Category: Vlad du Plessis

Die Rubrieke van Vlad Du Plessis.

‘Jammer dat ons leef’

In sy rubriek Wanneer gaan die Afrikaner koers kry? noem Dan Roodt beslis interessanthede wat verdere bespreking verdien. Ek dink nie mens kan hedendaagse Afrikaner politiek verstaan as jy nie die politieke psige van vandag se Afrikaner begryp nie.

Dit is my mening dat die Afrikaner se gebrek aan politieke mobilisasie en die amper algehele onvermoë van Afrikanerleiers om hul volk se verbeelding aan te gryp baie meer kompleks as blote swak leierskap is. Die probleem hou eerder verband met die leierskap se wanbegrip van die oorsake rakende die gebrek aan politieke belangstelling deur Afrikaners.

Heelwat gewag is al gemaak van die konsep “wit skuld” en dat dit dan ‘n verlammende uitwerking op Afrikaners sou hê. Ek wil aanvoer dat “wit skuld” nog nooit by Afrikaners bestaan het nie; nie in die verlede nie en ook nie nou nie. Indien dit wel bestaan, is dit maar ‘n blote simptoom, ‘n blote oppervlakkige uitdrukking van ‘n dieperliggende probleem. Skuld is m.a.w. bloot ‘n manifestasie van ‘n baie sterker en onerkende emosie. Andersyds word “moedeloosheid” onder Afrikaners selfs meer dikwels as skuldgevoelens genoem, maar ook in hierdie geval is daar waarskynlik baie meer aan die werk as wat die oog kan sien. Modeloosheid en Skuld mag albei dieselfde grondoorsaak hê.

Om die Afrikaner se situasie te verstaan, baat dit om daardie pioniersveld in die sosiologie, nl Skaamteteorie te bestudeer. Gaan kyk mens wat die voorste van daardie kenners, Thomas Scheff oor Duitsland ná die eerste wêreldoorlog te se het, dan raak die verklaring vir ons situasie glashelder.

Weereens moet ek Dan Roodt krediet gee dat hy die een is wat die parallel tussen Kemptonpark en die Verdrag van Versailles getrek het. Soos die Duitsers is Afrikaners ná die gewraakte oorgawe akuut en chronies verneder. Hierdie is die sleutel vir ons huidige dilemma. Afrikaners word nie net gedurig bewus gemaak van die “verskriklike sonde” wat ons deur apartheid gepleeg het nie, maar veral deur Naspers word Afrikanerskap en enige vorm van Afrikaner politieke uitdrukking konstant as ‘n vorm van agterlikheid uitgebeeld. Vele Afrikaners neem dit ter harte. Die vernedering is niks anders as skaamte nie. Dit is die sleutel tot ons huidige problematiek en ek kan eerlik nie sien hoe ons enige vordering kan maak as ons nie hierdie dinamika verander nie. Ek wil so ver gaan om te sê dat hierdie begrip die “heilige graal” van Afrikanerbevryding is.

In die skaamte-woede-siklus, raak die slagoffer/onderdrukte kwaad omdat hy gedurig beskaam word. Dit is hierdie woede wat tot Duitse nasionalisme in aanloop tot die tweede wêreldoorlog gelei het. Ongelukkig vir die Duitsers het die bevryding wat uit hul skaamte-woede-siklus gevolg het weer tot ‘n oorwinning teen hulle gelei, maar dit hoef nie vir ons te geld nie. Eintlik het Afrikaners sedert die vernedering van die Anglo-Boereoorlog reeds deur hierdie siklus gegaan en anders as die ná-eerstewêreldoorlogse Duitsers het ons reeds langdurig met sukses die botoon gevoer.

Kom ons kyk meer in diepte na skaamdinamika. Die deeglike studie van Thomas Scheff, Helen Block Lewis en Suzanne Retzinger wys vir ons dat skaamte op een van twee maniere manifesteer: hetsy bedekte skaamte, hetsy openlike skaamte. Bedekte skaamte lei tot woede. Dit is waar die skaamtelyer die skaamte ontken deur dit eerder te laat omsit in woede. Volgens die skaamteteoretici sal sulke woede weer tot oortreding lei wat weer ‘n nuwe vlaag skaamte sal meebring. Trots is die teenpool van skaamte en kan nie herstel word voordat die skaamtesiklus nie verbreek word nie. Hoewel die Skaamteteoretici meen dat woede weer skaamte sal meebring en sodoende die siklus in stand hou, verskil ek daarmee. Ek reken egter dat waar ‘n onderdrukte volk sigself d.m.v. woede van onderdrukking bevry, daadwerklike trots sal volg. Dus die einde van die skaamtesiklus. Thomas Scheff, ‘n jood van Duitse afkoms, het self familie in die holocaust verloor en sou dus beswaarlik erkenning aan die bevrydende effek van woede gee.

Ek kan met sy familiegeskiedenis simpatiseer, maar moet verskil daarmee dat woede alleen verdere skaamte sal meebring. Dis juis langdurige woede ná die Anglo-Boereoorlog, wat tot Afrikanernasionalisme en die uiteindelike trotse totstandkoming van die 1961-republiek gelei het. Toegegee, sekeres sou argumenteer dat daardie nasionalisme tot apartheid (1948) en dus tot ons verdere beskaming sou lei (want volgens die Skaamteteorie kry die oortreder skaam weens sy oortreding). Dit sou dus ‘n argument teen die herontwaking van Afrikanernasionalisme kon wees. Die teenargument hiervoor sou wees dat, in ‘n volkstaat, sou ons nie teen minderhede diskrimineer nie en dus sou daar geen oortreding en dus geen skaamte wees nie.

Myns insiens lei die konstante beskaming waaraan Afrikaners blootgestel word, tans, tot openlike skaamte en in ons geval manifesteer openlike skaamte in verskeie gedragspatrone, waaronder die konstante soeke na versoening met die swart onderdrukker (sg “wit skuld”) tot en met algehele ontrekking van die politiek (sg. “moedeloosheid”). Ek glo die rede waarom die skaamte nooit in woede omsit, soos in ander historiese gevalle nie, is deels die gevolg daarvan dat alle vorme van Afrikanernasionalisme (wat opsigself die noodsaaklike voertuig vir woede is) as agterlik en “beskamingswaardig” voorgehou word. Tweedens word die opbou van woede, die stoom wat volksnasionalisme moet aanspoor, deur gesimuleerde groepsgebonde “konflikte” in die vorm van rugbywedstryde afgelaat.

Versoening met die oortreder (die swart regime) kan wel die skaamsiklus verbreek, maar dan moet dit werklike versoening wees en ek is oortuig daarvan dat die die kloof tussen wit en swart so diep is dat dit nooit bereik sal word nie. Boonop help dit nie die onderdrukte hou aan met sy versoeningspoging vol terwyl die onderdrukker konstant met sy oortreding voortgaan nie. Dit begin ooreenkomste met Stockholmsindroom toon en mag die onderdrukte/slagoffer se poging wees om sy eie trots te herstel uit hoop dat die onderdrukker iewers in die toekoms dalk met hom solidariteit sal toon. Versoening tussen wit en swart is wel kortstondig tydens die 1995-rugbywêreldbeker bereik, maar die diepe strukturele verdelings tussen wit en swart het dit nie-blywend gemaak.

Die werklikheid van skaamte is dat die lyer(s) (beide oortreder en slagoffer) na verlossing daarvan soek. Soos reeds gesê, lei dit onder Afrikaners, onder andere tot ontrekking van enige politieke uitdrukking. (Mens kan hierby toevoeg dat skaamte, binne die ANC, weens die regime se konstante oortreding moontlik bydra tot die groeiende rassehaat teen blankes soos deur Julius Malema versinnebeeld.)

Massabyeenkomste soos die saamtrekke na Angus Buchan se Mighty Men (die naam spreek ook tot skaamlyers) en rugbybyeenkomste bied wel ‘n geleentheid om op alternatiewe maniere trots te probeer herwin. Hierdie geleenthede skep ‘n gevoel van solidariteit en solidariteit herstel die sin van trots. Geen van hierdie geleenthede kan egter die wesenlike probleem van skaamte oplos nie, want nie een van hulle spreek die grondoorsaak, naamlik konstante vernedering in ondergeskiktheid aan ‘n vyandige onderdrukker, aan nie. Hoogstens bied dit tydelike simptomatiese verligting.

Vir Afrikaners om van die 1994-vernedering en die gevolglike aanhoudende beskaming te ontsnap, sal ons die volle skaamte-woede-siklus moet loop en dan op ‘n kritieke oomblik in die woedefase strategies moet optree sodat daadwerklike politieke bevryding verkry kan word. Die bevryding moet dan lei tot die herstel van trots.

Die omvang van ons skaamte is so verreikend dat selfs ons leiers skaam is. Organisasies wat weier om by die bevrydingsideaal betrokke te raak getuig hiervan. Selfs die Vryheidsfront is besmet met hierdie kwaal, soos gesien kan word uit die ontwykende houding wat die organisasie teenoor Afrikanerselfbeskikking het. Die volgende vertelling deur Dan Roodt dui ook hierop:

“Enkele dae gelede sê ‘n prominente lid van die party, dr. Conrad Beyers, egter vir my dat die party eerder sy Afrikanersentriese leuse moet laat vaar en ‘n party ‘vir alle konserwatiewe Suid-Afrikaners, ook swartes, moet word’. Hy is blykbaar skaam vir die ‘rassistiese beeld van die party’ as ‘n beweging vir blanke Afrikaners. Beyers is ‘n dosent aan die multikulturele Universiteit van Pretoria en in ‘n gesprek met ‘n Venda-student het hy ongemaklik begin voel om aan hom die Vryheidsfront Plus se beleid te verduidelik. Kennelik val “selfbeskikking vir Afrikaners in ‘n eie geografiese gebied of volkstaat” net nie mooi op die oor van ‘n Venda-student nie en daarom begin Beyers sterk aan die roeping van sy eie party te twyfel.”

Wanneer ons eie leierskap dus die gevangenes van skaamte is, is ons kans op bevryding amper nul.

Nêrens in Afrikanergeledere word die ideaal van bevryding juis so onbeskaamd verkondig as in PRAAG nie. Dit vertel vir ons geweldig baie van die ideologiese insig en ook die morele krag van Dan Roodt en diegene wat saam met hom werk. In ‘n volgende stuk sal ek meer hieroor sowel as die komende afsterwe van die VF+ skryf, maar laat ons nou eers fokus op Afrikanerbeskaming.

In een van die “demokratiese verkiesings” wat sedert 1994 gevoer is, het die DP ingetap op Afrikaners se begeerte om hul trots deur woede te herstel. Met die “Gatvol”-veldtog het die DP daarin geslaag om die Afrikanerkieser weg te rokkel van sy tradisionele partye. Die DP het die Afrikanerpsige beter verstaan as die “met die ANC versoenende” NP en VF. In Weimar-Duitsland het Adolf Hitler met massale sukses die Duitsers se begeerte om deur woede van skaamte te ontglip gebruik om ‘n politieke wending mee te bring. Die meer onlangse begrafnis van Eugène Terrreblanche het vir ons gewys dat Afrikaners meer as ryp is om deur woede gemobiliseer te word. En tog het ons ook gesien dat Afrikaners volwasse genoeg is om nie met daardie woede onverantwoordelik om te gaan nie. Dit was ‘n baie ordelike en effektiewe uitdrukking van volksnasionalisme.

Blote pogings om Afrikaners tot godsdienstige verootmoediging te roep, sal hulle teruglei tot die versoenende logika van ons geloof en dit sal weer lei tot vrugtelose pogings om met die swarte te versoen. Dit is waarmee Angus Buchan Afrikaners elke keer onskadelik stel. Rugbywedstryde is ‘n kragtige emosionele uitlaatklep, maar vir Afrikanerbevryding is dit skadelik. Die beweging wat Afrikaners uit sy huidige moeras van rigtingloosheid gaan lei, sal nie net Afrikanerselfbeskikking onbeskaamd verkondig nie, maar sal ook vreesloos Afrikanerwoede na die oppervlak probeer bring. Daardie woede sal dan soos op Ventersdorp verantwoordelik bestuur moet word, maar ook konstant lewendig gehou word. Hierdie organisasie sal die moed moet hê om binne die huidige “reënboognasie”-bestel ‘n hoogs kontroversiële en verdelende rol te speel. Dit sal emosionele manifestasies moet bied wat ten minste met die Mighty Men en rugby-uitlaatkleppe moet kan kompeteer, indien totale verplasing daarvan onmoontlik is. Soos op Ventersdorp moet dit die geleentheid bied vir Afrikaners om solidariteit binne ‘n etniese grondslag te beleef. ‘n Werklike gevoel van volksolidariteit sal hieruit vloei. Dit sal manifesteer as volksnasionalisme. Dinamiese volksnasionalisme is die vereiste voertuig vir bevryding.

Dus kan ten slotte gesê word dat deur die Afrikaner konstant in ‘n toestand van openlike skaamte te hou het die regime en die Afrikaanse pers die perfekte manier gevind om die Afrikanervolk uiteindelik tot sy verdwyning te beskaam. Die Mighty Men-fenomeen en georganiseerde sport, veral rugby, lei enige “ongewenste” woede en behoefte aan groepsolidariteit af. Die ET-begrafnis het vir ons gewys dat Afrikanerwoede reg is om verantwoordelik getap te word. Afrikanerleiers se eie skaamte maak dit vir hulle moeilik tot onmoontlik om Afrikaners tot die noodsaaklike woede aan te spoor. Verbeeldingryke leierskap wat nie bang is om die woede verantwoordelik aan te spoor nie en byeenkomste waar groepsolidariteit beleef kan word, sal Naspers en die ANC se houvas op die Afrikaner verbreek. Bevryding sal onvermydelik volg.

23 June 2010
Anton Barnard is reg: Afrikanerowerheid eerste

Anton Barnard se skrywe oor die Wolkstaat stuur die gesprek oor Afrikanerselfbeskikking in die regte ringting. Ten eerste is dit belangrike dat die nuwe lewe wat hierdie gesprek ontvang het, volgehou word. Ten tweede moet ons nou realisties praat en raakvat.

Anton se argument, dat om nou reeds oor grense te kibbel voortydig is en dat dit boonop veroorsaak dat die onderskeie faksies vir mekaar die herrie in raak, is gewis die waarheid. Sy argument dat dit die Afrikaner se teenstanders van ammunisie voorsien om Afrikanerselfbeskikking af te skiet, is ook korrek.

Mag ek self enkele voorstelle aan die hand doen? Ek verstaan dat Afrikanerleiers nie ten volle daarvan sal kan wegkom om van grense te praat nie, maar indien hulle dan moet, mog hulle dit hoogstens in baie vae terme doen. Dit doen nie die selfbeskikkingsideaal enige guns deurdat faksionele leiers mekaar se idees van waar die volkstaat moet wees, afskiet nie. Vir die pro-Pretoria-volkstaters om die Oraniërs af te skiet en andersom is, op hierdie stadium, ‘n sinnelose gesprek wat meer skade as goed doen. Dit bring verlamming mee en werk so in die vyand se hand.

Eintlik kan al die onderskeie gebiede uiteindelik deel wees van ‘n volkstaat, of dalk nie een daarvan nie. Die punt wat Anton aanraak en waarmee ek volmondig saamstem, is dat Afrikanerselfbeskiking, ten minste in die kort termyn nie van ‘n volkstaat afhanklik is nie. Hoewel die volkstaat die doel is waarheen gewerk moet word, sal dit raadsaam wees om die strukture, ‘n Afrikanerowerheid (AO), nou reeds op die been te bring. Daar is tientalle redes waarom die stigting van ‘n AO die eerste prioritiet moet wees. Anton het dit reeds grootliks aangespreek, so ek sal dit vir die oomblik daar laat.

Die idee van ‘n AO wat dienstegeoriënteerd is eerder as ‘n blote politieke spreekbuis klink ook in die kol. Dienslewering sal geloofwaardigheid skep en daarmee saam groei in ondersteuning. Vanuit die staanspoor mag dit nie moontlik wees om dienste te lewer nie, maar Rome is nie in een dag gebou nie. Die feit is dat ‘n AO baie vinnig invloed en mag sal ontwikkel, wat dan weer as vertrekpunt na territoriale selfbeskikking sal dien.

Ook stem ek saam met Anton dat die stigting van die AO op nie-demokratiese grondslag plaasvind. Anton se logika is reg, dat ‘n demokratiese proses te langsaam is en dat dit selfs totstandkoming kan belemmer. Wat wel van kardinale belang is, is dat die stigters hoëprofiel- Afrikanerleiers en ‘n breë front van organisasies moet insluit. Daarsonder sal geloofwaardigheid weereens ‘n probleem wees. Daar behoort wel ‘n rooster neergelê te word vir die demokratisering van ‘n te stigte AO.

En dit is waarskynlik hier waar die wa in die drif gaan vassit. Ons leiers kan maar net nie vir mekaar vind nie en dit blyk dat elkeen koning wil kraai op sy eie mishoop. Dat elkeen hul eie organisasie wil kultiveer om die boom te word wat die vrugte van Afrikanervryheid gaan dra is uiters eng en gevaarlik. Hierdie voortgesette faksionalisme verteenwoordig ‘n roekelose gedobbel met die voortbestaan van die Afrikanervolk.

Hierdie stugge domastrantheid moet ten einde kom. Niemand wen hierdeur nie en intussen is die Afrikaner/Boerevolk die groot verloorder. Ons leiers moet besef dat nie een van hulle die heilige beker van waarheid vashou nie. Elkeen het hoogstens ten dele ‘n waarheid beet. Die grootse waarheid lê langs die weg van kompromievorming.

Ek het voorheen ‘n beroep op ons leiers gedoen om emosionele intelligensie ten opsigte van mekaar aan die dag te lê. Dis tyd dat hulle die ander ou se ego net so belangrik soos hulle eie ag en lig loop om op mekaar se tone te trap. Of ons dit nou wil weet of nie, maar Afrikaners (en Afrikanerleiers) se ego’s is baie meer kleinserig as wat hulle wil voorgee. Eintlik is alle mense maar so. Dit is die normale stand van die menselike psige.

Ons leiers moet egter oorgaan tot een of ander akkoord vir die vorming van ‘n AO. Iemand sal die inisiatief moet neem. Die vraag is egter: “Wie?” Ek mag verkeerd wees, maar my gevoel is dat dit nie sonder aanmoediging gaan gebeur nie. Dis hier waar ek aan die hand wil doen dat ons ‘n nie-partypolitieke petisie op die been bring om die leierskap van alle Afrikanerfaksies tot so ‘n aksie op te roep. Indien hulle in gebreke bly om ‘n populêre oproep te gehoorsaam, kan dit op rekord gestel word dat hulle die volk in sy uur van nood die rug gekeer het.

Фильчаков

19 January 2010
Mag ons leiers mekaar vind

Te danke aan Beeld se volkstaatmeningspeiling het hierdie gesprek weer momentum gekry. Die volkstaat is en moet ons belangrikste oogmerk bly en daarom is hierdie nuwe lewe wat die debat ontvang het van kardinale belang.

Hoewel Beeld se meningspeiling nie wetenskaplik is nie, dui dit tog dat daar geweldige steun onder Afrikaners (en miskien veral noordelike Afrikaners) vir ‘n eie staat is. Vir seker moet Afrikanerleiers ag hierop slaan en selfs organisasies wat tradisioneel nie van ‘n volkstaat gepraat het nie, bv die FAK en Afriforum, sal ten minste moet kennis neem hiervan.

Dit is verblydend dat hierdie gesprek juis nou nuwe lewe gekry het, reg voor die PRAAG-OB-FAK-Afriforum-beraad vanaand by die Diamantvalleilandgoed. Ek hoop van harte dat die volkstaatideaal hoog op hul agenda mog wees.

Wat na vore kom in vele insette van die baie deelnemers op verskeie internetforums en opiniewerwe is die gevoel dat die tyd vir die Afrikaner vinnig aan die opraak is. Die feit dat meer as ‘n derde van Afrikaners (meestal die room van ons gemeenskap) reeds sedert 1994 ge-emigreer het, bevestig hierdie krisis. Ook die regime se doelbewuste vernietiging van ons volk se ekonomiese toegang sowel as die aftakeling van ons taal en kultuur, bevestig dat ons op ‘n vinnige afdraande pad is en dit raak nou geheel realisties om die einde van die Afrikanervolk voorsien.

Die vyande wat ons in ons huidige magtelose situasie ondergrawe is velerlei. Vanaf die swart regime tot hul lakeie tussen ons eie mense, soos Naspers, sien met groot afwagting uit na die dag wanneer ons nie meer daar is nie. Die tyd vir aksie het voorwaar gekom. As ons nie nou optree nie, sal die geskiedenis ons beskryf as ‘n volk wat ondergegaan het omdat hulle nie om oorlewing wou veg nie.

Dit is nou in hierdie gevorderde uur van kardinale belang dat Afrikanerleiers van die onderskeie splinterbeweings mekaar moet vind. Ons kan nie meer teen mekaar werk nie. Die ongeregtigheid van ons verdeeldheid is net so ‘n groot misdaad teen ons volk as wat die vyand teen ons pleeg. As ons sg leiers nie mekaar vinnig gaan begin vind nie, sal die vernietiging van ons volk ook voor hulle deur gelê moet word.

Ek wil ‘n beroep doen op alle Afrikanerleiers, wat besef dat ons in ‘n krisis verkeer, om van hier af aan emosionele intelligensie aan die dag te lê. Laasgenoemede blyk vir my altyd ‘n eienskap te wees waarmee ons ou volkie baie swak bedeeld is. Eeue se stryd om oorlewing op hierdie ongenaakbare kontinent sowel as die onbuigsaamheid wat dikwels deur enge Calvinistiese waardes van geslag tot geslag oorgedra word, het gemaak dat ons dikwels nie vir mekaar wil toegee nie.

Indien ons onsself wil red uit die krisis waarin ons verkeer, sal ons móét saamstaan. Om mekaar te vind, sal ons moet bereid wees om aan mekaar toe te gee. Geen eenheid sal bereik word sonder kompromievorming nie. Om iets te kry, moet jy iets afstaan. Sonder opoffering is daar geen wins nie. Mag ons leiers hierdie wysheid verwerf voordat dit heeltmal te laat is.

games play new

15 January 2010
Grootkapitaal is ons vyand

Eerste Nasionale Bank se rassistiese besluit om nie aan laerinkomste- blanke werknemers se kinders studiebeurse toe te staan nie, maar wel aan laerinkomste- swart werknemers, is tekenend van hoe Grootsake nog altyd die Afrikaner se vyand was.

Die Anglo-Boereoorlog, waar 27 000 vroue in Britse doodskampe vermoor is en 67 000 Boereplase tot op die grond verbrand en vernietig is, waar ons volk in armemoede gewerp is – waarin ons vir dekades sou leef – is deur Grootkapitaal op ons afgedwing. Die kapitaliste Cecil John Rhodes, Neville Chaimberlain e.a. sou vir niks stuit om hulle hande op ons goud te kry nie.

Grootsake is waarskynlik ook die enkele belangrikste faktor waarom dr. Verwoerd se tuislandbeleid nooit gewerk het nie. Die grensnywerheidsbeleid was nie in hul belang nie. Die oprigting van industrieë so ver van SA stede af sou groot kostes soos die oprigting van grensdorpe en -buurte vir hul blanke tegnici en bestuurslui meegebring het.

Verder was instromingsbeheer ‘n steen des aanstoots vir die groot kapitaliste. Hulle sou eerder ‘n enorme poel goedkoop swart handearbeid om blanke stede wou hê as om hul fabrieke na die grense te verskuif. Net so belangrik, indien nie meer nie, is dat die instroming en vinnige verstedelikking van swartes laasgenoemde sou verander van bestaansboere in werkersklasverbruikers. Met so ‘n groot konsentrasie swart verbuikers om blanke stede, sou alle belange van Grootkapitaal by die verproletarisering van swartes kon baat vind en nie net die enkele grensnywerhede nie.

Dit is dus glad nie onmoontlik dat dit juis Grootkapitaal was wat die versteurde Tsafendas gebruik het om van “daardie mal apartheidsdissipel” (soos dr Anton Rupert na dr HF Verwoerd verwys het) ontslae te raak nie.

Tydens die apartheidsbewind het Suid-Afrikaanse Grootsake werk daarvan gemaak om druk op die regering uit te oefen vir swartmeerderheidsregering. In die mynwese is aktief gepoog om ‘n gesprek met die ANC aan die gang te kry en oor die algemeen was Grootsake daarop uit om ‘n ANC-regering in SA te sien.

Dat blanke minderheidsregering oor die totale Suid-Afrika nie volhoubaar was nie, verg nie ‘n genie om te verstaan nie, maar dat dit deur die totale onderwerping van die blanke minderheid vervang moes word, was onverantwoordelik en hoogs immoreel. Afrikanervryheid, wat oor eeue met groot inspanning en opoffering verwerf is, is eensklaps vernietig. Grootsake het egter geen kommer gehad oor wat van die blanke minderheid sou word nie, aangesien kapitaliste se eerste enigste morele beginsel die winsmotief is.

Grootsake het ook met die intrapslag in die NSA met ywer RA en SEB begin toepas. Hierdie wit kapitaliste het blankes uitverkoop deur die vorige bewind tot oorgawe aan te spoor en is sedert 1994 daarop uit om die gewone blanke uit die ekonomie te sluit om sodoende hul nuutgevonde swart politieke meesters te behaag. Sederdien het blankes radikaal verarm en het blanke werkloosheid met ‘n skokkende 200% toegeneem.

Die probleem met die kapitalisme is dat wins die enigste motiveerder is. Aandeelhouers soek die hoogste dividende op hul belegging. Daar is geen moraliteit by kapitalisme nie. Hierdie punt word ten beste gedemonstreer deur Michael Moore se dokumentêre film The Corporation. Die idee dat Grootsake d.m.v. “maatskaplikebetrokkenheidskemas” poog om moreel tot die gemeeskap by te dra, is niks meer as ‘n bemarkingsfoefie nie. Uiteindelik is Grootsake se hoogste verantwoordelikheid aan hul aandeelhouers en nie aan die gemeenskap nie. In The Corporation word gedemonstreer hoe die gemiddelde grootsakeonderneming, wat ‘n regspersoon is, op die DSM IV al die gedragseienskappe van ‘n psigopaat vertoon.

Indien Micheal Moorse se film nie reeds voor verlede jaar se kredietkrisis gemaak was nie, sou hy soveel meer materiaal vir sy dokumentêr gehad het. Die kapitalistiese gulsigheid wat die ganse wereld in ‘n krisis gedompel het, het nie net die wenslikheid van globalisering bedenklik gemaak nie, maar het meegebring dat die grootste fout van die kaptitalisme nl. morele onaanspreeklikehied blootgelê is op ‘n wyse waarvoor ons almal nou betaal.

Daar kan nie betwyfel word dat – soos kommunisme – kapitalisme nie die ideale stelsel is nie. Daar kan ook nie getwyfel word dat hierdie ekonomiese model ‘n sentrale rol gespeel het in ons volk se ondergang tydens sowel die ABO as die huidige swart periode nie. Die kapitalisme se bydrae tot ons ondergang is nie noodwendig (net) weens die twyfelagtige karakter van die kapitaliste nie, maar is direk die gevolg van die onderliggende logika van hierdie model, nl. die alleroorheersende belang van wins. In die kaptitalisme is daar geen struktuur of meganisme wat die belang van wins balanseer nie.

Die probleem van die kommunisme (of staatsosialisme) is die mate waartoe dit van die markmeganisme ontslae raak. Die gebrek aan die markmeganisme bring ‘n einde aan mededinging en dit offer ekonomiese groei op. Die kapitalisme is voortreflik deur die regulering wat die markmeganisme bied. Deur van die markmeganisme ontslae te raak, het die kommunisme die baba met die badwater uitgegooi. Tog, ten spyte van die mislukking van kommunisme, bly Marx se analise van kapitalisme geldig, ongeag die tekortkominge daarvan.

Met die produksiemiddele in die hande van slegs ‘n klein bevoorregte groep is uitbuiting van werkers en die bevolking in die geheel onafwendbaar. Waar daardie bevolking, soos die Afrikanervolk, ‘n hindernis na groter markte en ’n groter arbeidspoel is, moet hulle verwyder word. Dit is ironies dat terwyl Afrikaners vir so baie dekades teen die Marxisme geveg het, ‘n deeglike begrip van Marx juis vir ons sou uitwys wie eintlik ons grootste vyand is. Ons was so besig om aan ons eie klasseposisie vas te klou dat ons foutiewelik aangeneem het dat die ekonomiese opperklasse (Grootkapitaal) ons bondgenote was.

In die Afrikanerrepubliek wat kom, kan ons nie die foute van die verlede herhaal nie. Grootsake in ‘n Afrikanerrepubliek sal soos alle kapitalistiese korporasies wins vir hul beleggers ten alle koste nastreef. Dit is tyd dat ons ‘n ander ekonomiese model oorweeg, ‘n model wat die markmeganisme tot voordeel van die gemeenskap aanwend. So ‘n model bestaan reeds. Die sosiaal-ekonomiese model word met enorme sukses deur die Spaanse korporasie Modragon toegepas. D.m.v. van ‘n koöperatiewe eienaarskap- en bestuursmodel word die markmeganisme in die diens van die breë bevolking gestel en nie om slegs ‘n klein groepie beleggers te bevoordeel nie.

Terwyl die koöperatiewe model beperk bly tot besighede wat as “groot” beskryf kan word, sou die implementering van die sosiale ekonomie binne ‘n gemengde ekonomiese bedeling nog steeds private entrepreneurskap in die vorm van kleinsake aanmoedig.

Goot korporasies het doodeenvoudig te veel mag om aan die beheer van ‘n klein elite van aandeelhouers, direksielede en bestuurders oor te laat. Dit is uiters naïef om aan te neem dat hulle in die beste belang van die Afrikanervolk sal optree.

As Afrikaners moet ons ‘n deeglike begrip ontwikkel van die gevaar wat die kapitalisme nog deurgaans vir ons ingehou het. Ons moet nou reeds die ideale ekonomiese model vir ‘ n Afrikanerrepubliek konsipieer. Daar is geen waarborg hoe en wanneer ons ‘n Afrikanerrepubliek mag bekom nie. Ons wil nie weer dieselfde kapitaal- en invloedryke rolspelers in ons midde hê wat slegs deur eie belang gemotiveer word nie.

детски машина

29 December 2009
Om met jou ma se verkragter te speel

Die rol wat die ligsinnige tydverdryf, rugby, in ons volk se ondergang gespeel het en die voortgesette negatiewe impak daarvan, mag nie onderskat word nie. As Afrikaners met slegs 10% van die entoesiasme waarmee hulle hul gunsteling Engelse sport bedryf hul vryheid sou nastreef, dan kan ons seker binne enkele weke ’n Afrikanerrepubliek bekom. Helaas, hierdie logika ontgaan Afrikaners soos wat hulle hulself bedwelm met die ekstase van die eiervormige Engelse bal wat oor die pale vlieg.

Terwyl die Kaapse koloniste tydens die destydse Britse bewind rugbyspelers geword het, was dit anders vir die burgers van die Boererepublieke. Dit was egter in die krygsgevangekampe van die tweede vryheidsoorlog waar Boerekrygsgevangenes met hul vyand begin speel het nadat hulle die stryd verloor het. Hier het hulle begin om rugbyvriendskappe te smee met die verkragters en moordenaars van hul dogters, vroue en moeders. Dit is ‘n perverse liefdesverhaal wat Afrikaners in die toekoms polities sou ontlont deurdat dit pogings tot groepsaksie “vreedsaam” sou kanaliseer om op ‘n meer “Britse” manier uiting te vind. Cecil John Rodes wou reeds van vroeg die balsport rugby inspan om Kapenaars te deëtnifiseer en het met welslae die 1891-Britse toer na die Kaapkolonie gefinansier.

Dat rugby die Afrikaner se opium is, het die Kommuniste ewenwel begryp. Dis nie om dowe neute dat Mandela die naam ‘Playing the Enemy’ vir sy boek oor die uitoorlê van die Afrikaners gekies het nie. Afrikaners sou immers eerder aan internasionale sport deelneem as om hul vryheid te behou; hul geboortereg verkoop vir ‘n pot lensiesop …

In die era van sportboikotte het Afrikaners gesmag om te mag ‘speel’ met hierdie vyande. Dít terwyl laasgenoemde aktief besig was om die ANC te ondersteun en ons oral denkbaar te ondergrawe. In sy boek, Strooidak en toring, waarin Izak de Villiers onder andere die skandelike oorgawe deur die NP bespreek, sê hy: ”Miskien was ons almal te bewus van hervorming, hervorming, nuwe bedeling, vrede (en rugby)…”

In die relaas van die Amerikaanse joernalis Patti Waldmeir oor die Nasionale Party se oorgawe, Anatomy of a miracle, skryf sy: “Afrikaners had swapped apartheid for rugby, and there was every sign they thought it a fair deal.”

Die rugbybeswyming duur natuurlik voort selfs in die huidige krisis waarin ons leef. Min Afrikaners verstaan veel van Suid-Afrikaanse politiek en nog minder is op enige vlak by hetsy ons bevryding, hetsy enige vorm van Afrikanerweerbaarheid betrokke. Nogtans sit hulle bankvas op die pawiljoen, wanneer 30 uitgevrete imbesiele om des lewens agter ‘n bal aanhardloop.

Behalwe dat Afrikaners aanhoudend deur middel van hierdie onsinnigheid uit die werklikheid ontglip, bied rugby ook ander kontradiksies wat teenproduktief vir ons breër oorlewing is. Die raakpunte wat rugby (en krieket) tussen ons en die Angel-Saksiese wêreldgemeenskap bied, kan slegs negatief op ons inwerk. Per slot van rekening is sportbeoefening ook ’n kultuuraktiwiteit. Die kontak wat sulke sportbyeenkomste met Engelssprekende lande meebring, is nie ‘n goeie ding nie. Dit raak ’n proses van kulturele kontak waar gemene saak gemaak word met volkere wat ons tans steeds negatief gesind is. In die vroeë twintigste eeu het Afrikanerintellekteuele, -politici en skrywers heelwat kontak met ons stamlande: Nederland, Duitsland en Frankryk gehad; ten dele is die opbloei in die Afrikaanse kultuur hierdeur moontlik gemaak. Danksy rugby, is ons deesdae uitsluitlik gerig op Engeland, Australië en Nieu-Seeland.

Min Afrikaners besef in welke swak lig ons nog steeds in Engelssprekende lande beskou word. Die minagting waarmee die breër Angel-Saksiese wêreld ons sien, kom op ’n vorm van volkshaat neer. Wanneer mens vriendskappe begin bou met mense wat nie jou waardes verstaan of respekteer nie, begin jy gewoonlik jou eie waardes te kompromitteer om sodoende meer aanvaarbaar vir hierdie “vriende” te wees. Hierdie dinamika geld op ’n persoonlike vlak, maar ook op ’n gemeenskapsvlak. Dis om hierdie rede, sowel as vir persoonlike gewin, dat Suid-Afrikaanse krieket- en rugbyspelers (rondom ons internasionale hertoelating) in die vroeë 90s dikwels meer krities teenoor apartheid gestaan het as wat vir hul ondersteuningsbasis sou geld.

Hulle het bande begin smee met mense teenoor wie hulle ’n waardekompromie aangegaan het. Rugby en krieket dra by tot die verinternasionalisering van Afrikaners en dit dra by tot ’n verlies aan identiteit, in ’n milieu waar

ons oorlewing van ’n sterk identiteit afhang.

Deur ons geskiedenis kom die tema van uitverkoop na vore. Dit was sigbaar ten opsigte van Afrikaners wat te verstrengel met die internasionale gemeenskap geraak het, byvoorbeeld Jan Smuts, Pik Botha, die hartchirurg Chris Barnard, ens. Tans is die Hollywood-ster en dowwe blondine van Benoni, Charlize Theron – daardie aartsdissipel van die halfgod Mandela – ook ’n goeie voorbeeld. Met haar swaar en vals Amerikaanse aksent, is sy sekerlik een van die beste voorbeelde van ’n Afrikaner wat op hierdie wyse verinternasionaliseer is. Hoewel Charlize Theron ná ’n relatief kort periode “veramerikaans” het, het die Australiese aktrise, Nicole Kidman, selfs ná baie jare in Hollywoord haar Australiese aksent behou. Die rede is eenvoudig: Kidman as Australiër is deel van die globale Angel-Saksiese kultuur en dit is aanvaarbaar. Daarenteen moet Theron as Afrikaner haar self deëtnifiseer om aanvaarding te verkry.

Kan enigeen onthou hoe “Engels” Hansie Cronje en sy spanlede geklink het…? Luister gerus na sommige van ons huidige Afrikaner sport-“helde” as hulle praat. Nogtans moet jy nie glo dat solank jy ’n goeie ou Boere-aksent handhaaf jy maar lustig met die rugbybal kan voortdraf nie. Die sielkundige kragte van verinternasionalisering en veral veratlantisering (die verinnerliking van die Angel-Saksiese karakter) strek baie dieper.

Dieselfde kragte wat op Theron inwerk, het ’n impak op ons rugbyspelers, hoewel in ’n ander konteks. Wanneer hulle teen die buiteland speel, smee hulle bande met veral die Anglo-Saksiese wêreld en dit beïnvloed hulle waardes, gedrag en wêreldbeskouing. Moet ook nie ons rugbyspelers se gedienstigheid aan die Afro-Saksiese ANC onderskat nie. Behalwe dat die ANC nou vir alle praktiese doeleindes hul organisatoriese meesters is, sal enigeen van hulle pronk op ’n foto met ‘n ANC-minister, as dit meer publisiteit en dalk ’n plek in die Springbokspan kan beteken.

Ons rugbymanie dra ’n beeld van normaliteit aan die wêreld uit. In Jacob Zuma se woorde is ’n land wat op sportterrein presteer immers ’n land wat in vrede met homself leef. Is hierdie die boodskap wat Afrikaners aan die buitewêreld wil uitdra?

Onwillekeurig moet mens die vraag stel: “Hoe is dit moontlik dat mense wat uitwissing op elke gebied in die gesig staar meer gemoeid met balspele as hul oorlewing is?” Dit is asof Afrikaners meer as ooit tevore in die balsporte (veral rugby) opgaan. Afrikaners toon bykans geen belangstelling in die politiek nie en dit is asof rugby (net soos charismatiese godsdiens) Afrikaners se verbeelding en groepsmeelwing ten volle gemonopoliseer het. Geen vorme van verset teen die rassistiese diktatuur waaraan ons onderwerp is, interesseer Afrikaners in ‘n beduidende mate nie Nogtans raak hulle liries wanneer hulle hul grootste vyand se sport kan bedryf. Die situasie is erg genoeg om enige denkende mens stom te slaan en telkens kan mens nie anders as om te wonder of so ‘n volk werklik redding verdien nie. Dit is asof Afrikanernasionalisme ten volle deur ‘n soort rugbynasionalisme of dan rugbyisme vervang is. Ek wil dit waag om te se dat ten spyte van al die verskille wat ‘n eeu van volksewolusie opgelewer het, dit veral hierdie afvallige sport van die vyand is, wat die eertydse Afrikaners van die Boererepublieke en die huidige Afrikaners van mekaar onderskei. Miskien is dit die grootste wapen waarmee die Engelse ons ooit kon oorwin, want hiermee het hulle ons volk in gatlike en skrillend juigende pom-pom-waaiende dopamiene junkies verander.

Hoewel dit ’n projek is wat enorme teenstand sal kry, wil ek voorstel dat ons in ’n Afrikanerrepubliek heeltemal met die Engelse spoortsoorte, naamlik rugby en krieket, wegdoen. Ons het nie nodig om hierdie “kultuur”-aktiwiteit, wat groter gemeenskaplikheid tussen ons en ’n steeds vyandige internasionale Engelse gemeeskap bevorder, te beoefen nie.

Inteendeel sou ek wou aanraai dat Afrikanersportdeskundiges na die tekenbord gaan en ‘n totaal nuwe sportsoort ontwerp. So ’n volkseie sportsoort kan deur die skole (Afrikanerdepartement van onderwys) en ander staatsinstellings (Afrikanerdepartement van sport en ’n Afrikaner-openbare-uitsaaier) gevestig en bevorder word. Net soos Amerikaners met hulle eie voetbal en bofbal, kan ons ons eie sportsoorte ook met groot geesdrif en voortreflikheid beoefen.

In ons huidige krisis waar ons deur radikale problematiek gekonfronteer word, sal Afrikaners self moet oorgaan tot die beoefening van radikale politiek. Die radikalisme wat nou van ons vereis word, beteken dat ons gefokus moet wees en nie langer deur lughartige onsinnighede, soos rugby, verlam word nie. Mag die dag kom dat ons die sport van die moordenaars en verkragters van ons voorgeslagte afsweer!

20 December 2009
ANC-haatspraak teenoor blankes wek kommer

Leonard Chuene, voorsitter van Atletiek Suid-Afrika (ASA), maak ongegronde aantygings dat blanke Suid-Afrikaners vir die debakel rondom Caster Semenya se seksualiteit verantwoordelik is. Tydens die ontvangs van Semenya op die Jan Smuts-lughawe (sg. “O.R. Tambo-lughawe”) val Julius Malema, voorsitter van die ANC-jeugliga, blankes aan omdat hulle nie ook in groot getalle opgedaag het nie. Blankes word dus allerweë verdag gemaak as die vyande van Semenya en dus alle swart (sport-)helde.

Intussen dreig die sogenaamde "minister van arbeid", Membathisi Mdladlana, blankes met totale uitwissing. Die sogenaamde "arbeidsminister" dreig werkgewers om van blanke werknemers ontslae te raak, so nie sal "alle swartes" oorgaan tot rewolusie. Dit moet gelees word as Dank blankes af, of ons maak julle vrek! soos Anton Barnard skryf.

Dat blankes en Afrikaners spesifiek reeds soos vlieë uitgemoor word, in wat duidelik swart-op-wit-haatmisdaad is, is reeds ‘n kruipende genoside. Dit is die biologiese komponent van volksmoord. Terselfdertyd kom die wyse waarop ons taal uit die openbare lewe verban word, sowel as die vele ander vorme van rassistiese wetgewing, in die werksplek en elders, op niks minder as etnoside neer nie. Dit is die kultuurkomponent van volksmoord en gaan dikwels massagenoside vooraf.

Dus hang ons bestaan reeds aan ‘n dun draadjie. Chuene, Malema en Mdladlana se anti-blanke haatspraak en verdagmakery kan net vet op die vuur wees.

Die gemak en sukses waarmee die ANC duisende swartes op die ingewing van die oomblik kan mobiliseer, soos nou weer gesien is met Semenya se verwelkoming, ná haar prestasie in Berlyn, bly kommerwekkend. Sou Membathisi Mdladlana se “rewolusie” met net soveel sukses gereël kon word? Stellig reken ek: “Ja”.

Mdladlana se uitspraak dat dit die “rewolusie van alle swartes” sal wees laat my dink dat ‘n volskaalse volksmoord op Afrikaners op die hoogste vlak van die regime begeer word.

Die Suid-Afrikaanse media en veral die Afrikaanse media (Naspers/Media24) ontken die gevaar waarin ons leef. Enkele internetwebwerwe, waaronder Perspektief, PRAAG, Censorbugbear en enkele ander stel die alternatiewe mening aan die Afrikaner en blanke Suid-Afrikaner.

Dit wil voorkom asof die ANC se haatspraak jeëns blankes toeneem en selfs meer blatant raak. Mdladlana, Malema en Chuene se uitsprake herinner aan die haatspraak wat in Rwanda bedryf is tot en met die volskaalse volksmoord waartydens 1 miljoen Toetsis binne drie maande uitgemoor is.

Dit is egter die plig van diegene onder ons wat besef hoe benard die situasie is om ons volksgenote in te lig. As volk moet ons ingelig en weerbaar wees.

sponsor a post Фильчаков

27 August 2009
Mzanzi-simbole

Ek stem saam met hom oor beide die vlag en die volkslied, maar nie om dieselfde redes nie. Ten eerste sou ek verkies dat "Nkosi Sikelel' iAfrika" die ekslusiewe volkslied van die Mzanzi-staat word, aangesien die onheilige huwelik met hierdie terroristeliedjie ons lieflike "Die Stem" brutaal verkrag.

Wat die NSA-vlag betref, sou ek verkies dat die ANC-vlag die amptelike vlag word, want die Mzanzi-staat is bowenal 'n ANC- eenpartystaat en so 'n simbool sal 'n eerliker weergawe van die waarheid wees. Van der Walt reken ook dat die rooi in die die Jockey- (onderbroek-)vlag van Mzanzi met oranje vervang moet word. Nie net sal dit heraldies ten hemele skree, soos die ganse gebroedsel wat hierdie vlag reeds is nie, maar dit sal weereens 'n totale mismaking en vernedering van 'n lofryke Afrikaner- em Dietse simbool, naamlik die kleur oranje, wees. Gelukkig het die ANC 'n kleintjie dood aan enigiets oranje en sal dit dus nooit gebeur nie.

Afrikaners soos Van der Walt moet besef dat die Reënboognasie finaal misluk het. Om aan te hou met opregte pogings van versoening blyk 'n ekslusiewe Afrikaneroefening te wees. Dit het nou reeds die punt bereik waar sulke pogings nie net die reeds skreiende beskaming van ons volk in hierdie swart rassebestel verdiep nie, maar waar dit ook skree van desperate witvoetjie soek by 'n regime wat ons ten diepste verag. Wil ons werklik aanhou om onself so te verneder? Het ons geen trots nie?

Hierdie is dieselfde debat as die sogenaamde "Vryheidsmuur" wat die naam van elke terroris wat die ANC-bende in hul sg. "stryd" verloor het, vertoon. Dank die Vader die ANC wou nie gestorwe lede van die SAW se name daarop aanbring nie. Dit sou 'n totale belediging wees om ons eerbare jong Afrikanersoldate se name op die ANC se grafittimuur te plaas.

Gelukkig gaan ons helde se name nou eerbaar op 'n muur by die Voortrekkermonument vertoon word. Daar kon seker nie 'n meer paslike toedrag van sake wees nie. Dit was egter hoogs vernederend hoe die Afrikanerbond, Solidariteit en ander Afrikanersentriste en links-sentriste by die ANC gesmeek het dat ons helde ook op die ANC se skandmuur moes verskyn.

Afrikaners moet trots raak op hul eie simbole en ophou om aan Mzanzi-simbole lof toe te swaai. Ons eie simbole is heraldies verhewe bo die Mzanzi-mismaaksels en beskik oor 'n ryke en trotse geskiedenis. Dit is om hierdie rede dat ons by Perspektief aktief die Afrikanervlag, wat reeds wyd aanklank geniet, en wat heraldies die mees volledige Afrikanersimbool is, as ons volk se nasionale vlag bevorder.

11 August 2009
Ons het ‘n eie koerant nodig

Op die foto wat Rapport tydens die onderhoud geneem het, lyk Itumeleng Makgetla baie gesond vir iemand wat net twee weke terug op die rand van die dood verkeer het, soos beweer word. Dat Makgetla aan die rasgedrewe Black Students Association (BSA) behoort, lê sy sinistere agenda bloot. Ook is dit toevallig dat die ''aanval'' plaasgevind het net voordat hy op die punt was om die US te verlaat. Dit klink alles baie verdag, so kort voor die verkiesing, terwyl die blank oorheersde DA 'n ernstige bedreiging vir die ANC in die Wes-Kaap inhou …

Met hierdie artikel het ons nog 'n voorbeeld van hoe Rapport 'n onbenullige en geïsoleerde geval aanbied as wit op swart rassisme. Nogtans ontken die comrades by Heerengracht 40 die daaglikse swart-op-wit haatmisdaad in hierdie Afrikanistiese anti-blanke moordryk. Die linkse redakteur van Rapport sal toelaat dat haar joernaliste sulke ongeloofwaardige aanklagte van rassisme opdiep terwyl daar op plase en in voorstede 'n swart-op-wit volksmoord aan die gang is. Ongeag die reeds gepolariseerde situasie ontsien Naspers dit nie om nog meer haat jeens die Afrikaner aan te hits nie. Vir seker gaan hierdie ''insidente'' buite verhouding voorgestel word in die dae wat kom en sal die gepaardgaande aanjaag van anti-blanke emosies nog meer Afrikanerbloed laat vloei. Liza Albrecht is 'n onverantwoordelike redaktrise wat enigiets sal doen om haar politieke meesters te beïndruk.

Duidelik het die ANC-kaders François Groepe en Jakes Gerwel, sowel as die res van die ANC-lede en Mandela-aanhangers by Naspers nou hul ideologiese houvas op hierdie propagandahuis tot die uiterste gevoer. Liza Albrecht voer die Afro-fascistiese agenda van die Naspersdireksie uit. Die teiken is hierdie keer die US en die strategie is om 'n Reitz-insident te skep waarna Julius Malema (van die ANCYL) met die hulp van die Black Students Association die groter ANC tot aksie sal oorhaal. Intussen sal die Afrikanistiese brigade by Naspers die ANC-koor met hul musiek begelei. Alles mooi georkestreer en gedirigeer deur ANC-kommissaris Jakes Gerwel ('n afgevaardigde vanuit die vorige ANC-president se kantoor) en kie. Die poging is om nog 'n Afrikaner-universiteit oornag te afrikaniseer. Hierdie is ''revolution by stealth''. 'n Insident word geskep en 'n georkestreerde drama met gevolglike verandering vind plaas. Naspers raak nou saam met die ANC Afrikanervyand Nommer Een. Dit gaan nou te ver…

Naspers se koerante moet sekerlik die enigste in die wêreld wees wat konstant hul dominante lesersmark beledig en kasty. Om gedurig sy eie lesers te probeer oortuig dat die onderdrukking wat hulle ervaar hemel op aarde is en dat hulle in elk geval 'n klomp slegte rassiste is wat niks beter verdien nie, spreek van die ongelooflikste arrogansie. Dan gaan hulle nog verder deur radikale swart studente se versinsels en verdraaings aan te wend om rassehaat teen hul lesers aan te hits. Verbeel jou 'n besigheid wat sy eie verbruikers so openlik en met soveel oortuiging ondergrawe … Asof dit nie genoeg is nie, skroom hulle nie om te noem dat die arme swart bloedjie aan 'n rassistiese studente-organisasie behoort nie. Laasgenoemde dis hulle met soveel selfvertroue op, kompleet asof dit in orde is dat swartes rassiste mag wees. Hierdie openlike rassis bied hulle dan aan as 'n geloofwaardige getuie. Verbysterend…

In die jongste weergawe van Rapport loods die joernalis Andries Vrey 'n rassistiese tirade teen Rapport se lesers. Die blote feit dat lesers op Rapport se blog 'n probleem met die jong swart rassis se bewerings had, maak dat Adries Vrey Rapport se lesers as rassiste brandmerk. Vrey beweer dan ook dat blanke Suid-Afrikaners maar verdien om onder die hiel van regstellende askie te verkeer. Vrey, wie se artikel deurspek is met Naspers se linkse cliches, beweer dan ook dat daar geen rasmotief bestaan in die gewelddadige aanvalle wat blankes in SA moet verduur nie. Weereens in Naspers tradisie word die Afrikaner-holocaustontkenning gepleeg waarvoor Naspers nou reeds berug geraak het. Gelukkig reageer Rapport se lesers weer met 'n stortvloed van teenaanvalle op Rapport vir hierdie blatante anti-Afrikanerpropaganda.

Mens moet egter in ag neem dat Naspers tans deur 'n bende van selferkende Mandela-aanhangers (soos Ton Vosloo) ANC-kaders (soos François Groepe en Jakes Gerwel) en verskeie ander ANC-lede en -meelopers bestuur word. Hierdie propagandahuis se uitsluitelike doel is om die ontmagtigde Afrikaner te ondergrawe en op elke gebied te saboteer. Dit moet die Afrikaner se doel word om hierdie propagandakonglomeraat in ruil te boikot en te benadeel. Sodra ons selfbeskikking bekom, moet die nasionalisering van Naspers die hoogste prioriteit verdien. Daarmee saam sal vervolgingsaksie teen joernaliste en redakteurs, wat anti-Afrikaneraksies in 'n tyd van volksmoord gepleeg het, moet volg.

Naspers se jongste aanval en aanhitsing van haat jeens die Afrikaner, bevestig onomwonde die noodsaaklikheid vir ons eie gedrukte Afrikaanse koerant. Ons benodig 'n koerant deur ons mense vir ons mense, 'n koerant wat nie deur vyande van ons volk beheer word, soos tans die geval met Naspers/Media24 nie. Hierdie skrywer versoek hiermee dat ons 'n fonds op die been bring om 'n pro-Afrikaner-/Boerekoerant mee te finansier. Hierdie sal 'n inklusiewe koerant wees wat alle Afrikaner-/Boerebewegings goedgesind sal wees. Laat ons opgewonde raak en werk maak hiervan.

полиграф защита

1 April 2009
Nuwe party kan nie blanke belang dien

Dieselfde geld vir die DA (en dus by implikasie enige ander party) wat onder swart kiesers wil groei. Die DA sal blanke belange moet afsê en ekslusief op swart belange begin fokus as hul werklik beoog om swart kiesers te trek. Tot hierdie beleid het Zille en haar bestuur hul reeds verbind.

Swartes is egter baie meer rassisties in hul leierskapskeuse as blankes, wat beteken dat Helen Zille sal moet waai. Tans lei die DA nog aan die Westerse illusie dat hulle swartes gaan oorhaal om vir hul te stem. Dit wil die DA doen deur te bewys dat hulle oor 'n beter administrasie beskik en dus dienste kan lewer. Zille wil swart kiesers van die DA as alternatiewe

regering oorreed deur haar administrasie van Kaapstad as vertoonlokaal te gebruik. Wat hierdie voormalige Black Shash 'comrade' nie verstaan nie is dat ongeag die feit dat sy op haar dag MK-terroriste gehuisves het die swartes haar ten eerste as wit beskou. Vir hulle is sy 'n blanke bevoorregte en dus die onderdrukker. Soos Mahatma Ghandi dit gestel het "… there is no people on Earth who would not prefer their own bad government to the good government of an alien power…" Ek reken jy kan ook die woorde "alien power" met die woorde "alien people" vervang. Dit verstaan Zille en die linkse blankes nie.

Die DA en blanke ondersteuners van Cope is in die liberale denkwyse vasgevang waar individuele regte en behoeftes alle ander oorheers. Hulle kan dus nie die rol van ras en etnisiteit waarneem nie. Die feit dat ras en etnisiteit boonop in 'n histories verdeelde samelewing soos SA as politieke motiveerders geaksentueer word, ontglip hulle totaal.

Hulle dink in terme van die paradigma van die 20ste eeu en gaan nooit inhaal by die postmoderne werklikheid waar die ontwikkelde sentrum deur die onderontwikkelde periferie oorspoel word nie. Die blanke liberales besef nie dat die librale eksperiment regoor die wereld aan die faal is nie. Hulle is te hardkoppig om te erken dat ons vandag lewe te midde van die botsing van beskawingsvlakke. Terloops, selfs die wêreldekonomiese krisis waarin ons vandag verkeer is die gevolg van ongebreidelde kapitalisme wat onder andere 'n resultaat van liberalisme is. Vanaf Wallstraat, tot die immigrantebuurte van Parys, tot die voorstede van Suid Afrika, is die liberalisme besig om die een mislukking na die ander te produseer.

Blankes wat hul hoop op Cope of die DA plaas, mors hul tyd op 'n bestel wat ons net verder gaan ondergrawe. Swart kiesers is so rassisties dat as te veel blankes openlik Cope ondersteun, gaan dit net veroorsaak dat Cope swart kiesers verloor. Die blanke boere wat Morgan Tsvangarei so openlik ondersteun het, het hom baie swart steun gekos. Die vraag is of mens deel wil wees van 'n bestel waar jy die opposisieparty in die geheim ondersteun omdat jou velkleur aanstoot gee? Verder stem jy dan bloot vir daardie party om die regerende party te ontsetel terwyl jy weet dat daardie party ('Cope' en toenemend die DA) swart belange dien wat lynreg met joune bots… Dit klink vir my na 'n verloor-verloorsituasie.

Eerder as wat Afrikaners hul tyd by die stembus gaan mors, sluit eerder aan en gaan woon 'n paar kampe van die Kommandokorps of TLU Veiligheid by… Weens die skeuring van die ANC gaan die wiele, na alle waarskynlikheid, nog erg afkom. Met die verdiepende wêreldwye finansiële krisis is dit te betwyfel of die "Westerse moondhede" gaan inmeng om enige swart regering in Afrika teen 'n opstand te probeer beskerm. Wanneer die magsvakuum dus ontstaan, en dis maar net 'n kwessie van tyd, moet die Afrikaner oor die vermoë beskik om dit te vul. As geweld losbreek, gaan nóg Cope, nóg Helen Zille, met haar geskiedenis van betrokkenheid by anti-blanke organisasies, tot die Afrikaner se redding kom.

Александр Фильчаков

7 January 2009
Stamkultuur vernietig SA

Regdeur die liberale denksool word daar toenemd gehoop dat “nuwe leierskap” die land uit sy krisis sal ruk. Sommiges soos Tim du Plessis reken ‘n verkiesing sal ons op ‘n ander koers plaas terwyl ander, soos Koos Kombuis, glo dat die herlewing van ‘n soort UDF-beweging die land in die regte ringting sal stuur. In die algemeen heers die geloof dat die een of ander vernuwing by die uitvoerende arm van die staat Suid-Afrika en spesifiek die konsep “Nuwe Suid-Afrika” weer op die suksespad gaan plaas.

Die gebrek aan insig in die Suid-Afrikaanse werklikheid en daarby die Afrikawerklikheid word vertoon deur die geloof in die hedendaagse post-apartheidsbestel sowel as die relatiewe “sukses” daarvan tot onlangs. Om te glo dat die Nuwe Suid-Afrika ‘n sukses kan wees, vereis dat mens glo dat die liberale demokrasie binne die Afrikaverband kan funksioneer. Om te glo dat die Nuwe Suid-Afrika tot onlangs ‘n suksesverhaal was, is om te ontken dat die land op die momentum van die staatstruktuur wat deur die jare van blanke regering neergelê is, gestu was en dat dit net kon werk solank daardie struktuur nog volgens Westerse logika bly funksioneer het. Dit ontken dat die transformasie-ideologie hierdie struktuur van ‘n nuwe logika sou voorsien en dat die nuwe staat, in daardie sin, dus getransformeer word/is.

Volgens die nuwe logika is die staat wel suksesvol, al is dit nie volgens die norme van Westerse sukses nie. In ‘n bestel en kultuur waar meriete nie tel nie en waar individuele verantwoordbaarheid nie vooropgestel word nie, moet daar noodwendig ander uitkomstes verwag word. Die moderne staat wat Suid-Afrika geword het kon alleen volgens die riglyne van ‘n beskawing ontwikkel wat ‘n bepaalde peil van rasionele kulturele ontwikkeling bereik het. Dit is my mening dat die Afrikakultuur nie oor die meganismes beskik om dié tipe rasionaliteit, wat die funksionering van ‘n modern staat vereis, vol te hou nie. Dit sal onvermydlik tot degenerasie en disintegrasie van die staat lei.

Volgens die liberale uitkyk is so ‘n oorweging op die minste rassisties. Dit is die probleem. Die liberalisme neem nie antropologiese getuienis betreffende die daarstelling van ‘n samelewingsbestel in ag nie. Volgens die liberalisme, maar ook sosialisme, moet die werklikheid begryp word in terme van die gelykheidsideel. Individue beskik nie bloot oor gelyke regte nie, maar moet ook in alle opsigte gelyk raak of gelykgestel word.

Die subteks van die gelykheidsideaal is dat mense ook “dieselfde” is, soos die leuse van die Pretoriase stadsraad aan ons voorhou: “Tshwane – we are the same.” Antropologiese verskille tussen mense behels grootliks aksentverskille wat hoogstens geringe nuanse-onderskeidings in waardes en gedrag meebring. Die moontlikheid dat kultuurverskille sulke dramatiese verskille mag meebring dat dit ook die samelewingsvorm of selfs beskawingspeil kan bepaal, mag eenvoudig nie oorweeg word nie. So ‘n oorweging sou outomaties die gelykheidsbeginsel in die gedrang bring. Indien dit die geval is, sal die gelykheidsideaal irrelevant wees en die samelewing wat daarvolgens ingerig word onhaalbaar wees, nie weens ‘n tydsgreep van swak leierskap nie, maar bloot omdat die einste samelewing nie daardie ideaal kán verwesenlik nie.

Dit verteenwoordig ‘n groteske krisis want dit sou betken dat die bestel waarin die Afrikaner alle mag prysgegee het en waarin sy “ideologiese leierskap” hulself met oorgawe gewerp het – volgens dit wat Afrikaners as ‘n sukses kan beskou – misluk het. Die liberale denkers wat die postapartheid-Suid-Afrika in die vorige eeu bedink het, sou nie kon voorsien dat die liberale gedagte van multikulturalisme nie alleen in Suid-Afrika totaal sou misluk nie, maar dat dit ook in die geboorteplek van liberalisme, nl. Europa, in ‘n bestaanskrisis sou beland nie.

Die gebrek aan antropologiese begrip te midde van die huidige krisis staan sentraal by ons onvermoë en verlamming daarteenoor. Onlangs het Jaap Steyn na die pre-nasiestaat verwys waar die nie-politieke en nie-morele natuurwesens gewoon het. Hierdie tipe eerlikheid is noodsaaklik om ons huidige situasie te verstaan. Die anargie wat ons vandag die “Nuwe Suid-Afrika” noem, is vir seker die resultaat van die Afrikaan wat nie eensklaps binne die moderne fenomeen van liberale demokrasie ‘n sinvolle beskawingsvorm kan daarstel nie. Alle pogings om by die skepping van so ‘n beskawing betrokke te wees, moet deur die katalisator van verafrikanisering of “transformasie” gaan. Dit is nie net ‘n ideologiese voorvereiste nie, maar ook ‘n praktiese een, want daarsonder sou daar geen deelname vir die Afrikaan in die bedeling wees nie. Daar kan egter geen deelname sonder die uitdrukking van kultuur plaasvind nie.

Die nasiestaat vereis die betstaan van individualiteit. ‘n Samelewing wat so geografies wyd en institusioneel gediversifiseerd soos die nasiestaat is, vereis dat die inwoners self verantwoordelikheid neem oor moraliteitskeuses. Die instellings wat die samelewing reël, kan nie daagliks by die inwoner se lewe ingryp nie, wat beteken dat die individu self moraliteit en dus ‘n wettige lewenstyl moet kan handhaaf. Die stamkultuur daarenteenoor is institusioneel ongediversifiseer en die fisiese lewensruimte is nou en beperk. Die stamlid ontglip nooit aan die konstante inmenging van die gemeenskap of die ongediversifiseerde instellings nie. Deels omdat dit dus nie nodig is om self moralitietsbesluite te neem nie, maar ook deels omdat individualistiese gedrag in so ‘n noue bestaansvorm problematies kan raak, versaak die lid hierdie verantwoordelikheid grotendeels en dra dit aan sy sosiale omgewing oor.

Die Afrikaan moet sosiaal-sielkundig as stamkultuurmens verstaan word. By die Westerling lê die morele lokus van kontrole, normaalweg, by die individu self. By die stamverbonde mens lyk dit anders. In die stamverband verskuif die lokus meer na die kollektiewe bewussyn en selfs na die stamhoof. (Max Weber het uitvoerig geargumenteer dat die kollektiewe bewussyn help om moraliteit in stand te hou. Volgens Weber se begrip van samelweingsrasionalisering is dit redelik om te verstaan dat die kollektiewe bewussyn in stamkultuurgemeenskappe ‘n baie sterker invloed sou uitoefen as in moderne samelewings soos die nasiestaat.) In stamkultuurgemeenskappe bestaan merendeels ‘n eksterne lokus van morele kontrole wat slegs binne beperkte institusionele en geografiese vestigingsverband uitgeoefen kan word. Die ontwortelde stamlid kan dus nie morele ekwilibrium bereik binne ‘n samelewing wat institusioneel en ruimtelik nie vir ‘n eksterne lokus van kontrole voorsiening maak nie. Die stamlid moet vervang word deur ‘n moreel verantwoordbare individu binne die sosiaal losser en meer onpersoonlike vestigingspatrone van moderne verstedeliking. Indien hy dit nie kan doen nie, ontwikkel ‘n moraliteitskrisis.

In die stamverband bestaan die individu dus nie. Die individu kom eers tot stand wanneer die inwoner self die verantwoordelikheid van moraliteit opneem. Dit vereis dus ‘n hoër beskawingsvorm as die stamkultuur. Die liberalisme behandel nogtans almal as individue.Die vraag is nou of mense binne een of twee geslagte vanaf stamlid tot individu kan vorder? Is die verwydering van die kraal en die stamhoof ‘n voldoende vereiste om van die verstedelikte Afrikaan ‘n moreel verantwoordbare individu te maak? Kan sy tradisionele sielkundige logika so vinnig ongedaan gemaak word? Kan die lokus van kontrole binne ‘n generasie of twee geïnternaliseer word? Ek wil argumenteer dat daar slegs negatief op elk van hierdie vrae beantwoord kan word.

Ek gaan verder om die voorafgaande te demonstreer: Indien die blote verwydering van die eksterne lokus van kontrole (nl. die stam en gepaardgaande kollektiewe bewussyn, die hoof ens.) geskied en nie onmiddellik deur ‘n interne lokus van kontrole vervang word nie, sal die premoderne mens vir seker in ‘n morele krisis verkeer. Verklaar dit waarom swart verstedeliking en misdaad onlosmaaklik verbind te blyk? Is dit waarom korrupsie op alle vlakke gedy en waarom geweld seëvier? Is dit die rede waarom geen Afrikastaat ‘n Westerse suksesverhaal is nie? Het die polisiestaat wat apartheid in sy latere jare geraak het tot groot mate kunsmatige orde in SA afgedwing? My gevoel is dat die antwoord op die voorafgaande vrae ‘n onbetwisbare “Ja” is. Die gedragsbepaler raak die uitvoerbare moontlikhede eerder as die morele moontlikhede. Moraliteit bestaan as’t ware nie meer nie, want die stammens het nie ‘n individu geword nie. Publieke teregstellings deur lokasie-inwoners kan ‘n voorbeeld wees van waar kollektiewe ingryp desperaat, hoewel te laat, uitgeoefen word, weens orde wat geheel en al hand uitruk.

Morele kontrole in die stam is direk tussen die lid en stam en daarby ook wederkerig. Die krisis van die stamkultuur mens, binne die moderne samelewing , is nie alleen dat sy eie morele lokus van kontrole (nl. die stamverband) weg val en daarby sy morele aanspreeklikheid beindig nie, maar ook dat die nuwe verstedelike sosiale omgewing nie op dieselfde wyse teenoor hom aanspreeklik is as wat in die stamverband was nie. Die probleem is net so erg wanneer mense wat nog nie ‘n morele kokus van kontrole geinternaliseer het nie die bestuur van ‘n modern staat oorneem. In hierdie geval verkeer die staat in ‘n krisis aangesien die leierskap ditself nie aanspreeklik teenoor die burgers voel nie, aangesien daar geen direkte verhouding met die burgery, soos in die geval van stamverband, bestaan nie.

Om voort te hamer dat die NSA volgens die liberaal-demokratiese ( en dus Westerse) model ‘n sukses sal word, d.m.v kosmetiese veranderinge soos nuwe leierskap is om die totale antropologiese struktuur van Suid Afrika te negeer. Hierdie droom wat konstant nagejaag word deur die liberale dampkring stuur die land bloot ‘n dieper krisis binne. Maar, miskien is hierdie krisis die nodige katalisator wat die liberale houvas op die land en op die Afrikaner sal breek. Miskien is die totale ineenstorting van die Nuwe Suid-Afrika noodsaaklik woordat dit deur ‘n sinvolle bedeling, wat die werklikhede van Afrika in ag neem, vervang kan word.

Die rol van groot kapitaal om die huidige bestel in stand te hou, mag egter nie geïgnoreer word nie. Enige omwenteling wat tot die finale ineenstorting van die huidige orde mag lei, skep die tipe onstabiliteit wat groot kapitaal sal wil vermy. Groot kapitaal het ‘n belang in die handhawing van die huidige bestel. Die Afrikaner kan nie bloot wag vir die huidige bestel om in duie te stort nie aangesien groot kapitaal se invloed aansienlik is en dus so ‘n ineenstorting ten volle sal probeer teenwerk deur die huidige bestel kunsmatig aan die gang te hou. Die Afrikaner sal aktief en selfs revolusionêr by die aftakeling van die huidige orde betrokke moet raak.

no deposit

15 June 2008
Die ANC het volksmoord vervolmaak

Interessant was die amptelike stelling, ook vandeesweek, van die Afrikanerbond dat minderheidsregte in SA verontagsaam word deur die regering en dat menseregte dus niks in SA beteken nie. As hierdie groterwordende eenstemmigheid oor die drukkende aard van die situasie gepaargaande met Jan Alleman se belewenis van die NSA in ag geneem word, dan is dit ongetwyfeld duidelik dat ons deur die ANC onderdruk word en selfs die slagoffers van ‘n stadige volksmoord is.

Die ANC is ‘n Afrikanisties-Marxistiese organisasie. Dit vermeng Marxisme en rassisme op dieselfde wyse as wat Stalin gedoen het. In die Sowjetunie was alle etniese groepe veronderstel om op Marxistiese grondslag gelyk te wees, maar in der waarheid het Stalin Russiese oorheersing bevorder. Die ooreenkoms tussen Stalin se regeringstyl en dié van die ANC strek ook na die geweldsdimensie. Stalin het die Sowjetunie d.m.v. geweld gevorm soos hy dit wou hê. Stalin het egter voor die inligtingseeu geleef en omdat die KPSU d.m.v. ‘n geweldsrewolusie die bewind oorgeneem het kon dit sonder enige teenstand alle inligting beheer. Met geen vrye pers wat die regering kon kritiseer nie het die staat dus direk geweld teen etniese minderhede en ander teenstanders gepleeg.

In SA is dit ietwat anders. Die ANC regeer in die era van die internet, waar inligting vrylik vloei. Daar bestaan ook internasionale uitsaaikorporasies wat geduring in mindere of meerdere mate ontbloot wat regoor die wereld gebeur. Boonop het die ANC die heerskappy op onderhandelde wyse verkry, wat beteken dat dit die werklikheid van persvryheid (al is die SA pers relatief onkrities teenoor die regering) d.m.v. instemming geërf het. Die staat is dus beperk in die mate waartoe dit openlik etniese suiwering kan uitvoer of politieke teenstand kan neutraliseer, aangesien geheimhouding bykans onmoontlik sou wees.

Die ANC moet gevolglik in sy Stalinistiese strewe om Afrikaner-etniese suiwering uit te voer van indirekte metodes gebruik maak. Behalwe die enorme hoeveelheid diskriminerende wetgewing teen blankes, skep die regering ‘n toestand waarin haatmisdaad teen blankes floreer. Deur konstant die SABC en ander forums te gebruik om die Afrikaner te demoniseer en deur nie op te tree teen moorbendes wat wit gesinne aanval nie, bereik die ANC dus sy doel. Daardie blankes wat nie uit vrees die land verlaat nie, is so gedemoraliseer dat hulle maar die kop in die sand steek en sodoende net wag vir hul kans om uitgewis te word. Hierdie is volksmoord “op ŉ afstand” (genocide by proxy). In die moderne tyd is dit ‘n gewilde metode vir diktature om “onafhanklike” milisies aan te moedig om volksmoord te pleeg. Die diktator verseker hierdeur dat die vinger nooit na hom gewys kan word nie. Of altans, so hoop die diktator. Iemand anders doen die diktator se vuilwerk. In Darfoer is dit die Janjaweed, in Rwanda was dit die Interahamwe, in Suid Afrika is dit “misdadigers”. Die ANC se taktiek om misdaad aan te blaas troef sekerlik alle vorige volksmoordpogings i.t.v. die onherleibaarheid daarvan terug na die bron, nl. die regime (ANC). Die ANC se volksmoordapparaat is wel stadiger as die ander, waarskynklik grootliks omdat dit selfs meer indirek gedoen word as in die ander gevalle, maar die ANC se volksmoordapparaat is baie moeiliker om te definieer. Skynbaar is hier nie ‘n georganiseerde struktuur nie en so bly dit geheel en al gesigloos. Weens die onherleibaarheid tot die oorsprong (nl. die ANC) kan mens amper sê dat, ten spyte van die relatiewe langsaamheid daarvan, die ANC volksmoord vervolmaak het.

Die dinamika van die ANC-regime se volksmoord is heel eenvoudig. Die regering skep ‘n magsvakuum in blanke gebiede d.m.v. die doelbewuste onderpolisiëring van hierdie gebiede, sowel as ‘n poging om blankes te ontwapen. Die doelbewuste aard van onderpolisiëring waar aanvalle op blankes plaasvind is onlangs bewys toe 20 polisiebeamptes aangewend is om ‘n enkele blanke jeugdige (wat 4 swart mense doodgeskiet het) by sy ouerhuis te arresteer, ten spyte van die feit dat hy geen weerstand gebied het nie. Nogtans, as blanke oorlewendes plaas- of huisaanvalle rapporteer, word dit bykans glad nie opgevolg met aksie nie en somtyds word die slagoffers selfs onmenswaardig behandel.

Die historiese haat wat die swarte teen die blanke koester, word deur die regime aangeblaas. Dit word bereik deur openbare apparatuur (soos die SABC, pers, ens.) aan te wend om haat te stook teen blankes, deur blankes konstant te demoniseer. Gereelde verwysings na “injustices of the past”, “the oppressive apartheid regime”, “white minority rule”, “the evil of apartheid” en ”white oppressor” is net geringe voorbeelde. So word ŉ teelaarde vir haat teen blankes geskep. Die gevolg is haatmisdaad teen blankes.

Omdat jong swart mans neig tot geweldsmisdaad, is die lokasies nog altyd daardeur geteister. Laasgenoemde is egter gemeenskapsgeweld. Gemeenskapsgeweld is waar lede van ‘n gemeenskap misdaad pleeg teenoor hul medegemeenskapslede, vir materiële of watter gewin ook al. Dikwels hou dit insgelyks verband met bendebedrywighede, waar sekere territoriale aansprake ‘n rol speel. In blanke gemeenskappe word egter bloedweinig gemeeskapsgeweld gepleeg omdat blanke mans nie daartoe geneig is om medeblankes aan te val nie. Die misdaad wat in blanke buurtes gepleeg word, word ook deur swartes uitgevoer. Tog bly blanke aanvalle op swart gemeenskappe ‘n rariteit (Mog dit ook so bly.) Die besonderse wrede aard van swart-op-wit aanvalle, tesame met die oortreders se verbale rassisme, maak dit duidelik dat selfs waar items gesteel word ons hier met ‘n ander tipe misdaad te make het. Laasgenoemde is dus nie gemeenskapsgeweld nie, maar ongetwyfeld haatmisdaad. Die ANC-regime fasiliteer hierdie verskynsel doelbewus.

Geen regdenkende Afrikaner kan meer ontken dat die situasie in die land benard is nie. Deurdat die ANC ‘n horde diskriminerende wetgewing teen blankes geïmplementeer het, belastings teen blankes hef waarvoor bitter min in ruil gegee word, die ineenstorting van staatsdienste en infrastruktuur ontketen het, die ooreenkoms van 1994 verbreek het deur op Afrikanerregte te trap oral waar hulle kan en deur ‘n haatmisdaadveldtog teen die Afrikaner aan te hits, pleeg die ANC ongetwyfeld volksmoord teen die Afrikaner. Die ANC het dus geen legitimiteit as ‘n regering oor die Afrikaner nie. Die wetlikheid van ‘n ANC-regering is reeds onklaar gemaak deur die verbreking van die 1994-ooreenkoms, sowel as die verbreking van die sosiale kontrak teenoor die belastingbetaler, nl. dienste en veiligheid in ruil vir belastings.

Die ANC-staat is nou bloot ‘n dodelike parasiet wat soos meeste parasiete besig is om sy gasheer tot niet te maak.

Dit is egter nou duidelik dat daar groeiende konsensus onder Afrikaners vanuit uiteenlopende oorde is dat bg. min of meer die werklikheid is. Die vraag is dus of dit voldoende is vir Afrikaners om hulself langer bloot teen misdaad te beveilig? Is slegs die misdadigers die probleem? Moet die saak nie by die oorsprong aangespreek word nie? Ons almal weet dat die ANC homself afvee aan blanke klagtes oor misdaad. Dit is ook te verstane. Misdaad is immers hul perfekte wapen teen die blanke. Dit is tyd dat die Afrikaner die werklike vyand identifiseer. Dit is ook tyd dat die Afrikaner besef dat hierdie vyand daarop uit is om ons uit te wis op velerlei maniere. Hierdie vyand is die ANC, die regering van die dag.

Die vyand het reeds begin met die oorlog teen die Afrikaner sonder om ooit ‘n oorlogsverklaring uit te reik. Inteendeel, dit kruip agter die misdaadmasker weg. Is dit nie tyd dat die Afrikaner die stryd opneem nie? Val daar nie nou ‘n morele plig op ons om die vyand wat verantwoordelik is vir die verkragting en uitmoor van ons volk uit te wis nie?

Die Britse ryk het gedink dit kan korte mette maak met die Afrikaner. Toe die Afrikaner die Khaki-mag op hul knieë gehad het, het hulle hulself tot die verskroeideaardetaktiek gewend om die oorhand te verkry. Ten spyte daarvan dat die Britte die oorlog gewen het, was hul ryk na die oorlog finansieel geruïneer en het die finale ineenstorting daarvan gevolg. Die Afrikaner het die rug van die Britse ryk gebreek. Boonop het die Afrikaner binne minder as tien iaar vandat hy die AOB verloor het die Unie van SA geregeer (insluitende die twee Engelse kolonies van Natal en Kaapland). Uiteindelik het ons dus nie net op die lang duur die oorlog gewen nie, maar ons het ook korte mette gemaak met die magtigste ryk wat hierdie planeet ooit gesien het. Die ANC is nie eers ‘n skaduwee van wat die Britse ryk was nie…Vryheid is ons voorland!

24 March 2008
Twee minute oor twaalf: Weereens Pioniers

Bo en behalwe die huidige geweldstoestand, sou die moontlike ontstaan van ‘n swart burgeroorlog, weens die tweestryd in die ANC, wat nou oor twee magsentra beskik, my erg bekommer. As hierdie tweestryd gewelddadig gaan raak sal Gauteng en bykans die hele SA ‘n baie gevaarlike plek wees om in te bly. Ons het so pas gesien wat in Kenia gebeur het, om nie te praat van al die ander Afrikastate wat op die burgeroorlogashoop lê nie.

Baie Transvalers wat Kaap toe vlug, ontdek dat daardie gebied die Transvaal maar net sowat tien jaar agter is en dat dieselfde stel probleme daar aan’t onwikkel is soos wat die swart vloedgolf die Kaap van Goeie Hoop tref. Van die Transvaal na die Kaap is maar net om van die boeg na die agterstewe van die Titanic te skuif.

Die stel probleme wat voornemende emigrante na die buiteland kan verwag het ek reeds in ‘n vorige aflewering gestel. Tog mag dit vir sekere enkelinge en gesinne wel ook die regte uitweg wees, maar moenie te optimisties wees nie, die toelatingsvereistes vir daardie lande is so streng dat ek twyfel of meer as sowat 15% tot 20% van Afrikaners daarvoor sal kwalifiseer. Aanvaar maar die feit dat sekerlik sowat 80% persent in hierdie Afrikascenario, wat al meer soos Nigerié begin lyk, sal sterf of probeer oorleef.

As jy dink dat jou wêreld van DSTV, Supersport, die “Bulls” of “Lions” en luukse winkelssentrums jou van hierdie sinkgat gaan red dan is jy te bedwelm deur die materialistiese euforie wat eendag wreedaardig van jou ontneem gaan word.

Onwillekeurig moet ek myself die vraag stel of sulke ondenkende mense enigsins verdien om te oorleef. My gevoel is dat daar tye in ‘n volk se bestaan kom waar sy wil om te oorleef getoets word. Soos die Romeine is die Afrikaner verslaaf aan die dekadensie van die lekker lewe. Ons weet wat met die Romeine gebeur het en ek is bereid om daarop te wed dat meeste Afrikaners dieselfde paadjie gaan loop. ‘n Dekadente volk, wat al sy kultuurskatte aan ‘n barbaarse horde oorhandig het, om tog net die lekker materialistiese lewe te lei en hul sportafgode te aanbid, verdien vernietiging.

Vir my gaan dit nie meer oor die oorlewing van die Afrikaner in die breë nie. Dit het vir my reeds duidelik geword dat die meerderheid van veral voorstedelike Arikaners so vasgevang is in die internasionalistiese verbruikerskultuur dat hulle geen opoffering sal maak om daarvan af te sien nie. Slegs die dood sal hulle daarvan skei… Vir my gaan dit oor die behoud van daardie morele of ideologiese elite wat die draers is van die kultuur in die post-Bantoe-Suid-Afrika. Noag het die ark gebou; in die Middeleeue het monnike kloosters op bertoppe gebou, sommige gemeenskappe het veilige burge met stadsmure opgerig. Dit het die oorlewing van beskawing in tye van chaos en verwoesting moontlik gemaak.

In die postmoderne wêreld en in Suid-Afrika spesifiek is die nasionale staat van kleiner belang as ooit. In SA se geval is die situasie so geaksentureerd dat mens die ineenstorting van staatsdepartemente kan waarneem. Soms wonder ek of daar enigsins werklik nog iets soos ‘n SA staat bestaan. Te midde van die pandemiese korrupsie, wanbestuur, totale gebrek aan bestuur in baie gevalle, en ‘n regerende party wat staatsapparaat gebruik om sy eie huishoudelike skeuring te vergroot, dink ek dat ons in ‘n sekere sin reeds ons bevryding tegemoet gaan.

In die Middeleeue, toe nasionale state nog nie bestaan het nie, kon burgers dit nie te ver waag van die burge nie aangesien struikrowers hulle sou uitwis. In die post-apartheid-Suid-Afrika met sy skimstaat, het die effek van staatkundige bestuur so gedisintegreer dat moderne swart struikrowers ons oral uitwis. Inderdaad is SA ‘n staat wat besig is om in duie te stort. Die swart misdadigers is nou selfs verkies tot die hoogste amp in die “regerende” party. Name soos Winnie Mandela, Tomy Yengeni , Jacob Zuma en ander is so korrup dat hulle vir seker met hul oorname die ineenstorting sal versnel. Dan is daar ekstremiste soos Fikile Mabula e.a. wat die bitterste haat teen die blanke koester. Nogtans dink ek dat die magsentrum in die Uniegebou nie vrywillig die mag gaan afstaan aan die magsentrum in Luthulihuis nie. Dit voorspel uiteindelike wydverspreide chaos en bloedvergieting.

Terwyl ons dun versprei is deur voorstede en plase regoor die land, sal die ideologiese Afrikanerkern (ongeag nuanseverskille) sukkel om hulself in so ‘n krisis te handhaaf of selfs te oorleef. Dink u werklik as die ANC se stryd met koevoet- en pangaswaaiende hordes deurslag gaan vind tot voetsoolvlak dat hulle ons, die blankes, in ons “veilige” woonbuurtes gaan ontsien? Net onlangs het daardie swart veiligheidswagte van Chubb, ADT e. a. tydens stakings mense vermoor en van treine afgegooi. Sal hulle vir my en u te hulp snel in die uur van nood? Ek wed u dat meeste Afrikaners reeds van hierdie onlangse episode vergeet het, maar dat hulle alle besonderhede van die 1995 wêreldrugbyeindstryd onthou. Nee wat, as die ANC/Bantoe-onderlingestryd handuit ruk gaan ons nie net toeskouers wees nie. Ons voorstede gaan niks meer wees nie as blanke ghetto’s waaruit hulle ons maklik gaan haal om hul frustrasies “uit te druk”. U veiligheid is ‘n illusie.

Oor die sportfanatiese verbruikerskultuurzombies, kan ek my nie die minste bekommer nie. Wat my wel bekommer, is dat die Afrikanerideologiese kern (ongeag onderlinge verskille) behoue bly. Hierdie kern benodig dringend ‘n veilige burg. ‘n Afrikanerterritorium wat geografies relatief geïsoleerd is en tog steeds met die buitewêreld in kontak en handel verkeer. Nee, ek bedoel nie dat ons op bergtoppe gaan sit, of ‘n ark ter water laat nie, maar ‘n realistiese oplossing vir ons eie realitiet. As daar ‘n onbewoonde eiland naby aan SA was, was ek vooraan die koor om te sê “kom ons trek soontoe”.

So kom ons aanvaar vir ‘n oomblik daar bestaan so ‘n denkbeeldige eiland iewers aan ons Weskus. Miskien is dit so groot soos die Kaapse skiereiland of dalk die PWV-gebied. Daar is ‘n klein bevolking van meestal navorsers (weerkundiges, ens.) en ons kan wettiglik toegang daartoe verkry. Wat sou die grootste probleem wees? Ja vir seker, ekonomie is ‘n groot kwessie, maar het ons nie hierdie land van ons juis d.m.v. ons eie voortreflikheid vanuit wildernis opgerig tot een van die mees moderne state ter wêreld nie? So wat sou dan die tweede probleem wees? O ja…hoe kan ek vergeet… daar is nie winkelsentrums, rugbyvelde en groot villas wat deur swart bediendes skoongemaak kan word nie. Nou hoe gemaak? Wel as ons wil verhuis na villas en winkelsentrums en sportgronde, dan moet ons maar eerder bly in die slagvelde van Gauteng. Ons plaas dan ons kinders in Engelse skole en hoop dat hulle nie vermoor word voordat hulle eendag in die buiteland kan gaan werk nie. (Nuusbrokkie: Die kans dat die buiteland hulle enigsins op langtermyn gaan inneem is sowat 20%).

U sien wat die probleem is? Behalwe dat my denkbeeldige eiland nie bestaan nie, help dit nie ons probeer ‘n Afrikanerterritorium vestig as ons eie ideologiese kern reeds die tekens van verrotting vertoon nie. Die vraag wat dus noodgedwonge ontstaan is dit: “Wanneer bereik ‘n mens die punt dat jy bereid is om van jou luukse lewenstyl afstand te doen ter wille van ‘n beter, veiliger en niediskriminerende toekoms?” My antwoord hierop is dat dit op twee vlakke lê. Die eerste is dat jy besef dat die situasie so gevaarlik en ongunstig is dat die kool nie meer jou lewe en die diskriminasie werd is nie. Dit is die realiteitsbesef. Die tweede vlak wat volg op die eerste is dat jy aanvaar dat jy ‘n skuif moet maak na ‘n area waar jy ‘n “pioniersmentaliteit” moet aanneem. Waar jy vir eers van sekere materialistiese voordele afstand doen terwille van meer waardevole intrinsieke voordele. Sulke voordele is veiligheid vir jou en jou geliefdes, ‘n niediskriminerende omgewing, afwesigheid van pandemiese korrupsie, terwyl jy kan handel, werk en opvoeding ontvang in jou eie taal, ‘n gemeenskap wat jou verwelkom en wat verskeie vorms van ondersteuning sal bied. Dit is ‘n plek waar daar ‘n sin van gemeenskap is en waar die kollektiewe emosie van ‘n eendragtige nastrewe van ‘n vrye toekoms heers. Dit is net enkeles en dis al baie.

Wat is die nadele van hierdie pionierspoging? Weg is die luukse materialistiese winkelsentrums, weg is Loftus, weg is daardie goedkoop huishulp wat in die plakkerskamp saam met etlike honderde duisende werksoekers en misdadigers woon, weg is die villa en parktuin wat Sarah en Jonas moes onderhou. Vir eers is jy jou korporatiewe werk waar jy jou blanke plafon bereik het, kwyt. Nou moet jy jou ander vaardighede waarmee jy ‘n lewe kan voer, uitbou. Die meeste immigrante in Australië en Nieu-Seeland woon onder presies hierdie omstandighede, met een groot verskil: Hulle ondersteuningsnetwerk is bitter klein of heeltemal afwesig.

Ons oorlewing as ‘n etniese groep sal sonder twee fundamentele voorvereistes nie slaag nie. Ten eerste is ‘n Afrikanerterritorium ‘n absolute vereiste; sonder geografiese konsolidasie is ons aan hetsy kulturele, hetsy biologiese uitwissing uitgelewer. Ten tweede sal die sukses daarvan slegs bereik word deurdat ons ons verbruikerskultuurwaardesisteem, na deeglike introspeksie vervang met die opwinding van ‘n pionierswaardesisteem. Ons volk in sy geheel het sy bestaan te danke aan ons voorouers se pioenierspogings. Die keuse wat Afrikaners moet maak is tussen lewenstandaard en lewenskwaliteit. Lewenstandaard kan nie lewenskwalitiet verseker nie, maar tog is lewenskwaliteit nie afhanklik van lewenstandaard nie.

Helaas is daar geen onbewoonde leefbare eiland in een van die omringende oseane nie. In elk geval, waarom my obsessie met ‘n eiland. My obsessie is isolasie…isolasie van die swart golf wat ons land binnestroom. Geografiese isolasie is ons vriend, nie ons vyand nie. Met moderne kommunikasiemiddele soos die internet en met verkoelde voertuie is ons op kommunikasie- en handelsgebied met die buitewêreld verbind.

Miskien hang dit net af hoe mens die term eiland definieer. Is ‘n oase in die woestyn nie ook ‘n soort eieland nie? Is droë woestynagtige uitgestreke vlaktes nie ook ‘n soort see wat die nodige isolasie teen die swart golf bied nie? Is die onlewensvatbaarheid van swart plakkerskampe sonder kundigheid op woestyngrond nie net so onwaarskynlik soos palkkershutte op die see nie?

Die skeptici sal sê dat so ‘n oase nie ekonomies lewensvatbaar is nie. As die swartes nie daar kan oorleef nie, hoe gaan ons dit doen? Aha…maar dit is juis ons Calvinistiese voortreflikheid en intellek wat ons onderskei van hulle. Dan se hulle weer: “Ja, maar dit is te ver van alle ekonomiese sentra, daar is geen minerale nie” en allerlei ander soortgelyke bog. As daardie soort argument enige water gehou het, waarom is Nieu-Seeland dan ekonomies suksesvol? Nieu-Seeland is een van die geografies mees geïsoleerde lande ter wêreld. Dit sit aan die verste punt van die wêreld, weg van alle ekonomiese sentra, daar is geen noemenswaardige hulpbronne nie en die bevolking is maar klein. Tog het Nieu-Seelanders van die hoogste lewensstandaarde ter wêreld en resorteer hulle onder die drie state waar korrupsie die minste voorkom, om nie eens van misdaad te praat nie. ‘n Eilandstaat in die verre geïsoleerde Suid-Stille Oseaan het ‘n ligtoring van Europese voortreflikheid geraak. Glo my ek was daar, Afrikaners werk baie harder as Nieu-Seelanders. As hulle dit kan doen, kan ons dit net baie beter doen. In Nieu-Seeland doen ‘n grappie die rondte, as mense in die aand deur die stad ry en kantoorblokke se ligte is aan word gesê: “It must be South Africans at work…”

Terwyl die postmoderne SA in duie stort sal ons oasestadstaat ‘n ligtoring raak wat eendag sonder enige weerstand van enige oord sy eie staatskap sal aankondig.

Die ontrekkking van Afrikaners na ‘n eie territorium sal ook die ineenstorting van die SA staat bespoedig. Dit is belangrik dat die territorium in privaat besit bly en ook aanspraak maak op artikel 235 om ‘n mate van self regering te verkry. Voorts maak ook die internasionale volkereg voorsiening vir verskeie vorme van outonomie. Die Afrikanerterritorium kan deur ‘n kombinasie van grondwetlike eise, internasionale reg sowel as die handhawing van ‘n interne beleid van selfwerksaamheid nie deur swart massas verswelg word nie. Ook moet ons aansluit by organisasies soos UNPO (Unrepresented Nations and Peoples Organiasation) wat sal help om ons stryd na die internasionale arena te neem.

Soos die die swart politieke faksies onder mekaar begin veg sal die bestaan van ‘n Afrikaner vesting “ïewers in die woestyn” waarskynlik glad nie op hul radar figureer as van enige belang nie. Die huidige SA skimstaat sal mettertyd so verswak dat dit die Afrikanerterritorium se eensydige onahfhanklikheidsverklaring nie sal kan teenstaan nie.

Ek wil hiermee vir Mnr Carel Boshoff (IV), van die Oraniabeweging uitnooi om ‘n rubriek aan Praag te skryf waarin hy ook sy argumente lug en die gesprek verder uitbou.

бане на

15 January 2008
Einde van ANC-hegemonie?

Hy is ŉ charismatiese en opportunistiese politikus. Die man het geen beleidsbeginsels nie. Hy praat met almal en elkeen wat bereid is om na hom te luister. Sy bedmaats is kommuniste, die swart vakbondwese en die ekstremistiese ANCYL. Geen van hierdie partye is die Afrikaner goedgesind nie…inteendeel. Behalwe vir sy enorme etniese Zulu magsbasis het Cosatu, ANCYL en die SAKP gesamentlik hom van ŉ ietwat breër etniese magsbasis voorsien.

Selfs die verlinkse prof. Willie Esterhuyse het reeds voor Zuma se verkiesing vermeld dat Suid-Afrika beslis nou ŉ nuwe fase betree. Toegegee Esterhuyse is ŉ Mbeki-sikofant, maar Zuma het implisiet aan sy vakbond- en kommunistiese vennote belowe om die tweede fase van die rewolusie te voltrek. Die Sowjetplan vir SA was nog altyd die tweefaserewolusie. Dit is waar die SAKP, wat die Zuma kamp se “dinkskrum” is, hul ideologie ontwikkel het.

Ten eerste was daar die Nasionaal Demokratiese Rewolusie (NDR) wat later deur die Sosialistiese Rewolusie (SR) gevolg moet word. Die NDR is dít wat sedert 1994 tot op hede plaasgevind het, naamlik bevryding van die wit “onderdrukker’’ met die gepaardgaande instandhouding van ŉ kapitalistiese ekonomie en die aftakeling van alle magstrukture van die onderdrukker (Afrikaner). Wanneer dit voltrek is (en dit is voltrek), volg die SR. Mbeki het hom onwillig getoon om tot hierdie tweede fase voort te gaan.

Die SAKP, ANCYL en Cosatu, wat Zuma heelwat bearbei en ondersteun het, sien hom as die man wat ons na die tweede fase gaan neem. Die SR is die fase waarin die nasionalisering van die ekonomie veronderstel is om plaas te vind en waar die blankes van die meeste van (of al) hul bates ontneem gaan word. Persoonlik dink ek dat Zuma hoogstens sal probeer om die SR ten dele uit te voer, bloot om sy kommunistiese bedmaats tevrede te hou. Hy sal nie potensiële vennote in Groot Besigheid wil vervreem nie; boonop verstaan hy die voordeel, finansieel en andersins, wat hierdie vennote vir homself en die ekonomie inhou. Die SR sal eerder, so glo ek, gereserveer word vir die blanke middelklas, boere, ens. Vinniger plaasonteienings, verregaande boedelbelastings of selfs boedelonteienings, die onteiening van persoonlike addisionele eiedomme soos ŉ tweede huis, nasionalisering van privaatskole ens., is waarskynlik wat mens kan verwag. Groot Besigheid, wat in so ŉ geval die meeste van hul persoonlike bates buiteland toe sal verskuif, sal hom waarskynlik nie hierin teenstaan nie.

Zuma se agenda is egter geensins ideologies, soos dié van die SAKP of Cosatu nie. Zuma se agenda is sy eie politieke ambisies en aspirasies. Deel daarvan is om RSA-president te word en ŉ aansienlike onderdeel daarvan sal beslis wees om die Mbeki-kamp van alle mag te stroop en selfs op persoonlike vlak te ruïneer.

Zuma se opportunistise en charismatiese aard is wat maak dat hy bereid is om beloftes aan almal vanaf die “regse” Afrikaner tot die SAKP te maak. Nogtans gaan dit oor homself. Hy tree in gesprek met almal wat siek en sat vir Mbeki is. Hy mog onlangs met ŉ “hand van vriendskap” na die Afrikaner uitgereik het, maar ek sal geen hoop daarop plaas nie. Net ongeveer twee weke gelede het hy in ŉ onderhoud met ŉ Rapportjoernalis homself hierin weerspreek deur te sê dat onder sy administrasie daar nie meer Afrikanerskole of -universiteite sal wees nie. Nee, ek dink nie Zuma is ons hoop op outonomie of een of ander vorm van bevryding nie.

Die hoop wat Zuma aan die Afrikaner verleen, is dat hy die ANC verdeel het en gevolglik vorentoe die organisasie net gaan verswak, al glo hy dat hy die beweging gaan konsolideer en onder homself gaan versterk. Sy oorwinningseuforie en gebrekkige intellek sal hom nie die teendeel laat insien nie.

Met Zuma as ANC-president moet die hooghartige pseudointellektuele Mbeki, wat beleidskepping as sy alleenreg beskou, nou gehoor aan die nuwe partyleier gee. Die ANC-struktuur en grondwet vereis dat Mbeki geen beleid op sy eie meer kan maak nie. Waar Luthulihuis in die verlede Mbeki se instruksies gevolg het, keer die rol nou om. Mbeki se hande is vasgebind en hy kan niks doen as Zuma dit nie goedkeur of selfs as hy direkte instruksies aan Mbeki gee nie. Mbeki bevind homself nou in ŉ onhoudbare dilemma. Ek glo nie Mbeki het die sielkundige samestelling om dit te kan hanteer nie. Konflik tussen die Uniegebou en Luthulihuis is nou onvermydelik.

Kort voor Zuma se verkiesing as ANC-president het Cosatu en die ekstremistiese ANCYL beloof dat hulle geen rede sien waarom Mbeki nie sy oorblywende agtien maande as Republiekspresident kan uitdien nie. Hierdie stelling was egter blote goedkoop politiekery. ŉ Gedeelte van Zuma se ondersteuningsbasis, ŉ groepie Xhosas, die Sotho’s e.a., is swaaistemmers. Baie van hulle het ŉ lojaliteitsgevoel teenoor Mbeki, maar Zuma spreek tot hul basiese politieke behoeftes. Met die “kennis” dat Mbeki beloon word met sy regmatige en wettige uitdiening van sy termyn kon hulle hul gewete sus en dus in onskuld vir Zuma as ANC-president stem. Het hulle enige vooraf bevestiging of vermoede gehad dat daar ŉ kans is dat Mbeki uit die Uniegebou gedruk gaan word, sou hulle waarskynlik vir Mbeki gestem het. Dan was Zuma se kanse om te wen heelwat skraler en sou die SAKP, Cosatu en ANCYL se hoop op die sosialistiese rewolusie (SR) verskraal.

Die verdeling wat egter reeds in die ANC bestaan, is myns insiens onoorkombaar. Met Pietersburg is die paleisrewolusie teen Mbeki bykans voltrek. Die samewerking tussen Luthulihuis en die Uniegebou gaan op sy beste uiters problematies wees. Die radikaliste in die Zuma-kamp (waarvan daar baie is), om nie te praat van sy die nuwe NUK-lede met hul eie kabinetsambisies nie, sal die saak begin opper dat Mbeki en sy kabinet geen politieke mandaat meer het om die land te regeer nie. Druk gaan toeneem om die Uniegebou oor te neem reeds voor Mbeki en sy kabinet se wettige termyn verstryk.

Die ANC-kohesie is tot onlangs deur verekeie faktore in stand gehou. Een so ŉ uiters belangrike samebindingsfaktor tot kort na 1994 was blanke mag in staatstrukture. Die blanke hou egter geen meer bedreiging in nie en is effektief ontmagtig. Daardie kohesiebouende faktor het dus verdwyn. Mens sou dit kon vergelyk met die Gorbatsjoftydvak waarin die Koue Oorlog deur onderhandelinge tot ŉ einde gebring is. Die Weste was nie meer ŉ bedreiging nie. Toe die interne leierskrisis ontstaan, was daar nie meer die gemeenskaplike vyand om Sowjeteenheid te handhaaf nie; die magtigste moondheid ter wêreld het oornag uitmekaar gespat. Etniese faktore het ook vir die eerste maal ŉ rol begin speel. Die ANC-party en staat kan nou ŉ soortgelyke paadjie loop.

ŉ Moontlike scenario is dat hierdie ongeduld gaan deurslag vind by die voetsoolondersteuningsbasis van Zuma. Die Zuma-kamp sou dan met hul ongeduldige meerderheid beide die druk aanvoel en die selfvertroue begin ontwikkel om die Mbeki-regering te vra om te ontbind. Spanning gaan verhoog. Zuma sou selfs kon begin om van Mbeki se ministers met sy eie apparatsjieks te vervang. Dit kan die eerste poging wees om Mbeki reeds binne die regering te isoleer. Mbeki gaan dit beslis probeer teenstaan sou dit ter sprake kom.

In die geval van so ŉ scenario kan konflik verskeie vorme aanneem en Mbeki mog dit nodig ag om homself te wend tot die veiligheidsmagte om sy bewind in plek te hou. (Met die verhoogde spanning is daar die kans dat Mbeki uit vrees vir weerwraak (Afrika-styl) na afhandeling van sy wettige termyn dalk glad nie sy pos sou wou ontruim nie.) Tog dink ek dat die krisis voor die einde van die verstryking van Mbeki se presidensiële terwyn tot so ŉ hoogtepunt gedryf sou kon word dat die ANC in twee sou skeur met sekere faksies wat selfs heeltemal kon wegbreek. Mens praat dan eerder van ŉ verbrokkeling. Die krisis sou ook kon neerslag vind binne die veiligheidsmagte.

Indien so ŉ scenario sou uitspeel, sou die ANC se mag as party gebreek wees en die regering self sal sukkel om orde te handhaaf. Dit sou onvermydelik gewelddadig wees vir Suid-Afrika. ŉ Magsvakuum en wanorde sou noodwendig volg.поршневой компрессор

20 December 2007
Die Stepfords van Pretoria

ŉ Vriendin vertel my die staaltjie oor iemand wat sy ken wat in die laat sewentigerjare, toe “Spaanse villas” hoog mode hier te lande was, Spanje besoek het as deel van ‘n georganiseerde toergroep. Klaarblyklik, so gaan die verhaal: Op die toer was ‘n “Tannie” van Kroonstad, wat Spanje besoek het met die uisluitlike doel om Spaanse woonhuisargitektuur te bestudeer, sodat sy dan met haar terugkeer haar eie “outentieke” Spaanse villa kon ontwerp. Ten anskoue van die relatiewe eenvoud van die ware Jakobusse, het sy toe met teleurstelling, amper skok, die uitspraak gemaak: “Ag nee wat, daar is baie beter voorbeelde van Spaanse villas in Bloemfontein!” Nou ja, in Pretoria is daar sekerlik “baie beter voorbeelde van Toskaanse villas as in Toskane”.

Dit wil vir my altyd voorkom asof Afrikaners en persoonlike finansiële rykdom nie ŉ goeie kombinasie uitmaak nie. Gaan kyk gerus na die volstruispaleise van Oudtshoorn. Hoewel dit lyk soos sprokiespaleise, moet mens ingedagte neem dat sprokies spreek tot die oordadige fantasieë van kinders. Vir seker moet daardie geboue behoue bly want ten minste is hulle deur argitekte (ten minste sommiges; so verstaan ek) volgens sekere riglyne ontwerp. Boonop het hulle geskiedkundige waarde en getuig hulle van die volstruisveermodegier in Europa tydens daardie era. Met die ontdekking van die binnebrandenjin sou dames met sulke volstruisveerversierde hoede egter gou soek na eenvoudiger hooftooiselontwerpe. Die “hoë” snelhede van die oopkapmotors van die vroeë 1900’s het gou korte mette met sulke beveerde hoede gemaak. Dit was dan ook die einde van die volstruispaleise. Miskien is dit ook maar beter so.

Tydens die AOB is Boere wat die wapen neergelê het en trou aan die Britse kroon gesweer het, toegelaat om terug te keer na hul plase en met hul boerderye voort te gaan. Soos ek die geskiedenis verstaan, het sulke “Boere” vinnig ryk geraak. In ŉ landbouekonomie wat deur die “verskroeideaardebeleid” van die Engelse vernietig is, sou hierdie boere vinnig finansiële opgang kon maak om aan broodnodige tekorte te voorsien. Ook sulkes sou dan vinnig hulself aan argitektoniese oordadigheid oorlewer. Dit is dalk deels die rede waarom daar ook in die Transvaal sulke Viktoriaanse paleise bestaan. Dalk kan mens hulle “Veraaierspaleise” noem. Weereens is dit die uitdrukking van oordadigheid. Soortgelyk aan vandag is dit klaarblyblik die materiële ambisies van diegene wat swaarders weeg as enige beginselsaak. Tog wil dit voorkom asof baie van die hedendaagse pasrykes wel argitekte gebruik het wat argitektoniese beginsels gerespekteer het, al is die huise, soos in die Oudtshoorn geval, oordadig kitsch.

Ons eietydse Stepdford-huisvroue en hul megalomaanse mans, wat net so leegkop soos hul eweknieë in die Hollywoodproduksie is, trek egter al te dikwels hulle eie ontwerpe op. Van my kinderdae af onthou ek hoe my ouers geril het as mense sê hul “trek self hulle huisplanne op”. Nou ja, ek het enkele huise in SA gesien wat deur mense, met werklik goeie smaak, self ontwerp is, maar daar is maar min sulkes. Wat die “self-optrekkers” met die baie geld en min smaak, nie begryp nie, is dat enige goeie argitektoniese styl gebasseer is op formules en skale. Bestudeer gerus die klassieke argitektuur en dit is onmisbaar opsigtelik vir die oog wat daarvoor soek. Gaan kyk na die Kaaps-Hollandse huise uit die 1700’s en vroeë 1800’s en jy sal sien dat argitekte soos Thibault en ander daardie beginsels godsdienstig toegepas het.

Terselfdertyd het SA ŉ leërskare van argitekte wat geensins probeer om die publiek op te voed nie, maar net daarop uit is om vinnig geld te maak. Behalwe Toskaanse veiligheidsbuurtes en ander ewe kitsch privaatvillas omring deur “privaatparke”, verskyn pseudo-Bisantynse kantoorparke en toringgeboue met walglike oordadigheid.

Hoewel baie Kapenaars ook ŉ stewige klap van leëkop-Stepfordagtigheid weg het, het inwoners van daardie provinsie, meer onlangs, hulself begin verdiep in woonhuisstyle wat eenvoudiger weergawes van die outentieke Kaapse styl weerspieël. Kapenaars is besig om hul argitektoniese wortels te herontdek en dit op eenvoudige en onderbeklemtoonde wyse uit te druk. Jammer om te sê, maar daar was nog altyd meer styl en smaak in die Weskaap as hier in die Noorde waar fortuinsoekers gans te veel invloed gehad het.

“Argitektoniese Beginsels” behoort ‘n verpligte skoolvak in ŉ toekomstige volkstaat te wees. Maar nou ja, ek dink nie die Stepfords van Pretoria is die stoffasie wat gemobiliseer kan word vir ŉ volkstaat nie. Wie gaan al daardie Italiaanse teëls poleer, al die gange skoonvee, die marmerverftegniek (asof dit nie erg genoeg is dat so ŉ tegniek enigsins bestaan nie) van die suile instand hou, om nie te praat van die parke om hierdie villas nie? Hoe gaan daardie koppe wat met handelsmerke en swak smaak gevul is nog enige ruimte kan maak vir ideologiese intellek, veral as dit beteken dat dat jy self jou eie vuilwerk moet doen? Die behoefte aan materiële weelde oortref alles.

Die feit dat daar in die noorde van Pretoria ŉ winkelsentrum met die naam Kolonade is, spreek boekdele… Hoeveel Afrikaners het al van die Bauhaus gehoor? Hoeveel ken die name van bekroonde Suid Afrikaanse argitekte soos Gawie Fagan, Pius Pahl, Revel Fox e.a.?

In ŉ volkstaat sal huise klein en funksioneel wees. Gaan kyk maar in Nieu-Seeland, Australië, Swede of enige plek waar daar nie goedkoop swart arbeid is nie. Suid-Afrikaners wat in Nieu-Seeland aanland, is geskok oor die “lae lewenstandaard” omdat huise so klein is. Nee, dit is nie lae lewenstandaard nie, dis logika. Kleiner huise beteken minder werk, beteken jy kan dit self behartig! Ek dink nie die Stepfords van Pretoria sal goeie of gewillige volkstaters uitmaak nie, maar meer hieroor in my volgende aflewering waarvan hierdie as blote tussenspel moet dien.

погремушки прокурор Фильчаков

18 December 2007