Tag: Lenin

Suidpunt: Kommunisme en Kategismus (1969)

Op Hermanus besoek ek en Moeder ons geliefde tweedehandse liefdadigheidswinkeltjie, waar al die inkomste vir die dierewelsyn aangewend word.

So kom ek af op Die Katkisasieboek, 1969, een-en-twintigste druk (een van 30.000 kopieë) wat ‘n skamele R5,00 kos. My moeder raai my af om die boek te koop, miskien omrede sy nou in ‘n ander gemeente is, en/of die leerstelling ook nou al 50 jaar later verouderd is. Of omrede sy haar eie katkisasie in 1968 onthou het as ‘n “klug” – die predikant voor het die vrae gestel, die katkisante in die agterbanke het die antwoorde in die katkisasieboek gelees en na die banke voor versprei waar die beantwoording moes plaasvind.

Maar hoe ken jy my? Terug by die vakansieoord tas my hand rond tussen die stapel PAW Patrol-DVD’s [Verbruikerisme De Luxe], The Matrix Trilogie-pakket [New Age Gnostisisme De Luxe], Die Hobbit [Satanisme De Luxe] en ‘n hele paar vreemdetaalhandboeke en -woordeboeke [Heidense Volksvreemdheid De Luxe] en [ha! hier is hy!] gryp die boek wat met die Calvinisties sobere bruinpapier en hardeplastiek oorgetrek is.

By die inhoudsopgawe soek ek onder “Geloofsleer en Sedeleer” onder die hoofstuk “III. Sektes en Dwalinge” vir Les 79. Ek wil weet wat die Kerk oor Kommunisme destyds te sê gehad het. Wat die jong katkisante/kategumene dalk moes leer.

‘n Mens sou opstelle kon skryf oor die houding teenoor “sektes” en hoe die Kerk hom eintlik aan elkeen van hierdie “kenmerke” self skuldig maak, maar sulke moddergooiery sal my gemanikuurde hande net vuil maak.

Oor die “Die Roomse Gevaar” (sic, bl. 350-353) word byvoorbeeld gesê:

Die Roomse Kerk beskou homself as die enigste ware en onfeilbare kerk.

Russellisme, Pinkstersektes, Apostoliese sektes, Sabbatariërs, Christian Science, Spiritisme, Adventisme, Mormone, Vrymesselary, Afrika Evangelie Bond, Die Oxford-Groep, Christelike Instituut, ens. ens. ens. kom almal onder skoot.

Deel van “Hul Optrede” [dis nou sektes], is (bl. 319):

(a) Geestelike hoogmoed: Eiegeregtig en self-oorskattend veroordeel hulle die Kerk en val die lidmate aan onder die waan dat hulle alleen alle waarheid en saligheid besit. In verwaandheid veroordeel die een sekte ook die ander as dwalende […]

Net mooi op die volgende blad, bladsy 320, word gestel hoe mens sektes moet hanteer:

As u altyd die standpunt van u [Suster]kerk, d.w.s. die Bybelwaarhede soos u kerk dit vertolk, ken, kan u elke sekte-aanval die hoof bied en sy wapens afslaan.

Dis nou interessant. Kostelike dubbele standaarde. Jy/hulle mag nie, maar ek/ons mag. So hier het ons een sekte van die Christendom wat ander sektes van die Christendom veroordeel. Goed om te weet.

Maar dit raak erger! Op dieselfde blad:

Geen getroue lidmaat sal sekteboeke aankoop nie. By u eie kerk en sy boekwinkels kan u oorvloedig gesonde geestelike literatuur kry. Elke boek wat u by sektes koop, al gooi u dit in die vuur en al koop u dit om van hulle ontslae te raak, is die geldelike steun waarmee hulle meer boekies druk en versprei en waardeur hulle u gesonde belydenis en suiwere kerkleer meer en meer probeer ondermyn.

En op bl. 405 (“Die pligte van ‘n goeie lidmaat”):

Elke lewende lidmaat sal [sic!] inteken op ons kerk se amptelike organe, Die Kerkbode en Die Voorligter, dit lees en help versprei. Dit geld ook vir ander tydskrifte deur ons eie Kerk uitgegee. Die boeke van vreemde kerke en sektes moet geen getroue lidmaat koop of lees nie.

Als goed en wel, tot jy universiteit toe gaan waar ‘n wye verskeidenheid bronne voorgeskryf en geraadpleeg moet word. Boonop laat die Engelse/Joodse/Duitse/Hollandse kollegas by die werk nie vir hulle voorskryf wat om te lees en wat nie – en hulle gaan met mekaar oor politiek gesels, hulle gaan oor “verbode onderwerpe” gesels – en die Afrikanerkind gaan met ‘n bek vol tande staan, met sy duimpies in ‘n hoekie speel of oorweldig word deur sy onwetendheid. Veral as sy kollegas verbluffende logiese antwoorde na sy kant toe slinger wat nie in sy Katkisasieboek te vinde is nie. Dis maar ‘n kwessie van tyd. Het hy maar die verbode literatuur gelees kon hy daarop voorbereid gewees het.

Of, het die Kerk geweet hy het geen kat se kans teen die ander sektes nie? Waarom dan so aggressief in die defensief op sy agterpote staan?

Maar gelukkig het ons in 2018 darem soekenjins waarmee mens elke denkwyse self kan ondersoek. Gewoonlik staan 30 skuiwergate as antwoorde slaggereed.

Ek gaan voort met my leeswerk. My oë bly stip gefokus op bladsy 338 en 339:

DIE KOMMUNISME

Die Grondbetekenis

Die woord kommunisme is afgelei van die Latynse woord communie wat beteken: gemeenskap. Alle privaatbesit moet opgehef word en in besit en onder beheer van die gemeenskap geplaas word. Besitting en rykdom is diefstal.

Kommunisme is materialisties en veg net oor stoflike waardes, soos eiendomme, fabrieke, myne, produksiemiddele, ens. Hulle wil net van brood lewe (Matt. 4:4) en is vyandig teenoor alle geestelike waardes soos die siel, godsdiens, hemel en God. Dit is dus die godsdiens vyandig.

Kommunisme is ‘n klassestryd. Die voer die stryd van die werkende klas teen die besittende klas. Nasionale of volksgrense bestaan nie, dis net werker – of dit Rus, Duitser, Engelsman, Zoeloe, Indiër, of wat ook al is, dit maak geen saak nie – teen besitter. En wat is die gevolg in Suid-Afrika? Hier is 90% van die besitloses naturelle. Hier stuur die kommunisme doelbewus af op ‘n swart barbarestaat [sic!]. Die naturelle word op alle maniere opgestook en gevoed met griewe, agterdog en vooroordeel teen blankes, veral teen die Afrikaner en sy kerk.

Goeie bliksem! Dit lyk my die Susterkerke het destyds geen benul gehad wat kommunisme werklik behels het nie. Van die gewelddadige revolusie-vleuel in die Ooste en die “rustiger” dialektiese beredenering in Brittanje en Swede het die kerk skynbaar nie geweet nie. Ek glo ook nie hulle was opgewasse genoeg om hul gemeentelede deeglik te waarsku nie. Iewers het hulle die klok gehoor lui, maar nie geweet waar die bel hang nie. Hoe kan dit ook anders as jy nie eens ander sektes se literatuur mag lees nie?

Ek sou dus sê dis ‘n baie, baie gevaarlike speletjie om jou gemeentelede in die duister te hou.

Maar laat ons die kat die bel nou aanbind.

Dit is eintlik ironies dat presies in dieselfde jaar as die herdrukte Katkisasieboek ‘n ander boek uitgegee is, getiteld Kommunisme: teorie en praktyk, uitgegee deur die Universiteit van Pretoria. Hoe sou mens vir die gemeente verduidelik dat kommunisme juis handel rondom tradisie, godsdiens inkluis, wat in die oë van die kommuniste ‘n sosiale konstruk is wat duisende jare gelede uitgedink is om mense gevange en onderdanig te hou aan die heersersklas?

Hoe verduidelik die herder van die gemeente aan sy skapies die ironie: Die Kommunisme is hierdie noodwendige, natuurlike evolusie beskou van die Nywerheidsomwenteling (waarom dan druk vir ‘n revolusie, as dit tog vanself sal gebeur? kan mens tereg vra), net soos die mens eers bang was vir die natuur, maar die tegnologie die mens in staat gestel het om op matige wyse die natuur te trotseer. Maar nou, hier, gebeur interessante teenstrydighede tussen Lenin en stigter Marx. Marx het geglo die kommunisme sal sy revolusie in die Weste kry, soos die werkersklas gatvol vir die ryk base raak en dan die wêreld op sy kop keer. Lenin het eenvoudig te veel van Marx en Engels gerook, op ‘n agterlike plasie (dis nou Tsaar-Rusland) eenvoudig die onmin gekaap tot sy eie voordeel. Want ‘n werkersklas was daar eenvoudig nie – dit was boere, met slegs hier en daar ‘n fabriekswerker. Maar die Hegeliaanse tese, antitese en sintese is raakgesien: Tsaar, onderdane en Kommunisme as noodwendigheid. So het dit later uitgebrei na die wêreld: kolonialiste, gekoloniseerdes = kommunisme. Onderdrukker (iemand wat het, wat as maghebber beskou word) – onderdrukte (iemand wat nie het nie, gediskrimineerd voel) = kommunisme is die oplossing.

Op bl. 182-183 van die Tukkies-boek skryf Generaal H.J. van den Bergh in die hoofstuk “Die Kommunisme in Suid-Afrika” die volgende:

Ten opsigte van Suid-Afrika wil ek slegs enkele gedeeltes aanhaal uit ‘n dokument getiteld “How to be a Good Communist” wat te Rivonia gevind is toe die Polisie op 11 Julie 1963 op die geheime hoofkwartier van die Kommunistiese Opperbevel in Suid-Afrika toegeslaan het – om Hoover se stelling ook ten opsigte van Suid-Afrika te staaf. Die betrokke stuk is in die handskrif van Nelson Mandela, een van die kommunistiese voorbokke van die “African National Congress” en is opgestel om te dien as handleiding vir nuutgewerfde lede van die Kommunistiese Party. In die stuk, wat later as bewysstuk by die hof gedien het, skilder Mandela ‘n interessante prentjie, gesien teen die Hoover definisie. Hy sê dat:

“Under a Communist Party Government, South Africa will become a land of milk and honey… there will be enough land and houses for all. There will be no unemployment, no starvation and no disease. Workers will earn decent wages, transport will be cheap and education free. The victory of Socialism in the USSR, in the People’s Republic of China, in Bulgaria, Czechoslovakia, Hungary, Poland and Rumania, where the living conditions of the peoples were in may respects similar and even worse than ours, proves that we too can achieve this important goal. Communists everywhere fight to destroy capitalist society and to replace it with Socialism, where the masses of the common people, irrespective of race or colour, will live in complete equality, freedom and happiness.”

Die Hooverdefinisie is (bl. 182):

“Communism (Marxism-Leninism) is the revolutionary, materialistic ideology used by its adherents to justify their efforts to seize power by any and all menas for the forcible establishment of ‘n world-wide totalitarian social order.”

Maar die ironie van die saak is juis dat die Unie van Sosialistiese Sowjetrepublieke tot sy ontbindingsfase wel SOSIALISTIES gebly het en nooit kommunisme bereik het nie. Kommunisme behels dat DIE STAAT MOET OPLOS EN VERDWYN; sosialisme is slegs die voorganger. Nieuwoudt skryf (p. 33):

Omdat die begrip Staat tot ‘n groot mate met die kapitalistiese orde verbind is, het Marx ook hierdie nuwe bedeling nie ‘n “staat” genoem nie maar wel ‘n “gemeenskap”.

Die revolusie en die diktatuur van die proletariaat is en bly egter net voorstadiums in die strewe na ‘n klaslose gemeenskap, wat die hoogste fase van kommunisme is en die ideaal wat Marx wou bereik. Sy uiteindelike kommunistiese gemeenskap is dus in die kapitalistiese sin van die woord vir hom geen staat meer nie, want daardie konsep van staat verdwyn: met ander woorde, die staat sal verdwyn. In hierdie opsig sluit Marx dus by die anargiste aan deurdat hy ‘n staatlose gemeenskap in vooruitsig stel. Dit is volgens sy werke egter nie baie duidelik hoe hierdie gemeenskap sal funksioneer nie en net soos sy Utopiese kollegas is hy besonder vaag oor hierdie toekomstige sosiale orde. “In place of the old bourgeoisie society, with its classes and class antagonisms, we shall have an association in which the free development of each is the condition for the free development of all. ”

Volgens Marx sal hierdie gemeenskap die hoogste vorm van die kommunisme wees. Die verslawing en onderdrukking van die enkeling wat uit die verdeling van arbeid onder die kapitalistiese stelsel voortvloei, sal tot ‘n einde kom. Daarmee saam sal ook die antitese tussen verstandelike en fisiese arbeid verdwyn. Dit sal eweneens beteken dat die arbeid nie meer bloot ‘n metode is om aan die lewe te bly nie, maar dit sal ‘n basiese noodsaaklikheid van die lewe self wees. Terselfdertyd sal die produksiemagte toeneem omdat die individu self in die algemeen verbeter het en ‘n hoër stadium van ontwikkeling bereik het. Koöperatiewe rykdom sal toeneem en die kapitalistiese orde met sy beperkte horisonne sal verdwyn. Wanneer dit gebeur, glo Marx, sal die gemeenskap kan verklaar “van elkeen volgens sy bekwaamheid en aan elkeen volgens sy behoeftes”.

Alhoewel hierdie droomwêreld van Karl Marx vergesog mag klink, word die ideaal nog steeds nagestreef […] Gedurende die eerste [fase] (1961-1970) moet die materiële en tegniese grondslae gelê word. Tydens die tweede (1971-1980) moet die afrondingswerk gedoen word sodat daarna oorgegaan kan word tot die volkome kommunistiese gemeenskap.

Nieuwoudt sluit dan heelwat paragrawe later af (p. 34):

Die grootste beswaar wat teen hom [Marx] ingebring kan word, gaan juis teen die sogenaamde materialistiese interpretasie van die geskiedenis. Die veronderstelling dat materiële omstandighede die denke van die mens bepaal, moet noodwendig verwerp word, want in die praktyk sal gevind word dat ander faktore soos godsdiens, kultuur, volksbeskouings en opvoeding net so ‘n groot, indien nie groter rol nie, speel in die lewensbeskouing van die mens.

Generaal H.J. van den Bergh skryf op bl. 183 en 184 [om nou die Mandelageskrif op te volg]:

In Rusland is die kommuniste reeds meer as vyftig jaar aan bewind, en selfs in byna al die ander lande wat Mandela in sy geskrif noem, gaan die volkere al meer as twintig jaar gebuk van kommunisme. As Mandela gelyk het, sou ‘n mens met reg kon verwag het dat die kommuniste teen hierdie tyd reeds lankal die paradys wat hulle aan Suid-Afrika voorhou, in die lande tot stand sou gebring het. Die teenoorgestelde is egter waar. Soveel mense het uit die kommunistiese “paradys” na die vrye lande van die wêreld gevlug dat die heersers verplig was om grense met doringdraadversperrings, mynvelde, gewapende wagte en masjiengeweertorings te verseël.

[…]

Die soorte state wat Lenin, Stalin, Mao Tse-Toeng en ander kommunistiese leiers van die twintigste eeu tot stand gebring het, waarin hul eie bevolkings reeds jare lank onder ‘n genadelose en onverbiddelike diktatuur van hul kommunistiese partye gebuk gaan, toon weinig ooreenkoms met die werkersparadys waarvan Karl Marx en Friedrich Engels gedroom het. Lenin en sy opvolgers het nie die beloofde paradys van vrede, gelykheid en ‘n oorvloed van aardse goedere geskep nie, maar wel ‘n nuwe heersersklas, wat nie slegs oneindig magtiger is as die fabriekseienaars van Marx en Engels se tyd nie, maar die werkers op ‘n nog veel genadeloser wyse uitbuit.

Ek het reeds by ‘n vorige geleentheid die stelling gemaak dat kommunisme, in hierdie lig gesien, inderdaad die hoogste vorm van kapitalisme is.

En nou gooi ek ook my bietjie olie op die vuur. Dit het my laat wonder: waarom, as alles dan so wonderlik was, vlug niemand Sowjetunie toe nie? Mense gaan na die plekke wat vir hulle na een of ander heilstaat lyk. Of waar die geld is. Waarom is vliegtuie vol mense dan nie na die Sowjetunie toe karwei om permanente burgerskap te verkry nie? Wat het hulle gekeer? Waarom het die hele Afrika in elk geval nie op hierdie utopiese uitnodiging [die Sowjetunie] toegesak het nie, gaan my verstand vandag heeltemal te bowe. Seker maar die Swart Nasionalisme wat destyds hoogmode was. En vandag? Sjina, Kuba, Viëtnam en natuurlik Noord-Korea, bied vandag nog heenkome vir die werkersklas wat so ‘n hekel het in die Kapitalistiese Nyweraars. Waarom trek niemand soontoe nie? Dis tog ‘n vry wêreld waarin ons woon?

En as die Berlynse Muur dan nou daar was om die Kapitalisme en Westerse invloede uit te hou, waarom is mense doodgeskiet wat van die Kommunisme na die Weste wou vlug? Ek glo nie Apartheid sou ooit mense doodgeskiet het wat na die Sowjetunie wou vlug nie – hulle sou tog te bly gewees het om van die terroriste ontslae te wees.

Maar nou terug na die Katkisasieboek. Die volgende kontrakommunistiese voorsorgmaatreëls word op bladsy 340 getref:

Elkeen van u moet u deeltjie doen om:

(a) Ons eie volk weer terug te lei tot Gods Woord, tot die Huis van die Here en tot die diens van die Here. Gods Woord gee leiding en raad, die Huis van die Here bind die gelowiges saam en die godsdiens bewaar die indringing van giftige en sielsverderwende gedagtes en beskouinge.

(b) Ons eie veragterde en verarmde volksgenote op te hef, sodat kommunisme nie in hul harte ‘n broeiplek kry en hulle vyandig teen kerk en godsdiens maak nie. Kleiner gemeentes en beter, intensiewer geestelike bearbeiding is hiervoor noodsaaklik. Kommunisme kan geen ingang kry waar daar kerkbewustheid bestaan en ‘n kragtige geestelike lewe bloei nie.

(c) Om die houvas van die kerk op die kleurlinge en naturelle weer terug te kry. Die kommunisme speel op die snare van die nie-blanke gemoedere: behuising, opvoeding, gelykstelling, onderlinge huwelike veral ná die oorlog. Ons sendingwerk moet so intensief wees dat dit alles wat die nie-blanke in die arms van die kommunisme drywe, afsny en hulle in die arms van die kerk en godsdiens ontvang. Christus is die oplossing van elke probleem. Ons moet hulle tot Christus bring. Die Evangelie is die sterkste wapen teen die kommunisme.

(d) Sosiale geregtigheid toe te pas. Ekonomiese ongeregtigheid en onbillikheid, maatskaplike misstande veroorsaak klassestryd en rassenyd. By een deel van die volk ontstaan ‘n wrok of haat teen die ander deel. Dit vorm ‘n vrugbare akker vir die kommunisme. Handel volgens Miga 6:8 en kommunisme kan nie wortels skiet in hart en samelewing nie.

Jammer, maar op sy minste is nie eens ‘n kind so naïef nie.

Ten eerste word godsdiens deur die Kommunisme uit die staanspoor beskou as ‘n mensgemaakte konstruk, die Bybel inkluis. Enigiets wat uit ‘n Christen, Moslem, Boeddhis, ens. se mond kom sal outomaties verkeerd wees. Wat kom dus eerste – die hoender of die eier?

Dit maak dus nie saak hoe jy ook al jou godsdiens met die Bybel probeer regverdig nie [soos in die Katkisasieboek tussen bl. 339 tot 340 uiteengesit word “van Adam se dae af” tot “Christus wat geldbesit nie veroordeel het nie”, “die kruis van Christus wat vir die kommunisme geen plek het nie” [aangesien die produksiemiddele die verlosser van die mensheid is], die “Kommunisme wat ‘n opstand van die mens teen God is”, ens. ens. ens.], jy gaan jou teen ‘n muur vasloop, want jy is “nog een wat gebreinspoel is deur die ou orde”. Gaan jy Oswald Spengler nadertrek, wat ook “beïnvloed is deur die ou orde”?

Kortom: Deur uit die Bybel en Katkisasieboek aan te haal gaan jy nie ‘n kommunis bereik of bekeer kan kry nie. As jy van die begin af nie ‘n Christen of kerklidmaat was nie, en reeds in die kloue van die kommunistiese dialektiek beland het, is daar geen salf meer te smeer nie. Wat die Christene betref, hulle kan gerysmier word, iets wat die Katkisasieboek self toegee:

Sy vatbaarheid.

Die menslike gemoed is baie vatbaar vir die kommunisme, want:

(a) Van nature het die menslike hart ‘n teësin vir godsdiens en het griewe teen kerk, owerheid, besitter, ens. en is meteens ‘n goeie broeiplek vir die godsdiensvyandige kommunisme.

(b) Van nature is die mens geneig tot hebsug wat graag wil besit wat nie syne is nie, en sal gryp na die wonderlike voordele wat die kommunisme voorgee om hom te bring.”

Die kerk staan dus magteloos en toekyk, ongeag al sy sendingwerk.

Net ‘n wonderwerk of Goddelike ingryping sal dus vir die ongelowige Thomas oortuig. Of, as jy bewyse kan lewer dat kommunisme self net ‘n baie onoorspronklike sosiale konstruk is juis omrede geen nuwe waardes, of eerder, NORMES bedink is nie, maar slegs oues wat met die hand uitgesoek is. Verder bied die Kommunisme geen teleologiese einddoel behalwe nivellering en uitbreiding van die nuwe geloof nie – die pad vorentoe lyk maar uitsigloos.

Of: indien die individu so ontgogel is deur die wrede werklikheid wat Kommunisme meegebring het.

Ten tweede kom die laasgenoemde reël (“Sosiale geregtigheid”) so reg uit die kommunismehandboek, en dit laat my tereg wonder of die skrywer van die Katkisasieboek se kerkhoed eintlik ‘n rooi baret is. Of is dit die eerste krakie in die dop van die Christelike Kommunisme wat besig is om uit te broei in die kerk? “Sosiale geregtigheid” lyk darem te veel na die letterlike vertaling van “Social Justice [Warrior]”. Die gevolge daarvan is alles behalwe goed.

Wat presies verstaan jy onder “ekonomiese ongeregtigheid en onbillikheid”? In die huidige en destydse konteks van die Kommunisme beteken dit: jy het meer as ek, daarom het jy op een of ander wyse my besteel, en daarom moet ek vergoed word sodat ons gelykwaardig kan wees. Ongeag of jy jou dienste eksklusief aan buitelanders verskaf en niemand se werk, talente of geld “steel” nie.

Nou goed dan, aangesien die katkisasieboek so mooi daarop aandring [en indirek aanvoer dat die “kleurlinge en naturelle” met groot oë handjiesgevou mooi syntoe sal bly staan terwyl die blanke lidmate op elke gebied sal moet voorvat om die vrede te bewaar], lyk die implikasies so:

– Dit sou beteken dat geen blanke tydens Apartheid meer as ander rasse of sy eie volk mag hê nie en almal in verbeeldinglose kloonhuisies of strooihutte sonder tuin of motorhuis sal moet bly [die tuinier en huishulp in Apartheid-Suid-Afrika is dus outomaties werkloos]. Sodat niemand jaloers word nie. Hoe minder goed mens het, hoe minder instandhouding en probleme het jy (dis waar), en hoe minder is daar om weg te dra en hoe minder die versekeringskoste. Maar hoe verklaar jy die gelykenis van die tien talente? God gee aan wie Hy wil, sodat die betrokke persoon meer daarmee kan woeker – en omrede hy/sy vir die taak opgewasse is.

– Bogenoemde gaan ook ‘n invloed hê op werkskepping: koop jy minder goedjies waarvan jy hou [om tog die vrede tydens Apartheid te bewaar…], lei dit tot werkverliese. Ek gaan dus nie jou trommetjie, draadkar, Afrikamasker en uitgekerfde kameelperdjie koop nie. Want ek mag nie meer besit as ander nie. [Ekskuus, niemand mag eintlik iets besit nie]. Ek is werklik baie jammer. Nee, ek het mos nou net gesê ek wil nie jou vervloekte goed hê nie! Het jy blompotte vir ore?

– Dit sal beteken niemand mag tydens Apartheid meer verstand as ander hê nie. Niemand mag sy talente ten volle ontwikkel nie.

– Ons praat van werksetiek, ons praat van belegging, ons praat van vooruitdink, ons praat van werkskepping. Net omrede my denkwyse [gegrond op Europese eekhorings wat voedsel berg vir die lang winterslaap] doeltreffender is as joune en jy nou jaloers daarop raak weens die sosiale ongeregtigheid wat dit nou meebring [pleks om die boer die kuns af te vra…], moet ek my doeltreffende stelsel nou tydens Apartheid kapot maak net om die vrede te bewaar?

– Dit sal ook beteken, omrede die Afrikanerbevolkingspiramide heeltemal op sy kop gekeer is (wat die Katkisasieboekskrywer duidelik nie voorsien het nie), met alleen die oogmerk om almal tydens Apartheid gelukkig te hou net om nie tot kommunisme te verval nie, dat:

* die kerklidmate van Generasie X dubbeld soveel werk sou moes doen of skep of oor ‘n ruimer innovering/intellek/dryfkrag/mededinging as die veel groter aantal Baby Boomers moes beskik,

* die Generasie Y van die kerk tien keer soveel sou moes doen of onderhou as hul voorgangers,

* Generasie Z en daarna [as Apartheid nog sou voortduur] selfs ‘n swaarder las sou moes dra of onderhou as al hul voorgangers.

Dit is die teorie. In die werklikheid is die las en hulpbronne tussen die onderskeie geslagte onreëlmatig versprei: jy kry “jappies”, “rykes”, en “armblankes” oor al die ouderdomsgroepe heen. Jy kry Baby Boomers van die Afrikanerdom wat die Generasie X, Y en Z van die Afrikanerdom moet onderhou – en die meeste Baby Boomers sou teen dié tyd nou in elk geval al aftreeouderdom bereik het. Die kommer sou dus wees: Sodra die ouer geslagte een na die ander wegval, verdubbel die werklas eksponensieel op diegene wat agterbly. Hulpbronne wat outomaties geërf word van die voorgangers sou geen gegewe wees nie.

Of: die jonger geslagte sou beter tegnologie [robotte ingesluit] of doeltreffender werkwyse moes gebruik het om die werklas aansienlik te verlig.

Of: van die verouderde strukture sou eenvoudig gesluit en gesloop moet word. Want hoe meer jy het, hoe meer moet jy in stand hou. Daar is nie meer tyd vir nostalgie as 1 persoon nou 20 mense se werk moet doen en regmaak nie [onthou die omgekeerde bevolkingspiramide van die Afrikanerdom]. Deesdae is die hartverskeurende afskeid gelukkig nie meer nodig nie, want die infrastruktuur val sommer vanself in duie weens swak instandhouding deur die huidige owerhede.

Of: hulle sou noodwendig MOES emigreer om die immer groterwordende las vry te spring wat uitsluitlik ten doel het om daardie Gini-koëffisiënt te laat krimp; wat net nog ‘n swaarder las laat op die kerklidmate wat in Apartheid Suid-Afrika agterbly.

Of: hulle sou van die buitelandse hulp moes inroep [nou ja, daar was die sanksies tydens Apartheid], en ‘n myn, strandgebied of wat die buitelander ook al op sy wenslysie het moes prysgee. Mens kon seker dit later weer nasionaliseer, maar dan sou geen buitelander meer hul ‘onbaatsugtige’ hulp kom aanbied nie.

Maar, die land het nou helaas in kommunisme verval. En streng gesproke ook die hoofstuk in die katkisasieboekie van 1969. Daar is niemand meer om te paai, te soebat en te smeek nie.

Jy kan dus met ‘n geruste hart besluit om op die Verenigde Nasies se Mandeladag [as ons in 2018 in ‘n postapartheidomgewing steeds volgens hierdie 1969-Katkisasieboekie sou werk] nie eens uit jou bed te klim nie. Jy hoef nie ‘n vinger te verroer nie. Mens kan nou alles in die bekwame hande van die ywerige Gutmenschentum van Europa laat – die Euro het tog meer waarde as die Rand as jy xe.com besoek. Waarom sal my Rand sestien keer harder moet werk as ‘n enkele Euro sestien keer so doeltreffend is (soos op 24 Junie 2018)? Volgens die syfers van Statistiek Suid-Afrika is daar buitendien nou meer Europese toeriste per maand as in die jaar 2010. Nie dat ek ooit teen enigeen van die toeriste op my dorp vasloop nie, maar die staat is mos altyd reg.

Dit is nog voordat ons inreken die staatkas wat geplunder word deur daaglikse vandalisme, brandstigting, swak polisiëring, ‘n staat sonder ‘n weermag, onbevoegte, lui en geldhonger amptenare, dwelmbase en bendegeweld wat orals uitbreek, moord en verkragting wat die nuwe wintersport geword het, beleggings wat die land uitvloei en leegbloei, kundigheidsverlies, massaverstedeliking en verouderde infrastruktuurverbrokkeling… terwyl ek ‘n gemeenskapsgroentetuintjie skoffel ter herinnering van Mandela. Wat ‘n jukstaposisie.

Liewe donder, duidelik was hierdie Katkisasieboek in en vir ‘n ander tydperk geskryf! Ek dink werklik nie die opsteller van die Katkisasieboek het geweet waarvoor hy vra nie.

Maar nou wéét ons. Te laat.

As jy my nou sal verskoon, ek gaan nou agteroorsit en my PAW Patrol-DVD’s geniet terwyl ek nog kan.

“Do the Pup Pup Boogie / Shake it, move it / Show ’em that you got that Pup-Pup stuff /

Do the Pup Pup Boogie / Shimmy, groove it / Can’t get enough, can’t get enough.”

30 June 2018

Dan Roodt: Engels lei tot dwelms en domheid op skool

Vroeër vandag het ek iets getwiet wat myns insiens voor die hand liggend is:

As die regering finaal Afrikaans skole vat, sal ons nuwe skole moet begin, al is dit in tente. Engels beteken domheid & dwelms.

— Dan Roodt (@danroodt) November 11, 2017

Dit het egter heelwat kritiek op Twitter en Facebook ontlok. Volgens my kritici kan ‘n mens nie so ‘n verband tref nie. Miskien neem ek te veel aan, naamlik dat mense met die Suid-Afrikaanse Engelse kultuur bekend is. Baie Afrikaners ken hier en daar ‘n Engelssprekende, maar het nog nooit in Johannesburg of Kaapstad of Natal tussen hulle gewoon nie. Daarom dink hulle aan Engelse as “blankes” of mede-blankes wat ‘n kultuur met hulle deel. Die Engelse elite in die groot stede het egter niks met ons in gemeen nie en woon nie in dieselfde land nie. Eintlik het niks sedert Paul Kruger se dae verander nie: Daar is steeds “uitlanders” wat vir Suid-Afrika en veral Afrikaners net minagting koester. Hulle het wesentlik Brits gebly en is ewe dekadent as hul mede-Britte oorkant die water.

Veral Johannesburg verteenwoordig ‘n eiland in Suid-Afrika wat op die res van die land se rykdom teer, selfs parasiteer. Salarisse hier is baie hoër as elders en mense leef in ‘n borrel, ‘n soort “klein Engeland” waar Britse norme en kultuur geld. Dit sluit die Britse geneigdheid tot dwelmgebruik in. Die Londense koerant The Guardian het onlangs berig dat Engeland geheel en al in die greep van dwelms verkeer: I was relaxed about Britain’s drug culture revolution – but not any more.

John Harris skryf in dié artikel:

According to figures released last month, 2016 saw the highest-ever recorded number of deaths in England and Wales from what the Office for National Statistics calls “drug poisoning”, which includes everything from paracetamol to amphetamines: 3,744, up from 2,600 20 years ago. Heroin and morphine were involved in 1,209 deaths, which amounted to about a third of the total; cocaine was cited in relation to 371 fatalities. And ecstasy was named on the death certificates of 63 people, up from 57 in 2015, 43 in 2014, 31 in 2013 – and, back in 1993, a mere 12.

Meer Britte gaan weens dwelms dood as mense wat vanweë plaasmoorde in Suid-Afrika sterf, te oordeel aan die syfers hier bo. Trouens, selfs in Suid-Afrika is dit moontlik dat meer mense weens dwelmmisbruik doodgaan as in plaasmoorde. Presiese jaarlikse syfers is nie beskikbaar nie, maar volgens ‘n berig op die IOL-webblad wat navorsing deur die Universiteit van Pretoria aanhaal, het 385 mense net in Pretoria tussen 2003 en 2010 aan dwelms gesterf. En dit was hoofsaaklik jong blanke mans:

The race or ethnic profile of the deceased who tested positive for drugs was mostly white – accounting for 85.1 percent of positive cases, despite only making up 20.1 percent of the general Tshwane population.

Toe ek destyds van ‘n Afrikaanse hoërskool (Helpmekaar) na die Universiteit van die Witwatersrand toe is, was dit opvallend hoe drasties die Afrikaanse en Engelse kulture verskil het as dit by dwelms kom. By die Hoër Seunskool Helpmekaar was daar gerugte dat daar twee seuns in die skool was wat al dagga gerook het. Ons het dit met groot oë vir mekaar vertel. Self het ons nie eens geweet hoe dagga lyk nie en dit ook nooit teëgekom nie. Ons het wel mettertyd alkohol begin gebruik, selfs misbruik, want dit kon ‘n mens by die naaste drankwinkel koop en destyds was daar kwalik ‘n ouderdomsperk daarop.

By Wits aangekom, het ek tot my stomme verbasing uitgevind dat die meerderheid Engelse jongmense dagga rook. By enige partytjie het pakkies dagga onmiddellik te voorskyn gekom. Dit was algemeen.

Eenkeer is ek na ‘n partytjie in ‘n ou huis in Crown Mines uitgenooi. Dit was nog in die dae van segregasie tussen wit en swart, maar ek sou sê dat ‘n derde of die helfte van die partytjiegangers swart of gekleurd was. By die Johannesburgse Engelse elite het apartheid nooit eintlik gegeld nie; lees maar Nadine Gordimer se roman A world of strangers wat in die vyftigerjare afspeel.

In elk geval, die gasheer wat sy verjaardag gevier het, was reeds twee dae lank besig om dagga te rook en daggakoekies te eet. Op die eerste verdieping was daar ‘n soort toegemaakte stoep met strooi waarin hy soos ‘n dier rondgekruip het. Ek was nogal geskok, maar al my Engelse medestudente het net gelag. Dit was bloot pret. ‘n Deel van die partyjie het in ‘n verlate ou gebou plaasgevind, waar daar vuur gemaak, dagga gerook en op die maat van Bob Marley en Peter Tosh se reggae-musiek gedans is. In dieselfde tyd skat ek het die gemiddelde Afrikaanse student na Gé Korsten en Min Shaw geluister. Waarskynlik sou jy by Tuks of Potch geskors word indien jy dwelms gebruik. By Wits sou hulle egter die hele kampus moes skors.

Die meeste studente het uit gegoede huise gekom. As jy nie ‘n Alfa-Romeo of Lancia, wat destyds duur klein sportmotors was, gery het nie, het die meisies nie eintlik in jou belanggestel nie.

Een van my klasmaats het elke dag by die swembad op die kampus dagga gerook. Trouens, sover ek onthou het hy eenkeer sommer in die klas dagga gerook. Destyds kon ons in die klasse ook rook, bedoelende nou tabak. Ek het so ‘n Peterson-pyp gehad en het altyd agter in die klas gerook dat die blou wolke trek. Gelukkig het ek dié nare gewoonte binnekort laat vaar en nooit weer ‘n pyp of sigaret opgeneem nie.

In my honneursjaar het ek in ‘n kommune in Yeoville gewoon. Daar was verskeie sulke kommunes in Yeoville waar ideologiese en regte dagga vrylik gerook en op allerlei maniere verbruik is. Ons het al die marxistiese skrywers onder die son gelees en bespreek: Marx, Hegel, Lenin, Marcuse, Horkheimer, Adorno, Sartre, Althusser, ens.

Ek het verskeie Joodse meisies gehad. Een se ouers was besonder welaf en het in Houghton gewoon met ‘n vakansiehuis aan die Kaapse kus. Een vakansie is ons daarheen. Ons het skaars by die dubbelverdieping met ‘n see-uitsig aangekom, of die dagga is uitgepluk. Daar is selfs ‘n koek gebak met dagga as bestanddeel.

Hoewel ek my lewe lank al tussen Engelse in Johannesburg woon, verstaan ek nie hul obsessie met dwelms nie. Waarom wil jy jou bewussyn verdoof wanneer die werklikheid so boeiend en pragtig is? Elke sonsondergang is vir my ‘n wonderwerk. Om die ligte bries op jou vel te voel, kan ‘n mens noop om ‘n gedig te skryf. Maar Engelse benodig dwelms soos ander mense kos en water, lyk dit my.

Sedert 1994 verkeer ons onder ‘n Engelse regering. Die ANC is ‘n Engelse organisasie wat jare lank in Engeland deur die Britte vertroetel en befonds is. Goed, Nederland en Swede het ook ‘n groot finansiële bydrae aan die ANC gelewer, maar dit was onder invloed van die Britse media wat deurentyd die ANC opgehemel en Suid-Afrika as “apartheidsland” afgekraak het. Soms wonder ek hoeveel van daardie Engelse joernaliste was onder die invloed van dagga en ander dwelms terwyl hulle hul eensydige berigte oor Suid-Afrika geskryf het.

Onlangs tydens my besoek aan Amsterdam was ek oplaas by die Rijksmuseum wat ‘n tyd lank vir opknappings gesluit was. Ek het my verwonder aan Rembrandt, Vermeer, Frans Hals en vele ander groot kunstenaars van die sewentiende eeu. As ‘n mens aan Nederlandse kuns dink, het jy byna onmiddellik Rembrandt voor jou geestesoog. Om voor sy Nagwag te staan, is ‘n onbeskryflike sintuiglike ervaring, soveel beter as enigiets wat ‘n dwelm jou kan bied.

In die tyd toe ons voorouers in Nederland en Vlaandere van die grootste kuns ter wêreld voortgebring het, was Engeland agterlik en onbeskaaf, ‘n broeiplek vir seerowers en diewe. Trouens, Elisabeth I het haar koninkryk op seerowery gebou, deur koninklike briewe aan vrybuiters soos Sir Francis Drake uit te reik om ander skepe ter see te gaan beroof. ‘n Vlaamse skip wat eenkeer in ‘n Britse hawe vasgemeer het, is dadelik beroof deur ‘n Engelse vrou wat dit uit haar kamervenster gewaar het.

Vermeer: Meisie met pêreloorbel.

Daar was min of geen Engelse kuns in die sewentiende eeu nie. Vandag is daar egter Engelse “kuns”, soos die groteske falliese beelde van Sarah Lucas wat Brittanje by die Venisiese Biennale verteenwoordig het.

Sarah Lucas: beeld, deel van die reeks ‘I scream Daddio’.

Daar bestaan baie groot verskille tussen Engelse en Afrikaners. Ek weet, want ek het lang tye in albei wêrelde deurgebring. Die gemiddelde Afrikaner het geen benul van wat Engelsheid werklik behels nie, terwyl die Johannesburgse of Kaapstadse uitlander insgelyks geen begrip vir ons patriotisme, aardsheid en verknogtheid aan Afrikaans het nie. Vandaar dus die argeloosheid waarmee die huidige Afro-Saksiese alliansie ons en ons kultuur wil uitwis.

Terloops, my twiet oor Engelse en dwelms het ontstaan toe Jani Allen ‘n boek deur ene Dominique Botha, Valsrivier, by my aanbeveel het. Dit is ‘n outobiografiese werk waarin die skryfster se ouer broer, Paul, op die ouderdom van 27 weens ‘n oordosis dwelms in Londen beswyk. Blykbaar was hy op ‘n Engelse hoërskool en waarskynlik ‘n Engelse universiteit.

Engelse skole en kampusse is sinoniem met dwelms. Ek staan by daardie stelling en enige ernstige navorsing oor dié onderwerp sal my gelyk gee.

Maar daar is ook ‘n ander aspek aan Engels wat dit veral in ons konteks ‘n funeste, aaklige taal maak. In die VSA, asook Brittanje, bestaan daar wel mense wat nie linkse dwelmgebruikers is nie en sekerlik soos die meeste Afrikaners tradisionele gesinswaardes aanhang. Die probleem is egter dat die heersende Engelse kultuur wat vanuit New York en Londen uitstraal, wesentlik deur kultuurmarxisme en politieke korrektheid gekenmerk word. Dit staan ook vyandig teenoor sowel Afrikaners as Vastelandse Europeërs. Ek het al male sonder tal in Britse publikasies gelees hoe agterlik Franse, Duitsers of Nederlanders nou eintlik is. Die Londense Financial Times het al dikwels die ondergang van die euro voorspel, sonder dat dit ooit bewaarheid is. Nietemin beskik Duitsland oor ‘n veel groter ekonomie as dié van Brittanje. Die kleine Nederland wat maar oor ‘n kwart van die Britse bevolking beskik en ‘n landjie so groot soos die Krugerwildtuin, voer meer as die Verenigde Koninkryk uit.

Ek dink dit het tyd geword dat ons moet rebelleer teen Engelse hovaardigheid en verdrukking, veral in Suid-Afrika. Die huidige plan om Afrikaanse skole finaal die nekslag toe te dien, is waarskynlik deur Barbara Creecy, die aartsvyandige Panyaza Lesufi se regterhand, uitgedink. Dit gaan deur ons Engels-eentalige parlement gestoomroller word en soos wat “Afrikaans Must Fall” by Tukkies, Kovsies en elders geseëvier het, gaan Afrikaanse staatskole in al die Afrikaanse buurte summier oorgeneem, verengels en vernietig word.

Hoewel Franssprekendes in Kanada ‘n minderheid verteenwoordig, geniet Frans gelyke status met Engels in dié land. Verskeie Kanadese eerste ministers het reeds beweer dat die tweetaligheid van Kanada ‘n integrale deel van dié land se identiteit uitmaak. Sover ek weet, het geen Engelse politikus in Suid-Afrika nog ooit iets positiefs oor Afrikaans kwytgeraak nie. Oor die afgelope tweehonderd jaar was hulle feitlik deurentyd vyandig teenoor ons en ons taal. Ek verwag ook nie dat enige Engelse openbare figure in die huidige stryd hul steun vir die behoud van Afrikaanse skole aan ons sal toesê nie.

Daar is egter reeds meer Europeërs en suidelike Amerikaners wat ons ondersteun as plaaslike Engelse. Ons het hulle, hul taal en dwelmgewoontes nie nodig nie. Trouens, ons kinders moet liefs teen Engelse beskerm word wie se dekadente, beginsellose en polities korrekte idees en gewoontes tot hul dood mag lei, soos in die geval van Paul Botha, waaroor sy suster in haar boek skryf. Vandat Engels op Afrikaanse kampusse ingestel is, het dieselfde triestige atmosfeer hom daar voelbaar gemaak.

Behalwe dat Engelsheid ‘n mens benewel, sluit die opgang in ‘n eentalige monokultuur ook enige diversiteit van denke uit. In Engeland word daar tans sensuur toegepas en word mense wat die verkeerde dinge op sosiale media sê – soos byvoorbeeld kritiek op Islamitiese terreur – strafregtelik vervolg. Onder andere het die Britse owerheid die Nederlandse politikus Geert Wilders verbied om hul land te besoek.

Vele Engelssprekendes ken net hul eie taal en verwag dat ander hul daarby moet aanpas. Hierteenoor is die meeste Vastelandse Europeërs twee- of meertalig. Die meeste Afrikaners ken ook Engels en ander tale. Tot onlangs is Duits in die meeste Afrikaanse skole as vak aangebied.

Die Engelse kultuur is oppervlakkig en het ‘n gebrek aan diepgang. Telkens as ek in Europa, veral Frankryk of Duitsland kom, is dit vir my ‘n groot verligting om agter te kom dat daar steeds intelligente, denkende wesens op die planeet Aarde verkeer. Dit is mense wat eeue se geskiedenis en verwikkelinge, tesame met filosofiese of kunshistoriese verwysings in ‘n gesprek kan inweef sodat ‘n mens eintlik lus kry om dae lank net aan te hou praat en debatteer. In ons toenemend Engelse Suid-Afrika ervaar ek feitlik nooit daardie gevoel nie. Hoe meer Afrikaners weens verengelsing van hul Europese erfenis ontneem word, hoe oppervlakkiger en dommer word hulle. Dan praat ‘n mens nie eens van die hanskakies – diegene wat sommer vrywillig verengels en Engelse stereotipes oor Afrikaners hul eie gemaak het – in ons midde nie. Skepsels soos Max du Preez, Adriaan Basson, Roof Bezuidenhout en baie ander sanik aanmekaar oor apartheid, witskuld en ander onderwerpe wat links-liberale Engelse eindeloos interessant vind.

In welke mate sulke hanskakies aan breinskade ly weens al die dwelms wat hulle saam met hul Engelse vriende verbruik het, sal mens nooit weet nie. Maar hulle is oogluikend nie helder of genuanseerd in hul denke nie.

Verengelsing en verdomming gaan inderdaad hand aan hand. Wee ons kinders wat binnekort dalk almal in Engelse skole ingedwing gaan word waar hulle benewens dwelms, aan die uitsigloosheid van ‘n Engelse opvoeding blootgestel gaan word. Die gemiddelde wiskundepunt in Soweto se honderde Engelse skole is reeds twintig persent; ek vermoed dit gaan die nasionale norm word soos wat ideologiese konformisme alle kennis en denke in ons land verdring.

Soos ek verder getwiet het:

I am just doing once in a while wat the arrogant, know-it-all “Englishman” does every day! The “raider” from the lost Empire. And just remember: Zuma is an Englishman from Natal too! Your pride and joy. pic.twitter.com/n6UXwbvf9w

— Dan Roodt (@danroodt) November 11, 2017

Die hopelose Engelse skole met hul Anglikaanse name begin mos almal met “Sint”. Pleks dat hulle “Sint Kokaïen”, “Sint Dagga” of “Sint Heroïen” genoem word; dit sou meer beskrywend wees.

Daardie kwasi-Engelse sangster Karen Zoid wat in eie reg ‘n opperste Boerehater is, het op tipies Britse wyse in haar liedjie “Katriena” oor dwelms gesing:

Sy deel in haar pad
Met die heroinmonster
Sy voel hoe sy asem
In haar ore fluister
Sy sien
Sy versteen
As die lewe wyk
As die lewe wyk
Na die ewigheid

Ignoreer vir ‘n oomblik die groteske anglisisme in die eerste reël, want sy is mos Engels. Dan is daar nog die volgende strofes:

Katriena heroina
Katriena amfetamina
Katriena kokaina
Katriena

Liefde het ‘n lettergreep

Katriena Katriena Katryn
Was lief vir haar lewe
En bietjie vir my

Katriena Katriena Katryn
Was te opgevang
In haar sadness en pyn

Dis amper so swak soos die poësie van Ingrid Jonker.

Jare lank het die sarkasties neulende Engelse ons ‘n utopie belowe as hul gunsteling-ANC net die land mag regeer. FW de Klerk, wat self deesdae Engels as huistaal het, het besluit om voor dié idee te swig. Nou blyk dit dat die Engelse utopie van die “nuwe Suid-Afrika” wat eintlik ‘n meer derdewêreldse weergawe van Engeland verteenwoordig, eintlik ‘n distopie is. Dis ‘n land van verskrikking, van geweld en korrupsie, van vernietiging.

Die arme Afrikaner: so ver van God en so naby aan Engeland!

Mag ons binnekort van Engelsheid verlos word.

12 November 2017
Götterdämmerung: ‘Black Lives Matter’ in Suid-Afrika?

Baie is al gesê en geskryf oor die voortslepende gewelddadige optrede van verskeie studente- en werknemerorganisasies op die kampusse van tersiêre inrigtings in Suid Afrika. Daadwerklik is daar weinig van hierdie instansies wat dit kon vryspring en word onderrig en aktiwiteite lamgelê deur ontwrigtende en gewelddadige optrede. Dit blyk ook hoofsaaklik voorheen “wit” inrigtings te wees wat geteiken word, hoewel die Mafikengkampus van die Noordwes-universiteit gisteraand afgebrand is. Dat liberale inrigtings wat voorheen die blanke ondergrawe het dieselfde mate van ontwrigting ervaar, kan dalk leedvermaak tot gevolg hê.

#RhodesMustFall, #FeesMustFall, #AfrikaansMustFall, #OpenStellenbosch, #ReformPUK – daar blyk ‘n nuwe slagspreuk te wees elke liewe dag wat een of ander grief van die studente en werkers uitdruk. Daar is blykbaar net twee konstante aan die hele sage – die EFF se betrokkenheid (en bereidwilligheid om militante, radikale en gewelddadige taktiek te gebruik om hulle sin te kry) en dat die lys van griewe heel moontlik oneindig is. Daar is ‘n totale afwesigheid van leierskap – bestuurslui in die akademie blyk ruggraatloos en ontman te wees. Dit is wat gebeur wanneer mense ‘n afgesonderde en bysiende lewe handhaaf terwyl hulle agter die mure van akademiese instellings verskans is. Die Minister van Hoër Onderwys is blykbaar AWOL en daar blyk ‘n goeie rede te wees daarvoor – maar nie die rede wat ‘n redelike mens sou verwag nie.

Dít waaroor geween word, blyk op die oog af die kruks uit te maak van die betrokkenes se griewe. Wat mense, met die uitsondering van ‘n klein groepie, nie kan (of wil) waarneem nie is dat die griewe maar net ‘n piepklein gedeelte van die totale strategie uitmaak en dat die mikpunt iets heel anders is. Die Amerikaners het ‘n goeie beskrywing hiervoor: “end game”.

Om ‘n aanduiding te kry van wat hierdie spesifieke mikpunt is, verwys ek na Praag se berig aangaande Reform Puk se brief aan rugbyafrigters verbonde aan die Noordwes-universiteit. Die volgende woorde is prominent op die briefhoof “Black Lives Matter: No Varsity Cup Rugby on Monday”. Hierin lê die sleutel. Hoe afgesonder ons ons ook al ag hier aan die suidpunt van Afrika, gebeur dinge nie in ‘n lugleegte nie. Daar is ‘n duidelike verbintenis tussen wat aan die gebeur is in Suid-Afrika en gebeure in die VSA met die Black Lives Matter-beweging.

Om die verbintenis te verstaan, moet ons begin by die Black Lives Matter (BLM)-beweging in die VSA. Soos ek reeds hier aangedui het, is alles nie pluis met hierdie beweging nie en word baie verskans agter verskeie skynorganisasies. Die volle ontleding en blootstelling van BLM kan hier gelees word. Kortom, het James Simpson, Trevor Loudon en Matthew Vadum die netwerk agter Black Lives Matter oopgekrap en ‘n addernes van kommuniste, linkse radikale en “queer” aktiviste ontbloot. Deur eenvoudig die geld te volg, is die skakels tussen verskeie organisasies vasgestel.

Kenmerkend speel geld en mag ‘n prominente rol in alles wat gedoen en gesê word – veral waar kommuniste betrokke is.

Die oorsprong van Black Lives Matter (BLM) kan so ver as die hippie-tydvak en radikale aktiviste – onder andere die Weather Underground en die Black Panthers – van die 1960’s teruggespoor word. Noel Ignatiev (‘n lid van die radikale Provisional Organizing Committee to Reconstitute the Marxist-Leninist Communist Party (POC) binne die Amerikaanse Kommunisteparty (CPUSA)) is die argitek van verskeie van die slagspreuke en ideologiese tameletjies wat vandag gebruik word deur BLM. “Wit bevoorregting” (White Privilege) en die standpunt dat swartes nie rassisties kan wees nie is sekerlik van die mees wyd verspreide en irriterendste van almal. (Hierin het Ignatiev en Franz Fanon ‘n gelyke sienswyse gehad). Hierdie stellings het geen grondigheid nie maar word vir soetkoek opgevreet deur die lumpenproletariaat.

Figure agter BLM (sien skakel bo) verteenwoordig verskeie organisasies wat sosialisme en/of kommunisme bevorder. Die Freedom Road Socialist Organisation (FRSO), Democratic Socialist America (DSA), Committees of Correspondence for Democracy and Socialism (CCDS), ACORN (wat na verkiesingsbedrog vir Obama in 2008 en 2012 herdoop is onder verskeie name), ACLU en Southern Poverty Law Centre (SPLC) en andere is almal organisasies wat deel vorm van ‘n netwerk wat ten doel het om die Amerikaanse stelsel omver te werp en te vervang met ‘n marxisties-leninistiese tipe kommunisme. Hierdie organisasies speel beide organiseerder en fasiliteerder vir BLM wat die vloei van geld vanaf donateurs beheer. Hierdie donateurs is ‘n diverse klomp – vanaf George Soros tot en met Ford en Kellogs. Soos my goeie vriend ToxiNews al verskeie keer uitgewys het, is daar weinig verskil in die doelstellinge van kommuniste en superkapitaliste (crony capitalists) . Die sienswyse van BLM is om soveel chaos en anargie te bewerkstellig dat ‘n uiteindelike burgeroorlog onafwendbaar is. Om hierdie doel te bereik, word verskeie gewelddadige organisasies o.a. The New Black Panthers en Nation of Islam ingespan.

Die hele BLM is ‘n netwerk van frontorganisasies wat direk teruglei na die POC binne die CPUSA.

Die taktiek wat gebruik word deur BLM, veral by Amerikaanse tersiêre inrigtings, is in pas met dít wat hier by ons aan’t gebeur is. Dis pynlik om te erken, maar slegs Leopold Scholtz het hierdie ooreenkoms waargeneem terwyl die bestuur van universiteite, joernaliste en die algemene publiek blind is daarvoor. Scholtz het selfs melding gemaak van die belaglike eise wat aan Amerikaanse universiteite gestel word. Hierdie eise het ‘n vreemde ooreenkoms met die eise wat die verskeie protesgroepe tans in Suid-Afrika aan ons universiteite rig.

Hoe is die twee dan verbind siende dat dit op verskillende kontinente plaasvind? Eenvoudig – volg die geld en vloei van idees rondom eise, griewe en taktiek.

Dit is ‘n bewese feit dat die leier van The New Black Panthers nie te lank gelede ‘n draai in Suid-Afrika gemaak het om met die EFF te “vergader”. Geen wonder dat die EFF hulle strukture op militaristiese titels grond nie – net soos die Black Panthers. ‘n Bietjie krapwerk op die internet het ook verskeie skakels tussen “Swartmag”-webwerwe en die EFF ontbloot. Die EFF se “Student Command” maak pertinent melding van Assata Shakur (regte naam JoAnna Deborah Byron en voortvlugtige terroris wat ‘n heenkome in Suid Afrika gevind het – nogal in Johannesburg se noordelike voorstede) op hulle Bakkiesblad. Dit is nie verregaande om aan te neem dat daar konstante kommunikasie is tussen Byron, die EFF en BLM in Amerika nie. Voeg by sulke karakters soos Kylie Thomas, Dan Corder, Marcus Hegewisch en Liev Schreiber (en andere) en jy het die breintrust agter ons eie weergawe van BLM – met presies dieselfde oogmerke. Daar is selfs ‘n baie dun verhouding, maar ‘n verhouding al dan nie, tussen al hierdie “Must Fall”-optredes en ‘n Johannesburgse rolprentvervaardiger en sy “lewensmaat”. Op hierdie huidige stadium verswyg ek die name totdat daar meer klinkklare bewyse is. Ek sal onteenseglik graag wil weet hoeveel inset het hierdie persoon in die Luister-“dokumentêr” gehad wat Open Stellenbosch onder die publiek se aandag gebring het.

Julius Malema se onlangse besoek aan die Kwien se Eiland waar hy vergader het met superkapitaliste het befondsing gewaarborg. Moet ook nie vergeet van George Soros se Open Society Foundation nie. Hier het ons met dieselfde tipe donateur te make as waaroor die BLM-organisasie beskiks en dit is weereens nie vergesog om ŉ aanname te maak dat presies dieselfde sakeondernemings daarby betrokke is om geld te voorsien vir ons komende rewolusie nie.

Die ooreenkoms met die status quo in Suid Afrika is egter nie beperk tot universiteite nie, hoewel dit die ooglopendste is. Betogings en optogte – met die gepaardgaande geweld en verwoesting – toon ‘n aansienlike ooreenkoms met BLM-protes in Amerika met dieselfde minagting van wet en orde.

Gaan die huidige vlaag van protes rêrig oor Afrikaans, inklusiwiteit, “wit bevoorregting” en antikolonialisme? Is dit rêrig oor dienslewering? Miskien vir die stommerik wat opgesweep word in die harwar en opwinding van die “nuwe struggle”. Bruikbare idiote is volop.

Lenin self self gesê:

“We must be ready to employ trickery, deceit, law-breaking, withholding and concealing truth… We can and must write in a language which sows among the masses hate, revulsion, and scorn toward those who disagree with us.”

Maar die groter prentjie dui op iets baie gevaarliker. Net soos met BLM, is die oogmerk ‘n bloedige burgeroorlog wat dan sal lei tot die instelling van ‘n utopiese kommunistiese staat.

Kort gestel, beteken dit eenvoudig dat die dae van vrede bewaar, agteroor buig en die olyftak uithou verby is. Dit is ‘n luukse wat hierdie land nie kan bekostig nie. Kommuniste sien dit as ‘n swakheid wat tot hulle voordeel uitgebuit moet word. Die resultaat daarvan om kommuniste te paai, is eenvoudig – die onafwendbare word net uitgestel terwyl hulle agitators sterker word. Indien daar gekrap word – en daar word gekrap – sal dieselfde netwerk van frontorganisasies na vore kom wat sal teruglei na die SAKP. Geen wonder dan dat Blade Nzimande skitter in sy afwesigheid nie.

Ons moet nie net veg, hand en tand, vir die behoud van Afrikaans en ons kultuur nie, maar ook vir die behoud van ons land. Wanneer kommuniste Lenin se ideologie in die praktyk toepas, beteken dit net ellende vir almal. Selfs diegene wat te dom is om dit te besef.

25 February 2016
Rasstellende aksie moet weg!
deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Ek is nie seker wie eerste van “rasstellende aksie” begin praat het nie. Dis egter een van daardie vindingryke Afrikaanse terme of woordspelinge wat die onreg van huidige regeringsbeleid baie goed uitdruk.

Rasse word getel en rasse word in ‘n rangorde gestel. Swart is bo en blank is onder, amper soos die Bybelvers wat sê:

Maar baie wat eerste is, sal laaste wees, en die wat laaste is, eerste. (Markus 10: 31)

Soos ek ook verlede jaar opgemerk het:

Uiteindelik kom alle vorme van regstellende aksie neer op anti-blanke beleid, met die uitsondering van Maleisië waar dit teen Chinese gerig is. In verskillende lande word dit verskillend gerasionaliseer.

Hier by ons moet RA ‘n meerderheid teen mededinging vanaf die (blanke) minderheid beskerm. In die VSA weer moet die (swart) minderheid teen die voorlopig blanke meerderheid bevoordeel word. Ons weet egter dat die VSA-bevolking kantel en dat daar nou meer nie-blanke as blanke geboortes is, dus sal die argument daar ook mettertyd verander, nl. dat die meerderheid teen die minderheid beskerm moet word.

Onderliggend aan rasstellende aksie is insgelyks ‘n stuk liberale rassisme, want blykbaar is swartes vanweë een of ander aangebore gebrek nie in staat om met blankes in die ekonomie mee te ding nie! Daarom moet hulle, hetsy as minderheid, hetsy as meerderheid, altyd teen blankes bevoordeel word.

Dit geld veral die toelatingsvereistes op universiteit waar rasstellende aksie byna oral toegepas word sodat blanke studente van bepaalde studierigtings (veral die sogenaamde gesondheidswetenskappe) uitgesluit word ten gunste van swartes met veel mindere prestasie. Dus, sowel ekonomies as akademies is daar blykbaar ‘n implisiete erkenning dat swartes oor minder vermoëns as blankes beskik

Voorstanders van rasstellende aksie verwys egter nooit na vermoëns of talent nie, aangesien hulle voorhou dat alle mense met dieselfde vermoëns of talente gebore word. Dis net omstandighede wat veroorsaak dat almal nie op gelyke vlak presteer nie, of dit nou daaroor gaan om ‘n onderskeiding vir wiskunde in matriek te behaal of ‘n Springbokrugbyspeler te word.

Alle gebrek aan prestasie onder SA swartes word vaagweg aan “apartheid”, “die geskiedenis” of “vorige benadeling” toegeskryf sonder dat daar ooit na spesifieke voorbeelde van sodanige benadeling verwys word.

Trouens, hierdie “kumulatiewe benadeling vanuit die verlede” is oorgeneem vanuit die marxistiese diskoers oor “kapitaalvorming” wat op grond van meerwaarde of die uitbuiting van arbeid plaasvind. Die swartman in Suid-Afrika beskik oor ‘n opgehoopte “benadelingskrediet” wat tans deur middel van rasstellende aksie “uitgekeer” word. Die kollektiewe blankedom is sy “debiteur” wat die volgende aan hom verskuldig is:
- geld
- grond
- bevordering
- posisies in die staatsdiens
- aandele in openbare maatskappye
- aandele in private maatskappye
- ‘n buitensporige rol in die land se geskrewe geskiedenis
- ‘n buitensporige rol in die letterkunde, musiek en kultuur van die land
Waarskynlik is ek die enigste persoon wat telkens op die rol van die universiteite hamer as dit kom by die vestiging van ‘n marxistiese wêreldbeskouing in ons land kom. Wits en Kaapstad was op die voorpunt van die institusionalisering van marxistiese denke in die sestiger- en sewentigerjare, waarna dit na die res van die universiteite uitgebrei is. Die Afrikaanse universiteite is natuurlik eers onlangs tot die marxisme bekeer, maar getrou aan die aard van sommige Afrikaners hang hulle vandag kommunisme veel meer fanaties aan as wat hulle in die verlede die NP-beleid verdedig het.

Jaarliks word ‘n aansienlike gedeelte van die land se hulpbronne en die opvoedingstelsel gebruik om die begrip van swart benadeling aan die publiek tuis te bring, met die geesteswetenskappe wat byna uitsluitlik aan dié doel gewy word.

Suid-Afrika beskik tans oor baie min oorspronklike denke oor die geskiedenis, die ekonomie en etnisiteit, anders as in die verlede. Die Britse marxisme het in die SA universiteite sy grootste afsetgebied in die Engelssprekende wêreld gevind. Arthur Keppel-Jones, oor wie Leon Lemmer verlede week geskryf het, het reeds in die dertigerjare die Universiteit van Kaapstad as ‘n Britse instelling ervaar:

Yes, my experience at the University of Cape Town first exposed me to liberal values and led me to question the fundamental values of the society in which I had grown up. I later learned that many of my friends who did not have a university education remained racists, while those who did like me became liberal. At UCT, I was taught by professors and lecturers most of whom had a British background. From my schooldays the British influence was a liberating one. Most of my lecturers were not tainted by South African racial prejudice.

Teen die sestigerjare het die marxisme egter die Britse universiteite oorgeneem en moes sogenaamde “liberalisme” wyk voor sosialisme en kommunisme. Een van die sentrale argumente van die Britse marxisme, wat natuurlik klakkeloos deur ons koloniale kommuniste hier te lande oorgeneem is, is dat “ras” en “klas” in Suid-Afrika min of meer ooreenstem. Selfs waar blankes, veral Afrikaners, in myne of fabrieke gewerk het, is hulle nie deur die Britse marxiste as “ware werkers” beskou nie. Die ware werker of suiwer lid van die proletariaat was die swartman. Die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty het ook die gedagte van ‘n etniese federasie soortgelyk aan die Russiese stelsel wat in die laat vyftigerjare deur die Sowjet-akademie vir wetenskappe vir Suid-Afrika voorgestel is, verwerp. Die eenheidstaat met ‘n Britse kultuur en met Engels as enigste amptelike taal was al waarin Joe Slovo, Ruth First, Rusty Bernstein en ander geharde SA kommuniste belanggestel het.

Die “nuwe Suid-Afrikaanse geskiedenis” van die afgelope dekade of twee is feitlik geheel en al deur kommuniste geskryf, of is op die marxistiese geskiedskrywing met sy hoofsetel in Londen, gegrond. Daardie geskiedenis beklemtoon die skade wat die swartman weens “apartheid en kapitalisme” gely het. Die feit dat die meeste winste in Londen opgehoop het, aangesien Britse beleggers nog altyd die room van ons myne en nywerheidsmaatskappye besit het, word gerieflikheidshalwe verswyg. Soos wat Stalin tegelyk kommunis én Russiese nasionalis was, is die meeste Britse marxiste sowel links as Brits nasionalisties of imperialisties gesind.

Ons sien dus dat rasstellende aksie soos ons dit deesdae in Suid-Afrika teëkom, sy wortels in die Britse marxisme het. Daarom verteenwoordig RA ‘n variasie op die tema van die “diktatuur van die proletariaat”. Omdat die swartman na die mening van SA/Britse marxiste die enigste egte proletariër is, moet sy oorheersing op alle gebiede ter wille van die “totale transformasie van die maatskappy” gevestig word. Die uitsluiting van die blanke middelklas uit die ekonomie, tersiêre opvoeding en van landbougrond geskied soortgelyk aan die vervolging van die sogenaamde “koelakke” in die vroeë Sowjetunie. Oor die koelakke het Lenin gesê:

Hulle is bloedsuiers, vampiere, plunderaars van die volk en uitbuiters wat hongersnood misbruik.

Toe Stalin aan bewind kom, het hy besluit om ‘n “klasseoorlog” teen die koelakke te verklaar en het hom in 1930 só oor hulle uitgelaat:

Ten einde die ‘koelakke’ as ‘n klas uit te knikker, moet die weerstand van dié klas in ‘n openlike geveg vernietig word en moet dit van die produktiewe bronne van sy bestaan en ontwikkeling ontneem word… Dit verteenwoordig ‘n wending na ‘n beleid van die eliminering van die koelakke as ‘n klas.

Binne die Britse marxisme en sy siening oor Suid-Afrika – wat die heersiende siening in sowel ons universiteite as ons media geword het – is ras en klas uitwisselbaar. Rasstellende aksie is daarom, ewe seer as Stalin se beleid om “die koelakke te elimineer”, daarop gemik om die blanke middelkas te “elimineer”.

Net soos wat kommunisme in die voormalige Sowjetunie ‘n misdaad teen die mensdom was, is rasstellende aksie in Suid-Afrika besig om in ‘n misdaad teen die mensdom te ontaard. Dis nodig dat ons dit oor en oor begin sê.

Elke aspek van die propaganda oor rasstellende aksie, maar veral begrippe soos “witskuld”, “historiese skuld”, “vorige benadeling” en so meer, moet meedoënloos aan kritiek onderwerp word. “Transformasie” as sodanig, asook enige gewaande behoefte daaraan, moet in sy geheel verwerp word.

Vandat Marx en Lenin in 1948 hul Kommunistiese Manifes gepubliseer het, en waarin hulle van die “spook van kommunisme oor Europa” praat, het kommuniste en marxiste nog altyd histeries oor verskille in rykdom, prestasie en geskiedkundige onreg tekere gegaan. In ons land is dit nie anders gesteld nie. Inteendeel, enige bevraagtekening van die “kumulatiewe witskuld” word luidkeels met krete van “rassisme” en “fascisme” begroet.

Die meeste politieke partye soos die ANC, DA, Cope en ander ondersteun rasstellende aksie. Dis nodig dat rasstellende aksie finaal aan die kaak gestel word vir die stuk marxistiese drogredenasie wat dit is, ook tydens debatte in die huidige verkiesing. Voorstanders daarvan behoort ook die eerlikheid te hê om die klassieke kommunistiese terme soos “diktatuur van die proletariaat” te gebruik as hulle hul argumente in die openbaar stel, pleks van mooiklinkende Amerikaanse eufemismes soos “affirmative action” wat eintlik sinneloos is.

Om die rasse te tel (kwotas) of bokant mekaar te stel, mag nie langer geduld word nie.

Ondersteun hierdie blad deur by praag aan te sluit.
23 March 2014
Wat beteken ‘regs en rassisties’?
deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Vele lesers van hierdie blad is waarskynlik daarvan bewus dat ‘n naamlose Facebook-groep aanhoudend klagtes teen PRAAG aanmeld by Google en adverteerders wat van hul netwerkadvertensiediens gebruik maak. Die gevolg is dat Google ons netwerkadvertensies afgeskakel het, wat vir ons ‘n aansienlike verlies aan inkomste beteken.

In die proses het hierdie ekstreemlinkse drukgroep egter ook Afrikaans benadeel, want soos dit vir ons lyk, gaan Google geen advertensies meer op enige Afrikaanse webwerwe toelaat nie. Ons argument is dat Afrikaans aan die groter taal Nederlands verwant is en daarom behoort ons blad vir “Suid-Afrikaanse Nederlands” deur te gaan. Immers verskil Suid-Afrikaanse Engels ook veel van Amerikaanse, Britse, Kanadese of Australiese Engels.

In vandag se Rapport verskyn daar ‘n berig deur Jana van der Merwe en Pieter Malan onder die opskrif: ‘Dan Roodt praat g’n vir my nie’ – Afrikaanse vrou begin aksie. Selfs in hierdie opskrif is daar sprake van ‘n denkfout, want nêrens ter wêreld bestaan daar ‘n vereiste dat ‘n mens “namens ander moet praat om te kán praat nie”. Onderliggend aan dié naamlose “jong wit Afrikaanse vrou” se veldtog teen PRAAG is ‘n soort Leninisme wat bepaal dat slegs die Kommunistiese Party wat namens die werkersklas praat, toegelaat moet word om hoegenaamd enigiets te sê of te publiseer.

Ondersteun praag asb. dringend

Suid-Afrika beskik reeds grootliks oor ‘n de facto-eenpartystelsel, met die ANC wat alle provinsies en feitlik alle munisipaliteite buite die Wes-Kaap regeer. Moet ons nou boonop Leninistiese eenpartydenke óók aanvaar?

Iewers het ek in Engels geskryf, “rassisme” is die simulakrum die Nuwe Suid-Afrika se verlore morele kode. Jy kan moor, verkrag, steel of die staat/munisippaliteite plunder net soveel soos jy wil, maar solank jy “anti-rassisties” is, is jy ‘n goeie mens.

Dit amuseer my nogal dat die naamlose jong vrou (dalk Carina Papenfus?) dink dat my denke “argaïes en nie feitelik korrek is” nie. Asof die soort Oos-Duitse kommunisme wat deesdae in ons land geld “modern” is! Nietzsche het gesê dat kommunisme die mees agterlike en primitiewe staatsvorm is. Die denke van die Eurorpese Verligting gaan eintlik by dié mense verby; hulle heg nie waarde aan die rede nie en predik ‘n blindelingse geloof in politieke korrektheid.

Eintlik is Mandela nie die vader van die NSA nie, maar Joe Slovo, na wie Harrowweg hier in Johannesburg hernoem is. Ek sal nooit aanvaar dat ons Slovo se rampspoedige ideologie slaafs moet navolg nie, al word dit deur Rapport en die meeste Nasperspublikasies nagepraat.

Dwarsdeur die wêreld is Links intellektueel bankrot. Lees maar die onlangse berig in die New York Times oor Wes-Europa waar sogenaamde “populistiese, regse partye” in al die lande opgang maak. Reeds sedert die 1940s het George Orwell, Arthur Koestler, Albert Camus, Raymond Aron, André Glücksmann, Jean-François Lyotard, Pascal Bruckner en vele ander Westerse intellektuele kritiek op kommunisme gelewer. Pole, Rusland, Tsjeggië en die res van Oos-Europa het insgelyks kommunisme en marxisme verwerp.

“Gelykheid ten alle koste” het 100 miljoen mense in die twintigste eeu laat sterf. Ook in Suid-Afrika veroorsaak dit verwoestende geweld, wat maar net ‘n voortsetting van Slovo en kie. se afstootlike terreur uit die tagtigerjare is. Met die hulp van die berugte Oos-Duitse geheimediens, die Stasi, het Slovo en sy luitenante Rashid Aboobaker Ismail en Ronnie Kasrils, die Kerkstraat- en Amanzimtoti-bomme geplaas. Hulle het ook verskeie ander dodelike ontploffings in Wimpy-restaurante veroorsaak.

Wie ook al die “jong, wit Afrikaanse vrou” is wat agter die veldtog teen ons webblad sit, sy maak haar skuldig aan Stasi-denke. Slegs menings wat strook met die heerrsende, linkse ideologie van die ANC en Suid-Afrikaanse Kommunisteparty moet geduld word. Alles wat daarvan afwyk word as “regs en rassisties” getipeer.

Ook die term “fascis” wat tydens sewentig jaar van kommunisme in Oos-Europa vrylik gebruik is om dissidente mee te stigmatiseer, word deesdae algemeen in Suid-Afrika gebruik. Die Naspers-rubriekskryfster, Christi van der Westhuizen, besig dit ook om haar opponente te tipeer. As jy nie “regs en rassisties” is nie, is jy ‘n fascis. In Oos-Duitsland is die term “anti-fascistiese verskansingsmuur” gebruik vir die berugte muur wat sewentien miljoen Duitsers in hul eie land gevange gehou het. Nie net het die berugte “muurskieters” hul eie mense afgemaai wat oor die muur probeer klim het nie, maar hulle het selfs op Wes-Duitse gesinne geskiet wat per ongeluk die grenslyn in ‘n bootjie iewers op ‘n Berlynse meer of rivier oorgesteek het.

Joe Slovo, Mandela se baas en die meesterbrein agter die kommunistiese oorname van Suid-Afrika, was goed bevriend met Markus Wolf, die geheimsinnige hoof van die Oos-Duitse Stasi.

Vir linkses is enige trots op die eie kultuur, liefde vir die eie taal (soos Afrikaans), selfs iets so onskuldigs soos Boerekos, gelykstaande aan “fascisme”. Soos Jonathan Jansen ook gesê het: “As jy die ras van jou dogter se kêrel waarmee sy Vrydagaand uitgaan kan voorspel, is daar iets met haar opvoeding verkeerd.” Iewers praat Van Wyk Louw van die “mensvleisbredie” waarin Afrikaners gevaar loop om te versink. Wat vir Louw egter ‘n gevaar was, is vir die linkse internasionaliste ‘n ideaal: Almal moet deel van die mensvleisbredie word en diegene wat hul eie kultuur of identiteit wil behou, moet desnoods stilgemaak word. En as jy eers stil is, is dit soveel makliker om jou sommer boonop dood te maak, want moord en terreur het nog nooit in die pad van linkse revolusionêre gestaan nie.

Tydens ‘n TV-onderhoud met die Franse skrywer Richard Millet het hy ironies na drie aspekte van sy identiteit verwys:
1. Ek is heteroseksueel; wat ‘n skande!
2. Ek is ‘n blanke Fransman; wat ‘n skande!
3. Ek is Katoliek; wat ‘n skande!
Binne ons konteks word elkeen van ons wat as heteroseksueel, blank en met min of meer christelik-protestantse waardes beskryf kan word, dus deur die ekstreemlinkse ideoloë in beheer as “regs en rassisties” of selfs “fascisties” beskou. Soos al die rampspoedige links-radikale revolusies van die twintigste eeu, staan die Suid-Afrikaanse revolusie in die teken van “verandering” oftewel “transformasie”.

Dis nie genoeg dat die hele politieke orde, die onderwys, die media en die heersende kultuur verander nie; ook die mens self moet verander. Hy moet inderdaad ‘n “nuwe mens” word, na die norme van die revolusie.

Soos ek al soveel kere geskryf het, het die oorlog glad nie met die magsoorname in 1994 opgehou nie. Dis tans bloot oorlog met ander middele. Nou nie meer die bom op straat of in in die Wimpy nie, maar die oproep tot volksmoord op alle Afrikaners (dubula iBunu) of “elimineer die regses, rassiste en fasciste”. Die Facebook-groep teen PRAAG en Afrikaners is bloot die keersy van Julius Malema: óf ons moet onvryheid aanvaar, óf ons moet uitgedelg word.

Selfs die DA, wat oor die afgelope jare teen ‘n spoed na links beweeg het, het vandeesweek (te laat) spyt gekry dat hy vir die nuwe wet op swart bemagtiging gestem het. Op die keper beskou, is die staat, wat ons as sy vyand beskou, besig om op elke vlak in ons lewens in te meng: in ons taal, ons kultuur, ons identiteit, ons ekonomiese lewe, ons menswees.

Die vraag is: gaan ons vir lief neem om maar deel van die mensvleisbredie te word? Soos slawe wat onder die totalitêre sweep verbitterd maar gedweë hul lot moet aanvaar?

Of gaan ons ten minste ons spraak- en meningsvryheid verdedig teen diegene wat juis – en so verskriklik – namens ons wil praat?

Ondersteun praag asb. dringend
10 November 2013

Tag: Lenin

Ondersteun hierdie blad deur by praag aan te sluit.