praag.co.za

Category: Karin Roodt

Karin Roodt se Rubrieke.

  • Poetin lewer ‘n grondverskuiwende toespraak

    Wladimir Poetin het Vrydag die enkele mees belangrike toespraak oor buitelandse beleid gelewer sedert hy president van Rusland in 2000 geword het.

    Mikhail Gorbatsjof, die voormalige Russiese president, het gesê hy het gedink dit was die beste, en mees betekenisvolle toespraak wat hy ooit gemaak het.

    Die reaksie van Westerse politieke ontleders en hul media-elite was daarenteen jammerlik ontoereikend. Die grondverskuiwende toespraak  in Sochi, by die Valdaiklub, het verbasend min aandag ontlok.

    Westerse ontleders wat die moeite gedoen het, het dit voorgehou as ‘n uitdagende reaksie op die Amerikaanse beleid van sanksies wat Rusland weens die Oekraïense krisis opgelê is, terwyl die Russiese president byna skaars daarna verwys het.

    Hulle het Poetin se uiters samehangende intellektuele raamwerk totaal geïgnoreer.

    Dit was ‘n heel ander persoon aan die woord as die aggressiewe, ekspansionistiese en nasionalistiese demagoog wat die Weste graag wil skilder.

    Enigiemand wat op soek was na ‘n Poetin om die groot kruistog teen die VSA te lei, moet waarlik ná hierdie toespraak teleurgesteld voel.

    Rusland vra nederig samewerking – en nie konflik nie – van die VSA en Poetin se visie van die internasionale stelsel kan slegs na dese as ‘n eng konserwatiewe een beskryf word.

    Dit loop soos ‘n goue draad deur die toespraak. Sy hunkering is ‘n tipiese konserwatiewe hunkering na stabiliteit asook wantroue teenoor verandering.

    Dit is ‘n wens vir ‘n voorspelbare, organiese, reëls-gegronde stelsel waarin die soewereine regte van volke eerbiedig word. Verandering, wanneer dit gebeur, moet bestuur en nooit aangemoedig word nie .

    ‘n Groot gedeelte van sy toespraak het gehandel oor die verlies aan balans in die internasionale stelsel wat deur die ineenstorting van die Sowjetunie veroorsaak is.

    In plaas daarvan om die wanbalans te herstel, is die VSA besig om die chaos wat daaruit voortvloei aan te moedig, het hy gesê. Die Russiese president het die vrees uitgespreek dat daar aanstons nie meer hefbome sal wees om sulke uitgebreide chaos te tem nie.

    Poetin het die lysie herhaal: Kosovo, Irak, Afghanistan, Libië, Sirië en nou Oekraïne. Hy het sy gehoor daarop gewys dat nie een van hierdie plekke tans vooruitgang gemaak het of beter daaraan toe is nie.

    Hiermee het Poetin die VSA vergelyk  met ‘n pasryk verkwister wat sy meevaller wegdobbel.

    Die Russiese leier het ‘n diep verbintenis tot die internasionale reg bevestig, vertolk op die mees konserwatiewe manier waar regsdokumente, hofbeslissings en verdragstekste moet geld.

    Met verwysing na die VN en die Internasionale Geregshof se Raadgewende Mening oor Kosovo, het hy die Krim se posisie helder uiteengesit.

    Poetin se opleiding as ‘n regsgeleerde kry nooit media-aandag nie, terwyl sy diens in die KGB al is wat lesers ooit vertel word.

    Dit is ‘n visie van Rusland wat geanker is in die internasionale stelsel,  en wat poog om die VSA saam met bondgenote soos China en ander BRICS-lande, waar moontlik in toom te hou, van dwaasheid te weerhou binne die raamwerk van internasionale reg, en om die heersende wêreldorde en stabiliteit te waarborg.

    Dit is ‘n tipies Europese visie in die tradisie van die negentiende eeu se groot staatsmanne.

    Dit is ‘n visie wat uiteraard baie gewild is in Rusland, ‘n land met ‘n lang en bloedige geskiedenis.

    Vir ‘n ekonomie wat groei, het Rusland ‘n bestendige en ordelike internasionale omgewing nodig, het die president benadruk.

    Poetin het dit duidelik gemaak deur herhaaldelik te fokus op die belangrikheid van ekonomiese ontwikkeling vir Rusland as oorheersende prioriteit vir sy regering, en daarmee sy afkeur vir vergeldingaksies herbevestig.

    Wie kan daarvan verskil?

  • Vlug MH17, cui bono?

    Die dood van 300 onskuldige mense in die Oekraïne is vir Beeld se propagandaskrywer Leopold Scholtz soos ’n “beskeie lenteblom as voorbode van ’n beter toekoms”, sy gekose scenario.

    Dié bemesting – letterlik – wat hy kwytraak, klink baie soos daardie 30 000 plaasmoorde waarmee Afrikaners se “wit skuld” betaal moet word, om, soos dit lui… to ensure we are moving forward. Dit is ysingwekkend dat sulke naakte vooroordele uitgespreek word oor oorwegend wit Nederlandse slagoffers.

    Scholtz se uiteensetting lyk min of meer só: Die byna 300 passasiers is opgeoffer vir “vrede” want die Russe is verantwoordelik vir die afskiet van vlug MH17 omdat separatiste “inkriminerende” twiets uitgevee het na hulle “per ongeluk” ‘n straler afgeskiet het.

    Kennelik skryf hy nie vir denkende mense nie. Daar is heelwat inligting beskikbaar op die internet, maar nog geen amptelike ondersoek is geloods nie. Die haas waarmee Scholtz dus tot sy gevolgtrekkings kom om “scenario’s” te skilder, berus klaarblyklik op sy base se eng voorkeure en kan beter vir aartappelskille aangewend word.

    Soos iemand op Praag opgemerk het, kyk die wêreld tans in onmag toe hoe die aktiewe fase van die energiestryd tussen die magtige multikulturele VSA teen die res aanbreek. Die beskerming wat NAVO aan Europa sou bied, is nou die instrument van globale destabilisering, koue massamoord en doodslag.

    Natuurlik kontekstualiseer Scholtz nie die vliegramp nie, want teen die agtergrond van wat ons reeds weet en wat beslis nie meer spekulasie is nie, is dit duidelik dat die VSA hulleself diep bemoei met die Oekraïne.

    Victoria Nuland se aandeel in die beplanning van die putsch is maar een voorbeeld. Nadat sy voorheen die wens uitgespreek het dat “Jats”, oftewel Arsenjie Jatsenjoek, verkies word tot leier in die Oekraïne, is hy kort daarna aangewys. Die Amerikaanse owerhede het ook dadelik geweet dat die vliegtuig tussen Amsterdam en Koeala Loempoer afgeskiet is omdat hulle die lugafweermissiel op hulle radar gevolg het, volgens CNN.

    Alles dui daarop dat separatiste in die Oos-Oekraïne nie die Boeing 777 doelbewus neergeskiet het nie. Dit sou hulle saak vir onafhanklikheid belemmer.

    Hulle word deur baie goeie bronne soos onder meer Jane’s Defence ondersteun wat sê hulle het nie die ondervinding om sulke lugafweerstelsels te beman nie. Beeld se Goebbels, alom bekend vir sy growwe manipulasies, is egter te versigtig om te spekuleer dat die separatiste opsetlik mislei is, of om te wonder cui bono?

    Praag se bronne in Oos-Oekraïne het Jane’s se mening bevestig. Van die Kosakke wat onafhanklikheid van Kiëf vra, sê hulle het geen opleiding vir sulke stelsels nie. Dit versterk die vermoede verder dat die separatiste mislei kon word om die straler af te skiet.

    Dieselfde bronne het ook aan Praag gesê dat geen siel in die Oos-Oekraïne dit betwyfel dat Obama die ongeluk gereël het nie.

    Die separatiste het in Mei ’n Buk-lugafweerstelsel gebuit omdat hulle eie regering lugaanvalle teen burgerlikes begin loods het, maar die lanseerder is nutteloos sonder radar. En die radar word deur Kiëf, onder NAVO-beheer, beman. Indien die pro-Russiese rebelle dus die straler afgeskiet het, kon dit slegs mbv van radar gewees het wat die Amerikaners en hul kohorte in Kiëf aandadig maak.

    ‘n Rebelleleier, ene Igor Strelkof, het homself glo volgens pro-Amerikaanse mediabronne “weggegee” nadat hy getwiet het dat ‘n “Antonof-26” neergeskiet is. Net soos in Gasa, Irak, Sirië en Libië is dit duidelik dat die Amerikaanse sug na oorlog eskaleer, want lugaanvalle, buitelandse huursoldate en wapens wat instroom na konflikgebiede word daagliks in hul eie media gerapporteer.

    Die New York Times, kwalik ‘n bastion van “regses”, het ‘n baie goeie analise geplaas wat aandui hoe die VSA en Israel die verskoning om Gasa aan te val, self vervaardig het, maar probeer voorgee dat hulle slagoffers daarvan is.

    Die Antonof-26 waarvan hier gepraat word, is ’n vragvliegtuig waarvan die Oekraïense lugmag verskeie het, en waarmee hulle inwoners in die ooste van die land terroriseer.

    Scholtz se “scenario” waarin hy die beskuldigende vinger na Rusland wys, klink dus hoogs onwaarskynlik, gevul met baie rou emosie en min feite wat Poetin onder meer as ‘n “ideologiese Russiese nasionalis” uitkryt.

    Dit laat gelukkig niemand in die duister oor Leopold se mengkultusaffiliasie en bewondering vir anglofiele skobbejakke nie. ‘n “Nasionalis” is vir Prawda24 net so erg soos ‘n “rassis” of ‘n Potchefstroomse “Nazi” en mag sonder meer besteel, gemartel en vermoor word.

    Internasionaliste wat halfpad om die wêreld op skuld reis om onskuldige mense te gaan teister, is Poldi se soort helde. Nasionaliste “vra” trouens daarvoor soos sy sielsgenoot, Elzabé Zietsman, ons arme bokse herinner het.

    Die eintlike vraag om te vra is waarom die pro-Amerikaanse regime in Kiëf lugafweermissiele ontplooi teen separatiste wat oor geen vliegtuie beskik nie? Wat wou hulle dan eintlik afskiet? Nog ‘n tergende vraag is waarom die VSA en hul bondgenote soos Australië geweet het hulle moes dié lugruim vermy? Qantas, die Australiese lugredery, het reeds maande gelede hul vlugroetes verander om nie oor daardie gebied te vlieg nie.

    Die heel vreemdste kwessie bly dat die statistiese waarskynlikheid dat twee vliegtuie van Maleisië binne enkele maande geteiken word, eintlik geen geloofwaardige waarskynlikheid is nie aangesien dit uiters gering is.

    Beeld se ideologiese dwerg moet sy basiese wiskunde opknap as hy homself vir ‘n internasionale krygskundige wil uitgee.

    Hy lyk deesdae eerder kompleet soos ‘n ineengekrimpte Angie Motshekga-produk. Sy base moet ‘n aanstelling oorweeg wat ten minste tot by tien kan tel.

  • Die EU se roekelose uitbreiding

    Die EU se roekelose uitbreiding

    Timosjenko voer Soros se rewolusie
    Timosjenko voer Soros se rewolusie

    Deur Karin Roodt.

    Die Oekraïne se onverwagte verwerping, onder Russiese dwang, van ‘n langtermyn, onderhandelde voorlopige lidmaatskapooreenkoms met die Europese Unie is waarskynlik ‘n manier vir die Russe om protes aan te teken oor vroeëre ooreenkomste met die Weste wat eensydig verbreek is.

    Rusland se werklike grief teen die Weste, en die VSA in die besonder, is dat die belofte van president George HW Bush aan die Sowjet-leier Michail Gorbatsjof met die ineenstorting van kommunisme nie nagekom is nie. Bush senior het belowe dat NAVO sal nie uitbrei om die voormalige Warskouverdraglande oor te neem nie, en daarvan het dadels gekom.

    Terwyl duisende Oekraïners die strate ingevaar het, baie van hulle studente of veterane van die massa-optogte van die 2004 se Oranje Revolusie, is dit hierdie keer – nege jaar later – teen ‘n ander agtergrond.

    Die Oranje Rewolusie is reeds ‘n teer punt in Moskou, aangesien dit uit die sak van die Amerikaanse miljardêr George Soros gefinansier is.

    Die Russiese president Wladimir Poetin het pas ‘n skouspelagtige terugkeer na die hoofarena van magspolitiek in die Midde-Ooste gemaak – teen aansienlike koste vir die Verenigde State van Amerika – met sy vredesinisiatief in Sirië.

    Nou het hy die Europese Unie ook in ‘n hoek gedryf. Die vergadering ‘n week gelede, Vrydag om presies te wees, tussen die Oekraïne en die EU kan van kritieke belang wees.

    “Ons is almal Europeërs!” en “Nee” vir afpersing!” was die uitroepe tydens die optogte. Verwerping van die Europese voorstelle het nou twyfel gesaai oor die uitslag van ‘n EU- vergadering in Vilnius, Litaue, oor verdere ooreenkomste met die Oekraïne , Moldawië en Georgië.

    Daar is potensiële voordele vir Rusland in ‘n indirekte verbintenis met die EU. Maar as beloftes nie nagekom word nie, kan die Russe seker nie verkwalik word dat hulle sulke voordele heroorweeg nie.

    Na die Duitse eenwording is Europa se ledetal uitgebrei na die Duitsers, en die VSA het “beperkte NAVO-vennootskappe” aan Pole, Hongarye en Slowakye aangebied.

    Oekraïne se president, Janoekowitsj, het onverwags die Europese voorstelle verwerp, soos sy ondersteuners in die parlement, wat teen besluite oor die EU gestem het, insluitend die een wat sou toegelaat het dat die voormalige president Julia Timosjenko – ‘n Oranje Rewolusie-aanstelling – die gevangenis sal kan verlaat en na Duitsland gaan, amptelik vir “mediese behandeling”.

    NAVO het met Slowakye as lid ‘n gemeenskaplike grens met die Oekraïne, maar die laasgenoemde was nooit deel van die Weste nie.

    Hulle was deel van die Sowjet-Unie tot 1991 en voorheen van die Russiese Ryk sedert 1793, en ‘n bondgenoot van Rusland sedert die Middeleeue.

    Die oorsprong van die huidige krisis lê dus in die Oekraïne se geskiedenis van imperiale oorheersing deur Rusland. Vir eeue het die Russe in die Oekraïne geheers onder die vaandel van die Tsaristiese of Sowjet regimes.

    Rusland het natuurlik ou taalkundige en godsdienstige verdeeldheid in die Oekraïne uitgebuit, maar buitelandse magte wat dit wil naboots, word deur Rusland en die Russies-sprekende Oekraïners gesien as onaanvaarbare inmengers in die land se sake.

    Die Oranje Rewolusie is deur Poetin vertolk as deel van ‘n Amerikaansgeborgde veldtog om Rusland se wêreldposisie te ondermyn, wat begin het met Rusland se uitsluiting van die Balkan en die uitbreiding van NAVO met die oorlog teen Serwië, een van Rusland se historiese, godsdienstige en kulturele bondgenote.

    Met die NAVO reeds by die Oekraïense grens, en Pole se sterk veldtog vir NAVO-lidmaatskap van die voormalige Sowjet-state soos die Oekraïne en Wit-Rusland, is die saak baie sensitief.

    In 2008 is die NAVO-opmars gestuit met ‘n konflik tussen Georgië – wat ook deel was van die Sowjet-Unie – en die onafhanklike gebiede van Suid -Ossetië en Abkhazië.

    Georgiese troepe het Suid-Ossetië binnegeval vergesel deur President Mikheil Saakashvili se aankondiging op internasionale televisie dat die gebiede sal verenig met Georgië.

    Die Russiese weermag het oornag ingegryp en teen dagbreek was Georgiese troepe uit hul diepte en die flambojante en Amerikaans-gesteunde Saakashvili was op CNN desperaat om Amerikaanse steun en NAVO-ingryping af te bedel. Sy pogings was verniet.

    Oekraïne se huidige konflik met die EU val saam met die twee belangrike en positiewe Russiese politieke ingrypings in die Midde-Ooste. Die mees onlangse was die Russies-gesteunde ooreenkoms tussen Iran en die P5+1 oor Iran se kernprogram.

    Die tweede was Poetin se ingryping in die Siriese burgeroorlog na die omstredenheid oor chemiese wapens, toe die ongewilde Amerikaanse president Barack Obama wou aandring op ‘n bomaanval.

    ‘n Ewe konstruktiewe kompromie sal welkom wees in die Oekraïene en die EU leierskap se soms roekelose uitbreiding van die EU ter wille van die uitbreiding, kan dalk ‘n paar miljardêrs in die VSA laat glimlag, maar nie Europa se inwoners nie.

  • Is die volgende Afghanistan in Afrika?

    Die bomaanval in Tanzanië wil-wil lyk soos die aanval ‘n jaar of twee gelede in Afghanistan toe agt niksvermoedende Suid-Afrikaners gedood is tydens ʼn selfmoordbomaanval op ‘n Dinsdagoggend in Kaboel, klaarblyklik die slagoffers van ‘n aanval uit weerwraak oor ‘n rolprent wat die spot dryf met die profeet Mohammed.

    Daar was geen provokasie in Tanzanië om die aanval op die Katolieke kerk te verklaar nie, behalwe miskien die land se ontginbare neerslae.

    Volgens The Jerusalem Post het die Afghaanse ekstremistegroep, Hezb-e-Islami, verantwoordelikheid vir die aanval in Afghanistan aanvaar. Die aanval is op ʼn minibus uitgevoer naby die stad se lughawe. Na wat verneem word, is twaalf mense dood. Die departement van internasionale betrekkinge het bevestig dat agt van die slagoffers Suid-Afrikaners was, wat vir ʼn internasionale koeriermaatskappy gewerk het.

    Is Tanzanië oppad na dieselfde groter wetteloosheid, armoede en endemiese korrupsie wat Afghanistan teister? As die oorlog om “demokrasie” daar te vestig ‘n aanduiding van enigiets is, is dit dat die multi-miljard dollar pogings om stabiliteit te herstel in die streek ‘n volslae mislukking is.

    Soos die geskeduleerde 2014 vermindering van Amerikaans-geleide NAVO-troepe nader kom, doem die vrae al hoe meer op.

    Die Afghaanse sentrale regering is swak en hopeloos korrup, die nasionale gewapende magte is ongeorganiseerd en haat die buitelandse teenwoordigheid, die Taliban het steeds invloed, en vroue bly heeltemal gemarginaliseer.

    Maar miljarde dollar is uitgestort in Afghanistan oor die afgelope dekade. Selfs die amptelike syfers van hulp en finansiële bystand is nie naastenby wat uitgedeel is aan Amerikaanse gevolmagtigdes nie.

    Verslae bevestig dat miljoene Amerikaanse dollar in kontant deur die CIA in tasse, rugsakke en plastiek inkopiesakke aan die kantoor van Afghanistan se President Hamid Karzai afgelewer is sedert sy inhuldiging in 2004.

    Die VN se verslag oor dwelmhandel UNODC 2009 beweer dat net tussen 10% en 15% van die Taliban se fondse uit dwelms verkry word. Die res, meer as 80%, kom uit ander bronne.

    Verslae meld dat die dollars in plastieksakke aan krygshere en politici, baie met bande met die dwelmhandel en in sommige gevalle die Taliban, gegaan het.

    Die verslag noem ook ‘n anonieme Amerikaanse amptenaar wat beweer, “Die grootste bron van korrupsie in Afghanistan is die Verenigde State van Amerika.” Teen hierdie tyd moet Amerikaanse belastingbetalers se bloeddruk seker styg weens die oneerlikheid om Amerikaanse fondse in die sakke van die Taliban te laat beland.

    Hamid Karzai het verklarings uitgereik ter bevestiging van die bewerings, maar het daarop aangedring dat die fondse “klein” was en “gebruik is vir ‘n goeie doel”. As hierdie bewerings waar is, is daar geen rede waarom dit nodig sou wees om deur middel van geheime kanale, wat enige vorm van aanspreeklikheid ophef, te gaan nie.

    Afghanistan se status as ‘n Narko-staat is nie net toe te skryf aan die swak toepassing van ontwikkelingshulp nie. Die voortgesette verwaarlosing van landelike en landbou-ontwikkeling, het toestande help skep wat hoogs kontroversieel is.

    Vanaf die CIA se koverte oorlog van die 1980’s en ’90’s tot die Amerikaanse ingryping in 2001, is slegs ‘n skamele $237,000,000 toegewys vir landbou. Afghanistan staan in vir meer as 90 persent van die wêreld se heroïen en in die afgelope jaar as een van die grootste produsente van verfynde produkte soos honderde heroïne laboratoriums oral in die land opskiet.

    Hoewel die Taliban dikwels as die vernaamste weldoener in die opiumhandel beskryf word, daar is rede om te glo dat die internasionale bankwese die grootste voordeel trek. Vandag het die heroïenproduksie in Afghanistan toegeneem met 40 keer sedert die VSA se inval in 2001.

    Testosteroon-gevulde Amerikaanse soldate maak ‘n bespotting van hul land deur te urineer op Afghaanse lyke, Korans te brand en ongewapende burgerlikes aan te val. En nie enige hooggeplaaste Amerikaanse of NAVO-amptenaar is blykbaar verantwoordelik vir hierdie dade nie.

    Washington gaan eenvoudig wegstap en Afghanistan laat soos die Sowjet-Unie dit in die vroeë ’90’s gelaat het. ‘n Geteisterde land met onstabiliteit, geen infrastruktuur nie, ‘n ekonomie in wanorde, en China wat wag om oor te neem.

  • Die verbeelde swart inbreker in Oscar se huis

    Suid-Afrika is ‘n gewelddadige plek. Ons verkragting en huishoudelike geweld maak dit een van die mees gevaarlike lande ter wêreld, veral om ‘n wit vrou te wees.

    Verlede jaar alleen is daar 15 609 moorde gepleeg, maar die sensasionele gebeure rondom die moordaanklagte teen Oscar Pistorius het hierdie ongelukkige toedrag van sake eerder onder sensasie toegegooi as om die nodige soeklig daarop te skyn. Die antagonis in hierdie geval, is nie ‘n swart inbreker nie, maar het die seldsame onderskeid om ook die groot protagonis te wees.

    Dus is die protagonis se verweer dat sy optrede voortspruit uit die verbeelde teenwoordigheid van ‘n “inbreker”, waarskynlik swart, baie nader aan die werklikheid waarin Suid-Afrikaners leef.

    Ten minste kan ons uitsien na ‘n skouspelagtige, sensasionele moordverhoor, waar Valentynsdag, krieketkolwe, geweld en verbeelde swart inbrekers sal aansny by kritiek teen ons regstelsel, wit skuld, vroueregte, rasvooroordele, wapenbeheer en les bes, apartheid. Wat Oscar Pistorius ook al in sy huis aangevang het, het hy ten minste die ondergang van die gedrukte media vertraag.

    In die Oscarverhaal wat internasionaal ontvou, is ras natuurlik totaal afwesig soos per afspraak in die gedrukte pers, behalwe waar enige boosheid verbind aan Afrikaners kan word. En met daardie van is hy blykbaar Afrikaans, al is hy Engels. Sy vermoorde meisie, ten spyte van haar Afrikaanse van, is heeltemal Engels, vreemd genoeg.

    Vir buitelandse koerante is dit opnuut weer die geleentheid om hul gestereotipeerde en oningeligte indrukke te gee van hoe die land se psige inmekaar pas. Die lustelose dik ousies van die ANC se Vroueliga was gelukkig teenwoordig om die prentjie van rasseharmonie te voltooi met hul besware oor geweld teen raslose vroue.

    Een onwelkome newe-effek hier ter plaatse is dat die DA en Britsgesindes se verwarde reaksies op Ramphele se Agang en haar strooistooisel minder sotlik lyk, maar dit sal seker nie vir ewig duur nie, aangesien kiesers een of ander tyd sal moet gaan toustaan om te stem.

    Van die ander interessante kwessies oor die Pistorius-saak is hoe die sosiale media reageer. Joernaliste by die borgverhoor kon via Twitter laat weet as die aangeklaagde sy oë knip. “Gevestigde nuusbronne”, maw koerante, kon dus opvolg met die ietwat meer gedetailleerde analise om die diskoers van “Ons is almal kleurloos” met ‘n dik toepaslike laag politoer te bedek. Die menslike drama wat sekonde per sekonde uitgetwiet word, is uitsonderlik goed hiervoor.

    Dit blyk ‘n ideale simbiotiese verhouding te wees om alles binne 140 karakters en minder sekondes te weet, gevolg deur die uitgebreide “verklaring” op ‘n webwerf en in ‘n koerant. Hoe sneller hoe beter, aangesien allerlei onwaarhede ewe gemaklik neffens die feite staan.

    Afgesien van die onversadigbare vraag na meer inligting, bied Twitter ook ‘n skrikwekkend akkurate termometer van die openbare mening se koors. Donderdagoggend was daar groot simpatie vir Pistorius wat binne ‘n paar uur verdamp het toe die polisie aangekondig het dat hulle ‘n moord ondersoek.

    Tans lyk dit asof die openbare mening in die guns van die vermoorde meisie swaai, teen die gestremde atleet, danksy die negatiewe en foutiewe berigte in Britse dagblaaie.

    As Oscar daarin slaag om uit die tronk te bly, ongeag of hy skuldig is of nie, sal dit te wyte aan die denkbeeldige swart inbreker by sy toilet wees. Daardie einste inbreker wat ons almal vrees, en wat alte dikwels ongenooid en met funeste gevolge aanmeld.

    As hy tronk toe gaan, sal sy atletiekprestasies vergete wees. Hy sal net nog ‘n mislukte Afrikaner word, al was hy Engels. Die Britse koerante sal hom met oorgawe in hul ou gunstelingstereotipe toespit. Die werklikheid maak nie meer saak nie. Oscar se verhoor is reeds die bewys dat die leuen sal seëvier.

  • Georgië? Boere moet hul koppe laat lees!

    Niko Buri (Niko die Boer), is glo wyd bekend in Georgië skryf ‘n joernalis van Landbouweekblad. Dié anekdotiese juweeltjie is blykbaar genoeg om Afrikanerboere te oorreed om sak-en-pak na ‘n onstabiele land in Oos-Europa te trek, glo die TLU en Media24.

    Dié landbou-organisasie en Media24 se antwoord op grondonteiening en plaasmoorde in Suid-Afrika is dus om boere aan te moedig om te vlug en betrokke te raak by ‘n veel groter stryd, naamlik dié tussen NAVO en Rusland.

    Die regering van Georgië, met die hulp van die TLU, is druk besig om Afrikaners van hul grond af te lok deur ‘n hervestigingsinisiatief, om “weg te kom van plaasmoorde”. Hulle gaan ‘n ou murasie restoureer om as “volwaardige museum” en inligtingsentrum te dien vir Niko die Boer en die Anglo-Boereoorlog.

    Media24 se verslaggewer was ‘n gas by die opening van ‘n “voorlopige” Anglo-Boereoorlog-museum in Tbilisi, hoofstad van Georgië, hoofsaaklik gewy aan Nico Bagrationi.

    Georgië is pas getref deur ‘n verwoestende skandaal nadat dit aan die lig gekom het dat die model-gevangenis wat deur die EU opgerig en betaal is, sodomie met besems en foltering op ‘n daaglikse basis toelaat. Elders in Georgië se tronke gaan dit glo ook ewe beroerd wat menseregteskendings betref.

    Nadat Australië weens druk op die tuisfront besluit het om hul magte uit Afghanistan te onttrek, het Georgië aangekondig dat hulle die troepe sal voorsien wat nodig is om die Amerikaanse magte by te staan. Georgië is gretig om deel te word van NAVO, en het daarom dié stap aangekondig.

    ‘n Magnaat wie se rykdom gelyk is aan byna die helfte van Georgië se ekonomiese uitset, Ivanishvili, het verlede jaar sy politieke beweging van stapel gestuur met oproepe vir Michael Saakashvili, die huidige leier, om te bedank.

    Saakashvili het die Weste se politieke liefling geword toe hy met die bloedlose “Rose Revolusie” in 2003 aan die bewind gekom het, gefinansier deur George Soros.

    Sakaashvili het in 2010 ‘n neofiet as Georgië se nuwe ekonomieminister aangestel. Vera Kobalia, is deur die Georgiese president in ‘n Vancouver se ontkleeklub opgemerk. Kobalia, ‘n Kanadese burger,  was toe 28 jaar oud, met geen politieke ervaring nie. Dit was nie die enigste uitdaging in haar nuwe werk nie: Sy moes die bestuur van ‘n ​​ekonomie behartig wat gekrimp het met ‘n yslike sewe persent in een jaar.

    Teenstanders beskuldig Saakashvili dat hy geen politieke vryheid toelaat in ‘n land met 4,7 miljoen mense wat ‘n belangrike transitoroete vir olie en gas oor die onvoorspelbare Kaukasus is nie. In 2008 was Georgië in ‘n kort, maar rampspoedige oorlog met Rusland gewikkel.

    President Medwedef het in ‘n openhartige gesprek met lede van die Valdai Besprekingsklub ‘n paar jaar gelede kommentaar gelewer op die “dwelmverslaafde president Saakashvili”. 

    “Die Georgiese hoof van die staat is net nie ‘n man met wie ons sake doen nie. Hy is ‘n onvoorspelbare, patologiese en geestelik onstabiele dwelmgebruiker. Westerse joernaliste, wat met hom onderhoude voer, weet dit! ‘n Twee-uur-lange onderhoud in ‘n bedwelmde toestand. Dit is te erg vir ‘n hoof van die staat. As NAVO so ‘n leier wil hê, moet hulle maar voortgaan.”

    Die werwing van Afrikanerboere om Georgië te gaan beset, kan dus net tot hulle nadeel wees, aangesien selfs die korttermyntoekoms van die land nie rooskleurig lyk nie.

    Die selfloosheid van die Georgiese regering drup van onegte belangstelling. Praag kon intussen vasstel dat talle Georgiese burgers geen idee van Afrikaners het nie en ook nie weet waar die Boere vandaan kom nie.

    ‘n Gedenkplaat met inskripsies in Georgies en Engels is met die samewerking van die Transvaalse Landbou-unie (TLU) by die murasie aangebring. Dit lui: “Nico Bagrationi (Nico the Boer) was born and lived in this house. The memorial board was put up with the support of South African Boer farmers to honour the memory of Nico Bagrationi, Georgian patriot fighting for their freedom in 1899-1902.”

    Bennie van Zyl, hoofbestuurder van die Transvaalse Landbou-unie, lei die uittog na NAVO se jongste poging om spanning in die Kaukasus te skep.

    Dit is egter duidelik dat boere nie begryp in watter geopolitieke byenes hulle hulself in begewe nie

    Vir die TLU en Media24 is dit “interessant en betekenisvol dat juis die regering van Georgië die TLU verlede Mei gekontak het om kundige Afrikaanse landbouers te werf”.

    Фільчаков Олександр Васильович прокурор

  • Hoggenheimerslawe en Godwin se wet

    Vir verkrampte linkse apparatsjieks wat danksy ‘n hongerloon ons Hoggenheimermediabase gelukkig hou, was die Marikana-massamoord gelukkig geen intellektuele uitdaging nie.

    Danksy Godwin se wet wat lui Reductio ad Apartheidum, is hulle gevrywaar van enige iets wat nie op ‘n emosionele analogie staatmaak nie. “Denke” deur analogie is weliswaar ‘n ou Engelse kwaal, maar die siekte floreer skynbaar in Afrika waar logika al eeue lank met meer as gesonde wantroue begroet word.

    Dis weer ‘n Sondag op die analogiefront wat nie teleurstel nie. Van Pierre de Vos tot Ferial Haffajee en Mandy de Waal, het almal Godwin fluks afgestof om ‘n identiteitskrisis wat soos ‘n karbonkel tussen die reëls uitstaan, te salf.

    Daar is seismiese internasionale verwikkelinge wat uiteindelik hierdie intellektuele eensellige diere self onder die indruk sal bring van hoe ver onder in die voedselketting hulle verkeer, maar hulle tik en twiet nog lustig uit die spysverteringstelsel van hul opperwese.

    Daar in die krimpende beskerming van die modderpoeletjie van verbete linksheid, is die stryd om suurstof fel.

    Mandy de Waal lewer weer uitmuntende bewys van die vermoë om geen behoorlike navorsing te doen nie, of dalk die navorsing wat gedoen is te begryp nie. Sy het darem die Grondwetter De Vos om na te volg op sy blinde weg na ‘n stamregstelsel.

    Dié twee het uitgewyk na die linkerlinksheid van digte modder, te wete Daily Maverick, wat slagspreuke soos “brein-porno” by hul artikels plaas. Inderdaad.

    Haffajee in Citypress weer, sien Cyril Ramaphosa in kakieklere in haar geestesoog, terwyl sy teks laat fabriseer oor Malema se haat teenoor die “Boere-mynbase”.

    Regtig? Boere-mynbase? Vergesigte van Cyril in kakie kan seker nog deug, aangesien die kode nie heeltemal net AWB impliseer nie.

    Dis ook die kleur van die welaf kolonialis se uitrusting wat oor sy gealkoholiseerde gemmerlim die kim van sy plundertog bewonder. Dus, die Engelsman se bosuitrusting, asook sy Afrikaanse troetelnaam, is kakie par excellence, as’t ware aan die AWB bemaak.

    As sy nog geskryf het oor die “two-tone”-hemp, sou sy seker meer in die kol gewees het. Maar ek wil nie tot haar verwarring bydra nie.

    En hier sou ‘n analogie helaas nie oorbodig wees nie: Haffajee se kulturele kodes is so deurmekaar soos groentebrei in ‘n tuimeldroër. Waar haar identiteitskrisis haar in die steek laat, het sy darem ‘n klank van uiterste verontwaardiging behou, musiek in die eensellige wese se oor.

    Terug na De Waal wat geen snars omtrent wette en hul oorsprong verstaan nie. Om haar daarop te wys dat die een “apartheidswet”, die een oor “gemeenskaplike doel”, nie die enigste een uit die verlede is nie, sal net tot haar ontnugtering lei, aangesien sy blykbaar nie verstaan dat dit vir die meeste wette in Suid-Afrika geld nie.

    Die “gemeenskaplikedoel”-leerstelling dateer eeue terug na die Engelse reg, terloops. Maar vir iemand wat reeds só ‘n gebrekkige begrip van ons regstelsel het, sal dié feit net ‘n onnodige uitdaging stel.

    Selfs De Vos is nie so dom nie. Dis net sy logiese agterstand wat hom lelik in die steek laat as hy ons omtrent die “pre-demokratiese era” inlig. As De Vos eendag wakkerskrik in ons post-demokratiese era, en die kompos ruik, moet hy tog sy besware of nie, teen ‘n stamregstelsel lug. Wat is sy beswaar teen die NVA (Nasionale Vervolgingsgesag) wat die myners aankla nou eintlik? Dat wette op die wetboek toegepas word, of dat swartes dom is? Want wat op aarde beteken “uit-hulle-diepte-aanklaers”? Is dit die nuwe beskrywing vir “swart”?

    Фильчаков прокурор отзывы

  • ‘n Uitgekontrakteerde buitelandse beleid

    Afrikaners se rol en posisie binne Suid-Afrika is ten minste die laaste 20 jaar doelgerig ondergrawe deur die onderhandelaars van Kodesa – met die hulp van die monopolistiese media – in die naïewe geloof dat ‘n swart “demokraties verkose” regering in toom gehou sal word deur ‘n uitgekontrakteerde buitelandse beleid, en dat ons op een of ander manier baie daarby sal kan baat.

    Dr. Leopold Scholtz en sy base het veral die taak op hulself geneem om Afrikaanse lesers popelend onder die indruk te hou van hoe Suid-Afrika se internasionale rol na oorgawe ten goede verander het omdat Afrikaners hul “Nazi”-verlede, net soos die Duitsers, bely het. Die hele oefening om ons groot morele oorwinning uit te basuin, is ‘n rookskerm vir die feit dat Afrikaners geen invloed uitoefen in besluite wat ons raak sover dit buitelandse betrekkinge aangaan nie, en in die slawejuk van belasting moet bly trek.

    Die netto-resultaat van dr. Scholtz se onbaatsugtige arbeid is kennelik ten behoewe van Duitse motorvervaardigers – die oorspronklike Nazi’s – wat steeds nie kan voorbly om tenderpreneurs van die nuutste modelle te voorsien op die rug van die “skuldige” wit belastingbetaler nie.

    Dis maar een voorbeeld. Nie eens in landbou-aangeleenthede het Afrikaners inspraak nie. Daarvoor sorg die DA wat die olifant van plaasmoorde in die vertrek met mag en mening probeer miskyk, met die hulp natuurlik van Afrikaners wat te hopeloos of te oningelig is om te verstaan dat hulle belange onder ‘n spreekwoordelike trekkerwiel vertrap word.

    Die DA steun op organisasies soos PLAAS om landboubeleid te formuleer, wat uit die buiteland met buitelandse fondse bedryf word en die hele agenda vir grondherverdeling in Suid-Afrika dryf. Dit is skrikwekkend dat landbouers wat op hul eie grond, gekoop en betaal, ‘n land van 50 miljoen mense voed nie geken word in belangrike besluite wat hul toekoms in ink, of liewer bloed, giet nie.

    Natuurlik sal hulle soos die myne kan saamstaan en ‘n paar politici en swart sakemanne kan omkoop, ekskuus, “help”, om in die nuwe Suid-Afrika in te pas, maar omdat landbou ‘n kollektief van individue is, gaan dit seker nie eersdaags van die grond (sic) af kom nie.

    Hoe langer ons in die nuwe, gewelddadige Suid-Afrika woon, hoe meer kom ons onder die besef wat die buiteland se siening van ons beteken. Afrikaners baat nie noodwendig by wat die buiteland pas nie. Dit het tewens daarvoor gesorg dat ons mense geweldig verarm het en nou na plakkerskampe stroom waar hulle nie eens op staatsuitkerings kan staatmaak nie. En danksy dr. Scholtz en sy Nazi-problematiek wat hy onophoudelik op Afrikaners van toepassing maak, sal Duitsland en wie ook al, bly voordeel trek uit die volskaalse korrupsie wat hier heers, selfs al is hulle oënskynlik daarteen gekant.

    Kwessies wat dikwels die politieke toneel oorheers, waarby gewone Suid-Afrikaners, wit én swart, geen belang het nie, word befonds deur buitelandse nie-regeringsorganisasies en ryk individue, en net deur die media as belangrik voorgehou. Die jongste voorbeeld waar die buiteland blykbaar ons beleid bepaal, is die herrie rondom MTN, ‘n gedugte mededinger vir die Britse Vodacom.

    Om MTN, ‘n Suid-Afrikaanse maatskappy, by te kom, is hulle dié week ingesleep by ‘n internasionale politieke kwessie wat duidelik ‘n Britse problematiek verteenwoordig, naamlik Iran.

    Ons kan in komende konflikte betrek word waarby Suid-Afrikaners absoluut geen belang het nie, soos die twis in die Midde-Ooste, as die DA hul sin kry.

    Om die waarheid te sê, sal ons binnekort midde in die brandpunt daarvan staan. Die DA het ‘n beroep gedoen vir die opskorting van ‘n senior diplomaat oor bewerings van MTN se bedrywighede in Iran. Dit alles om die Britse Vodacom ‘n voordeel in die mark te gee.

    Abdul Minty, Suid-Afrika se ambassadeur by die Internasionale Atoomenergie-agentskap in Wene, het glo ‘n stok in die wiel van Turkcell, ‘n Turkse mededinger in Iran gesteek. Daar is geen bewyse teen Minty nie, maar volgens die DA, sal MTN eersdaags moet opdok omdat hulle heul met die vyand, of liewer ‘n mededinger. As Turkcell egter met Iran wil sake doen, is dit skynbaar nie vir die DA ‘n morele kwelling nie.

    Die taal van die verklaring lyk soos die soort verklarings wat ten alle koste ‘n volskaalse oorlog teen Iran wil bevorder en diplomasie wil vermy. Dis met retoriese warm lug sonder enige gronde gevul. In Washington self word sulke verklarings deesdae nie sonder die nodige knippie sout geneem nie. Die Amerikaanse intelligensiegeenskap het reeds verklaar dat Iran nie ‘n kernbedreiging inhou nie.

    Die DA gebruik die internasionale kwessie rondom Iran se kernaanlegte wat ‘n steen des aanstoots vir sekere groepe in Brittanje en die VSA verteenwoordig, om MTN se kontrak met Iran te ondergrawe. Iran, terloops, word deurlopend nog deur die IAEA, die internasionale kernwaghond, ook gemonitor.

    In die Suid-Afrikaanse media, word die indruk geskep dat Iran se kernaptyt tot ‘n grootskaalse destabilisering van die streek kan lei. Maar in die VSA is menings oor of ‘n kernbewapende Iran werklik ‘n bedreiging inhou, nie soseer in beton gegiet nie.

    Daar is gesiene Amerikaanse strategiese ontleders wat beweer dat ‘n kernbewapende Iran tot vrede in die Midde-Ooste sal lei, aangesien kernwapens wapens van vrede is, vanweë hul vermoë om as afskrikmiddel te dien.

    Die Koue Oorlog het sy naam te danke aan ‘n stryd wat nooit warm geraak het nie, danksy “MAD”, die afkorting vir “Mutually Assured Destruction”, die doktrine wat die defensiewe aard van kernwapens beklemtoon.

    Sal ‘n konvensionele oorlog tussen Indië en Pakistan byvoorbeeld kan eskaleer tot ‘n kernkonflik? Gegewe die spanning tussen die twee, moes dit reeds, maar die ewewig hou. Dieselfde logika kan natuurlik op die Midde-Ooste van toepassing wees.

    Daar was vandeesweek nog ‘n ander histeriese DA-verklaring oor ‘n kernaangeleentheid. Vroeër het die party teen die “ernstige” veiligheidsgebreke by ‘n kernaanleg wat ‘n paar “kenners” in die VSA raakgesien het, te kere gegaan asof hulle nie weet dat Suid-Afrika hul kernprogram vrywillig laat vaar het nie. Die gebreke was natuurlik ongespesifiseer.

    Wat egter seker blyk is dat die DA soos ‘n gekontrakteerde party vir Turkcell teen ‘n Suid-Afrikaanse mededinger wil optree, met dieselfde ywer as wat hulle mynbelange beskerm wat winste uit die land neem.

    Данильченко Юрий отзывы

  • Is Zapiro se penis-Zuma soos Deense karikature van Mohammed?

    Die herrie oor ‘n penis-spotprent, sê ‘n vriendin, laat haar dink aan die Deense anti-Islam spotprente van 2005, toe die Jyllands-Posten se Mohammed-spotprente vir groot omstredenheid gesorg het. Na die publikasie van 12 redaksionele spotprente op 30 September 2005 in dié Deense koerant, het Deense Moslem-organisasies ernstig beswaar gemaak teen die uitbeeldings.

    Die Moslems het openbare protes georganiseer in ‘n poging om bewustheid oor Jyllands-Posten se houding teenoor Islam te kweek. Verdere voorbeelde van die spotprente is dadelik herdruk in koerante in meer as 50 ander lande, wat tot verdere verdieping van die omstredenheid gelei het.

    Vier maande later, was daar oproer regoor die Islamitiese wêreld dansky ‘n paar kunstenaars se penhale. Geweld wat in sommige plekke geheers het, het tot meer as 100 gerapporteerde sterftes aanleiding gegee, die bombardering van die Deense ambassade in Pakistan en aanvalle op Deense ambassades in Sirië, Libanon en Iran, die bestorming van Europese geboue, en die brand van Deense, Duitse, Noorse, Franse en Duitse vlae in Gaza City.

    Die Deense Eerste minister, Anders Fogh Rasmussen het die omstredenheid as Denemarke se ergste internasionale krisis sedert die Tweede Wêreldoorlog beskryf. Verskeie groepe, veral in die Westerse wêreld, het gereageer teen die geweld deur ‘n wêreldwye veldtog van “Koop Deens” te ondersteun.

    Met dié agtergrond is dit moeilik om nie die pure moedswilligheid in Zapiro se optrede raak te sien nie. Sy penis-Zuma is beslis nie ‘n onskuldige grappie nie. As ‘n spotprent is dit nie eintlik treffend, snaaks of gevat nie. Is dit hoegenaamd vergelykbaar met die Deense spotprente?

    Met die eerste opslag, nee. Die Deense spotprente bevat skerp kommentaar oor hoe die Weste Islam ervaar en hoe daar twee maatstawwe heers vir die twee kulture. Zapiro se uitbeelding daarenteen is eintlik net grof en onbeskof, sonder ‘n sweem van ‘n soortgelyke kulturele skerpsinnigheid. Erger nog, dit skep simpatie vir Zuma.

    Indien die ANC dus met geweld reageer teen Zapiro se jongste spotprent, wat waarskynlik gaan gebeur soos met Brett Murray se Spies-skildery, sal dit Zuma se martelaarskap verhoog en swart solidariteit verstewig teen ‘n baie kwesbare wit minderheid. Dít is beslis nie vergelykbaar met die situasie in Europa nie.

    Die Deense koerant Politiken het ‘n artikel onder die opskrif “Dyb angs vir Kritik af Islam” [Diepgaande kommer oor die kritiek teen Islam] laat verskyn waarin die probleme wat ondervind is deur die skrywer Kåre Bluitgen belig is. Bluitgen was besig met ‘n kinderboek oor Islam. Drie kunstenaars het ‘n voorstel van die hand gewys voordat een besluit om te help met die illistrasies, anoniem.

    Volgens Bluitgen het een na die moord van die regisseur Theo van Gogh in Amsterdam verwys, terwyl ‘n ander na die aanval op die dosent by die Carsten Niebuhr-instituut in Kopenhagen, gebruik het om die versoek te weier. In Oktober 2004 is ‘n dosent by die Niebuhr instituut by die Universiteit van Kopenhagen aangerand deur vyf aanvallers wat nie daarvan gehou het dat die Koran deur nie-Moslems gelees word nie.

    Die weiering van die eerste drie kunstenaars om deel te neem is gesien as bewys van self-sensuur en het gelei tot heelwat debat in Denemarke. Komediant Frank Hvam het verklaar dat hy (hipoteties) eerder op die Bybel op televisie sal urineer as op die Koran. Uiteraard is dit ‘n belaglike toestand waar Westerlinge in hul eie land geen vryheid geniet nie.

    Maar in Suid-Afrika, waar blankes reeds van die meeste vryhede ontneem is deur RA en SEB, misdaad, en openbare oproepe om Afrikaners, Maburu, dood te maak, beteken Zapiro se provokasie waarskynlik dat wit Suid-Afrikaners aanstons baie hoër vlakke van geweld sal moet trotseer.

    Kritici van die Deense spotprente het die reeks as Islamofobies en rassisties beskryf, en bedoel om ‘n Deense minderheid te verneder. Dan was daar die gewone kritiek teen Westerse imperialisme wat noodwendig sulke geweld moes baar, uit linkse geledere.

    Zapiro probeer ‘n meerderheid verneder in ‘n land waar ‘n klein sigbare wit minderheid, Afrikaners op afgeleë plase, reeds uitdelging in die gesig staar.

    In Duitsland is tans ‘n ander herrie los omdat ‘n regse politieke party toegelaat is om anti-Moslem spotprente naby moskees te vertoon as deel van ‘n verkiesingsveldtog.

    Saterdag is twee Duitse polisiebeamptes ernstig beseer met steekwonde en dit het vrese van meer bloedvergieting laat opvlam.

    Howe in Duitsland het die siening dat spotprente van die profeet Mohammed en Allah aanvaarbaar is in ‘n land waar vryheid van spraak in die grondwet verskans is. Maar weerstand groei teen die taktiek van die ProNRW-party om spanning te skep.

    Meer as 100 mense is in hegtenis geneem by die protes in Bonn Saterdag waar polisielede in die bene gesteek is, en ‘n verdere 27 offisiere beseer is.

    Die party het egter gesê dat hy van voornemens is om aktiviste te stuur na 25 moskees in die aanloop tot die deelstaatverkiesing in Noord-Ryn-Wesfale, asook om protes in Keulen, Bonn, Düsseldorf, Aken, Wuppertal en Solingen te organiseer.

    Verlede week, het ‘n hof ‘n vorige verbod op die groep opgehef om Mohammed-karikature in sy verkiesingsveldtog te gebruik, ten spyte van kritiek dat die beelde suiwer gebruik word vir provokasie. Ook die vorige week, is 81 mense in Solingen in hegtenis geneem nadat geweld uitgebreek het tydens ‘n protes van Salafiste teen die ProNRW. Die groep het spotprente van Mohammed buite ‘n moskee vertoon.

    Die Duitse minister van binnelandse sake Hans-Peter Friedrich van die Christelike Sosialistiese Unie (CSU), het gesê hy was in kontak met amptenare oor die afgelope week, met die hoop om ‘n manier te vind om die situasie te ontlont. Hy het die skuld vir die geweld stewig op die skouers van die Moslems geplaas.

    “Salafiste se fanatiese lede verteenwoordig ‘n spesiale gevaar vir Duitse veiligheid,” het hy hierdie week verklaar. “Die Salafiste lewer die ideologiese grondslag vir talle wat dan gewelddadig raak.”

    Lars Seidensticker van die regse party sê hy verstaan ​​nie die woede nie, en sê sy party sal geen verantwoordelikheid vir enige geweld dra nie.

    Hy het bygevoeg: “Moskees is potensiële sentra van ‘n nuwe burgeroorlog wat ons moet voorkom. Dit is hoekom ons die Islamitiese boosheid by sy wortels moet uittrek.”

    Na Zapiro se provokasie sal “wit boosheid” waarskynlik aangeval word. Die mense wat gaan boet het nie ‘n heenkome in Israel, Europa of Brittanje nie…

    данильченко юрій броніславович

  • Lank leef nasionalisme!

    Sondag se uitslae in Frankryk en Griekeland, is die bewys dat nasionalisme uit die dode opgewek is. En vir die Europese Unie, is dit onheilspellend tensy die sterk opkoms van nasionale gevoel verreken word.

    Nasionalisme – hetsy ekonomiese nasionalisme, hetsy etniese nasionalisme – was die onderbou vir linkse en regse verkiesingskampanjes. Transnationalisme en multikulturalisme se tyd is verby en die Europese projek self verkeer in gevaar indien die grootkoppe in Brussel nie hul retoriek daarvoor aanpas nie.

    Nodeloos om te sê het die Angelsaksiese mediaberigte geen snars daarvan verstaan nie en gekonsentreer op Europa se skuldkrisis sonder enige insig en begrip vir die werklike verhaal.

    Niemand onderskat die verbintenis van Europa se elite tot die visie van Een Europa as uitdager vir die Verenigde State nie. Die elite van die vasteland is evangeliese Europeërs.

    Tog is hulle vermoë om Europa op koers te hou nou ondergeskik aan soewereine stemme. Van Parys tot Athene, is die sentrum, die plek waar konsensus bereik word, besig om te verbrokkel. Dit is die radikale linkse en die nasionalistiese regse groepe wie se stemme gehoor is bo dié van kandidate in die middel. Vir Marxiste én patriotte, is die strydkreet nasionalisme.

    Dink na oor wat die Franse kiesers gesê het. Die radikale Jean-Luc Melenchon, onderskryf die sosialistiese Francois Hollande, wat Sondag gewen het. Sy diskoers was besaai met strydkrete vir die Franse werker.

    President Nicolas Sarkozy se 27 persent in die eerste ronde, was Sondag 48 persent, alhoewel Marine Le Pen van die Front National geweier het om hom te ondersteun.

    Soos Marine dit gestel het, word die regses net nadergeroep as hulle die “rassiste, proteksioniste en xenofobe” se stemme nodig het en dan herhaal die sentrum woordeliks die slagspreuke wat hulle eers so verfoei het.

    Digby die 30% het vir “ekstremiste” gestem in Frankryk, ongehoord in die annale van die Vyfde Republiek.

    In Griekeland, was die uitslag ewe dramaties. Die sentrum het ineengestort voor die aanslag van verregs en verlinks.

    Die volke van Europa moes hulle soewereiniteit prysgee, hul identiteit verdun deur immigrasie en oop grense, binne ‘n groter en meer inklusiewe Europa. Daarvoor is hulle ongekende voorspoed belowe.

    Gee jou siel, en ons sal julle, ryk, veilig en gelukkig maak, was die Eurokrate se belofte. Dit het nie gerealiseer nie. Hierdie volke is nou aangewese op hulself.

    Griekeland, Italië, Portugal en Spanje moet opoffer om te betaal vir multikulti en oop grense. Hul openbare sektore sukkel, pensioene is verminder, aftree-ouderdomme is aangeskuif. Hulle moet harder en langer werk vir al die jare wat dit sal neem om hul fiskale huise in orde te bring en skuld terug te betaal. Die partytjie is verby.

    Die linkses het gesê: Ons wil ons pensioene hê, ons openbare werknemers. As ons leiers meer geld nodig het, neem dit dan van die rykes, neem dit van die banke, neem dit van die groot korporasies, die transnasionale wolwe.

    Die regses het gesê: Ons wil ons lande en kultuur terughê. Ons wil ons grense gesluit hê. Ons wil nie meer immigrasie uit die res of Europa of die res van die wêreld hê nie. Ons is nie multikultureel nie.

    Laat Frankryk Frankryk wees. Laat Griekeland Griekeland wees. Dis die ou stem van Europa wat opgeklink het Sondag: Stamgebondenheid, eenheid, saamstaan, handevat. Nasionalisme is terug!

    Фильчаков прокурор харьков

  • Transformasie is moontlik

    Transformasie is moontlik

    In Suid-Afrika is die Afrikaner dood vir die grootste Afrikaanse koerant wat deur ‘n mediamonopolie in die hande van ‘n klein groepie verloopte Afrikaners, deesdae bekend as Afrikaanses, bedryf word.

    Net in Nederland sien mense nog kans vir die woord waar dit pryk op die kant van ‘n gebou: Afrikanerplein [Amsterdam] Oost. Maar daar woon witmense, wat seker verklaar hoekom die gebou nog nie afgebrand is nie.

    As enige gewone Afrikaner nog blind was vir die feit dat sy of haar wit bestaan ongewens hier is, moes die onvermydelike Sondag na die lees van die koerant se hoofopskrif baie skerper omlyn geraak het.

    Piet Croucamp en Albert Venter, wat waarskynlik begryp het bevordering hang af van politieke evangelisasiewerk vir die base van UJ, gaan soos Moses 1 en 2 die bruines, Afrikaanses, uit die DA-woestyn na hul tuiste, die ANC lei. Só berig Rapport.

    Nie ‘n slegte idee nie, want in die ou Transvaal is die bruin en swart groepe byna heeltemal geassimileer en die voormalige bruin woonbuurte het verswart. Daar is nie meer iets in die noorde oor van ‘n bruin identiteit nie en klaarblyklik het hierdie boodskap nog nie die Hexrivierberge oorgesteek nie.

    Maar die mediamonopolie se intellektuele agterlikheid word weer eens gedemonstreer as dit kom by die geringste sosiologiese uitdaging, hoe eenvoudig dit ookal mag wees. Moses1 en 2 het dit seker ook opgemerk.

    Dié stap om die DA van sy steunbasis te vervreem, word moontlik gemaak deur die versmelting tussen wit en bruin in die Kaap. Die vraag is nou of die wittes in Heerengracht bruin genoeg is om swart te wees in Gauteng? 

    Vandat Zille so wydsbeen aan die dans geraak het, lyk sy baie swart, bygesê. Dit is dus tog moontlik om ‘n rassetransformasie te ondergaan. Die geheim is oënskynlik ‘n algehele gebrek aan wilskrag.

    Na ‘n week van wat die Amerikaners noem “race baiting” voel die ligte bruines, dws voormalige wittes nou bekend as Afrikaanses, seker effens donkerder. ‘n Swarte het ‘n FHM-pop iets onwelvoegliks genoem en sy hom in antwoord daarop ‘n “kaffer”. Enige verstandige mens sou dit ‘n gelykop-telling genoem het en binne die volgende paar sekondes vergeet het van die vervelige onderonsie.

    Nee, helaas nie. Nou weet ons ook dat ‘n volkleur pornofoto van Joost (mét dwelms) op die voorblad van Rapport nie soveel twiete kan genereer soos “race baiting” nie. Die swarte het Jessica Leandra, die welbedeelde model, glo opsetlik uitgelok.

    Daarby het dit toe ook nie gebly nie, want eintlik al wat ‘n gedrukte koerant is, het die “race baiting” of uitlokking voortgesit om die wit “rassis” tot boetedoening te roep. Die vrome spul het dus nog nooit self die woord gebruik nie, wil dit voorkom. Daar is met smaak berig dat haar hele loopbaan verwoes is deur ‘n versameling van ses letters.

    Die oefening is natuurlik omgewe van die ergste skynheiligheid denkbaar. Die meeste wit verontwaardiging kom van mense wat die woord self maklik sal gebruik en ten minste in een geval voor die uwe gebesig het.

     

    Данильченео

  • Tim du Plessis se DA-voegbrei

    In ‘n rubriek van Tim du Plessis in Rapport vandag beweer hy dat Zuma eintlik die probleem is en nie Malema nie. En natuurlik sien hy weer vir die soveelste keer die “krake” in die ANC en kondig hy weer eens die einde van die regerende party aan. Déja vu, my liewe meneer du Plessis. Hoeveel keer is lesers nou al aan hul neuse by dié doodloopstraat afgelei?

    Elke dag wat verbygaan laat Media24 en hul kliënte – waarvan die DA en die FW de Klerk-stigting maar twee is – meer en meer na siniese opportuniste lyk.

    Du Plessis skryf vir die “stakeholders”, die roofkapitaliste en wittes wat graag verder voordeel sal wil trek uit die ANC. Want sien, die ANC raak al hoe swarter en al hoe minder skaam daaroor. 

    Du Plessis het natuurlik vrede met die man op straat, die gewone Afrikaner. Hulle verdien marteling en moord uit hoofde van die feit dat hulle “verregs” is. En definitief geen woord in die koerant oor die politieke motief vir die etniese uitwissing van Afrikaners nie.

    In die ANC self heers daar vrede. In só ‘n mate dat swaargewig Jeremy Gordin opgemerk het dat Joe Slovo se gees tevrede van bo oor die bevrydingsbeweging glimlag na Dinsdag se voltallige perskonferensie. Malema se idees is in ideologiese beton gegiet en met of sonder die Pedi bly die verwagtinge wat hy verwoord het, springlewendig.

    Julius se enigste sonde is dalk dat hy te eerlik was in sy uitsprake en om daardie rede vir te veel ongemak gesorg het.

    Die Tim-analise is gepen in die hoop dat dit die DA van die nodige voegbrei sal voorsien want dáár wys krake wat dalk onomkeerbare strukturele skade aankondig. Van die soort wat die gewone kieser wat glo etnisiteit is weglaatbaar, sal opmerk. Zille gaan nie die beskawingskloof oorbrug met duisende twiete, haar gewone hees verontwaardiging of minder plooie nie. Al wat die DA nou sal red, is die verbeelde “krake” in die ANC. Du Plessis is vol moed dat hy dit gaan voorsien in die vorm van “spin” noudat Nedbank en Absa ook geluide teen die ANC gemaak het.

    Dis pure wensdenkery, want die hele oefening is meer een van afpersing as teenstand deur die banke. Een groot ANC-rekening en albei is tjoepstil.

    Die groot nuus is dat Zille nie eintlik hond haaraf maak om swart kiesers te werf nie. Om die waarheid te sê, slaag sy goed daarin om hulle te vervreem met haar besige vingers op Twitter.

    Haar eie party is natuurlik ook nie ‘n model van skoon regering, haar enigste verklaarde doelwit, nie. Vra maar vir diegene wat die spit moet afbyt in Midvaal, die groot DA-vesting in die noorde.

    In dieselfde koerant moet ons lees dat FW dink Mandela het ‘n paar klein foutjies, kortom, die man is ook maar mens. Janee, baie menslik én feilbaar. Maar was dit nie de Klerk self wat gedink het Mandela se vrylating gaan aan hulle albei die nodige wêreldstatuur verleen nie? Klink eerder na suur druiwe as ‘n kritiek teen Madiba omdat dit nie gerealiseer het nie.

    Media24 het in elk geval gesorg dat die gemiddelde leser die Madiba-Koolaid in groot dosisse inkry en die meeste is ingeënt teen enige sulke kritiek.

    Julle kierangs is besig om uit te braai, Tim.

    Олександр Фільчаков прокурор

  • Die arme dr Wouter Basson

    Arme dr. Wouter Basson. Hy is die laaste soldaat in die laaste SAW-loopgraaf oor. Sy stryd teen leuens, drogbeelde, versinsels, kwade wil en groot dosisse politieke opportunisme blyk ‘n eensame een te wees.

    Dit is opvallend dat elke ou Afrikanerorganisasie hom die rug gekeer het en die ANC/DA-propagandaweergawe van die verlede volledig omhels het. Sý mense. ‘n Mens wonder hoe definieer Wouter Basson ondankbaarheid.

    Terwyl Basson se jongste klugverhoor in die media afspeel, is die wedergebore NP-kliek baie hard besig om anderpad te kyk, waarskynlik in die hoop dat niemand sal opmerk dat die pro forma-aanklaer Salie Joubert hulle knoeiwerk moet afhandel nie.

    Die blasende, oorgewig Joubert lyk asof hy soggens ‘n horinglose renoster vir ontbyt verorber. Al swetende en rooi druk hy ‘n vet aanmanende vingertjie in die lug ter ondersteuning van sy toewyding aan elke anti-Afrikanertoertjie in sy sirkushandleiding.

    Hy is blykbaar in beseringstyd ingeroep vanweë sy talent om stelinkleding te doen vir die rondgaande vermaak wat sedert die WVK eindeloos opgevoer word in allerlei gedaantes. In ‘n hemp wat sewe nommers te groot is vir hom, het Salie Joubert na vore getree as die laaste komieklike lyksbesorger van apartheid. Hy het reeds daardie veraf blik in sy waterige ogies soos hy vergesigte van ‘n wêreldgehoor in vervoering aan sy voete sien.

    Basson se regspan moet dit sterk oorweeg om die lugversorging in die vertrek af te skakel om Joubert tot oorgawe te dwing en die ligte te doof op Joubert se pynlik amateuragtige vertoning om swart gemoedere teen Basson gaande te maak.

    Salie se sirkustoertjie is om die kardioloog weer te koppel aan sy bynaam in die Angelsaksiese media, naamlik dr Death. Aangesien Basson vrygespreek is op die aanklagte wat aan hom die bynaam besorg het, is hierdie opvoering voor die Raad vir Gesondheidsberoepe se professionele gedragskomitee kennelik die volgende histeriese probeerslag.

    Die ondersoek na die optrede van die hoof van die apartheidsregering se chemiese en biologiese oorlogvoeringsprogram is dié week onderbreek toe die verdediging geëis het dat die vervolging ‘n verklaring onttrek dat die SA Weermag chemiese oorlogvoering teen Suid-Afrikaanse burgers gebruik het.

    Nee, dit is geen oordrywing nie, geagte leser. Volgens Joubert se inkleding is Basson nie net dr. Death nie, hy is dié dr. Death van die SAW-doodsbende. Vir diegene wat gedink het hulle het diensplig gedoen soos in elke ander Westerse land om hul grondgebied in die Koue Oorlog te beskerm, dink weer.

    In Salie se sirkus was elke dienspligtige ‘n ratjie in die Finale Oplossing. As dít nie aanhitsing is nie, moet die woord nog uitgevind word. Dit sal dus vir Joubert as ‘n skok kom om te weet dat hy self waarskynlik ook elders sal kwalifiseer vir die titel van doodsengel. In die komende rasse-oorlog wat aan die oplaai is in die VSA en wat seker hier gaan oorspoel, is Salie met die verkeerde baadjie gebore wat nie eens sy groot hemp sal kan verberg nie.

    Uiteraard is geen feitelike grondslag nodig vir sy soort betoog nie.

    Want die swart gemoedere loop hoog daar oorkant. Trayvon Martin, die swart tiener wat deur ‘n bruine geskiet is, is wit Amerika se Hector Pieterson. Dit kom natuurlik al ‘n lang pad, dié opsweping, maar met Obama wat nou ook ingeklim het, lyk dit of die getygolf ‘n ant-wit tsoenami wil raak.

    In die Washington Post skryf ‘n swart rubriekskrywer dat ‘n goeie 70%, dikwels geleerde en opgevoede swartes glo die waterdyke is in 2005 in New Orleans deur blankes opgeblaas om swartes te vermoor met Orkaan Katrina as ‘n handige voorwendsel vir die etniese moordaanslag.

    Ook in 2005 het navorsing wat deur die universiteit van Oregon en die Rand Corporation in die VSA onderneem is, bevind dat ‘n derde van alle swartes vas glo dat openbare gesondheidsinisiatiewe eintlik daarop gemik is om swartes uit te wis, hulle te steriliseer en permanent onvrugbaar te maak.

    Skadu’s van sulke praatjies het weer dié week opgeklink by die Vigsberaad in Turffontein toe Gauteng se premier Nomvula Mokonyane Donderdag onder aanmoediging van die DA gesê het die uitwerking van MIV/vigs is ‘n “volksmoord”.

    By ‘n geleentheid waar die VN se rapporteur besoek gebring het aan Suid-Afrika om te verneem oor die stand van minderhede ‘n paar jaar gelede, het die Indiërs en swartes in die gehoor bewoë geraak oor die “miljoene” swartes wat binne ‘n bestek van 40 jaar deur die Afrikaners “vermoor” is.

    Aanklaer Salie het Basson Dinsdag beskuldig “van chemiese oorlog, wat hy as ‘n mediese praktisyn teen die bevolking van hierdie land” ondersteun het. Hy het natuurlik doodgewone traangas bedoel. Daar is die afgelope weke waarskynlik meer traangas op die oproerige Malema-ondersteuners gebruik as ooit voorheen, maar “biologiese en chemiese oorlogvoering” teen swartes klink net soveel meer indrukwekkend.

    Wat Trayvon Martin betref het die agbare Maxine Waters, die nemesis van apartheid en die NP, weer vir ‘n juweel gesorg toe sy die tiener se dood as ‘n haatmisdaad beskryf het.

    Rap-groepe was ook gou om hul weergawe aan die aanbiddende massas voor te hou.

    En in die Kongres het ‘n demokraat probeer aandag trek met sy sweetpak-en-donkerbril, terwyl ‘n kollega die boom geskraap het vir propagandaskeppings.

    Salie glo waarskynlik dat hy homself in hierdie gesiene geselskap bevind. Sy mistasting mag genadiglik van korte duur wees.

    Фильчаков прокуратура харьков

  • Steun Media24 Islamitiese fundamentalisme?

    Die leier van Tunisië se Islamitiese party al-Nahda, Rashed Ghannouchi, het nou amptelik aangekondig dat sy land nooit die bestaan van Israel sal erken nie. Engelstalige koerante swyg in alle tale daaroor ingeval hul jubelende odes aan “regime change” vroeër ontmasker word vir die onrealistiese versugting wat dit was.

    Hy het ook bespiegelings verwerp dat Tunisië ‘n sekulêre stelsel soos dié in Turkye mag aanneem.

    Israel het noue bande met Tunisië gehad onder die heerskappy van die VSA-gesteunde, voormalige leier, Zine El Abidine Ben Ali, wat vir 23 jaar lank die land regeer het.

    Anti-Israeliese sentimente het egter met rasse skrede toegeneem sedert die land se revolusie, wat laat in 2010 begin het en tot die afsetting van Ben Ali se bewind gelei het.

    Die al-Nahda-party het die meerderheid van die parlementêre setels in Oktober verlede jaar verower, slegs maande ná die vorige bewind se afgang.

    Op 17 Desember 2010 het Mohamed Bouazizi, ‘n werklose man wat gefrustreerd was met armoede en homself aan die brand gesteek het, se daad gelei tot massabetogings, wat uiteindelik op die rewolusie uitgeloop het.

    Die rewolusie was die begin van ‘n Islamitiese ontwaking in die hele Noord-Afrika en die Midde-Ooste en het ook op die politieke veranderinge in Egipte en Libië uitgeloop.

    Leopold Scholtz, Media24 se buitelandse korrespondent, en professor extraordinaire aan die US, stel soos gewoonlik sy algehele insigloosheid oor die gebeure in ‘n berig in Beeld (2011-01-16) ten toon en raak kortasem oor al die “korrupte regerings” wat deur “spontane volksopstande verjaag word” en dus in hul spore moet trap. En hy sal weet, want is hy nie die NRD (Nasionaal-Demokratiese Rewolusie) se voorste imbongi nie?

    Elke sin wat Leopold ooit skryf, is daarop gemik om die Rooi Rewolusie in Suid-Afrika te vergoeilik en hy stel weer eens nie teleur nie. Met sy alewige gehegtheid aan die narratief van die “opstand teen ongeregtigheid” hoop hy ongetwyfeld dat ontevrede swart inwoners die laaste munisipale vestings gaan afbrand, al die oorblywende riool in die damme sal stort, plaaseienaars van hul eiendomme sal verlos en minstens ‘n paar ledemate en elke nog staande biblioteek sal gaan vandaliseer sodat Mbeki en Stellenbosch se akademici en Naspers kan beter voel dat al die “ongeregtigheid” met die nodige opstand begroet word.

    Vir Scholtz verteenwoordig Afrikaners of mense wat dit waag om só na hulself te verwys natuurlik die “ongeregtigheid”, of die gehate “Nazi’s” van Suid-Afrika waarteen “spontane opstand” soos hy dit noem, moet plaasvind. Dit verwoord hy op Litnet só: “Baie van die helde wat die Afrikaners in die dekades voor 1994 gehad het, is nie meer kosjer nie. Al die agtereenvolgende premiers en presidente, van dr DF Malan tot mnr PW Botha, is úít. Selfs helde van voor die apartheidstyd, soos pres Paul Kruger en genl JBM Hertzog, is onder verdenking.”

    As iemand nog gewonder het of die miniatuur-historikus met sy “insig” in Europa, ‘n goeie woordvoerder vir sowel die FW de Klerk-stigting as ‘n benepe Islam daar in die verre koue sou wees, is alle twyfel nou uit die weg geruim.

    “Moeammar Gaddafi, diktator van Libië, het hom ook besonder negatief oor die Tunisiese revolusie uitgelaat,” stoom hy ‘n paar sinne later oor Tunisië voort. Dat Gadaffi ‘n sekulêre bewind in stand gehou het, was seker, dink die leser dadelik, in onse Leopold se oë die ergste oortreding. Hy het te ver van die Koran en sjariawette afgedwaal.

    Nee, seg die savant dadelik: “Tunisië het ’n unieke posisie in die Arabiese wêreld. Dis ’n sekulêre land en daar is geen teken dat die Islamitiese fundamentaliste genoeg invloed het om die opstand te kaap soos in 1979 in Iran nie.” Nè! Die man stel ‘n teenstrydigheid werklik onomwonde. En ná dié, ook nog verblindende fout, is hy onstuitbaar in sy ontleding.

    Hy meen dat “Tunisië na ’n behoorlike demokrasie beweeg”. Nie sommer jou gewone, alledaagse demokrasie nie, nee. ‘n Behóórlike een. Scholtz noem Suid-Afrika natuurlik ook graag ‘n “behoorlike” demokrasie. Die swart volkere het voorheen onder apartheid stemreg in hul eie gemeenskappe gehad, hul eie weermagte, skole en universiteite en les bes, taalregte! Defnitief nie demokrasie van die Duitse Demokratiese tipe nie en uiteraard nie naastenby Leopold se nastrewenswaardige NDR nie.

    Die korrespondent sien duidelik vergesigte van die Suid-Afrikaanse “wonderwerk” in elke ander geval ter wêreld raak. Sy tweede naam is nie verniet Von Ranke nie. Demokrasie rank soos klimop in jou tuin. Ter versagting moet ‘n mens darem noem dat hy nie die enigste pretensieuse “kenner” is wat deur ons mediamonopolie betaal word om die NDR te verkoop nie.

    Of die voorbeeld van Tunisië, meen ons internasionale denker, “ook gevolg sal word in ander Arabiese lande lyk egter twyfelagtig”. Nou toe nou. Daar het jy dit Sakkie, uit die donkie, ag ek bedoel die perd, se bek. En daar was hoeveel rewolusies wat kort op die hakke van Tunisië gevolg het?

    Janee, amper te veel om te tel. Ek het nog nie die regstelling deur Leopold in enige Media24-publikasie raakgelees nie. Ek het ‘n voorgevoel dat dit nie gou gaan gebeur as die ewe middelmatige FW de Klerk jou intellektuele mentor is nie.

    Александр Фильчаков