Category: Woernaal

Gustav Venter: Woernael 5 — Witwarm

Ek het sopas die bestelling geplaas vir die eerste besending van my bundel rubrieke wat ek saamgevat het onder die titel Witwarm. Vriend Rudolf Maré het reeds twee bestel en vir vier betaal. ŉ Skrywer het goeie vriende nodig. Hy het vriende en baie ander dinge nodig. Ek het darem die goeie vriende.

Hierdie rubrieke kom vanuit elf jaar se meningstukke wat ek vir Praag geskryf het. ŉ Mens kan maar praat van my Praag-jare. Ek het voor hierdie persoonlike era ten brode geskryf, al was die snye soms droë korsies. Die politieke rubriek was vir my ŉ splinternuwe dissipline. Die leser het besondere verwagtinge: Hulle wil inligting ontvang, ŉ sterk mening om hulle eie opvattinge mee te toets, en dit moet vermaaklik genoeg wees om hulle van die eerste sin deur te trek na die slot. Dit moet darem nie bloot ŉ politieke verslag wees nie. Bowenal moet die rubriek eerlik wees. Dit beteken feite moet nie as die waarheid aangebied word as dit nie eers deeglik ondersoek en bevestig is nie.

My Praag-tydperk was vir my persoonlik waardevol. Ek het die ruimte en die vryheid gehad om my eie opvattinge oor die politieke rubriek te ontwerp en kon die lesersreaksie onmiddellik toets. Hier kon ek eksperimenteer op ŉ manier wat nooit in die saai kolomsentimeters van Naspers se koerante geduld sou gewees het nie.

Die deurlopende tema van die rubrieke is die dissonansie wat noodwendig tussen twee primêre kulture in een land sal ontstaan en voortbestaan. Swart is swart en Blank is blank en dié twee bestaansuitdrukkings sal nooit meng of, inderdaad, vermeng kan word nie. Soos enige regse skrywer worstel ek in dié rubrieke met die oplossing vir die Afrikaner se bestaanskrisis en vandag, meer as ŉ dekade later, bly daar een blokwaarheid wat ons nie kan omseil nie: Sonder politieke mag het ons geen mag nie. As ons denke meer gesofistikeerd of gevorderd geraak het, is dit dat ons besef dat politieke mag uit meer as een put geskep kan word. Die vraag is hoe om ekonomiese en strukturele mag in politieke mag te omskep sonder om deur die stembus daarby uit te kom.

My verwagting van Witwarm is dat ek oor ŉ tydperk van ŉ paar jaar 2.000 eksemplare daarvan sal verkoop. Dit gaan nie opspraakwekkend wees nie bloot omdat die hoofstroom dit gaan ignoreer. Dan nou weer, miskien stamp die regte liberalis sy toon daarteen en kla my by die menseregtekommissie aan en kom die boek sodoende onder die breër publiek se aandag. As Penny Sparrow maar net ŉ boek gereed gehad het… Ka-Pauw!

Laat hulle dan die boek miskyk. Die waarde van Witwarm sal vir my daarin lê dat my eie mense dit kan lees en dan saam met ons begin dink oor die Groot Oplossing.

28 February 2018
Gustav Venter: Woernael 4 — Fees en mark

Deesdae het omtrent elke dorp ŉ fees, en elke dorp behoort ŉ fees te hê, so dit is goed. Daar is ŉ Kaboemfees en ŉ Suidoosterfees en ŉ Walvisfees en ŉ Kierieklapperfees en kort daarna ŉ Kaboemfees. Daar is feeste van Upington tot Kaapstad, van Mosselbaai tot Wakkerstroom, van Naboomspruit tot Robertson en meeste plekke tussenin.

Reitz het ŉ lewendige fees van hulle eie — die Bieliemieliefees. As jy nie gereeld sulke feeste bywoon nie, ruk jouself reg en val by die volgende een binne trefafstand in. Wat jy nie moet verwag nie, is enige klem op die kunste al het hierdie feeskultuur gegroei uit die kunstefeesbeweging waarvan Oudtshoorn se K.K.N.K. sekerlik die Afrikaanse oupa is met Grahamstad se Engelse fees die oumagrootjie. By Reitz was die kunste beperk tot ŉ paar skilderye en… Snotkop.

Gaan nietemin, want kunste ongeag, Afrikaner-kultuur staan welig in die blom op dié feeste. Kultuur is grootliks gewortel in die manier hoe mense met mekaar omgaan; die ingeënte, maar ook instinktiewe gedragskodes en –rituele. Seuns staan opsy vir oumense, dogters laat hulle seniors eerste die kleedkamer gebruik, mans groet mekaar met die hand en as die vroulike gemeenskap ŉ vriend of selfs ŉ blote kennis ontdek, word vinnige, ferm drukkies uitgedeel. Vreemdelinge glimlag en kopknik vir mekaar. Die naam van die atmosfeer is Samehorigheid.

As ek die A.N.C. was, het hierdie feeste my baie meer onrustig gemaak as Moesie Mymoney van die D.A. se droefgeestige aanvalle of die Effie-Malema se rooi baret. ŉ Saamgespande Afrikaner sal die A.N.C. se gedugste opponent wees en hierdie feeste is ŉ Afrikaner-verskynsel. Die Swartes het hulle raserige Kwaito-konserte en sokkerwedstryde, die Engelse het Grahamstad en die Kleurlinge… wel, hulle het darem Tweede Nuwejaar. Orals waar hierdie feeste gehou word, bestaan daar ŉ klein Afrikaner-tuisland vir die week of naweek.

Behalwe die konsentrering van Afrikaners en vir die kuns van Snotkop, bring hierdie feeste Afrikaners op handelkoppelingsvlak met mekaar in verbinding. Ek sou reken ŉ goeie gedeelte van die bemarkers op die Bieliemieliefees was Afrikaners wat uit hulle loopbane ge-S.E.B. of ge-R.A. is. Hierdie feeste het vir hulle ŉ splinternuwe leefstyl en inkomstekanaal geskep. Hierdie is Afrikaner-ondernemingsgees met seile wat bol in die wind.

In die stalletjie langs ons sŉ was Tom en Marie Kruger. Hulle bemark ŉ opvoedkundige bordspeletjie, “Die volgende stop.” Dit is ontwerp deur hulle dogter Esmé. Tom en Marie is reeds afgetree, maar is nou gesoute bemarkers. Hulle is gemoedelik, energiek en entoesiasties oor hulle produk. “Die volgende stop” kos R320 per stel en hulle het 14,000 stelle oor die afgelope vier jaar verkoop. Dis die stoffasie van indrukwekkende getalle.

By verre die meeste en suksesvolste produkte is selfontwerp en –vervaardig. Daar is warmrakkies en gesigsrome en messlyptoestelle en mini-potjiekospotjies en binnenshuise braaie en klere en kookgerei en stofies. Daar is ŉ ewewig tussen konvensionele gebruiksware en doelvervaardigde items.

Hierdie feeste huisves nie ŉ omvattende inkopiemark nie, maar dit kan ŉ lanseertuiste wees na groter dinge vir Afrikaners deur Afrikaners. Dit is ŉ klein digitale sprong van dorpsfees tot ŉ virtuele kultuurfees waar al die items wat op die markte beskikbaar is, tot die beskikking van die breër publiek sal wees.

Moet net nie dwaal nie. Hierdie regstreeksebemarkingslewenswyse pas nie alle siele nie. As jy egter gereeld en lank genoeg met hierdie eiesoortige spesie gesels, besef jy hierdie bemarkers wil nie meer iets anders doen nie. Hierdie bedryf verskaf iets ontsaglik kosbaar aan hulle: Vryheid; vryheid om die lang pad te vat en vreemde plekke te besoek en selfs vryheid om by die huis te bly as jy reeds jou teikens behaal het. En dit gee vir hulle beheer oor hulle inkomste. Hierdie is ŉ saak van strakheid: Hoe harder jy werk, hoe meer geld maak jy. Die ongerief van die bedryf weeg lig teen die grootste denkbare gerief en dit is onafhanklikheid; geldelike, loopbaansgewyse onafhanklikheid.

Hierdie markmodel is ŉ prototipe. Waarvan? Dit weet ons nog nie, maar dit kan groot wees. Baie groot.

* * *

Ons volgende fees is Clocolan se Plaaskultuurfees wat volgende week, die 2de en 3de Maart plaasvind. Die sluwe-Nuwe Suid-Afrika werp nou ŉ versperring op. Die inwoners, swart inwoners, van die omgewing voel ongelukkig omdat die polisie nie keer dat hulle hulle eie mense beroof en vermoor nie en daarom bestook hulle nou blankes se motors met klippe op die verbypad. Verduidelik nou weer vir my hoekom ŉ lelieblanke Volkstaat nie ŉ paradys sal wees nie.

25 February 2018
Gustav Venter: Woernael 3 — Fees

Gister het ons uitgevind dat die man wat bekend is as Suid-Afrika se nuwe president daarvan hou om te stap, en, in ŉ gebaar van gemoedelike neerdaling, doen hy dit graag tussen die alledaagse gepeupel. Sy skakelpersoneel moet lekkerkrystuipe hê. Die Groot Man het van die hoogtes afgewentel om tussen sterwelinge te beweeg. So vertoon hy homself aan die kleinmensies, maar meer nog, dit skep die indruk van ŉ vader wat tussen sy kinders beweeg om te hoor wat hulle vir hom te sê het. Die liberale draai was jare laas so fyn. Max du Preez kan nie wag om te gaan slaap sodat hy homself kan wakker hyg nie.

Nou kyk, as Cyril ŉ waardevolle inligtingswerwingswandeling wou neem, sou dit hom geloon het om by die tipiese Afrikaanse plattelandse fees op te daag, verkieslik incognito. Ek het en dít sonder vermomming. Dit sal vir hom goed wees om te sien wat ek gesien het. Kortliks: Dié wat dink die Afrikaner se gemeenskaplike gô is uit, was nog nie by Reitz se Bieliemieliefees nie.

Ek het fris jongmans gesien, ordentlik soos net Boerseuns ordentlik kan wees, en pragtige, gesonde meisies; sorgsame moeders en bonkige vaders; opgewonde kinders en vryerige jonges. Dit was ŉ uitbundige verkeer, maar deurgaans beleef en sonder onsmaaklikheid. Daar was bier maar nie dronkgatgeit nie.

Kerkooms het sosaties op roosters bo oopgesnyde dromme gebraai – twee vir R30 – en gemeentetannies het mieliebrood voorgesit. Na die tyd was daar nie ŉ rondgestrooide skyfiespakkie of platgetrapte papierkoppie nie. Afrikaners is plesierig, maar nie op die snedige manier wat K. Zoid in gedagte het nie.

Die vermomde Cyril sou onrustig gewees het, want maak nie saak of jy van bo na onder of links na regs optel nie, hierdie was ŉ wit-wit fees; ŉ viering van witwees. Sy spanning sou nie oor Swartes in soveel witheid gewees het nie, nee, want daar was ŉ paar inboorlinge wat onbelemmer deur die stalletjies beweeg het. Dis net dat hulle ooglopend nie op hulle gemak was nie, veral nie later die aand toe Snotkop op en af begin spring het op die verhoog soos ŉ kangaroe waarvan die enkels vasgebind is nie. Maar nou ja, ek wonder self maar oor die jongman.

Die blote bestaan van Reitz se Bieliemieliefees, soos soveel ander soortgelyke samekomste, sou straks die nuwe president kriewelrig gelaat het. Apartheid is nie hoofsaaklik ŉ regeringsbeleid nie, dis ŉ instinktiewe keuse. Afrikaners is blank en Afrikaners floreer tussen Afrikaners en in ŉ mindere mate ander blankes. In weerwil van al die projekte om die Afrikaner vreemd teenoor sy eie te laat, is hy net op sy volle gemak tussen sy eie mense.

Ek het dit by ons stalletjie gesien. Ons verkoop boeke en mense deel ons graag hulle leesvoorkeure mee. En waarvan wil hulle meer hê? Boeke oor die Vryheidsoorlog. ŉ Wyse president sou vra hoekom dit so is en ŉ intelligente raadgewer sou gesê het: Identiteit. Die Anglo-Boereoorlog is ŉ letterkundige tuisland vir Afrikaners. Dié oorlog kan nie getref word met die modder wat na Apartheid geslinger word nie. Dit was die uiterste Dawid-en-Goliatstryd; die heldhaftige verset van twee klein, arm republieke wat geveg het vir vryheid teen ŉ arrogante Ryk wat duisende seemyle afgelê het om te kom baklei vir goud en diamante.

Dit kan anders in die stad wees, maar hier het ek ŉ nuwe waaksaamheid gesien. In die weermag het ons van “paraatheid” gepraat. Ek is veral ingenome met die pistole wat kantig onder die jongmanne se hemde op hulle heupe vertoon. Meer as een vrou het ŉ gesaghebbende gesprek met my gevoer oor die deugde van verskillende vuurwapens. Een vroutjie, bonserig afgerond in die gimnasium, verduidelik dat sy een van die dae in die hof moet verskyn op ŉ poging-tot-moordklag. Haar swart aanvaller se been moes afgesit word omdat sy dit flenters geskiet het om haarself te verdedig. Die swart bende het haar man daarna uit wraak deur die bolyf geskiet van agter, dwarsdeur die een long. Hy wys vir my die litteken waar die koeël by sy borsbeen verby is. Nogtans het hy omgedraai en een van die drie aanvallers doodgeskiet.

Die man wat homself die president noem, moes by die Bieliemieliefees gedraai het. Wat hy sou gesien het, is ŉ vrolike maar ordelike samedromming van fikse, intelligente, geharde en toenemend moerige Afrikaners.

En, as hy enigsins die wysheid het wat aan hom toegedig word het, sou hy gesê het: Waarlik, dit sal onnosel wees om hierdie mense se grond te probeer vat. Dis beter om hulle vriend te wees, want hulle vyand wil jy nie word nie.

21 February 2018
Gustav Venter: Woernael Nommer Twee

ŉ Ingenieur, een van daardie selfopgeleide genieë wat suksesvol peuter aan ingewikkelde masjinerie en stelsels, sê eendag vir my dat die mensdom te gou die rug op stoomkrag gekeer het. Wie weet watter wonderlike stoomgedrewe masjiene nou al ontwikkel sou wees? Ander ingenieurs vir wie ek die storie vertel, is meer skepties. Stoomkrag is net te ondoeltreffend daarmee om brandstof in kinetiese energie om te skakel. En tog het my privaatingenieursvriend sy vinger op ŉ interessante verskynsel gelê: Sodra ŉ ontwrigtende tegnologie verskyn, word die vorige te dikwels summier na die snippermandjie van die geskiedenis aangeskuif.

Dit gebeur wel dat ŉ ouer tegnologie ewe skalks en heelwat later in een of ander vorm vir een of ander aanwending terugkeer. In hoëtroustelle, byvoorbeeld, het uitgelese musiekwaardeerders die transistor versaak vir die veel ouer buistegnologie. Volgens hulle is die buisstelsels se klank voller en helderder. Vinielplate is meer klankgetrou as CD’s, reken hulle.

Ek hoop maar my ingenieur was reg. Alle vroeë aanduidings is dat daar iets steek in wat hy sê.

Met die verskyning van die elektroniese tablet in 2007 het dit voorgekom dat die papierboek op vroeë pensioen sou gaan. Dit het natuurlik die manier waarop boeke bemark het, ingrypend verander. Hoekom karring met kamermure wat oortrek is van boekrakke as jy al die boeke wat jy nog moontlik kan lees in jou sak op jou tablet of slimfoon kan dra?

Nou weet dat die berig oor die papierboek se dood voortydig en verkeerd is. Fopnuus. Die papierboekbedryf groei weer fluks en daar word meer slap- en hardebandboeke as e-boeke verkoop. Halleluja. Want dit skep vir my as vryskutskrywer salige vooruitsigte.

Ek sal die vryskutlewe nie noodwendig aanbeveel nie, maar sal iemand darem ook nie afraai om dit te probeer nie. Dis ŉ lewe vol kosbare vryhede. Die grootste vraagstuk is hoe om geld te maak as vryskutwerker, en meer presies, hoe om ŉ standhoudende inkomste te verdien. Ek het lankal reeds die somme gemaak en by die antwoord uitgekom dat ek nie in hierdie land geld kan maak deur my boeke aan ŉ uitgewer toe te vertrou nie. Hulle hark te veel van die wins na hulle eie akker en ek het geen beheer oor die entoesiasme waarmee hulle my boeke bemark nie.

Beheer is presies waaroor dit gaan. Ek en Erma is nou vol vertroue dat ons weet hoe om beheer te behou in ŉ proses wat vir ons ŉ standhoudende inkomste sal bring: Papierboeke wat ons op feeste verkoop. Papierboeke en feeste? In uitgeeterme is dit so primitief soos buisradiotegnologie. Nou ja, die deuntjie is duideliker en die klank helderder.

Die wiskunde is nie ingewikkeld nie: Ek moet veertig eksemplare per dag in sestig dae se feesbywonings verkoop. Sestig dae. Dis al. Twee dertigdaemaande per jaar. Dit los tien maande waarin ek nuwe stof kan skryf, redigeer, ontwerp en uitlê.

Hoe haalbaar is dit om veertig boeke per dag te verkoop?

Wel, laat my vertel van die Bieliemieliefees… maar nie vandag nie. Môre.

20 February 2018
Gustav Venter: Woernael Nommer Een (Sondag agtien Februarie twintig agtien.)

ŉ Woernael, vir dié wat moontlik enige belangstelling het, is ŉ woernaal vir mense wat aan die hardloop is. En met “hardloop” bedoel ek nie iemand wat laat spaander nie. Mense wat my ken weet dat my drentel-, wandel-, stap- en hardloopgang min of meer dieselfde snelheid oplewer.My kop skud net rustiger as ek wandel en dobber wild op en af as ek hardloop. Die “nael” het dus niks te doen met my liggaamlike versitting nie. Dit dui eerder op iemand wat te veel dinge op een slag aanpak en tussen hulle moet skarrel.

“Woernaal” het ek by die Roodts, Dan en Karin, gekry. Dit is hulle Afrikaans vir “blog.” “Blog” is ŉ hap uit die woord “weblog” en “woernaal” uit “webjoernaal.” “Woernaal” klink baie meer soos iets waarmee ek my wil besig hou. “Blog” herinner te veel aan Joe Bloggs, die instaannaam wat die Engelse en hulle kolonies gebruik vir die alledaagsste van alledaagse mense; Jan Alleman dus. “Woernaal” knik in die rigting van woeker en woer-woer.

Ek het amper 12 jaar gelede my eerste rubriek vir Praag geskryf. Wat is dan die verskil tussen ŉ rubriek en ŉ woernaal? Albei is meningstukke, maar ŉ rubriek is meer diepgaande en die navorsing onberispelik terwyl ŉ woernaal meer gaan oor die skrywer se indrukke op ŉ gegewe oomblik. Wat styl betref, hou die verantwoordelike rubriekskrywer daarby net in die uiterste geval na homself te verwys. M.a.w. presies die teenoorgestelde wat iemand soos Max du Preez, die immergroengevallestudie van hoe om nie ŉ rubriek te skryf nie, dit doen. Lees gerus sy Rumour of Spring en jy besef gou wie die belangrikste persoon in onlangse Suid-Afrikaanse geskiedenis is. Dis nie Verwoerd, De Klerk of Mandela nie, nee, dis Max self. Dit is nou aldus Max self. Blykbaar wentel Suid-Afrikaanse geskiedenis om hom en daarom skryf hy homself, sy diep gedagtes en sy wysheid in elke rubriek in.

My woernaal is nie ŉ rubriek nie en dit gaan oor my belewenis. Derhalwe gaan ek daarin teenwoordig wees.

Ek het gedink daar kan waarde in wees om my reis te beskryf; my karige aandeel in die stryd om die behoud van Afrikaans en Afrikaners. In diens van daardie worsteling pak ek die volgende aan: Die herontwerp van die Afrikaanse uitgeebedryf. Die gebruik van die vervolgverhaal as primêre storiekarweier. Die ontwikkeling van tekenverhaalreekse oor die Vryheidsoorlog, die Grensoorlog en die komende Chaos. En, O ja, ons gaan ŉ nuwe Afrikaanse rolprentbedryf skep. Ek dink dis al… maar ek kan nie seker wees nie.

Wel, niemand het gesê ons mag nie ambisieus wees nie.

Behalwe die A.N.C., die Effies en die Linksiste. Volgens hulle is ambisie die ene blanke meerderwaardigheid. En dit is. Maar nou ja.

18 February 2018
Wit Afrikanerseuns gaan gedwing word om sokker te speel: sportminister

Die minister van sport, Fikile Mbalula, het vir nog ‘n sportskok gesorg deur die Suid-Afrikaanse sokkerfederasie opdrag te gee om sokker “vinniger op (meesal blanke) model C- en privaatskole aan te bied”. Soos voorheen hier op PRAAG berig is, het Mbalula die sportliggame vir rugby, krieket, netbal en atletiek ‘n sokkerskop in die smoel gegee deur hulle te verbied om enige internasionale toernooie in die land aan te bied totdat hulle heeltemal swart is. Die minister het na die huidige demografie vir kinders onder 18 verwys waarvan 84 uit 100 blykbaar swartes is, met die implikasie dat alle sportspanne óók 84 persent swart moet wees.

Die vervanging van blankes met swartes op alle gebiede staan in Suid-Afrika as “transformasie” bekend. Daarom het Mbalula vandeesweek in Pretoria die SA sokkerfederasie gelukgewens en gesê: “Ek is verheug dat die SASF sy transformasieteikens behaal het. Ek gaan egter ‘n ministeriële opdrag aan die SASF uitreik as gevolg van hul swak vordering om voormalige model-C- en privaat skole met sokker binne te dring.”

Hierdie skole doen meesal atletiek of krieket in die somer, met rugby en hokkie as wintersporte. Terwyl Engelse skole dikwels ook sokker speel, is daar geen sokker op Afrikaanse skole nie.

Mbalula teiken veral die Afrikaanse skole waar wit seuns gedwing gaan word om sokker te speel. Aangesien hulle nie toegelaat sal word om vanweë hul ras op provinsiale of nasionale vlak deel te neem nie, is dit onduidelik wat die doel van die oefening is, behalwe om skole onder die indruk van die ANC-SAKP se mag te bring.

29 April 2016
Repliek op Jan-Jan Joubert in vandag se Rapport

Op Roodt.org: Daar is geen middelgrond meer nie

11 April 2010
De Klerk en Britte se orde stort in duie

Dít wat Dan Fourie en Pieter Redelinghuys op LitNet my “fantasieë” noem, is dalk besig om gouer as wat selfs ek gedink het, te realiseer. Die byna landwye opstand teen die ANC wat in die swart woonbuurtes aan die gang is, toon dat hierdie orde wat FW de Klerk en sy Britse marionetmeesters op ons afgedwing het, besig is om in duie te stort.

Lees verder.

23 July 2009
Robert McBride, die ware Nuwe Suid-Afrikaanse Man

Almal weet natuurlik dat daar nooit so 'n man was nie. Die menslike geaardheid is juis nié altruïsties nie. Selfs binne die dwangbuis van die Sowjetkommunisme, was dit steeds elke man vir homself. Korrupsie, baantjies vir boeties en magsmisbruik was aan die orde van die dag.

Die ANC-bewind het egter daarin geslaag om Homo Azanicus, die volmaakte Nuwe Suid-Afrikaanse Man, te baar. Sy naam is Robert McBride.

McBride is gebore naby Durban, die kind van skoolonderwysers. Gegewe sy latere deelname aan 'n Marxistiese rewolusie, is dit nie sonder ironie dat sy ouers deel was van die bourgeoisie nie. As die vorige bedeling voorts wel so 'n bose bestel was, wonder mens hoe sy ouers dan desnieteenstaande die sogenaamde onderdrukking daarin geslaag het om hulself as onderwysers te bekwaam. McBride kon kwalik daarop aanspraak maak dat hy arm grootgeword het soos byvoorbeeld die gemiddelde inwoner van, sê maar, Zambië.

'n MK-aanval op 'n olieraffinadery naby McBride se woning het nietemin 'n groot indruk op hom gemaak, want hy het hom in die tagtigerjare by die ANC aangesluit. Die aanval wat McBride se naam as't ware gemaak het, was 'n lafhartige bomplantery by die Magoos-kroeg in Durban, waarin drie mense dood en 69 beseer is. McBride, immer die dapper krygsman, het vreemd genoeg nie 'n militêre teiken gekies nie. Daar was onder andere 'n verkennersoldaatbasis in Durban wat wel 'n legitieme militêre teiken kon wees, maar McBride het verkies om sy aanval op ongewapende burgerlikes te rig. Daar was ongetwyfeld 'n oortuigende strategiese rede hoekom McBride nie die verkennersbasis wou aanval nie…

Nie net het hierdie "dapper" kryger verkies om sagte teikens af te maai nie, maar sy bom is ook in die verkeerde kroeg geplant. Die oksimoroniese MK-"intelligensie" het gans en al 'n ander kroeg geïdentifiseer wat deur ongewapende lugmaglede buite diensure besoek is, maar McBride het die "militêre" operasie lelik opgefoeter. Hier het hy alreeds die kenmerke van jou tipiese Homo Azanicus begin toon: 'n volslae onvermoë om te beplan asook algemene onbevoegdheid. Laasgenoemde is uiteraard 'n trotse tradisie binne die ANC, wat vandag nog deur Alec Erwin en die getransformeerde topbestuur van Eksdom voortgesit word.

Nes die onbevoegde, getransformeerde bestuur van Eksdom vandag met astronomiese bonusse beloon word vir hulle vernietiging van 'n voorheen werkende organisasie, is McBride in 2006 beloon met 'n merietemedalje deur die getransformeerde SANW. So ook is die lafhartige beplanner van die Kerkstraatbom beloon met 'n senior pos in die Reserwebank.

Soos mens kon verwag van die sikofantiese WVK, is McBride ter dood veroordeel, maar deur die WVK kwytgeskeld van sy misdade, en is hy verkies tot die Gautengse uitvoerende komitee van die ANC. In iets wat reguit uit 'n skets deur Casper de Vries kom, is McBride aangestel by Buitelandse Sake, nogal in 'n intelligensiepos! In 1998 word hy in hegtenis geneem deur die Mosambiekse polisie. Hy was glo besig om wapensmokkelary te ondersoek, maar het weer eens 'n totale gemors daarvan gemaak. Weer eens het hy met sy voorbeeld gelei, en is die trotse tradisie van verdagte wapentransaksies voortgesit deur onder andere Schabir Shaik, Jacob Zuma en selfs, luidens gerugte, president Mbeki. Vir sy aandeel in korrupsie is mnr Zuma, ook 'n Nuwe Suid-Afrikaanse Man, beloon met die presidentskap van die ANC.

McBride se kriminele neigings en onbekwaamheid kon uiteraard nie onbeloon bly in die Nuwe Suid-Afrika nie, en hy is later aangestel as die hoof van die Ekurhuleniese Metropolisie. Sodoende het hy nog 'n presedent geskep, want die ewe korrupte Jackie Selebi is ook later as die hoof van die getransformeerde SAPD aangestel. Dit neem uiteraard een krimineel om 'n ander te kan raaksien en dus is 'n pos in die polisie die aangewese ding vir die Selebi's en McBrides onder ons. Selebi, nes McBride, het hom baie meer tuisgevoel onder diegene met 'n verdagte karakter soos Glenn Agliotti, Suid-Afrika se antwoord op John Gotti.

Na die tipiese fatsoen van die ware Nuwe Suid-Afrikaanse Man, het McBride geen tyd verspil om sy mag te misbruik nie. Hy het onder andere glo 'n kollega gedreig dat hy hom nie net sou laat vermoor nie, maar ook sy vrou sou laat verkrag. Nog vreemder, hy het die arme man gedreig dat hy ook sy troeteldiere sou laat vermoor! In Desember 2006, meer as 'n bottel whisky sterk, het McBride sy motor naby Centurion gerol. Sy medebeamptes is aangesê om die insident te probeer verswyg en het gepoog om ooggetuies te intimideer. Kort na die ongeluk het McBride glo self geprobeer om ooggetuies te intimideer deur hulle by 'n vulstasie aan te rand en te laat arresteer.

Weer eens is hierdie soort gedrag tiperend van die Nuwe Suid-Afrikaanse Man. Meer as die helfte van die ANC se parlementslede het hulself skuldig gemaak aan korrupsie in die sogenaamde Travelgate-skandaal. 'n Getroude paartjie wat tans in die kabinet sit, het glo R300 000 tussen hulle verduister. Die reaksie van die ANC? 'n Grootskeepse toesmeerdery en selfs bevordering vir die skuldiges. In hierdie opsig is McBride 'n pionier. Sy bevordering het die weg gebaan vir die beloning en bevordering van diegene wat wandade pleeg.

In die nuutste, boeiende aflewering van die sepie: McBride, die Azaniese held, het onlangs sy verskyning gemaak tydens sogenaamde xenofobiese oproerigheid. McBride was geklee in sy Metropolisie-uniform, wat herinner aan dié van 'n veldmaarskalk in die voormalige Sowjetunie, ten spyte daarvan dat hy geskors is hangende die ondersoeke teen hom. Reëls geld duidelik nie vir hierdie pragvoorbeeld van Nuwe Suid-Afrikaanse manlikheid nie, nes dit ook nie geld vir die lede van die ANC-bewind wat in hulle blouligkonvooie mindere sterflinge van die pad druk nie. McBride se verskyning by die onluste het volgens Radio 702 se joernaliste op die toneel die situasie laat oorgaan tot geweld. Verwag ons egter enige iets anders as volslae onbevoegdheid van 'n Nuwe Suid-Afrikaanse Man?

Sou McBride wel skuldig bevind word in enige van die verskeie hofsake hangende teen hom, is daar geen perke aan sy toekomsmoontlikhede nie. McBride, die Kommisaris van Polisie, is nie onmoontlik nie. Wie weet – Robert McBride, die Nuwe Suid-Afrikaanse Man, kan selfs die Minister van Wet en Orde in die Zuma-kabinet word.

Данильченко

3 June 2008
Rachelle Greeff is vasgevang in die hippiekultus

Opnuut word ons gekonfronteer met die sieklike politieke korrektheid so eie aan "kunstenaars" – skrywers en sangers – wat hetsy nooit 'n loopbaan gehad het nie, hetsy wie se loopbaan oor en verby is.

Die húlle wat hulle verbeel dat, hoe meer hulle bedank uit die Afrikanervolk (die vuilgat Koos Kombuis), hoe meer hulle die Afrikanervolk probeer reduseer tot 'n blote kliek deur die gebruik van pretensieuse aanhalingstekens om die woord Afrikaner (die talentlose Johrné van Huyssteen, hy wat nie die noot kan hou om sy lewe te red nie) hoe meer "hip" en "cool" is hulle.

Me Greef het 'n paar klagtes teen Donker. Een skyn te wees dat die "groot kanonne" (gevestigde skywers) volgens haar nie sal deelneem nie. Overgezet synde: slegs gevestigde skrywers het die reg om te skryf, en as groot name (miskien sy self?) nie sou deelneem nie, sou dit vermoedelik nie die moeite werd wees om die boek te lees nie.

Die ander een is die keuse van 'n onderwerp. Me Greeff het 'n enorme probleem daarmee dat iemand durf waag om die lig op die enorme probleme van Suid-Afrika te laat skyn: regstellende aksie, swart-op-wit moorde, swart rassisme en transformasie. Kennelik sou sy veel gemakliker voel met 'n moraliserende preek oor die onregte van apartheid, met 'n hoogs intelligente swart hoofkarakter en sluwe, wrede, dom Afrikaners as die skurke, à la Nadine Gordimer of Marlene van Niekerk.

Nog 'n klagte is dat die onderwerp nie "nasiebou" bevorder nie. Greeff is duidelik steeds vasgevang in die hippie-kultus van die laat 1960's, met juwele soos die volgende:

"Die "ander aspekte'', veronderstel ek, is werklikhede soos werkloosheid, vigs, behuisingsnood, ongeletterheid, huisbesetting, huisontsetting en armoede.

Dit noem jy nie, maar dit is, saam met jou bogenoemde temas, tog brandende kwessies van die dag. Het jy dit nie gelys nie omdat jy, en ek, wit is en dit in die algemeen minder aan eie bas beleef as ons township-broers en -susters?"

Ja, ons is inderdaad in die Nuwe! Verbeterde! Suid-Afrika almal een groot, gelukkige, daggabenewelde familie, wat tog so vreedsaam saamleef. Alexandra herinner deesdae kompleet aan Haight-Ashbury se Somer van Liefde.

19 May 2008