Category: Herman Toerien

In Marokko het ‘n oorweldigende meerderheid – amptelik in elk geval te midde van baie bewerings van stemmekokery – gestem vir grondwetlike hervormings. Koning Mohammed, ‘n uitvoerende koning, het die referendum uitgeroep skynbaar om die grondwet te wysig om sy eie magte ten koste van die regering in te perk.

Skeptici meen egter die koning het in die proses vir homself steeds baie magte gereserveer, onder andere as regeringshoof, en dat dit ‘n beredderingspoging is te midde van die Arabiese domino-revolusie.

Ander Arabiese outokrate en despote kan dalk ‘n bietjie kers kom opsteek oor die Marokkaanse voorbeeld in ‘n poging om hul basse met ‘n voorsorgmaatreël te red. .

Maar hoe hou dit verband met iets aan die heel ander kant van die Middellandse See – drie sleutelooreenkomtes wat tussen Serwië en Kosovo gesluit is?

Dit handel oor die referendum in Marrokaans-besette Wes-Sahara wat na jare nog nie gehou is nie. Marokko klou soos ‘n neet aan die Wes-Sahara, al verbeur hy onder meer lidmaatskap van die Afrika-Unie daaroor. In die jongste verlede plaas Marokko die moontlikheid van ‘n selfregerende Wes-Sahara as ‘n Marokkaanse streekregering as referendumopsie. Dié gedagte word deur ‘n hele paar invloedryke lande gesteun.

Vir die Polisariofront is dit egter ‘n tameletjie. Wie mag stem? – byvoorbeeld die Marokkane wat hulle sedert die besetting daar gevestig het – kan die Polisario se magsbasis verteer. Marokko se bevolking is veel groter as dié van Wes-Sahara, waarvan baie boonop in lande soos Algerië as vlugtelinge woon. Die getal Marokkaanse soldate wat die “woestynmuur” (‘n wal van sand en grond wat Marokko bymekaar geskraap het om Wes-Sahara de facto tussen die Marokkaans-bestte deel en die gebied waar Polisario regeer te verdeel, is byvoorbeeld volgens sommige bronne twee keer so veel soos die ganse Wes-Sahara-bevolking.

Net so weier Serwië om Kosovo se onafhanklikheid te erken. Kosovo word deur ‘n meerderheid hoofsaaklik Moslem-Albanese bewoon, met ‘n minderheid Serwiërs. Kosovo het in 2008 eensydig onafhanklik geword, maar dié status is intussen deur die Internasionale Geregshof grootliks gekondoneer, met die VSA en die meerderheid EU-lidlande onder die 76 lande wat Kosovo se onafhanklikheid erken.

Serwië hoop om later vanjaar by die Europese Unie aan te sluit, en met die Unie se voorvereiste van die selfsbeskikkingsregte van minderhede (Baskiese en Kataloniese selfbeskikking was voorvereistes vir Spaanse lidmaatskap van die Unie), kan ‘n hardekoejawel-houding van Serwië sy kanse vir lidmaatskap nie goed doen nie.

Serwië se inskiklikheid om ‘n akkoord aan te gaan met ‘n land wat hy nie erken nie, hou baie met pragmatisme verband. Onderliggend is ‘n strewe om die lot van die Serwiese minderheid in Albanië te verbeter. Die drie ooreenkomste hou verband met bevolkingsmobiliteit, toegang tot registers en wedersydse erkenning van kwalifikasies.

‘n Soortgelyke verwikkeling vind tussen China en Taiwan plaas, wat mekaar se onafhanklikheid ook nie erken nie. In die jongste verloop word na instemming van China en Taiwan, ook individuele Chinese toeriste in Taiwan toegelaat. Voorheen was dit net gekontroleerde groepe.

Marokko, en aanvanklik Mauritanië het die ou Spaans-Sahara in die sewentigerjare beset na die Spaanse owerheid onttrek het. Spanje se amptelike standpunt is dat hy die administrasie van sy eertydse kolonie aan Marokko en Mauritanië, en nie die soewereiniteit nie, oorgedra het. Toe die Polisariofront te veel raak vir Mauritanië, wat self politieke onstabiliteit en ‘n staatsgreep beleef het, het Marokko ook die suidelike deel van Wes-Sahara beset.

Die Polisariofront is egter deur die destydse Organisasie vir Afrika-eenheid en later die AU, as wettige verteenwoordigende owerheid van die Saharawi-republiek erken. Marokko het sy lidmaatskap verloor.

Een van die mees tragiese oorloë het tussen Marokko en die Polisariofront uitgebreek. Afgesien van baie lewensverlies, het die oorlog ook so lank aangesleep dat Marokkaanse soldate wat gevange geneem is voor ‘n kind gebore is, later in gevangenskap moes verneem hulle het intussen oupas van dié kinders se kinders geword.

Teen 1991 was onderhandelings danksy internasionale bemiddeling vol op dreef, met ‘n referendum oor die toekoms van die besette gebied die groot kwessie. Marokko het strykdeur kop uitgetrek, sodat die sewende rondte samesprekings onlangs gehou is. Marokko se houding plaas groot druk op die moratorium van gewapende vyandelikhede.

Marokko maak daarop aanspraak dat hy gewoon gebied waaroor dit aanvanklik regeer het, teruggeneem het. Die kaart wat hiervoor gebruik word, sluit egter ook groot gebiede van ander buurlande in, en daarom is daar ‘n pragmatiese skeptisisme teenoor hierdie skynbare Marokkaanse imperialisme.

Die AU se statuut dat koloniale grense in Afrika onskendbaar is, word as regverdiging vir toe ore vir Marokkaanse aansprake gebruik. Tog raak die voorbeelde waar afgewyk word algaande meer. Die jongste is die komende afskeiding van Suid-Soedan. Enkele jare gelede het Eritrea ook van Ethiopië afgeskei, en is Walvisbaai aan Namibië gegee. Die omgekeerde het ook al gebeur – Frans- en Brits-Kamoerien het verenig en so ook  Brits- en Italiaans-Somalië – maar waar min of meer die voormalige Italiaans-Somalië nou al ‘n geruime tyd as de facto-land, Punt, min of meer sy eie potjie krap.

Boonop is die geskiedenis ook nie heeltemal so aan die kant van Marokko nie. Sedert die onttrekking van die Romeinse besetters het die gebied wat vandag as Marokko bekend staan, selde ‘n Sultan opgelewer wat beheer oor die hele huidige Marokko kon uitoefen, laat staan nog buurgebiede. Veral van die sterker Berberstamme het ‘n regering oor die hele gebied onmoontlik gemaak, en by geleentheid het ‘n Berberstam selfs Marokko verower en die stamhoof die sultan geword.

Dit was juis ook die sultan se onvermoë om oor sy hele land gesag uit te oefen wat daartoe gelei het dat Frankryk effektief versoek is om die gebied as protektoraat aan te neem. Marokko was egter nie toe ‘n enkele staat nie, met Spanje wat die Noorde beheer het, en wat later daartoe leie het dat Tangier lank ‘n spesiale status beleef het voor dit in 1956 weer formeel deel van Marokko geword het. Vandag nog, met die steun van die plaaslike bevolking, behou Spanje soewereiniteit oor twee enklawes aan die Marokkaanse kus, Ceuta en Melilla.

Teen dié agtergrond is Marokko se aanspraak op die Wes-Sahara maar vaal. Tog is die Marokkaanse bevolking oor die algemeen so deur regeringspropaganda beïnvloed dat die meerderheid Marokkane die anneksasie steun, selfs al sou Wes-Sahara nie besonder fosfaatryk gewees het nie.

Tydens die onlangse groot omstrede internasionale jeugberaad wat in Suid-Afrika plaasgevind het, het die afgevaardigdes van Marokko en Wes-Sahara selfs handgemeen geraak.

Behalwe vir lidmaatskap van die AU, beïnvloed Marokko se voortgesette besetting van Wes-Sahara sy internasionale posisie maar min. Marokko is dikwels gasheer van vergaderings van die Arabiese Bond waarvan dit ‘n stigterslid was. Toe tou getrek is oor die gasheerskap van die 2010-Fifa-sokkertoernooi wat Suid-Afrika aangebied het, is Marokko se bod aanvanklik deur baie Afrikalande gesteun.

En natuurlik koop die internasionale mark – veral die VSA, die fosfaat wat in Wes-Sahara gemyn word.

Selsbeskikkingsreg word te ene male dikwels deur pragmatiese faktore eer as beginsels en die Internasionale Reg bepaal.

безмасляный компрессорФільчаков Олександр Васильович

Die aardbewing van 7,2 wat eilande aan die kus van Alaska die 24ste getref het, fokus opnuut die aandag op hierdie probleem wat steeds lewens eis – hoewel daar nie noodwendig ‘n vergelyking tussen die sterkte van die aardbewing en die sterftes is nie.

Die USGS se tabel wat aardbewings van 5 of sterker aandui, is veel vollediger as die lys wat sterk aardbewings aandui, maar  die data word net vir enkele dae bygehou. Dit is dus moeiliker om tendense vas te stel sonder om ander, onvollediger, tabelle oor langer tydperke te vergelyk.

Die oë van die wêreld was miskien bietjie meer op Chili – Argentinië gevestig waar die uitbarsting van die Puyehue-vulkaan nie net dorpies onder ‘n aslaag laat nie, maar vlugte tot so ver as Suid-Afrika en Australië al ontwrig het.

Die rede hoekom die oë van die wêreld in ‘n aardbewingkonteks op dié uitbarsting gefokus is, is omdat die kwaaiste aardbewing wat nog gemeet is, die Valdividia-aardbewing van 9,5 Chili in 1960 getref het, en dit min of meer met die vorige uitbarsting van die vulkaan ooreengeval het.

Hoewel die huidige uitbarsting talle aardbewings tot gevolg het, registreer min van hulle as sterk genoeg om op tabelle opgeneem te word.

Op die USGC tabel hieronder lyk dit of die meeste aardbewings nou in ‘n strook van Noordoos- Australië na Japan voorkom.

In die tabel heel onder – ook van die USGC maar wat die beduidende aardbewings (ook wat lewensverlies betref al was hulle lig) lyk dit of die jaar 2011 besonder ruim aan aardbewings van 7 en meer weggetrek het. Hierna was dit stiller tot die Honshu-aardbewing – voor- en naskokke, ‘n paar bielies opgelewer het. Die Alaska-aardbewing was die eerste grote in ‘n geruime tyd wat nie regstreeks met die Honshu-verskuiwing in verband staan nie.

‘n Onlangse studie op die San Andreasfout, wat ook op die USGC se webblad aangebring is, toon dat veraf-aardbewings versnelde (hoewel steeds stadig) verskuiwing op ‘n aardkorsfout kan uitoefen. Vroeër vanjaar het ‘n ander studie  egter bevind dat daar nie wetenskaplike bewyse is dat groot aardbewings ander groot aardbewings ver daarvandaan beduidend meer kan “losskud” nie.

• Magnitude 7.2 FOX ISLANDS, ALEUTIAN ISLANDS, ALASKA June 24, 2011
• Magnitude 6.0 SOUTH ISLAND OF NEW ZEALAND June 13, 2011
• Magnitude 5.8 WESTERN TURKEY May 19, 2011
• Magnitude 5.1 SPAIN May 11, 2011
• Magnitude 6.8 LOYALTY ISLANDS May 10, 2011
• Magnitude 6.9 SOLOMON ISLANDS April 23, 2011
• Magnitude 6.6 EASTERN HONSHU, JAPAN April 11, 2011
• Magnitude 7.1 NEAR THE EAST COAST OF HONSHU, JAPAN April 07, 2011
• Magnitude 6.5 VERACRUZ, MEXICO April 07, 2011
• Magnitude 6.7 SOUTH OF JAVA, INDONESIA April 03, 2011
• Magnitude 6.8 MYANMAR March 24, 2011
• Magnitude 6.6 OFF THE EAST COAST OF HONSHU, JAPAN March 22, 2011
• Magnitude 6.3 VANUATU March 17, 2011
• Magnitude 9.0 NEAR THE EAST COAST OF HONSHU, JAPAN March 11, 2011
• Magnitude 5.4 MYANMAR-CHINA BORDER REGION March 10, 2011
• Magnitude 6.5 NEW BRITAIN REGION, PAPUA NEW GUINEA March 09, 2011
• Magnitude 7.2 NEAR THE EAST COAST OF HONSHU, JAPAN March 09, 2011
• Magnitude 6.6 SOLOMON ISLANDS March 07, 2011
• Magnitude 6.5 SOUTH SANDWICH ISLANDS REGION March 06, 2011
• Magnitude 4.7 ARKANSAS February 28, 2011
• Magnitude 6.1 SOUTH ISLAND OF NEW ZEALAND February 21, 2011
• Magnitude 4.1 ARKANSAS February 18, 2011
• Magnitude 6.6 OFFSHORE MAULE, CHILE February 14, 2011
• Magnitude 6.8 OFFSHORE BIO-BIO, CHILE February 11, 2011
• Magnitude 6.5 CELEBES SEA February 10, 2011
• Magnitude 7.2 SOUTHWESTERN PAKISTAN January 18, 2011
• Magnitude 7.0 LOYALTY ISLANDS January 13, 2011
• Magnitude 6.6 VANUATU January 09, 2011
• Magnitude 4.1 NORTHERN CALIFORNIA January 08, 2011
• Magnitude 7.1 ARAUCANIA, CHILE January 02, 2011
• Magnitude 7.0 SANTIAGO DEL ESTERO, ARGENTINA January 01, 2011

инструмент длялобановский александр игоревич класс

Die verwikkelinge en faktore oor wat kiesers tussen twee verkiesings beïnvloed, is gewoonlik die veld van die politieke sosioloog. In ‘n diverse en heterogene land soos Suid-Afrika speel politieke antropologie ‘n baie groot rol, en ‘n party wat dit die beste verreken, en ook interkulturele kommunikasie die doeltreffendste kan inspan, gaan groot voordele trek. Weens politieke korrektheid moet die interkulturele karakter van hierdie kommunikasie egter subtiel genoeg wees dat dit nie die idioom waarbinne die groot media funksioneer aantas nie.

Kort voor, en tydens die verkiesing slaan ‘n ander faktor toe – die politieke psige van die kiesers. Dit is dan wanneer die objektiewe faktore wat vir jare sedert die vorige verkiesing sake oorheers het, plek maak vir ‘n skynbare emosionele instink wat min met werklikhede en beginsels te make het.

Die eenvoudige antwoord is dat omdat dit oor politiek handel, politieke korrektheid ‘n groter realiteitsfaktor as andersins is. Sonder om die politiek-inkorrekte te verreken, is ‘n ontleding egter onvolledig.

Omdat die publiek sedert die eerste uitslae bekend geword het, deur die politiek-korrekte redes gebombardeer is, word hier op die politiek-inkorrekte, en dus minder populêre gefokus.

Die politiek-inkorrekte faktore word grootliks gestaaf uit syfers wat Mari Harris, direkteur van Ispos-Markinor verskaf het ‘n dag na die stembusse gesluit het. Die uitslag was toe reeds byna ‘n voldonge feit.

Die kort antwoord is dat die DA se verkiesingsveldtog self nie ‘n baie groot rol gespeel het in die groei wat dié party getoon het nie. Die uitslag is ‘n kieserreaksie op die ANC se rassebenepenheid in die verkiesingsveldtog – ‘n perd wat die ANC self nie behoorlike beheer oor gehad het nie. Die ANC het geen ander keuse gehad nie omdat hy immers ‘n liederlike druipsyfer oor dienslewering het – dit waaroor munisipale verkiesings werklik saak maak.

Deur die kiesers rassegepolariseerd te kry, kon die ANC grootliks daarin slaag om sy steun onder swart kiesers te behou. Die effense verswakking is grootliks aan die wegblystem te wyte, terwyl Cope as nuweling in munisipale verkiesings, ook ‘n ietsie daarmee te make het.

Die ANC het ook die prys betaal vir iets wat ook verswyg word vandat dit in die politiek-inkorrekte vakkie geplaas is – die Jimmy Manyi-uitsprake wat bruin meningsvormers ‘n ruk lank laat moord gil het. Boonop het die ANC-geledere om Manyi gesluit. Manyi se uitsprake het ook nie in ‘n lugleegte gestaan nie – daar is steeds sterk wantroue sedert die tyd onder ANC-bewind bruin mense wat lank op waglyste vir huise, verbysterd moes sien hoe nuwe inkommers uit die Transkei sommer gou-gou, en voor die bruin mense op die lyste, geholpe raak. Tog dui die ANC aan dat die party nie verstaan wat nou met die bruin kiesers aangegaan het om hulle die rug toe te keer nie.

Die DA se skerp groei dui eerder op die wegsuig van steun by ander, veral kleiner partye, in so ‘n mate dat Suid-Afrika nou naby aan ‘n de facto tweeparty-outokrasie beweeg. Volgens Harris (die presiese syfers word nie verskaf nie omdat dit nie behoorlik empiries gemeet is nie), was meer as die helfte van die DA se kiesers Engelssprekend. Sowat ‘n kwart was Afrikaanssprekend, en sowat 20 persent praat ‘n swart Afrikataal as huistaal.

Die DA se tipiese profiel het dus min verander.

Die feit is dat Cope, ten spyte van sy ernstige probleme in die aanloop tot die verkiesing, en die feit dat dit deur die media afgeskryf is, nog betreklik beduidend uit die stryd kon tree waar ander kleiner partye met veel minder teenspoed, sleg gevaar het. Die afleiding wat hieruit gemaak kan word is dat Cope ‘n veel natuurliker afsetpunt vir ontevrede swart kiesers is as die DA.

Die DA het alles in die stryd gewerp om swart steun te werf. Dit het onder meer openlik verklaar dat dit die Vryheidsmanifes onderskryf, wel wetende dat die bepalings oor grondgryp en die nasionalisering van banke en myne nie oral ewe goed ontvang gaan word nie. Die DA het homself as die ware erfgenaam van Nelson Mandela voorgehou, terwyl Mandela onder meer met die aanstelling en volharding met ministers soos dr. Bengu by onderwys, en Nokosasana Zuma by gesondheid ernstige skade aan die land berokken het. Partyleier Helen Zille se omstrede dansery het nie oral ewe goed afgegaan nie, en is soms baie goed deur die ANC uitgebuit. Harris se syfers toon dat dit nie die omvang steunsuiging gehad het wat die DA gehoop het nie. Die DA het, anders as kleiner partye met minder hulpbronne sy mediaverklarings uitsluitlik in Engels uitgereik. Op nasionale vlak het dit oor die plaasaanvalle wat voorgekom het geswyg, terwyl wel ‘n verklaring oor kommer oor die uitbreek van bek-en-klouseer uitgereik is.

Die ironie is dat die ANC nou ‘n soortgelyke impak gehad het as Zille se Zuma-tirades tydens die vorige verkiesing. Toe het dié volgehoue teerkwas-inspannery swart kiesers later sodanig aanstoot gegee dat die destydse wegbreekstroom uit die ANC nie net omgekeer is nie, maar selfs Cope seergekry het oor die terugtog ANC toe.

Nou het die ANC se raspolariserende uitsprake en optredes, soos om as party tot die Malema-haatspraakverhoor toe te tree, nie-swart kiesers instinktief laat laer trek. Politiek-sosiologies neig so ‘n laertrekkery nie in ‘n ideologiese tuiste nie, maar in as dit wat as die sterkste vesting beskou word. En die DA het die voordeel hiervan getrek.

Die ironie is dat die DA nou met selfs meer konserwatiewe mense vreemd aan sy eie ideologie in sy geledere sit. Sowat 18 maande gelede het liberale kommentators juis na hierdie aspek verwys, en ‘n kommentator soos Jan-Jan Joubert het dit selfs as ‘n probleem uitgewys wat vir die DA soos ‘n blok aan die been is.

Die gevolg is dat waarskynlik ‘n rapsie minder as die helfte van die ongeveer helfte stemgeregtigde kiesers wat die moeite gedoen het om te stem, vir ‘n party gestem het – ANC en DA – met wie hulle ideologies saamstem.

Om dit kort en kragtig te demonstreer: Waar peilings daarop dui dat ‘n verre minderheid aborsies op aanvraag steun, maak dit nie sin dat mense wat daarteen gekant is, vir die twee grootste partye gaan stem nie.

Dit is wel so dat munisipale verkiesings veel meer oor dienslewering as oor ideologiese kwessie behoort te behandel – of soos dit nou was, slaggat- en longdrop-kwessies. Dat net enkele van die land se rioolwerke aan die vereiste standaarde voldoen, is ‘n terloopse element hiervan.

Tog lyk dit of partye wat ideologies meer ooreenstem met die algemene gevoel van die publiek, soos onder meer weerspieël word in die manifestasie van die ongelukkige kerkpolitiek in verskeie kerke, hard en innoverend sal moet werk om op die provinsiale en nasionale politieke vlak verlore grond te win – daar waar ideologie werklik saak maak.

‘n De facto-tweepartystelsel in ‘n land waar partyverteenwoordigers deur koukusbesluite gebind is, en waar minder as die helfte van die kiesers wat hulle ingestem het ideologies van hulle verwyderd staan, verskil in beginsel bitter min van ‘n eenparty-outokrasie. Die omvang van korrupsie in SA verdiep die probleem.

Niemand is ook so doof soos hulle wat nie wil hoor nie. Dit is dus uiters onwaarskynlik dat diktatoriale party-leiers soos Buthelezi en Meshoe die boodskap gaan kry dat hul politieke rakleeftyd lankal by die verstrykdatum verby is. Dit gaan hul partye se oorlewingstryd in ‘n omgewing waar die gety teen klein partye gedraai het net verder bemoeilik. Meshoe se verduideliking dat sy party se teenspoed aan ‘n nuwe strategie te wyte is, is ‘n duidelike teken dat dié man wat al jare gelede teenoor die media onderneem het om homself nie weer as partyleier verkiesbaar te stel nie, nie van plan is om die regte ding te doen nie.

медицинская справка ф-086уФильчаков прокурор харьков

Nou lyk dit of die Skotte hulle dalk kan voorspring.

Na die onlangse oorweldigende oorwinning van die Skotse Nasionale Party in die Skotse parlement, het die Britse regering toestemming vir ‘n referendum oor Skotse onafhanklikheid gegee. Dié referendum sal waarskynlik binne vyf jaar gehou word.

Dit is egter nie net die Skotse Nasionale Party wat veld gewen het nie. Ook die Skotse Groenes wat ook Skotse separatisme voorstaan, het goed veld gewen.

Hierdie middelpuntvliedende kragte kom te midde van ‘n middelpuntsoekende krag in die teenoorgestelde rigting – die nouer staatkundige verweefdheid van die Europese Unie wat al onder meer ‘n Europese Parlement en die Europese Kommissie (regering) opgelewer het. Dié staatsvorming het waarskynlik reeds die definisie van ‘n konfederasie agtergelaat.

Een van die bepalings van lidmaatskap tot die Europese Unie is die selfbeskikkingsreg van minderhede. Spanje, om lid te kon word, moes groter outonomie aan sy Baskiese en Kataloniese gebiede verskaf. Die Skotte en Walliesers het sonder dat daar baie opsigtelike druk daarvoor was, eie parlemente gekry – hoewel die Skotse Nasionale Party al in die 70ger-jare begin steun kry het vir uiteindelike onafhanklikheid. Die Walliese Nasionale Vergadering het in 1998 tot stand gekom, en het sestig lede. Dit het geleidelik meer wetgewende magte verkry, en kan eers van Maart vanjaar af wetgewing onafhanklik van die Britse parlement deurvoer.

Die oorspronklike Skotse parlement het van die 13de eeu af bestaan tot dit in 1707 met die Britse saamgesmelt het. Die eerste sitting van die nuwe Skotse parlement het in 1999 plaasgevind. Hoewel daar min in Suid-Afrika daarvan gehoor is, het dit werk van ‘n verbluffende gehalte begin lewer, en in die Europese konteks dikwels die toon aangegee soos leidinggewende wetgewing om die skerp groeiende voorkoms van outisme die hoof te bied. Trouens, alles, van die parlementêre webwerwe tot die moderne parlementsgebou spreek van gehalte.

Turkye, wat graag lid van die Europese Unie wil word, moet eers behoorlike selfbeskikkingsregte aan sy minderheidsgroepe, soos die Koerde, verskaf.

Die opkoms van minderhede se selfbeskikkingsaandrag, of selfs ‘n drang vir volle onafhanklikheid te midde van ‘n groter oorhoofse sentralisering, het so duidelik uitgekristalliseer dat dit ‘n universeel erkende politiek-wetenskaplike waarheid is. Die Friese, wie se spreektaal bykans nie meer van Nederlands te onderskei was nie, het skielik weer aktief Friesies begin praat en skryf. Friesies het onlangs ‘n amptelike taal in Nederland geword. Brabants het ‘n eie Bybelvertaling gekry. Die Egte Finne het in die onlangse algemene verkiesing ‘n sterk lopie gehad, en die Sweedse minderheid verontrus.

Die Belgiese fenomeen – en in ‘n mindere mate die Baskiese – het egter so die toneel oorheers dat die oë nie op Skotland gehou is nie.

Hierdie opkomende nasionalisme kan breedweg vertolk word as dat terwyl daar in elk geval ‘n soort sambreelregering – in hierdie geval die Europese Unie is – waarom kan ons dan nie regstreeks daar inskakel nie? Hoekom moet dit nog via ‘n vreemde tussengganger wees? Die Egte Finne is egter ‘n uitsondering – hulle wil op die oog af losser van die EU kom – minstens vir soverre hul hardverdiende geldjies buiteverhouding gebruik word om ander lidlande soos Griekeland en Portugal uit die finansiële doofpot te hou.

Ten laaste is daar die verskynsel dat konserwatiewer politiek oor ‘n breë front besig is om liberalisme terug te dwing, ook buite Europa. Die wêreld het byvoorbeeld reeds kennis geneem wat die konserwatiewe Tea Party kan doen om nuwe lewe in die Amerikaanse Republikeinse Party te blaas. Pas het die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers ‘n besluit met ‘n groot meerderheid geneem wat permanent sal verhinder dat die pro-aborsiegroepe weer hul jaarlikse poging sal kan aanwend om staatsbefondsing vir aborsies te verkry. ‘n Die pas-afgehandelde Kanadese verkiesing word as verdere slegte nuus vir pres. Barack Obama se kanse beskryf om nog ‘n termyn die pyp te rook. Die Kanadese Konserwatiewe Party het sy aantal setels van 143 tot 167 opgeskuif, en het nou ‘n gemaklike meerderheid in die parlement. Die Liberale Party, wat eens so die toneel oorheers het, het na die verkiesing net 34 setels.

Soos dikwels is daar ook hier ‘n uitsondering op die reël: Die radikale Bloc Quebecois het van 43 setels na net 4 teruggesak.

оборудование для складаФильчаков прокурор харькова

“Suid-Afrika kan nie bekostig om een boer te verloor nie.”

So het die minister van Landbou, Tina Joemat-Pettersson tydens ‘n besoek aan ‘n Vrystaatse nuwelingboer gesê. Sy het voorts daarop gewys dat boere in effek weens die gevare waaraan hulle blootgestel is, uit die land vlug.

Plaasaanvalle is egter nie rasgemotiveerd nie, aldus die minister.

In teenstelling hiermee oorhandig Praag vandag ‘n brief aan verskillende afdelings van die Suid-Afrikaanse regspleging om daarop aan te dring dat aanhitsing tot volksmoord soos die volkereg en die plaaslike wetgewing bepaal, ook as volksmoord hanteer moet word.

Aan die bod is die ANC se appèl teen die verbod, as haatspraak, van die liedjie “Maak dood die boere.”

Die minister is reg as sy meen die afgesonderdheid van boere dra by tot die aanvalle op hulle. ‘n Mens kan hier byvoeg persepsies van wapens en geld wat die boere in hul opstalle sou aanhou.

Dit sal haar egter ook loon om kennis te neem dat haar eie party appèl aanteken teen die verbod op die sing van die liedjie, “Maak dood die boere.” Dit sal haar ook loon dat van haar kabinetskollegas hulle al aan uitlatings skuldig gemaak het oor boere wat hul werkers nie net swak behandel nie, maar ook mishandel. Iets wat die georganiseerde landbou ontken, en tevergeefs op bewyse van spesifieke voorbeelde wag. Trouens, ‘n paar ondersoeke deur die regering, sommiges peperduur, het dadels opgelewer.

Maar steeds kom hierdie uitsprake, wat in effek die boere vrybuit van plaasaanvallers maak.

Benewens die grootlikse afwesigheid van praktiese en doeltreffende meganismes om die land se landbouers te beskerm, hoekom so uiters selde plaasaanvalle, en selfs plaasmoorde te veroordeel? Wat het die meeste impak: Anti-boer-retoriek deur ministers en ander hooggeplaastes, of die seldsame veroordeling van plaasaanvallers? Een swaeltjie maak nie ‘n somer nie.

‘n Konsekwente duidelike boodskap gerugsteun deur praktiese stappe wat sal verseker dat nie net plaasmoordenaars nie, maar ook ander plaasaanvallers gevang word en aan die pen ry, is wat die land nodig het.

how to getФільчаков прокурор

Wat beteken vitriol? Die woordeboek gee die betekenis as dit waarmee probeer is om troepies selibaat te hou, naamlik blou vitrioel. Maar dit gee ook ander betekenisse: snydend, skerp, bitsig en venynig.

Dit is iets wat Suid-Afrikaners maar te goed ken, veral hulle wat graag op die internet boer en blogkommentare lees.

Gekoester agter skuilname deel hulle die lakens uit. Hulle is nie net venynig nie, maar omdat hul eie identiteit beskerm word, word ook lustig met die waarheid gemors.

Min onderwerpe leen hom nie tot ‘n stortvloed van vitrioel nie – godsdiens, die politiek, die wetenskap, kultuur, taalgebruik…

Onder die mees bekende, onlangse of deurlopende vitrioel wat losgelaat is, handel oor die boek oor die Trojaanse perd wat glo in die NG Kerk sou losloop, die evolusiedebat, Pienk Frikkie se Kemptonparkse kapitulasie (of verraad), die volkstaatgedagte, aardverwarming met afvalliges glo die aarde koel eintlik af, mense wat die taal nie suiwer besig nie, en vele meer.

Met vitrioel kom mense wat hulself Christene noem skerp teenoor mekaar te staan, en bespoeg mekaar met die mees onchristelike vitrioel denkbaar.

Is vitrioel gevaarlik? Klaarblyklik. ‘n Goed-aangepaste Amerikaner sal immers weet die voorstellings op haar webwerf van Sarah Palin van spesifieke opponente wat deur ‘n visier bekyk word, en die woorde daarby oor gewere wat herlaai moet word, is geen aanhitsing tot moord nie.

Maar almal is nie goed aangepas nie. Die VSA is juis bekend vir die hordes kultusse, dikwels met ‘n religieuse grondslag, wat al posgevat het. Wie sal die Moonies vergeet? Van hierdie groepe het hulle al tot sabotasie gewend, soos ‘n dorp tydens ‘n verkiesing siek te maak, daar was al skietgevegte met veiligheidsmagte, en mense het die lewe gelaat.

Ook die taalgebruik op van die radikale webwerwe is soms van so ‘n aard dat
dit as vitrioel beskou kan word.

Is vitrioel en haatspraak dieselfde? Miskien in sommige gevalle, maar as een Afrikaner ‘n ander met vitrioel bydam, kwalifiseer dit nie sonder meer as haatspraak in die klassieke sin van die woord nie. Haatspraak impliseer normaalweg dat die vitrioel teenoor iemand van ‘n ander ras, kultuur of godsdiens gemik moet wees, en dat ‘n mens polarisasie tussen groepe wat van mekaar verskil na moontlike konflikvlakke aanblaas.Op Litnet definieer ‘n korespondent met die skuilnaam “Varkspek” (wat hy regtig aan homself gegee het, haatspraak soos volg:

“In lig van die belangrikheid van spraakvryheid en dat dit nie ligtelik beperk mag word nie, is haatspraak so gedefinieer om net die ergste van die ergste uitdrukkings in te sluit – die verkondiging van haat wat op ras, etnisiteit, geslagtelikheid of godsdiens gebaseer is en wat aanhitsing om leed te veroorsaak, uitmaak. Nie alle uitdrukkings van haat val binne die definisie nie, Haatspraak is net sekere vorme van haat (ras, etnies, geslag en godsdiens) + aanhitsing tot geweld.”

Dis nie net van een kant van die politieke spektrum wat dit inspan nie. Regter, minstens, het gevoel die liedjie, “Maak dood die Boere” wat Julius Malema so graag gesing het, is haatspraak en dit verbied. Die ANC appelleer hierteen.

Die owerheid het in wese ‘n dilemma – deur die vitrioel op die internet sy vrye loop te laat loop, is dit so maklik soos van die bed afval om enige bedreiging vanuit hierdie oord te monitor, en betyds toe te slaan. Die ander kant van die munt is dat die gebruikers van die vitrioel waarskynlik nie in gedagte het dat dit iemand anders tot geweld kan inspireer, en hom in die slag laat bly nie. Sommige van die grootste opstokers sit ook knus in die buiteland, en as hul vitrioel iemand hier in die sop laat beland, is hy self buite die kruisvuur.

Meestal is die vitrioel wat op die volksgenote / geloofsgenote / rasgenote gerig word darem nie aanhitsing tot geweld nie. In beginsel staan die los- en vasheid waarmee sommige selfverklaarde Christene ander Christene en nie-Christene tot die hel veroordeel oor hulle ander Bybelse beskouings het egter nie ver daarvandaan nie.

Weens die vermeende Amerikaanse skieter se beweerde beïnvloeding vanuit die
fundamentalistiese geledere (waarmee die Tea Party-beweging geassosieer word) is daar min twyfel dat die owerhede ‘n skerp ogie op die bekende fundamentaliste hier sal werp. Waar mense oor tyd emosioneel opgesweep is, kos dit dikwels net ‘n sneller (onbedoelde woordspeling) om ‘n kettingreaksie tot gevolg te hê. Na-apers is moontlik.

интернет магазин товаров для новорожденныхФильчаков прокурор харькова

‘n Skrywer beskryf hoe hy by die venster van ‘n boonste verdieping uitkyk. Hy sien hoe die Nazi’s ‘n groep Jode, mans, vroue en kinders, in ‘n fietshokkie injaag en vasmaak. Hierna word hulle gedeeltelik ontklee, en met allerlei slaangoed bygedam.

“That is capitalism,” kom die skrywer tot sy slotsom.

Hierna noem hy nog verskeie grusame voorbeelde, en kom telkemale tot die absurde slotsom: “That is capitalism.”

Duidelik het hy ‘n kleintjie dood aan kapitalisme. Wie hy was, en wat die boek se naam was, kan ek nie onthou nie. Vir my Honneursstudies was die boek duidelik onaanwendbaar.

Hierdie voorbeeld kom vanoggend meer as dertig jaar na ek dit in Kovsies se ou biblioteek gelees het by my op, toe ek besef watter gewaarwording in my oor die woord “transformasie” posgevat het.

My oorlede pa het eenkeer gesê Marx sou oor die implementering van kommunisme in Rusland gesê het: “As dit Marxisme is, is ek geen Marxis nie.”

Marx is lank voor die Russiese revolusie oorlede, en niemand sal werklik weet of hy so sou voel nie.

In Argentinië, na aanleiding van voormalige president Peron, het verskeie Perronistiese groepe tot stand gekom. Hulle het van ver-regs tot ver-links gewissel, en mekaar selfs met wapengeweld geopponeer.

Baie is al geskryf oor hoe dit gebeur het dat afsonderlike ontwikkeling, onder die bynaam van apartheid, in die oë van die wêreld die persepsie van ‘n monster aangeneem het.;

Aanvanklik is in baie kringe beoordeel dat afsonderlike ontwikkeling ‘n liberale filosofie is. Dié persepsie het finaal die onderspit gedelf nadat die VN dit tot misdaad teen die mensdom verklaar het.

In veral my eerste jaar op Kovsies was ek verplig om te leer van die Christelike beleid van apartheid, versus die humanistiese beleid van gelykstelling. Wat die betrokke dosent betref, het die apartheidsbeleid reeds afgestap van sy aanvanklike ideaal van gelykstelling, hoewel afsonderlik.

Ons is wel meegedeel dat ons van die studiemateriaal mag verskil, maar dan moes dit behoorlik gemotiveer word. Omdat die vrae volledig deur die dosent uitgewerk is moes die antwoorde uit die kop geleer word. Studente wat iets wou motiveer het dit tot hul nadeel gedoen.

Dieselfde universiteit het nou God uit sy leuse verwyder, en dit onder meer aan die transformasieproses toegeskryf. En ek kry die gewaarwording: As die woord “apartheid” dieselfde tipe negatiewe persepsies by mense wakkergemaak het as wat die woord “transformasie” by my wek, dan moes hulle apartheid regtig baie negatief ervaar het. Dat die woord transformasie ingespan word om die wegdoen van God uit die leuse te regverdig, help nie om die negatiewe emosie te temper nie.

Dit is ‘n ou, bekende verskynsel om strooipoppe op te stel van dit wat ‘n mens eintlik wil afskiet, en dan met mening op die strooipoppe los te brand.

Dié gewaarwording kry ek verlede jaar in die aanloop tot die NH Kerk se Algemene Kerkvergadering (sinode) waar besin moes word oor die Wêreldgemeenskap van Reformatoriese Kerke (WGRK) se eis dat die NH Kerk apartheid as sonde moet veroordeel alvorens lidmaatskap herstel kan word.

Die eise, op skrif, het in werklikheid verklap dat die WGRK nie ‘n benul het van die inhoudelike van apartheid nie. Dit was duidelik daaruit dat drie aspekte gestel is wat as sonde verklaar moes word. Die eerste twee het die diskriminerende aspekte saamgevat wat as die sg klein apartheid op die wetboek beland het, en lank voor 1994 reeds uit die wetboek verwyder is. Die derde was om apartheid self te veroordeel.

Die tegniese probleem is dat as die eerste twee elemente uit die volledige apatheidsmodel onttrek is, bly net ‘n baie mooi opsomming van die hedendaagse internasionale reg oor. Die NH Kerk het voor die AKV reeds daarop gewys dat dit lank reeds aan die eerste twee vereistes voldoen het.

Sonder om te probeer te kenne gee dat dit deel van die oorwegings was, beteken dit dat die NH Kerk eintlik die internasionale reg moes veroordeel.

Wanneer die strooipoppe onder skoot kom, is dit baie selde so dat die skieters nog enige benul het van wat dit wat hulle so blaker, werklik beteken, of eens beteken het. Soms het die strooipop-persepsie net sterker as die werklike geraak, soms het die oorspronklike self ontspoor tot iets wat dit nie aanvanklik bedoel was om te wees nie.

Sou Stalin se diktatuur en massamoorde byvoorbeeld enigsins Marx se instemming weggedra het, sou hy nog geleef het?

Beteken transformasie nog wat dit bedoel was?

Verskeie kenners het al daarop gewys dat sake wat wel in die grondwet staan, soos die erkenning en uitbouing van elf amptelike tale, erg afgeskeep word, maar dat transformasie, wat nie in die grondwet staan nie, gedryf word asof dit die kern van die grondwet uitmaak.

Selfs regstellende aksie, waaruit transformasie skynbaar afgelei word, is nie pertinent in die grondwet opgeneem nie. Veral in die oorgangsgrondwet is dit betreklik netjies uitgespel: Die basiese beginsel is gelykheid en ‘n verbod op diskriminasie, onder meer op grond van ras. ‘n Beperkende maatreël is wel ingevoeg om die posisie van mense teen wie in die verlede onbillik gediskrimineer is, se posisie te herstel.

‘n Goue, universele beginsel van beperkende maatreëls op grondwetlike regte is dat daardie beperking nooit so uitgelê mag word dat dit die oorspronklike reg aantas of vernietig nie. Nie regstellende aksie of transformasie kan dus uitgelê word as sou dit die beginsels van ‘n verbod op rassediskriminasie en ongelykheid tot niet maak nie.

Selfs die skrywers van “Fundamental Rights in the New Constituition, waaronder Davis, Cachalia en Maduna, is teen die agtergrond van wat die grondwet voorskryf, traag om die woord “affirmative action” te gebruik, en verkies “corrective action” en is duidelik daaroor dat daar ‘n sonsondergangklousule moet wees.

Waar pas “transformasie” werklik in die grondwet in?

Dat alles wat ‘n wit herkoms het, ‘n swart (Afican) karakter moet kry? Sommer in die aanhef van die grondwet word diegene geëer wat daarvan werk gemaak het om die land te bou en te ontwikkel, dat die land aan almal wat daarin woon behoort en in hul verskeidenheid verenig is.

Met juridiese akrobasie kan natuurlik enigiets uit die grondwet “bewys” word. Artikel 31 erken byvoorbeeld gemeenskappe se reg tot die beoefening van hul kulturele, religieuse en taalgemeenskappe. Dieselfde artikel bepaal dat dié regte nie in stryd met die handves van menseregte uitgeoefen mag word nie. Maar as daardie gemeenskappe dan onder die dekmantel van transformasie allerlei diskriminerende en ontnemende praktyke ervaar? Is dit dan nie veronderstel om ongrondwetlik te wees nie?

Het die woord “transformasie” nie ‘n te gemaklike en gerieflike begrip geword om die grondwet ongestraf mee te verkrag nie? Gebruik bloot die woord “transformasie” en daar word blindelings van owerheidsweë aanvaar dat ‘n mens die regte ding doen?

In die proses word dit ‘n vae begrip, iets wat daarop neerkom om alle spore van die verlede te verwyder, met vaag omlynde grense. Dat van hierdie grense loshande anderkant die grondwet self lê, is irrelevant tot iemand dit durf waag om sy rug styf te maak. Hy moet dan sy lyf vet smeer vir byvoeglike naamwoorde om hom mee te beskryf: onder andere rassis, neo-konserwatief, en helaas, gekant teen transformasie.

Word die implikasies altyd werklik deurdink? Het Kovsies se afdeling Strategiese Kommunikasie werklik deurdink wat die implikasies daarvan is om die weglating van God uit die universiteit se log aan transformasie te koppel? Dat (moedswillig) afgelei sal word dat swart studente en dosente gekant is teen die behoud van God in die logo?

Het dit nie tyd geword dat die woord “transformasie” omsigtiger gebruik moet word nie? Emosies is rou na die ABSA-debakel. Dit het aansienlik tot polarisering bygedra. Standpunte hieroor is, soos met oorlede apartheid, hoofsaaklik weerskante die rassegrense ingeneem.

Dit is vanjaar presies twintig jaar sedert die wet op rasseklasifikasie geskrap is. Dat ‘n nuwe rassedebat aan die einde van verlede jaar losgebars het, kan kwalik nog aan apartheid toegeskryf word. Veral uit die bruin gemeenskap kom nou versigtige treetjies om te vra of die onlekkerte in die rassekwesie nie dalk minstens ten dele gevind moet word in die tallose rasgebaseerde wette en maatreëls wat nou op die wetboek is nie.

Dit herinner aan die kroegpapegaai wat ‘n ruk in die kerk geplaas is om te kyk of hy nie van sy ongewenste woordeskat kon afleer nie. Die papegaai bekyk die predikant en laat waai met: “O, ‘n nuwe kroegman!”

Met die instap van die kerkraad laat waai hy egter: “Maar steeds dieselfde customers.”

Hard en duidelik moet nou besin word of die woord “transformasie” nie presies dieselfde betekenis as “klein apartheid” het nie. Dis net ‘n ander kroegman.

купить детские заколки резинкиДанильченко

Pres. Jacob Zuma is voorheen die leviete voorgelees oor hy gesê het die ANC gaan regeer tot die Wederkoms.

Sedertdien het onvanpaste stellings met ‘n godsdienstige implikasie waarskynlik minder geword. Hy het wel by geleentheid kiesers wat weg van die ANC stem met voorvadergeeste gedreig, maar skynbaar sy loskop-sêgoed wat die Christelike godsdiens raak bietjie versigtiger gekies.

Wat egter hinderlik dieselfde bly, is die onvermoë om ‘n onderskeid te tref tussen die ANC en regering. Boonop, aldus die Vryheidsfront Plus, het die SABC dieselfde moeilikheid, met radioprogramme wat oor die naweek op talle radiostasies en die TV ontwrig is om pres. Zuma se toespraak by die party se 99ste verjaardagvieringe regstreeks uit te saai – wat nog meer chaos tot gevolg gehad het omdat die toespraak sowat twee ure laat begin het.

Daar kan nog geargumenteer word dat dit werklik ‘n groot geleentheid was, en dat die toespraak vir die hele land belangrik is. Die interessante gaan egter wees om te sien hoe die SABC as beginselsaak op opposisiepartye se aanspraak op ten minste ‘n regverdige porsie van hierdie soort blootstelling.

Wat egter nie verskoonbaar is nie, is die president se versekering dat die ANC met sy kader-ontplooiingsbeleid sal voortgaan.

Dit is nie heeltemal nuut nie. Die ANC het hom ook by die beleidskongres vroeër vanjaar daartoe verbind, maar die klem is daarop geplaas dat die mense wat so ontplooi word, geskik vir die poste moet wees. Sedertdien het dit egter geblyk dat toepaslike kwalifikasies nie baie swaar weeg om geskiktheid te bepaal nie.

Om in ‘n verkiesingsjaar poste op hierdie wyse aan kaders te beloof, getuig van ‘n algehele onbegrip van die skeiding tussen politieke party en regering. In ‘n land waar werkloosheid hoogty vier is die belofte van poste ‘n belangrike dryfveer, en kan die party wat in die eerste plek vir die werkloosheidskoers verantwoordelik is, daardeur stemme trek.

So word die belangrike rol van opposisiepolitiek ondermyn.

Oor die jare het daar ‘n praktyk ontstaan, veral in die VSA, dat senior amptenare wel die politieke ampsbekleërs se keuses is, wat soms groot skade aangerig het omdat van hierdie mense min anders as lakeie was, en bekwaamheid ‘n relatiewe onbelangrike oorweging was. In sommige kringe word selfs beweer die aanvalle op die Twin Towers sou voorkom gewees het as die intelligensiewese volledig in die hande van gemotiveerde, kundige tegnokrate was.

In Suid-Afrika het verskeie DG’s se koppe ook al gerol omdat die verhouding tussen hulle en die betrokke minister onherstelbaar verbrokkel het.  ‘n Vroeë, skandalige voorbeeld was toe die DG vir Gesondheid. Olive Shishana, die trekpas gekry het sodat Manto Tshabala Msimang ongesteurd as minister kon aanbly en met knoffelsake besig hou, en die land se beeld reuse skade kon bly berokken.

Die ANC het egter die beleid van kaderontplooiing veel verder as die departementshoof-konvensie gevoer. ‘n Aantal jare gelede het die ganse personeelkorps, meestal wit, van ‘n privaat skool in die Vrystaat by die ANC gaan aansluit ter wille van die staatsubsidie.

Op hierdie manier sal enige party homself baie lank aan bewind kan hou.

Maar so ‘n party regeer dan nie volgens die demokratiese beginsel van algemene belang nie. En dan is dit nie meer demokrasie nie, maar nepokrasie.

туника для девочки своими рукамиФільчаков прокурор

Die amptelike slaagsyfer vir 2010 se matrieks, ook van die verskillende provinsies, word later vandag bekend gemaak.

Met dit wat reeds bekend is, is dit egter duidelik dat Suid-Afrika nog ‘n lang trek het om ‘n aanvaarbare slaagsyfer te bereik, sonder om die standaard verder te rysmier. Soos sake nou staan, is daar reeds aanduidings dat ‘n matriek in die hand nie veel om die lyf bied om werk te kry nie, hoewel die skaarsheid aan werk ook ’n rol speel.

Terwyl sowat ‘n kwart van die leerders nie die pyp rook nie, is daar ‘n groep wat tien of meer onderskeidings inryg. Dit het duidelik baie met kwaliteitonderrig te make, en met die betrokke skole se ingesteldheid teenoor onderrig – in die besonder gehalte-onderrig.

Wanneer na Suid-Afrika se per capita-uitleg per leerder gekyk word, en dit met ander lande suid van die Sahara vergelyk word, sou verwag word dat Suid-Afrika kop en skouers sou uitstaan. Die hartseer werklikheid is dat verskeie lande suid van die Sahara Suid-Afrika op die onderwysterrein uitpresteer. Universiteitsdosente vertel graag hoe ‘n plesier dit is om met studente te werk wat hul skoolloopbaan in Zimbabwe voltooi het omdat dié leerders se peil veel hoër is.

Terwyl dit verblydend is dat die onderwysstaking ná die groot sokker skynbaar nie ‘n te negatiewe impak op die slaagsyfer gehad het nie, is dit terselfdertyd ‘n veertjie in die hoed vir leerders wat deur selfstudie die pyp kon rook, en ‘n klad op baie onderwysers se naam dat hul afwesigheid uit die klasse nie ‘n besondere duik gemaak het nie.

Verskeie verskonings sal weer opgedis word. Dit is interessant dat die Sowetan onlangs in ‘n hoofartikel Afrikaners ‘n veertjie in die hoed gegee het vir die sukses wat moedertaalonderrig bied. Terselfdertyd is swart ouers gestriem omdat hulle so op Engelse onderrig vir hul kinders aandring, en pogings geloof om van Zoeloe ‘n taal van hoër onderrig te maak. Swart ouers wat spog omdat hul kinders glo nie met ander swart maatjies kan speel nie omdat hul kinders net Engels verstaan, is gewiks. Ongelukkig moes die Sowetan in die artikel ook krities wees op Afrikaner-ouers se aandrang op moedertaalonderrig omdat die politieke motiewe daarvan onder verdenking staan.

Vir baie is matriek nie die einde van die studiepad nie, wat beteken dat universiteite wat oor die gehalte van hul onderrig waak, weer baie geld en energie in oorbruggingskursusse en ander maatreëls moet belê om die opneem van leerders met effense matrieks suksesvol te kan absorbeer. Geluk aan die matrieks wat presteer het, tesame met die hele ondersteuningsnetwerk – van ma wat noodgedwonge weer saam matriek geskryf het tot die toegewyde leerkragte.

air flow чисткаданильченко юрій броніславович

Die Ivoorkus, Côte d’Ivoire,  is op die oomblik in die nuus weens die afloop van ‘n verkiesing.

Maar is dit ‘n gewone geval van ‘n Afrika-despoot wat nie van die mag wil afstand doen nie, ná hy in ‘n demokratiese verkiesing met die kous oor die kop huis toe gestuur is?

Om die kompleksiteit te verstaan, moet ‘n paar realiteite in ag geneem word.

Volgens sommige bronne is sowat 60% van die byna 20 miljoen inwoners (wat ‘n paar miljoen immigrante en vlugtelinge insluit) Moslem, en veral in die Noorde woonagtig.

Dié feit is dalk vir baie mense ‘n verrassing, in die lig van die Basilika wat oud-pres. Felix Houphouët-Boigny in Yamoussoukro opgerig het. Dit is die derde grootste (sommige bronne sê die grootste) Christelike kerk ter wêreld, en staan in ‘n land waar maar sowat 12 % van die inwoners Christene is.

Ander bronne dui egter daarop dat sowat 40 persent van die bevolking Moslem is, en sowat 34% Christene, met die ander animisties of ongelowig.

Soos in baie ander Wes-Afrikaanse state is die Moslem-noorde vroeg vanuit die Sahara en deur die Islam beïnvloed, terwyl die kusgemeenskappe weer deur Europeërs en die Christendom beïnvloed is. Hoewel beduidende Moslemryke, soos die Kong-ryk bestaan het, was dit baie heterogeen en het nie lank bestaan nie. Trouens, baie van die huidige inwoners van die Ivoorkus se voorouers het betreklik onlangs eers binne die grense gevestig. Hierdie volksverhuisings het weens verskeie faktore, soos onderlinge konflikte, plaasgevind.

Hoewel die amptelike taal Frans is, word 76 Afrikatale ook gepraat.

Die elite is sterk Frans georiënteer en Abidjan aan die kus het ‘n sterk Franse karakter. Tradisioneel behou Moslemgemeenskappe egter meer tradisionele elemente,en ironies, soms ook Wes-Afrikaanse Afrika-elemente.

Tot 1990 was die Ivoorkus ‘n de facto eenpartystaat.

Alassane Ouattara, ‘n Moslem, het in 1990 op die politieke toneel  verskyn toe die afgeleefde “pappa” Houphouët-Boigny hom die eerste minister gemaak het, hoofsaaklik om die ekonomie reg te ruk. Outtara is ‘n hoogaangeskrewe ekonoom wat reeds voor hy 40 jaar oud was, ‘n adjunk-direkteur van die Internasionale Monetêre Fonds geword het. Hy het tot 1993, met Houphouët-Boigny se dood, die premier gebly. Sy politieke loopbaan is hierna deur die afgestorwe president se opvolgers gedwarsboom, waarop hy weer na die buiteland teruggekeer het.

Ouattara se kandidatuur sou telkemale gekeer word. Die tegniek wat sy teenstanders gebruik het was om sy burgerskap te bevraagteken, of aan te voer dat hy nie lank genoeg in die land woonagtig was nie. Ouattara het wel lang tye in Bo-Volta (Burkina Faso) gewoon, ‘n land wat by tye deel van die Ivoorkus was, en wie se Moslembevolking ten nouste aansluit by dié van die noordelike Moslembevolking van die Ivoorkus. Ouattara is egter in die Ivoorkus gebore, en het ook lank reeds seker gemaak dat sy burgerskap verseël was, ná hy ‘n tyd lank wel as burger van Bo-Volta beskou is.

Hoewel Ouattara ná sy politieke isolasie weer ‘n ruk by die IMF gewerk het, het sy teenstanders hom gereeld op die mees belaglike manier die sondebok gemaak vir omtrent alles wat in die Ivoorkus verkeerd geloop het, veral mislukte staatsgrepe.

Die linksgesinde Laurent Gbagbo (‘n Rooms-Katoliek) het in 2000 aan bewind gekom ironies ná sy voorganger, generaal Robert Guëi, na afloop van ‘n algemene verkiesing verseg het om soos beloof die presidentskap te ontruim. Guëi het self deur ‘n staatsgreep aan bewind gekom. Gbagbo se bewind is egter vanuit die staanspoor deur onluste geteister. Die hoofrede was dat sy vernaamste teenstander Ouattara, leier van die Moslemse Kongres van Republikeine, op omstrede wyse belet was om aan die verkiesing deel te neem. Die ou storie: Sy verbintenis tot die Ivoorkus is bevraagteken.

Juis omdat die Ivoorkus ‘n geskiedenis – ook tot die huidige – het van groot bevolkingsgetalle wat oor grense heen migreer of vlug, is dit nie altyd so maklik om ‘n streep te trek oor wie werklik Ivoorkusburgers is of behoort te wees nie, en so stemreg behoort te hê nie. Ná Gbagbo die onderspit gedelf het, het sy bondgenote ook talle van die kiesers wat vir Ouatarra gestem het, gediskwalifiseer.

Indien die Ivoorkus se politieke geskiedenis tot dusver slegs op beperkte skaal deur Moslem-Christen-polarisasie gekenmerk is, is dit duidelik dat Gbagbo se koppigheid dit nou ‘n meer pertinente faktor gaan maak.

Wanneer so ‘n polarisasie eers plaasgevind het, raak dit moeiliker om te ontlont. Of Kenneth Meshoe, ACDP-leier, se vredesending op versoek van kerkleiers in die Ivoorkus tot vrede kan bydra of selfs wys was, sal op die duur gesien moet word. Neem hy, soos vroeë aanduidings uit koerantberigte lui, ‘n pro-Gbagbo-standpunt in op grond van “ander perspektiewe” sal dit minstens hoogs gevaarlik wees. Die situasie en die realiteit is gans te kompleks om aan die hand van een stel “ander perspektiewe” ‘n standpunt teen die streeks- en wêreldmening in, in te neem.

Analiste was gou om ‘n soort Kenia / Zimbabwe-opsie, waar die verslane leier vasklou en die wenner dan as kompromis eerste minister word, af te skiet. Tog, sou dit blyk dat daar ‘n beduidende Christen–Moslem-polarisasie plaasvind, sal ‘n staatkundige model wat dit ondervang waarskynlik aangewese wees. In die Soedan gaan dié polarisasie waarskynlik tot ‘n verdeling van die land lei. In Libanon word die presidentskap en eersteministerskap deur ‘n Christen en ‘n Moslem as reëling gehou. In Nigerië roteer die presidentskap (wanneer die demokrasie lank genoeg hou om dit moontlik te maak) afwisselend tussen Christen- en Moslempresidente.

Dalk is daar in die Ivoorkus nou ‘n bietjie meer op die spel as ‘n regeringshoof wat by die stembus verslaan is, en nie wil kopgee nie. Dit mag wel die uitsluitlike motief van Gbagbo wees, maar is dit hoe die land se Christen- en Moslembevolkings dit ervaar?

Is ‘n moontlike hervatting van die burgeroorlog ‘n meer aanvaarbare opsie as om ‘n blywende staatkundige reëling te tref waar Christene en Moslems hulself staatkundig optimaal kan uitleef?

Voorsorg (ook staatkundig) bly beter as nasorg.

Maar hier was skynbaar nie voldoende staatkundig voorsorg getref nie.

casino gamestopcargo отзыв

Gereeld gaan daar stemme op vir groter opposisiekonsolidasie om die ANC so doeltreffend as moontlik in verkiesings aan te durf. Die ID is pas deur die DA “ingesluk” en baie kommentators sien met afwagting uit na hoe dit in die praktyk gaan neerslag vind. Slim koalisievormings in die verlede het immers die DP van ‘n bykans onbenullige partytjie tot amptelike opposisie laat groei, en in die Wes-Kaap aan bewind gestel.

Maar maak 1 + 1 = 2? Veral in die politiek?

Nie noodwendig nie, as ‘n mens na die geskiedenis gaan kyk. By dieselfde geleentheid as wat die Demokratiese Alliansie op die voorgrond gebars het, het verskeie ander alliansies soos Alliansie 2000 + in die stof gebyt.

Dit is nie net ‘n Suid-Afrikaanse verskynsel dat ‘n politieke 1 + 1 nie noodwendig twee lewer nie. Pas het die Nederlandse koerant, Trouw, ‘n berig geplaas oor ‘n opname deur Maurice de Hond, wat soortgelyke bevindings veral ten opsigte van linkse samewerking in Nederland opgelewer het. (Berig hieronder).

‘n Mens moet dadelik byvoeg dat Nederlandse joernaliste openlik daarop wys dat die Nederlandse politiek te skisofrenies is vir buitestanders om te verstaan.

Hoeveel mense, Nederlanders inkluis, het werklik verwag dat die ChristenUnie met verlede jaar se verkiesing sou krimp? Dié party het die reputasie vir knapheid, eerlikheid, hardwerkendheid en politici met groot aansien gehad. Toe kry dit die geleentheid om saam met die groter CDA en PvdA ‘n koalisieregering te word. Die baie populêre leier, André Rouvoet, word adjunk-premier en minister. Toe die Pvd A uit die koalisie onttrek, word die belading op die CU groter om saam met die CDA die regering tot ‘n vervroegde verkiesing te lei. Die CU het aan die verwagtinge voldoen wat daaraan gestel is.

En toe verdwyn die CU amper as politieke faktor.

Met agterna-slimmighede kan verskeie faktore gevind word. Die CU het die ou probleem dat dit min mense se eerste keuse, en baie mense se tweede keuse is. Raak die groter CDA in die knyp, soos nou met die opkoms van Geert Wilders se party, gaan stem baie CU-ondersteuners vir die CDA as ‘n soort pragmatiese uitvlug.

Nog ‘n faktor is dat ‘n party in ‘n koalisie ‘n deel van sy oemf inboet. Veral as dit ‘n party met sterk beginsels en ideologie is. ‘n Deel van die ideologiese kern raak vervreem.

Met die slae wat Alliansie 2000 + (wat onder meer die VF en burgerlike instansies verteenwoordig het) en die opkoms van die DA moet die vraag gevra word: Wat het die een bevoordeel en die ander benadeel?

Die media het uiteraard ‘n groot rol gespeel. Toe die NP voor die verkiesing uit Alliansie 2000+ onttrek en by die DA aansluit, het baie van die opposisiemedia volledig hul steun by die DA ingewerp, en Alliansie 2000 + is “behandel” soos die VF tevore behandel is. Maar dit verklaar nie die volledige prentjie nie. Alliansie 2000+ het naamlik swakker gevaar as die VF op sy eie.

“Ons was naïef” het die Vrystaatse leier van die VF destyds verklaar en hy is reg bewys toe die VF+ hierna op sy eie aan die daaropvolgende munisipale verkiesing deelgeneem, en in Bloemfontein (Mangaung) meer as een setel )soos Alliansie 2000 +) verower het. Boonop was die Alliansie 2000 + se lid in die raad ‘n verteenwoordiger van die destydse Belastingbetalersvereniging, en met die volgende verkiesing was hy ‘n DA-kandidaat en is nou ‘n DA-raadslid.

Behalwe die media-impak, is daar ander faktore wat sommige alliansies na verwagting sal laat krimp, en ander sal laat groei?

‘n Deel van die verskynsel kan daarin verklaar word dat veral die kleiner opposisiepartye gewoonlik hul verteenwoordiging uit die proporsionele setels (provinsiaal, nasionaal en munisipaal) verkry. Die stelsel maak voorsiening dat partye wat net een vol kwota kry, of selfs geen vol kwota nie, nog op die grootste breuk van die res ook setels kan kry. Twee of meer partye sonder ‘n vol kwota kan verteenwoordiging verwerf. Is hul stemme egter saamgetel omdat hulle as eenheid deelneem, is dit moontlik dat die totaal steeds minder as ‘n vol kwota is, en saam steeds net een setel verwerf. Dus gewoon ‘n numeriese berekingsrealiteit.

Dit lyk ook of partye met ‘n besondere ideologie, ‘n bepaalde nismark het. Word hierdie ideologiese grondslag verwater of minder geaksentueer in ‘n samewerkingsmodel, verloor die nismark sy verbintenis, en kan kiesers net sowel vir ander partye stem waar hulle meen hul stemme groter impak sal hê.

Partye se individuele verkiesingsratte is gewoonlik ook goed geolie, en loop met ‘n bepaalde impak. Is daar samewerking, is die aanslag dikwels gefragmenteerd en minder entoesiasties.

Uiteindelik speel selfbelang ‘n rol.’n Kandidaat se deelname kos hom baie geld, geld wat hy hoop om deur verkiesing nie net terug te kry nie, maar om mildelik op sy “belegging” te kan oes. Nominasiestryde is om hierdie rede fel, omdat selfs die grootste optimis in ‘n klein party weet sy kanse om verkies te word, word drasties verminder as hy nie nommer een op die lys is nie. Hoe laer op die lys, hoe geringer word sy kanse, hoe meer is hy bewus daarvan dat hy moeite en geld in die water smyt. Sy ondersteuners wet dit ook.

Partyleiers is gewoonlik meesters om mense op te sweep, en veral kandidate wil graag glo dat hul party goed genoeg gaan doen om hulle verkies te kry. ‘n Deel begin in die onmoontlike glo. Dit het veral momentum gehad in die eerste aantal verkiesings na 1994, toe dit nog minder duidelik was hoeveel steun watter party sou kry.

Die manipulering van kandidatelyste om “sterker” kandidate hoër op lyste te kry, het dikwels tot groot bitterheid gelei sodat sommige kandidate in effek weinig meer gedoen het as om hul eie party te rysmier.

Hoe meer 1994 in die verskiet geraak het, hoe meer het die realiteit by baie kandidate begin posvat dat hul deelname eintlik weinig meer doel dien as om hul kandidatefooie in die hande te kry om verkiesingsveldtogte vir die kandidate bo-aan die lys te finansier. Dit het al moeiliker begin word om kandidate se kandidatefooie voor die verkiesing ingevorder te kry, en na verkiesings het sulke kandidate met hul uitstaande fooie en al dikwels verdwyn.

Daar was vroeg-vroeg ook reeds tekens dat die DA – ID-samesmelting ook nie oral 1 + 1 = 2 oplewer nie. In beginsel sou ‘n mens graag wou aanvoer dat die saak ideologiese gronde het. Die DA is immers ‘n liberale demokratiese party (lid van Liberaal Internasionaal) terwyl die ID homself na ‘n lang tyd sonder verklaarde ideologie tot sosiaal-demokratiese party verklaar het. In Suid-Afrika speel ideologie egter nog nie die rol wat dit veronderstel is om te speel nie. Ou DA – ID-botsings veral in landelike munisipale verkiesings het waarskynlik ‘n groter rol gespeel dat daar ‘n uitvloei na die ANC eerder as die DA was.

Selfs met die vorming van die DA uit die DP en NP het die media gewys daarop dat die twee partye ideologies eintlik identies is, en dat dit kunsmatig is om twee partye te hê. Toe die huwelik versuur en Marthinus van Schalkwyk die NNP uit die DA uitgelei het (eintlik net ‘n fraksie) het hy dit gemotiveer aan die hand van onversoenbare ideologie. Die DP, het hy verduidelik, is liberaal-demokraties, en die NNP ideologies Christelik Nasionaal. Met die NNP se opname in die ANC was dié onderskeid weer uit die oog.

Samewerking en samesmelting is nie noodwendig gedoem tot mislukking nie. Daar bestaan talle aantreklike faktore, soos die poel en beter benutting van hulpbronne. ‘n Belangrike faktor is ook dat kiesers, uitgesonderd die partye se kernsteun, neig om partye se taai-in-die-bekheid vir samewerking as dwarstrekkerig, en nie in die beste belang van die kiesers nie, te ervaar.

Trouens, daar is gereeld oproepe dat Suid-Afrika in effek ‘n tweepartystaat “soos die VSA” moet word, sodat die ANC optimaal beveg kan word. Die dikwels onuitgesproke gedagte is dat SA weer die luukse van ‘n gewone veelpartydemokrasie kan bekostig as die ANC se mag eers gebreek is. Die gedagte word ook dikwels kwalik verbloem deur die media gedryf.

Daar is verskeie redes hoekom sake egter nie so eenvoudig is nie. Ten eerste is die VSA nie ‘n tweepartystaat nie, hoewel dit in die praktyk so uitgekristalliseer het. ‘n Belangrike verskil met byvoorbeeld Suid-Afrika is dat verteenwoordigers veel minder aan partykoukusse gebonde is, en ‘n veel wyer ideologiese spektrum verteenwoordig word as wat twee hoofstroompartye sou impliseer.

Baie lobbies en belangegroepe werk dus as de facto partye om hul beleid ten beste neerslag te laat vind. Die beleid van die Christian Coalition of America met sy vier miljoen ingeskrewe lede verskil niks van die beleid van die Kanadese Christian Heritage Party en die meeste CDP’s wêreldwyd nie.

Na 1994 het ‘n politieke werklikheid weens verskeie faktore ontstaan: die Suid-Afrikaanse politieke toneel word oorheers deur partye wie se eendjies almal in die een hoek van die dam, die sekulêre, swem. Die deel van die dam waar die Christen-demokrasie, die Christen-Volkseie, die Groenes en ander moet swem, is bykans onbevolk.

Sou ‘n de facto tweepartybedeling nou ingevoer word sodat die ANC ten alle koste verslaan kan word, word baie kiesers ten opsigte van dit wat hulle self glo, effektief ontkieser. Want, so het die geskiedenis geleer, in die politiek kan 1 + 1 net ‘n halwe totaal oplewer.

Samenwerking tussen linkse partijen zorgt er niet automatisch voor dat zij groter worden dan wanneer deze partijen apart blijven opereren. Dat blijkt zondag uit een peiling van Maurice de Hond onder vierduizend mensen.

Het onderzoek gaat in op recente geluiden van onder meer GroenLinks om meer te gaan samenwerken met andere linkse partijen zoals de PvdA.

Van de ondervraagden geeft twee derde (67 procent) aan ooit wel eens gestemd te hebben op de PvdA, SP, GroenLinks of D66. Dat geldt ook voor ruim een derde van de mensen die in 2010 op de PVV of de VVD stemden. Van de ondervraagden geeft een kleine meerderheid van 54 procent aan dat zij nog wel eens zullen gaan stemmen op de vier genoemde partijen.

Kiezers van VVD en CDA geven aan dat zij denken nog wel eens op D66 te gaan stemmen. Die kans wordt volgens De Hond weer kleiner als D66 meer met de linkse partijen gaat samenwerken. Overigens wordt een vorm van samenwerking tussen D66 en GroenLinks nog het meest positief beoordeeld, maar zou volgens de opiniepeiler niet per se leiden tot betere verkiezingsresultaten.

Omdat er geen verschuivingen zijn in politieke keuzes in vergelijking met de vorige keer, leverde De Hond dit keer geen zetelverdeling aan. Zijn peiling een week voor de kerst gaf aan dat de VVD de grootste was met 34 zetels, gevolgd door de PVV met 27. Daarna kwamen de PvdA (19), SP en CDA (beiden 18).

промышленный светильник ценаДанильченко

As onse mense gedink het onse mense hou soms rowwe nuwejaarspartytjies, dan is hulle reg. Maar elders gaan dit nie altyd veel stemmiger nie.

In Duitsland het ouers gaan jolyt hou, en hul huis in die sorg van hul 16-jarige dogter gelaat.

Fout.

By terugkeer blyk dit dié dogter het ‘n partytjie vir 150 mense aangelê. Vir soveel mense was die toiletgeriewe te min, en nou ja. Die huis is in die toestand van ‘n varkhok aangetref, en dit gaan volgens die polisie duisende Euro’s kos om die huis weer bewoonbaar te maak.

Dan het die Vrystaat ook ‘n nuwe LUR vir Phakisa-sake gekry. Hy oefen glo vir volgende jaar se Dakar.

Die Herries moes self voor Kersfees van die uitspan langs die groot dam terugkom, waar die Sedoos sy ding gedoen het. Klein Herrie moet egter nog water kry wat vir hom te koud is, en hy het elke dag behalwe een, die koue diepseewater gaan aandurf wat die Sedoos strand toe aangewaai het.

En waai die Sedoos by die see, dan reën dit in die Vrystaat. Tuis moes Herrie eers die leeus uit die grasperk jaag om dit met die grassnyer te kon in waag.

Die rede vir die Herries se spoedige terugkeer is ander se idee van pret – om klappers te skiet. Sommiges klink soos groot bomme, en Herrie was in die artillerie. Dan gaan Pumba aan’t bewe, en loop klim sy in elke hoekie in, of klim op tafels, of spring op Herrie in die katelkooi.

Nie eens die reën het gekeer dat mense klappers skiet nie. En dis dan dat Herrie en sy kroos se gedagtes bloeddorstig raak en die allerverskriklikste lot vir die klapperskieters bedink. Trouens, die Herries het vreeslik baie begrip vir die Engelse wat met olie Guy Fawkes gaan klaarspeel het – al het hy nog nie eens kans gehad om sy vuurwerke te laat afgaan nie.

Pumba herinner vir Herrie aan daai lang maer stafsersant wat op ‘n landmynkursus gegaan het. Met sy terugkeer moes hy weer die troepe oplei, onder andere deur oral “landmyne” en “fopmyne” met donderbusse te stel. Maar die arme man se senings was so gedaan met daai kursus dat hy te veel gebewe het, en die “myne” dikwels ongeskeduleerd afgegaan het.

Soos dié keer terwyl die troepe in die eetsaal was. “Boem!”

Buite sit die staf kop onderstebo met sy rug teen die kamp se omheining, die gruis tussen sy bene waar hy sy brousel aanmekaar gesit het, weggeskiet. Snaaks, daai een moes ‘n waterbom gewees het, want dit was sopnat.

Hierna was daar van opleiding met die donderbusse min sprake, maar wel nog heelwat donderbusse. Dié het geblyk nuttige aanwendings te hê, soos Kassie wat nie die duik uit sy staalhelm kon kry na ‘n Bedford dit skrams getref het nie.

Toe daai donderbus onder die helm afgaan, raak hy (die helm) skoon klein voor dit Skylab rakelings mis en terugval. Duik mooi uitgeskiet.

Met die luitenant wie se pyp ontplof het is darem nie donderbusse gebruik nie. Nee, die troep wat so vriendelik was om die luitenant se pyp vir hom te gaan stop, het ‘n kordietstokkie wat uit ‘n kanonlading gehaal is, fyngemaak en saam met die twak gestop. Dit, kan Herrie met groot stelligheid sê, het soos ‘n bom gewerk. Maar moet dit asseblief nie tuis, by die skool of die werkplek probeer nie.

Die dag as Pumba nie meer daar is nie… Dan het Herrie die klapperskieters al mooi “gemerk” en gaan hulle ‘n ietsie leer van wat alles met skieterige goed gemaak kan word…   

справки 086-улобановский александр биография

Die volksmoord-debat word in baie lande lewend gehou. In Suid-Afrika is daar ‘n debat buite die hoofstroom oor die moorde op Afrikaners, veral deur plaasmoorde, as volksmoord getipeer kan word, terwyl die lande in Europa wat dit strafbaar maak om volksmoorde te ontken, geleidelik meer word.

Volksmoord word inderdaad nie net aan getalle gemeet nie, maar die ontmensing waarmee dit gepaard gaan, en wat dikwels deur erge wreedheid en ontberings vererger word.

In Engels word twee woorde gebruik om volksmoord mee te beskryf, genocide en holocaust, beide van antieke Griekse herkoms wat aandui dat dit geen nuwe begrip is nie. In 1948 het die VN die pleeg van volksmoord ‘n misdaad gemaak. Die volkereg beskou “genocide” as die misdaad om ‘n nasionale, etniese, rasse- of godsdienstige groep uit te roei (destroy), of saam te sweer om uit te roei. Per definisie is “genocide” dus nie net die vernietiging van so ‘n groep nie, maar ook die sameswering om dit te doen. Uit die gevallestudies is dit ook duidelik dat dit as volksmoord beskou word, selfs al sou die aksie nie volkome geslaag het nie.

Ja, volksmoorde word dikwels om verskeie redes ontken. Lees maar ‘n ou Engelse ensiklopedie soos die “ The new Consolidated Encyclopedia” se weergawe van die Anglo-Boere-oorlog se konsentrasiekampe om sommer net daar en dan beroerte te wil kry.

Dié ontkenners het dikwels suiwer politieke motiewe, vir ander is die akkuraatheid van getalle uiters belangrik om te bepaal of volksmoord inderdaad plaasgevind het, asof daar ‘n sekere getal of persentasie mense doodgemaak moes word om as volksmoord beskryf te kan word.

Die volksmoord-kwessie word nou geleidelik meer aktueel namate die eeuherdenking van die Armeense volksmoord aan die hand van die Turke nader kom. Hoewel die na raming meer as ‘n miljoen Armeniërs tussen 1894 en 1923 omgekom het, word 24 April 1915 tradisioneel as die aanvangsdatum aangedui.

Dit het deel van ‘n omvattender etniese suiwering uitgemaak met veral Grieke en Assiriërs, soos die Armeniërs Christene, wat die spit afgebyt het.

Amptelik ontken Turkye die volksmoord. Trouens, so diep is die ontkenning gewortel dat mense van Turkse herkoms wat in ander lande burgerskap gekry het, dieselfde mening bly huldig. In Nederland, waar mense van etniese Turkse herkoms tot die parlement verkies is, moes minstens een sy setel ontruim omdat hy geweier het om die Armeense volksmoord te erken.

In Nederland is volksmoord ‘n gevoelige saak, en die ontkenning daarvan het strafbaar geraak.

Juis nou is die kwessie omstrede. ‘n Boek, Haar naam was Sarah, deur Tatiana de Rosnays, wat eintlik as kitsch beskou word, is ‘n topverkoper en is ook verfilm. Resensente meen dat die skryfster wel deeglik bewus van die verbod op die ontkenning van volksmoord was, en die Auschwitz-gebeure “goedkoop” maak. Met die ergste emosie afgeloop, begin resensente tot die gevolgtrekking kom dat De Rosnays eintlik wou wegfokus van die diep put van volksmoord, na die lesse vir die toekoms wat daaruit te leer is.

Hoewel die Nazi-aanslag teen Jode en byvoorbeeld sigeuners en die Armeense waarskynlik die bekendste is, was daar meer onlangs nog baie, soos die Khmer Rouge se volksmoord in Kambodja (1975), die Tutsi-Hutu uitdelgings in Rwanda en Burundi, Darfoer, die Bosniese, die Biafraanse, die massamoord op Matebeles in naburige Zimbabwe, die Koerde in Turkye tussen 1986 en 2003 en die Koerde aan die hand van Saddam Hoessein in Irak deur onder meer deur die gebruik van chemiese wapens.

Omdat volksmoord gewoonlik teen ‘n etniese minderheid gepleeg word, word die saak dikwels in die buiteland deur mense in diaspora lewend gehou.

Die bekendste voorbeeld is die Jode wat wêreldwyd sorg dat niemand van die uitwissing van Jode deur die Nazi’s in die Tweede Wêreldoorlog vergeet nie. Die meeste bronne gebruik ‘n syfer van 6miljoen.

Die Armeense voorbeeld word in bietjie meer besonderhede onder die loep geneem omdat dit meer raakvlakke met die posisie van die Afrikaners het.

Wêreldwyd is Armeniërs in diaspora ook besig om voorbereidings te tref vir die eeufeesherdenking van die Armeense volksmoord, wat sy hoogtepunt waarskynlik op 24 April 2015 sal bereik. Invloedryke Armeense gemeenskappe in ballingskap het hulle in lande soos Frankryk en die VSA gevestig, met kleiner maar nie minder invloedryke groepe nie in ander lande soos Nederland en Libanon. In die VSA is na raming meer as 300 000 mense van Armeense herkoms, en baie beklee baie invloedryke poste soos in die politiek en as joernaliste in van die VSA se belangrikste koerante, TV-stasies en nuusdienste.

In die 70gerjare het verskeie Turkse ambassades en die Turkse lugdiens onder terreuraanvalle deurgeloop wat deur ASALA uitgevoer is. Sasala is die afkorting vir die Armenian Secret Liberation Army for the Liberation of Armenia .

Hoewel die terreur min of meer opgehou het, is dit nie so seker of dit so onaktief is soos wat formeel voorgehou word nie. ASALA self meen dit is nie nou ‘n aktiewe organisasie nie omdat sy doel, bewusmaking, reeds geslaag het. Dit was egter tot baie onlangs, baie lank na sy formele opskorting in 1986, nog besonder aktief en radikaal op talle internetwebwerwe.

Boonop is ASALA se stigtingsdoelwitte nog nie behaal nie. Dit is om grondgebied te herwin in Oos-Turkye, Noord-Iran en die voormalige Sowjet-Armenië, soos wat in die verdrag van Sèvres in 1920 deur pres. Woodrow Wilson onderneem is. Dié verdrag is egter nooit bekragtig nie, en die VSA is onder meer via Navo, waarvan Turkye ‘n lidland is, ‘n bondgenoot van Turkye. Sowjet Armenië het intussen onafhanklikheid verwerf, maar of dit sal voorkom dat Turkye “oorgesien” sal word, veral in die lig van die ontkenning, namate 2015 nader kom, is iets wat nog gesien moet word. Twee belangrike voormalige hartlandgebiede van die Armeniërs val immers binne die hedendaagse Turkye, een naasliggend aan hedendaagse Armenië en die ander aan die kus van die Middellandse See, ‘n eertydse monargie met noue bande met die Franse koningshuis en ‘n sleutelrolspeler in die Kruistogte.

‘n Vergelyking tussen die Armeniërs en die Afrikaners kan op twee maniere getref word: die omstandighede rondom die volksmoord, en die reaksie, asook verwagte reaksie daarop.

Daar is raakvlakke tussen die volksmoord en die konsentrasiekampe, ook in die effektiewe ontkenning daarvan in die kollektiewe geheue van die bevolkings van die lande wat daarvoor verantwoordelik gehou word. In beide gevalle is die bevolking se vermoë tot meerderheidsbesetting in sy eie grondgebied ernstig geknou. Statisties (300 per 100 000 van die gemeenskap per jaar volgens Interpol) kan ook ‘n saak uitgemaak word dat plaasmoorde op volksmoord neerkom, veral in die lig van parallelle met Zimbabwe se grondgryp en ‘n vasbeslotenheid om liedjies te mag sing soos “Maak dood die Boere.”

Ook wat die diaspora-gemeenskap betref, is daar ooreenkomste. Verder het die hedendaagse Armenië ‘n baie soortgelyke rol as wat Orania by ‘n groot deel van die Afrikaner speel, al is die ooreenkomste vir alle praktiese oorwegings (tans nog) simbolies van aard.

Oor die toekomstige ooreenkomste in reaksie kan net bespiegel word. Gaan ASALA of ander groepe weer die wêreld deur terreur vir Turkye moeilik maak?

Ons sal nie weet nie. Terwyl ASALA of die oorblyfsels daarvan onlangs nog aktief en radikaal op die internet doenig was, was dit duidelik dat die Turkse veiligheidsdienste dit deeglik gemonitor het, en minstens reklamegewys daarop gereageer het. As subversie beplan word, sal dit gewoon dom wees om dit so in die openbare domein te doen – in ieder geval teenstrydig met die begrip “secret” wat in die organisasie se naam ingebou is.

Dat ‘n onstuimige diplomatieke tydjie vir Turkye voorlê is egter duidelik, en die Armeense lobbie in die VSA, gaan geen geringe rol speel nie.

Dat daar soortgelyke sentimente onder minstens ‘n deel van die Afrikaner aanwesig is, is duidelik. Dat frustrasievlakke hoog kook is uit onder meer internet-uitsprake duidelik, dit vind neerslag in die godsdiens, en dit is nog grootliks sub judice in hofsake.

Op die oomblik benut Farao elke geleentheid om daarop te wys dat die Israeliete nog lekkerder as die Egiptenare uit die vleispotte eet. Al hoe meer Israeliete voel dat ‘n slaaf met ‘n vol maag steeds ‘n slaaf is.

Die geskiedenis het die voordeel dat die mens, en veral sy leiers, daaruit kan put om die maak van dieselfde foute uit te skakel. In Rapport wys Flip Buys daarop dat Churchill daarteen gekant was dat die Duitsers na die Eerste Wêreldoorlog verneder moes word. Sy tydgenote het nie uit dié voorbeeld, wat Bismarck voorheen reeds gestel het, geleer nie en dieselfde foute as Bismarck se opvolgers gemaak.

Turkye gaan dalk leer: Vergifnis is moeilik as nie om verskoning gevra word nie. Duitsland doen dit.

cleopatra gamesФильчаков