Category: Johann Theron

Johann Theron is ‘n kommunikasiekundige.

Johann Theron: Die saak vir Zuma

Hernieude Zuma-histerie word wyd en syd deur die Suid-Afrikaanse hoofstroommedia verkondig. Die meestal onkundige lesers voel verontreg deur die groeiende lys van wandade wat hulle president straffeloos pleeg, maar word andersyds onthuts deur dieselfde president wat “veg” teen die oorweldigende aanklagte teen sy lydende persona.

Dit is duidelik dat daar twee kante van die storie is en dat die “storie” al so lank aanhou dat Suid-Afrika eintlik in die donker verkeer as gevolg daarvan. Hierdie donkerte kan verduidelik word deurdat die “media” bereid is om swakker ekonomiese graderings te aanvaar (wat hulself benadeel), net om van Zuma ontslae te raak.

Die saak moet egter in ‘n breër konteks beoordeel word. Met die demokratisering van Suid-Afrika het toentertydse president FW de Klerk aangedui dat ’n “geleentheidsvenster” ’n vreedsame Suid-Afrika moontlik maak teenoor die alternatief van “burgeroorlog”. Hierdie geleentheidsvenster het van die buiteland gekom in die vorm van Amerika se “Nuwe Wêreldorde”.

Ná 25 jaar word weer na ’n teenvoeter vir ‘n dreigende burgeroorlog gesoek. Die neo-liberalistiese tegnieke wat aanvanklik gebruik is om (vreedsame) demokrasie te vestig, het intussen een kant van die (konflik) probleem geword. Hierdie toestand dra daartoe by dat Suid-Afrika weer deur donker wolke omgewe word — met geen einde in sig nie.

Daar is egter weer ’n geleentheidsvenster in die vorm van die Donald Trump-effek. Sy voorstel is die teendeel van die NWO, wat die nuwe geleentheid verduidelik. Maar die nadeel van Trump se benadering is dat hy Amerika belangriker ag as die res van die wereld. Met ander woorde, hy gaan Suid Afrika nie te hulp snel met beloftes soos wat Bush gedoen het nie.

Dit laat mens amper voel asof die dak nou ingeval het en dat “oorlog” nou ons voorland is.

Die geleentheid is egter juis dat ons —net soos Trump — Suid-Afrika voorop moet stel. Maar daar is ’n paar probleme daarmee ook. Die eerste is die “burgeroorlog” wat opgelos moet word. Die geskiedenis wys dat ’n nuwe vredesverdrag tussen alle partye moontlik onderhandel kan word.

Daar is onlangs bevind deur Brand SA dat Suid-Afrika blykbaar nie ’n spesfieke waarde of identiteit het nie. Met ander woorde, ons kan nie soos Australië iets bemark gegrond op die “Australian Way”, of soos Amerika op die “American Way” nie. Dit ondersteun die gedagte van ’n tweede vredesverdrag, omdat dit die pad (way) na die toekoms kan aandui.

Ons toekomspad word ook baie sterk beïnvloed deur globaliste soos George Soros (veral op die Suid-Afrikaanse middelklas). Suid-Afrika word redelik aanvaar deur ontwikkelde lande as mededingend en die middelklas is dus redelik Westers. Die volgende grafiek vra wie nou eintlik voordeel trek uit globalisme.

Duidelik is globalisme nie tot voordeel van die gemiddelde Suid-Afrikaner nie.

Verder het die “International Spectator” onlangs die volgende oor Indië weergegee:

“India – 7.6% GDP growth in 2016 – Middle class to grow 900% by 2040”

Dit word nou meer duidelik dat Suid-Afrika se middelklas werklik swakker word as dié van mededingende lande. Verder kan afgelei word dat dit tot die middelklas se voordeel sou wees as fokus op BRICS sou verskerp, in plaas van op Europa en Amerika.

Daar is egter ’n interessante kronkel in hierdie kat se stert. Onlangse opnames in lande om te bepaal of hulle van globalisme hou het die volgende grafiek opgelewer:

Die afleiding hier is dat die lande (waar globaliste woonagtig is) besig is om hulself van globalisme te distansieer. Dit is oor die algemeen ontwikkelde lande, terwyl ontwikkelende lande saamstem met globaliste.

Suid-Afrika sit met die teenstrydigheid dat samewerking met ontwikkelende lande aangemoedig word (soos Indië), maar dat globalisme intern onwenslik is. Die antwoord hierop is dat aangesien globalisme gefaal het in sterk lande soos in Europa, dat dieselfde gaan gebeur in swakker lande (omdat globaliste dit juis uitbuit).

Daarom sal Suid-Afrika eerder gesien word as ’n voorbok gedurende onderhandelinge met sulke lande, terwyl dit onderhandelinge met Amerika en Europa sal vergemaklik. Inderwaarheid ’n wen-wen-situasie.

Die geleentheidsvenster vir Suid-Afrika is dus om van globaliste ontslae te raak en self die pad vorentoe te ontdek. Dit kan egter nie gedoen word deur die burgeroorlog aan te moedig nie, maar om dit te ontmoedig d.m.v. ’n vredesverdrag.

Net soos gedurende die Trump-verkiesing, kan sosiale media doeltreffend gebruik word om Zuma te ondersteun.

1 December 2016
Oorgangsproses van Klein na Groot denke
Onlangs is die klein teenoor groot denke bespreek veral met die Afrikaner in gedagte. Maar omdat die Afrikanerstam ontwikkelend van aard is, is die tekortkominge om meer volwasse te word grootliks gebaseer rondom die gedagte van ontwerp.

Voorbeelde hiervan is dat mens jou eie kan taal ontwerp, jou eie kar kan ontwerp, jou eie huis kan ontwerp en wat dan daar uitvloei is jou eie oorlewingstradisies (en politiek) wat pasmaak ontwerp moet word. Wat hier duidelik behoort te wees, is dat ontwerp op persoonlike vlak moet uitstyg na organisasievlak waar prosesse in plek moet kom om hierdie ontwerpsaksies voortdurend te onderhou – want soos ons almal (teen hopelik die tyd) weet, is niks konstant nie en is evolusie voortdurend en aanhoudend.

Een voorbeeld van oorlewingstradisies is die ontwikkelling van Skandinawië onder Margrete I wat voor 1412 daarin geslaag het om Denemarke, Noorweë en Swede saam te gooi waarna haar seun Eric nie net dit bestuur het nie maar ook met die Engelse Koning Henry IV se dogter getrou om so ‘n verdedigingspakt te sluit en daarmee Engeland en Skandinawië se oorlewing te bevorder. Wat min mense ook weet vandag is dat die Vikings ‘n rewolusie in Engelse administrasie veroorsaak het, wat vandag nog oorleef.

Wat geskiedkundig duidelik word, is dat die ontwerp van administrasie die kern is van organisatoriese oorlewing. In moderne besigheid het die skrywer Jim Collins in sy boek How The Mighty Fall: And Why Some Companies Never Give In ‘n lys van standaard foute beskryf wat organisasies wat wil oorleef – nie moet maak nie.

Byvoorbeeld, as mens ‘n nuwe politieke party wil begin, dan is daar ongeveer 27 administratiewe foute wat jy nie moet maak nie (nadat jy al die mooi goedjies soos visie, missie, strategie, besigheidsmodel, beleide ens. vasgestel het).

Die oorgang van klein na groot denke neem tyd. Net soos wat dit Margrete I vir jare gesukkel het net om haar seun in ’n sterk posisie te plaas, net so het dit die firma Denel jare geneem om hierdie konsep te verstaan (wat hulle intussen oor 20 jaar verloor het). Die tegniek wat hulle destyds gebruik het, was die Stelsel Ingenieurs proses wat baie prosesse insluit soos bv. die Aanskaffingsproses. Omdat die Weermag goedere wou aankoop het Krygkor hierdie proses geïmplementeer. Dit gaan kortom oor:
- fisiese behoeftebepaling (van die soldate),
- omskakeling na funksionele parameters,
- ontleding en en simulering van oplossingsmodelle,
- ontwikkelling van oplossingsspesifikasies
- bou en toets van toerusting en prosesse
- industrialisering van bogenoemde toerusting en prosesse
- operasionele implementering en verifiëring teen die oorspronklike behoefte
Alhoewel hierdie proses baie meganisties lyk, is daar heelwat kreatiwiteit by elke stap betrokke. Dit wys byvoorbeeld aan ’n besigheidsman dat hy nie self hierdie proses moet uitvoer om by beter besigheidsprosesse of selfs produkte uit te kom nie,maar dat hy mense moet kry wat dit reeds ken en selfs kan optimiseer.

Om van klein na groot denke te beweeg moet hierdie tipe proses gevolg word maar die ou wat dit nodig het, kan dit nie self uitvoer nie omdat hy dan van sy eie proses gaan vergeet. M.a.w. as ’n besigheidsman karre verkoop kan hyself nie kreatief wil word nie, want dan gaan hy minder karre verkoop in die proses. Dis hoekom Magrete I dit alles vir haar seun gedoen het en dis hoekom die Weermag vir Krygkor gevra het om dit te doen. Noudat die Weermag self produkte aankoop verdwyn die Krygkor kundigheid en word swak produkte soos die Augusta 109 verkry (nie aangeskaf nie).

Een kommersiële voorbeeld van klein-na-groot oorgangsproses optimisering word beskryf in die boek van Geoffrey A Moore, Crossing the Chasm waar hy mense wat produkte van nuuts af ontwikkel, help om die regte markte aan te spreek in ’n gefaseerde benadering i.p.v. om dadelik baie geld te wil maak. Hy verwys bv. na ’n gaping wat tussen tegnologiese entoesiaste en realiste bestaan wat maklik kan veroorsaak dat ’n goeie konsep bankrot gaan.

Net soos wat daar tegniese entoesiaste is, is daar ook politieke aktiviste wat lank voor die politieke realiste groeperinge reageer op sosiale of gemeenskapsprobleme. Hulle reaksie gaan gewoonlik gepaard met “oplossings” of produkte wat eintlik van klein na groot ontwikkel moet word – en dit is waar hierdie tipe ontwikkellingsproses gebruik moet word om die “aanvaarbare oplossing” te fasiliteer, sodat die politieke realiste groep dit “ook” kan aanvaar.

Dan het mens groot denke.
2 July 2014
Klein teenoor groot denke

Gedurende die 70’ger jare het mediese studente se sosiologiese onderbou die boek “Society Today” (wat nie meer beskikbaar is vandag nie), ingesluit waarin die konsep van “Local vs International” beskryf is. Alhoewel die konteks meer rondom nie-kreatiewe teenoor kreatiewe denke gegaan het, het dit die onderskeid gevestig van klein teenoor groot deurdat hierdie teenstrydighede as ’n normale suigstokkie teenoor ’n ontploffende suigstokkie uitgebeeld is.

Die bestuurswetenskap het die gedagte van “Local vs International” verder verfyn deur die gewraakte voorkoms van “local company men” (of bestuurders wat slegs na binne lojaal is), af te speel teen bestuurders wat meer na buite lojaal is (of meer oop is vir internasionale of alternatiewe idees). Vir ondersteunende verwysings sien hier.

In die 19de eeu was geen van hierdie geformaliseerde konsepte bekend nie alhoewel daar uit die middeleeuse feudale stelsels duidelike onderskeid getref was tussen heersers en werkers. Dié heersers kan dan as “internationalist” en werkers as “local” beskryf word. Daarom was die vestiging van Suid-Afrika as ’n entiteit eers moontlik in die 20ste eeu nl. 1910 met die Unie van Suid-Afrika (Sien Dave Steward van die FW de Klerk Instituut se video oor SA se geskiedenis.)

Hierdie uitslag was slegs moontlik omdat die Britse heersers oop was vir nuwe idees terwyl die binnelands strydende groepe glad nie daaraan kon dink nie, of die vermoë gehad het om eers die landsgrense te trek nie.

Op hierdie stadium het die Afrikaner ’n jong en onvolwasse stamkultuur gehad waar hulle kort tevore hulself probeer regeer het – weg van die Britse juk – terwyl die Kerk-Staat-balans gevaarlik oorgehel het ten gunste van die Kerk. Dit is duidelik merkbaar in die ononderbroke groei van die Kerk sedert 1652. Die samebindende tradisie tussen geografies wydverspreide boere is weerspieël deur die tipiese 3 maandelikse kontrei-nagmaaldienste en was/is onlosmaaklik deel van die Afrikanerpsige en -opvoedingskultus. Dit was egter ’n plaaslike Kerk vir plaaslike mense en die hele konsep kan as lokaal identifiseer word dermate dat die politieke voorstel van apartheid (klaarblyklik) eintlik van “dominee” DF Malan af gekom het. Op daardie stadium was “segregasie” egter die aanvaarde internasionale konsep en daarmee het die probleem a.g.v. die verskil in internasionaal teenoor lokaal of groot teenoor klein na vore gekom. Die uiteinde van hierdie geloofsgebaseerde “klein” denke het finaal die Afrikaner benadeel met die oorhandiging van mag aan die ANC in 1994. Daarom is die moderator van die NG Kerk Johan Heyns vermoor en FW de Klerk van hoogverraad aangekla.

In die 21ste eeu het die “World Economic Forum” ’n jaarlikse verslag begin uitbring waarin die rangorde van mededingendheid van nasies op wetenskaplike wyse bepaal word. Of die konsep van mededingendheid korrek is of nie, hierdie verslag tref baie duidelik onderskeid tussen 1ste en 3-dewêreldlande deur die twee groepe onderskeidelik as “innoverend” en “funksioneel” te identifiseer. Aangesien dit wetenskaplik gegrond is, kan niemand dit as polities of nie-polities korrek beskou nie. Wat interessant is, is dat hierdie onderskeid terugspring na die gedagte van groot teenoor klein denke soos hierbo beskryf. Met ander woorde, ontwikkelde lande dink groot en ontwikkellende lande dink klein. Dit word gemeet aan kreatiwiteit oftewel, die vermoë om te ontwerp. Aangesien Suid-Afrika alles invoer – moet Suid-Afrika dus funksioneel mededingend wees en kan ons wesenlik nie self dinge ontwerp nie en daarom is die denke “klein”. Kyk maar na die Rooivalk-gevegshelikopter – dit is wel ontwerp in Suid-Afrika – maar waar is daardie ontwerpskundigheid nou? Die land se politieke en sakeverteenwoordigers maak meer geld deur dinge in te voer en daarom word ontwerpskundigheid nie aangemoedig nie – selfs nie eers onder wittes nie.

Rakende politiek in Suid-Afrika is die hedendaagse populêre hoofstroomneiging dus weg van groot denke na klein denke toe. Een voorbeeld is Naspers wat internasionaal groot dink maar op die plaaslike front daardie internasionale denke aktief afdruk te gunste van lokale denke, lokale politiek en lokale geld. Politieke aktivisme is duidelik nie teenoor die regering van die dag nie, maar meer teenoor die gedagte van lokale denke waar dit as onkreatiewe denke beskou word. Hierdie narratief bots egter met die “kreatiewe” uitkoms van lokalisering en desentraliserende filosofiese denke waarbinne die konsep van selfbeskikking gesien kan word en wat veroorsaak dat politieke partye by mekaar verbypraat en waar ons verval in die Derrida-strik van binêre denke.

Die gedagte van hiërargie teenoor netwerkgebaseerde organisatoriese oplossings kan beskou word as een “groot” denke wat uitvloei uit die selfbeskikkingskonsep. Dis amper soos om ’n projek te bestuur waar die projek die firma verteenwoordig sonder om die firma te verteenwoordig maar tog ’n lewe van sy eie het. Hierdie lewe is moontlik sonder hiërargiese inmenging van Staat of Kerk. Dit kan dus beskou word as groot denke vir die Afrikaner vorentoe.

29 June 2014
Skoonheid: ‘n Afrikanervisie

Deur Johann Theron.

Rekenaars en die internet se vooruitgang wat dinge soos Facebook moontlik gemaak het, is deesdae alledaags, maar wat mens uit die oog verloor is dat hierdie produkte in ’n geweldige wedywerende omgewing plaasvind wat Google, Yahoo en Apple insluit.

‘n Duisend jaar gelede was wedywering iets anders, miskien meer soos Maslow se teorie, waar die soeke na sekuriteit en kos belangriker geag was as die fyner en meer berekende strategiese denke vir selfverwesenliking. Een voorbeeld was die Katolieke Kerk wat uiteindelik die dominante Kerk van die Romeinse Ryk geword het ten spyte van die aanvanklike moordadige Christelike vervolgings en kruisigings.

Teen die 16de eeu het Protestantisme sy opgang gemaak, wat weereens gekenmerk was deur moord en doodslag en het ook onder andere gelei het na die aankoms van die Hugenote aan die Kaap. Vir die aanvanklike Hollandse inwoners was dit slegs ’n soort padkosstalletjie maar vir die Hugenote ‘n verlossing van mishandeling en ’n wêreld van skoonheid aan die Kaap van Goeie Hoop. Inderdaad is Franschoek en die Drakensteinvallei vandag nog een van ons mooiste plekke.

Die dominansie van die Katolieke Kerk na die aanvanklike wedywery met sy Romeinse Heersers, het pragtige Katedrale tot stand gebring, waarvan die meeste steeds staan en op die internet besigtig kan word. Die prestasie van daardie argitekte en kunstenaars is oorweldigend, sodanig dat mens eintlik ’n soort kruistog wil onderneem om dit persoonlik te gaan aanskou. Die woordkeuse van “kruistog” is reeds ‘n aanduiding dat geld en selfs geweld nie sulke pogings sommer in die wiele sal ry nie.

Maar die geskiedenis het ons ’n lekker streep getrek. Protestantisme moes nie na die Katolieke gekom het nie, maar eerder voor die tyd. Want waar die Katolieke “skoonheid” in hulle katedrale nagestreef het, het Protestante harde werk, integriteit en eerlikheid onderskryf – m.a.w. eenvoud. Die probleem wat dit skep is dat, volgens Maslow, ‘n mens eers die harde werk moet doen gevolg deur die meer geestelike selfverwesenliking wat Goddelikheid moet nastreef.

Redes hiervoor is dat mense 1000 jaar gelede nie kon lees nie en dat die Katolieke daarom eerder van beelde wou gebruik maak, wat goed gewerk het om bekeerlinge te maak. Vyfhonderd jaar later was Luther se besware op skrig gestel, en mense kon dus die geskiedenis herstel as’t ware.

Uit ’n meer filosofiese oogpunt was die Katolieke aanwending van prag en praal afgelei van die “meester moraliteit” omdat diktators 1000 jaar gelede die status van die dag was teenoor die meer “verslawende moraliteit” van ’n gereguleerde en eenvoudige produksie-omgewing in die 16de eeuse Duitsland.

Die geskiedenis van Suid-Afrika wys dat Protestantisme eerste hier was en dat Katolieke, Anglikane, ens. later gekom het. Die Afrikaner het dus die meer korrekte pad geloop om eers met harde werk en eenvoud hulself te vind, wetende dat skoonheid omtrent alles regverdig om daardie doel te bereik. Die voorbeeld van die oorweldigende skoonheid van Tafelberg en van die Monument is sprekend en mens sou verwag dat nog sulke skeppinge op pad is.

Die interessante van skoonheid is dat, al het mens die paadjie van eenvoud geloop, kom dit steeds nie vanself nie. Daar moet wedywering wees. Hierdie keer is dit nie fisiese bloed en sweet nie, maar trane. Om in Maslow se driehoek op te beweeg veroorsaak pyn wat erken moet word. In die moderne tyd moet die Afrikaner bereid wees om meer wedywerend te raak sodat sy trane geantwoord kan word in die bereiking van skoonheid.

2 June 2014
Die Oplossing

Deur Johann Theron.

Die Westerse samelewing floreer sedert die industriële rewolusie. Soveel so, dat die Berlynse Muur geval het in 1989 en so die hegemonie van Westerse denke tot stand gebring het. Wat daarna gebeur het is effens onverklaarbaar, in die sin dat die voorkoms van gewapende konflik verhoog het.

Een afleiding is dat hegemonie lei tot oorlog in plaas van vrede.

Op ’n kleiner skaal hier in Suid-Afrika, word die hegemonie van die ANC ook gekenmerk deur die verassende voorkoms van konflik binne en buite die ANC, maar ook in Afrika waar die ANC hulle hegemonie probeer uitbrei, “tot Jesus weer kom”.

Die konflik in die Demokratiese Republiek van die Kongo word nou bygelê met die hulp van Afrikanervervaardigde wapens soos die Rooivalkgevegshelikopter, maar word ook ge-evalueer deur Afrikanergeneraals van die eertydse Angolese bosoorlog wat – ten minste op politiese vlak – skynbaar daardie oorlog verloor het.

Die probleem met konflik is dat dit oënskynlik toeneem met die toename in hegemonie. Daarom is militêre weerstand nie ’n langtermyn oplossing nie, selfs al is dit met uitgesoekte toerusting of personeel. Die Weste se alternatief tot oorlog is om velkleurverskille af te maak as niksseggend en veral die swart velkleur as voordelig voor te stel.

Die politiese agenda hieragter is dat alhoewel diegene weet dat swart velkleuriges agtergeblewe is, verhef hulle bloot hierdie mense deur omgekeerde bemarkingsfoefies soos dat ons sal “help” ens. Aangesien veral Brittanje hieragter sit en maak asof swartvelliges so belangrik is en daarom uitgenooi word om die voor die Koninigin te buig, word hulle desnieteestaande behandel as agtergeblewenes, amper soos ’n ma haar gestremde kind sal behandel.

Die bemarking (lees: sielkundige kondisionering) van multikulturalisme duur onverpoos voort tot so ’n mate dat kinders nie meer opgevoed word met realisme nie, maar in ’n dwaal verkeer oor ons wonderlike multikulturele wêreld waar militêre konflik en Britse hegemonie die norm is.

Swartvelliges word dus grootgemaak met die konsep dat hulle permanent agter sal bly en dat witvelliges “altyd” swartvelliges moet help. Hierdie stand is nie volhoubaar nie. Die waters van bi-polêre en uni-polêre wêrelde is getoets en is vertroebel.

Wat wel sal werk is om kulturele oplossings te soek in plaas van velkleur of militêre oplossings. Neem enige maatskappy en lees die gepubliseerde waardestelsel van daardie maatskappy. Dit is altyd iets soos eerlikheid, harde werk, integriteit en innovasie. Maar wat nie uitgespel word nie, is die negatiewe waardes wat nie geduld sal word nie. Maatskappye sal dus nie op hulle geskrewe beleidsdokumente die waardes van ondeursigtigheid, arrogansie en swak-deelname identifiseer as ongewensde waardes waarteen opgetree sal word nie.

Net so word kinders nie by die huis geleer dat hulle welvaart aan beperkings blootgestel is nie. Skole leer kinders dat om nie te leer nie, nie koel is. Skole behandel lui lamsakke met ’n “ag, toemaar, ons sal jou maar deursit”, wat sulke net onvoortreflikheid verder aanmoedig.

Die universiteite kry hierdie arme kinders, neem die swakkes ook in en verswak die goeies totdat ’n generasie van net swakkes geproduseer word wat daartoe lei dat Suid-Afrika die swakste presteer in vergelyking met sy potensiaal… in die wêreld.

Indien ons almal daardie negatiewe waardes kan identifiseer wat nie wenslik is nie, sal ons in Suid-Afrika beter vaar en sal die res van die wêreld ook beter vaar. Die tyd het dus aangebreek om ons stemme dik te maak.

Ons moet in die openbaar en veral internasionaal, dit uitbasuin dat ons van sekere waardes nie hou nie.

11 April 2014
Ekonomiese vooruitsigte vir Suid-Afrika, die regte gesprek

Deur Johann Theron.

Heelwat gesprekke rondom ekonomie word in Suid-Afrika gevoer. Mens kan amper sê dis ’n soort sport. Neem nou die ekonome wat jaarliks die mees akkuraate voorspellings maak vir die Suid-Afrikaanse ekonomie.

Daar is nooit een ekonoom wat homself regtig onderskei van die ander nie, alhoewel daar baie interessante ekonome is en hulle meesleurende toesprake kan lewer.

Na die ressesie het IHS Global se Europese ekonoom ’n toespraak gelewer oor ’n twee-spoed wêreld waar die ontwikkelde lande ekonomies stadig is en ontwikkellende lande ekonomies vinnig groei. Maar nie al die ontwikkelende lande kry dit reg om vinnig te groei nie. Meksiko en Suid-Afrika is twee sulke gevalle.

Vandeesweek het McKinsey se Globale Instituut ’n verslag oor Meksiko bekendgestel waarin hulle verwys na ’n twee-spoed Mexico.

Die vinnige Meksiko is die groot belangegroepe soos industrieë en buitelandse beleggers, terwyl die stadige Meksiko die tradisionele groep bevat. Hierdie twee-spoed interne ekonomie affekteer die groeikoers van Meksiko in die sin dat hulle sedert 1981 nooit ’n gemiddelde groeikoers van beter as 2.3% per jaar kon behaal nie. Dit beteken dat in 30 jaar van ’n moderne “oop ekonomie” was basies geen vordering sigbaar nie. Dit klink mos amper soos Suid-Afrika?

Dit is al bekend dat Suid-Afrika se Luthuli-huis produktiwiteit ignoreer en dit lyk of produktiwiteit in Meksiko ook ’n probleem is. Volgens McKinsey het produktiwiteit in die industriële kompleks gegroei teen 5.8% terwyl dit in die tradisionele groep gedaal het met 6.5%. Algemene groei word dus gekanselleer.

Die ooreenkoms tussen Meksiko Suid-Afrika is dat werknemers in die tradisionele groep verhoog (amper soos kader-ontplooiing in Suid-Afrika). Die verskil by ons is dat kaders slegs “goeie” en hoogbetaalde werk kry en die gemene grond in Suid-Afrika is dat kader-ontplooiing produktiwiteit nie verhoog nie.

Net soos in Suid-Afrika sê die Sentralebank dat die groeikoers “volgende jaar” 3.5% sal wees terwyl onafhanklike ekonome reeds argumenteer vir ’n 2% koers vir 2014. Dit is natuurlik geen verassing dat die IMF Meksiko se bankwese wil uitbrei nie. In Suid-Afrika is ons klaar daar en kan ons reeds bewys dat meer banke – al is dit die mees kreatiewe bank ter wêreld – niks help nie.

Waarnatoe nou?

McKinsey se aanbeveling om die 3.5% te haal, is onder andere om die tradisionele groep meer “formeel” te maak sodat meer belasting ingevorder kan word. Suid-Afrika kan reeds getuig dat ’n goeie belastinggaarder wel meer belasting invorder, maar dit help ook nie vir produktiwiteit of groeikoers nie.

Wat nou gemaak? Moet ons ander ekonome kry?

Een goeie voorstel is dat ’n vars, altruistiese politieke benadering nodig is en dat hierdie realistiese benadering mededingendheid as die eerste prioriteit moet stel, met inbegrip van die probleme wat Suid-Afrika met sy hulp-bronne het.

Want dit is juis hierdie probleem wat die bestaande bestel (in SA sowel as Meksiko), nie verstaan nie. Soos ons bekende ekonome reeds weet, is mededingendheid ’n “maklike” probleem en sal hulle voorspellings soveel meer raak en in die kol lyk.

Die alternatiewe ekonomiese uitsig vir Suid-Afrika is dat sy ekonomie op 20% van sy historiese maksima sal funksioneer, of swakker. Hier is dit dus werklik ’n geval van jou stem raak jou saak.

28 March 2014
Onsekerheid oor stemmery

Jacques Derrida

Deur Johann Theron.

Dit is duidelik uit algemene kommentaar dat heelwat mense onseker is oor wie om voor te stem. Aangesien ons almal nou in die tradisionele tyd is van blootstelling aan die mooi gesiggies van elke politieke party is dit nog moeiliker om ’n besluit te neem. Daarom wend mense hulle in hierdie tye na beginsels soos bv. geloof, of ’n groenaarde of selfs gelyke regte ens, want as ’n politieke party beginsels navolg is die verwagting dat die slegte en mooi kante van politiek min of meer dieselfde sal wees.

Maar dit is nie meer die geval nie en die hipotese is dat dit die eintlike rede is hoekom mense nie weet vir wie om te stem nie. ‘n Voorbeeld is die oorloop van verteenwoordigers tussen partye vir watter rede ook al – as beginselsaak maak dit net nie sin nie omdat alle partye (in beginsel) nie dieselfde beginsels nastreef nie.

Politieke partye is ook nie meer soos dit altyd was nie, hulle vorm deesdae korporatiewe strukture en jaag besigheidsbeginsels na soos die ANC wat sy eie belegginshuis het. Dit beteken dat ’n kieser uit beginsel vir iemand stem omdat die verteenwoordiger in beginsel sy eie maatskappy wil verryk en dat die politieke beginsels slegs bemarking soos gerig op ’n teiken populasie is. Dan ook die “rykste” populasie soos besighede waar die ANC hulle nou kontak vir “beskerming” of die DA, Agang en EFF vir “fondse” wat later terugbetaal moet word deur middel van staatskontrakte.

Die kwessie van beginsels is belangrik maar dit begin te lyk of dit teen die kieser gehou word. Met ander woorde, mens kan nou waarnemings doen waar dieselfde woorde verskillend geïnterpreteer word deur die kieser en sy verteenwoordiger. Dis hoekom spesialiste deesdae in bemarking benodig word. Neem bv. die Hyundai x35: Die motorverkoopsman verkoop ’n “model nommer” x35 terwyl die koper dink dat x35 beteken ’n 3.5liter motor.

Die ANC is baie goed met hierdie dubbelinterpretasies omdat hulle spesifiek daarna soek om kiesers te mislei. Kyk bv. grondeise wat aan die begin direk so genoem is nadat grondonteiening nie deur die buiteland as wenslik gesien was nie. Vandag noem die ANC dit “custodianship” wat ’n pragtig naam is wat jou laat wonder of hulle nie sommer maar na ons almal se grond kan “kyk” nie.

Die neiging om woorde te verdraai is waarskynlik ’n ou praktyk, maar dit het blykbaar vandag beginsel vervang as die politieke meetkriteria. Met ander woorde as jy vir ’n politieke party wil stem dan moet jy na hulle verdraaiings luister en die party met die minste verdraaiings kry dan jou stem onvoorwaardelik.

Die ANC is nie baie vas op beginsels nie en hulle is heel openlik daaromtrent. Gedurende die Kodesa onderhandelinge was die opdrag blykbaar dat hulle “proses” moet benadruk – nie “beginsel” nie omdat hulle verwag het dat Roelf Meyer beginsels sou gebruik het.

Verdere bevestiging van die krag van woordverdraaiings deur die filosoof Jacques Derrida wat soos volg aangehaal kan word;

“Derrida het aangetoon hoe alle veronderstellings oor menslike lewe en gedrag begrond is in die gebruik van taal.”

Wat Derrida basies bewys het, is dat dieselfde woorde verskillende betekenisse kan uitleef in menslike gedrag. Neem byvoorbeeld die VF+ en selfs die Kerk wat die Afrikaner ondersteun in ’n multi-kulturele konteks. Hulle verteenwoordig die Afrikaner in woord en daad en daarvoor is ons baie dankbaar, maar die konteks is verkeerd. Dis soos om ’n Hyundai x35 te koop en dit dink die “35” verteenwoordig inhoud.

Die “35” verteenwoordig net mooi niks soos inhoud nie.

24 March 2014
Taktiese argumente vir Afrikanerselfbeskikking

deur Johann Theron

Die ANC kan die Afrikaner nie beskerm nie – sien misdaad.

Die ANC het nie die kapasiteit om handelsooreenkomste namens die Afrikaner aan te gaan nie – sien landbou.

Die ANC het met Kodesa onderhandel om vrede vir die Afrikaner te bewerkstellig, wat nooit gebeur het nie, dus is die Kodesa-ooreenkoms vandag ongeldig – sien Constand Viljoen.

Die ANC erken Afrikaners as deel van Afrika omdat die naam Suid-Afrika universeel en deur die ANC erken is – sien “Die Stem”.

Die ANC probeer Afrika-wye suksesse ontwikkel t.o.v. die Afrika-renaissance, maar misken die Afrikaner se buitelandse besigheidsbydraes – sien Shoprite.

Die ANC probeer Afrikaners bang maak en marginaliseer om eiendom te bekom, maar Afrikaners het nie buite-paspoorte nie en gaan baklei vir daardie grond – sien Engelse boere in Zimbabwe.

Die ANC se Achilleshiel is regstellende aksie omdat hy aan die een kant die Afrikaner vervreem, maar aan die ander kant ‘n rewolusie teen homself opstook – sien “braindrein” en vakbondwese.

Die ANC definieer homself teenoor die Afrikaner deur sy wraaksugtigheid – as jy wraak koester, moet jy twee grafte grawe en dis nie wat die Robbeneilandgevangenes in gedagte gehad het nie – sien voordurende Afrikanerbeledigings net om stemme te werf.

17 March 2014
Hoekom die DA en VF+ verkeerd is

deur Johann Theron

Die gereelde Gallup-verslag ondersoek die stand van werknemerdeelname wêreldwyd. Die jongste verslag van 2013 wys dat ekonomiese groei nie vinnig genoeg is nie en dat hoë werkloosheid in hierdie lande (insluitend SA) tot rewolusie kan lei.

Die verslag is soos altyd gemik op sakeleiers, maar dit is vanselfspreken dat daar invloed op nasionale regerings en selfs die Verenigde Nasies kan wees. Die punt wat voortdurend beklemtoon word, is eenvoudig:

“Verbeter werknemer- (lees burgelike) deelname en die nasionale prestasie sal verbeter.”

Die rede hoekom dit sal verbeter is omdat produktiwiteit verhoog as deelname verhoog en dit is juis produktiwiteit wat Suid Afrika so ‘n netelige land maak. Gedurende die Mbeki-jare is Harvard-Universiteit versoek om oplossings te karteer maar hulle het net een vraag gevra:

“Hoe kan salarisse opgaan as produktiwiteit nie verbeter nie?”

Die jongste Gallup-verslag wys dat Suid Afrika die swakste aktiewe deelname ter wêreld het. Die vooruitsig is ongelukkig dat SA in die toekoms nuwe rekords vir swak prestasie sal stel. Aan die ander kant is dit egter ook so dat SA die hoogste potensiaal ter wêreld het om te verbeter. Die potensiaal is om die waarheid te sê – enorm.

Die probleem met die DA en die VF+ is dat hulle hierdie sommetjies glad nie gemaak het nie.

Die verslag wys dat 46% van Suid Afrika se werknemers (lees burgers), nie aktief deelneem nie, terwyl Kanada se syfer 14% is. Die potensiaalsommetjie is dat SA se produktiwiteit 3 keer kan verbeter deur eenvoudige deelname te bevorder (moenie hierdie sinnetjie verkeerd verstaan nie).

Die probleem – so tipies van SA – is dat die DA en die VF+ na my mening die volgende doen:

Hulle weier om die probleem aan te spreek en so hulle kiesers te help, omdat hulle dit slegs sal doen “wanneer ons in beheer” is. Hierdie arrogansie is amper narsissisties-sadisties omdat hulle letterlik sal toekyk hoe die land vergaan al weet hulle wat die pad is om te loop. Die gedagte wat onwillikeurig opkom is: is die DA en die VF+ leierskap nie maar net so pateties soos wat die algemene media aandui oor swart leiers byna oral ter wêreld nie? Hulle gee immers ook nie om as daar dood en verwoesting gesaai word nie, solank daar ‘n veilige muur is om agter te skuil.

14 February 2014
Mnr Y

Deur Johann Theron.

“Mnr X” was ‘n skuilnaam vir George Kennan wat in 1947 die artikel “The sources of Soviet conduct” in die tydskrif Foreign Affairs laat publiseer het. Hierdie artikel het die groei en toekomstige val van die Sowjet-Unie beskryf en hoe hierdie “val” faktore vervroeg kon word.

Volgens ‘n opname deur die National Journal in 2010 het 47% van Amerikaners gedink dat China se ekonomie die sterkste is ten spyte daarvan dat Amerika se ekonomie 2.5 keer sterker was, en dan met slegs 1/6 van die bevolking.

Verder kan geargumenteer word dat enigiemand onder 30 jaar nie sal weet wat die uitdrukking “the US President is the leader of the Free World” beteken nie. Dus is daar ‘n algemene beskouing dat Amerika se selfvertroue aan die taan is met die bykomende verval in infrastuktuur.

“Mnr Y” is die skuilnaam vir Captain Porter and Colonel Mykleby wat die “Y” artikel in 2011 die lig laat sien het.

Hulle tydsberekening om ‘n nuwe doelstelling vir die VSA te skep, was in die kol. Mnr X se narratief het ‘n konsensus tussen politieke teenstanders bewerkstellig tot en met die val van die Ystergordyn, maar daarna het rakleeftyd van die Rooi Gevaar ook verval.

Die huidige Amerikaanse President het nie meer ‘n diskoers wat verskillende belange en faksies in sy eie land saamsnoer nie.

Alhoewel mnr Y dus ‘n gaping opgemerk het, het hy nie werklik nog daarin geslaag om dit te vul nie. Die doelwit wat hy stel, blyk ontwykend te wees. Die strategiese rigting waarin Amerika beweeg is nie meer om Kommunisme te beveg nie, maar om in hierdie eeu “the strongest competitor” te wees, “which require that we invest less in defense and more in sustainable prosperity and the tools of effective global engagement”.

Dis ‘n moeilike saak want Adm Mullen en Secretary of Defense Robert Gates het in die opnebaar gesê “the US deficit is our biggest security threat”. Die mense wat weet, bekommer oor ‘n ekonomiese krisis wat die land binnekort kan destabiliseer.

En president Obama verhoog in dié moeilike tye die skuldplafon twee keer sonder om twee keer te dink. Miskien is dit hoekom die president senior militêre offisiere se termyne so gereeld beëindig.

In terme van kompeterende lande waarmee Obama sal moet rekening hou, is daar China en Rusland. Obama wil graag “positive sum politics” bedryf maar dit beteken dat sy kompetisie dit ook moet wil doen. China het tot onlangs toe ingestem, maar Rusland was altyd “ysig” en minder inskiklik as mens kyk na hulle afpersing van die EU mbt gasverkope. Nou begin die Chinese ook aggressief te raak met die wyering om die USD as betaalmiddel te gebruik.

Kompetisie word gewoonlik gesien as iets wat op gelyke speelgrond gebeur waar daar vertrouensooreenkomste gesluit word. Die onlangse NSA-skandaal help nie juis hiervoor nie. Obama is miskien goed met “engagement” maar sy kredietwaardigheid is swak en daarom sluit hy nie die vertrouensverhoudings wat hy benodig om Amerika se ekonomie te stimuleer nie.

Maar wat ook waar is, is dat sy kompetisie eintlik besig is om destruktief op te tree (teenoor Amerika) waarvoor ‘n sterk militêre mag nie regtig gaan help nie.

Die wens van mnr Y is dat Amerikaners met visie, met hulle bekende waardes, oplossings sal vind “that can transform despair into hope”. Maar wie onthou nog Obama se verkiesingsleuse van “hope”?

Alhoewel dit eintlik nog te vroeg is om grondige kritiek te lewer op mnr Y, lyk dit op hierdie stadium of daar een krakie te voorskyn gekom het, naamlik die aaname dat waardes deur kompeterende entiteite gedeel en respekteer sal word. Byvoorbeeld die konsep van moraliteit word anders interpreteer deur elke groep. Dit beteken dat Amerika gemoker word met die lat van moraliteit, terwyl hulle tussen sonskyn en rose die voetbal op die veld alleen najaag.

Hier is lesse te leer vir Afrikaners, want myns insiens dink ons dikwels eners as ons Amerikaanse vriende, want waar ons verkeerdelik Afrika probeer red, probeer hulle verkeerdelik die wêreld red.

Afrika is ‘n onverdraagsame plek en Rusland is baie koud en groot. Dit beteken nie dat ons nie ambisieus moet wees nie, maar moet vir geen oomblik glo dat jy of jou waardes gerespekteer word nie.

Kortom: Jy sal moet baklei vir jou kos.

27 November 2013
Ons wit olifant

Groote Kerk, Kaapstad

Deur Johann Theron.

Die Kerk-Staat skeiding word alreeds oor eeue bespreek. Wikipedia wys die “Flushing Remonstrance” van 1657 was ‘n publieke beswaar teen Peter Stuyvesant se Staat van “New Netherland”, wat net een kerk toegelaat het nl. Die NG Kerk. Die gedagte agter een Kerk was onder andere om welsyn te konsolideer. Maar in teenstelling met die een staatsondersteunde kerk het George Washington het al in 1790 die volgende aan ‘n Joodse groepering geskryf: “For happily the Government of the United States, which gives to bigotry no sanction, to persecution no assistance requires only that they who live under its protection should demean themselves as good citizens, in giving it on all occasions their effectual support.” Die implikasie hier is dat meer as een geloof toelaatbaar was solank burgers hulself goed gedra en onderwerp het aan die gesag van die regering.

Meer intellektuele beskouinge was afkomstig van Martin Luther en Thomas Hobbes. Luther was ten gunste van ‘n sekulêre staat terwyl Hobbes ‘n Staatsgeloof ondersteun (soos Engeland se “The Church of England”). Hobbes wys uit dat gelowiges wat nie die Staatvoorskrif aanhang nie as “rabble-rousers” bekend moet staan en vervolg moet word. Washington en Hobbes stem dus ooreen dat mense wat geloof gebruik as kriminele motivering, vervolg kon word.

Die argument raak effens verwarrend as mens agterkom dat Luther en Washington eintlik ook saamstem oor die sekulêre staat. Luther argumenteer dat morele motivering van God afkomstig is terwyl Hobbes dink dit kom vanaf die Staat. Altwee die menere stem egter saam dat sonder hierdie geloofsmotivering almal “rabble-rousers” sal wees. Hulle stem dus altwee vir ‘n Staat-Kerk verhouding in beginsel.

Hierdie verhouding was uniek in die geskiedenis en is moontlik bydraend tot die weghol ekonomiese sukses van die westerse beskawing. Die Kerk-Staat skeiding vereis oorsig wat nie so eenvoudig is nie en opsommend word dit as volg beskryf: “Although both authors do their best to resolve tensions between God and state, their interpretations are fallible to the point where there are suggestions, but no clear bright line between state and religious power; a challenge we have yet to overcome even in contemporary politics.”

In ‘n onlangse artikel op hierdie blad word daar baie duidelik deur die leier van die “Church of England” aangedui dat sy (of dan die Koningin se Kerk), ‘n eksistensiële probleem het. In Suid Afrika is die leierskapsoortuiging ongelukkig nie so duidelik nie.

Die Suid-Afrikaanse geskiedenis is deurspek met hoofsaaklik protestantse geloof waar die eerste NG gemeente al in 1665 onder Jan van Riebeeck gevestig is. ‘n Beskrywing van die NG Kerk word op eenvoudige wyse in Wikipedia as volg uitgespel:

“Die Nederduitse Gereformeerde Kerk (afgekort NG Kerk of NGK) is die oudste Kerk in Suid-Afrika en ‘n lid van die Nederduits Gereformeerde Kerkfamilie, asook die oudste van die Drie Susterkerke. Die NGK het in 2008 1 162 gemeentes gehad in Suid-Afrika, Namibië, Zimbabwe, Zambië, Botswana en Londen geleë. Talle jonger kerke het reeds uit die sendingwerk van die NG Kerk gegroei soos Malawi, Nigerië en Portugal.”

Die NG Kerk se huidige stand onder vandag se kontemporêre politiek, word ewe vriendelik as volg verklaar:

“Weens ‘n algemene afname in die Afrikaner-bevolking van Suid-Afrika en ‘n drasties dalende geboortesyfer, het die lidmaattal van die kerk ook afgeneem van byvoorbeeld sowat 960 000 belydende lidmate en 427 000 dooplidmate in 1990 tot 880 000 belydende lidmate en 248 000 dooplidmate in 2008.”

Dit is redelik duidelik dat die NG Kerk in Suid-Afrika aanvanklik geen of min groei beperkings gehad het nie, terwyl die gelyktydige regeringsvorme en oriëntasies blootgestel was aan drastiese veranderinge oor ~350 jaar, maw die “Staat” was eintlik meesal afwesig. Daar was natuurlike probleme wat groei beinvloed het soos bv die groei van Europese “liberalisme” wat met die tekort aan opgeleide leraars, gelei het tot die vestiging van die Stellenbosch kweekskool in 1859. Die tweede oponthoud was die Kaapse koloniale grense waartydens konsolidering van die Kolonie and Vrystaatse, Transvaalse en ander gemeentes tydelik teruggehou was. Dit het egter onmiddellik verander na die onafhanklikheidswording in 1961/2. Die derde en meer katastrofiese oponthoud het gekom na 1994, toe Kerkgroei tot ‘n einde gekom het.

In teenstelling dat die NG Kerk so ‘n lang ononderbroke groei en geskiedenis had, het politieke of Staatsgroei heelwat stadiger plaasgevind. Die Nasionale Party is eers in 1914 gestig en die Broederbond in 1918. In altwee gevalle was die NG Kerk ‘n basis vir samewerking. Die Staat-Kerk balans was egter totaal aan die kerk se kant. Die NG Kerk het dus ‘n onmisbare rol vervul in die oortuiging dat Afrikaners voorbestem was om Afrika te help en daarom is daar vandag die sterk suspisie dat die NG Kerk “gevra” het vir apartheid. Met ander woorde – nie net apartheid gemotiveer het nie, maar inderdaad dit versoek het. As gevolg van ‘n onvolwasse politieke stelsel kon die redelike mens argumenteer dat die “jong” politici nie werklik hierdie soort versoek sou kon weerstaan nie.

Die geskiedenis wys verder dat Boererepublieke hulself (ten spyte van hulle “volwasse” geloofsvennote) maar net kortstondig regeer het en selfs die Nasionale Party het slegs onafhanklikheid verseker vir ~33 jaar. Na die 1994 demokratisering het SA se regering egter die Staat-Kerk balans aangepas – maar omdat die ANC in wese Marxisties en Agnosties is, het die skaal te veel geswaai. Daarom is daar weer ‘n geloofsbehoefte vir duidelikheid.

Hierdie duidelikheid kan op die Belhar-platform uitgepluis word deurdat Belhar oënskynlik versoening wil nastreef. Die NG Kerk en ander het al vele male die nie-blankes ens om verskoning gevra, maar nog nooit hulle eie getroue lidmate nie. Die NG kerk staan vandag as ‘n wit olifant wat homself eers weer moet bad en soos in die diereryk is modder die enigste seep.

Dit word algemeen erken dat die hoofstroommedia hou van opspraakwekkende nuus en dit is nie regtig snaaks dat heilige koeie sensasioneel kan wees nie. In die Afrikaanse koerante soos Beeld het die joernalis Neels Jackson al heelwat modder begin gooi. As dit nie gaan oor vroue-dominees nie, dan gaan dit oor homoseksuele toelating, en Belhar verskonings en omarmings, en her-vereniging en trane. Die joernalis Pieter Malan moes homself al in die Hof gaan verdedig waar dit blyk die NG Kerk heelwat fondse beskikbaar het vir litigasie. Sy onlangse artikel in die Rapport “Kerksweer bars oop”, vertel hoe dominees mekaar sommer aanvat op Facebook waar die Bybel Media Hoof Ds Danie Mouton glo ‘n paling in ‘n emmer snot sou wees. Maar wat meer van belang is, is die toetrede van die aktuaris Dr Johann “Tokkie” Ernst wat as die Kerk se “Heinrich Himmler” sou optree.

Hierdie modder is nie naastenby genoeg om die NG Kerk skoon te maak nie. Dit sal net lei tot verdere ontvolking en finansiele verpligtinge. Daar moet dus introspeksie plaasvind waarna die Kerk-Staat skeiding vorentoe herbesin word. Die fokus op gemeentes moet versterk en nie-kern werksverskaffing soos bybelproduksie en internasionale aksies moet versag word. As dit nie gedoen word nie, is die NG Kerk in Suid-Afrika gedoem. En as die Kerk-Staat balans nie herstel word nie, is SA gedoem tot ‘n middelmatige toekoms.

21 November 2013
Die ANC se prestasies

Deur Johan Theron.

Batebestuur handel in wese oor finansiële en fisiese bates. Menslike bates word apart gesien en bestuur maar wanneer die prestasie van ‘n organisasie soos bv die ANC bereken word, sal mens na al drie hierdie aspekte moet kyk. Omdat data oor die ANC nie beskikbaar is nie, sal ‘n omstandigheidsgetuienis gebruik word ter oorweging van organisatoriese prestasie.

Menslike bates in die ANC is nie veel werd nie aangesien meer as 60 politieke moorde alreeds (in die ANC) plaasgevind het. Die gedagte aan lidmaatskapsverval en ooreenstemmende opleiding kan nie beter versinnebeeld word as deur net te verwys na Julius Malema nie en val lynreg in met die voor-1994 ontwikkelling van “self defence units” wat vandag nog misbruik word vir politieke redes. Betreffende die verdubbelling aan studente sedert 1994 kan mens maar net verwys na Agang se standpunt dat die swak opvoedingstelsel in SA veroorsaak is deur die ANC. Daarom, wat menslike hulpbronne betref is die opsomming dat die ANC geen vordering gemaak het sedert 1994 nie, van toepassing op sy eie kaart-draende geledere, asook die land se geledere.

In teenstelling met bg. het die SAIRR bepaal in sy 2011-2012 “The Rainbow Index” dat slegs een van die 10 meetkriteria sedert 1994 verbeter het – naamlik “Liberation of the poor” en dit was slegs moontlik (in my opinie) agv van blanke belastinggeld vir “toelae” ens. Dit is ironies synde BMW se beleggings-weerhouding agv arbeidsonrus – en veral in die lig van Harvard se waarskuwing (lank gelede) dat produktiwiteit ‘n langtermyn Suid Afrikaanse probleem is.

Betreffende finansiële bates het die ANC na 1994 begin sukkel agv die vertraging in internasionale donasies maar het dit fluks verbeter sedert die bekende wapenstransaksie met British Aerospace en die huidige Chancellor House aandele in Hitachi. Die res van SA het egter begin agteruit gaan (in my opinie) as mens kyk na die Rand/USD wisselkoers en die algemene verkope generasie verhouding (sales generation ratio) waar die land se bates ‘n sekere inkomste vereis oor tyd. Hierdie “fisiese bate verhouding” aspek is nie nuut nie en word as standaardpraktyk ge-ouditeer waarna rapportering van hierdie verhouding wetens/onwetens ge-ignoreer word. Maar met die nuutgevonde kennis van “financial Bonds” het hierdie ouditeringsgaping verander in ‘n verstommende toekomstige geleentheid vir die ANC. Opsommenderwys kan gesê word dat geld in ‘n ontrekkende (extractive manner) beweeg en daarom SA se swak Gini-koeffisient. Geld beweeg dus weg van mense en fisiese bates in plaas van om hulle/dit te onderhou.

Betreffende fisiese bates is hierbo genoem dat die bate verkope generasie verhouding nie tred hou nie maar aangesien die ANC nie regtig bates behalwe Luthuli-huis (in die openbaar) besit nie is dit natuurlik nie hulle fokus nie. In terme van die land is die ANC egter van mening dat die “levers of state power” soos Eskom en Transnet (die land se) bates moet bestuur en ontwikkel (om werk te verskaf). Die goue gans wat tot dusver so gehoorsaam belasting moes betaal het, word nou verder uitgebuit deur “bonds” uit te neem (soos vir die E-toll stelsel). Die fisiese bate verkope generasie verhouding word dus kunsmatig verbeter op die belofte dat die huidige belastingbetalerskorps nog steeds oor 40 jaar instaat sal wees om die skuldmiljarde te betaal, wetende dat onderhoud nie gaan plaasvind nie – of duur gaan wees.

Die gedagte dat die ANC presteer deur studente te verdubbel, huise te verdubbel en elektriese geriewe te verdubbel is dus belaglik want hulle het dit nie self gedoen nie en gaan dit ook nie self onderhou nie. Die SAIRR bevorder dieselfde wanvoorstelling. Om die waarheid te sê is hierdie wanvoorstelling waarskynlik grootliks bydraend tot die arbeidsonrus in die land en vererger SAIRR eintlik ons situasie – wat nie baie menslik is van hulle nie.

9 October 2013
Johann Theron: Straatkultuur

Kultuur word dikwels gebruik om beskawings se geletterdheid, standaarde en tradisies te meet. Mettertyd het sub-kulture na vore gekom soos rugbykultuur en karkultuur en net so het daar ‘n straatkultuur onstaan.

Straatkultuur word gesien in voetgangers, straatkunstenaars en advertensies, maar ook straatwinkeltjies, koerantverkopers, karwagte, straatveërs en sekswerkers. Die regulering van menslike interaksie op straat is basies voorskriftelik in terme van padreëls met verdere verfyning deur individue se basiese kulturele kenmerke, maar die straat veroorsaak ‘n bykomende dinamiek wat nie gereguleer of noodwendig voorspel kan word nie.

Om die waarheid te sê voorspel hierdie dinamiek eintlik die gevolglike kultuur.

Indien die straatdinamiek positief is, dan is die argument dat dit maar net ‘n uitvloeisel is van basiese kulturele veranderinge en aanpassings. Maar indien dit negatief is verander die prentjie redelik drasties. Neem bv graffiti as ‘n straatkuns, waar meeste kommentators kan getuig van “mooi” dekoratiewe voorbeelde waar lelike geboue byvoorbeeld ‘n vernuwende beeld gegee word of, graffiti versinnebeeld ‘n aktivisme teen byvoorbeeld die politiek/politici van die dag of sommer net vandalisme.

Hierdie “negatiewe” dinamiek word vertolk as kontrakultuur (counter-culture) en word akademies gesien as ‘n subkultuur wat homself afspeel rondom die straat. Daarom kan mens die groter prentjie sien as “straatkultuur” waar mense sal saamtrek op die strate in reaksie teen iets – byvoorbeeld die “Occupy Wall Street” beweging teen Amerikaanse finansiële organisasies.

In ‘n onlangse MA-verhandeling in politieke wetenskap by die Universiteit Stellenbosch het Serge Ntamack die “straat”-rebellie in Kameroen van 2008 opgesom soos volg: “Dus die gebruik van private geweld gedurende die onluste in Februarie 2008, wat nie as ‘n geïsoleerde (re)aksie van woedende jongmense gesien kan word nie, is getrou aan die wese van hulle bestaan en die politieke onrus wat dit moontlik mag veroorsaak, is bykomstig tot die leefstyl waarin dit vasgelê is.”

Die jeug in Kameroen het na ongeveer 50 jaar van post-koloniale, neo-patriargale landsbestuur die punt bereik waar hulle taalgebruik ‘n kontrakultuur versinnebeeld en waar sodanige kontrakultuur na geweldadige politieke onrus gelei het in 2008. Een voorbeeld is die uitdrukking “die pour rien” wat ‘n onnatuurlike dood beteken. In meer detail: “Therefore ‘die pour rien’ is the unnatural death of someone who has been ‘eaten’ or betrayed by his relatives (the members of his kinship or a close friends).”

Hierdie uitdrukking vergelyk goed met Suid Afrikaanse uitsprake rakende “dis nou ons beurt om te eet” wat ‘n aanduiding is dat die elite maar kan eet maar dat hulle nou genoeg gehad het en opsy moet skuif. Hulle word hiermee hulle eintlik verkla in ‘n soort kannibalistiese metafoor “someone has ‘eaten’ the life, the health, the crops, and the wealth of his neighbor”.

Hierdie kontrakultuur in Kameroen is tekenend van hulle onvermoë om te presteer en al was swak bestuur die oorsaak, word die “swak” toekoms nou voorspel en verseker deur die kontrakultuur. Higgs (2007) stel dit dat leierskap 80% invloed het op kultuur en dat kultuur 60% invloed het op prestasie. Kontrakultuur verseker dus SA se swakkerwordende prestasie.

3 October 2013
Suid-Afrika is ‘n donker organisasie

deur Johann Theron

Donker organisasies is blykbaar ‘n onbekende begrip in SA wat verduideliking vereis omdat mens dit kan verwar met terme soos “donker Afrika” – wat toevallig nie die geval is nie. Inderwaarheid is inligting hieroor beskikbaar in skrywes, onder andere van die psigo-analitiese antropoloog, prof. Howard F Stein: Nothing Personal , Just Business (na die bekende gesegde van Donald Trump) en die sosioloog prof Diane Vaughan: The Dark Side of Organizations (1999).

Vaughan vind hierin “that routine nonconformity, mistake, misconduct and disaster, are systematically produced by the interconnection between environment, organizations, cognition and choice”. Om dit effens meer duidelik te stel kan die volgende gekwoteer word; “Social normalization of deviance means that people within the organization become so much accustomed to a deviant behavior that they don’t consider it as deviant, despite the fact that they far exceed their own rules for the elementary safety.”

Alternatief argumenteer Stein (2001) dat “institutional change creates feelings of loss and grief that are often denied, leading to an inability to mourn, that can destroy trust and produce aggression”. Opsommend skryf Stein dat “Throughout the United States and indeed the world, organizations have become places of darkness, where emotional savagery and brutality are now commonplace and where pscychological forms of violence – intimidation, degradation, and dehumization – are the norm.”

Die sielkundige sien dit uit die hoek van veranderingsbestuur terwyl die sosioloog dit sien as afgeweke bestuur (afgeweke van die normale) wat inderdaad die “verandering” is. In ‘n sin praat die twee skrywers oor dieselfde probleem en daarom verwys hulle daarna as “donker organisasies” en nie donker kontinente of mense nie. Alhoewel dieper ondersoek aantoon dat “afwykende mense” met medies nie-gesertifiseerde toestande soos narsisme, dissosiasie, slagoffermentaliteite, ens., organisasies negatief beinvloed, gaan dit eintlik oor negatiewe druk, asook die geassosieerde organisatoriese reaksie daarop.

Daar is oorweldigende getuienis van natuurlike druk op organisasies soos bv. ekonomiese prestasievereistes. En hierdie druk kan ook baie negatief wees: dermate dat organisasies eenvoudig bankrot gaan. Hier kan ek verwys na Jim Collins: How the Mighty Fall (2009) waarin hy ongeveer 26 faktore identifiseer wat organisasies laat misluk. In alle gevalle egter, verwys hy na “gesonde” organisasies en bemoei hy hom dus nie met “donker” organisasies nie. Dit is dus baie moeilik om na donker organisasies te verwys as “donker” omdat hulle sonder om te blik of te bloos, iemand sal aankla van crimen injuria en op dieselfde tyd gelys sal word onder die “toptien beste maatskappye om voor te werk”.

In die Suid-Afrika Beperk is daar blyke van donker eienskappe wat meer en meer na vore kom. Dit kan gesien word in die algemene verlies aan deursigtigheid want die eerste ding wat ‘n bedreigde organisasie doen is om sy “inligting” te beskerm. Dit is soortgelyk aan die vorming van “silo’s” waar een departement nie met ‘n ander departement praat nie omdat die bestuurder beter wil “lyk” by die baas – amper soos die eenoogkoning. Indien inligting versprei word, is dit dubbelsinnig soos bv dat SA se buitelandse beleid die teenoorgestelde is van sy binnelandse beleid. Neem Guptagate as ‘n voorbeeld. Neem ook die stadsbeplanningsbeleid oor “spatial densification” ten spyte waarvan laekostebehuising steeds op grondvlak ontwikkel word wat eintlik die chaotiese stedelike uitbreiding vererger.

Só kan ‘n mens aangaan en amper tot vervelens toe SA organisasies op ‘n afstand identifiseer wat aan hierdie siekte ly. Dit is inderdaad ‘n siekte wat behandel kan word, maar soos met alkoholisme, is erkenning die eerste stap. Wat effens skrikwekkend is, is dat plaaslike sosioloë dit nie raaksien nie – ag nee, ek het al weer vergeet – hulle is self ook donker want hulle salarisse hang af van wat hulle skryf.

Myns insiens sal SA nooit suksesvol word as ons nie eerlik is nie – dít is die kernwaarde.

26 September 2013