praag.co.za

Category: Christo Landman

Christo Landman se rubrieke.

  • Julian Müller-boek sit gelowiges aan die dink

    Die publikasie Geloof anderkant Sondag is deel van Julian Müller se trilogie. Die ander twee boeke is:  Om te mag twyfel en Opstanding. Dit blyk dat in die trilogie die aspek van “twyfel in geloof” sentraal staan.

    Titel: Geloof anderkant Sondag
    Skrywer: Julian Müller
    Kategorie: Godsdiens
    ISBN: 9780624066231
    Datum Vrygestel: 21 Julie 2014
    Prys (insl. BTW): R 175.00
    Formaat: Sagteband, 204pp

    ‘n Beoordeling van eersgenoemde hang grootliks af van ‘n eie standpunt in sake:

    • Die kerk as godsdiensinstelling en
    • Geloof (beter gestel: oor die inhoud van geloof).

    In ‘n Bybelse mensbeskouing is geloof ‘n eienskap of ‘n vermoë van menswees, naas ‘n juridiese besef, ‘n etiese verantwoordelikheid, ‘n sosiale lewe, ‘n ekonomiese aktiwiteit, ‘n taalvermoë, om logiese te kan dink, ens.

    Dit is die inhoud wat die mens aan geloof gee wat dikwels omstrede is!

    geloofanderkantIn hierdie verband kan (ja, moet!) die kerkbegrip aan ‘n struktuuranalise onderwerp word. Die kerk is ‘n enkele instelling in ‘n meer omvattende koninkryksperspektief. In ‘n koninkryksperspektief moet elke instelling ‘n godgewilde karakter hê en word elke instelling deur interne vryheid geken. So is die kerk ‘n vertikale godsdiensinstelling vir die formele aanbidding van Adonai Jahweh, naas en in onderskeiding van die volgende:

    • Die huwelik ‘n verbinding tussen man en vrou wat op gesinsvorming aangewese is.
    • Die gesin ‘n verbintenis tussen ouers en kinders, wat normaalweg bloedbande kan wees.
    • Die familie ‘n breër verbinding tussen bloedverwante is.
    • Die staat ‘n regsverbintenis vir die ordelike  samesyn van burgers binne ‘n spesifieke geografiese gebied.
    • ‘n Sake-onderneming ‘n dienslewerende instelling is wat ook op wins en groei ingestel is.
    • Ens.

    In sodanige koninkryksperspektief is een instelling nie na ‘n ander te herlei nie maar vorm  al die instellinge ‘n kulturele inslag en volgens ‘n religieuse rigting ‘n eenheidskarakter.

    In hierdie verband is die kerk ‘n godsdiensinstelling vir die formele aanbidding van GOD  en van ‘n gemeenskap van mense met dieselfde religieuse ingesteldheid. Die liturg tree namens die gemeenskap/gemeente op en dien terselfdertyd as verteenwoordiger van GOD, gegrond op Bybelse analise en eksegese. So gesien, is dit uiters riskant vir die liturg om:

    • Die kansel vir “social gospel”-stories te misbruik.
    • Twyfel te saai of selfs ruimte vir twyfel te maak, want twyfel binne hierdie konteks is ongeloof.
    • Riskante, verdelende dogma te verkondig.
    • Die formele karakter van die kerk in/tot ‘n vermaaklikheidsinstelling te misvorm.

    In die bestuur van die kerk is dit uiters noodsaaklik dat lidmate sal weet:

    • dat die erediens ‘n formele aanbiddingskarakter het,
    • dat die Tien Gebooie en gebed en toewyding noodsaaklike liturgiese aktes en dade is, en
    • dat ‘n gemeente substrukture kan/moet daarstel om aan ander godsdiensbehoeftes  uitdrukking/vervulling te gee.

    Daar is egter substrukture van ‘n kerk waar gemeentelike behoefte en teologie in mindere of meerdere mate bedryf kan word. Omdat die godsdiens noodwendig op dogmavorming aangewese is, is die wisselwerking tussen teologie as godsdienswetenskap en kerklike liturgie van die allergrootste belang. Die kloof tussen teoloog en dominee moet uitgewis word. Die verskil tussen die historiese Jesus van die teoloog en die mitiese Jesus van die kerk moet in ewewig gebring word. Die geskiedenis van die kerk begin nie, soos Markus Borg suggereer, vier jaar na die aanvang van die Christelike jaartelling nie, maar by Abraham 1800 jaar voor die christelike kalender.

    Dit is teen bg. agtergrond dat Julian Müller aan die orde tree.

    In die godsbeskouing van Müller is:

    • GOD duskant die Sondag transendent … teïsties (daar vêr) … gebaseer op ‘n drie-vlak-wêreldbeeld (hemel, aarde, onder die aarde).
    • GOD anderkant die Sondag post-teïsties … selfs pan-teïsties (in alles en ook buite alles). In so ‘n benadering speel die bloedteologie (die kruis … die nagmaal) van die Sondagkerk geen rol nie. Bloedteologie skep ‘n karikatuurbeeld van GOD!

    In die Jesus van die geloof anderkant die Sondag is Jesus nie die geslagte lam in ‘n verlossingsleer nie, maar GOD se gesig na die wêreld. Na die voorbeeld van Jesus leer die mens GOD beter ken.

    Die Sondagkerk soek mag … word twyfel uitgesluit … ly die kerk aan sekularisasie (ontkerkliking) van sy lidmate … ens.  Anderkant die Sondag is daar ruimte vir kritiese denke … is die kerk buigbaar en oop … gaan dit oor bediening … bestaan geloof en twyfel in harmonie … is daar oop gesprek.

    Die vraag is nou welke kritiek/kommentaar ek op Müller se dokument, in die lig van my kerkbeskouing, nahou?

    Toegepas op die NGK is daar ‘n historiese verbondenheid tussen NGK en politiek … eers onder NP-bewind en nou onder ANC-regering. Onder NP-bewind het die NG Kerk rasse-differensiasie aan die hand van die dokument “Ras, volk en nasie” vergoeilik … en toe die NP-politiek verander, dogmatiese klemverskuiwings in die dokument “Kerk en Samelewing” aangebring. Nou weer word “Belhar” omhels.  Is dit om die ANC ter wille te wees? Mag is dus, soos Julian Müller dit stel, belangrik vir die NGK.

    Dogmaties gesproke hou die NGK vas aan die belydenis van Nicea waarop 325 jaar na Christus besluit is, onder voorsitterskap van die heidense keiser Konstantyn. Dit geld ook vir die sg. drie-eenheid maar wat in feite ‘n twee-eenheid word, wanneer die onderskeid tussen GOD en Jesus uitgewis word. Wat dít betref, is Müller weer reg, wanneer hy die godwording van Jesus bevraagteken. Dogmatiese vernuwing is eenvoudig nie deel van die NGK se opset en ingesteldheid nie.  Dit is wel part en deel van teoloë van die NGK.

    Tewens, as die kerk staande wil bly, ten aansien van ‘n immer-veranderende mens, sal die kerk hom los moet maak van die pre-moderne/mitiese inhoude wat nog steeds sy belydenisskrifte kenmerk.

    Uit bogenoemde is dit duidelik dat Müller sy lesers wil laat dink. Hy sien sy lesers as sy post-universitêre studente. Hy neem die leerstoel na die gemeenskap.  Dit maak sy boeke boeiend en aktueel.

    Müller is ‘n plaasseun van Nigel. Kerkgaan was vir hom as kind ‘n straf. Tog studeer hy teologie. Sy eerste gemeente is in Johannesburg-Oos. Hier vind hy die Sondagkerk. By die studentegemeente is die kerk ‘n instelling anderkant die Sondag. As professor maak hy van die narratiewe leermetode gebruik.

    Die lees van Julian Müller se Geloof anderkant Sondag word aanbeveel!

  • Nederlandse Vermeulen ontdek ‘n groter werklikheid in Suid-Afrika

    Bram Vermeulen, die Nederlandse joernalis van “het jaar 2009” het pas ‘n lesenswaardige boek gepubliseer oor sy ervaringe as buitelandse korrespondent van die NRC Handelsblad, die NOS TV Joernaal, die VRT asook die Nederlandse Wereldomroep.  Die boek is getiteld Help, Ik Ben Blank Geworden en is uitgegee deur Promethius/NRC Handelsblad Amsterdam/Rotterdam (241 paginas).
    “Na 1994 zou alles beter worden. Iedereen zou een huis krijgen, een baan, een beter leven. Armoede is in Afrika alleen maar groter geworden in de afgelopen jaren” (124, 125p.).

    helpikbenVermeulen kom na SA met ‘n tipiese linkse geestesinstelling, assosieer sterk met die sg. onderdrukte swartes, maar word oor tyd “ongeneeslijk blank”. Hoe dieper Vermeulen in die problematiek tussen wit en swart delf, hoe meer het “Zwarte vlekken in mijn integratiedroom” (p. 60) vorm aangeneem. In Nederland het Vermeulen nooit blank gevoel nie, maar “in Afrika was ik ongeneeslijk blank geworden)”(p. 61). Blank beteken in Afrika soveel meer as alleen die kleur van die vel, ontdek hy (p. 62). Hy siteer ‘n blanke wat verklaar dat “wij (de blanken) en zij (de zwarten) verschillen van elkaar zoals de dag van de nacht en dat zal nooit veranderen” (p. 131).

    Vermeulen kyk terug op sy verslaggewing van insidente oor sewe jaar en kom met betrekking tot die moorde tot die gevolgtrekking dat hy toe “onzin had uitgekraamd” (p. 65).
    Op soek na die waaroms van die moorde probeer Vermeulen grotere vrae te vra en te beantwoord oor die situasie van die blankes in die suide van Afrika, sedert 1993. Sekondêre temas wat aan die orde kom is:

    • Swart-op-swart geweld.
    • Die tragiek van Zimbabwe.

    Die geestelike ommekeer wat Vermeulen maak is dat, in plaas daarvan dat hy integreer met die swart massas – die hoofdoelwit van sy koms – hy verder wegdryf en sy blankheid ontdek. Hy tipeer dit so:

    “… ik haalde mijn doelstellingen niet. … ik integreerde niet … ik dreef er steeds verder vandaan. Ik faalde zoals Johan (Nel) had gefaald. Ik bleef proberen, telkens weer, totdat ik zeker wist dat mijn falen niet te vermijden was.” (p. 49).

    Die oorhoofse gevolgtrekking waartoe Vermeulen kom is dat die toenemende rassisme in SA sedert 1993 die direkte resultaat is van die brutale plaasmoorde, xenofobie teen buitelandse swartes en verkeerdstellende aksie (affirmative action). Blank en Swart in Suider-Afrika verteenwoordig twee mekaaruitsluitende beskouings oor die lewe, oor private eienaarskap van grond en van besittings. In Afrika word anders na geld gekyk as in Nederland (p. 191). In die Westerse kultuur draai alles om die individu, maar in Afrika gaan dit om die groep, haal hy Jacob Zuma aan (p. 202). Daar is ‘n reaksionêre element teenwoordig: blanke rykdom teenoor onoplosbare swart armoede en die feit dat private grondbesit by die swartes se kaart en transport geleë is in familiegrafte.

    “Als het op gerechtighied aankwam, lagen de ideëenwerelden van blanken en zwarten mijlenver uit elkaar.” (p. 209)

    Hy kom tot die gevolgtrekking dat “echt opgaan in een andeere cultuur, assimileren, integreren of wat voor een naam politici er ook aan geven, onmogelijk is” (p. 237).

    Vermeulen eindig sy boek met ‘n dag-tot-dagbeskrywing van die hofsaak en veroordeling van Johan Nel tot 76 jaar gevangenisstraf vir elf aanklagte van poging tot moord en verbode wapen en ammunisiebesit. Hy skryf dat “iedereen in deze rechszaal creëert zijn eigen waarheid” (p. 230).

    Vermeulen gaan akkoord met dr. Irma Labuschagne se gevolgtrekking in die hof dat in Johan Nel se getraumatiseerde wêreld hy sy greep op die werklikheid verloor het. Die skrywer vind dit jammer dat die geweldskonteks in die lewe van Johan Nel nie genoegsaam in die hofsaak beklemtoon is nie.

    Die woede van Johan Nel wat stelselmatig in sy kop opgehoop het, hou direkte verband met fisiese aanslae op sy gesin en vriende. Vermeulen verwys na die geheime taal van swart aanvallers op blanke gesinne (p. 78). Daar is plastieksakke aan bome opgehang. ‘n Blik aan ‘n boom het ‘n boodskap verraai.

    “Een platte steen betekende dat die boeren sliepen. De kleur roodt betekende: gevaar, pasop de boer is gewapend en zal zich verzetten.” (p. 79)

    Vriende van die Nels se huis is oornag gestroop (p. 79). Misdaad was nie ‘n klassestryd nie, maar ‘n industrie (p. 90). Vermeulen tipeer die fisiese aanslae op mense as “beestachtig” en “pervers”(p. 92). Johan Nel se broer is aangehou terwyl die Nels in die kerk was. Johan Nel is self op die plaas met ‘n sekel aangeval. “Iets in Johan Nel is gewoon geknapt”(p. 101), skryf Vermeulen. Van die twee duisend boere wat sedert “de komst van de democratie … waren vermoord, kwamen er vijf uit Swartruggens” (p. 136).

    Wat xenofobie betref, skryf Vermeulen dat swartes op ‘n goeie nag van huis tot huis aanklop, van die inwoners verwag om sekere kodewoorde korrek te gebruik en indien hulle nie die tradisionele begrippe kon gebruik nie, dan summier doodgemaak is (p. 122). Derhalwe het vele Suid-Afrikaanse swartes hulle lewe ingeboet.

    Zimbabwe is tipologies van die eliminasie van die witman. By onafhanklikheid op 18 April 1980 was daar 250 000 blankes in Zimbabwe wat vandag na 25 000 gekrimp het (p. 149). Die enigste verskil tussen toestande tans in SA vergeleke met Zimbabwe is 14 jaar, skryf Vermeulen (p. 149). Die waarheid is dat daar geen metode is waarvolgens blankes in ‘n groeiende diktatuur kan oorleef nie, haal hy ‘n blanke Rhodesiër aan (p. 158).

    Die algemeen verslegtende toestande in SA word treffend deur die skrywer toegelig.

    “Het water in de rivieren was vies en vrot. De boeren sproeiden nu ontlasting van de omliggende dorpen op de tamaten, uien en cool”(p. 130).

    Die skrywer siteer boere wat verklaar dat voor die koms van die witman hier niks gaande was nie. Die swartes het met hulle blote “konte” rondgeloop (p. 131).

    Betreffende die slepende Boeremagsaak rapporteer Vermeulen dat die groep geïnfiltreer is deur die veiligheidsdienste.

    “Het was deze infiltrant die de naam Boeremag had verzonnen en de verdachten aanspoorde met de bommen-campagne te beginnen” (p. 177).

    Die waarde van Vermeulen se boek lê daarin dat die verskil tussen wit en swart nie ‘n kwessie van pigmentasie is nie, maar dat pigmentasie saamval met twee mekaar-uitsluitende sosiale ordes wat in een en dieselfde staatsverband onverenigbaar is. Die vraag bly onopgelos hoe twee gemeenskappe – Wes-Europees teenoor Afrikasentries – met twee verskillende staatsidees vreedsaam deurmekaar in een en dieselfde staat kan bly bestaan.

  • Oscar Pistorius: Regshervorming nodig

    Die Oscar Pistorius-saak is sekerlik vir die “man op straat” van opvoedkundige waarde, maar ook ‘n ontnugtering. Van opvoedkundige waarde oor die proses en die hofprosedure. Maar dan ook ‘n ontnugtering oor die kostes, oor die eensydige manipulasie van feite en insidente, en van die fabrikasie en weerhouding van inligting en dokumente, asook bewysstukke.

    ‘n Mens sou binne die konteks van die 1996-grondwet verwag dat die staat en sy beamptes die voorsittende beampte (die regter in die Oscar-saak) van gebalanseerde feite sal voorsien, ten einde geregtigheid in uitspraak te lewer.

    In die Oscar-saak kom dit voor asof die selektiewe aanwending van vermeende feite daarop bedag was om hom skuldig te laat bevind, kom wat wil. Gesien die sielkundige profiel van Pistorius, is sy reg om te swyg aangetas, sy sielkundige stabiliteit ondermyn en dus sy menswaardigheid dusdanig aangetas dat hy onmoontlik op ‘n koel, kalm en beredeneerde wyse sy saak kon stel.

    Die Oscar-saak roep om diepgaande regshervorming, wat inhou ‘n plig op die aanklaer om die voorsittende beampte van alle tersaaklike feite en gegewens (positief en negatief vir die aangeklaagde) in te lig. Geregtigheid in uitsprake vra ‘n gebalanseerde feitebasis.

    Kortom, die Handves van Regte, is bindend op die wyse waarop die aanklaers hulle werk sal doen. Na my oordeel is die Oscar-saak ‘n sprekende bewys hoe dit nie in die howe behoort te gaan nie. As Pistorius nie die dienste van ‘n bekwame Roux kon bekostig nie en as die regter nie deur drukgroepe beïnvloed sal word nie, sal die resultaat bedroewend wees. Nou is die vraag watter uitwerking die ANC se vroueliga op die proses probeer uitoefen? Is dit nie skandalig dat die Steenkampfamilie hulleself deur die ANC se vroueliga in die hof laat omring het nie?

  • Kosie Pretorius meen Pik Botha het mense oor SWA mislei

    Die geskiedenis van Namibië van ontvoogding vanaf Duitse kolonialisme sedert 1884 na soewereine onafhanklikheid in 1990 is een van verlore kanse waarin Suid-Afrika die bal verkeerd gespeel het.

    In die mees onlangse geskiedenis van hierdie multi-etniese land was JWF (Koos) Pretorius ‘n belangrike rolspeler as leier van die SWA Nasionale Party.

    In sy outobiografie “Suidwes-Afrika na Namibië”(2014) verduidelik hy sy rol, mislukkings en frustrasies.

    Suidwes Afrika na Namibië – ‘n politieke bosoorlog deur Koos (JWF) Pretorius. Olimpiade Uitgewers 2014.

    Wie was Kosie Pretorius?

    Kosie Pretorius
    Kosie Pretorius

    Akademies het Pretorius met BA Admissie begin, maar uiteindelik met filosofie en staatsleer aan die Vrystaatse Universiteit voortgegaan en sy MA in Staatsleer behaal.

    In 1983 is hy verkies tot leier van die NP (p. 7) in Suidwes. Ook voorsitter van die uitvoerende komitee in die Blanke Wetgewende Raad. Hy was ook vir 15 jaar lid van die opposisie onder ‘n SWAPO-regering.

    Politieke filosofie

    Sy politieke filosofie is dan ook tipologies van die staatsleer van Herman Strauss aan die destydse Vrystaatse Universiteit. In hierdie variant van die staatsleer as vakwetenskap word die humanistiese aandrang op individuele menseregte (wat verbind is aan ‘n unitêre staat) geringskat en die Christelike regstaatsidee hoog aangeslaan. Binne laasgenoemde konteks moet individuele menseregte, soos verwoord in moderne Handveste van Regte, uitgebalanseer word met gemeenskapsregte.

    So gesien sou dit in die denke van Pretorius beter gewees het om Namibië progressief op die pad van selfstandigheid, uit onderhorigheid, binne die konteks van ‘n etnies saamgestelde federale staat te geplaas het.

    Namibië en etnisiteit

    Namibië is by uitnemendheid ‘n etnies plurale gemeenskap waarvolgens die verskillende gemeenskappe ook verskillende gedeeltes van hierdie land bewoon het.

    In pre-koloniale Namibië was die San/Boesmans die enigste werklik inheemse gemeenskap. Die Koisan/Nama/Damara/Koikoi-mense het toe in die omgewing van die Oranjerivier hulle tuiste gemaak. Die Damaras het die grondgebied van SWA in die 9de eeu betree. Die Herero’s kom eers in die 17de eeu vanaf Oos-Afrika Damaraland binne. Die Afrikaner-boere het in die 19de eeu hulle opwagting gemaak. Die Oorlams/Koisan , met Jonker Afrikaner as die leier, het in die 1830s ‘n verdere toevoeging tot etniese pluralisme gemaak. Die Rehoboth-Basters, die nasate van blanke boere en swart vroue, het binne die SWA-grondgebied ‘n vrye Republiek van Rehoboth tot stand gebring.

    Kolonialisme

    Soos menige ander land, waaronder SA, was SWA die speelbal van kolonialisme en van vreemde sendingaksies. In 1793 annekseer die Kaapkolonie Walvisbaai. Deutsch Südwestafrika is die breinkind van Otto von Bismarck. As direkte gevolg van Wêreldoorlog I neem SA vir SWA in 1915 oor. Kragtens artikel 22 van die Gemenebes van Nasies administreer SA toe SWA as Klas C-mandaatgebied.

    Met die tot niet gaan van die Gemenebes word SWA toe onder die Trusteeskap van die Verenigde Nasies geplaas. In 1971 het die Internasionale Geregshof die gesag van die VN oor SWA gehandhaaf en die administrasie van SWA deur SA as onwettig verklaar.

    In 1977 het die Westerse kontakgroep (Kanada, Frankryk, Wes-Duitsland, die VK en VSA) deur resolusie 435 SWA op die pad na onafhanklikheid geplaas. Hierdie resolusie is in 1988 ‘n stappie verder geneem toe Chester Crocker begin het om resolusie 435 in werking te stel.

    Etniese konflik in Namibië

    Die geskiedenis van Namibië is van meet af aan deur etniese konflikte gekenmerk. In die 1830s was daar die konflik tussen die Herero, Oorlams en Damaras. Die Hottentotrebellie van Hendrik Witbooi het aanleiding gegee tot die Schuts-elitetroepe wat enige verset moes onderdruk en besleg. In 1904 was daar die Herero/Namaqu-rebellie. In 1917 het koning Mandume Ya Ndemufayo van Ovamboland tot verset oorgegaan. Toe in 1959 het die Katutura-opstande SA geruk. Dan volg SWAPO se gewapende verset, met die hulp van Kuba, die Sowjetunie en Angola.

    SA se mistasting

    Pretorius se analise van die politieke oplossing vir ‘n multi-etniese en diepverdeelde SWA is deurspek met voorbeelde, ingevolge waarvan SA die verkeerde politieke resep gevolg het.

    Pretorius plaas die blaam vierkantig op die alliansie van Pik Botha, Marinus Wiechers en tot ‘n mindere mate op Dirk Mudge, wat deur verskillende administrateurs-generaal ondersteun is, waarvan Louis Pienaar en Danie Hough sag daarvan afkom, maar ander soos regter Tienie Steyn nie.

    Hy beskryf Pik Botha met nie-vleiende taal en steun ook op die biografie van Papenfus om Botha te diskrediteer. Pik Botha is ‘n politieke opportunis (p. 2) met dualistiese persoonlikheidseienskappe (p. 18). Sy motivering was nie tussen reg en verkeerd nie, maar om gewild te wees (p. 4). Pik het twee standpunte gelyktydig ingeneem, om almal te probeer tevrede stel en so die NP’s in beide SA en SWA te flous (p. 6). Pretorius haal Ken Owen aan wat skryf dat Pik kon swaai, manipuleer en bluf (p. 15). Hy het aangeleun op die humanistiese en individualistiese mensbeskouing (p. 16). Vir Botha word die onderskeid tussen reg en verkeerd deur meerderheidsteun en nie prinsipieel bepaal nie (p. 18).

    Die werklike Pik het meerderheidsregering saam met die Westerse Vyf bevorder en nie minderheidsregte nie (p. 8). In SA het hy egter verklaar dat “een-mens-een-stem” selfmoord sou wees (p. 9). Pik het eers voor en toe teen PW Botha gedraai toe dit dienstig was … soos ‘n hiëna wat ‘n gewonde leeu bekruip.

    Pretorius beskuldig Botha daarvan dat hy nie met die NP/SWA gesprek gevoer het nie, maar mense in die RSA tog mislei het met uitsprake dat met almal gekonsulteer is (p. 26).

    Slotbeskouing

    Die punt word onderstreep dat as SA betyds begin het om anti-kolonialisme in SA en SWA van stapel te stuur, sodanige politieke aksie die VN van sy venyn kon ontneem het en dat SA binne hierdie konteks groter beweegruimte kon geniet het. Dit geld ook vir die rol van die politieke onderhandelaars uit SA, waaronder Pik Botha.

    Alhoewel Pretorius ‘n meestersgraad in Staatsleer verwerf het, en sy staatkundige insigte gewig dra, is sy outobiografie swak geskryf. Hy ryg sy argumente soos krale in ‘n string aaneen, sonder dat daar geïntegreerde skakels is wat ‘n storie in verhaaltrant vertel.

    Hy is nogal geneig om op voetpaadjies te dwaal, dan skielik oor ‘n paar klippe op ‘n ander pad te spring en ‘n ander pad te bewandel en later weer na reeds behandelde gebeure terug te gryp. So gaan die konteks dikwels verlore.

    Nietemin is Pretorius se Suidwes-Afrika na Namibië ‘n lesenswaardige dokument, omdat dit die subjektiewe verhaal van ‘n belangrike rolspeler is.

    Die geskiedenis van Suider-Afrika kan nie teruggedraai word nie. Maar ‘n mens wonder tog of vroegtydige staatsmanskap binne die konteks van konsosiatiewe demokrasie vir en binne SA, SWA en helaas ook Rhodesië en die Britse protektorate nie ‘n beter oplossing vir die sub-kontinent sou wees, as tans nie? ‘n Konfederale Alliansie van Suider-Afrikaanse state wat elk konsosiatief gestruktureer kon word, sou waarskynlik ‘n totaal ander gesig vertoon het, as die totalitarismes van Sam Njoma, van Mugabe en van Jakob Zuma … en op die verlengde moontlik Malema! Wie weet? Post facto weet mens beter …

  • 362 jaar van voorbereiding vir ‘n oorname

    Verstommend is die feit dat swartmense in SA, na die persepsie van die wêreld, vir 362 jaar sedert 1652 deur blankes onderdruk is, maar dat swartes in 1993 bevoeg geag is om oor die lotgevalle van ‘n Westers georiënteerde samelewing by die stembus te oordeel en tewens daarna die ekonomiese, politieke en staatkundige mag volledig oorgeneem het.

    Stelselmatige oorname

    In feite is die einste swartes vir 362 jaar voorberei om die mag oor te neem. Reeds hier in die 1700s is swartes in blanke huishoudings opgeneem … het hulle ons slaapkamers binnegedring … het hulle ons beddens opgemaak … het hulle ons kos gemaak … het hulle ons kinders op hulle ruê gedra- “pepa” … het hulle stelselmatig ons boerderye bedryf, ens.

    Dr Christo LandmanSoos iemand op ‘n keer skertsend gesê het: “gee my sewe k’s dan doen ek die werk self”! Dit is presies wat oor honderde jare gebeur het. Witmense het hulle gewys hoe om dinge te doen maar swartmense moes dit doen … of het dit gedoen. Dit was nie net tot hande-arbeid beperk nie, maar het ook vakkundige beroepe behels. Vandag bv. kom ‘n tegnikus van ‘n bekende sekuriteitsmaatskappy die stelsel bywerk. Hy is swart. Die elektrisiën wat uitgestuur word na my huis is swart. Die bankklerk wat my by die bank bedien, is swart. Ek laat bloed trek vir analise-doeleindes en raai, dit is ‘n swart suster. En so kan ek aangaan.

    En dan sit hulle letterlik in die parlement en lees hulle toesprake af, want wie geskryf het wat hulle sê, weet nugter alleen. Voor die “nuwe orde” is sake oor en weer deur opponerende groepe gedebatteer. Nou is dít wat gesê word gewoon wet.

    Transformasie

    Terwyl daar sogenaamd ‘n politieke kompromis bereik is, is daardie onderhandelinge lank reeds vergete. Dit verteenwoordig wesentlik ‘n oorname van die stelsel. Die stelsel was eens ‘n Westerse, gedifferensieerde samelewingsorde, met verdeling van magte (die trias politica), met ‘n vrye ekonomie en liberale asook gemeenskapswaardes. Die stelsel het ook voorsiening gemaak vir stamtradisies, -owerhede en –grondgebied.

    Nou beteken transformasie afrikanisering. Ja ubuntu (medemenslikheid) beteken in die nuwe orde die aanvaarding van Afrika-waardes as normatief; ‘n konteks wat voorskriftelik en afdwingbaar is. Aanvaar jy dit, is jy een van die groter groep. Aanvaar jy dit nie, is dit rassistiese meerderwaardigheid.

    Hiervolgens besit “the people” alles … die grond, die minerale rykdomme, water, ens. “The people” beteken kortom in die Bantoetale “die swartes”, want ‘n onderskeid word gemaak tussen abantu en abelungu (die wittes). Die staat wat niks anders as die diktatuur van die swartes is nie, besit alles vir abantu in trust.

    Sowat twee jaar gelede hou die Artikel-185-kommissie ‘n tweejaarlikse beraad oor transformasie. Sowat sewe honderd abantu is teenwoordig. Daar was darem so tien abelungu. Die uiteindelike besluit van die beraad is dat transformasie beteken dat SA nie meer ‘n buitepos van die Westerse wêreld is nie, maar ‘n ware Afrikaland waar Afrikawaardes en -norme heers. Die wittes wat daar was het met hulle monde toe gesit!

    Swakpunt in die mondering

    Hulle het nou die mag en wat nou? Wel, die rekord sedert 1993 toon dat die nuwe magshebbers nie oor die vermoë beskik om uitkomsgebaseerde regering en dienste te lewer nie. Sien, hulle het vir 362 jaar die werk gedoen … maar nie geleer om te administreer nie. Die gevolg hiervan is eenvoudig dat, terwyl hulle graag teer op Westerse beskawingsdinge – soos duur Duitse motors, Italiaanse leerskoene, Franse donkerbrille, Skotse wisky, Chester Barry- Engelse pakke klere, ens. – die abantu nog steeds afhanklik is van Westerse beskawingsgoedere. Van dienslewering en diensteverskaffing is daar weinig sprake.

    Hoe nou gemaak?

    Die marxiste in Rusland het eens ‘n beroep gedoen op die werkers om hulleself te organiseer. In 1917 was daar die bekende oorname van die kommunisme! In Suid-Afrika is die wekroep aan Afrikaners: organiseer julleself … konsolideer julle getalle op beperkte georgrafiese gebiede (soos Orania en Kleinfontein) … mobiliseer julle vakkundige vermoëns en administratiewe vaardighede ten behoewe van julleself … dan sal julle oorleef.

    Die kommunistiese Duitse Demokratiese Republiek van Oos-Duitsland het nie ideologies ineen gestort nie, maar weens hulle onvermoë om met die tegnologiese en administratiewe vaardighede van Wes-Duitsland (die Bondsrepubliek) mee te ding.

    Intussen sal Afrika maar deur die evolusionêre proses van ‘n devolusie van mag, differensiasie van funksies en desentralisasie na gemeenskappe moet worstel. Hoe lank weet ‘n mens nie, want die wederkoms kan dalk plaasvind voor dit werklik gebeur. Is nog 2000 jaar lank genoeg?

  • Nuwe boek oor DF Malan belig eietydse Afrikanerprobleme

    deur Christo Landman

    Lindie Koorts het pas ‘n indrukwekkende boek van 492 bladsye oor die lewe en denke van dr. D F Malan, in lewe eerste minister van die Unie van SA van 1948 tot 1953, geskryf. Daar is gebruik gemaak van 2127 verwysings uit 117 boekbronne, 24 tydskrifartikels en 12 proefskrifte.

    Dr Christo Landman
    Dr Christo Landman

    Dr. Malan was ‘n boorling van Riebeeck-Wes op die plaas Allesverloren! Hy was ‘n buurseun van Jan Smuts wat 4 jaar ouer as Malan was. Hy slaag sy teologiese admissie-eksamen in 1896 en verwerf daarna sy meestersgraad in die Filosofie (p. 28). Hy het oor die filosofie/denke van Immanuel Kant geskrywe (p. 30). Hy doen sy doktorsgraad onder Hugo Visscher (p. 63). Eers was hy predikant van die NGK in Heidelberg en later (1906) Montagu (p. 70). In 1915 het hy redakteur van Die Burger geword (p. 134). Hy gebruik dan ook Die Burger om vir die volk te preek (p.164). Malan was die minister van binnelandse sake in die Hertzogregering (p.222) en na 1948 eerste minister van die Unie.

    Titel: DF Malan en die opkoms van Afrikaner-nasionalisme
    Skrywer: Lindie Koorts
    Kategorie: Biografie: Histories, polities en militêr
    ISBN: 9780624055853
    Datum Vrygestel: 27 Februarie 2014
    Prys (insl. BTW): R 350.00
    Formaat: Sagteband, 496pp

    Ideologies was Malan Calvinisties en Gereformeerd, alhoewel hy nie sin in die Neo-Calvinisme van Abraham Kuyper gehad het nie. Lg. het die Bybel as die absolute Woord van God gesien, terwyl Malan geglo het dat God allegorieë, legendes en mites gebruik om sy boodskap aan die mens oorgedra te kry. Hy het in die rigting van die Duitse Idealisme oorgeleun (p. 30). Hy onderskryf die denke van Johann Gottlieb Fichte wat taal as die uiting van ‘n sielshoedanigheid tipeer (p. 61). Hy was ook ‘n student van Georg Berkeley (Ierse Biskop) se Idealisme (p. 63). Die taalaktivisme van Gustav Preller het hom beïndruk (p. 68). Hy beskou godsdiens en politiek as teenstrydig (p. 52). Die stryd in SA is een van (p. 68):

    • Afrikanernasionalisme teen;
    • Britse imperialisme en teen;
    • Swart barbarisme.

    Wat treffend van die lewe en geskiedenis van Malan is, is dat, alhoewel elke tydsgewrig uniek en eiesoortig verloop, elke eerste minister van SA sedert 1910 enorme probleme op sy sopbord gehad het. Malan se fokus was grootliks op die Afrikaner gerig en wat dit betref het die Afrikaner sedert die volksplanting ‘n lewe van stryd en oorlewing gevoer.

    Disse op die Malan-spyskaart was, onder meer:

    • Die oorlewing van die Afrikaner en die opkoms van Afrikaner nasionalisme;
    • die Republikeinse ideaal;
    • die armblanke-vraagstuk;
    • onderlinge verdeeldheid en wantroue in Afrikanergeledere;
    • die verhouding Afrikaner-Engelssprekendes en Britse imperialisme;
    • opkoms van die Bolsjewisme.

    koorts_df_malanDie oorlewing van die Afrikaner en die opkoms van Afrikaner nasionalisme

    Die vereniging van Afrikaners was die hoofdoelwit van Malan. Die volkskerk speel ‘n belangrike rol in die skep van nasionalisme (p. 59). Hy het geglo dat die kerk ‘n bindende faktor moes wees om van die Afrikaners ‘n hegte eenheid te maak (p. 127). Daarom was hy ‘n voorstander van aparte eredienste (1857) vir wit en bruin (p. 59). Die mens het ‘n roeping om die Here binne eie kulturele ruimtes te dien (p. 59).

    Malan het geglo dat nasionalisme onkeerbaar was … ja, so onkeerbaar as om die water van die Zambezi met ‘n hand te keer, òf om die vloed van die oseaan met ‘n besem terug te vee, òf om die oostewind met ‘n sif te tem.

    Die mislukking van die Afrikanereenheidskomitee (p. 378) was vir Malan ‘n onaangename gebeurtenis. Hierdie liggaam sou raadgewend wees, aksies koördineer, onenigheid besweer en samewerking bevorder. Persone wat hierdie aksie laat misluk het, was, onder meer drs. Piet Meyer en Nic Diederichs (p. 378). Volgens Malan is die pad van SA bestrooi met versoeningspogings (p. 381).

    Die Republikeinse ideaal

    Onder Malan het die (Herenigde) Nasionale Party ‘n onderskeid gemaak tussen (p.173):

    • onafhanklikheid as beginsel en
    • republikanisme as regeringsvorm

    Malan wou die grootste afstand moontlik tussen die Afrikaners en die Britse kroon bewerkstellig (p. 177). Hierdie afstand het behels dat die Afrikaner sy eie regeringsvorm moes kon kies (p. 178).

    Armblanke vraagstuk

    In die politiek van Malan moes die verstedelikte armblankes na die platteland teruggaan en grond gegee word (p. 166). Dit moes geskied deur middel van staatsgrond, maar ook onteiening.

    Malan steun op die Carnegieverslag insake blanke Afrikanerarmoede en bevorder die ideaal van geskeie woonbuurtes (p. 327).

    Onderlinge verdeeldheid en wantroue in Afrikanergeledere

    Malan het dikwels gekla oor die gebrek aan dissipline in Afrikanergeledere (p. 171).

    In Utrecht waar hy studeer het, het hy met president Paul Kruger kennis gemaak (p. 50). Ander besoekers na Nederland was: generaals Louis Botha, Koos de la Rey en Christiaan de Wet. President Steyn wat ook Nederland besoek het, het ‘n groot indruk op hom gemaak (p. 62).

    Malan se verhouding met JBM Hertzog was gespanne. Hertzog het bv. Afrikanerskap en Suid-Afrikanerskap as wisselterme gebruik (p. 104). Hertzog was so diplomaties soos ‘n weermagtenk en taktvol soos ‘n kanon (p. 105). Hertzog het tevergeefs probeer om Malan by die Smeltersinisiatief tussen die Nattes en Sappe te betrek. Malan verset hom ook teen Louis Botha se konsiliasiepolitiek (p. 121).

    Oor Jan Smuts het Malan geen goeie woord nie. Toe Malan en andere ‘n petisie insake die begenadiging van die doodsvonnis vir Jopie Fourie aan Smuts wou oorhandig, het Smuts in sy huis weggekruip (p. 125).

    Ironies genoeg het Malan ‘n nouer samewerking en vertroue ervaar met minister Klasie Havenga (leier van die meer gematigde Afrikanerparty) as met die politieke heethoofde van Transvaal (J G Strydom en andere).
    In Malan se betrokkenheid by die politiek van verdeeldheid in verskillende instellinge, is gepoog om aansluitende samewerking te bewerkstellig tussen (p 369):

    • Nasionale Party
    • Reddingsdaadfonds
    • Handhawersbond
    • Die Ossewabrandwag (leier: JFJ van Rensburg)
    • Die FAK

    Volgens Malan was verraad om elke hoek en draai te vind (p. 372). Disinformasie was aan die orde. Die Malaniete is dikwels voorgestel as Malanazi’s. Malan wat nooit pro-Hitler was nie het by geleentheid verklaar dat sommige Afrikaners so pro-Hitler geraak het, dat geoordeel is dat Hitler ‘n pro-Afrikaner-simpatiseerder was (p. 374).

    Die verhouding Afrikaner-Engelssprekendes en Britse imperialisme

    Die Jamesoninval van 1895 in Transvaal het Malan met weersin vervul (p. 31). Hy beskou Engelstalige Suid-Afrikaners as pragmatiste sonder funderende beginsels (p. 55). Malan het gemengde huwelike tussen Afrikaners en Engelstaliges teengestaan (p. 94). Malan het aan ‘n twee-spoorbeleid van Afrikaners en Engelssprekendes geglo (p. 105).

    Opkoms van die Bolsjewisme

    Malan word geskets as iemand wat beide anti-kapitalisties en anti-sosialisties was (p. 27). Die kommunisme is daarop gerig om die christelike beskawing te verwoes (p. 384).

    Apartheid en die Bruinmense asook die Swartes

    Swart politiek was vóór 1948 klaarblyklik nie ‘n hoofitem op die politieke agenda van Malan nie. Die Burgerkoerant het die begrip die eerste keer in 1943 gebruik (p. 385). Dit sou die Engelse idee van segregasie vervang. Apartheid lê ten grondslag van die NGK se Sendingsbeleid en waarborg lewensruimtes vir alle kultuurgemeenskappe. In 1947 het die NGK ‘n pleidooi vir ‘n omvattende rassebeleid teen verbastering gelewer (p. 394).

    Sy standpunt was dat kleur op andersoortigheid dui en nie op meerderwaardigheid nie (p. 390): dit is ‘n God-gewilde orde. Selfbehoud van die groep is die eerste wet van die natuur (p. 393).

    Sy houding jeens die bruinmense was paternalisties (p. 93). Hy het die voogdyskapsbeginsel as rigsnoer geneem (p. 93). Die kleurlinge was nie deel van die Afrikanerdom nie, maar dan tog deel van die Westerse beskawing (p. 216).

    Dit is in die regeertyd van Malan wat die beleid van industriële segregasie aanvaar is (p. 211). Die behoeftes van swart “onbeskaafdes” en van half-beskaafdes is anders gesien as dié van die witmense (p. 211).

    Malan bied apartheid aan as sinvolle alternatief vir die Britse segregasie-idee. Komponente van apartheid sluit in (p. 329):

    • Territoriale grense
    • Politieke afsonderlikheid
    • Industriële geskeidenheid

    Ander sake

    Ander sake waarmee Malan moes worstel, het ingesluit:

    • Die Mynwerkerstaking 1922 (p. 205)
    • Die Wetsontwerp op Vroueregte 1923 (p.202)
    • Die verkiesingsooreenkoms met die sosialistiese Arbeiders (1924) (p. 222)
    • Die vlagkwessie sonder die Engelse Union Jack waarteen die Engelse in verset gekom het (p. 223)
    • Die Wetsontwerp op Emigrasie van Indiërs terug na Indië (p. 247)
    • Opponering van die sosiaal-sosialistiese Gryshemde (1933).
    • Simboliese Ossewatrek (1938) (p. 246).
    • Inwyding van die Voortrekkermonument (1939) (p. 247)
    • Die Tweede Wêreldoorlog (p. 348).
    • Skeuring van die NP na samesmelting (p. 362)
    • Die Tweede Ekonomiese Volkskongres (1939) en stigting van die Reddingsdaadfonds (1940) (p. 368)

    Malan se hoogtepunt was toe hy die Nasionale Party in 1948, met die hulp van Klasie Havenga, na oorwinning gelei het. In daardie verkiesing het die HNP van Malan en Havenga tesame 79 setels en die Verenigde Party van Smuts en die Arbeiders 71 setels verwerf (p. 397). In die 1953-verkiesing het Malan 30 setels meer as die Verenigde Party gekry (p. 417).

    Malan het op 74 jaar eerste minister geword (p. 400). In sy regeertyd is die volgende apartheidswette op die wetboek geplaas (p. 401):

    • Verbod op Gemengde Huwelike (1949)
    • Ontugwet (1950) wat seksuele verbintenisse oor die kleurgrens ‘n misdaad gemaak het
    • Die Groepsgebiedewet
    • Die Bevolkingsregistrasiewet (1950)
    • Die Wet op die Onderdrukking van die Kommunisme (1950)
    • Die Wet op die Afsonderlike Verteenwoordiging van Kiesers (1951)

    Dr. Daniel Francois Malan bedank na veertig jaar in die politiek. Sy grootste ondersteuningsbasis was in die Kaap, waar leiers soos dr. Eben Dönges, Paul Sauer en Eric Louw sy hande gesterk het. Sauer wou hy eers minister maak nadat hy behoorlik gekatkiseer en voorgestel is.

    ‘n Laagtepunt in die politieke lewe van DF Malan was dat sy keuse van Klasie Havenga as sy opvolger deur die Transvalers (Strijdom en Verwoerd, onder meer) afgewys is en dat JG Strijdom as eerste minister verkies is.

    DF Malan sterf op 7 Februarie 1959.

  • Grondwetlike moontlikhede vir selfbeskikking

    Grondwetlike moontlikhede vir selfbeskikking

    Dr Christo Landman
    Dr Christo Landman

    Deur Dr Christo Landman

    Indien die grondwetlike reg op selfbeskikking nie noodwendig in onbruik sal verval nie, sal politieke partye wat dit voorstaan en ook organe van die burgerlike samelewing ‘n nasionale beweging moet word om pluralisme, as alternatief vir sosialisme en liberalisme aan te bied. So ‘n politieke offensief vra leierskap en sal nuwe hoop vir tradisionele en ander kultuurgemeenskappe gee.

    So het dr. Christo Landman verklaar, tydens die jaarvergadering van die Unrepresented Peoples Organisation (UNPO), op 21 November 2013, gehou in die Volksraadsaal van die Parlement.

    Insgelyks sal die President gevra moet word om ingrypende veranderinge aan die bestuur en werkswyse van die Kommissie vir Gemeenskapsregte (a.185) aan te bring. Die Kommissie is ‘n belangrike grondwetlike meganisme vir die bevordering en die beskerming van gemeenskapsregte.

    Daar is ‘n gaping tussen die geskrewe grondwetlike teks en die uitvoering daarvan. Daar is ook ‘n ongelyke behandeling tussen die reg van swart tradisionele gemeenskappe teenoor die reg van ander kultuurgemeenskappe.

    Nommer XII van die grondwetlike beginsels van ooreenkoms tussen die politieke onderhandelingspartye, wat aanleiding tot die 1993- en ’96-grondwette gegee het, lees dat kollektiewe regte in sake selfbeskikking erken en beskerm sal moet word.

    Selfbeskikking in die RSA Grondwet (1996) het betrekking op die reg van gemeenskappe. ‘n Gemeenskap word met taal, kultuur, godsdiens en ook met territoriale selfbeskikking in verband gebring.

    In terme van artikel 211 en 212 geniet swart tradisionele gemeenskappe reeds voor 1993 territoriale selfbeskikking. Sulke gemeenskappe op hulle gemeenskapsgronde, wat kollektief besit word, se magte en funksies word in die voorgestelde Traditional Leadership-konsepwet tot die plaaslike regeringsvlak beperk. Desondanks kry tien konings en sowat 5411 kapteins en hoofmanne jaarliks sowat R650 miljoen vir ongekwalifiseerde dienste. Die parlementere konsep-wet op Tradisionele Leierskap 2013, wat tans onder oorweging is, is vaag oor die funksies van tradisionele ampsdraers. Dr. Landman waarsku tradisionele leiers dat terwyl hulle groot salarisse as vorm van omkoop kry, die funksies van tradisionele gemeenskappe progressief mee weggedoen word. Uiteindelik het kapteins net in naam ‘n bestaan.

    In geval van die reg van kultuurgemeenskappe op selfbeskikking binne ‘n gebied of gebiede, swyg die ANC en regering soos die graf. Daar is sedert 1996 niks gedoen om inhoud te gee aan die bepaling in artikel 235 dat ‘n nasionale wet sodanige selfbeskikkingsvorme omskryf nie. Derhalwe, het dr. Landman verklaar, neem die Nasionale Burgerregte-raad nou die inisiatief om bevoegde regsgeleerdes te taak om ‘n konsep-dokument oor artikel 235 te formuleer.

    Selfbeskikking as beginsel, met die inhoud van interne outonomie of selfstandigheid, word grondwetlik gedefinieer as die reg van persone in vrye assosiasie, om beslag te gee aan een of meer aspekte in verskillende kombinasies in die Handves van Regte en om verskillende vorme van selfbeskikking in eie gebiede met die owerheid te beding en in wetgewing vasgelê te kry.

    Die grondwet bevat reeds die volgende vorme of modelle van selfbeskikking:

    Die reg van persone om saam met ander persone, kultuur-, godsdiens- en taalvereniginge en ander organe van die burgerlike gemeenskappe te vorm, in stand te hou en daarby te mag aansluit [a.31(1)(b)].

    Die reg op die instelling of erkenning van ‘n kultuur- of ander Raad (Council) of Rade vir die bevordering en die beskerming van gemeenskapsregte [a.185(1)(c)].

    Die reg op territoriale selfbeskikking op die plaaslike vlak, van ‘n tradisionele gemeenskap, ingevolge gewoontereg, onderhewig aan nasionale wetgewing [a.211 en 212].

    Die reg op territoriaalgebaseerde en onderhandelde vorme van selfbeskikking vir ‘n tradisionele kultuurgemeenskap of gemeenskappe, ondergewig aan nasionale wetgewing [a.235].

    Daar is egter sekere grondwetlike beletsels wat eksterne selfbeskikking, los van die RSA, onmoontlik maak. Dit sluit in: die feit dat die RSA “aan al sy mense” (voorwoord tot die Grondwet) behoort, die reg op bewegingsvryheid van die burgers, die feit van een burgerskap vir almal, en die onverdeelbaarheidsbepaling dat die RSA “een, soewereine demokratiese” staat is [a.1].

    Daar is verskillende rolspelers in die waarmaking van selfbeskikking, waaronder:

    ‘n Goedgeorganiseerde burgerlike gemeenskap.

    ‘n Sterk parlementêre vennoot wat ‘n staatsvorm voorstaan wat ruimte vir individuele en groepsregte gee.

    ‘n Goed-funksionerende Kommissie vir Gemeenskapsregte [a.185] wat nie vir politieke gewin deur òf ‘n sosialistiese magstaat òf liberale demokratiese staat misbruik word nie.

    Beide die Afrikaner en die Khoi/San-gemeenskappe is belangrike rolspelers om selfbeskikking op te eis.

    Afrikaners is die politieke proses ingelei met ‘n geelwortel dat ‘n Volkstaatsraad [1993-grondwet] ondersoek sou instel na selfbeskikkingsvorme. Verder dat die Kommissie vir Gemeenskapsregte die funksies van die Volkstaatsraad sou oorneem. Die artikel in sake territoriale selfbeskikking [a.235] is ter wille van die Afrikaners in die 1996-grondwet ingesluit. Dan maak die 34 onderhandelende beginsels onderliggend aan die grondwette van 1993 en 1996 spesifiek hiervoor voorsiening.

    Die Khoi- en die San-gemeenskappe voldoen aan die definisie van Eerste (inheemse) Mense in Suider-Afrika en kan aanspraak maak op die regte soos vervat in die Verenigde Nasies se deklarasie in sake inheemse gemeenskappe. Desondanks is hulle die vergete gemeenskappe in Suid-Afrika en elders op die sub-kontinent.

    Dit is duidelik dat die ANC of die regering nie die inisiatief gaan neem om selfbeskikking vir die Afrikaners en vir die Khoi- en San-gemeenskappe te verseker nie en dat hierdie gemeenskappe dit self sal moet realiseer. De facto-waarmaking van selfbeskikkingsvorme is waarskynlik die noodsaaklike voortrap van de jure grondwetlik-erkende regte, het Landman verklaar.

  • Konfederasie: die alternatief vir liberalisme en sosialisme

    Konfederasie: die alternatief vir liberalisme en sosialisme

    Dr Christo Landman
    Christo Landman

    deur Christo Landman

    Die Suid-Afrikaanse politiek word tans gekenmerk deur ‘n keuse tussen die sosiaal-demokratiese inmengingstaat en liberaal-demokratiese meerderheidstirannie. ‘n (Kon)federale raamwerk bied vir ons uitkoms.

    ‘n Sosiaal-demokratiese mag/inmengingstaat ken aan die staat soveel oorkoepelende magte toe dat die regering-van-die-dag  op elke terrein, ook op die terrein van burgerlike instellings, inmeng en voorskryf wat mag en wat nie mag nie.

    Die liberaal-demokratiese meerderheidstirannie is die koppetel-benadering waarvolgens individuele regte die bevoegdhede van die staat bepaal, die magte van die staat aan bande lê en burgerlike vryhede tot persoonsvryhede beperk.

    In ‘n diep-plurale samelewing soos die RSA, behoort die demokrasie die volgende verreken:

    • Individuale burgerlike vryhede
    • Die vryheid van burgerlike instellinge (soos kerke, opvoedkundige instellinge, ens.)
    • Die interne vryheid en aspirasies van gemeenskappe volgens ‘n bepaalde lewens- en wêreldbeskouing, kulturele etos en religieuse rigting

    Die oogmerk van hierdie artikel is om so ‘n alternatiewe bedeling binne die konteks van die grondwet en aan die hand van streeksontwikkelinge te beredeneer. Die towerwoord  vir hierdie alternatiewe model is die reg op selfbeskikking.

    Grondwetlike selfbeskikkingsvorme

    Die Grondwet van die RSA maak voorsiening vir die volgende selfbeskikkingsvorme/modelle:

    • Die reg van (nie-regerings-) burgerlike instellinge op interne selfbeskikkingsreg.  Artikel 31(1)(b) van die Handves  bepaal dat persone wat aan ‘n kultuur-, godsdiens- of taalgemeenskap behoort die reg het om saam met ander mense kultuur-, godsdiens- en taalverenigings te vorm, in stand te hou en om daarby te mag aansluit.
    • Die reg van taal-, godsdiens-, kultuur- en ander rade om te funksioneer ter bevordering en beskerming daarvan en ter versterking van die demokrasie (a. 185).
    • Die reg van ‘n raad om deur die Kommissie vir Gemeenskapsregte  as sodanig erken te word (a.185).
    • ‘n Vorm of vorme van territoriale selfbeskikking vir gemeenskapsrade volgens eiesoortige taal-, godsdiens- en kultuur- en ander-eienskappe en -behoeftes (a.185).
    • ‘n Oorhoofse wet op selfbeskikking (a.235) wat bg. vorme/modelle sistematiseer, asook erkenning gee aan die VN se deklarasie van die regte van inheemse groepe (by name die Koi en San) as eerste mense van die subkontinent.

    Kommissie vir Gemeenskapsregte

    Die genoemde selfbeskikkingsvorme kan net effektief funksioneer as die werksaamhede van alle rade behoorlik en effektief deur die Kommissie vir Gemeenskapsregte by die regering bevorder en juridies beskerm word.

    Die onafhanklikheid van die 185-kommissie kan net verseker word as die lede/kommissarisse  daarvan deur ‘n onafhanklike regskommissie benoem en met magte beklee word. Vir die afgelope tien jaar is die Kommissie as nasie-bou-instrument gebruik en die funksie daarvan tot beskerming en bevordering van gemeenskapsregte onderspeel.

    Wat van stamowerhede?

    Stamowerhede staan in die post-1994-bedeling as swart gemeenskapsowerhede bekend. Die regte van stamowerhede is gegrond op die interne gewoontereg van sodanige gemeenskappe. Daar word in artikel 211 en 212 van die Grondwet hiervoor voorsiening gemaak. Die tersaaklike wet wat hier geld is die konsepwet op Tradisionele Leierskap. Ook hierdie vorme van selfbeskikking vra om erkenning.

    Die gelykheidsklousule

    Die gelykheidsklousule van die Grondwet stel die eis aan die organe van die staat en aan die regering en wetgewende, asook regsprekende instellinge dat burgerlike instellinge en rade volgens die Romeins-Hollandse regsposisie nie in ‘n nadelige posisie vis-à-vis die inheemse instellinge geplaas sal word nie.

    Funksies van die plurale staat

    Van die belangrikste funksies van die plurale staat, wat beide individuele en gemeenskapsregte erken, is:

    • Desentralisasie van magte bo/sentraal na onder/regionaal, sodat die gemeenskap se inspraak op die plaaslike owerheidsvlak gemaksimaliseer kan word.
    • Desentralisasie van taal-, godsdiens- en kultuur-gemeenskappe na regio/gebiede/deelstate waar sodanige gemeenskappe se kollektiewe regte ten beste administratief hanteer kan word.
    •  ‘n Handves van Kultuur- en Gemeenskapsregte (a.30)
    • ‘n Handves van Godsdiensregte (a.15)
    • ‘n Handves van Amptelike Taalregte (a.6 en 31).

    Onstuitbare (kon)federale staat in aantog

    Dit staan vas dat die subkontinentale ekonomiese samewerking van en tussen Suider-Afrikaanse state onstuitbaar grondwetlike politieke vorme sal aanneem, en wel binne ‘n stelsel wat as ‘n konfederale gemenebes van state bekend sal staan.

    In hierdie verband kan aanvaar word dat etniese nasiestate soos Swaziland, Botswana en Lesotho net so ‘n konfederasie sal binnegaan  as hulle interne etniese soewereiniteit gewaarborg is en hulle assosiasie ook deur sesessie verbreek kan word.

    Burgerlike reg en politieke alliansievorm as noodsaak

    Daar is tans ‘n uitsigloosheid onder kiesers oor die alternatief vir sosialisme en liberalisme. ‘n Politieke alliansie van gelykdenkendes insake bostaande kan die politieke toneel radikaal wysig.  Met ander woorde: die derde alternatief, wat eintlik die eerste keuse moet en behoort te wees, moet as saak van uiterste belang geskep en gevorm word.

    Daarom dat ‘n politieke leiersberaad van die allergrootste belang vir Suid-Afrika en vir die subkontinent is. Wie gaan dit vir ons doen?

  • Selfbeskikking en die Internasionale reg

    Selfbeskikking en die Internasionale reg

    Dr Christo Landman
    Dr Christo Landman

    Deur Christo Landman

    Die onlangse “bitsige” korrespondensie van sekere rolspelers in sake die belang van selfbeskikking in die internasionale reg en betekenis daarvan vir Afrikaner selfbeskikking, noop my om die pen op te neem.

    Die beledigings wat my toegesnou is, het my weer onder die indruk gebring dat ons (die Afrikaners) nie ons selfbeskikking moet probeer regverdig op oppervlakkige (lees: onwetenskaplike) interpretasies van die internasionale regsposisie nie.

    Die reaksie deur een of twee mense was verbasend venynig en onbroederlik.

    My standpunt was dat die “people’s”-begrip nie as kultuurgemeenskappe vertaal moet word nie, maar eerder as nasies (die polities-staatkundige begrip).

    Intussen het ek met drie staatsregsgeleerdes gesprek gevoer. Die drie stem saam, maar omdat ek skriftelike terugvoer van prof. Marinus Wiechers gekry het, gee ek graag sy standpunt weer.

    Intussen het Paul Kruger in rustige korrespondensie daarop gewys dat raadgewende uitspraak van die Internasionale Hof betreffende Kosovo wel ‘n president geskep het, wat die selfbeskikkingsbegrip breër sanksie gee.

    Hier was my argument dat ons onself mislei deur die “people’s”-begrip as volk/kultuurgemeenskap in die Afrikaans oor te sit en dat nasie (die staatkundige begrip) korrek is.

    Verder was my argument dat selfbeskikking in die internasionale regsdokumente verwys na die reg van nasies om uit koloniale kontekste uit te tree en hulle soewereiniteit te vestig.

    Hieroor skryf Wiechers soos volg:

    “Selfbeskikking in die internasionale reg moet — soos Landman tereg aanwys — teen die dekolonisasie tendense en ontwikkeling beoordeel word. Hierdie aandrang op selfbeskikking van ‘peoples’ het impetus na die Eerste Wêreldoorlog verkry en word daar stukrag agter die dekolonisasie van voorheen afhanklike gebiede gegee.”

    Internasionale selfbeskikkingsreg afgeweeg teen nasionale grondwette

    Hieroor het ek beweer dat die SA-grondwet territoriale selfbeskikking bemoeilik. Daar is tans beterweters wat argumenteer dat “’n volk se reg op selfbeskikking nie onderhewig is aan die RSA of enige ander staat se Grondwet nie”.

    Hieroor skryf Wiechers soos volg:

    “Die internasionale reg sanksioneer ‘n grondwet van die hele land, algemene burgerskap en selfbeskikking van die bevolking as geheel. Hierdie sterk beginsel is ‘n direkte uitvloeisel van die opkoms van die nasionale staat en vorm trouens die grondslag van state-erkenning in die internasionale reg.”

    In die geval van die RSA-grondwet lees die grondleggende beginsel van die grondwet in die Aanhef dat die RSA aan al sy inwoners behoort. In artikel 2 word die RSA as een grondgebied  getipeer en op ‘n ander plek as ‘n land met een burgerskap vir almal. In a.235 word die reg op selfbeskiiking van ‘n taal-, godsdiens-, en kultuurgemeenskap onderhewig gemaak aan die reg van die RSA-bevolking in die geheel.

    Kosovo as presedent?

    In ‘n netjiese brief het Paul Kruger tot die gesprek toegetreë met die argument dat die raadgewende uitspraak betreffende Kosovo van die Internasionale Hof alles verander het en ‘n presedent vir sesessie skep. Alhoewel ‘n raadgewende uitspraak van die Internasionale Hof nie ‘n beslissende uitspraak [legal case adjudicate] is nie, is die VN daardeur nogtans van advies bedien oor die grondwetlikheid van die Kosovo-sesessie.  Die Internasionale Hof word in hoofstuk VI van die statute met gesag bekleë om regsadvies aan die VN of sy organisasies te gee.

    Hieroor skryf Wiechers dat dit onseker is of die Kosovo-advies ‘n presedent skep. Die US State Department het op 19 Februarie 2008 verklaar dat “every territorial conflict unique” is en dat die Kosovo-advies nie deur ander separatistiese groepe gevolg kan word nie. Die VN se sekretaris-generaal Ban Ki-Moon het verklaar dat die Kosovo-geval “highly distinctive” is.

    Aan die anderkant van die munt het separatistiese bewegings, soos die Parti Quebecois van Kanada, onder meer voorbeelde, onmiddelik Kosovo aangegryp as sou dit sesessie kondoneer.

    Die vraag is nou wat Kosovo uniek maak:  Kosovo was vroeër ‘n deelstaat van Jugoslawië met sy eie wetgewer, administrasie, regsinstellinge en selfs met ‘n vetoreg in die Federale Parlement van Jugoslawië. Die Serbiër, Milosevic, het gepoog om met die interne soewereiniteit van deelstate soos Kosovo, Kroasië, Slovenië, Bosnia en Herzegovina weg te doen.  Dit het ‘n oorlog ontketen en vandag is hierdie eens Jugoslawiese deelstate vry en onafhanklik.

    In kort: om die Kosovo-uitspraak nolens volens op die selfbeskikkingsreg van Afrikaners van toepassing te maak, is juridies gewaagd. Alvorens die Afrikaners nie ‘n deelstaat beset met ‘n eie administrasie en wetgewer nie, kan ons nie op die Kosovo-uitspraak steun nie.

    Ek wil dit daarom duidelik stel dat ek ten gunste van ‘n Volkstaat en selfbeskikking is, maar waarsku dat regsargumente wat op valse gronde gebaseer is, tot mislukkig gedoem is.

  • Die FAK kan en moet ‘n positiewe rol speel

    In ‘n artikel “Blomtyd vir Afrikaans” (Beeld, 20 November 2012) skryf Danie Goosen en Danie Langer ‘n bykans volbladartikel oor die veranderde kulturele landskap en nuwe kulturele vennootskappe wat in SA onder nuwe kulturele leierskap voltrek. Opmerklik is die feit dat die kopskrif praat van “Blomtyd vir Afrikaans”, in plaas daarvan “Blomtyd vir die Afrikaner” as onderdrukte gemeenskap. Neem die FAK dus nou die funksie van die Afrikaanse Taalraad in?

    Belangrike argumente in die artikel sluit die volgende in:

    ·Nuwe denkruimtes is oopgemaak wat van die ou politieke orde bevry is.

    ·Die ou “establishment” het platgeval.

    ·Die FAK is ‘n tuiste vir talle groeperings wat in die nuwe ruimtes ontstaan en wat mekaar opsoek en vennootskappe met mekaar sluit.

    ·Afrikanerleiers kan mekaar binne die FAK hoor.

    Wat natuurlik ooglopend waar is, is dat belangrike komponente van die FAK juis in die verlede ‘n noue verbintenis met die NP gehad het, waaronder die FAK self. Dit lyk asoof die ou establishment nie platgeval het nie, maar sigself nuut geposisioneer. Insgelyks is die FAK net oop vir diegene wat volgens die FAK se subjektiewe oordeel deel van die nuwe netwerk kan wees. Uitgesluit is wat Danie Goosen in ‘n sms aan my verwoord as die “gek-versameling … onder die vaandel van die Broeders”. Dit is, onder meer, nou daardie 200 plus persone wat op 3 November 2012 ‘n suksesvolle beraad in Pretoria gehou het en waarheen Goosen genooi is, maar nooit opgedaag het nie.

    Van die “groot aantal” organisasies wat in die Beeld-artikel gelys word, is die frontorganisasies van SoliForum aan die voorpunt. Dit sluit in Solidariteit Beweging, Solidariteit Helpende Hand, AfriForum, Sol-Tech, Akademia en die Suid-Afrikaanse Sentrum vir Nederland en Vlaandere.

    Ander organisasies wat lede van die “nuwe alliansie” is, sluit in SAOU, GHA, die SA Vroue Federasie, die Erfenisstigting en die Afrikaanse Taalraad. In hierdie verband is dit merkwaardig dat ‘n Raad, soos die Afrikaanse Taalraad, lid van die FAK kan wees. Insgelyks word ‘n aantal instellinge gelys wat sake-ondernemings is en moeilik as organe van die burgerlike samelewing te tipeer is. Dit sluit in: Protea Boekhuis en Kraal Uitgewers.

    Burgerlike instellinge wat skitter in hulle afwesigheid as deel van die konstellasie is, onder meer: Die Afrikaner Bond, die ATKV, Praag, Afrikaner Alliansie, VVK en die AWB, onder veel meer voorbeelde.

    Dat die genoemde konstellasie van organisasies formidabel voorkom, is onteenseglik waar, maar wat nodig is, is om vas te stel wat hierdie “nuwe denkers” sedert 1996 reggekry het om elke moontlike grondwetlike middel en meganisme te gebruik en uit te put, ten einde ‘n beter bedeling vir die Afrikaner te beding.

    ·Die FAK was ‘n party in ten minste drie pogings om ‘n verteenwoordigende Afrikanerraad, in terme van grondwetlike bepaling 185, sonder sukses tot stand te bring.

    ·Die FAK beraad dikwels oor kulturele selfbeskikking in terme van artikel 31(1)(b) maar het nog nooit presies, in terme van artikel 234 uitgespel, wat daaronder verstaan word nie.

    ·Die FAK het klaarblyklik artikel 235 nog nooit so ernstig opgeneem dat oorgegaan is om uit die burgerlike samelewing die ANC te konfonteer met ‘n konsepwet op selfbeskikking nie; welke wet ‘n voorwaarde vir selfbeskikking is.

    In hierdie verband reageer Christo Landman soos volg in ‘n brief wat in die Beeld van 21 November gepubliseer is:

    “Geagte Redakteur

    Danie Goosen en Danie Langer se artikel “Blomtyd vir Afrikaans” (Beeld, 20 November 2012) laat my dink aan ‘n volstruiseier wat deur ‘n kapokkie uitgedruk is en maar net nie wil uitbroei nie. Wat opmerklik van die FAK-netwerk van organisasies is, is die feit dat die ATKV en Afrikanerbond asook ‘n duisternis volkstaatsorganisasies nie lid van die FAK is nie. ‘n Mens sou wou weet: waarom nie? Kort gelede is die Afrikaner Netwerk ontbind, waarvan die FAK ‘n gespreksgenoot was! Waarom sou ‘n mens wou vra?

    Dan is daar die vraag waarom die FAK dan nie nou na al hierdie sg. regse organisasies uitreik en oorgaan om ‘n verteenwoordigende Afrikanerraad tot stand te bring nie. Die Grondwet van SA maak sedert 1996 voorsiennig vir verteenwoordigende kultuurrade wat as segsliggame vir die etniese verskeidenheid kan optree. In hierdie verband was die FAK by ten minste drie mislukte pogings betrokke.

    Die groter vraag is waarheen die FAK met die Afrikaner wil gaan? Waar staan die FAK mbt die sg. territoriale selfbeskikkingsartikel 235 van die Grondwet en mbt die skryf van ‘n konsepwet op selfbeskikking, soos in artikel 235 genoem word.

    Enige organisasie wat sy sout werd is moet die ideologiese breuk in Afrikanergeledere kan heel, tussen organisasies wat die NP van ouds ondersteun en nie ondersteun het nie.

    Intussen is daar die suggestie dat die FAK inderdaad deur Solidariteit finansieel en administratief oorgeneem is. Is dit so?

    Christo Landman”

    Hierop reageer Danie Goosen in ‘n elektroniese boodskap skerp oor die “ongevraagde aanval op die FAK” wat syns insiens in hulle gemoedere bevestig dat Landman by implikasie deel is van ‘n “gek-versameling … onder die vaandel van die Broeders”. Voorts verwys Goosen na die “selfdestruktiewe tendens wat nou reeds jare voortduur” en belowe hy dat die FAK niks met hierdie groeperinge te doen sal wil hê nie.

    Hierop reageer Landman soos volg:

    “Ek is jammer jy sien dit as ‘n aanval. Raak inklusief dan steun ek julle. Ek is krities ongebonde aan enige organisasie. Ek stel voor ons normaliseer verhoudinge en werk saam aan ‘n artikel 185 verteenwoordigende Afrikanerraad, artikel 234 in sake ‘n handves van kultuurregte, en artikel 235 oor ‘n konsepwet in sake selfbeskikking.”

    Die tyd is inderdaad verby dat Afrikaners kan bly praat en praat sonder dat sy regte in terme van die politieke ooreenkoms van 1992 met die ANC opgeëis kan word. Sinvolle vrae is aan Danie Goosen gevra, waarop ons, die lesers, geregtig is om die antwoorde te hoor.

    Данильченко Харьков

  • Obama, die oordeel van God?

    Is die verkiesing van Barack Obama as president van Amerika een van die nege vloeke is wat Amerika gaan tref? Rabbi Jonathan Cahn, ‘n messiaanse Christen-Jood van New York, skryf in sy omstrede boek “The Harbingers”, van die nege vloeke wat Amerika gaan tref, analoog aan die nege vloeke wat Israel getref het, na die Assiriese inval.

    Dit is 11 September 2001. Die Twintowers lê in ‘n hoop rommel. In die Senaat lewer Tom Daschle ‘n uittartende toespraak, waarin hy verklaar dat Amerika sal opstaan uit die rommel. Op die terrein krap iemand tussen die stof en steen. Daar lê ‘n Bybeltjie op ‘n spesifieke hoofstuk oop. Dit is die hoofstuk oor die toring van Babel. Ook Babel was ‘n daad van uittarting.

    Nie ver van die verwoesting nie, is die kantoor van die legendariese rabbi Jonathan Cahn. ‘n Messiaanse Christen-Jood. Cahn, soos Cohen of Cohn is almal name wat dui op Levitiese verwantskap. In die tyd van Aaron is aan die Leviete die taak opgelê om in die Tempel te werk. Wanneer die Tempel weer herbou gaan word, en daar word bespiegel dat die Israeliregering reeds ver met sodanige planne gevorder het, sal die Leviete weer die funksie vervul van die Tempelpriesters.

    Cahn slaan daagliks die opruiming van die rommel gade. Op ‘n dag word ‘n enorme twintigton reghoekige graniet rots na Ground Zero gebring, met die volgende woorde, gegraveer met die datum 4 Julie 2004, van goewereur George Pataki daarop:

    “Today, we, the heirs of that revolutionary spirit of defiance, lay this cornerstone and unmistakingly signal to the world the unwavering strength of this nation, and our resolve to fight for freedom.”

    Dit blyk dat die Noordelike toring ‘n vyeboom aan die voet daarvan platgeval het. Die stam en wortels van hierdie eens magtige boom is later in gietyster vir die nageslag bewaar en word iewers in die nuwe struktuur ten toon gestel.

    Rabbi Cahn merk verstom op, dat ‘n enorme sipres – bekend as die Arrazboom in Israel – met ‘n hyskraan tot in die gat van die vernietigde vyeboom geplant word.

    In sy eie woorde skryf Cahn:

    “… as I was standing at the edge of Ground Zero, I came across the first puzzle of an ancient biblical mystery and a prohetic message known as “The Harbinger” — which concerns the future of America.”

    Met Harbinger bedoel Cahn goddelike tekens wat op God se oordeel oor Israel en nou ook Amerika dui. In Jesaja 9:7-10 staan, vryvertaal, geskrywe:

    “Die HERE het ‘n boodskap gestuur vir … Israel. Die hele volk … wat so trots en selfversekerd is, moet dit weet. Hulle (die leiers) sê: ‘Die huise van roustene is wel deur die Assiriers omgestoot, maar ons sal met gekapte klip dit herbou; die wildevyebome is wel afgekap, maar ons sal dit met seders vervang.’”

    Dit is duidelik dat God van Israel onderhorigheid verlang het en nie uittarting, “defiance”, nie. Dit is wanneer die volk van God getrou aan God is, dat die beskermende hand van God oor Sy volk sal wees.

    Verstommend verstaan Amerikaanse leiers die teks hoegenaamd nie en haal goewerneur Pataki en die burgemeester van New York in toesprake na 9/11 die teks buite konteks aan, in dieselfde gees van uittarting, “defiance”, soos die destydse leiers van Israel. In hierdie opsig is Israel van ouds ‘n prototipe van die VSA van vandag. In beide Israel en die VSA se ontstaan is die soewereiniteit van God erken.

    Beide in Israel en in die VSA is die religieuse wortels van hul volksbestaan later stelselmatig vergeet en selfs ontken. Cahn verwys na verskillende voorbeelde in die VSA:

    ·Die bekende begrippe “God bless America!” word al hoe minder en minder gebruik.

    ·’n Regter van Kalifornie beslis dat die woorde van Abraham Lincoln “that this nation, under God, shall have a new birth of freedom” ongrondwetlik is.

    ·Barack Obama spreek die Huis van Verteenwoordigers toe en laat die woord “Creator” weg uit die frase “that men are endowed by their Creator with certain inalienable rights”.

    ·In die 2012 verkiesing is ‘n lesbiese dame tot Senator verkies en haar plek in die Huis van Verteenwoordigers deur nog ‘n lesbiese dame vervang.

    ·Met die New Yorkse aandelebeurs se ineenstorting was die punte op die beurs merkwaardig 777 laer as voorheen.

    Bogenoemde inligting laat die bekende evangelis Sid Roth vra of dit moontlik is dat hierdie ooglopende parallelle tussen Israel van ouds en die VSA van vandag dui op ‘n oordeel van God wat tot ‘n kataklisme gaan lei.

    Merkwaardig is die ontsettende skade wat die vulkaan Sandy aan Amerika aangebring het, op dieselfde tydstip van die verkiesing. Merkwaardig is dit dat Barack Obama tydens sy eerste twee-gesprek met Romney eintlik verstommend swak gevaar het. Hy was glo nie homself nie. In elke debat het Romney uitstekend gevaar, maar desondanks het Barack Obama die pyp gerook. Is dit gepredestineerd, om Amerika ten gronde te rig, om Amerika sy status in die internasionale range van volkere te laat verloor? Is dit Barack Obama se rol?

    Tyd sal leer!

    topcargo отзывы

  • Bantoesprekers het apartheid geskep

    Die verkeerde persepsie het tot ‘n stereotipe gelei dat dit die beleid van die Voortrekkers was wat die swart bevolkings van Suid-Afrika etnies verdeel het.

    Tewens, as met apartheid bedoel word die desentralisasie van stamme in verskillende (mekaar uitsluitende) tuislande/gebiede, dan is dit die Bantoesprekende etniese groepe van Suider Afrika self wat die vaders van apartheid is.

    Die migrasie van die swart stamme uit Sentraal-Afrika word afdoende deur geologiese bewyse asook genetiese studies gesubstansieer. Die migrasie van die swart stamme van Suider-Afrika vanaf Gaboen, die Kongo en Angola het suidwaarts beweeg en eers Suid-Afrika 300 nC bereik.

    Twee groepe het verskillende migrasieroetes gevolg:
    • die Nguni (Xhosa-, Zoeloe- en Swazistamme) wat hulle aan die ooskus van Suid-Afrika gevestig het; en
    • die Sotho/Tswanas wat hulle in die omgewing van die huidige Lesotho en Botswana gevestig het.

    Die eerste kontak van die Xhosas met die Trekkerboere by die Oos-grens was eers in die 18e en 19e eeu.

    In die huidige KwaZoeloe was die groot Mtetwa-stam in ‘n oorlewingstryd met die kleiner Ndwandwe gewikkel. Die Ndwandes het by die geveg van Mhlatuze die oorhand oor die Mtetwas gekry toe Zwide in 1818 vir Dingiswayo gedood het.

    Sjaka wat die militere beheer van die enkele klein Zoeloestam oorgeneem het, het uiteindelik ‘n groot aantal stamme probeer oorneem, wat weer gelei het tot die Mfecane of massaverhuising of -vlug van stamme, waaronder die Matabeles, tot sover as die huidige Zimbamwe.

    In Zoeloeland is Sjaka deur sy half-broer Dingane gedood en is Dingane, met die hulp van die Natalse Voortrekkers, deur Mpande gedood.

    Wat ons dus nou ken as die etniese volkstate van Lesotho, Swaziland en Botswana asook die etniese TBVC-state onder dr Hendrik Verwoerd (Transkei, Ciskei, Venda en Ciskei) is die resultaat van gesegregeerde apartheid van die swartes self en kan nie die blankes ten laste gele word nie. Die beleid van die destydse NP was om gewoon staatkundige erkenning te gee aan die diversiteit van onderling strydende swart etniese groeperinge.

    лобановский александр игоревич класс

  • Talewet ‘n ideologiese bolwerk

    Die nasionale regering se verpligting wat in die wetsontwerp uiteen gesit word is om die taalbeleid te stuur en te moniteer (2(a) en om taaleenhede (units) tot stand te bring.

    Adviserende (8)(a) taaleenhede moet tot stand gebring word om gelyke behandeling te bevorder (6(1)(a)ii) en om die betrokke Minister te adviseur (6)(1)(a)(i).

    ‘n Minister sal die Wet met wyse magte administreer, wat insluit:

    · Die afkondiging van regulasies in sake die taalbeleid (14(1)(a) na konsultasie met die Pan Suid-Afrikaanse Taalraad (1995) mbt die administrasie van die wet (14(1)

    · Die monitering van die gebruik van die amptelike tale (9(1).

    · Evaluering van die verslae van taaleenhede (units) 9(2).

    · Jaarlikse verslaggewing aan die Parlement (10).

    Die taalbeleid moet voldoen aan artikel 6(3) van die Grondwet. Dit is voorskriftelik dat ‘n orgaan van die staat ten minste drie amptelike tale moet gebruik (4(2)(b). Die taalbeleid moet uitspel hoe die tale gebruik sal word (4(2)(c). Dit moet ook voorsiening maak vir ‘n meganisme om besware van die publiek aan te hoor (4)3)(a).

    Die amptelike tale moet op die basis van gelykheid en van pariteit “of esteem” gebruik word (2)(b), ten einde publieke toeganklikheid te bewerkstellig (2)(c).

    Spesiale melding word gemaak van die grondwetlike voorskrif dat die inheemse tale se status verhoog word.

    Kommentaar:

    Die sentralisering van mag in die hande van die nasionale regering en van ‘n gedelegeerde minister van die nasionale regering val op. Terwyl die Grondwet ‘n sinvolle onderskeid maak tussen organe van die staat (239) en organe van die burgerlike samelewing (31(1)(b) en die bevordering en beskerming van taalregte eintlik ‘n burgerlike aangeleentheid is, is dit opvallende dat die inspraak van gemeenskappe in gebiede waar spesifieke tale dominant is, afwesig is.

    Die wetsontwerp loop die gevaar dat die taalbeleid ‘n gepolitiseerde een sal wees wat tot polarisasie en konflik sal lei en wat nie in die nasionale belang is nie.

    ‘n Sinvolle taalbeleid wat in ‘n taalwet beliggaam moet word moet differensieer tussen tale wat op ‘n nasionale basis en daarnaas op ‘n regionale basis gebesig word, ten einde te verseker dat ‘n orgaan van die staat die publiek sal bedien in die taal wat prominent binne die regio gebesig word.

    Die wet moet spesifiek wees oor die sg. inheemse tale, veral met betrekking tot Afrikaans. Indien die wet nie hieroor spesifiek is nie, sal die politieke en ideologiese diskresie van die Minister deurslaggewend wees, wat sekerlik tot die benadeling van Afrikaans sal wees.

    Die hele gemors in sake die talewet hou verband met die weglating in die 1996-grondwet van die voorskrif in die 1993 grondwet dat die afbreuk aan die gevestigde belange van ‘n bepaalde taal, soos Afrikaans, gedoen mag word nie – dus nog ‘n onverskoonbare mistasting van De Klerk en kie, waarby ingelyf is Roelf Meyer.

    Данильченко Юрий Брониславович компромат

  • Halwe waarhede en gevaarlike stereotipes

    Die grondkwessie in SA bly hoog op die agenda van die ANC en sy trawante op die grond. ‘n Mens hoef net na Radio 702 te luister om te hoor hoedat radikale (of is dit dalk alle? swartes die persepsie uitspreek dat blankes histories die grond van swartes gesteel het. In hierdie verband is ‘n halwe waarheid wat ‘n persepsie en nog later ‘n stereotipe in denke geword het, gevaarliker as ‘n leuen!

    Dr. Pieter Mulder het vir die eerste keer in jare vir hom naam gemaak onder Afrikaners deur die ANC-regering in die parlement aan te vat oor die wanopvatting dat blankes swartes se grond gesteel het. President Zuma het in sy staatsrede skerp teen Mulder gereageer en om die kroon te span het die DA se nasionale woordvoerder, ene Mmusi Maimane, hom in ‘n verklaring tot die ANC-koor toegevoeg, deur ‘n aantal wilde stellings te maak.

    Maimane wil vir Mulder ‘n les in die geskiedenis leer, lui sy verklaring van 16 Februarie 2012. Maimane verwys na die “narrow minded constituency” van Mulder, en bevraagteken Mulder se standpunt dat swartes nie op alle grond aanspraak kan maak nie, omdat swartes sowat 40% van alle grond voor die koms van wittes, nie beset het nie.

    Hy veroordeel die 1913-Wet op grondbesit wat 87% van die grond aan blankes laat toekom het en wat apartheid se oorspronklike sondeval was en verwys na die lyding van swartes as gevolg van grondontneming.

    By ontvangs van die Maimane-verklaring, was my eerste reaksie dat hy na sy maai moet vlieg, maar het ek tog besluit om ‘n aantal vrae aan Maimane te vra. Dit is vrae wat aan die wortel van die grondprobleem lê:

    Het die Nederlandse Oos-Indiese Kompanjie in 1652 ‘n verversingspos aan die Kaap tot stand gebring deur die anneksasie van grond wat toe aan ‘n bepaalde staat, regering, owerheid of volk behoort het?

    Het die Vryburgers wat die binneland ingetrek het dus ook grond wat aan ander behoort het, geannekseer?

    Het die Voortrekkers eers in die Vrystaat en ander in Transvaal twee Boererepublieke tot stand gebring deur grond van ander volkere met ‘n eie regeringsvorm te annekseer?

    Watter blanke owerheid het in 1913 die vermeende arbitrêre grondverdeling gemaak?

    Is daar na 1913 en by name deur die regering van dr. H F Verwoerd nog grond tot die 1913-grondverdeling gevoeg, en indien wel, hoeveel en waar?

    My vermoede is dat as Maimane tog wel sal antwoord, dit in vae propagandistiese terme sal wees. Die waarheid is dat die saak feitelik gans anders is. Ek het my reaksie op die Maimaneverklaring aan Beeld gestuur, in die hoop dat dit geplaas sal word, maar ook dit het nie gebeur nie. Die brief lui:

    “Thomas van der Merwe et al verklaar in sy “Historical Foundations of SA Private Law (p.93) dat die Kaap ‘n res nullius (‘n ding sonder eienaarskap) was en dat die Kaap in die besit van die Hollanders ingevolge die Romeins-regtelike reël van occupatio gekom het. Die Vryburgers het permanensie aan die teenwoordigheid van die Nederlanders gegee. Die Voortrekkers het hierdie reg op okkupasie van grond wat nie deur ‘n staat besit word nie na die binneland in die Vrystaatse en Transvaalse Republieke uitgebrei.

    Die nasate van die Hollanders het dus ‘n onvervreembare eerste okkupasiereg op die Wes-Kaap en op die grondgebiede van die Vrystaatse en Transvaalse Republieke.”

    Nou iets oor die 1913-grondverdeling. Hierdie verdeling kan nie die apartheid van dr. Malan ten laste gelê word nie, want die Nasionale Party is eers in 1914 gestig. In 1913, ‘n kort drie jaar nadat Afrikaners in die Unie van Suid-Afrika as gevolg van die nederlaag teen Groot Brittanje ingedwing is, het die Unieregering grondbeskerming aan die swart volkere in hulle tradisionele gebiede (Ciskei, Transkei, en ander) verleen. Hierdie daad is later deur dr. Verwoerd opgevolg deur nog grond aan die nasionale etniese state toe te voeg. Die oogmerk van Verwoerd moet binne die breër politieke prentjie verstaan word. Hierdie breër prentjie lyk soos volg, dit nog na aanleiding van Neels Jackson se ewe verwronge beeld insake apartheid.

    Ek verwonder my steeds dat joernaliste soos Neels Jackson, hierdie keer oor apartheid (Beeld, 9 Februarie 2012), sonder ‘n diepgaande kennis oor sake skryf. Die resultaat is dan niks anders as propaganda nie!

    Voor 1910 was die Britsgeïnspireerde beleid rasgebaseerde segregasie. Na 1948 was die, nog steeds rasgebaseerde, beleid van dr. DF Malan apartheid.

    Die politieke oorname van dr. HF Verwoerd het die beleid laat verlê na volks- of kultuurgebaseerde afsonderlike ontwikkeling. Daar is toe uitgegaan van die standpunt dat die individu in kulturele gemeenskapsverband moes ontwikkel.

    Om dit te kon doen, moes die politieke roereier ontstrengel word. In die tussentyd deur sg. “kleinapartheid”-maatreëls. Die beleid het vanselfsprekend ook tot beperkte volksverskuiwings aanleiding gegee, ten einde konsolidasie van grondgebied te verseker. Jackson kan gerus die grondwette van Bophuthatswana en ander by my kom lees, sodat hy kan weet waaroor dit gegaan het.

    Ons wat destyds in politieke huise grootgeword het, was bewus daarvan dat die einddoel van Verwoerd ‘n konfederale Suider-Afrikaanse gemenebes van nasies (of volke), elkeen in ‘n eie hartland was.

    Die nasate van Verwoerd boekstaaf die morele gronde van Verwoerd se beleid in Orania. Hoe langer hoe meer ons in die roereier en klasgebaseerde (ryk-arm) Suid-Afrika na 1994 leef, hoe meer verlang ons na ‘n kultuurgebaseerde samelewing waar elkeen se identiteit beskerm word.

    Om kort te gaan: Afrikaners is dit aan hulle kinders verskuldig om ‘n ware beeld insake apartheid en die grondverdelingaangeleentheid te hê.

    Фильчаков прокурор харькова