters. RW Johnson het hulle “two Frankenstein’s monsters” genoem (The African University? The critical case of South Africa and the tragedy at the UKZN, Cape Town: Tafelberg, 2012; slegs elektronies beskikbaar; geen bladsynommers nie). Albei “hitched a ride on Zuma’s Zulu caravan.” Terwyl Afrikanerkultuur en -nasionalisme deur Russel Botman soos ‘n onding aan die Universiteit Stellenbosch uitgeroei word, word Zoeloekultuur en -nasionalisme sienderoë aan die UKZN vertroetel. Die ideaal is dat Zoeloe en Engels teen 2016 in gelyke mate (dus 50-50) in die administrasie en onderrig gebruik moet word. “The real political point of all this is not actually to achieve anything worthwhile for the Zulu language but to browbeat and bully the non-African faculty.” Alle studente sal bv ‘n kursus in ‘n Afrikataal, Afrikaans uitgesluit, moet slaag voordat hulle kan gradueer.

Volgens Nzimande is die UKZN die universiteit wat “die meeste gedoen het om met ‘diskriminasie-kwessies te worstel'” (Die Burger, 24.01.2013, p 12). Waarvan Nzimande en Makgoba klaarblyklik hou, is dat kennis van Zoeloe aan die UKZN as ‘n uitsluitingsmeganisme vir blanke, Indiër- en bruin studente en personeel gebruik kan word; iets wat Afrikaans aan geen universiteit mag doen nie. Nzimande het dit reeds in 1996 onomwonde gestel “dat hy gekant is teen die bestaan van Afrikaanse skole en universiteite … dat taal gebruik word om wit skole te waarborg (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, Pretoria, Protea Boekhuis, 2013, p 65, ook p 167). Maar dit is baie duidelik dat Zoeloe aan die UKZN ingevoer word met die spesifieke doel om nie-swartes uit te sluit. Die idee is klaarblyklik dat kennis van Zoeloe swart (veral Zoeloe) -studente en -personeel van mededinging met die drie ander etniese groepe moet vrywaar. Daarmee word eintlik erken dat swartes nie akademies op gelyke voet met die ander etniese groepe kan meeding nie.

Myns insiens is dit duidelik dat rassisme hier ‘n rol speel. Toe Makgoba die rektor van die UKZN geword het, was die meeste dosente afkomstig van die Universiteit Natal wit en daarby manlik, terwyl baie Indiërdosente aan die Universiteit Durban-Westville verbonde was. “Makgoba compared the white males who made up the largest proportion of his academics to supernatural apes” (RW Johnson, South Africa’s Brave New World, London: Penguin, 2010, p 587). Wit mans, volgens Makgoba, “were badly in need of ‘treatment and a proper African rehabilitation’. Indeed, he declared, only when they ate, talked, sang and danced like Africans did they have any hope of being readmitted to the human race. This was nothing less than a declaration of a sort of racial war against non-Africans” (Johnson, 2012). Sou die Menseregtekommissie sonder om ‘n bohaai op te skop blankes toelaat om ongestraf soortgelyke uitlatings oor swartes te maak?

Die lakmoestoets vir die rasgebaseerde greep wat die kommuniste van die departement hoër onderwys en Makgoba op universiteite het, is die “race equity index.” “Equity” beteken billikheid, regverdigheid, onpartydigheid. Wat hier as “equity” voorgehou word, is dat die jongste sensusdemografie (2011) wat betref ras en geslag in sowel die studente as personeel van universiteite weerspieël moet word. As die Suid-Afrikaanse bevolking sê 80% swart is, is die ideaal dat sowel die studente as personeel aan elke universiteit 80% swart moet wees. Dit maak nie saak as die bevolking van die Wes-Kaap sê 50% bruin is nie. Volgens die nasionale demografie is daar sê 10% bruines, gevolglik is die “race equity index” vir bruines vir elkeen van die Wes-Kaapse universiteite 10% en nie 50% nie. Hierdie 10% bruines geld ook vir al die ander universiteite.

Die verskil tussen swart en nie-swart is dat daardie universiteite wat demografies te min swartes het aan staatsubsidie gaan inboet. Amptelik is verklaar dat die befondsing van ‘n universiteit afhang van “the proportion which an institution has of students of disadvantaged background” (Kapp p 222). Oor daardie universiteite wat demografies te veel swartes het, bv meer as 80%, sal geen kommunistiese of ANC-haan kraai nie; hulle sal eerder by nog hoër subsidiëring baat. Dat dit vir die ANC-regering in die eerste plek om swartes gaan (en nie om die ander drie etniese groepe nie) is tot sy ontnugtering by Russel Botman tuisgebring toe die Portefeuljekomitee vir Hoër Onderwys die Universiteit Stellenbosch besoek het. Dit is toe baie duidelik gemaak dat neo-swartes soos Botman en ander bruines nie as werklik swart deur die ANC-regering erken word nie (Kapp p 181).

Die spel waarmee die ANC-regering besig is, is kwantiteitgebaseerde sosiale manipulering. Die beginsel waarvan uitgegaan word, is dat kwalitatiewe oorwegings nie mag geld nie. Ingevolge doppertunisme geld ongekwalifiseerde algemene stemreg in die nuwe Suid-Afrika. Dit word misbruik as amptelike erkenning dat alle kiesers gelyk en eenders is. Maar daar is etniese redes wat dit vir die ANC-regering moontlik maak om sommige groepe te bevoordeel (veral swartes) en ander (veral wittes) te benadeel. Van die hoogste tot die laagste vlak word mense uitruilbaar geag. Sonder dat daar ‘n opmerklike verlies aan bv insig, kundigheid, arbeidsaamheid, ens, sou wees, kan swartes glo die hoogste poste beklee en in dieselfde mate as bv wittes uitmuntend presteer. In die nuwe Suid-Afrika ervaar ons daagliks die onbetwisbare waarheid van Lemmer se Wet: Vir elke pos en veral vir dié wat reuseverantwoordelikhede dra en buitensporige vergoeding meebring, is daar ‘n leërskare swartes wat daarop aanspraak maak. Die vergoeding is die aas; nie die verantwoordelikhede nie. Mits jy swart is, is jy ten koste van die land as’t ware op jou Nkandla geregtig.

Die konkreetste bewys van die mag van kommunisme in die nuwe Suid-Afrika en ‘n toonbeeld van onverbloemde rassediskriminasie is die brousel genaamd “race equity index” wat Nzimande en Makgoba opgedis het (Nicola Jenvey, “Race equity index for universities stirs controversy,” University World News Global Edition, Issue 294, 1.11.2013). Die oorsigkomitee oor transformasie

“found that it could take 43 years to achieve racial balance among staff in universities and proposes new admissions policies and funding penalties against untransformed institutions. The report submitted to the parliamentary portfolio committee on higher education late [October] also calculated that it could take more than a dozen years before student enrolments mirrored national demographics … Nzimande … announced the oversight committee last January and called on it to report, among other things, on discrimination in higher education, and to advise him on policies and strategies to combat discrimination and promote positive institutional cultures for staff and students.” Nzimande is dus eerder in ideologie as akademiese gehalte geïnteresseerd.

“The study showed South Africa’s previously advantaged institutions had poor equity indices, but scored well as high-level knowledge producers. Correspondingly, universities of technology and several formerly disadvantaged institutions produced ‘little research, but have a good equity profile’ …North West University Rector Dr Theuns Eloff slammed the report, arguing that the index could not be used as a departure point since crucial factors like the regions that universities served were not taken into account … other factors equally essential but ignored were the quality of higher education offered and sub-standard school education. Some regions also had higher concentrations of certain race groups. Correspondingly, the current equity index approach would land institutions like the historically disadvantaged University of Venda in trouble as it had too few white students, or the University of the Western Cape for having too many mixed-race students.”

Tydens die parlementêre komiteebesprekings het dit geblyk “North West University was the only institution that had questioned the study.” Dalk verklaar dit die veldtog wat sedertdien deur die ANC en sy meelopers, soos Adriaan Basson en Hannelie Booyens, teen die Potchefstroom-kampus gevoer is. Universiteit Stellenbosch (US) “had welcomed the study as a tool showing how bad its situation was and how it could plan to improve.” ANC-kameraad Russel Botman gryp dus hierdie sotlike anti-akademiese voorstelle aan as ‘n instrument wat hy kan misbruik om die US verder en vinniger te verswart en verengels en by implikasie blankes en Afrikaans in selfs groter mate te benadeel.

Reeds in 2004 het Makgoba geweet daar is mense “saying restructuring was a front for an ‘exclusivist Africanisation agenda and the inevitable drop in academic standards … there are people who question the capacity of the restructuring process alone to bring about real transformation in our higher education institutions.'” Met ander woorde, die tyd vir ANC-dwang om te konformeer (bv finansieel, of die oorname van ‘n universiteit deur ‘n ANC-kornuit as administrateur) het heel moontlik aangebreek. Daarom sluit Jenvey se artikel af met hierdie sin: “Can these be considered as prophetic words nearly a decade later?”

Die uitgangspunt van die transformasieproses is klaarblyklik foutief. Soos Allan Bloom tereg opmerk behoort dit te gaan om “better education for the best people” (The Closing of the American Mind: How higher education has failed democracy and impoverished the souls of today’s students, London: Penguin, 1988, p 49). Nzimande, Makgoba en baie van die ideoloë in die ANC is met ras en geslag gepreokkupeer. Die genoemde ondersoek het baie duidelik getoon: Hoe minder getransformeer ‘n universiteit is, des te beter die akademiese prestasie daarvan. Nou wil die ANC-regering juis om rassistiese en geslagsredes versnelde transformasie en al hoe erger verlaging van onderrig- en navorsingstandaarde hê.

Sedert 1994 het die ANC-regering skoolonderrig in die afgrond in bestuur. Hy is vasbeslote om dieselfde met universiteite te doen. In die vorige eeu het heldersiende blankes tereg teen die rooi gevaar en die swart gevaar gewaarsku. Ek voorsien rampspoed soortgelyk aan dié van onderwys by grondhervorming. Onderwystransformasie gaan die gees van inwoners al hoe meer verarm. Grondhervorming gaan hongersnood vir inwoners se liggame meebring. Moontlik sal dít die uiteindelike resultaat van doppertunisme wees, wat op sy beurt die gevolg van ‘n enkele nepotistiese wandaad in 1954 is.

Dan Roodt: Volksmoord en die tweede revolusie

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Redelik onlangs was daar ‘n openbare debat in Suid-Afrika oor die ANC/SAKP se tweede revolusie. Binne die marxistiese doktrine, is daar altyd twee opeenvolgende revolusies, waarvan die tweede gewoonlik meer radikaal en bloedig as die eerste is.

Só was dit ook in Rusland waar daar in 1905 ‘n eerste revolusie plaasgevind het en daarna, in Oktober 1917, die tweede en kommunistiese revolusie. Tydens kommunistiese revolusies in die twintigste eeu, is 100 miljoen mense uitgemoor. Hierdie syfer is bereken deur ‘n groep Franse navorsers wat “Die swart boek van kommunisme” (Le livre noir du communisme – crimes, terreur, répression, Robet Laffont, 1997) gepubliseer het.

Vele van die kommunistiese volksmoorde was ook etnies van aard. In Kambodja is veral etniese Chinese deur die Khmer Rouge uitgemoor. In Rusland was dit Christelike Russe, aangesien die leiers van die Oktober-revolusie hoofsaaklik Jode was. (Lenin was geen Jood nie, maar sy vrou, Nadesjda Kroepskaja, was blykbaar Joods.) Solsjenitsin het beweer dat Jode onder Stalin vervolg is, maar dat hulle tydens die aanvanklike Bolsjewistiese oorname massamoorde op Russe gepleeg het of laat pleeg het. Jode was ook oorverteenwoordig in die gevreesde Tsjeka of geheime polisie.

Volgens een van die skrywers van Die swart boek van kommunisme, Stéphane Courtois, het die volgende getalle mense in kommunistiese lande gesterf:

USSR: 20 miljoen dood
China: 65 miljoen dood
Viëtnam: 1 miljoen dood
Noord-Korea: 2 miljoen dood
Kambodja: 2 miljoen dood
Oos-Europa: 1 miljoen dood
Latyns-Amerika: 150 000 dood
Afrika: 1,7 miljoen dood
Afghanistan: 1,5 miljoen dood

Die direkteur van Genocide Watch, dr. Gregory Stanton, het op besoek aan Suid-Afrika sy kommer uitgespreek oor die invloed van kommunisme, ‘n ideologie wat al so dikwels in verskeie lande tot volksmoord gelei het. Die huidige ambassadeur van die VSA by die Verenigde Nasies, Samantha Power, het self ‘n boek oor volksmoord geskryf: A problem from hell: America and the age of genocide (2002). In die hoofstuk oor Kambodja lees ons:

All told, in the three-and-a-half-year rule of the Khmer Rouge, some 2 million Cambodians out of a populace of 7 million were either executed or starved to death.”‘ National minorities were special targets of the regime. The Vietnamese minority was completely wiped out. Of the 500,000 Muslim Chain who lived in Cambodia before Pol Pot’s victory, some 200,000 survived. Of 60,000 Buddhist monks, all but a thousand perished.

Wat egter in Samantha Power se boek opval, is die gebrek aan enige daadwerklike optrede deur die VSA en die res van die internasionale gemeenskap terwyl die volksmoord in Kambodja plaasgevind het. Almal het verkies om te maak asof hulle dit nie raaksien nie. Selfs ná die volksmoord en toe ‘n nuwe regering in die land deur die Viëtnamese aan bewind gestel is, het Westerse diplomate en VN-amptenare verseg om die term “volksmoord” te gebruik vir die miljoene mense wat daar omgekom het.

‘n Afrikaanse roman deur P.J. Haasbroek, Die jaar nul, het die toestand in Kambodja tydens die Rooi Khmer-revolusie baie goed uitgebeeld. Dikwels is fiksie ‘n beter manier om gebeure in die werklikheid of selfs vrae oor die werklikheid aan te bied as koue, joernalistieke feite. Omdat dit ook tot ons emosie en estetiese gevoel spreek, plaas dit die leser binne ‘n situasie terwyl die lesers andersins die blote inligting binne ‘n oordadige stroom kommunikasie sou konsumeer.

Ook toe die Hoetoe’s die Toetsi’s in Rwanda op ‘n massaskaal uitgewis het deur hulle met pangas dood te kap, het die VSA met sy magtige weermag met gevoude arms gestaan en toekyk.

Gustav Venter se romans wat oor die afgelope jaar of wat tot stand gekom het, eers Die amigdala van Alrina Smal en toe sy Bodem-reeks, praat op ‘n gefiksionaliseerde manier oor ongemaklike aspekte van die Suid-Afrikaanse werklikheid: rassegevoelens, rassekonflik, geweld en volksmoord. Ek glo sterk daaraan dat die mens nie net rasioneel is nie; dinge soos intuïsie, groepsbewussyn (Jung se kollektiewe onderbewuste) en -vrese speel beslis ook ‘n rol. So word die tydsgees gevorm, deur rasionele ontledings, maar ook deur vae vrese en voorspooksels wat onnoembaar mag wees, maar daarom nie minder ter sake nie.

Gegewe die geskiedenis van kommunisme met sy vele vele volksmoorde en totalitêre bewinde in die twintigste eeu, is dit net redelik om vrees vir kommunisme te koester. Of ten minste daarvoor versigtig te wees. Want die kommunistiese ideaal van absolute gelykheid kan net met grootskaalse ontwrigting en massamoord tot stand kom.

Niemand kan die punt voorspel waar geweldsmisdaad, plaasmoorde – gepaardgaande met konstante onluste soos ons tans in Suid-Afrika ervaar – eenvoudig omkantel in volskaalse volksmoord nie. Die inploffing van die samelewing soos dit in Bodem I en II beskryf word, met die verval in ‘n apokalips soos dié van Kambodja of Rwanda, is egter in ons land móóntlik. En dit op sigself is ‘n skrikwekkende gedagte wat ons aan die dink behoort te sit.

Soos ek ook vandeesweek in die Business Day geskryf het in ‘n brief wat op die Engelse praag te lese is:

Despite segregation, there was no hatred in the old South Africa and people generally got on well. Today, there exists real hatred between groups, as exemplified by xenophobic violence and farm murders. South Africa ’s sadistic culture of violence with its rampant crime, including child rape, was fostered by the lawlessness of people’s war and surely not by apartheid.

Die skokkende sadisme van plaasmoorde kan net deur etniese vyandigheid en rassehaat verklaar word. Apologete vir die revolusie soos Steven Friedman, waarop ek in dié Engelse stuk geantwoord het, probeer “apartheid” daarvoor blameer. Volgens hom is die land en veral sy mense deur apartheid “beskadig”. Maar met dieselfde logika, hoeveel te meer is Suid-Afrika nie oor die afgelope 20 jaar “beskadig” deur die ongekende geweld, marteling, diefstal, roof, korrupsie en algemene waardekrisis en -verval nie?

In Suid-Afrika bestaan daar die gevaar dat kommunistiese volksmoord deur die appèl op “apartheidskade” geregverdig kan word! Indien Suid-Afrikaanse kommuniste, soos hul eweknieë in soveel ander lande, in elk geval van plan is om etniese suiwering en volksmoord teen Afrikaners van stapel te stuur, bied hul noukeurige apartheidskonstruk mos die ideale regverdiging daarvoor, nie waar nie? Feitlik die hele amptelike, eensydige “geskiedenis van apartheid” soos dit tans daar uitsien, is deur lede van die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty en die akademiese historici in hul dampkring opgestel.

Die vraag is nou nie meer óf daar ‘n tweede revolusie gaan plaasvind nie, maar wanneer. Selfs die linksliberale koerante in die Naspersgroep wat tot dusver die rol gespeel het om vir Afrikaners ‘n idille van die “Suid-Afrikaanse demokrasie” te skep, begin hul tans oor die radikale planne vir grondgryp uitspreek.

Meer as tien jaar gelede het ek in my destydse Rapportrubriek geskryf dat Suid-Afrika op ‘n Zimbabwe afstuur. Toe was Tim du Plessis, die destydse redakteur, maar baie skepties en dis in Naspersgeledere afgelag. Die gemiddelde Naspersredakteur se kennis van die SAKP en die marxisme, dus van die revolusionêre logika wat by ons werksaam is, is uiters beperk. Marx en Engels het gepraat van die politieke revolusie wat deur ‘n maatskaplike revolusie gevolg word. By ons is dit effens aangepas en die eerste revolusie was insgelyks ‘n politieke revolusie, die oorname van die staat deur die ANC en SAKP, met die tweede, ekonomiese revolusie wat voor die deur lê.

Vandag skryf die einste Rapport egter in ‘n voorbladartikel die volgende:

“Nuwe voorstelle vir grondhervorming – waarvolgens alle kommersiële boere gedwing gaan word om die helfte van hul plase aan hul plaaswerkers te gee – sal landbou in Suid-Afrika vernietig en moontlik tot hongersnood lei, sê kritici van dié plan.

Dié radikale nuwe voorstelle is vervat in ’n dokument getiteld “Finale beleidsvoorstelle vir die versterking van die relatiewe regte van mense wat die grond bewerk” wat die afgelope week in Rapport se besit gekom het.”

Die kombinasie van ‘n tweede revolusie, grondgryp, die voorspelde hongersnood en rassehaat weens twintig jaar se apartheidspropaganda wat deur die SAUK en ander massamedia uitgesaai is, mag tot ‘n apokalips van die Bodem-tipe lei.

Ons sal moet besef dat geen ander moondheid of internasionale instelling hom hoegenaamd aan ‘n Bodemtoestand, dus groter wanorde en geweld, selfs massamoorde en volksmoord in Suid-Afrika, gaan steur nie. Dit mag nie eens mediadekking verkry nie, behalwe om te sê dat “dit ons eie skuld is vanweë apartheid of omdat ons nie gou genoeg van ons huise, plase en ander besittings afstand gedoen het nie”.

Intussen tik die tydbom van die revolusie rustig voort.

Ondersteun hierdie blad deur by praag aan te sluit.

Rasstellende aksie moet weg!

danr2deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Ek is nie seker wie eerste van “rasstellende aksie” begin praat het nie. Dis egter een van daardie vindingryke Afrikaanse terme of woordspelinge wat die onreg van huidige regeringsbeleid baie goed uitdruk.

Rasse word getel en rasse word in ‘n rangorde gestel. Swart is bo en blank is onder, amper soos die Bybelvers wat sê:

Maar baie wat eerste is, sal laaste wees, en die wat laaste is, eerste. (Markus 10: 31)

Soos ek ook verlede jaar opgemerk het:

Uiteindelik kom alle vorme van regstellende aksie neer op anti-blanke beleid, met die uitsondering van Maleisië waar dit teen Chinese gerig is. In verskillende lande word dit verskillend gerasionaliseer.

Hier by ons moet RA ‘n meerderheid teen mededinging vanaf die (blanke) minderheid beskerm. In die VSA weer moet die (swart) minderheid teen die voorlopig blanke meerderheid bevoordeel word. Ons weet egter dat die VSA-bevolking kantel en dat daar nou meer nie-blanke as blanke geboortes is, dus sal die argument daar ook mettertyd verander, nl. dat die meerderheid teen die minderheid beskerm moet word.

Onderliggend aan rasstellende aksie is insgelyks ‘n stuk liberale rassisme, want blykbaar is swartes vanweë een of ander aangebore gebrek nie in staat om met blankes in die ekonomie mee te ding nie! Daarom moet hulle, hetsy as minderheid, hetsy as meerderheid, altyd teen blankes bevoordeel word.

Dit geld veral die toelatingsvereistes op universiteit waar rasstellende aksie byna oral toegepas word sodat blanke studente van bepaalde studierigtings (veral die sogenaamde gesondheidswetenskappe) uitgesluit word ten gunste van swartes met veel mindere prestasie. Dus, sowel ekonomies as akademies is daar blykbaar ‘n implisiete erkenning dat swartes oor minder vermoëns as blankes beskik

Voorstanders van rasstellende aksie verwys egter nooit na vermoëns of talent nie, aangesien hulle voorhou dat alle mense met dieselfde vermoëns of talente gebore word. Dis net omstandighede wat veroorsaak dat almal nie op gelyke vlak presteer nie, of dit nou daaroor gaan om ‘n onderskeiding vir wiskunde in matriek te behaal of ‘n Springbokrugbyspeler te word.

Alle gebrek aan prestasie onder SA swartes word vaagweg aan “apartheid”, “die geskiedenis” of “vorige benadeling” toegeskryf sonder dat daar ooit na spesifieke voorbeelde van sodanige benadeling verwys word.

Trouens, hierdie “kumulatiewe benadeling vanuit die verlede” is oorgeneem vanuit die marxistiese diskoers oor “kapitaalvorming” wat op grond van meerwaarde of die uitbuiting van arbeid plaasvind. Die swartman in Suid-Afrika beskik oor ‘n opgehoopte “benadelingskrediet” wat tans deur middel van rasstellende aksie “uitgekeer” word. Die kollektiewe blankedom is sy “debiteur” wat die volgende aan hom verskuldig is:

  • geld
  • grond
  • bevordering
  • posisies in die staatsdiens
  • aandele in openbare maatskappye
  • aandele in private maatskappye
  • ‘n buitensporige rol in die land se geskrewe geskiedenis
  • ‘n buitensporige rol in die letterkunde, musiek en kultuur van die land

Waarskynlik is ek die enigste persoon wat telkens op die rol van die universiteite hamer as dit kom by die vestiging van ‘n marxistiese wêreldbeskouing in ons land kom. Wits en Kaapstad was op die voorpunt van die institusionalisering van marxistiese denke in die sestiger- en sewentigerjare, waarna dit na die res van die universiteite uitgebrei is. Die Afrikaanse universiteite is natuurlik eers onlangs tot die marxisme bekeer, maar getrou aan die aard van sommige Afrikaners hang hulle vandag kommunisme veel meer fanaties aan as wat hulle in die verlede die NP-beleid verdedig het.

Jaarliks word ‘n aansienlike gedeelte van die land se hulpbronne en die opvoedingstelsel gebruik om die begrip van swart benadeling aan die publiek tuis te bring, met die geesteswetenskappe wat byna uitsluitlik aan dié doel gewy word.

Suid-Afrika beskik tans oor baie min oorspronklike denke oor die geskiedenis, die ekonomie en etnisiteit, anders as in die verlede. Die Britse marxisme het in die SA universiteite sy grootste afsetgebied in die Engelssprekende wêreld gevind. Arthur Keppel-Jones, oor wie Leon Lemmer verlede week geskryf het, het reeds in die dertigerjare die Universiteit van Kaapstad as ‘n Britse instelling ervaar:

Yes, my experience at the University of Cape Town first exposed me to liberal values and led me to question the fundamental values of the society in which I had grown up. I later learned that many of my friends who did not have a university education remained racists, while those who did like me became liberal. At UCT, I was taught by professors and lecturers most of whom had a British background. From my schooldays the British influence was a liberating one. Most of my lecturers were not tainted by South African racial prejudice.

Teen die sestigerjare het die marxisme egter die Britse universiteite oorgeneem en moes sogenaamde “liberalisme” wyk voor sosialisme en kommunisme. Een van die sentrale argumente van die Britse marxisme, wat natuurlik klakkeloos deur ons koloniale kommuniste hier te lande oorgeneem is, is dat “ras” en “klas” in Suid-Afrika min of meer ooreenstem. Selfs waar blankes, veral Afrikaners, in myne of fabrieke gewerk het, is hulle nie deur die Britse marxiste as “ware werkers” beskou nie. Die ware werker of suiwer lid van die proletariaat was die swartman. Die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty het ook die gedagte van ‘n etniese federasie soortgelyk aan die Russiese stelsel wat in die laat vyftigerjare deur die Sowjet-akademie vir wetenskappe vir Suid-Afrika voorgestel is, verwerp. Die eenheidstaat met ‘n Britse kultuur en met Engels as enigste amptelike taal was al waarin Joe Slovo, Ruth First, Rusty Bernstein en ander geharde SA kommuniste belanggestel het.

Die “nuwe Suid-Afrikaanse geskiedenis” van die afgelope dekade of twee is feitlik geheel en al deur kommuniste geskryf, of is op die marxistiese geskiedskrywing met sy hoofsetel in Londen, gegrond. Daardie geskiedenis beklemtoon die skade wat die swartman weens “apartheid en kapitalisme” gely het. Die feit dat die meeste winste in Londen opgehoop het, aangesien Britse beleggers nog altyd die room van ons myne en nywerheidsmaatskappye besit het, word gerieflikheidshalwe verswyg. Soos wat Stalin tegelyk kommunis én Russiese nasionalis was, is die meeste Britse marxiste sowel links as Brits nasionalisties of imperialisties gesind.

Ons sien dus dat rasstellende aksie soos ons dit deesdae in Suid-Afrika teëkom, sy wortels in die Britse marxisme het. Daarom verteenwoordig RA ‘n variasie op die tema van die “diktatuur van die proletariaat”. Omdat die swartman na die mening van SA/Britse marxiste die enigste egte proletariër is, moet sy oorheersing op alle gebiede ter wille van die “totale transformasie van die maatskappy” gevestig word. Die uitsluiting van die blanke middelklas uit die ekonomie, tersiêre opvoeding en van landbougrond geskied soortgelyk aan die vervolging van die sogenaamde “koelakke” in die vroeë Sowjetunie. Oor die koelakke het Lenin gesê:

Hulle is bloedsuiers, vampiere, plunderaars van die volk en uitbuiters wat hongersnood misbruik.

Toe Stalin aan bewind kom, het hy besluit om ‘n “klasseoorlog” teen die koelakke te verklaar en het hom in 1930 só oor hulle uitgelaat:

Ten einde die ‘koelakke’ as ‘n klas uit te knikker, moet die weerstand van dié klas in ‘n openlike geveg vernietig word en moet dit van die produktiewe bronne van sy bestaan en ontwikkeling ontneem word… Dit verteenwoordig ‘n wending na ‘n beleid van die eliminering van die koelakke as ‘n klas.

Binne die Britse marxisme en sy siening oor Suid-Afrika – wat die heersiende siening in sowel ons universiteite as ons media geword het – is ras en klas uitwisselbaar. Rasstellende aksie is daarom, ewe seer as Stalin se beleid om “die koelakke te elimineer”, daarop gemik om die blanke middelkas te “elimineer”.

Net soos wat kommunisme in die voormalige Sowjetunie ‘n misdaad teen die mensdom was, is rasstellende aksie in Suid-Afrika besig om in ‘n misdaad teen die mensdom te ontaard. Dis nodig dat ons dit oor en oor begin sê.

Elke aspek van die propaganda oor rasstellende aksie, maar veral begrippe soos “witskuld”, “historiese skuld”, “vorige benadeling” en so meer, moet meedoënloos aan kritiek onderwerp word. “Transformasie” as sodanig, asook enige gewaande behoefte daaraan, moet in sy geheel verwerp word.

Vandat Marx en Lenin in 1948 hul Kommunistiese Manifes gepubliseer het, en waarin hulle van die “spook van kommunisme oor Europa” praat, het kommuniste en marxiste nog altyd histeries oor verskille in rykdom, prestasie en geskiedkundige onreg tekere gegaan. In ons land is dit nie anders gesteld nie. Inteendeel, enige bevraagtekening van die “kumulatiewe witskuld” word luidkeels met krete van “rassisme” en “fascisme” begroet.

Die meeste politieke partye soos die ANC, DA, Cope en ander ondersteun rasstellende aksie. Dis nodig dat rasstellende aksie finaal aan die kaak gestel word vir die stuk marxistiese drogredenasie wat dit is, ook tydens debatte in die huidige verkiesing. Voorstanders daarvan behoort ook die eerlikheid te hê om die klassieke kommunistiese terme soos “diktatuur van die proletariaat” te gebruik as hulle hul argumente in die openbaar stel, pleks van mooiklinkende Amerikaanse eufemismes soos “affirmative action” wat eintlik sinneloos is.

Om die rasse te tel (kwotas) of bokant mekaar te stel, mag nie langer geduld word nie.

Ondersteun hierdie blad deur by praag aan te sluit.

Om te stem of nie te stem nie?

roodt_dan_wikideur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Vandat ons nuwe politieke party Front Nasionaal gestig is, word ons geweldig aangeval, veral van regs en verregs. Die Vryheidsfront Plus, asook allerlei groeperinge met die prefiks “Boer-” in hul benaminge, beskou Front Nasionaal se deelname aan die komende verkiesing as ongevraag, verdelend en selfs ‘n vorm van “verraad”.

Soos ek reeds vantevore geargumenteer het, bevind die Afrikaner hom tans in ‘n ondergeskikte posisie teenoor die swartman, maar ook die Geldmag in Suid-Afrika, vanweë ‘n probleem van denke. Teenoor die opkoms van die ANC, die SAKP, maar ook Afrikanervyandige maatskappye soos Vodacom en Barclays-ABSA, verkeer die Afrikaner tans in ‘n toestand van verlamming, besluiteloosheid en onderlinge broedertwis.

Iets wat PRAAG oor die afgelope jare reggekry het, is om ‘n nuwe intellektuele basis vir die Afrikaner te verskaf, wat aansluit by die Goue Tyd van Afrikanerpolitiek, maar ook in pas is met die moderne, eietydse nasionale bewegings in Europa. Veral in Nederland en Frankryk het ‘n nuwe geslag denkers en aktiviste opgestaan wat besig is om die politiek in daardie lande grondig te verander. Daar is honderde en selfs duisende boeke téén die kommunisme en linkse hegemonie geskryf; eers daarna het politici daarin geslaag om stemme by die stembus te begin verwerf en om in die hoofstroommedia opgeneem te word. PRAAG het oor die afgelope veertien jaar daardie rol van intellektuele voorhoede vir die nuwe beweging vervul en ‘n duik in die links-liberale propaganda gemaak.

So pas gister het ‘n 16-jarige skoolseun in Nederland sewe dollar aan Front Nasionaal via PayPal geskenk. Hy sê hy sou graag meer wou bydra, maar omdat hy nog op skool is, beskik hy oor geen inkomste nie! Ek wonder hoeveel 16-jarige Afrikaners sou tagtig rand aan ‘n Nederlandse politieke party skenk? Of sou hulle selfs die name van politieke partye in Nederland ken? Dis egter tekenend van die nuwe politieke bewussyin in Nederland dat veral jongmense hulself deel voel van ‘n wêreldwye stryd om die Europese beskawing te red, ook in Suid-Afrika waar die vooruitsigte vir enige beskawing hoegenaamd besig is om daagliks te taan.

Verregse Afrikaners meen dat dit futiel is om aan nasionale verkiesings deel te neem en dat gewapende opstand die enigste manier is om van die ANC en SAKP se oorheersing ontslae te raak. Tot dusver het diegene wat hulself op gewelddadige wyse daarteen wou verset egter bedroë daarvan afgekom. Enersyds is alle Afrikaanse organisasies deur die staat ingesypel en werk informante kliphard teen betaling om mede-Afrikaners by die staat te verkla en desnoods in die howe te laat skuldig bevind. Ek meen alle volkere wat deur ander oorheers word, vertoon hierdie tendens: een deel van die mense werk saam met die vreemde heerser en die ander deel verset hom daarteen, hetsy ondergronds, hetsy op ‘n min of meer wettige manier.

Omdat verregses nie aan verkiesings deelneem nie, is dit futiel om met hulle oor partypolitiek te redeneer. Hulle is ook nie as kiesers reregistreer nie en hoewel hulle nou in verkiesingstyd oorloop van menings oor hoe en vir wie ander behoort te stem, gaan hul stemme (of dan “nie-stemme”) geen verskil aan die uitslag maak nie.

Een van die argumente wat verregses gebruik om deelname aan die politieke stelsel te ontmoedig, is die bewering dat sodandige deelname die status quo “legitimeer” of bevestig.

stateincapitalistsocietyVele marxiste gebruik ook dié argument. Toe ek in my eerste jaar by Wits was, het ons in die staatsleerklas ‘n voorgeskrewe boek van die Britse marxis, Ralph Miliband, gehad met die titel The State in Capitalist Society. Daarin argumenteer hy juis dat deelname aan die politieke stelsel beperkend is, ten minste vir “revolusionêre partye”:

“Merely by taking part in the work of the legislature, [opposition parties] help the government’s business. This is one of the main problems of revolutionary parties. As they enter existing parliamentary bodies, so are they also compelled, however, reluctantly, to take a share in their work which cannot be purely obstructive.” (bl. 50)

Terloops, destyds as eerstejaartjie kon ek dit nie vermoed nie, maar Ralph Miliband was ‘n goeie vriend van Joe Slovo en hulle het gereeld in Londen saamgekuier. Dit was seker nie toevallig dat Miliband se boek destyds by Wits voorgeskryf is nie. Merkwaardig is egter die feit dat albei die marxistiese Miliband se seuns, David en Ed, in die onlangse verlede ‘n prominente rol in die Britse politiek sou speel. David was die Britse minister van buitelandse sake en Ed Miliband is tans die leier van die Arbeidersparty. David Miliband het tydens sy ampstermyn ANC-terreur teen apartheid-Suid-Afrika in die openbaar verdedig.

Ed Miliband, huidige leier van die Britse Arbeidersparty
Ed Miliband, huidige leier van die Britse Arbeidersparty

Die politiek is ‘n klein wêreld! En kennelik het die Miliband-seuns nie hul linkse vader se raad te letterlik opgeneem nie.

Onder aanvoering van Joe Slovo en ander prominente kommuniste vanuit Londen, het Suid-Afrika ‘n linkse revolusie ondergaan en is die De Klerk-bewind soos ‘n nat waslap uit die pad gesmyt. Intussen word Afrikaners via die media – ook natuurlik die Nasperskoerante! – blootgestel aan linkse denke, maar dan gaan dit merendeels daaroor om die ideologie van politieke korrektheid en witskuld te vestig, asook om Afrikaneronmag en gebrek aan getalle te beklemtoon.

Gister na afloop van ons Front Nasionaal-vergadering, het ons insgelyks gepraat oor die swak vertoning van konserwatiewe Afrikaners teenoor die linkse revolusionêre in Suid-Afrika. Onder andere spruit dit uit Afrikaners se onkunde oor die marxisme, feminisme, afrosentrisme en ander denkrigtings wat die linkses in hul aanslag rig. Ons mense is ook oningelig oor die geskiedenis van kommunisme in die twintigste eeu, waaronder die 100 miljoen mense wat in die Groot Gelykmaak gesterf het. Vanaf 1978 toe die SA Kommunistiese Party amptelik die doktrine van ‘n massa-oorlog (people’s war) omhels het, het honderdduisende mense reeds tydens Suid-Afrika se Groot Gelykmaak gesterf. In ons tyd verhewig die gewelddadige aanslag teen die blanke middelklas, waaronder natuurlik plaasboere. Tensy die linkse revolusie by ons gestuit word, gaan hy nog baie slagoffers eis.

‘n Verdere punt wat Miliband in sy boek maak, is dat die staatsmasjinerie ook nie eintlik vatbaar vir verandering is nie, selfs al kom ‘n ander party aan bewind. In die geval van Suid-Afrika, is ons hele staatsadministrasie natuurlik deur die ANC en Kommunistiese Party oorgeneem, sogenaamd “getransformeer”, dus sal selfs die DA geen hond haaraf kan maak indien hy ooit die verkiesing sou wen nie. Iets wat onder huidige omstandighede hoogs onwaarskynlik is.

Waarom dus nog hoegenaamd stem, indien ons weens ons getalle nie eintlik veel invloed by die stembus kan uitoefen nie? Is die HNP-slagspreuk, “Stem reg, bly weg” nie maar die regte nie? Ironies poog die leier van die HNP en verkose president van die Boere-Afrikanervolksraad, mnr. Andries Breytenbach, juis tans om ‘n afspraak met president Jacob Zuma te bekom. Alternatiewelik loods die Volksraad aansoeke in Suid-Afrikaanse howe en korrespondeer met die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie, ‘n liggaam wat deur die 1996-grondwet in die lewe geroep is.

Daarmee wil ek nie polemiseer nie en dis elkeen se goeie reg om die benadering te volg wat hy wil om Afrikanervryheid te herwin. Maar wat is nou eintlik die verskil daartussen om deel te neem aan die Suid-Afrikaanse regstelsel, voor regters wat deur die ANC aangestel word, en aan verkiesings deel te neem? Op ‘n manier het ek meer vertroue in die oppartydigheid van die Onafhanklike Verkiesingskommissie as in die onafhanklikheid van die regbank! Hoe dit ook al sy, daar bestaan ‘n klomp redes waarom ons aan verkiesings behoort deel te neem:

  • ons mag nie ‘n situasie skep waar bestaande partye soos die DA en selfs die Vryheidsfront Plus, wat samewerkende opposisie met die ANC bepleit, as “woordvoerders van die Afrikaner” optree nie;
  • daarmee saam, moet ‘n groepering soos Front Nasionaal in die SA parlement bestaan wat onverskrokke die herstel van Afrikanersoewereiniteit bepleit en nie net ‘n soort volkstaat wat behels dat ons almal na ‘n uithoek van die land moet wegtrek nie;
  • buitelandse politieke partye wat die Afrikanersaak goegesind is, verkies om met ‘n politieke party te skakel, eerder as buite-parlementêre organisasies;
  • die ANC, DA, EFF, Cope, ens., gebruik die politieke stelsel en belastingbetalersfondse om hul doelwitte te bevorder en ons sou ons benadeel indien ons nie dieselfde doen nie;
  • die parlementêre stelsel, asook verkiesings, bied aan ons die geleentheid om ons standpunte in die massamedia te stel en sodoende die heersende linkse ideologie teen te werk;
  • wêreldwyd verkies mense om aan verkiesings deel te neem tensy hulle met geweld van die stembus weggehou word, daarom gaan ‘n groot klomp Afrikaners in elk geval stem, ongeag wat boikotters te sê het;
  • as verkose politieke verteenwoordigers kan ons bande met buitelandse ambassades en moondhede smee, wat ons kan help om weer vryheid te verwerf;
  • die buiteland sal slegs na ‘n politieke party luister, nie na ‘n guerillagroep sonder verkose woordvoerders nie;
  • pleks van vrugtelose appèlle op die ANC te loods vir afsprake met ministers, kan eise vir eie skole, universiteite, hospitale, veiligheid en ander instellings regstreeks in die parlement gemaak word.

Die groot gevaar wat egter bestaan vir enige politieke party met verteenwoordigers in die Kaapse parlementsgebou, is dat hy “deur die ANC gebreinspoel word”, iets waarvan die ontleder RW Johnson die DA onlangs beskuldig het.

This is the real disaster, that the DA has been so brain-washed by the ANC that not only has it lost its way but it is no longer offering South Africans a real choice.

Ook die Vryheidsfront Plus het aspekte van ANC-denke verinnerlik en, soos Hannes Engelbrecht dit onlangs gestel het, het “Pieter Mulder die eenheidstaat met gemak omhels”.

Sulke “breinspoeling” en beïnvloeding deur die regerende party vind egter plaas weens ‘n gebrek aan ‘n intellektuele kultuur en ondeurdagte standpunte. Nóg die DA, nóg die VF Plus beskik oor ‘n alternatiewe visie vir die land en vir die Afrikaner en word daarom intellektueel deur die SA Kommunisteparty oorheers wie se propaganda hulle dikwels onbewustelik of klakkeloos napraat.

As Afrikaners en blankes nie bereid is om die Front Nasionaal in te stem nie, gaan ons huidige rampspoedige agteruitgang net versnel.

Tensy ons wakkerskrik, is die huidige Zimbabwe ons voorland binne tien tot twintig jaar, selfs gouer indien die EFF se skouspelagtige groei voortgesit word!

Front Nasionaal kort steeds fondse om aan die verkiesing deel te neem! Skenk geld aan die regterkant van ons webblad via bankoordrag, kredietkaart of PayPal.

Swartmag-manna in Potchefstroom

Het Obama in akademiese drag ook die Nazi-saluut gegee? Maar Beeld en Hannelie Booyens sê niks...
Het Obama in akademiese drag ook die Nazi-saluut gegee? Maar Beeld en Hannelie Booyens sê niks…

deur Leon Lemmer

Nelson Mandela is op Donderdag, 5 Desember, dood. Op Vrydag, 13 Desember, toe die Mandela-histerie op sy hoogtepunt was, is ‘n rubriek deur Hannelie Booyens gepubliseer. Ek het daaroor soos volg geskryf:

“Van die bedenklikste teks wat die afgelope tyd in Die Burger (en Beeld) gepubliseer is, is afkomstig van Hannelie Booyens, ‘n joernalistiekdosent, wat al die pro-Mandela-koerantvoorbladsye wil lamineer en monteer in die gange van die Skool vir Kommunikasiestudies van die Noordwes-universiteit [NWU]; klaarblyklik omdat sy ‘n groot Mandela-bewonderaar is.

“Sy is hoogs ontsteld dat honderde Potch-koshuisstudente, bv dié van Veritas, as deel van hulle ontvangs- en bekendstellingsritueel ‘n saluut gegee het wat haar aan die Nazi-saluut herinner. Dit is glo ‘n aanstootlike simbool van Ariese meerderwaardigheid en van ‘benouende denke’, ‘veral as dit gebeur op ‘n oorwegend wit en Afrikaanse kampus.’ Booyens sien seker uit na die verwagte verswarting en verengelsing van hierdie kampus.

“Sy vertel dat sy vroeg Vrydagoggend [6 Desember, na Mandela se dood die vorige aand], dus die dag toe die jongste Mandela-ophef in al sy felheid begin het, met verf en ‘n kwas na ‘n sypaadjie is waar daar ‘n swastika in die sement uitgekerf is. ‘Oor dié teken van haat het ek ‘n wit vredesduif geskilder met dié woorde: “Dankie, Madiba!”‘ Dit is ironies dat dit juis sy is wat in ‘n kampuspublikasie (13 Jun) teen impulsiewe gedrag gemaan het. Sy het sekerlik nie besin oor hoe die kampus sou lyk as almal op haar manier uitdrukking aan hulle politieke oortuigings gee nie. Aangesien daar tans nog orde op die kampus gehandhaaf word, hoop ek die universiteitsowerheid tree ferm teen haar op” (Praag 22 Des).

Hannelie Booyens, 'n selverklaarde linkse aktivis en 'Madiba-aanbidder'
Hannelie Booyens… ‘uiters links’ en ‘n Madiba-aanbidder

Let op dat Booyens teen die einde van die jaar verwys het na wat na bewering aan die begin van daardie akademiese jaar op die Potchefstroom-kampus van die NWU gebeur het. Dit is dus ‘n ou koei wat uitgegrawe is. Dit is gedoen enersyds weens Booyens se uiters linkse politiek en andersyds weens haar militante feminisme waarvolgens ou wit mans met grys skoene nie weet hoe om ‘n universiteit te bestuur nie. Dit is te betwyfel of hierdie jong mens veel van naziïsme verstaan, want selfs haar kennis van Suid-Afrika se onlangse geskiedenis, bv die terroriste se bedrywighede, is so gebrekkig dat sy onmeetlike waardering vir Mandela het. Mandela was in murg en been ‘n geweldenaar wat nooit geweld as politieke middel afgesweer het nie. Booyens verkies egter om hom met ‘n vredesduif te assosieer of simboliseer.

Booyens se skrywe is waarskynlik die oorsprong van die storm wat pas oor die NWU losgebars het. Wat sy reggekry het, is om die wit bestuur van die NWU sleg voor te stel. Die huidige veldtog teen die Potchefstroomse kampus van die NWU word gevoer in afwagting op die swart rektor, Dan Kgwadi, wat Theuns Eloff op 1 Junie sal vervang. Wat blykbaar beoog word, is dat wanneer Kgwadi om nie-akademiese redes (Praag 15 Des) beheer oorneem, dit moet lyk asof sy bewind ‘n verbetering op die tradisionele wit beheer gaan wees. Maar hierdie “verbetering” gaan van ‘n politieke, dus pro-ANC, aard wees. Akademies gaan dit sekerlik nie ‘n verbetering wees nie.

Vanjaar se bohaai het op 11 Februarie begin, ná die studente se ontvangs- en bekendstellingsprogram, toe die Potchefstroomse kampusrektor, Herman van Schalkwyk, op die NWU-webwerf berig het dat daar onbehoorlike praktyke by die manskoshuis Over de Voor en by die dameskoshuis Karlien was. Die betrokke huiskomiteelede is van hulle pligte onthef. Van sulke mense word verwag dat hulle hulle verantwoordelikhede teenoor die universiteit moet nakom. As daar menseregteskendings is, sal die kampusbestuur glo nie skroom om op te tree nie. Ooreenkomstig die mode word daar van koshuisstudente verwag om verpligte menseregtesessie by te woon. Heel teen die einde verwys Van Schalkwyk na “groetgebare … wat aanstoot kan gee.” Teen die betrokkenes is daar glo reeds opgetree.

Dit is bekend dat van die verantwoordelikste poste in die nuwe Suid-Afrika deur onbekwame, onverantwoordelike en, in sommige gevalle, misdadige elemente beklee word. Dit sou hoogs onbillik wees as Booyens se uitlatings die NWU aan die giere van diesulkes uitlewer. Diegene wat deesdae daarop roem dat hulle aan die “bevrydingstryd” deelgeneem het, het hulle nie net aan wandade skuldig gemaak nie, maar dikwels ook aan (ernstige) misdade. Daar kan geredeneer word dat die ANC se sogenaamde Waarheids- en Versoeningskommissie (op bevooroordeelde wyse) hierdie mense se misdaadrekords uitgevee het. Die feit bly dat hierdie mense se moraliteit sodanig was, en dalk steeds is, dat hulle bereid was of is om misdade te pleeg. ‘n Mens moet dus nie so dwaas wees om ‘n instansie soos die NWU aan beoordeling en verguising deur sulke ANC-elemente bloot te stel nie. Maar dit is presies wat weens die Booyens-geïnisieerde Nazi-saluut-storie gebeur het.

Maar daar is naas Booyens nog Afrikaanssprekende blankes wat gesorg het dat hierdie onbeduidende inisiasiegebruik tot iets verskrikliks deur die ANC opgeblaas kon word. Dit word wesenlik ‘n herhaling van die Reitz-voorval aan die Universiteit Vrystaat waarmee daardie rektor, Jonathan Jansen, hom met anti-blanke retoriek gate uit geniet het. Dit herinner ook aan Russel Botman, die rektor van die Universiteit Stellenbosch, se skandalige poging om daardie universiteit se eertydse departement volkekunde met Nazi-bedrywighede te assosieer. Al drie gebeure is tot die uiterste misbruik om blankes as Nazi-gesinde rassiste voor te stel.

Die eerste aanduidings van waarheen sake gedryf word, het op 21 Februarie in ‘n berig in Die Burger (p 3) gekom; ‘n berig wat sekerlik van Beeld oorgeneem is. Beeld het ‘n span van vier joernaliste saamgestel om die Potchefstroomse kampus van die NWU te diskrediteer. Kritiese lesers van die Naspers-koerante weet dat sulke joernalisspanne nooit na die toneel van bv ‘n plaasmoord gestuur word nie. Oor plaasmoorde word dikwels nie berig nie, of daar word doelbewus bitter min publisiteit aan gegee. As blankes van moord verdink word (Waterkloof-4, Griekwastad, Oscar Pistorius, ens), word geen onkoste egter deur Media24 ontsien nie en word dag na dag oor ‘n lang tyd omvattend oor die saak deur talle joernaliste berig. Die indruk word inderdaad deur hierdie koerante gewek dat die buitensporig hoë getal moorde wat in die nuwe Suid-Afrika gepleeg word aan wittes te wyte is.

My hipotese is dat Booyens met haar rubriek van verlede jaar, en/of deur aanhitsing sedertdien, Adriaan Basson oortuig het dat hier ‘n geleentheid is om die enigste universiteitskampus waar Afrikaanssprekende blankes nog in beheer en Afrikaans steeds die onderrigtaal is, naamlik Potchefstroom, so sleg moontlik voor te stel. Geen besware word teen die twee ander NWU-kampusse (Mafikeng en Vaaldriehoek) geopper nie, hoewel dit in albei gevalle akademies baie slegter as in Potchefstroom gaan. Sedert Booyens se genoemde rubriek van verlede jaar is verdere rubrieke van haar gepubliseer. Haar gesindheid en standpunt het dus guns in Media24-geledere gevind.

Daar is nog ‘n feit wat my hipotese onderskraag dat Booyens die bron van die huidige debakel is. In die berig van 21 Februarie staan daar: “‘n Dosent het onlangs ook op ‘n uitgekerfde swastika in sement afgekom. Met oudpres Nelson Mandela se dood het sy ‘n duif daaroor geverf.” Let op dat Booyens se naam (doelbewus) verswyg word; ook dat na die duif verwys word, maar die inskripsie “Dankie, Madiba!” word (doelbewus) verswyg. Booyens was hoogs waarskynlik dié kontakpersoon toe die joernaliste naarstiglik op soek na ‘n smeerstorie op die Potchefstroom-kampus besoek afgelê het.

In die berig word genoem dat The Higher Education Transformation Network “die universiteit as ‘n rassistiese instelling uitmaak. Die Noord-Gautengse hooggeregshof in Pretoria het ‘n dringende interdik aan die NWU toegestaan om ‘n Facebook-inskrywing waarin die swastika saam met die NWU se naam verskyn, te verwyder.” Herman van Schalkwyk besef dat die veldtog teen die NWU heeltemal oordrewe is: “Hy vind sprake van ‘n ‘Nazi-neiging’ op die kampus ‘belaglik’.”

Op 22 Februarie berig Die Burger (p 6) dat die departement hoër onderwys “geskok” oor die “Puk-groet” is. Die direkteur-generaal, Gwebs Qoonde, ‘n kommunis, het gesê hierdie saluut “druis in teen die grein van die demokratiese grondwet;” iets wat natuurlik elke keer beweer word as daar iets is waarvan die ANC nie hou nie. Dié departement het belowe om ‘n mediakonferensie oor hierdie saak te hou. Theuns Eloff, die NWU-rektor, “het gesê die ophef wat daar oor die groet gemaak word, is heeltemal gek … dis teleurstellend dat dit so buite verband geruk is.” Maar sowel Eloff as Van Schalkwyk “het gesê die instelling bied onvoorwaardelik verskoning aan en alle moontlike maatreëls is in plek om te verhoed dat dit weer gebeur.” Hierdie twee akademici weet dit is ‘n sotlike veldtog wat teen die NWU gevoer word, maar hulle besef ook dat die ANC ‘n (onverdiende) magsposisie in die nuwe Suid-Afrika beklee wat met die geringste aanleiding tot die uiterste teen wittes misbruik word.

In ‘n ander berig op dieselfde bladsy word genoem dat die kampusbestuur in die etensuur met studente oor die beriggewing gepraat het. “Die studente wat die amfiteater volgesit het, het uitgebars van die lag toe hulle hoor ‘n persepsie is in die media geskep dat ‘n Nazi-kultuur op kampus heers.” Ou videogrepe word glo in die pers gebruik. Rikus Fick, die studentedekaan, het gesê: “Ons vra onvoorwaardelik om verskoning as ons aanstoot gegee het.” Voorheen was die wittes goed genoeg om die land te ontwikkel. Waarvoor anders is hulle in die nuwe Suid-Afrika geskik, behalwe om as slaansak te dien en om om verskoning te vra?

Op 23 Februarie het News24 berig dat The Higher Education Transformation Network die minister van hoër onderwys versoek het om die bestuur van die NWU oor te neem. Die woordvoerder, Hendrick Makaneta, het gesê dat hulle bly is dat hulle nou grafiese bewyse van die “racist practices” het. Dat dit verouderde fotomateriaal is, maak geen verskil as hierdie swartes ‘n stok soek om blankes mee by te kom nie.

Thandi Modise, die premier van die provinsie Noord-Wes, het gesê die provinsiale regering monitor die gebeure op die Potchefstroom-kampus. “She said it was disturbing, because the incident demonstrated that segments of our young, white people were still vulnerable to ethnic and racial indoctrination.” Die beskuldigings het dus al tot indoktrinasie geëskaleer. Soos gebruiklik word net wittes rassiste genoem, hoewel daar op die foto’s ook swartes is wat die saluut gee.

Die Burger het op 24 Februarie (p 6) berig dat die NWU gevaar loop om deur Blade Nzimande, die minister van hoër onderwys en die sekretaris-generaal van die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party, onder administrasie geplaas te word. Theuns Eloff, wat oor drie maande as rektor uittree en dus nie veel langer deur die ANC-regering geïntimideer kan word nie, het gesê die saluut is niks nuuts nie. “Die Romeine het dit al gedoen en die studente doen dit al jare lank. Die meeste weet nie van die Nazi-konnotasie nie.”

Op die 25ste het die aangewese rektor van die NWU van hom laat hoor (Die Burger, p 2). Dan Kgwadi se standpunt is, soos verwag kon word, soos dié van die ANC-regering. Hy “meen die Nazi-saluut is geheel en al nie in ooreenstemming met die burgerlike samelewing en sy aktiwiteite nie.” Daardie “burgerlike samelewing” verwys seker na wat in die nuwe Suid-Afrika graag “die mense” (“the people”), dus die swartes, genoem word. Hulle woord is deesdae mos wet. Volgens wet “kan Nzimande by die NWU … ingryp deur ‘n bepaalde opdrag aan die instelling te gee oor aksies wat by die instelling geneem moet word.” Nzimande het ‘n verslag van die NWU aangevra.

Dit lyk asof daar in die praktyk weinig sprake van akademiese vryheid en universitêre outonomie in die nuwe Suid-Afrika is. Op 28 Februarie was Kgwadi se standpunt op RSG dat (wit) rassisme op die Potchefstroom-kampus voorkom. Let ook op hoe Kgwadi sonder meer van die veronderstelling uitgaan dat dit ‘n Nazi-saluut is. Dit lyk nie asof daar veel objektiwiteit, akademiese en wetenskaplike gesofistikeerdheid en doodgewone insig van hom verwag kan word nie.

Die storie van die Nazi-saluut is, soos hierbo aangedui, blykbaar deur Booyens begin. In Die Burger (25 Feb, p 16) verduidelik ‘n leser waarom beweer word dat die saluut uit die Romeinse tyd kom. Benito Mussolini het dit via die skrywer Gabriele D’Annunzio (1863-1938) vir gebruik deur die Italiaanse fasciste oorgeneem. “Hitler en die Nazi’s het dit weer afgekyk van die Italiaanse fasciste … aangesien die Romeinse Ryk die suksesvolste wêreldryk nóg was, het dit besonderse byval by Hitler se beskouing van die geskiedenis gevind. As die yl Romeinse verbintenis wel aanvaar word, is Nzimande mos nou eintlik geskok oor ‘n kultuur wat die wêreld ‘n veel ryker plek gemaak het as Hitler en sy Nazi’s. Dis tog ook so jammer hy sien nie die skreiende ironie in sy eie uitgediende Kommunistiese Party (asook ons regerende party en die grootste spul unies) se mildelike gebruik van die term ‘comrade’ vir mekaar nie. Die term is tog gebore in die Russiese revolusie en ‘n staat wat die wêreld nie net aan die hel van kommunisme blootgestel het nie, maar ook leiers soos Joseph Stalin wat man alleen die dood van meer van sy eie mense veroorsaak het as enige iemand voor of ná hom.”

Op 26 Februarie het Die Burger (p 5) berig dat Gwebs Qonde op ‘n nuuskonferensie gesê het dat die NWU nie met verduidelikings moet kom nie, maar moet optree. Uit hierdie aanmatigende houding van kommuniste soos Nzimande en Qonde blyk dat hulle meen die verhouding tussen die departement hoër onderwys en universiteite is dié van baas teenoor klaas. Ek vind dit bedroewend dat geen universiteit nog die akademiese integriteit gehad het om bewaar teen hierdie soort kommunistiese dominansie te maak nie. Tradisies wat vir “sommige op die oppervlak na kulturele en spanbou-geleenthede lyk, dra by tot ‘n kultuur van uitsluiting en die voortbesrtaan van stereotipes oor ras, geslag en seksualiteit,” aldus Qonde. Met kenmerkende kommunistiese sluheid het Qonde “die NWU gekap oor bewerings van intimidasie en viktimisering van studente en personeel wat uitpraat oor onaanvaarbare praktyke. ‘Die universiteit moet verseker dit gebeur nie en nié op ‘n heksejag gaan nie’.” Dit is ‘n duidelike poging om tugstappe teen diegene wat die NWU diskrediteer en onrus stook by voorbaat te probeer saboteer.

In ‘n berig in Beeld (27 Feb) spreek Hoër Onderwys Suid-Afrika (Hesa – voorheen die Komitee van Universiteitshoofde) hom sterk uit teen die NWU-gebeure. “‘Universiteite moet menswaardigheid en menseregte beskerm en bevorder. Dit moet ook beslissend optree waar sulke waardes in die gedrang gebring word’ … Hesa is daartoe verbind om met sy lede (universiteite) saam te werk om institusionele kulture te bou wat teen rassisme en seksisme is en sosiale insluiting en respek vir diversiteit bevorder … Hesa verwelkom die erns waarmee die NWU-leiers die kwessies op sy kampus gepak het en hoop dat daar op aksies besluit sal word wat die waardes van die Grondwet versterk.” Dit is duidelik dat Hesa die ANC se standpunt onderskryf. Dít verbaas nie, want binne drie maande sal net een blanke rektor (van die Universiteit Kaapstad) inspraak in Hesa hê.

Aan die begin het ek genoem dat Booyens beswaard oor beweerde Ariese meerderwaardigheid is. As ‘n mens objektief na die geskiedenis kyk, is daar heelwat wat op die moontlike meerderwaardigheid van sekere (etniese) groepe, bv die Duitsers en Jode, kan dui. Wat sekerlik waar is, is dat alle groepe, geoordeel aan hulle prestasies, nie ewe talentvol of voortreflik is en in daardie sin gelyk of eenders kan wees nie.

As dit belangrik geag word dat ons ons van fascisme moet distansieer weens sommige fasciste se wanprestasie, geld dit soveel te meer vir kommunisme. Fascisme was vir ‘n baie korter tyd as kommunisme ‘n beduidende faktor in die geskiedenis. Fascisme het die dood van baie minder mense as kommunisme veroorsaak. Nou kom Nzimande, die plaaslike hoofkommunis, en spreek sy verontwaardiging oor die gebruik van ‘n beweerde Nazi-saluut uit. Die Nazi’s het net in die buiteland dood en verwoesting gesaai. Die Nazi-saluut behoort dus plaaslik minder verontwaardiging te ontlok as die kommunisme, wat weens bv die UDF/ANC se terroristiese bedrywighede baie plaaslike mense op aaklige wyse gedood en vermink het. Die ANC-saluut, die swaai van ‘n gebalde vuis in die lug, wat so kenmerkend van die “vredesikoon” Nelson Mandela was, behoort as veel meer afkeuringswaardig as die Nazi-saluut beskou te word. Verder is daar ook die ANC se sterk standpunt teen Israel, wat sekerlik heelwat meer as ‘n skeut anti-semitisme bevat.

Deel van die destruktiewe rekord van die ANC is die afbrand van die biblioteek van die Universiteit van Zoeloeland. Talle kere is in die pers berig dat Nzimande daarop roem dat daardie daad van brandstigting volgens eie erkenning sy hoofbydrae tot die “bevrydingstryd” was. Dit is my oortuiging dat iemand wat so ‘n veragtelike daad gepleeg het hom lewenslank vir die bekleding van ‘n openbare pos gediskrediteer het. Myns insiens sou so iemand in geen beskaafde land in ‘n kabinetspos aangestel word nie; allermins in dié van hoër onderwys. Hoe kan Nzimande met enige morele gesag die leviete aan ‘n universiteit oor enige saak voorlees as hy skuldig is aan die vernietiging van soveel akademies waardevolle inligting en hy miljoene der miljoene rand se staatsgeld in vlamme laat opgaan het?

Maar daar is ook ‘n les in die klein vuurtjie wat Booyens gestook het en deur wittes soos die Naspers-joernaliste verder aangeblaas is. Daardie vuur moet in die kiem gesmoor gewees het. Kyk watter momentum het dit in die ANC se hande opgebou. Die ANC weet reeds dekades lank hoe om blankes met vuur en swael te beveg.

Die oorgawe of ondergang van blankes geskied nie sonder die medewerking van blankes nie. Swartmag regeer die land weens die ruggraatlose magsoorgawe van FW de Klerk, wat die hartlike samewerking van verloopte Afrikaners soos Roelf Meyer en Leon Wessels gehad het. Potchefstroom, as die laaste wesenlik blanke en Afrikaanse universiteitskampus in die land, gaan van 1 Junie af vinnig verswart en verengels weens die hartlike samewerking van blankes. Hoewel blanke akademici steeds in die meerderheid in die NWU se senaat is, het die meerderheid senaatslede ten gunste van die akademiese liggewig Dan Kgwadi (eerder as die egte akademikus Herman van Schalkwyk) as rektor gestem. Dit is in die akademiese belang van die NWU én in die openbare belang dat hierdie besluit dringend heroorweeg word.

Sotsji en Poetin se stryd teen die internasionale moffia

Toneel tydens die openingseremonie van die Sotsji-winterspele
Toneel tydens die openingseremonie van die Sotsji-winterspele

deur Joseph Secrève

So sien ons weer met die opening van die Olimpiese Winterspele hoe Rusland nouliks ’n stap in enige rigting kan waag sonder om op een of ander manier belaster te word vanuit die “alternatiewe” hoek.

Eers was dit popsterre soos Madonna en diverse ander bekendes wat kapsie gemaak het teen Poetin oor die Pussy Riot-sage, en nou probeer hulle al weer Poetin in die sop laat beland oor die sogenaamde anti-gay-wetgewing.

Vir mense soos ons wat begrip het vir Suid-Afrika se geskiedenis met sy voortdurende gekonkel agter die skerms, sogenaamd onder die voorwendsel van menseregte, behoort ons instinktief aan te voel dat dieselfde prosesse in Rusland geld.

Inderdaad, daar is meer op die spel as wat ons dink. Soos ons weet is Suid-Afrika se politiek grotendeels gegrond op die haat wat die Engelse elite al honderde jare teen Afrikaners koester. Ongelukkig het hulle die voordeel van wêreldmedia gehad wat veroorsaak het dat die anti-apartheidspropagandamonster ’n eie lewe begin lei het, totaal verwyder van die daaglikse werklikheid.

secreve2
Joseph Secrève

Die situasie in Rusland is nie veel anders nie. Vir ongeveer tweehonderd jaar, volgens Aleksandr Solsjenitsin altans, was daar elemente wat ’n diepgewortelde haat teen alle vorme van Russsiese volksnasionalisme gekoester het. Karl Marx was een van hulle. Hierdie kragte het uiteindelik gekulmineer in die Bolsjewistiese Rewolusie en was magtig genoeg gewees om die tsaar en sy gesin uit te moor en die hele land in ’n staat van terreur te laat verval. Na bewering sou die Rewolusie meer as sestig miljoen Russiese Christene vermoor en in die goelags uitgehonger het.

Dit is nou twintig jaar ná die val van Kommunisme en Rusland is besig om sy nasionale volksbewussyn te herstel. Die energie van die volk is na binne gerig en geloof vorm die belangrikste bousteen van waaruit hierdie land “jonk en skeppend herbore” kan word, om NP van Wyk Louw se uitdrukking te leen. Dit verklaar waarom die Christendom die snel groeiendste geloof in Rusland op hierdie stadium is. In literêre terme het Rusland ontslae geraak van Tolstoi die rewolusionêr en Dostojewski die eksistensialis omarm. Waar Tolstoi geglo het dat rewolusie die antwoord is, is Dostojewski meer begaan oor metafisiese waarhede. Iwan Karamazof – ’n karakter uit Dostojewski se Gebroeders Karamazof – wil graag Wes-Europa sien, maar besef dat daardie wêrelddeel ’n kerkhof is. Desondanks wil hy oor die boustene aldaar wandel omdat elke steen getuig dat daar eens vurig geleef is, met ’n geloof in die mens se eie vermoëns.

Dit is altyd interessant om te sien hoe die geskiedenis homself herhaal. Dostojewski en Tolstoi se gees is nog springlewendig in die hedendaagse Rusland. Daardie land moderniseer voortdurend en kyk oogluikend na die Weste, maar konsentreer hoofsaaklik op sy eie groeiende kultuur.

 

Dit is in hierdie konteks waarmee ons na die Rusland van vandag moet kyk. Die pro-gay-aktiviste  vorm die nuwe golf van rewolusionêre agitators, soortgelyk aan diegene op vooraand van die Oktoberrewolusie. Dis egter nie meer grys duffeljasse en kanonne in die strate nie, maar helderkleurige vlae en poeierkwaste. Hulle doel is één en dieselfde: omverwerping van die opkomende Russiese volksnasionalisme en Christelike karakter.

Vir die twyfelaars, kom ons kyk net gou na die presiese aard en omvang van hierdie “omstrede” anti-gaywetgewing:

  • Ten eerste kom die woorde homoseksueel, lesbies, gay of geen enkele verwysing van soortgelyke aard na vore in hierdie wet nie.

  • Die wet fokus byna uitsluitend op kinders. Dit wil minderjariges beskerm teen nie-tradisionele sekspraktyke en propaganda, presies in ooreenstemming met ander bevriende lande in die wêreld se wetgewings.

  • Snaaks genoeg is Rusland juis besig om homoseksuele mense meer regte en beskerming te gun, en statisties gesproke het ’n gay mens ’n (heelwat) groter kans om in die VSA slagoffer van haatmisdade te word as in Rusland.

  • In Rusland kan ’n gay mens nie uit sy funksie ontslaan word as gevolg daarvan nie. In die VSA wél.

  • Die verbod op homoseksuele omgang is in 1993  in Rusland opgehef, terwyl 12 state in die VSA dit nog as ’n misdaad beskou.

 Diegene wat verder ondersoek wil instel kan gerus hierdie dokument raadpleeg.

Die vraag is waar kom die massahisterie dan vandaan? Hierdie wette is doodgewone sedewette wat elke land met selfrespek graag in sy wetboeke sou wou sien. Dit wil byna voorkom asof die pro-gay-aktiviste ten gunste van seksuele omgang met kinders is. En die Weste steun dit?!

Dit is hier waar Rusland ons ’n interessante lewensles kan leer: Hulle het hul kommunisme gehad en probeer nou daarvan te herstel. In die Weste hang kommunisme aan die oggendskemer, weliswaar onder ander benamings, meestal eindigend op “-regte”, soos burgerregte, vroueregte, gayregte ensovoorts. Dit is allerlei taktieke om die volkskarakter skade te berokken en mense van hul kultuur en nasionale karakter te vervreem.

Ook is daar in die VSA na raming oor die laaste paar jaar al 600 FEMA-konsentrasiekampe opgerig wat blykbaar gebruik gaan word om mense van die strate af te haal om goedkoop arbeid te verrig, en daarmee enige vorm van persoonlike welvaart en opwaartse mobiliteit uit die burgers se hande te neem.

Dalk is die FEMA-konsentrasiekampe effens vergesog vir die meeste mense om te glo, maar as ons sien hoe die Amerikaanse regering mense se telefone afluister en hul wapens te probeer afneem, waardelose onderwys aanbied en die platteland probeer ontvolk, is hierdie gedagte dalk nie so uitheems nie. Tot Solsjenitsin se Goelag Argipel, het daar in Rusland ook geen publikasie verskyn by die gewone mense oor die goelags nie, nóg het die Westerse volke geweet van die gruwel van die Nazi-konsentrasiekampe totdat dit op film vasgelê was.

Vir ’n volk om na sulke trauma’s terug te keer na sy nasionale erfenis is geen psigopatologiese reaksie nie, maar ’n doodgewone aanpassing en heroriëntering, soos ’n kompas wat sy noord moet vind nadat dit versteur was.

En dit is wat Poetin probeer vermag.

Soos PW Botha se destydse vrees vir ’n “totale aanslag”, waarin hy bedoel het dat kommunisme op allerlei lewensterreine sou oorneem, het Poetin met ’n soortgelyke totale aanslag te kampe. Op diverse terreine van die Russiese kultuur soos hul kuns, hul burgerregte, hul geloof en sport word opgetree om ’n karikatuur te maak van alles waarvoor die etniese Russe staan. Tegelyk sal hy voortdurend belaster word deur die vyande in sy midde, soortgelyk aan die situasie in Suid-Afrika.

Sy standpunt teenoor Sirië het ook sleg by die Weste geval. Waar Obama sy volk vir die soveelste keer in ’n oorlog wou insleep om die gematigde Assad omver te werp ten gunste van die Al-Kaïda-gesteunde Moslem-broederskap, het Poetin sy voet neergesit en Obama se spreekwoordelike tjank afgetrap; iets waarvoor Poetin myns insiens ’n Nobelprys verdien het.

Duidelik staan ons aan die begin van ’n nuwe Koue Oorlog, maar dan met die EU en VSA as nuwe kommunistiese moondhede en Rusland as kapitalis. Daar is geen atoombomme soseer nie, maar mediapropaganda wat die uiteindelike uitkoms sal beslis.

Kom ons hoop maar dat die Nuwe Kommunisme in die Weste die stryd nie sal oorleef nie. Wêreldwyd sien ons ’n terugkeer na eiesoortige volksnasionalismes, en die geskiedenis het aangetoon dat hierdie kragte meestal sterker is as die opkoms van hierdie globale fascisme.

Die belangrikste prys wat Rusland in Sotsji kan wen is nie op nie ys- of skibane nie, maar om die volksgees te herstel.

Dit is immers die krag van daardie gees wat die spele moontlik gemaak het.

Ons vat geen morele lesse van Duitsers, Antje Schuhmann

roodt_dan_wiki

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Eergister was ek saam met my 11-jarige seuntjie, ‘n motorgeesdriftige met sy eie aanlyn- virtuele “motormaatskappy” by die Johannesburgse Motorskou. By die BMW-afdeling het ‘n besoekende Duitser aan my gesê dat een uit elke sewe van sy landgenote in die motorbedryf werksaam is. Sommige is blykbaar ook dosente aan Engels-Suid-Afrikaanse universiteite, want enkele dae gelede is ‘n groteske aanval deur ene Antje Schuhmann van Wits op die Rooi-Oktober-betoging, asook Afrikaners geloods onder die titel: Red October: part of the rise of global, right-wing white supremacy?

Schuhmann is nie baie subtiel nie, want sy skel sommer die vorige Afrikanerregering uit as:

…the last state-organised white supremacist anachronisms, upholding racist fascist ideologies in order to legitimise a murderous system of white domination? My interest is to outline the parallels the Red October phenomenon has with other extremist movements, particularly in Germany, and to then provide some institutional and civil society responses.

In die Daily Maverick verskyn 'n advertensie vir 'n luukse Mercedes-Benz soos wat korrupte staatsamptenare graag ry, langs Antje Schuhmann se aanval op Afrikaanse betogers
In die Daily Maverick verskyn ‘n advertensie vir ‘n luukse Mercedes-Benz soos wat korrupte staatsamptenare graag ry, langs Antje Schuhmann se aanval op Afrikaanse betogers

Ons, die “rassisties-fascistiese… moordenaars” waarna die skryfster verwys, betaal egter die belastings wat korrupte munisipale en staatsamptenare in staat stel om luukse Duitse motors soos Mercedes-Benze of BMW’s te koop. Toevallig verskyn daar naas Schuhmann se kwasi-kommunistiese tirade teen Afrikaners ‘n advertensie vir ‘n baie duur, sportiewe Mercedes soos wat staatsamptenare en ontvangers van SEB-voordele gewoonlik bestuur. En in vele opsigte is die skryfster besig om die institusionele korrupsie en geweldsmisdaad, selfs volksmoord van die nuwe Suid-Afrika te verdedig – ten einde Duitse motormaatskappye in staat te stel om nog luuksevoertuie in ons land te verkoop!

Soos ek al voorheen geargumenteer het, is die huidige Suid-Afrikaanse stelsel patologies van aard. Daarom lei dit onvermydelik tot vorme van sadisme waar weerlose oumense en vroue deur “vryheidsvegters” aangeval, verkrag en tot die dood toe gemartel word. Die linkse, globalistiese en internasionalistiese diskoers skeld hulle gedurig vry van enige verantwoordelikheid vir hul gruwels, wat niks minder as oorlogsmisdade is nie. Die grondslag vir hul morele kwytskelding is sosio-ekonomies. Omdat die swart bevolking as groep gemiddeld “armer” as die blanke bevolking is, is hul sadistiese moordparty geregverdig. Tydens die Al Jazeera-debat toe ek en Sunette Bridges saam teen Christi van der Westhuizen en Sipho Singiswa geargumenteer het, het Van der Westhuizen weereens met dié argument vorendag gekom. Vanweë “inkomste-ongelykheid” in Suid-Afrika, is swart sadisme, korrupsie en misdaad implisiet geregverdig en “legitiem”.

Die teenpool van sadisme is natuurlik masochisme. Ons is veronderstel om die huidige geweld, anargie en wetteloosheid te “geniet”. Trouens, dit is die boodskap wat telkens aan ons oorgedra word, dat geweld in die vorm van moord en verkragting ‘n noodwendige uitvloeisel van sogenaamde “demokrasie” is en dat ons daarmee vir lief moet neem!

Die parallelle wat Schuhmann tussen Afrikaners en Duitsers tref, is onverskoonbaar, selfs lasterlik. Sy sien byvoorbeeld ‘n ooreenkoms raak tussen Steve Hofmeyr se kommentaar oor Verwoerd se skoolbouprogram tydens die betoging by die Uniegebou en mense wat Hitler probeer rehabiliteer:

Firstly, historic revisionism and denialism. The expression “Hitler… if he would not have done this thing with the Jews… but he gave us highways and decreased unemployment” resonates with Hofmeyr saying about Apartheid “no, I don’t think all of it was wrong but it couldn’t go on forever[…] Hendrik Verwoed gave us good schools, how can I say that’s wrong?”

Terwyl Duitsers Jode in konsentrasiekampe geplaas het, het ons vir swartmense skole en klinieke opgerig. Brittanje het in ons land konsentrasiekampe bedryf en hierdie Duitse vrou is in haar argument besig om die Brits-koloniale volksmoordlogika dat “Afrikaners moet verdwyn” te herhaal. Want, sê sy, enige aandrang op volkskap of wat sy op Duits Volksgemeinschaft noem, is per se rassisties!

Tesame met die afstootlike Afrikanerverraaier, Christi van der Westhuizen, maak sy die vrees en verskrikking wat ons slagoffers van plaasmoorde en huisaanvalle ervaar af as Angst, oftewel verbeelde/sielkundige angs! Met ander woorde, die moorde en verkragtings waaroor die media elke dag berig, bestaan net in ons verbeelding.

'n Toneel in Inglourious Basterds waar die 'Beer-Jood' 'n Duitser op sy knieë met 'n bofbalkolf vermorsel
‘n Toneel in Inglourious Basterds waar die ‘Beer-Jood’ ‘n Duitser op sy knieë met ‘n bofbalkolf vermorsel

Ek wil my nie veel uitlaat oor die stryd tussen Duitsers en Jode nie, behalwe om te sê dat dit dikwels tot perversie aanleiding gee. Enersyds is daar masochistiese Duitsers (soos hierdie Schuhmann?) wat steeds derms uitryg oor die tweede wêreldoorlog en andersyds is daar Jode soos die Weinstein-broers wat ‘n rolprent soos Inglourious Basterds deur die geweldskultusregisseur, Quentin Tarantino, laat maak het. In die film kry ‘n Jood geleentheid om Duitse krygsgevangenes se harsings letterlik een na die ander met ‘n bofbalkolf uit te slaan. Joodse slagofferskap regverdig Joodse sadisme teenoor Duitsers (net soos swart slagofferskap in Suid-Afrika swart-op-Afrikaner-sadisme sou regverdig?). Die held, die “Beer-Jood” (Bear Jew), verlustig hom in sy teregstellings van Duitse krygsgevangenes.

In ‘n berig in The Atlantic, beskryf Eli Roth, die Joodse akteur wat die protagonis vertolk, die film as “kosjerporno” (kosher porn):

““It’s almost a deep sexual satisfaction of wanting to beat Nazis to death, an orgasmic feeling,” Roth said. “My character gets to beat Nazis to death. That’s something I could watch all day. My parents are very strong about Holocaust education. My grandparents got out of Poland and Russia and Austria, but their relatives did not.”

Tarantino’s producer, Lawrence Bender, says that after reading the first draft of Inglourious Basterds, he told Tarantino, “As your producing partner, I thank you, and as a member of the Jewish tribe, I thank you, motherfucker, because this movie is a fucking Jewish wet dream.” Harvey and Bob Weinstein, the film’s executive producers, also reportedly enjoyed the film’s theme of Jewish revenge.

Tarantino told me he has received only positive reactions from his Jewish friends. “The Jewish males that I’ve known since I’ve been writing the film and telling them about it, they’ve just been, ‘Man, I can’t fucking wait for this fucking movie!’” he told me. “And they tell their dads, and they’re like, ‘I want to see that movie!’”

Nog 'n toneel uit Inglourious Basterds waarin die geregverdigde moordlus van die slagoffer opgehemel word
Nog ‘n toneel uit Inglourious Basterds waarin die geregverdigde moordlus van die slagoffer opgehemel word

Die gelykstelling van die NP-beleid met nazisme is ‘n propagandategniek wat deur Joe Slovo, Brian Bunting (skrywer van The rise of the South African Reich) en ander kommuniste aangewend is. Ons weet ook dat die terreurveldtogte van die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty onder leiding van Joe Slovo met die hulp van die Oos-Duitse geheimediens, alombekend as die Stasi, geskied het. In die biografie van Markus Wolf, die voormalige hoof van die Stasi, word vermeld dat hy en Joe Slovo noue bande gehandhaaf het.

Anjte Schuhmann en die Daily Maverick maak van dieselfde Stasi- en SAKP-tegniek gebruik om Afrikaner-beswaarmakers teen plaasmoorde en ander geweld as neo-Nazi’s te konstrueer. Sy beweer selfs dat die kleure van die Red October-webwerf, wat deur Sunette Bridges gekies is, die kleure van die Nazi-party en die AWB reproduseer:

…Red October, citing Martin Luther King on its English-only website, follows that logic, yet borrowing the red, white and black colours of the German National Socialist Party and the Afrikaner Weerstandsbeweging.

Duidelik is die handskoene nou af in die Links-Regs-stryd in Suid-Afrika en gaan ons mekaar as Nazi’s en Staliniste uitskel. Schuhmann en die Daily Maverick het egter heelwat meer in gemeen met die Stasi, die muurskieters van Oos-Duitsland en die Sowjet-goelag as wat ons Afrikaners met Nazi’s het. Indien die Rooi Oktober-veldtog enigiets bereik het, is dit ook om die onderliggende Boerehaat hier in Johannesburg, aan Wits en in die geledere van die Daily Maverick-medewerkers te ontbloot.

Afrikaners wat soos die Suidlander-groepering daaroor fantaseer dat daar op ‘n dag “hulp uit Duitsland” sal opdaag om ons uit die huidige dwingelandy te “bevry”, kan gerus daarvan vergeet. Terwyl die ANC ons staatskas leeg steel, word ‘n groot deel van daardie fondse aan Mercedes-Benze bestee.

Die een se dood is die ander se brood, soos hulle sê.

Noem Antje Schuhmann ‘n ideologiese werktuigkundige van die Vierde Ryk, dié van Daimler-Benz en die ander groot Duitse motormaatskappye. Ons sal nie enige morele lesse vanuit Oos-Berlyn, Stuttgart of München vat nie.

En dalk is dit hoog tyd dat Afrikaners na Franse of Koreaanse motors toe oorskakel?

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Russel Botman op die Rooiplein

botman_rooiplein

deur Leon Lemmer

Aan die Universiteit Stellenbosch (US) word die ANC se vakansiedae, soos die herdenking van Sharpeville, die Soweto-opstand en die paswetoptog deur hardegat vroue, deesdae graag gedenk. Gebeure sonder sodanige “vryheidsdimensie”, soos Beskawingsdag (6 April) en Afrikaansdag (14 Augustus), word glad nie erken nie. Die universiteit as akademiese inrigting is egter van huis uit ‘n Westerse idee. Op die kontinuum van beskaaf na onbeskaaf word die egte universiteit by die beskaafde pool en vandalisme, misdaad, geweld en terrorisme, wat met die UDF/ANC geassosieer word, by die onbeskaafde pool aangetref. ‘n Mens sou met reg kon verwag dat ‘n egte universiteit hom by die beskaafde pool sou posisioneer, maar aan die Botman-US is assosiasie met ANC-politiek veel eerder die geval.

Russell Botman, die US-rektor, se jongste skuif is om amptelik nie net ‘n enkele dag vir sy politiek te oormerk nie, maar ‘n hele week. Van Maandag 30 September tot Vrydag 4 Oktober gaan die US sy eerste diversiteitsweek vier. Dat diversiteit by die US se studente aangetref word, bv dat sommige akademies aan ‘n universiteit hoort en ander nie, word seker algemeen erken, maar dit kan kwalik afdoende rede vir feesviering wees. Wat Botman wil hê, is dat al die studente verpligte integrasie, veral gedwonge rasse-integrasie, moet vier. Byvoorbeeld, die vryheid om te kies tussen ‘n mono- en ‘n multikulturele koshuis word nie aan die Botman-US geduld nie.

Botman is aktief besig om die US van ‘n Afrikaans- na ‘n Engelstalige universiteit te transformeer. Dat die dominansie van Engels vir Botman erns is, blyk uit die feit dat die embleem vir hierdie fees net in Engels is: “Celebrating Diversity: Let US come together; a kaleidoscope of people.” Om die voorkeur vir Engels verder te beklemtoon, is die feesprogram net in Engels beskikbaar.

Selfs Wannie Carstens begin insien waarheen die Botman-US met Afrikaans op pad is: “My droom is dat die US ‘n plek sal wees waar studente weer [!] ‘n volwaardige Afrikaanse tersiêre opleiding sal kan kry en ons dan nie meer hoef te wonder oor Afrikaans aan die US nie” (Die Burger, 27 deser, p 5, en 28 deser, p 7; ook LitNet, 27 deser).

Tensy anders vermeld, is hierdie skrywe gebaseer op inligting wat op die US-webwerf verskyn. Op daardie webwerf is Afrikaanse teks deesdae via Engels te kry en nie andersom nie. Die Burger (9 deser, p 6) het dit in orde gevind om ‘n onkritiese berig oor die diversiteitsweek te publiseer. Sedertdien is ‘n YouTube-video met net ‘n Engelse titel, “Maties: On being born free,” op die US-webwerf gepubliseer (sien onder dié paragraaf). Sewe studente gee daarin hulle eenders klinkende menings, naamlik een wit student wat geradbraakte Afrikaans praat, een wit student wat Engels praat, twee bruines wat Engels praat, twee swartes wat Engels praat en een bruine wat Afrikaans, Engels en Xhosa praat. Daarmee word weer eens bevestig dat die Botman-US oorwegend ‘n nie-wit Engelse universiteit wil wees. Selfs Botman se troetelfrase, “born frees”, word nie deur hierdie studente in Afrikaans vertaal nie.

Genoemde sewe studente herhaal papegaai-agtig Botman-propaganda. Daar is geen teken van pogings tot oorspronklike of eie denke nie. Die studente gaan durende die diversiteitsweek ook die geleentheid kry om hulle menings oor hierdie onderwerp op tafeldoeke te skryf, wat daarna gebind gaan word asof hulle kosbare kleinode is. Diversiteit van kleur, taal, kultuur, ens, word erken. Nêrens is daar egter enige aanduiding dat diversiteit in denke of menings gekoester en aangemoedig word nie. Ons het hier met ‘n Stalinistiese ideëkorset te make; ‘n diversiteitsviering vir eendersdenkendes. Dit is die absolute teendeel van wat ‘n universiteit behoort te wees.

David Limbaugh skryf: “The Left glorifies diversity of race and ethnicity, it actively opposes diversity of thought, considering only leftist ideas acceptable for dissemination. The very ideal of education to create an atmosphere of open inquiry is tacitly mocked” (Ben Shapiro, Brainwashed Nashville: WND Books, 2004, Kindle 117). Botman is ongetwyfeld ‘n verpersoonliking hiervan. Kyk sy woernaal-aflewerings (13, 21 en 30 Aug) op die US-webwerf.

Botman konstrueer ons identiteit asof ons almal Afrikane is. Ons is glo nie bloot geografies Afrikane nie, maar ook vanweë waardes, waarvan die kern ubuntu is. Ubuntu is “Afrika se geskenk aan die mensdom”. Afrika ontvang dus nie net nie, want hy het mos die ubuntu-kleinood aan ons geskenk. (Oor ubuntu: Praag 15 Sep.) Naas die grondwet, hemel Botman die Nasionale Ontwikkelingsplan op. (Oor die NOP: Praag 22 Sep). Ons het, volgens Botman se jongste blog (27 deser), glo ‘n “NOP van die siel” nodig. Aan Europese of Westerse beskawing en daardie voortreflike waardes gee Botman opsetlik geen erkenning nie. Daar is niks nuut in wat hy hier sê. Botman kom telkens met dieselfde storie. Maar hy bly in die waan dat hulle kosbare pêrels is. Die teks van die eersgenoemde drie blog-aflewerings is feitlik woordeliks in Die Burger (25 deser, p 15) geherpubliseer.

Hermann Giliomee noem dat in ‘n opname wat vyf jaar gelede onder US-Studente gedoen is “meer as 80% van die Afrikaanse studente en meer as 70% van die Engelssprekendes aangedui [het] dat hulle ‘hoofsaaklik Afrikaans as voertaal verkies'” (Die Burger, 19 deser, p 20). Dit is hierdie soort anti-diversiteits- en anti-transformatoriese feite wat Botman ontken en met sy propaganda wil teenwerk.

Die “kunstenaars” wat by die diversiteitsviering gaan optree, is ‘n kaleidoskoop. Die Heuwels Fantasies is ‘n wit, Afrikaanse, elektroniese jazzgroep. DJ Fresh is ‘n wit Brit en radio-omroeper met ‘n voorliefde vir trommusiek. Siv Ngesi is ‘n swart komediant van “Race Card”-faam. (‘n Resensie van Ngesi se verhoogoptrede kan op LitNet, 6 deser, gelees word.) Marc Lottering is ‘n bruin komediant. In ‘n opvolgberig op die webwerf is die twee nie-wit kunstenaars sterk aanbeveel; nie die wittes nie. Soos verwag kon word, is daar nie plek op die program vir bv Afrikaanse luisterliedjies of vir boeremusiek nie. In Botman se denke strek diversiteit en inklusiwiteit nie só ver nie.

Die diversiteitsweek word beskryf as ‘n “fees van kleure” en ‘n “kaleidoskoop van mense en idees.” Die vraag is natuurlik in hoeverre nie- en anti-Botman- en nie- en anti-ANC-idees verwelkom of selfs toegelaat sal word. Botman begeer ongetwyfeld ‘n polities linkse fees. In sy skrywe van 6 deser stel hy dit uitdruklik: “Ons gee met ‘n rits opwindende aktiwiteite uitdrukking aan die ideaal van inklusiwiteit.” As jy deel in “die strewe om in ons verskeidenheid verenig te wees” is jy welkom om deel te neem. “Diversiteit is een van die hoekstene van die Universiteit se nuwe Visie 2030. Ons wil meer inklusief word … Ek wil graag voorstelle … kry oor hoe ons ons inklusiwiteit kan verbeter … Die US pluk reeds die vrugte van diversiteit.”

Dit is baie duidelik dat wat diversiteit en inklusiwiteit betref, daar geen moontlikheid van meningsverandering by Botman is nie. Die nodige openheid vir ander benaderings ontbreek by hom. ‘n Kaleidoskoop van idees/standpunte is onwelkom. Al waarna Botman soek, is bevestiging van sy dogmas. Hy wil weet hoe hy vorentoe in selfs groter mate sy politieke oogmerke aan die US kan opdring. Daar is selfs ‘n Sentrum vir Inklusiwiteit geskep met die bevrydingsteoloog Llewellyn MacMaster as projekleier. MacMaster se vertolking van sy missie is dat hy die persepsie dat die US wit en Afrikaans is, moet afbreek.

Die feesprogram lewer talle pêrels op. Groot pryse kan gewen word as jou antwoord op die volgende vraag aan Botman se verwagtinge voldoen: “What does it mean to be ‘born free'”? Botman is tans behep met “die aankoms op kampus vroeër vanjaar van ons eerste ‘vrygebore’ studente – jongmense wat sedert die 1994-verkiesing gebore is.” “Vry” te midde van gedwonge rasse-integrasie op alle terreine? Waarvan hierdie studente sedert geboorte “bevry” is, is apartheid en natuurlik ook blanke politieke gesag. Wat Botman impliseer, is dat regering deur wittes sleg en regering deur swartes goed is. Wat hy nie noem nie, is dat hierdie “vrygebore” studente, as hulle wit is, glad nie vry van rassediskriminasie in die land, insluitende op die US-kampus, is nie. Voorkeur word in iedere moontlike opsig (bv by toelating, beurse en koshuisplasing) kragtens die US se transformasiebeleid aan nie-wit studente gegee.

Daar gaan ‘n “liquorice allsorts giveaway” wees. Botman sal nie malvalekkers uitdeel nie, want hulle is tradisioneel net wit en pienk. In ‘n pakkie soethoutlekkers word die enkele wit lekkers deur die ander kleure oordonder. Die rede waarom hierdie lekkers uitnemend aan Botman se oogmerke voldoen, is omdat daar swart in iedere lekker is. Die swartes is oral. Die lekkers simboliseer dus die soort inklusiwiteit of rasse-integrasie wat Botman so hartstogtelik begeer.

Behalwe hierdie lekkers gaan koffie ook beskikbaar gestel word. Teen die kleur van koffie sal Botman nie beswaar opper nie en as melk bygevoeg word, word sy verlangde rasse-integrasie gesimboliseer. Die roomys wat uitgedeel gaan word, is meer problematies, behalwe as net sjokoladegeur beskikbaar gaan wees. As vanieljeroomys toegelaat word, sou swartmagaktiviste troos kon put uit die feit dat dit hoofsaaklik nie-wittes is wat vanielje in Sentraal-Amerika, Indonesië en op die eilande in die Indiese Oseaan produseer.

Liewe leser, waar dink u sou ‘n mens Botman en sy lekkers en roomys (albei 30 September) en koffie (2 Oktober) kon opspoor? Op die Rooiplein! En wat is op 3 Oktober die kersie op die diversiteitskoek? Niemand anders nie as André Keet, die oud-UWK-student en -onderwyser wat tans die direkteur van die Instituut vir Versoening en Sosiale Geregtigheid aan die Universiteit Vrystaat is. Hy gaan as die gasspreker optree. Hierdie instituut is gestig as teenvoeter vir die Reitz-video. ‘n Mens kan jou kwalik ‘n spreker voorstel wat in groter mate in die kraam van Botman sal praat.

Universiteite is veronderstel om onderrig en opvoeding aan studente te verskaf. Wanneer die laaste feesdag op 4 Oktober aanbreek behoort die studente egter dermate gebreinspoel te wees dat hulle die “Festival of Colours” sal geniet: “Throw coloured powder at each other and celebrate wildly.” Ek neem aan dat wit nie ‘n gekleurde poeier is nie. My vermoede word bevestig deurdat deelnemers aangemoedig word om in wit kleredrag op te daag. Dus wat wit is, moet ‘n ander kleur kry. Die studente sal dus die week in al die kleure van die reënboog kan afsluit. Daar sal nie ‘n enkele witte oorbly nie. Inderdaad ware transformasie; diversiteit en inklusiwiteit waar wit studente ‘n ander kleur aanneem.

Gedurende hierdie diversiteitsweek sal studente armbande met gekleurde krale vir hulleself op die Rooiplein kan inryg. Rooi krale dui aan dat jy ‘n Suid-Afrikaner is. Hierin kan ‘n mens seker erkenning lees van die sterk kommunistiese element in die ANC en in die nuwe Suid-Afrika. Jy mag wél wit krale in jou armband gebruik, maar daarmee dui jy nie jou velkleur aan nie, maar bloot dat jy ‘n eerste generasie Matie is. Velkleuraanduiding met krale is taboo. Ook mag jy nie krale gebruik om aan te dui of jy Afrikaans- of Engelssprekend is nie. As Botman krale kon vind wat van wit na swart verander (om sy voorkeur velkleur aan te dui) en ook krale wat aanvanklik Afrikaans en dan mettertyd Engels aandui, sou hulle daar gewees het. Sulke krale sou Botman se tweeledige ideaal uitbeeld, naamlik om die US (en die dorp – kyk sy intreerede as rektor) te verswart en die US te verengels.

Die fundamentele vraag wat gevra moet word, is of hierdie diversiteitsviering op egte akademiese oorwegings berus of gewoon met politiek te make het. Wat opval, is die deurlopende oorbewustheid van kleur (waarop ek met my kommentaar inspeel), maar hiervoor sal apartheid en dus die wittes die skuld kry. Vir my lyk dit asof Botman veral drie rolle vertolk. Eerstens is hy ‘n bevrydingsteoloog wat bepaalde politieke dogmas aanhang. Tweedens is hy ‘n UDF/ANC-aktivis wat in woord en daad die ANC ondersteun. Derdens gebruik hy sy akademiese pos as dekmantel of voertuig vir sy politieke dogmas en ANC-propaganda.

Daar is klaarblyklik minstens drie dinge wat Botman wil afskaal of transformeer: Westerse invloed, wittes en Afrikaans. Daarteenoor is daar minstens drie dinge wat hy openlik bevorder: Afrika, nie-wittes (in sy terminologie is hulle almal swart) en Engels (met ‘n kniebuiging na swart Afrika-tale). Tradisionele Maties word nie deur Botman die vryheid gegun om die kern van hulle menswees, naamlik Westerse beskaafdheid, blanke etnisiteit en Afrikaanssprekendheid, in bv daardie krale uit te beeld nie. Botman skryf voor wat uitgebeeld mag word.

Wanneer sonder Botman ‘n dag af (om van ‘n week nie te praat nie) vir die viering van ‘n egte akademiese aangeleentheid? Ek noem vervolgens vyf voorbeelde.

(1) Waarom word die nie-rassistiese en nie-seksistiese toelatingsbeleid van bv die US se mediese fakulteit nie gevier nie? Die antwoord is omdat sodanige beleid nie bestaan nie. Rassistiese en seksistiese oorwegings weeg by studente-toelating swaarder as akademiese prestasie. Dit is vir my dikwels moeilik om te besluit of Botman of Nico Koopman, die dekaan van die US se fakulteit teologie, die grootste anti-akademiese euwel op die US-kampus is. Die sobere antwoord is heel moontlik dat Koopman se uitlatings meer politieke gif bevat, maar dat Botman uit hoofde van sy amp meer akademiese skade aanrig.

Op 18 deser skryf Koopman in Die Burger (p 11) oor die US se vereiste dat studente by aansoek om toelating hulle “etnisiteit en kleur” moet openbaar. Hy beweer dat groepe in die verlede van universiteitsopleiding uitgesluit is. Tog weet hy sekerlik dat die “apartheidsregime” sedert 1960 ruim voorsiening vir universiteitsgeriewe en studiebeurse vir bruin, swart en Indiërstudente gemaak het. (Sowel Botman as Koopman het heel moontlik sulke “apartheidstudiebeurse” ontvang, maar hulle versuim om dit te erken.) Die Universiteit van Suid-Afrika (Unisa) se afstandsonderrig was ook aan almal beskikbaar. Reeds sedert 1960 is hierdie uitsluitstorie van Koopman ‘n leuen. As “die bruin groep in Suid-Afrika so ‘n lae teenwoordigheid aan universiteite geniet,” is dit nie apartheid of die wittes se skuld nie. Die bruines moet self verantwoordelikheid hiervoor aanvaar. Daar kan ‘n gebrek aan akademiese aanleg of belangstelling of motivering, ens, by bruines wees.

Hierdie fiktiewe uitsluitings waarna Koopman verwys, hoef volgens hom “nie tot nuwe vorme van uitsluiting te lei nie. Dis nie verniet dat die idee van ‘n inklusiwiteit wat nie tot nuwe uitsluitings lei nie, so sentraal staan in die institutionele strategie van die Universiteit Stellenbosch nie.” As dit naasteby die waarheid is, kan Koopman gerus verduidelik waarom talle wittes met gemiddeld ‘n A-simbool in matriek van mediese studie vir die graad MBChB uitgesluit word, terwyl alle nie-wittes met ‘n sodanige A- (en selfs B- of C-) simbool toegelaat word. Dit is ‘n nuwe soort uitsluiting waarvan Koopman sekerlik bewus is, maar hy verdoesel doelbewus hierdie waarheid. Voor “bevryding” is geen student tot MBChB-studie aan die US toegelaat sonder ‘n matriekgemiddeld van ‘n A-simbool nie. Deesdae is dit eerder die reël as die uitsondering.

Koopman gaan dan voort om te beweer dat die rol wat etnisiteit of kleur by toelating aan die US speel, “slegs as ‘n tydelike maatreël gebruik moet word” om “onregte en ongelykhede … reg te stel.” Daarmee bevestig hy dat hy ten gunste van rassediskriminasie teen blankes, en net blankes, is. Hy gee geen aanduiding van ‘n datum waarop die beweerde “onregte en ongelykhede” reggestel sal wees sodat hy en sy kamerade hulle rassediskriminasie kan ontgroei nie. Ek dink ek weet wanneer diesulkes rassediskriminasie teen blankes gaan ophef: Wanneer die perde horings kry.

Bevrydingsteoloë soos Botman, Koopman en MacMaster (en sekerlik Desmond Tutu) laat my dink aan wat Alexis de Tocqueville (1805-1859) raakgesien het: “When one meets a missionary one is often ‘surprised to meet a politician where you expected to find a priest'” (Peter Balakian, The Burning Tigris, New York: HarperCollins, 2007, Kindle 5259). Wanneer Koopman besin oor die plaaslike kerkgenootskappe se erfenis, dan gaan dit vir hom oor die Belhar-belydenis, demokrasie en Nelson Mandela (Die Burger, 25 deser, p 15). Hy het niks positiefs oor bv die NG Kerk te sê nie. Die stekie na “apartheidsonreg” het hy ook nie agterweë gelaat nie.

Hier volg nog vier voorbeelde van akademiese sake wat doelbewus aan die Botman-US van besinning en viering uitgesluit word. (2) Waarom word die klem nie op akademiese standaarde geplaas nie? Omdat dit negatief op transformasie sal inwerk. (3) Waarom word akademiese vryheid nie gevier nie? Omdat dit ‘n platform vir nie- en anti-Botman-ideologie kan skep. (4) Waarom word universitêre outonomie nie gekoester nie? Omdat daar by Botman en sy meelopers geen begeerte is om hulle in enige opsig van ANC-ideologie te distansieer nie.

(5) Waarom nie die blankes huldig wat die US tot stand gebring en as ‘n akademies uitnemende Afrikaanse universiteit gevestig en uitgebou het nie? Omdat die vernietiging van die wit en Afrikaanse US van weleer voor die US se eeufeesviering in 2018 vir die Botman-bewind erns is. Dit is waarop Botman se ideaal van totale transformasie neerkom.

In werklikheid is daar egter niks in die wesenlike akademiese aard van ‘n universiteit wat toespitsing op ‘n bepaalde kultuurgroep, bv Westerlinge of net Afrikaners, en die gebruik van ‘n enkele onderrigtaal, bv Afrikaans, ongewens maak nie. Diversiteit en inklusiwiteit ingevolge die Botman-idioom is nie ‘n wesenskenmerk van ‘n universiteit nie. Die motivering vir hierdie opdringing moet in die politiek van die oomblik gesoek word.

Aan die US is daar in die apartheidsera nooit ‘n week vir ideologiese indoktrinasie afgesonder nie. Hoe kan so iets nou aanvaarbaar wees?