Etiket: revolusie

Suidpunt: En sê nou Suid-Afrika was ‘n Franse kolonie?

Stel jou voor: Engeland en Holland word albei in die laat-1700’s en vroeë-1800’s tussen die akkers geskop. Kaapstad word herdoop tot Le Cap en die stadsbeplanning met ‘n Franse hand dienooreenkomstig met sorg uitgelê. Die sogenaamde “Kleine Parys”, van minder as ‘n eeu tevore, het nou werklik ‘n nuwe afsetgebied van Franse verbruiksgoedere geword. Die ‘Breerivier’ (soos dit aan die begin bekend was), of ‘Breederivier’ (soos dit later taalkundig reggestel is) word ‘Fleuve Large’.

As die Afrikaanse letterkunde besig is om ‘n verstarring en stagnering te beleef, dan moet mens waaragtig bietjie handjie begin bysit.

Daar was miskien Karl Kielblock met Lafras Cuyper, ‘n karakter wat persoonlik deur die einste Napoleon Bonaparte gevra is om Franse skipbreukelinge te gaan red, maar selfs die Sestigers, wat pens en pootjies hul in die Franse letterkunde verdiep het, kon glad nie ‘n Franse Suid-Afrika in hul stoutste drome oproep nie. Ook nie Louis C. Leipoldt wat soveel navorsing oor die Hugenote gedoen het nie. Ook nie Marita van der Vyver met haar Franse briewe – Pos uit Provence en soveel Suid-Afrikaners wat in Frankryk gewoon, of halfjaarliks daar gewerk het nie. Sulke mense behoort mos van beter te weet, want hulle ken ‘n ander werklikheid; maar nee! So diep was hul eie denke in ‘n groef, die mag van die gewoonte, ingedryf.

Ek is werklik diep, diep teleurgesteld in die Afrikaanse letterkunde. Is dit regtig so moeilik om ‘n ander Suid-Afrika voor te stel? ‘n Suid-Afrika waar alles rondom jou steen vir steen afgebreek en voor jou oë geplooi kan word, as alles dan bloot ‘n konstruk is? Om nugter na ‘n ander werklikheid te kyk? Om te besef hoe anders dinge kon verloop het? Om skielik uit jou knusse baarmoeder van die gewoonte geruk te word, die vrugwater wat alle kante toe spat, in ‘n Suid-Afrika wat deur en deur nou skielik Frans is?

Toe, gaan uit. Uit by die deure uit, en kyk rondom jou.

Kyk na die naambordjie van die koffiehuis, die internetkafee, die reklamebord, die superette op die hoek, die burokrasie, die televisiekanale, die polisievangwa wat verbyry, die Albert Camus op T-hemde (“je me révolte, donc je suis”), die koerante, die radiostasies, die lamppale, die straatname, die argitektuur… jy mag dit nou alles in Engels ervaar, maar wat as dit Frans was?

Sit nou jou Franse bril op. Doen dit. Nou.

Sou jy kon aanpas? Hoe sou jy rigting vra? Weet jy nog wie jy is? Alles word radikaal voor jou oë hergebore — ‘n Franse Renaissance. Jou hele geskiedenis word sienderoë herskyf.

Wat sou dit vir Suid-Afrika, en veral vir die Afrikaner, beteken het?

Boukuns

Wat my heel eerste opgeval het is dat die Franse hul huise by die klimaat aangepas het. Daar is nie ‘n soort ersatz-imperiale argitektuur, soos die grou en donker herehuise van die Randhere in Parktown, Johannesburg, wat heeltemal onprakties en uit koers is met die sonnige klimaat van Suid-Afrika nie.

Ek het vantevore die volgende artikel probeer vertaal uit die Franse Wikipedia (“Architecture à La Réunion”) vir die Afrikaanse Wikipedia (“Boukuns van Réunion“); en plaas dit hieronder:

Die villa-tipe huise, wat in hul tyd aan die rykes behoort het, bestaan uit verskillende dele. Die een deel was beplan rondom die daglewe buite: bedags het die arbeiders buite en om die huis gewerk. Hierbuite vind mens die kookskerm met sy houtvuur, die sanitêre geriewe, die tuin en veranda. Die ander huisdeel is ingerig vir die aandlewe: die slaapvertrekke en binnenshuise eetkamer.

Tydens die kolonisering van die eiland was daar geen boumeester nie; elke eienaar en sy arbeiders het maar die huis na goeddunke gebou met die middele wat tot hul beskikking was. Wel belangrik hier was die ventilasie om die somerhitte draagliker te maak. Die huis is dus op ‘n fondasie gebou wat ‘n natuurlike lugstroom deurlaat, danksy heelwat belugtingsopeninge.

Op die oog af vertoon die gebou simmetries, maar eintlik het die arbeiders sonder ‘n argitek byderhand bloot ‘n streep deur die grond getrek en alkant twee identiese dele gebou. Dit het in wese reghoekige huise opgelewer.

Die veranda (stoep) is die fokuspunt. Dit vorm ‘n terras aan die voorkant van die huis, en vertoon sodoende die weelde, swier en rykdom straat se kant toe.

Die huis word afgerond deur ‘n tuin vol inheemse plante uit die bos. Hier kry mens gewoonlik ‘n kweekhuis met orgideë, anthuriums en verskeie varingspesies.

En as jy mooi kyk is dakspane gebruik vir die muurbedekking (op ‘n eiland wat dikwels onder siklone moet deurloop) — is dit moontlik dat Suid-Afrikaanse huise min of meer dieselfde sou lyk?

Metrieke stelsel

Suid-Afrika sou nie eers tot Daan Desimaal in die jare 1960 moes wag om uiteindelik na kilometers en kilogram om te skakel nie. Die metrieke stelsel is reeds in 1799 voorgestel, maar eers later in 1837 as die standaard aanvaar. Aan die Kaap? Miskien ‘n bietjie later. Maar, liewe Moses!, beslis nie meer as ‘n eeu later nie. Nooit sou ons aan die linkerkant van die pad bestuur het nie — soos die res van die wêreld sou ons aan die regterkant van die pad met ‘n Renault gery het. Die rekenaar-toetsborde met die volmaakte Franse uitleg sou tog so maklik deur Afrikaners oorgeneem kon word: jy sou nooit ooit hoef te sukkel met Ctrl+136 vir ‘n ‘ê’ nie. Ook sou jy nie meer met die driepunt-kragprop sukkel nie, maar wel met die Euro-tweepunt.

Voedsel

Anders as ons eertydse toekomstige volksmoeders wat deesdae soos hokvarke hul logge Amerikaanse rol-modelle op TV agterna honk, sal die gemiddelde vietse Afrikaanse dame, in navolging van haar Franse rolmodelle, vandag 35 keer aan ‘n happie gekonfyte brioche kou met die kom oggendkoffie agterna (want ‘n beker is dit nie). En, om die oggend op die regte manier te begin, sou sy haar vader soos ‘n vlermuis in die dakkamer uitrook met haar Gauloises-sigarette.

In die verblindende Afrikason sal sy, met haar lunettes rondes noires, vir middagete onder die prieel aansit en ‘n slaaitjie, soppie of paté geniet, vir die entrée. Gevolg deur vleisies en vissies, met aartappeltjies, broodjie, rysies, pastatjies en groentetjies, ‘n olyfie opsy, vir le plat principal. Met, ter afronding, die dessert. Alles perfek volgens die voedselpiramide uitgewerk.

En die aand? Dalk iets soortgelyks, wie weet.

Regstelsel

Napoleon sou beslis ‘n einde aan die Romeins-Hollandse regstelsel gemaak het en Le Cap sou die nuwe Code civil des Français ingevoer, aangeneem en die oue heeltemal vervang het. Dit sou nie wees soos die Engelse “Common Law” wat eenvoudig bo-op die Romeins-Hollandse Reg soos ‘n pleister geplak is nie. Ek het niks meer daarop te sê nie. Geen haan sou ooit ‘n weer daarna gekraai het nie, buiten ‘n paar kapokkie-historici.

Hoewel, toe die Nazi’s alles wat volksvreemd was uit hul stelsel geboender het (daarvan was die Romeinse Regstelsel en die Klassieke een), het van die professore aan die Regsfakulteite die Romeinse reg in die ander lande (soos Amerika) weer onder die stof gaan uithaal en, net vir ‘n tydjie lank, bestudeer. In Suid-Afrika, soos ons met die Britse onafhanklikheid gesien het in 1961, het die staat die Romeins-Hollandse reg selfs verpligte leerstof gemaak — en daarvoor moes jy Latyn op skool of universiteit geken het. Sedert 1965 tot November 1994 was Latyn ‘n pligvak soos deur die Staat voorgeskryf. Dus, as Suid-Afrika onafhanklikheid van Frankryk sou gekry het — sou ons weer die Romeins-Hollandse regstelsel van voor af waardeer het?

Die toekoms en hede is in noue kontak met die verlede

Terwyl Engelse tuine besoedel is met nagemaakte Venusstandbeelde en omgekantelde pilare sonder dak, het ek nog nooit soveel verwysings na die Griekse en Romeinse gode gevind soos in Franse boeke nie, seker ‘n teken van die klassieke opvoeding. Nou die dag lees ek in ‘n Franse kinderboek (La porte, deur Anthony Luc Douzet): “Die reën stroom oor jou vel, die trane van die ou gode sleur jou mee in hul onveranderlike pyn/verdriet.” [La pluie ruisselle sur votre peau, larmes des anciens dieux vous entraînant dans leur peine immuable]

Dis half asof hierdie Franke van weleer, ja, ‘n volksgroep wat eens ‘n soort Wes-Germaans verwant aan Oudnederlands gepraat het, hul beskeie verlede met mag en mening uit die geskiedenisboeke weggeskryf het — en nou die erfenis as die volbloedkinders van die Romeine en Grieke aangeneem het. En volwaardig gelatiniseer het; maar in die proses die aangeleerde Volkslatyn so goed opgeneuk het om ons Frans te bied. En daaroor boonop trots voel! Net een ander land se inwoners het hul ook verbeel hulle is direkte afstammelinge van die Romeine (en wat óók hul eie Mengelduits goddelooslik opgeneuk het!), en dit is die ouens van Engeland. Ja-a, selfs meer volbloed-Romein is hulle as die Italianers self! Net Bart Nel bly trou aan homself.

‘n Mens kan jou baie dinge inprent en verbeel, en soms werk dit ten goede. Mense wat die verlede en filosowe en skrywers uit die 1600’s en selfs die Middeleeue aanhaal, het die neiging om die “onvoorsiene” orkaan, die histerie, die groot skrik van die hede, af te plat tot ‘n buitjie motreën. Want het die Franse nie al alles gesien en beleef en opgeteken nie? En sou hulle, die nakomelinge (ten minste in gees?) van die Romeine en Grieke, presies dieselfde foute maak as hul onverskrokke vaders en sogende moeders?

Soos ook vandag in die biblioteke, sou ons boekrakke van bo tot onder vol Franse werke wees, met hier en daar, ‘n snaaksigheid, ‘n Afrikaanse boekie wat uit die hoekie skamerig loer.

Godsdiens

Wat sekerlik tot ‘n bespoedigende Groot Trek sou kon aanleiding gee, is die Rooms-Katolieke Kerk wat eers in die Kaap en later na die platteland sy parogieë sou uitbrei. Wat die onmiddellike nakomelinge van die Hugenote hiervan sou dink, kan ek my maar net voorstel. As jy Katoliek moes wees om ‘n staatspos te vul, sou dit ‘n interessante wending teweeggebring het. Is die staat sekulêr, dan kon Protestante ewe maklik in die staatsdiens opgeneem word, solank hulle net Frans kon praat.

Ons weet egter dat die Boer/Afrikaner by sy eie kerk gehou het (al was bywoning seker een keer ‘n maand of kwartaal, weens die afstande), en selfs al het ons oor en oor nuwe golwe uit Amerika onder die Engelse bewind destyds beleef, het die kerk voortdurend vermanende traktaatjies uitgestuur wat hul lidmate verbied het om met hierdie sektes enigiets mee te doen te hê. So is mens bewus van De Mormonen in Zuid-Afrika, eene waarschuwing aan allen, die de waarheid, in Christus Jezus, liefhebben deur J. Beijer, wat reeds in 1863 uitgegee is. Stel jou voor hoeveel traktaatjies teen die Roomse Gevaar onder die Franse bewind nie daar sou gewees het nie. Die Evangeliebewegings en herlewings uit Amerika dink ek nie sou die Afrikaanse lidmate ongesiens laat verbygaan het nie.

Ek glo egter, as die Franse soortgelyke wetgewing as die Engelse sou afgedwing het op die grense vir die Grensboere, dat die Kerke in Frans moet preek en dan nog belastings sou verhoog het, sou jy weer ‘n Groot Trek gekry het. En ook daar sou die Kaapse kerk vir oulaas gefemel het: jy moet die owerhede gehoorsaam!

Wat die jongman wel van sy Calvinisme spoedig sal laat bekeer het, is die naakstrande in Desember. ‘n Vry algemene gesig wat mens nou, benewens in die National Geographic, ook op Struisbaai sou kon gadeslaan. Want dis wat Franse doen. Vir die Franse beteken dit natuurlik niks: was hul moeders immers nie die Griekse nimfe wat onder watervalle gebad het nie? So skoon, so puur, so natuurlik, so ongeskonde, so engelrein… soos in ‘n Timotei-advertensie. ‘n Oefenterrein vir die toekomstige beeldhouer wat ‘n paar ekstra rondings van die godinne moet boetseer met sand.

En wat dan van Transvaal en die onafhanklikheid van die Kaap?

Ek het die vermoede die Kaap sou maar klein gebly het en hoofsaaklik handel gedryf het met luiperdvelle en volstruisvere vir Paryse modehuise. Of iemand sou ‘n bakoorjakkalsie as eksotiese geskenk vir Josephine gestuur het. ‘n Mens lees maar net iewers dat sy vir manlief Napoleon op ‘n stadium gevra het om tog asseblief weer slawerny in te stel, want haar pappa en mamma op Martinique se suikerrietplantasie is nou nie meer so winsgewend soos dit voorheen was nie. Al is ‘n standbeeld van haar opgerig, het die kop vele male daarna spoorloos verdwyn.

Sou ons ‘n Franko-Boereoorlog gekry het? Oor die algemeen was Frankryk se houding dat die kolonies eerder ‘n las as ‘n bate is. Soos in Holland se geval met Indonesië is daar nie veel ekonomies in die kolonies belê nie, daar is nie so intensief gemyn soos ons met die Belgiese Kongo vind nie. Bonaparte het ook nie van assimilasie gehou in die kolonies nie, want sou jy diegene gebore in die kolonies Franse burgerskap (en -verantwoordelikheid) gee, sou dit beteken dat hulle op die lange duur later die kolonies self begin regeer, en nie die Franse nie. En dít wil jy nie hê nie.

Ek dink Transvaal sou weens die ontdekking van goud ‘n ongekende bloei beleef het, die Krugermiljoene word ingeploeg in die motorbedryf sedert die eerste Benz aangeland het (want ons wil nie “die vloek van die hulpbronne” op ons laat uitwoed nie). En die res hoef ek nie oor te skryf nie; Steve Hofmeyr het reeds Die verste uur (2011) geskryf: hoe Transvaal sou gelyk het as hy die Anglo-Boereoorlog gewen het. In hierdie geval is daar net geen oorlog meer ter sprake nie.

Hongkong, Suid-Afrika (tot 1994), Australië, Kanada, Nieu-Seeland, Singapoer en selfs die Verenigde State van Amerika, en durf ek sê selfs Israel is van die blinkste sterretjies van die voormalige Britse Ryk wat jy kry. Maar tot vandag toe het nie een van Frankryk se voormalige kolonies (met die uitsondering van Quebec) geweldige vooruitgang getoon nie, juis omdat hulle, soos Holland op ‘n stadium, te hoogs gesentraliseer was: alles word gedoen in en rondom Parys. Frans-Guyana en Réunion is bloot Frankryk se Krugerwildtuine. Krugerwildtuine met wuiwende palmtakke en golwende see. En ‘n lanseerplek vir vuurpyle.

Maar ek dink nie Frankryk is altyd die remskoen nie.

Voortdurend hoor mens uit oorde, soos Madagaskar, dat Frankryk sy voormalige kolonie se vooruitgang om elke hoek en draai probeer ondermyn en kelder. Hoe weet ek nie, want in 1975 het Madagaskar dit sommer self reggekry. Ratsiraka het sosialisme deurgevoer en alle betrekkinge met Frankryk verbreek. Vol vermakerigheid en astrantheid, want dis mos die Sowjetunie wat in die verte koppie knik uit die Kremlin.

Dit het die einde van hul ekonomie beteken, want die Franse tegnici en beleggers het hul koffers gepak, toegeknip en op ‘n streep gewaai, vinniger as wat ‘n Concorde deur die klankgrens kan baan. In 1977 is die ekonomie heeltemal kapot en toe word daar maar stert tussen die bene besluit om ‘n pro-kapitalistiese stelling in te neem en soos ‘n skoothondjie op die ruggie te lê vir ‘n maagkrappie, voor géén ander wêreldmoondheid wat ‘n gekoude been van die tafel af na sy kant toe sal gooi nie, behalwe Frankryk. Ja, die háátlike Frankryk!

Nog politieke woelinge volg en hy word uitgestem. En raai, die einste Ratsiraka vlug toe as banneling na Frankryk. Ja, die háátlike Frankryk!

Wat sê die Keniaanse The East African in 2018? ‘n President is in 2009 glo uit die kussings gelig “because he was trying to break France’s grip on the country.” Hoe? Deur Engels in skole in te voer (en die Franse taal sodoende te verswak), deur sake vir Franse ondernemers te bemoeilik om hul geld in die land te belê (werkspermitte) en deur die Franse ambassade in 2008 te sluit. Haai, soos julle in 1975 ook probeer doen het? Certaines personnes ne comprennent jamais.

Mense die reg ontsê om geld in ‘n land te belê (“The French business community encountered difficulties in renewing visas and work permits.”) — wat de donder?

Ook is daar ‘n Rus, ene Anastacia Promskaya, van die Anti-globalistebeweging van Rusland, wat in 2015 aanvoer Frankryk dwing sy voormalige kolonies om hom eerste in elke transaksie te ken, en op daardie wyse probeer hy hulle sodoende leegmelk. Sy vergeet egter, soos mens in Stephen Smith se boek Negrologie lees, dat dit hoofsaaklik Franse ‘nieregeringsorganisasies’ en veiligheidsmagte is wat die meeste infrastruktuur en basiese dienste van Afrikalande (weens hul onbevoegde regerings) nog op ‘n manier in stand probeer hou. Seker maar dieselfde as wat China doen, want geen ander land sien daarvoor kans nie? Sou jy? Dat Frankryk dus van die geleentheid gebruik maak om eerste in die saak geken te wees, en stemme te koop vir die volgende VN-vergadering, is seker maar billik?

En nou maak dit ook seker sin waarom Frankryk op ‘n stadium so vriendelik was teenoor Apartheid-Suid-Afrika: ja, laat die Amerikaners en Britte julle maar haat en sanksies instel, dè, hier is ‘n eersteklas-kernkragreaktor. S’il vous plaît manipuler avec soin. Sorg net asseblief dat jy vir my ‘n paar ander dingetjies doen. Dis net goeie besigheid.

Die vraag is: wat sou Frankryk met die Kaap gemaak het? Sou ons selfs meer vooruitstrewend as Quebec geword het? Sou iemand eendag uit sy kantoor in Parys na die Eiffeltoring in die verte staar en sê (terwyl hy ingedagte sy bril afhaal en ‘n traantjie of wat wegpink): “ja-nee, ons neefs in Afrika is darem maar staatmakers: bloed kruip waar dit nie kan loop nie”?

Woordeboeke vir Afrika

Ek het onlangs op Gumtree vir my by ‘n Italianer ‘n Robert-Signorelli Dizionario bestel. Toe die pakkie by my aankom, was ek geskok hoe groot die woordeboek is. Dié tweetalige woordeboek is groter as my Pharos Afrikaans-Engels; dit is groter as die allernuutste Robert-Collins Frans-Engelse woordeboek (2 300 bladsye); dit is natuurlik ook dikker as die jongste Duits-Engelse woordeboek van Collins (2 100). Bid jou dit aan: dit is ‘n monster van 3 002 bladsye. Dit is ‘n simbool.

Wat hierdie Robert-Signorelli so spesiaal maak is die noue band en verweefdheid tussen hierdie sustertale. Want hulle is immers bure. Daar is voortdurende wisselwerking tussen hierdie tale. Wat in Italiaans verskyn, word net so vertaal in Frans, soos ek self op die twee Wikipedias gesien en beleef het. Die Franse mentaliteit is nie beperk tot ‘n eilandjie wat iewers ronddobber in die Noordsee nie. Die Franse dink soos Europeërs in die middelpunt, ‘n land omring deur Duitsers, Italianers, Spanjaarde, Katalane, en bietjie verder daarvandaan Portugese, asook daardie snaakse lot oorkant “die Mou” (want ons sou dit voortaan nooit die “Engelse kanaal” noem nie) – tale wat selfs in preprimêr aangebied word. Konstant bly jy bewus van ander wêrelde wat nog onontdek bly. En dit sien jy in die kurrikula in hul voormalige kolonies ook. In die Franse kolonies van destyds word Duits nog tot vandag toe aangebied op skool. Suid-Afrika is tans geseënd met ‘n Duitse bevolking, maar Duits kry jy eenvoudig nie eens meer in jou deursnit Afrikaanse skool nie. Dis pateties.

Sê nou net ons het ‘n Robert-Pharos Frans-Afrikaanse woordeboek gehad? Die hemel weet hoe die Engels-Afrikaanse woordeboek daar sou uitsien, maar ten minste kan mens van twéé tweetalige woordeboeke in Afrikaans praat wat voortdurend uitgebou sou word. En as ‘n Afrikaner Frans sou ken, hoe moeilik sal dit wees om binne ‘n maand of wat Italiaans baas te raak, of Spaans, of Portugees of… wat ‘n enorme wêreld sou vir die Afrikaner nie oopgaan nie! Suid-Afrikaners sou beslis meer in voeling met Europa se woelinge en verlede gewees het as vandag.

Tans bestaan daar net een wêreld vir ons Afrikaanse akademici en woordeboekmakers, en dis die een wat slegs Engels praat. ‘n Mens wil sterf van die voorspelbaarheid.

Wat van Afrikaans?

Afrikaans sou sonder twyfel ontstaan het en deur die Fransmanne erken word, want ons sien dit reeds met Korsikaans (soos ek in my vorige artikel genoem het):

Die ‘ontstaan’ van Afrikaans toon wel ‘n raakpunt met Korsikaans. Heel eerste kom die “nuwe” heersers af op ‘n dialek van ‘n taal. Dialekvorming en die ontstaan van dorps- en streekstale is so algemeen soos môre heeldag – ‘n moedertaalspreker, soos ek reeds tevore geskryf het, is meer gepla oor die bloutong onder die skape as om elke vyf sekondes na ‘n woordeboek te hol om tog die korrekte bewoording te gebruik. Taalverandering is normaal. Taalverloedering is wel iets anders.

Maar die uitsondering word gemaak – hierdie dialek word vir die een of ander rede óf sleggemaak (“Kitchen Dutch”) óf ‘n bastertaal genoem óf verkleineer óf word onderwerp aan taalpartikularisme. Enigiets word gedoen om hierdie dialek van die stamtaal te onderskei. En te skei. Dit kan wees omrede diegene wat nie in Suid-Afrika gebore is nie [net om duidelikheid: ek praat nie noodwendig van die gebore Franssprekendes op Korsika of gebore Engelssprekendes in Suid-Afrika nie], dikwels moeite het om hierdie dialek onder die knie te kry. Nie dat ek weet waaroor die bohaai gaan nie, want as jy Italiaans op Korsika [‘n klipgooi ver van Italië] sou praat, of Nederlands in Suid-Afrika, is dit ewe gangbaar. As jy nou regtig belangstel in die dialek kan jy ‘n taalboekie daaroor skrywe. Maar dikwels is die heerserstaal se sprekers net onwillig en dwars om enige ander taal aan te leer.

Ironies genoeg word geen onderskeid getref tussen Korsikaanse Frans (en kreool) en Standaardfrans of Suid-Afrikaanse Engels (en kreool) en Britse Engels nie. Frans is mos Frans en Engels bly Engels. Daarvoor sou ‘n mikroskoop oorbodig wees.

Dan begin die volk homself anders of uniek en veral broos en afgesonderd van die wêreld sien. Weer weet ek nie waarom nie, want met al die tekste in Romaanse, Germaanse en Slawiese tale en selfs Latyn daarbuite voel mens glad nie so op ‘n taaleiland vasgekeer of alleen nie. Elkeen het wel sy eie rasionele en irrasionele insigte op die plek waar hy hom bevind – en dis die rede wat die groot bindingsmiddel tussen lesers en eeue is. “Daar is lewe anderkant [dorpsnaam]”, is ‘n spreekwoord waarmee ek grootgeword het.

Dalk is dit Stockholmsindroom, dalk is dit die pers wat met herhaling op herhaling mense breinspoel. Want uiteindelik vind die skeuring tog maar plaas. Ons sien dit onder die Vlaminge wat ook onder Franse bewind was [en Brussel wat steeds verfrans] wat tog nie daardie “halfjoodsche” Hollands van die Nederlanders wou praat nie.

Maar die Franse pluk vir hul agterstewe ‘n lelike lang kweperlat. Afrikaans het geen manlike of vroulike woordgeslag nie, en sy grammatika is verby oorvereenvoudig. Dit is nie soos Hollands en Frans wat albei darem op gelyke voet taalkundig verkeer nie.

Is dit moontlik dat Afrikaans die hele oppervlak, selfs Le Cap, met verloop van tyd stilletjies sou oordonder en ingeneem het? Wat my net bekommer is die growwe volksetimologie wat in daardie Afrikaans sou uitbroei… die arme Frans sou daarna nooit weer dieselfde lyk nie! As “Bloukop die Leeu” uit Beaucoup de L’eau (“volop water”, ‘n plaasnaam) wortelgeskiet het, wat sou nie alles nog in Afrikaans geblom het nie?

Wat die invloed van Frans op Afrikaans betref, hoef ons seker net te gaan kyk na die Vlaminge. Die Franse wat ek al hoor Duits praat het, klink amper soos lopende olie op ‘n kettingsaag. Ek het nog nooit die Duitse taal so loperig, so roomglad, so geolie, so sonder wrywing gehoor nie. Te dierbaar.

Ongelukkig, moes Afrikaans moontlik eers dieselfde harde paadjie loop as Bretons en Elsassies. Of Vlaams in België. Dit sou maar net weer daartoe gelei het dat Afrikaans sy eie verenigings stig, en, soos in Holland (as jy boonop nog die Katolieke element hierby insluit) versuiling sou toepas: jy koop slegs by jou eie mense, jy woon slegs jou eie mense se kerk by, jy stem slegs vir jou eie mense, jy lees slegs jou eie mense se koerant, jy woon slegs tussen jou eie mense, jy trou slegs onder jou eie mense, jy bou sommer jou eie skole, universiteite, vakbonde, sportverenigings en hospitale ook. En jou werkslui? Slegs van jou eie kerkdenominasie. Jy probeer al hoe minder goed gebruik van jou vyand om so onafhanklik moontlik te wees. En jy maak ook sommer seker dit is alles van beter gehalte as jou vyand s’n.

En dan, uiteindelik, stel jý die vereistes! Nou is jy die baas van die plaas.

Ek dink die Boere-Romantiek onder die Vlaminge sou dan selfs sterker en hoër gebrand het.

Daar is natuurlik rillerverhale oor die lot van Bretons en Elsassies geskryf. Dit het alles begin by die Franse Rewolusie:

Die Revolusie het egter ‘n bewind aan die mag gebring wat, soos P. Geyl skryf “met schrikwekkende grondigheid” teen ander tale en dialekte opgetree het. “Een republiek, een taal” het die beleid geword. Die Franse taalwet van 1794 het bepaal dat Frans die enigste taal vir amptelike sake sou wees – in alle dele van die ryk, ook waar die mense dit nog nie so goed geken het nie. Ná ‘n oorgangstydperk het die sentrale regering die beleid streng toegepas. Die suidelike dialekte en ander tale van Frankryk is stelselmatig verdruk. Natuurlik kon die Franse owerheid onmoontlik al hierdie tale amptelik maak. Dan sou die staatsamptenare ook Oksitaans, Elsassies, Nederlands (vir die gebied Frans-Vlaandere), Bretons, Baskies en Katalaans moes leer. Maar die regering kon hierdie tale amptelike status gegee het in die streke waarin die mense hulle gepraat het. Vir taalverdrukking in die tuisgebiede is daar geen regverdiging nie. (Tuiste in eie taal, 1981, J.C. Steyn, bl. 32)

En sekere strafmaatreëls op skool klink bekend, al is dit nie donkie-ore nie:

Dis natuurlik nie net Gaeliese kinders wat gestraf is omdat hulle op skool in die skoolpouse Gaelies gepraat het nie; in Bretagne moes die kinders wat Bretons gepraat het, as straf die vloere lek! (Tuiste in eie taal, 1981, J.C. Steyn, bl. 34)

En ook:

Die minderheidstale soos Bretons moes verdwyn, (want Frans was die taal van die Revolusie). Wie minderheidstale wou handhaaf, was reaksionêr. In 1794 het ‘n revolusionêre leier, Barrère, gesê: “Federalisme en bygeloof praat Laag-Bretons, emigrasie en haat vir die republiek praat Duits; die teen-revolusie praat Italiaans en fanatisme praat Baskies. In ‘n vrye volk moet die taal een en dieselfde wees.” Maar die aanhangers van die revolusie was groter fanatici as die Baske. Só het die prefekte van Finistère en Côtes du Nord hulleself in 1831 ten gunste verklaar van “die verarming  en verminking van Bretons deur alle moontlike middele en wel in so ‘n mate dat dit van een kommune na ‘n volgende onverstaanbaar sal word. Die behoefte aan kommunikasie sal die boer dwing om Frans te leer. Die Bretonse taal moet absoluut vernietig word.” Onderwysers is beboet en in die tronk gestop omdat hulle hul leerlinge Bretons geleer het. In 1845 is onderwysers op ‘n openbare vergadering meegedeel dat hulle aangestel is om die Bretonse taal dood te maak.

Nadat die Bretons in 1919, 1921 en 1925 gevra het dat Bretons ‘n onderwystaal word, het ‘n Franse minister reguit gesê: “Die Bretonse taal moet in die belang van die eenheid van Frankryk verdwyn.” ‘n Franse skrywer het gesê dat die gedagte van ‘n minderheid in Frankryk vir die sentrale regering “blasphématoire” (godslasterlik) sal wees.

[Sedert die revolusie] het Bretagne en Bretons agteruitgegaan. Die taal is afgeskeep omdat die sentrale regering die mag gehad het om met sy amptenare teen Bretons op te tree en demokraties kon besluit dat dit nie ‘n onderwysmedium mag wees nie. Parys kon, ook heel demokraties, ‘n ekonomiese beleid volg wat die tekstielbedryf, handelsvloot, ystergieterye en –fabrieke sou ruïneer en van Bretagne oorwegend ‘n landbouland maak. Werkloosheid het toegeneem en jong mense het die streek verlaat en verfrans.

[…]

Die Franse sentralisme was ook vir ander tale van Frankryk nadelig. Die revolusionêre van 1789 het Oksitaans, ‘n hoogstaande kultuurtaal, veroordeel as ‘n provinsietaaltjie wat ‘n struikelblok vir die nuwe revolusie-ideale van sentralisasie en Franse nasionalisme was. Vandag glo baie van die ouer mense vanweë onderwys-indoktrinasie hul taal is ‘n ongeleerde, verkeerde vorm van Frans.  Die Oksitaanssprekende gebied het ook, soos Bretagne, agteruitgegaan. Omdat die sentrale regering nie geïnteresseerd was in die “periferie” van Frankryk nie, het hy ook nie ontwikkeling aangemoedig nie. (Tuiste in eie taal, 1981, J.C. Steyn, bl. 354-355)

En laastens is ook geen sonnige kolletjie vir Duits gegun nie:

Duitse koerante in die Elsas word wetlik verplig om tweetalig te wees: ‘n kwart van die leesstof moet in Frans wees – onder meer alle artikels oor jeugsake en sport. Die koerante self moet Franse name hê. Die Duitse opskrifte by berigte moet nie groter wees as ‘n bepaalde lettertipe nie; vir groter letters is Frans verplig. As ‘n plek ‘n tweetalige naam het, is net die Franse vorm toelaatbaar. Oorklankings van rolprente uit Frans is verbode en by Duitse prente is Franse onderskrifte verpligtend. Met sulke maatreëls verminder die imperialistiese groep die intellektuele aantrekkingskrag van die benadeelde taal. (Tuiste in eie taal, 1981, J.C. Steyn, bl. 34, aangehaal uit ‘n werk van 1971)

Of dalk misgis ek my. Bretons en Elsassies was immers binnelandse aangeleenthede wat niks met die kolonies te doene gehad het nie. Watter invloed kon ‘n ou taaltjie 12 000 km daarvandaan dan nou hê op Parys? Ek bedoel, hoe op aarde kon die Franse owerhede keer dat al 350 tale binne een land in Noord-Afrika nie verder ontwikkel nie? En dit lyk ook nie of hulle met die tyd minder geword het nie. As jy enige taalatlas van Afrika oopslaan, dan sal jy ‘n hele boel Semities-Hamitiese tale vind (vernaamlik dialekte Arabies), so ook Bantoe-, Nilotiese, Guinese, Maleis-Polinesiese, Khoisan- en Soedannese tale, Hausa en uiteindelik Afrikaans, die enigste Indo-Europese taal wat bykans die hele Weste van Suid-Afrika beslaan.

As dit die Franse se doelwit was om die hele Afrika Frans te laat praat, het hy klaaglik misluk. Waarom? Want weer, soos met Portugees en ‘n sekere ander taal, het hy hoofsaaklik in die hoofsentra weggekruip. As die Franse taal hom in Le Cap sou skuilhou, sou hy glad nie ‘n duik maak op die periferie/randgebied nie. Afrikaans sou sonder probleme voortleef; ‘n middelvinger vir die Franse staat.

En Kaaps?

Kaaps sou beslis nie ‘n woord gepalataliseerde Engels gepraat het soos vandag nie, maar heelwat strelende Frans. En daarom sou die Franse Akademie hom ontferm het oor die Kaaps; sonder skroom die tongval as ‘n Franse kreool eien en onmiddellik hom in sy annale laat opneem het as “Frans” (of, so sou ons in Le Petit Larousse ook lees). Nié as Afrikaanse dialek nie. Dalk sou prof. Michael le Cordeur geld of ‘n skitterende medalje uit Frankryk gekry het, boonop met die rykste seën van Alliance française, om die leerlinge nou volwaardige Frans te leer praat en te assimileer. Die Afrikaanse Taalkommissie sou rustig en onverpoosd met hul woordeboekwerk kon voortgaan; die tweetalige Afrikaans-Russiese Woordeboek het teen hierdie tyd reeds sy derde uitgawe beleef (met ‘n standbeeld van pionier J.H. (Joy) Wagner wat voor die gebou opgerig is).

Invloed op die Afrikaanse werke

Soos ons op skool met klavierbegeleiding “Three Blind Mice” gesing het, hoe anders sou dit nie klink nie, met die veel vroliker “Sur le Pont d’Avignon, on y danse, on y danse…?” Soos mens ouer word, sou ons Afrikaanse Gesangeboek in die kerk meer by die Franse korale aangesluit het en minder by die Amerikaanse of Britse himnes.

Die buiteblaaie of omslagwerk, soos mens in die meeste Franse boekwinkels tot vandag nog vind (buiten die kinderboeke natuurlik), sou tweekleurig wees. Ek verkies dit eerder bo die buitensporig aantreklike skilderstukke, maar uiters, uiters vaal storie binne. Die Franse omslagwerk laat my trouens dink aan die huise in die Mediterreense en Noord-Afrika-streke: vaal en eenkleurig van buite, maar ‘n lowergroen lushof in die binnehof. Soos Fred de Vries skryf:

“Die boeke wat sedert 2000 by sy [Dan Roodt] se uitgewery, Praag, verskyn het, se voorkoms is eenvoudig maar smaakvol: wit omslag, blou letterwerk, geënt op die ontwerp van die Franse uitgewery Les Éditions de Minuit” (Rigtingbedonnerd, 2012, bl. 187).

‘n Sestigerbeweging sou in Afrikaans nooit posgevat het nie. Waarom sou dit, as jy daarvan in elke Suid-Afrikaanse koerant sou lees? Waarom sou jy jou van die Calvinisme wil bevry in Parys as jy dit sommer in Le Cap kan doen? Oor die eensydigheid waarmee hierdie eksperimentele prulstukkies in Afrikaans as die reine waarheid aangebied is (boonop as iets nuuts), kon die eenvoudigste Jan Alleman sommer in die koerant gou kyk hoe aan Franse universiteite die proffies van die Sorbonne mekaar te lyf gaan. Die debat hou in Frankryk nooit op nie.

Ook sou die Tagtigerbeweging (wat hul slegs toegespits het op die politiek in Suider-Afrika), as reaksie op die Sestigers, nooit plaasgevind het nie. ‘n Voëlvry-beweging met Sex, Drugs en Rock & Roll sou soos iets passé uit Woodstock klink. Omrede mens elke dag van Afrikasake in die Franse koerante sou lees, en die nuus sou trek vanaf so ver as Algerië tot in die Kaap, vanwaar dan nou hierdie vreeslike groot bohaai?

Die grootste bydrae wat die Franse letterkunde tot die Afrikaanse letterkunde direk en indirek sou lewer, is ongetwyfeld die loperigheid en vloei van die bewoording, asook die humor.

En dat RSG, Netwerk24 en kykNET meer uit Le Monde, Le Figaro, Libération sou aanhaal as uit die BBC, CNN of The Washington Post (“Nuus van alle uithoeke van die wêreld” is nou ‘n graad nader aan die waarheid). En heelwat minder nuus oor Hollywood sou verskaf, veral as al hul Franse sterre dan in Parys is. Jy sou ook beslis meer Franse musiek op elke Afrikaanse netwerk gehoor het. En miskien ‘n solo trekklavier op elke straathoek; tans, ‘n sterwende kuns.

Nou ja toe, ek wag vir daardie roman.

Verras my tog, dit is ‘n bevel!

Sydney Gregan: Die revolusie in snelrat

Dr Anthea Jeffery se aanvanklike werk The People’s War (2009) is waarskynlik deur min mense gelees (676 bladsye), alhoewel dit van groot belang is vir die verstaan van ons politieke situasie. In 2019 het sy ‘n verkorte uitgawe daarvan die lig laat sien wat, soos mens dit graag wil noem, “verpligte leesstof” is vir elkeen wat werklik wil verstaan wat in ons land aan die gang is. Veral die laaste hoofstuk daarvan is ‘n meesterlike opsomming en vertolking van die ware oogmerke van die ANC en hulle hanteerders, die SAKP, met hierdie land.

“…the story of the people’s war is the key to understanding how the ANC gained its hegemonic grip over the new South Africa. It is also the key to understanding a host of adverse social phenomena that continue to plague the country. Among other things, the ANC’s success in making South Africa ‘ungovernable’ in the decade up to 1994 is a major factor in the persistent vandalism, destructive protests and seeming contempt for authority that persist to this day”.

—Anthea Jeffery, The People’s War, 2019

In 1978 het die SAKP/ANC ‘n besoek aan Viëtnam gebring en onder andere met die “meester”-strateeg, generaal Vo Nguyen Giap beraadslaag hoe om deur middel van ‘n revolusionêre “volksoorlog” die mag te gryp. Dit is dan ook met groot sukses geïmplementeer deur onder meer die politieke opposisie uit te skakel voor die 1994-verkiesing en die land “onregeerbaar” te maak. Dit het doeltreffend daarin geslaag om ‘n geweldskultuur te skep terwyl die blaam op die “apartheidsregering” en partye soos Inkatha geplaas is. Met die opposisie behoorlik geneutraliseer het die “nuwe” Suid-Afrika soos ‘n ryp appel in die skoot van die ANC geval – om nooit weer uit die kloue daarvan te ontsnap nie.

Die volksoorlog se doelwit is om die Sowjet-geïnspireerde Nasionaal Demokratiese Revolusie (NDR) deur te voer. En wat is die doel van die NDR?:

“… to take South Africa, by gradual and incremental steps over four decades or more, from a free-market system to socialism and then communism.”

Danksy die “volksoorlog” het ons nou ‘n “hollowed-out democracy, a shell without substance”. Jeffery wys ook op die feit dat die oorgangsgrondwet en die huidige grondwet deur die ANC beskou word as:

“…nothing more than temporary agreements that reflected the balance of forces prevailing at the time – and that could always be changed once the balance of forces had shifted sufficiently to allow this”.

Wat ons dus het as gevolg van die suksesvolle “oorlog om die nasie” is ‘n post-apartheidera sonder ‘n doeltreffende opposisie en sonder konstitusionele meganismes om mag af te wentel en te versprei en belangriker nog:

“without a commitment by the ruling party to regard even the final constitution as binding upon itself”.

Die ANC se beheer oor die land is trouens nou van so ‘n aard dat dit met gemak van die eerste na die tweede fase van die revolusie kan beweeg. Die eerste fase was natuurlik die “nasionale bevryding” en die tweede, alhoewel verskans deur ander mooiklinkende terme, volbloedsosialisme en daarna, kommunisme. Die strategie van die NDR het “only one possible outcome”, die verwesenliking van ‘n sosialistiese samelewing.

Ten einde hierdie oogmerke te bereik is dit noodsaaklik vir die ANC om volle beheer oor die myne, industrie, banke en ander monopolieë te verkry. Die SEB (Engels: BEE)-wetgewing is ‘n belangrike metode om dit te bewerkstellig. Beheer oor die “levers of power” in die vorm van die openbare uitsaaier, die media, die privaatsektor, die universiteite en alle ander entiteite wat die klimaat (van opinie) kon wysig, moes verkry word. Daarin is reeds volkome geslaag. In 1997, by die ANC se konferensie in Mafikeng is boonop blatant gestel dat beheer oor hierdie “centres of power” sal vereis dat “cadre [deployment] policy” gevolg sal moet word ten einde te verseker dat die ANC ‘n leidende rol speel in al hierdie instellings. Die ANC het dus sy mag gekonsolideer sodat, ongeag die geraas oor korrupsie en verantwoordbaarheid, dit meedoënloos kan voortgaan om die land op ‘n sosialistiese pad te plaas.

Onteiening sonder vergoeding (EWC) en die Nasionale Gesondheidsversekering (NHI) is verder stappe in hierdie proses om ‘n sosialistiese staat te skep. Die doel van EWC is nie om grond in die hande van swartes te plaas nie, maar om die ANC die eienaar van die grond te maak sodat dit beheer oor die “gebruikers” daarvan kan behou. Niemand minder as Ramaphosa is die groot voorstander van EWC; dit terwyl blanke liberaliste al hulle hoop op hom gevestig het om die land weer “op koers” te kry na die Zuma-bewind.

Jeffery wys op die belangrike feit dat die SAKP nie Ramaphosa se kandidatuur vir presidentskap (van die ANC en die land), sou gesteun het as hulle nie seker was van sy toegewydheid aan die NDR nie. Dus, blanke liberaliste het verniet miljoene spandeer om ANC-lede om te koop om vir Ramaphosa te stem – hy was reeds in die sakkie van die SAKP! Pas nadat Ramaphosa verkies is, verklaar hy in Januarie 2018 die noodsaaklikheid daarvan om die NDR te bevorder; iets wat die Blanke sakemanne wat hom befonds het seker met ‘n wrang smaak in die mond gelos het; tensy hulle natuurlik deel van die uitgelese elite is wat vir hulle eie belange sal sorg in die tweede fase van die revolusie.

Watter verdere stappe word beoog ingevolge die NDR?

  • Die inlywing in die 1996-grondwet van verskanste sosio-ekonomiese     regte (soos belowe in die Freedom Charter);
  • Die sistematiese verswakking van die magte van die parlement     (grotendeels reeds bewerk deur die “Disaster     Management Act” waar die beheer van die land in ‘n uitgesoekte groepie se hande geplaas is en waarvan hulle baie moeilik gaan afstand doen);
  • Volgehoue aanslae teen die regbank in die naam van “transformasie”;
  • Verdere kaderontplooiing deur die ANC om beheer te verkry oor ”all key levers of power”;
  • Verdere SEB-wetgewing om privaat ondernemings se outonomie verder af te breek;
  • Nasionalisering van water en minerale regte;
  • Arbeidswetgewing wat, in plaas van werkloosheid hok te slaan, werkloosheid bevorder;
  • Die NHI wat privaat mediese fondse wil vernietig en daarmee saam die     private mediese bedryf;
  • Die erodering van outonomie op skool- en universiteitsvlak met verlaging en vernietiging van standaarde;
  • Die volgehoue afhanklikheid van 17 miljoen (en steeds groeiend)     bevoordeeldes van maatskaplike toelaes van die staat vir hulle daaglikse oorlewing;
  • EWC as die finale slag om finale beheer te kry en die bestaande ekonomie     te vernietig.

Jeffery stel dit onomwonde:

…land expropriated without compensation will be owned by the state, not transferred to black South Africans. This is the fraud at the heart of the EWC idea. EWC will empower the government, not the individual, and will be used as a patronage tool and to deepen dependency on the ANC”.

Die NDR is die sleutel om te verstaan wat in die afgelope 26 jaar van ANC-bewind gebeur het. Maar min blankes besef wat die eerste en tweede fase van die revolusie werklik behels. Vir die gemiddelde blanke is dit blykbaar ondenkbaar om te glo dat die ANC eenvoudig niks voel vir die meerderheid mense in hierdie land nie en dat dit ideologies gedrewe is om die land te verswak en selfs te vernietig ten einde sy doelwitte te bereik. Vanuit die SAKP/ANC-perspektief is daar ‘n “compelling logic” met die NDR-strategie:

“If the economy was thriving and millions of well-skilled South Africans could easily find well-paying private sector jobs outside of state control, the ANC would soon lose its grip on power.”

Om dus die bevolking afhanklik eerder as onafhanklik te maak, is van kardinale belang vir die ANC. Deur kaderontplooiing binne die openbare sektor en sowat 17-20 miljoen wat van hulle daaglikse brood afhanklik is van maatskaplike toelaes (uitgedeel en beheer deur die ANC), is die ANC ten volle in beheer van die revolusie. Die Covid-19-fiasko het die ANC se greep op die land boonop verstewig deurdat ‘n groot deel van die onafhanklik denkende middelklas ook nou tot bedelstand verlaag is en van die ANC afhanklik sal wees vir oorlewing.

Werkloosheid wat steeds groter word skeel die ANC-elite min; hulle eie poste is verseker (en verskans). Daarom dat hulle ook nie enige erg het daaraan dat die ekonomie skade ly as gevolg van die irrasionele en idiotiese inperkings nie; hulle salarisse word steeds betaal met die bykomende voordeel dat hulle nie eers op kantoor hoef te wees nie!

“… the more the NDP was implemented, the more the economy would be crippled and the more dependency upon the state will grow. Soon, the damage from the NDP would become self-perpetuating and increasingly difficult to reverse”.

Die woord “revolusie” het in sommige (links-liberale) kringe ‘n bekoring asof dit ‘n towerwoord is waarmee alles wat kwansuis verkeerd is, reggestel kan word. Min besef dalk dat dit ‘n totale omverwerping van alle bestaande strukture beoog en radikale verandering meebring. So asof ‘n nuwe samelewingstruktuur eensklaps kunsmatig gevorm kan word terwyl dít wat daar was eeue geneem het om te skep! Feit is dat daar deur die afbreek van orde en strukture ‘n vakuum onstaan waarin wetteloosheid, eerder as ‘n nuwe ordelike struktuur, beslag kry. Dit is wat nou in ons land ontplooi. Daar is geen gesag waarna opgesien word nie; geen gemene deler wat ons saambind nie, maar veel eerder ‘n veragting vir die regime en hulle vergrype deur diegene wat nog vir hulleself dink, terwyl die res in paniek en vrees lewe en ewe gedienstig elke belaglike regulasie en dekreet navolg asof hulle lewens daarvan afhang.

Wat is die lewens- en wêreldbeskouing van die nuwe Suid-Afrika? Dit is nie Christelik nie en beslis ook nie nasionaal nie. Dit is eerder onchristelik, barbaars en Gods- en naasteveragtend. Dit is omdat dit revolusionêr is want die wese van enige revolusie, aldus die Nederlandse denker en filosoof Groen van Prinsterer, is ongeloof!

Die (tweede fase) van die ANC-revolusie is besig om ons almal in te sluk al sal dit dalk ook sy eie kinders (die ANC) in die proses opvreet. Niemand van ons (tensy jy deel is van die elite wat die toutjies trek) gaan hieruit ongeskonde kom nie. Anargie, as noodwendige neweproduk van hierdie revolusie, dreig nou om heeltemal hande uit te ruk. Ontsag vir die lewe is lankal (soos met die Franse Revolusie) daarmee heen. Mense word soos wilde diere afgemaai en geslag. Eers wanneer ons besef dat hierdie bestel (revolusie) nie “beter” gemaak kan word of “hervorm” kan word nie, maar iets anders in die plek daarvan (of afsonderlik daarvan) daargestel sal moet word, sal werklike geesdrif onder ons mense kan posvat. Want dan sal ons weer ‘n gemeenskaplike deler hê: ‘n gemeenskaplike ideaal om na te strewe.

Intussen is ons besig om die branders met ‘n besem te probeer terugvee…

 

Skoppensboer: Ons kort ‘n nuwe idee soos… apartheid

By die onlangse Jeugdagvieringe het president Jacob Zuma gesê dat die jeug “radikaal en revolusionêr moet dink”. As ‘n louwarm aanhanger van die president — by gebrek aan enige ander leierskap in ons land — het hierdie gedagte Skoppensboer nou spreekwoordelik “aan die dink gesit”.

Op die oog af lyk dit moeilik om enigiets uit te dink wat meer radikaal is as die daaglikse uitsprake van politici, predikante en joernaliste in ons land. “Vat al die grond!” sê Malema. Om nie te vergeet van die ANC-lid en munisipale amptenaar, Velaphi Khumalo, wat op Facebook gesê het nie: “Ons moet die land van alle witmense reinig. Ons moet maak soos Hitler met die Jode gemaak het.”

Selfs die voormalige rektor van die Potchefstroomse universiteit en huidige direkteur van die FW de Klerk-stigting, Theuns Eloff, het al bely: “Ek is ‘n revolusionêr.” Komende van iemand wat blykbaar as ‘n Dopperteoloog opgelei is, is dit, ja, nogal radikaal.

Nou die dag was daar blykbaar ‘n persoon van Black Land First op RSG wat teen blanke boere uitgevaar het en waarom sy nou haar “gesteelde grond” sonder betaling wil terughê. Black Land First onder die bekwame leierskap van Andile Mngxitama wat openlik ‘n antiwit revolusie aanblaas, is dus nou hoofstroom.

Blykbaar gaan die voormalige Randse Afrikaanse Universiteit (deesdae UJ) ‘n handleiding publiseer waarmee kursusse “gedekoloniseer” kan word. Dit kom so op die hakke van die UJ-ouditorium wat in ‘n daad van dekolonisering afgebrand is en voor die Bloemfonteinstadsaal onlangs tydens dieselfde tipe “bevrydingsgebaar” verbrand is.

Dus, Suid-Afrika is reeds ‘n radikale samelewing wat oorloop van revolusionêre, stadsaalafbranders, grondgrypers, en natuurlik misdadigers. O ja, en minibustaxibestuurders wat nie meer stilhou vir rooiligte nie; dis nog ‘n koloniale item op ons paaie wat deesdae net vir versiering tussen groen, geel en rooi flikker.

Die sinoniem vir “revolusie” in ons land is mos “transformasie”. Terloops, Skoppensboer sien die Hollanders praat deesdae van “omvolking”, waarmee die beoogde vervanging van Nederlanders deur Moslems bedoel word. Dis eintlik net ‘n ander woord vir “transformasie” hier by ons, want daarmee word ook die omvolking van instellings van wit na swart bedoel. Suid-Afrika is reeds volledig geomvolk, of dalk omgevolk. Die intelligente leser sal woordspel hier raaksien.

Vandaar dus Skoppensboer se nuwe, radikale idee: Bring apartheid terug. Daar is mense wat sê dat kommunisme nie mooi gewerk het nie, want dit is “net verkeerd toegepas”. Daarom is Suid-Afrika ook nou goed op pad na onverdunde kommunisme toe, met kollektiewe landbou en die aanhoudende jag op “fasciste” en “rassiste”. Stalin sou baie tuis voel hier in 2017; dis net 1917 met selfone.

Dog ook apartheid is nooit ‘n behoorlike kans gegun nie, toe word dit afgeskaf. Hoe meer Skoppensboer Verwoerd se toesprake lees, hoe meer kan hy insien dat die hele ding nie so vergesog was nie. Behalwe, Verwoerd was heeltemal te liberaal, waarskynlik omdat hy in Nederland gebore is en te lank in die ou Rhodesië tussen Engelse skoolgegaan het. Een fout van apartheid was: Ons moes nooit onafhanklike tuislande (wat die Engelse pers as “Bantoestans” bespot het) geskep het nie. Vir Skopppensboer is die antwoord eenvoudig: Waarom ten duurste groot dele van ons land weggee vir Bantoestans wat niemand wil erken nie, as daar ‘n stuk of vyftig Bantoestans dwarsdeur Afrika bestaan en waarvan die onafhanklikheid reeds universeel deur ander state en die VN erken word? Dink maar aan die drie Engelse Bantoestans hier in ons midde: Lesotho, Swaziland en Botswana, wat oorspronklik “Britse protektorate” genoem is. Dis mos ook apartheid, maar omdat Brittanje dit geskep het, is hulle Bantoestans dooddollies.

Volgens Africa Check, jou gunsteling- George-Soros-ondersteunde nie-regeringsorganisasie, bestaan daar 55 state in Afrika, dus aan Bantoestans is daar geen tekort nie.

Vandaar nou Skoppensboer se nieu-apartheid: Kom ons transformeer die land weer terug na ‘n Afrikanerland toe en stuur ‘n klomp Bantoes terug Bantoestans toe. Sonder passe, want die passtelsel was net ‘n klomp moeite en het niks gehelp nie. Jy kort ‘n fisieke grens met ‘n hoogspanningsdraadheining wat enige voornemende onwettige immigrant net daar tot houtskool reduseer.

In elk geval is dit net ‘n kwessie van tyd voor die EFF en Black Land First ‘n volskaalse Bantoe-kommunistiese revolusie in ons land gaan ontplooi. Ons sal óf doodgemaak óf soos die blanke Rhodesiërs en Portugese met die klere aan ons lywe iewers heen moet vlug. Veg of vlug is eintlik al opsies wat oorbly, met meeste mense wat reeds vir die vlug-opsie Australië toe of waar ook al gekies het.

Maar gestel ‘n paar Skoppens- en ander boere veg terug? Tot ons stomme verbasing verower ons dalk Voortrekkerhoogte en Tempe in ‘n vroeë fase van die stryd, want volgens gerugte is Umkhonto we Sizwe sonder Oos-Duitse instrukteurs nie meer so op en wakker soos wat hulle was nie.

Dan gaan dit behoorlik ‘n geval wees van die hond wat die bus gevang het, en nie mooi weet wat om daarmee te maak nie!

Eerste kan ons die naam verander na die Afrikaanse Republiek, om geen twyfel te laat oor waar ons lojaliteit lê nie. Stryk die onderbroek en hys die oranje-blanje-blou! Maar watter staatsvorm sal ons kies, behalwe nou om apartheid terug te bring?

Kom ons wees eerlik: Demokrasie het in ons land misluk. Iemand het gesê dat demokrasie bloot die ompad na kommunisme is. In ‘n verdeelde land soos Suid-Afrika loop enige verkiesing in elk geval op ‘n rasse- en etniese sensus uit waarin ons weens ‘n gebrek aan getalle de facto ontkieser is. Erger: die Afrikanerbevolking is ná 23 jaar van konstante breinspoeling en intimidasie in so ‘n toestand van verwarring en Stockholm-sindroom dat nie eens ons eie mense vertrou kan word om by die stembus “reg te stem” nie. Ons het al oor en oor gesien hoe hulle, soos kalkoene vir Kersfees, téén hul eie en die volksbelang stem. Hulle sal eerder vir Jacob Zuma of Musi Mmaimane stem as ‘n stoere Afrikanerleier wat Afrikaans, eie skole en die behoud van ons kultuur voorstaan.

Dus: op die kort en selfs langer termyn, sal ‘n volkseie militêre junta die land moet regeer. In elk geval kos verkiesings net geld wat op baie beter dinge bestee kan word as ‘n klomp narre wat twak praat en mekaar persoonlike verwyte of beledigings toeslinger.

Vele mense droom al jare lank daarvan om die verraaiers soos FW de Klerk, Roelf Meyer, Leon Wessels en kie. voor die vuurpeleton te sit. En natuurlik sal dit die eerste ding wees wat die volkseie militêre junta sal laat geskied. Krygsrade sal dié mense summier verhoor, vonnis uitspreek en agterna kan daar lootjies getrek word oor wie ‘n beurt kry om dié aangename takie te verrig. Let wel, dis bloot ‘n voorspelling van Skoppensboer en geen oproep om dié eerbiedwaardige politici van kant te maak nie, anders byvoorbeeld as Johnny Depp se onlangse oproep om ‘n sluipmoord op president Donald Trump uit te voer.

Nie net voormalige NP-politici nie, maar alle sigbare meelopers met die huidige terroristeregime behoort verhoor te word. Ook die media en van die joernaliste wat ons al jare lank met hul linkse, volksvyandige propaganda teister, moet voor die krygsraad verskyn. Uiteraard sal Max du Preez en Adriaan Basson die doodstraf vir hoogverraad kry. Sommige ander ampsdraers by Naspers soos Esmaré Weideman mag dalk net vyf of tien jaar Kroonstad toe gaan om oor haar sondes en verraad na te dink. Sy sal wens vir ‘n koppie tee van Steve.

In die links-liberale Wes-Europa is daar deesdae interessante idees oor burgerskap in omloop. Sommige lande bespreek die gedagte dat indien jy byvoorbeeld as radikale Islamis jou haat en afsku teen sê nou maar Frankryk as Westerse samelewing uitspreek, dan mag jy van jou burgerskap ontneem word en die land uitgesit word.

Ek veronderstel ons volkskeie militêre junte sal by wyse van dekrete regeer. Een van die eerste dekrete moet wees dat waar iemand hom skuldig maak aan Boerehaat, die sing van liedere soos “Kill the Boer”, die skree of verf van slagspreuke soos “Afrikaans must fall”, dan stel hy of sy hul bloot aan ‘n summiere regsprosedure waarvolgens hulle onmiddellik hul burgerskap verloor en na hul vorige land van herkoms gedeporteer word. Indien daar geen vorige land van herkoms vasgestel kan word nie, dan word dit by verstek as Zimbabwe gereken.

Dieselfde moet geld openbare geweldpleging, soos die afbrand van die Pretoriastasie, die Bloemfonteinstadsaal, die RAU-ouditorium of selfs minder erge gevalle van brandstigting en saakbeskadiging. Vang hulle, neem hulle foto’s en vingerafdrukke en deporteer hulle. Teen die tyd dat ‘n paar honderd duisend onlusmakers uit die land gesit is, sal hulle twee keer aan onluste as ‘n loopbaan begin dink.

Uiteraard sal die polisie en die weermag binne enkele weke terug getransformeer word tot twee trotse, korrupsievrye instellings onder volkseie bevel. Die onluseenheid moet ook nie huiwer om skerppuntammunisie te gebruik nie. Veels te min belhamels is destyds by Sharpeville of in Soweto doodgeskiet; ons moet ‘n les leer by die Chinese en hul Tianenmeinplein. So ‘n duisend op ‘n slag sal as afskrikmiddel teen openbare geweld dien, tesame met die uitsettings en burgerskapontnemings.

Soos onder apartheid van ouds, sal die land heel rustig wees. Buitelandse joernaliste wat ons probeer beswadder, van rassisme en verdrukking beskuldig, ens., moet binne 24 uur uit die land gesit word en op die lys van verbode immigrante geplaas word.

En so gepraat van media: Sedert die 1890’s en selfs daarvoor, sit ons met ‘n baie groot probleem in die vorm van die Johannesburgse media wat die buiteland, veral Brittanje, dien en konstant enige plaaslike regering ondermyn. Hulle ondermyn selfs die huidige Zoeloeregering, wat nog te sê ‘n Afrikanerregering. Daarom moet hulle deeglik in die bek geruk word.

Die Wet op geaffekteerde organisasies van 1974 moet terug op die wetboek, sy dit dan in aangepaste vorm. Waar ‘n organisasie of koerant, webblad of wat ook al, hom aan Boerehaat, anti-Afrikaanse propaganda, die propagering van hoogverraad en dergelike meer skuldig maak, moet hy onmiddellik van alle finansiële bronne ontneem word. Geen adverteerder of borg mag so ‘n medium ondersteun nie. Dit sal die hele marxistiese propagandamasjien van sy suurstof ontneem.

Dan, wat Naspers betref. Nadat die ampsdraers van dié organisasie verhoor en gevonnis is — met verskeie doodsvonnisse, dit spreek vanself — moet dit genasionaliseer word en tesame met die SAUK onder volkseie bestuur geplaas word.

Die universiteite, veral die Engelse universiteite, was nog altyd ‘n groot bron van ergernis. In die sewentigerjare het die hele land die NP ondersteun. Vergeet maar vir ‘n oomblik van Vorster se voorliefde vir brandewyn en gholf, en dat hy nie baie slim was nie. Feit is dat 80% van die blanke kiesers vir hom gestem het. Selfs The Star in Johannesburg het die behoud van die blanke beskawing en die stryd teen kommunisme ondersteun, tesame met al die ander media in die land. Dit was net The Rand Daily Mail wat heftige kritiek teen die regering uitgespreek het, tesame met ‘n klein groepie Boerehaat-marxiste op die Engelse kampusse. Uiteindelik het dié koerant weens sy linkse standpunte onder Alister Sparks en Helen Zille weens ‘n gebrek aan advertensies ondergegaan.

Ons moet leer uit die verlede, daarom moet sowel die Engelse media as hul kampusse genadeloos aangevat word. In die eerste weke ná hul bewindsoorname, sal die volkseie junta die Afrikaanse kampusse tot hul eertydse glorie herstel. Ons sal deur al hul publikasies werk; die akademici wat hulle aan marxisme, feminisme, Boerehaat, antiblanke propaganda, en dies meer, skuldig gemaak het, sal summier afgedank word sonder enige vergoeding of pensioenuitbetalings en op ‘n swartlys kom. Enigeen op die swartlys mag nooit weer ‘n pos aan enige opvoedkundige instelling of in die media beklee nie.

Laat ons ons nie om die bos lei nie: Daar bestaan reeds ‘n swartlys van “regse” akademici, skrywers en denkers in die huidige Suid-Afrika. As jy nie gal braak teen “witheid”, kolonialisme, apartheid en Afrikaners nie, sal jy nêrens aan ‘n universiteit of selfs in die hoofstroommedia aangestel word nie. Dus sal Links net in eie munt terugbetaal word.

Die Afrikaanse universiteite sal weer Afrikaans wees, dit spreek vanself. Enige onlusmakers wat dit nie aanvaar nie, sal op die trein Beitbrug toe gesit word.

‘n Vraag wat Skoppensboer nogal boei, is wat om met die Engelse kampusse te maak? Dit is nou nadat Max Price, tesame met Pierre de Vos en die hele gespuis aan die Universiteit van Kaapstad afgedank en ‘n goeie klompie gedeporteer is. Adam Habib van Wits sal terug wees in Indië of Pakistan of waar hy ook al vandaan kom. Aanvanklik het Skoppensboer gedink dat die vier Engelse kampusse (Wits, UK, Rhodes en Natal) summier gesluit en platgestoot moes word, gegewe hul geskiedenis van Boerehaat, propaganda vir volksmoord teen die Afrikaner, marxisme, feminisme en antiblanke ideologie, maar dalk kan hulle in ‘n soort hulpbron vir ons omskep word.

Ná alles is Engels ‘n internasionale taal wat deur vele mense oorsee ook verstaan word. Daarom, terwyl alle universiteitstudie voortaan in Afrikaans sal geskied, kan die vier Engelse universiteite getransformeer word tot internasionale regse universiteite. Jared Taylor kan as rektor van Kaapstad aangestel word en Kevin McDonald as rektor by Wits. Richard Spencer van Altregs-faam kan as hoof van die staatsleerdepartement by Wits benoem word. Beurse kan aan regse Amerikaanse en Europese jongmense beskikbaar gestel word om in ons land te kom studeer — in Engels. Maar: Afrikaans sal ook ‘n verpligte vak wees en vanselfsprekend sal alle studente baie gretig wees om dit aan te leer en te deel in die konserwatiewe revolusie wat in ons land onder die bekwame leiding van ons volkseie junta ontvou.

Transformasie beteken tans om die land tot ‘n swart Afrikaland te omvolk. Blankes moet hul werk verloor, uitgesluit word, les bes aangeval, beroof en doodgemaak word. Hierdie proses sal natuurlik omgekeer moet word. Deur volgehoue uitsettings van radikale, onlusmakers en Boerehaters na al 55 Bantoestans in Afrika, asook behoorlike grensbeheer wat buitelanders betref, sal ‘n bevolkingsbalans herstel word.

Ons moet ‘n weldeurdagte immigrasiebeleid hê. Hordes immigrante uit Nederland, Vlaandere, Duitsland, Skandinawië, Pole, Frankryk en vele ander lande sal belangstel om hierheen te kom, Afrikaans aan te leer en deel te word van hierdie grootse avontuur wat hom nou al byna vier eeue lank hier afspeel. Maar die volkseie junta sal ook maatreëls moet afkondig om groter gesinne onder ons volksgenote aan te moedig. Mense wat nie ná ouderdom dertig reeds drie kinders het nie — uitgesonder weens mediese redes of onvrugbaarheid — moet beboet word of hoër belastings betaal.

Skoppensboer lees nou die dag van ‘n Duitse immigrant in die vyftigerjare wat iewers op die platteland by ‘n Indiërmeisie begin “kuier” het. Die plaaslike SAP het dit opgemerk en hom daaroor gewaarsku. Toe hy die tweede keer by haar kuier, word hy in hegtenis geneem en summier gedeporteer. Skoppensboer twyfel of voornemende immigrante na die Afrikaanse Republiek nie reeds op hoogte sal wees van die plaaslike etos nie, maar ons het al dié rigsnoere uit die verlede om ons en ons immigrante op die regte pad te hou.

Verder sal daar ‘n kultuur wees wat sal put uit antieke Sparta, Duitsland tussen die twee wêreldoorloë en die Afrikaner-Gouetyd tussen 1948 en 1980: patriotisme, universele militêre opleiding en paraatheid, fiksheid, gesondheid, luisterryke Republiekdagfeeste, verpligte lidmaatskap van die Voortrekkers vir alle Afrikaanse kinders, en so meer.

Die ou streekskunsterade (TRUK, KRUIK, SUKOVS, ens.) sal terugkom, met Wagner-operas in die Staatsteater, asook opbouende toneelproduksies, onder andere. Ná dekades van uiterste dekadensie en verval, sal ons weer opstaan en ons kultuur en leefwyse met trots beoefen. Diepsinnige boeke sal geskryf word wat nie meer handel oor geslagsverhoudings tussen rasse soos by die Dopper-Don-Juan, André P. Brink nie, maar oor die sin van die lewe, van ons geskiedenis en volkskap hier in ons mooi land aan die suidpunt van Afrika.

Enige minibustaxi wat oor ‘n rooi lig ry, sal daar en dan gekonfiskeer word en die bestuurder ná twaalf houe met ‘n rottang op die trein Zimbabwe toe gestuur word. Ons moet ook nie ons geld mors op die tronke nie; moordenaars en verkragters moet gehang of ingespuit word, en vir geringe oortredings lyfstraf ontvang, tesame met uitsetting na ‘n Bantoestan.

Wat die verdere staatkunde betref, voorsien Skoppensboer dat die Pedi’s onder generaal Malema verslaan sal word en dan oor die Limpopo verdryf sal word. DIe Zoeloes sal aangemoedig word om almal terug te keer Zoeloeland toe. Gegewe die skade wat die Xhosas ons oor eeue berokken het, en steeds berokken, sal ons ‘n geskikte aflaaipunt iewers in Afrika vir hulle vind. Die DRK is meer as twee keer so groot soos Suid-Afrika, en beskik oor meer water as enige ander land in Afrika, met ongerepte tropiese woude waar selfs ‘n Xhosa sou kon oorleef. Dit sal die taak van ons vindingryke, revolusionêre regering wees om te sorg dat al tien miljoen Xhosas daar uitkom. Agterna sal die Oos-Kaap as ‘n toeristebestemming ontwikkel word, terwyl die motorfabrieke van Oos-Londen en Uitenhage deur uitsluitlik blanke werkers en robotte behartig sal word. In die BMW-fabriek in München werk sulke mooi, jong, blonde Duitse meisies wat net ‘n paar knoppies druk om te sorg dat die robotte en die geoutomatiseerde monteerbaan glad loop. Hoekom nie ook hier by ons nie? Ons het swart arbeid nie nodig nie.

Om verdere veediefstal te bekamp, moet Lesotho insgelyks met ‘n goeie elektriese heining omring word. Die meeste Sotho’s is in elk geval migrante van daar af en kan gerus teruggestuur word, veral dié wat hulle aan geweldpleging, Boerehaat of anti-Afrikaanse gedrag skuldig maak. Die Tswanas het reeds ‘n Bantoestan in die vorm van Botswana en voor hulle nog huise in Coligny afbrand, moet hulle aangemoedig word om soontoe te migreer.

Wat die bruines van die Wes- en Noord-Kaap betref, gun ons hulle demokrasie. Hulle kan leiers verkies vir ‘n Verteenwoordigende Kleurlingraad wat die junta in Pretoria van advies en aanbevelings aangaande hul gemeenskap sal bedien.

Ons hoef dit ook nie apartheid, wat in die buiteland ‘n gelade woord is, te noem nie. Ons kan dit bloot sien as die volgende fase van “transformasie”. Eers transformeer die land hom in die afgrond in, dan transformeer hy weer na sukses. Dit kan as ‘n natuurlike proses beskou word.

Of, soos Carel Boshoff junior van Orania op ‘n keer geskryf het: “Een revolusie roep ‘n ander op.”

Leon Lemmer: Ward Churchill se verheerliking van geweld

In Amerika word daar gewoonlik vier rasgroepe onderskei: blankes, swartes, Hispaniste en Indiane. Anders as in Suid-Afrika is blankes daar die meerderheidsgroep. Soos in Suid-Afrika is die Amerikaanse blankes oorspronklik van Europa en die swartes van Afrika afkomstig. Die groot verskille (bv kultureel) tussen blankes en swartes is algemeen bekend. Die Spaans- en Portugeessprekende Hispaniste, afkomstig uit Sentraal- en Suid-Amerika, speel in Amerika ‘n beduidende rol maar glad nie in Suid-Afrika nie. Die Amerikaanse bevolkingsgroep waarvan ons plaaslik seker die minste kennis dra, is die Indiane. Hulle is minder as 2% van die Amerikaanse bevolking teenoor 13% swartes en 16% Hispaniste. Daar is ‘n vyfde Amerikaanse bevolkingsgroep, die Asiate, wat groter as die Indiane is, naamlik 5%, maar hulle is hoogs onprominent in die medediging om bevoordeling. Dit is die Hispaniste, Indiane en veral die swartes wat op bevoordeling ten koste van die blankes aandring.

Die Indiane (American Indians) word deesdae Native Americans genoem, enersyds om hulle van die Asiate te onderskei en andersyds om te beklemtoon dat hulle hulle voor die ander rasgroepe in Amerika gevestig het. Alle nie-Indiane verkry sodoende die status van setlaars, terwyl die Indiane in werklikheid via die Bering-seestraat uit Asië na Amerika geëmigreer het. In Suid-Afrika het die Khoi-San deesdae ‘n soortgelyke dierbaarheidstatus van “altyd hier gewees.” Die blankes, wat oor die see van Europa na Suid-Afrika gekom het, word as setlaars en gronddiewe gebrandmerk. Die swartes, wat te voet uit die noordooste Suid-Afrika binnegekom het, word egter nie setlaars en gronddiewe genoem nie. Hulle misbruik hulle verswelgende meerderheid om die blankes insgelyks van gronddiefstal te beskuldig. Die destydse Kaapse slawe word ook nie as setlaars gebrandmerk nie. Afgesien van kultuur is die groot onderskeid tussen die blankes en die ander bevolkingsgroepe in wat hulle konkreet tot stand gebring het. Dit word deesdae egter polities byderwets verswyg. Die Khoi-San en slawe het eintlik niks noemenswaardigs nagelaat nie. Maar polities byderwetses kom deesdae tot hulle redding met die bewering dat die Khoi-San en slawe op ‘n mistieke manier Afrikaans in die kombuise gefabriseer het (Praag 11 Februarie). ‘n Nuwe taal kan blykbaar soos ‘n haas uit ‘n hoed getrek word. Daarna het die Boere/Afrikaners glo naas grond ook hierdie taal van hulle gesteel.

Die afmetings wat die bevoordeling van nie-wittes aanneem, is ongelooflik. In Amerika verkies mense om indien enigsins moontlik eerder aan ‘n minderheidsgroep te behoort as om as lid van die meerderheidsgroep, die blankes, op eie prestasie aangewese te wees. By Amerikaanse minderheidsgroepe is daar min(der) druk op individuele prestasie. Soos in Suid-Afrika verseker groeplidmaatskap bevoordeling, met net die blankes wat vir benadeling uitgesonder word. ‘n Bekende voorbeeld is Todd, die eggenoot van Sarah Palin. Sy was in 2008 die visepresidentskandidaat in John McCain se onsuksesvolle verkiesingsveldtog. Todd Palin is net ‘n agste Eskimo (of Inuit/Aleut, soos hulle deesdae genoem word). “It was a tricky thing to be just Native enough to seem glamorous, but not so Native that it was obvious. Todd could easily pass for all white” (Joe McGinniss, The rogue: Searching for the real Sarah Palin, New York: Crown Publishers, 2011, 336p; Amazon Kindle $12,99, 320). “When he gets drunk he starts talking like a Native” (327). ‘n Soortgelyke geval is Ward Churchill (gebore in 1947) wat ‘n Indiaan wil wees en op wie ek in hierdie rubriek fokus.

Churchill was ‘n dosent in etniese studies aan die University of Colorado Boulder. Teen 2005 het hy berug geword weens ‘n 2001-essay (wat in 2003 tot ‘n boek aangedik is) waarin hy beweer dat die 9/11-aanval ‘n natuurlike gevolg van die Amerikaanse buitelandse beleid was. Hierdie beleid is gekarakteriseer as “ongoing genocidal American imperialism.” Die mense wat in die Wêreldhandelsentrum omgekom het, die “technocratic corps,” was volgens Churchill “little Eichmanns.” Die universiteit het Churchill se navorsingsbedrywighede ondersoek en hom in 2007 weens plagiaat en die fabrisering en vervalsing van navoringsresultate ontslaan. Hierna het ‘n reeks hofsake gevolg, wat eers in 2013 finaal in die guns van die universiteit beslis is.

Die radikalisering van Churchill se opvattings word aan die Amerikaanse deelname (1964-1973) aan die Vietnamese oorlog toegeskryf. “It was the armed struggle waged by the Vietnamese themselves – without the pretense of systematic support from the American pacifists – which finally forced the war to a close” (Churchill, bron hier onder, Kindle 1039). In 1978 het Churchill as ‘n regstellende aksie-amptenaar sy loopbaan aan die University of Colorado Boulder begin. In 1990 het hy ‘n medeprofessor en in 1997 ‘n volle professor in etniese studies geword, met Indiaanse studies as sy spesialiteit. Sy aanstelling was klaarblyklik van ‘n polities byderwetse aard (“a special opportunity position”) want hy het ‘n magistergraad gehad pleks van, soos normaalweg vereis word, ‘n doktorsgraad. In 1992 het Alfred University ‘n eredoktorsgraad aan Churchill toegeken.

Churchill se aanspraak op die status van etniese Indiaan is betwis. In 1992 het hy gesê hy is ‘n agste Creek en ‘n sestiende Cherokee. Die volgende jaar het hy beweer dat hy ‘n sestiende Creek en Cherokee is en in 2005 drie-sestiendes Cherokee. In die 1930-sensus is albei sy ouers egter as blank beskou. Die Indiane aanvaar iemand as een van hulle ras as hy minstens ‘n kwart Indiaanse bloed het; iets wat Churchill nie kon bewys nie (Wikipedia).

Die hooftema van Churchill se Indiaanse opvattings is die beweerde destydse volksmoord en die voortgesette onderdrukking van Indiane deur blankes. Soos Nelson Mandela beskou hy gewapende stryd as die beste en selfs enigste manier om die beweerde onreg reg te stel. Diegene wat pasifisme bepleit, word sonder meer rassiste genoem. In Kindle-formaat is Churchill die mede-outeur van ‘n boek teen kapitalisme. Hy het ook ‘n voorwoord geskryf by ‘n boek oor Islamofobia en een by ‘n boek oor die George Jackson Brigade, wat in die jare sewentig banke beroof en aan gewapende opstand deelgeneem het. Daar is ook Acts of rebellion: The Ward Churchill reader (Routledge, 2003, 506p; Amazon Kindle $61,50), wat onbetaalbaar duur is.

Ek het die volgende boek van Ward Churchill gelees: Pacifism as pathology: Reflections on the role of armed struggle in North America (Oakland: AK Press, 1998/2007, 160p; Amazon Kindle $5,70). Dit is opgedra aan “the fallen warriors of the armed struggle” met die hoop “liberation will come.” In die voorwerk word Diana Oughton van die Weather Underground Organization (‘n amptelik gelyste terreurgroep) gehuldig. Sy het in 1970 saam met Ted Gold en Terry Robbins gesterf toe die bomme wat hulle gemaak het, ontplof het.* Die 1998-voorwoord is deur Ed Mead geskryf en die 2007-voorwoord deur Derrick Jensen. Na Churchill se teks volg daar kommentaar deur Mike Ryan. Hierdie e-boek is ‘n ramp omdat die teks op talle plekke moeilik leesbaar is. Die anargistiese tema dra verder tot ‘n irriterende leeservaring by. Uit die newetitel blyk dat dit nie net om die “bevryding” van Amerika gaan nie, maar om dié van die hele Noord-Amerikaanse kontinent. Die newetitel van die eerste uitgawe was: “Notes on an American pseudopraxis.”

[* Dit herinner aan die manier waarop Robert Waterwich en Coline Williams, meelopers van die MK-terroris Ashley Kriel, in 1989 omgekom het toe die bom wat hulle by die magistraatsgebou in Athlone wou plant, ontplof het. Die ANC-stadsraad het in 2005 ‘n monument vir hulle onthul. In 2008 is hierdie monument gesteel en as skrootmetaal verkoop. In 2009 het die DA-stadsraad ‘n nuwe monument vir hulle opgerig.]

Ek skryf vervolgens agtereenvolgend oor die teks van Mead, Jensen, Churchill en Ryan, voordat tot ‘n aantal gevolgtrekkings gekom word.

Ed Mead

Mead begin sy voorwoord met ‘n aanhaling van Mao Tsetung: “Power grows from the barrel of a gun” (Kindle 408). Die rede waarom hy gevra is om die voorwoord te skryf, is dalk:

“I just finished an eighteen-year stretch in prison for having been a part of a political organization that bombed, among other places, the headquarters of the Department of Corrections in Olympia; the Bureau of Indian Affairs building in Everett, and the FBI office in the Tacoma federal courthouse” (430). “My associates and I paid a terrible price. That cost included the loss of comrades Bruce Siedel and Ralph ‘Poe’ Ford. Poe died while planting a pipe bomb in the refrigeration mechanisms located in the back wall of the Safeway store on the 15th, and Bruce was killed in a shootout with police at a failed George Jackson Brigade bank robbery. The cost also included the loss to Seattle’s progressive movement of many committed militants, who ended up spending many years in various state and federal prisons” (435).

“I served nearly two decades behind bars as a result of armed actions conducted by the George Jackson Brigade … I still find one conclusion inescapeable: Pacifism as a strategy of achieving social, political, and economic change can only lead to the dead end of liberalism ” (439). “Nonviolence as a strategy thus amounts to a form of liberal accommodation and is bound to fail. The question is not whether to use violence in the global class struggle to end the rule of international imperialism but only when to use it” (444). “I am … objecting to the privileges that pacifists are often able to enjoy at the expense of the global class struggle (one does not see too many pacifists of color these days) … I managed to do my time [in prison] in a manner I believe was consistent with communist principles” (449). “If at some point we are bound to engage in violent struggle against the government … it is imperative that we do so in a manner calculated to win. The object is to win” (455).

“The television screens of the era [circa 1969] … showed US troops reeling in defeat before Vietnamese liberation forces supplied by both China and the USSR. The same images would shortly be aired with respect to Cambodia and Laos. There were other revolutionary victories in places like Cuba, Nicaragua, Mozambique, and Angola. Substantial guerrilla struggles were being waged at the time in Uruguay, El Salvador, Guartemala, Palestine, Rhodesia, South Africa, the Philippines, and elsewhere. We future Brigade members could see a world in which progressive forces were on the offensive internationally and imperialism was everywhere in retreat. All we needed to do to bring about final victory, it seemed, was apply pressure on the cracks of empire by opening up fronts in the belly of the beast [the US] itself” (463). ‘n Gewapende stryd is in verskeie stede dwarsoor Amerika gevoer. “We could readily envision a day when all of these seemingly isolated elements would join into one huge fist,* battering the whole structure of capitalist oppression to its knees. That was the atmosphere in which the Brigade developed. Conditions seemed genuinely ripe for revolution” (469). “The sacrifice did not accomplish the desired political goals” (474). [* ‘n Gebalde vuis is ook die Nelson Mandela-saluut.]

Derrick Jensen

In sy voorwoord beklemtoon Jensen sowel sosiale as omgewingsgeregtigheid. Die blankes besoedel glo nie net die samelewing nie maar ook die natuur. Dit is die bekende mite van hoe vreedsaam die inheemses voor die koms van die blankes gelewe het en hoe hulle deurgaans in harmonie met die natuur was. “The dominant [white] culture is killing the planet” (52) [and] “commits genocide against every indigenous culture it encounters, that degrades and impoverishes the vast majority of humans” (57). “Churchill doesn’t, of course, argue for blind, unthinking violence. He merely argues against blind, unthinking nonviolence” (67). “Those in power are insatiable. They will do anything – lie, steal, kill – to increase their power” (71). “Long ago … Indians and others of the indigenous asked nicely for members of this culture [whites] to stop stealing their land … It will not stop so long as there is anything left for it to exploit” (71). “Without a healthy landbase you have nothing … no landbase means no life” (87). “Violent and nonviolent approaches to social change are complementary”* (250). “Violence … works. It works dreadfully well. And it can work for liberation as well as subjugation” (326). [* Dink aan hoe die ANC met die NP-regering onderhandel het en terselfdertyd sy gewapende stryd tot die 1994-verkiesing voortgesit het.]

Ward Churchill

In Amerika is dit die konserwatiewes en ondersteuners van die Republikeinse Party wat aandring op die reg op vuurwapenbesit, sodat hulle hulleself teen misdadigers kan beskerm. Die linkse liberale en ondersteuners van die Demokratiese Party wil hierdie reg inkort. Hierdie linkses is ideologies baie nader aan Ward Churchill as die konserwatiewes. Maar dit is liberale wat die sterkste voorstanders van vrede en passiwiteit is. “Many people on the left demonstrated an irrational aversion to firearms … this translated into a posture of deliberate self-disempowerment … To call such practice selfdefeating is to dramatically understate the case” (493). Churchill beywer hom gevolglik vir “‘hands on’ exposure to weapons … only by becoming familiar with weapons – to some extent ‘demystifying’ them – could one strip away the kind of psychic baggage which precluded rational decision-making with respect to their potential utility” (498). Daardie “demystifying” word “personal empowerment” genoem (510). Dit het Churchill daartoe beweeg “to look at … the Black Panthers … in a whole new way” (510). Die Black Panther Party (1966-1982) het hom vir ‘n aparte Amerikaanse staat vir swartes beywer. Die anargis en bewonderaar van terrorisme, Noam Chomsky (gebore in 1928), dien ook as inspirasie (581, 1052).

Assata Shakur (gebore in 1947) was lid van die Black Panther Party en die Black Liberation Army. Sy is ‘n veroordeelde moordenares en die eerste vrou wat in Amerika amptelik as ‘n terroris gelys is. Sy word soos volg goedkeurend aangehaal: “It is the obligation of every person who claims to oppose oppression to resist the oppressor by every means at his or her disposal. Not to engage in physical resistance, armed resistance to oppression, is to serve the interests of the oppressor, no more, no less. There are no exceptions to the rule, no easy out” (600). Churchill verkwalik bv die Jode dat hulle hulle nie gewelddadig teen die Nazi’s verset het nie (632). Bruno Bettelheim (1903-1990), wat self in die Dachau- en Buchenwald-konsentrasiekamp was, verwys na “the role of passivity and nonviolence in amplifying the magnitude of the Holocaust” (656). “The persecution of the Jews was aggravated, slow step by slow step, when no violent fighting back occurred” (680). Die enkele opstand in Auschwitz was ‘n uitsondering. Daar was ook “the armed revolt of the Warsaw Ghetto during April and May 1943” (715).

“The example of the Jews under nazism is, to be sure, extreme. History affords us few comparable models by which to assess the effectiveness of nonviolent opposition to state policies, at least in terms of the scale and rapidity with which consequences were visited upon the passive. Yet it is precisely this extremity, which makes the example useful; the Jewish experience reveals with stark clarity the basic illogic at the very core of pacifist conceptions of morality and political action” (690). Vir die Jode “nonviolence was a catastrophic failure, and only the most extremely violent intervention by others saved Europe’s Jews at the last moment from slipping over the brink of utter extinction. Small wonder that the survivors insist, ‘Never again!'” (734). Die ANC-kamerade se “Never again” wanneer na apartheid verwys word, kom klaarblyklik hiervandaan.

Mohandas* Gandhi (1869-1948) word dikwels voorgehou as ‘n toonbeeld van suksesvolle vreedsame protes. Maar Churchill beweer “Gandhi’s movement showed little likelihood of forcing England’s abandonment of India. Without the global violence that destroyed the Empire’s ability to forcibly control its colonial territories (and passive populations), India might have continued indefinitely in the pattern of minority rule marking the majority of South Africa’s modern history” (741). “It required/requires no particularly sophisticated analysis to perceive that the imposition of colonial/neocolonial forms of exploitation upon Third World populations entailed/entails a degree of systemic violence sufficient to ensure the permanence of their revolt until it succeeds” (1061). [* Mahatma (Sanskrit ‘great soul’) is ‘n verdierbaring van Gandhi soortgelyk aan die naam “Madiba” vir Nelson Mandela.]

‘n Ander prominente voorbeeld van beweerde suksesvolle vreedsame protes is Martin Luther King jr (1929-1968). Hierteen argumenteer Churchill op ‘n soortgelyke wyse.

“The limited success attained by Martin Luther King and his disciples in the United States during the 1960s, using a strategy consciously guided by Gandhian principles of nonviolence, owes a considerable debt to the existence of less pacifist circumstances” (746). “Without the spectre, real or perceived, of a violent black revolution at large in America during a time of war, King’s nonviolent strategy was basically impotent in concrete terms” (754). “There simply has never been a revolution, or even a substantial social reorganization, brought into being on the basis of the principles of pacifism. In every instance, violence has been an integral requirement of the process of transforming the state” (773).

“Pacifist praxis (or, more appropriately, pseudo-praxis), if followed to its logical conclusions, leaves its adherents with but two possible outcomes to their line of action: 1. To render themselves perpetually ineffectual (and consequently unthreatening) in the face of state power, in which case they will likely be largely ignored by the status quo and self-eliminating in terms of revolutionary potential; or, 2. To make themselves a clear and apparent danger to the state, in which case they are subject to physical liquidation by the status quo and are self-eliminating in terms of revolutionary potential. In either event – ineffectuality or suicide – the objective conditions leading to the necessity for social revolution remain unlikely to be altered by purely pacifist strategies” (773).

“Pacifism is racist. In displacing massive state violence onto people of color both outside and inside the mother country, rather than absorbing any real measure of it themselves (even when their physical intervention might undercut the state’s ability to inflict violence on nonwhites), pacifists can only be viewed as being objectively racist. Racism itself has been accurately defined as a pathology” (1158). “Pacifism is suicidal. In its core impulse to prostrate itself before the obvious reality of the violence inherent in state power, pacifism not only inverts Emiliano Zapata’s [1879-1919, a Mexican revolutionary] famous dictum that ‘It is better to die on one’s feet than to live on one’s knees;’ it actually posits the proposition that it is best to die on one’s knees and seek to achieve this result as a matter of principle. Pacifist Eros is thus transmuted into Thanatos”(1168) – Sigmund Freud (1856-1939) se doodsinstink.

“It is considered axiomatic that revolution in nonindustrialized areas all but inherently entails resort to armed struggle and violence. This remains true whether one is considering the Bolshevik revolution, the Chinese revolution, the Vietnamese revolution, the Cuban revolution, the Algerian revolution, decolonization struggles in Africa during the 1950s, the Nicaraguan revolution, the Zimbabwean revolution, or any other. The same principle also holds with regard to Third World liberation movements such as the ANC in South Africa, SWAPO in Namibia, the Tupamaros in Uruguay, the Prestes Column in Brazil, Shining Path in Peru, and so on. In each case, the fundamental physical relationship between armed struggle/violence and liberatory posture is clear. As a matter of praxis, this relationship has been clarified (even codified) by theorists as diverse as Frantz Fanon, Che Guevara, Mao Tsetung, and Vo Nguyen Giap,* to name but a few. The accuracy of their articulations is so compelling that even such a devout (and principled) North American pacifist as Blase Bonpane has observed that, in the Third World, armed struggle is required because ‘passivity can coexist nicely with repression, injustice, and fascism'” (1219). Churchill skryf: “Pacifism itself offers no coherent praxis for liberatory social transformation … assuming the status of a sort of ‘quasi-praxis’ … a low level of ideological consciousness” (1263). [* Dit is bekend dat die ANC se onderhandelingstrategie met die NP-regering sterk deur die Vietnamese generaal Giap (1911-2013) beïnvloed is.]

Churchill krabbel skynbaar ‘n bietjie terug wanneer hy skryf:”It is not being suggested that nonviolent forms of struggle are or should be abandoned, nor that armed struggle should be the normative standard of revolutionary performance” (1279). Maar dan haal hy Stokely Carmichael (1941-1998, “Mama Africa,” Miriam Makeba 1932-2008, se man) soos volg aan: “If we are to consider ourselves as revolutionaries, we must acknowledge that we have an obligation to succeed in pursuing revolution … We must use the strength of our enemy to undo him, keeping him confused and off-balance. We must organize with perfect clarity to be utterly unpredictable. When our enemies expect us to respond to provocation with violence, we must react calmly and peacefully; just as they anticipate our passivity, we must throw a grenade” (1279). Is dit nie presies wat die ANC met die armsalige NP-“onderhandelaars” gedoen het nie?

“Any revolutionary movement within advanced capitalist nations must develop the broadist possible range of thinking/action by which to confront the state. This should be conceived not as an array of component forms of struggle but as a continuum of activity stretching from petitions/letter writing and so forth through mass mobilization/demonstrations, onward into the arena of armed self-defence, and still onward through the realm of ‘offensive’ military operations (eg elimination of critical state facilities, targeting of key individuals within the government/corporate apparatus, etc). All of this must be apprehended as a holism, as an internally consistent liberatory process applicable at this generally-formulated level to the late capitalist context no less than to the Third World. From the basis of this fundamental understanding – and, it may be asserted, only from this basis – can a viable liberatory praxis for North America emerge” (1288).

“There is no place for the profession of ‘principled pacifism’ to preclude – much less condemn – the utilization of violence as a legitimate and necessary method of achieving liberation. The dismantling of the false consciousness inherent in the ideology of ‘nonviolent revolution’ is therefore of primary importance in attaining an adequate liberatory praxis” (1297). Churchill sluit sy boek soos volg af: “The desire for a nonviolent and cooperative world is the healthiest of all psychological manifestations. This is the overarching principle of liberation and revolution. Undoubtedly, it seems the highest order of contradiction that, in order to achieve nonviolence, we must first break with it in overcoming its root causes. Therein, however, lies our only hope”(1418). In Suid-Afrika het ons voor “bevryding” ‘n oorvloed van geweld deur individue en terreurgroepe gehad. Anders as wat Churchill ons probeer wysmaak, het ons sedert 1994 nie vrede ervaar nie maar buitensporige voortgesette geweld.

Mike Ryan

Ryan, ‘n “white radical” (2018), gee ‘n Kanadese perspektief op hierdie onderwerp. “I am prompted to ask how bad conditions must become before we recognize that the time is right for any and all forms of resistance that can be effectual in putting an end to this madness, before it puts an end to us” (1986). Hy dink die verlangde revolusie sal nie gewilder word as weerstand tot protes afgeskaal word nie (1991). “A party (or, in our case, an organization of movement) which bases itself on an existing average level of consciousness and activity, will end up reducing the present level of both” (1996). “The state is violent in its very nature. The police, the army, the prisons stand as immediate, tangible evidence of this. The genocide of Third and Fourth World peoples stands as evidence of this” (2002). In hierdie soort linkse literatuur word blankes telkens van volksmoord (“genocide”), die uitroeiing van nie-wittes, beskuldig terwyl daar statistiese bewyse is dat nie-wittes onder blanke bewind vinniger toeneem as wanneer hulle aan hulle lot oorgelaat word. In die era van Westerse slawerny het Afrika-swartes net in die Amerikas meer geword. Desnieteenstaande word blankes nie net van “genocide” beskuldig nie, maar sommer van “omnicide, the death of all life” (2286), dus dat blankes die natuur doeltreffender as swartes vernietig.

“The civil disobedience of the white Canadian peace movement, other than being a revolutionary practice or an honest expression of protest, has become a form of catharsis, a practice that allows us to cleanse our souls of the guilt of our white skin privilege for ourselves and for each other without posing a threat either to the state or ourselves. We create a theater of pseudoresistence” (2042). Ryan wil hierdie situasie radikaliseer. Hy haal Judy Costello soos volg aan: “I believe in noncooperation and civil disobedience, but in practice I have seen men use these tools as weapons – seeing who can suffer the most, counting up jail records, feeding on the glory of being able to suffer more” (2065). Ryan skryf: “As long as we remain passive and ineffective in our resistance, we will … leave Third and Fourth World peoples in the front line of the very real and very violent struggle between imperialism and liberation while we continue to reap the benefits of a comfort zone created by their oppression” (2072).

Martin Luther King het dieselfde laai as Desmond Tutu uitgehaal deur skynbaar teen gewelddadigheid te praat maar sy volgelinge dermate op te sweep dat hulle tot geweld oorgegaan het en dan het sowel King as Tutu konsekwent nagelaat om die geweld te veroordeel. Ryan haal King aan waarvolgens hy geweld teen eiendom goedpraat omdat dit nie geweld gerig teen mense was nie. King sê: “I am aware that there are many who wince at the distinction between property and persons, who hold both sacrosanct. My views are not so rigid” (2104). Hierin lees Ryan “recognition that nonviolence does not imply the absolute, constant, and permanent absence of force or violence” (2109). Hy haal Frantz Fanon (1925-1961) soos volg aan: “Decolonization is always a violent phenomenon” (2127). Malcolm X (1925-1965) het gesê: “The only people in this country who are asked to be nonviolent are [the oppressed] … I believe we should protect ourselves by any means necessary when we are attacked by racists” (2198).

Ryan:

“There has never been an example of nonviolent liberation in the Third World. The one experiment with nonviolent decolonization was the electoral victory of Salvador Allende [1908-1973] in Chile [1970], and this one example was smashed by US imperialism” (2127). “One need only look to the African National Congress (ANC) and the example of Nelson Mandela to see why Third World revolutionaries must embrace violence” (2131). “We recognize that the actions of Third World revolutionaries are not aggressive acts of violence, but a last line of defence and the only option for liberation in a situation of totally violent oppression” (2264). Fanon word weer aangehaal: Wat met die geweld beoog word, is “to rehabilitate [human]kind, and help make [humanity] victorious everywhere, once and for all … This huge task … consists of reintroducing [humanity] into the world” (2155). Ryan noem dit “the new world” (2309); dus utopia, oftewel hemel op aarde. “We, as Euroamerican radicals inside the North American settler states, must develop a clear position regarding what we will do if this war of genocide which has been going on for some 500 years once again heats up and heads toward a definitive culmination” (2183).

Slot

In hierdie rubriek het ons te make met mense wat in ‘n heeltemal ander liga is as diegene wat gewoonlik op Praag aan die woord gestel word. Ons is hier midde in die wêreld van marxiste, terroriste, vandale en misdadigers, dus die soort mense wat ons bv as ANC-kamerade in leidende posisies leer ken het. Enigiets wat onder blanke bewind opgebou is, kon maar vernietig word. Met die oog op die politieke magsoorname kon die land maar tot op die grond afgebreek word. Beskaafde, Westersgeoriënteerde mense vind dit moeilik, selfs onmoontlik, om aansluiting by sodanige destruktiewe ingesteldheid te vind.

Die bogenoemde vier outeurs trek te velde teen blanke politieke beheer vanuit hulle posisie van onderdanigheid/”onderdrukking”. Hulle argumenteer ten gunste van die gebruik van alle middele, insluitende geweld, ten einde die mag oor te neem. In Suid-Afrika het die magsoorname egter reeds op gewelddadige en verraderlike wyse plaasgevind. Die bewering dat die magsoorgawe vreedsaam verloop het, is vals. Die geweld duur steeds voort. Dit is ook ‘n leuen dat die meerderheid blanke kiesers tot magsoorgawe ingestem het. Hulle het hulle ten gunste van magsdeling uitgespreek.

Die outeurs maak dit duidelik dat pasifisme die strategie van die liberales en progressiewes is en dat pasifisme nie tot verandering lei nie. Pasifisme word beskou as ‘n resep vir selfvernietiging en dat dit selfs algehele groepuitwissing kan veroorsaak. Vir beduidende verandering is geweld glo noodsaaklik. In Suid-Afrika word blankes se belange al hoe meer vertrap. Blankes en veral Afrikaners ervaar toenemend dat hulle taal en kultuur met uitwissing bedreig word; selfs hulle lewens. Die eiendomsreg van blankes word al hoe meer aan bande gelê. Op grond van hulle ras geniet blankes nie volwaardige burgerskap nie. Swartes word blatant bevoordeel en bepaal wat, en in watter mate, iets aan blankes gegun word.

Daar is sekerlik elemente van waarheid in wat die vier outeurs geskryf het. Die vraag is in hoeverre Suid-Afrikaanse blankes hierdie outeurs se raad kan inspan om hulle situasie te verbeter. Vir my lyk ‘n gewelddadige teenrevolusie nie na ‘n realistiese opsie nie.* Dalk is dit omdat my ingesteldheid glad nie militaristies is nie. Ek is nie eens militant genoeg nie. Toe die veiligheidsmagte (weermag en polisie) in 1994 nog sterk was en doeltreffend ter beskerming van die blankes kon optree, het Constand Viljoen geoordeel dat militêre ingryping veral op die lange duur nie die gewenste resultate sou lewer nie. Intussen het meer as twee dekades verloop en het baie van diegene wat destyds sodanige weerstand kon bied, gesterf of oud en afgeleef geword. Wat klaarblyklik in 1990/94 broodnodig nodig was, was beter onderhandelaars wat ‘n veel beter staatkundige grondslag kon afdwing.

[* Toe Spanje onder die beheer van Moslems was (711-1492) “Muslim rulers … used decapitation against their fellow Muslims even more than against Christians. This last difference may be attributable to the submissive condition of Christians … in Islamic Spain, which lessened the number and danger of their revolts” (Dario Fernandez-Morera, The myth of the Andalusian paradise, Wilmington: ISI Books, 2016, 381p; Amazon Kindle $9,74, 2675). Geweld is dus nie ‘n wonderkuur vir die opheffing van onderdrukking nie. Dieselfde geld vir onderdanigheid. Tussen die uiterstes van geweld en onderdanigheid moet daar êrens ‘n streep getrek word.]

Die huidige totale en daarby vreemde oorheersing is myns insiens vir die meerderheid Afrikaners onaanvaarbaar. Berusting is nie moontlik nie. Weerstand of verset of ten minste protes is noodsaaklik; sekerlik in groter mate as wat tot dusver die geval was. Suid-Afrika is nie sonder meer die land van die swartes soos bv Nelson Mandela graag beweer het nie. Insgelyks is dit ook nie sonder meer die land van die Khoi-San nie. Suid-Afrika is ook, selfs in oortreffende mate (as hulle bydrae na waarde geskat word), die land van die blankes. Daarom is dit ontoelaatbaar dat daardie inwoners wat hulleself as voortreflik (selfs as die voortreflikste) bewys het tot minderwaardige burgerskap verdoem word.

NP van Wyk Louw het gewaarsku dat ‘n geslag nie sonder protes verby moet gaan nie. ‘n Geslag beslaan dertig jaar. Sedert 1994 het meer as twee dekades verloop. Vir die huidige ouer geslag is daar min tyd oor om doeltreffend te protesteer. Hoe minder ons ons daadwerklik teen onreg verset, des te meer sal daar ten koste van ons onreg gepleeg word. Sodanige protes moet uiteraard primêr teen ons nuwe, vreemde heersers gerig word. Maar dit kan kwalik gewelddadige protes wees. Met iedere dag wat verbygaan, word die blankes ‘n kleiner persentasie van die bevolking weens die vinniger aanwas van nie-wittes en die toestroming van inkommers uit veral Afrika. Die geweldsopsie word dus daagliks al hoe meer onrealisties.

Een van my groot griewe is teen die klein groepie blankes en daarby Afrikaanssprekendes wat mandaadloos gehandel en ons as blankes in ‘n posisie van relatiewe magteloosheid en minderwaardige burgerskap laat beland het. Dit is verregaande dat hierdie mense sonder magtiging hulle aangematig het om ‘n land,* ‘n Europese beskawing en die Afrikanervolk (potensieel) op die vernietigingspad te plaas. My beswaar is veral teen FW de Klerk, Leon Wessels en Roelf Meyer wat pleks van in skaamte laag te lê, hulle steeds telkens op die voorgrond dring. Hulle verkeer in die waan dat hulle uitsonderlik gepresteer het en, asof hulle beskermheiliges is, met die blankes se belange vertrou kan word. Dit is die dure plig van Afrikaners om die onbesonne woorde en dade van diesulkes by elke moontlike geleentheid aan die kaak te stel, dus hulle daadwerklik te diskrediteer. Hulle durf nie skotvry daarvan afkom nie. [* Dit is die verklaarde beleid van die ANC, gesteun deur sy Lite-vleuel (die DA), dat Afrikane vryelike uit Afrika na Suid-Afrika moet kan beweeg. Dit is onteenseglik ‘n resep vir die verdere agteruitgang en selfs vernietiging van die land.]

Groter eensgesindheid onder blankes en veral Afrikaners is sekerlik nodig. Ons sal deurlopend en met erns oor ons pad vorentoe moet besin sodat ons doelgerig kan optree. Ten spyte van al die dwaasheid wat ten koste van ons gepleeg is, is daar een ding wat ons ons steeds moet veroorloof: om nooit moed op te gee nie.

Ramaphosa, Media24 bring hulde aan kommunistiese Fidel Castro

Sowel Media24 as Cyril Ramaphosa, die ANC-politikus wat deur die Suid-Afrikaanse oligargie gesteun word om Zuma te vervang, het gister hulde aan die ontslape Kubaanse leier Fidel Castro gebring. News24, wat deesdae onder redaksie van die linkse Boerehater Adriaan Basson staan, het ‘n lowende berig oor Castro en Ramaphosa se hagiografie aan die kommunistiese revolusionêr geplaas.

Volgens Cyril Ramaphosa het Suid-Afrika behoefte aan “beginselvaste en vreeslose” leiers soos Castro en Nelson Mandela. Hy was diep bedroef om hulde te bring aan “een van die grootste revolusionêre van ons tyd”, het Ramaphosa gesê.

Die linkse hoofstroommedia van Suid-Afrika, waaronder Media24, maar ook die Primedia-groep wat 702 en Hoëveld besit, het die afgelope paar dae gepopel oor die “Kubaanse oorwinning oor Suid-Afrika in Angola en Namibië”, asook “hoe Castro Suid-Afrika (militêr) bevry het”.

Ramaphosa het Castro gister geprys omdat hy “saam met die revolusionêre bewegings in Angola, Namibië en Suid-Afrika gedurende hul bevrydingsoorloë gestaan het”.

Die swart Suid-Afrikaanse sakeman en politikus het ongeveer 1000 mense in Khayalitsha naby Kaapstad toegespreek tydens ‘n huldigingseremonie aan Fidel Castro.

President Jacob Zuma bevind hom tans in Kuba waar hy insgelyks Castro se rol in die ANC se oorwinning oor die Nasionale Party van Suid-Afrika geloof het.

In ‘n bydrae op die Europese webblad Free West Media, stel Karin Bredenkamp van PRAAG egter die prentjie reg in die artikel Fidel Castro’s bitter legacy in Angola.

 

Sydney Gregan: DA-EFF-koalisie: ‘n Huwelik uit die hel?

Bespiegelinge dat die DA en die EFF moontlik in alliansie sal gaan om sekere munisipaliteite te regeer mag dalk vir baie na ‘n onmoontlikheid lyk, gesien die EFF se radikale standpunte oor sake soos grondonteiening, en so meer. Ook waar die twee partye as onderskeidelik sosialisties en kommunisties geklassifiseer kan word.

Sydney Gregan
Sydney Gregan

James Selfe van die DA het volgens Rapport van 14 Augustus 2016 verklaar dat die DA en die EFF sal kan saamwerk:

Daar was uiteraard skerp ideologiese verskille, maar ons het tog gevind dat daar sterk ooreenkomste is. Nadat ons verskille in taalgebruik in die onderskeie manifeste ontleed het, het ons agtergekom dat daar eintlik merkwaardige ooreenkomste is.

Dr Dan Roodt (op PRAAG se webwerf) skryf dat die keuse tussen die partye die volgende behels het op stemdag:

Die kieser by die stembus het ‘n keuse tussen links-liberale sosialisme (die DA), demokratiese kommunisme (die ANC) of revolusionêre kommunisme (die EFF).

Mens sou wou glo dat daar tog ‘n verskil is tussen die links-liberale sosialisme en die revolusionêre kommunisme. Tog is dit nou duidelik nie die geval nie. Reeds het die DA te kenne gegee dat hulle net oor die metode van grondonteiening van die EFF verskil, en nie oor die beginsel nie!

Feit is dat elke party wat hom binne die raamwerk van die Grondwet bevind, oor grondonteiening saamstem want die Grondwet magtig dit! So ook oor al die ander sake waaroor Parlementslede ‘n eed aflê juis om die Grondwet te eerbiedig! Dis nou aborsie, homoseksualisme, afgodsaanbidding, ensomeer. Daarbenewens is al die partye (die VF Plus inkluis) se politieke beleidsrigtings op mekaar afgestem. Trouens dit word beweer dat selfs die VF Plus by hierdie alliansie betrek gaan word!

Reeds in 1990 het mnr Jaap Marais na die onverkwiklikheid van ‘n grondwet soos dié wat ons tans het, verwys:

In so ‘n stelsel sou die politieke beleidsrigtings van die politieke partye oorbodig wees of ten minste ‘n groot mate aan tersaaklikheid inboet. …. Met die instel [van so ‘n grondwet] word ‘n eenmalige politieke oorwinning behaal. Hierna is liberale dogma en egalitariese beginsels in die posisie van regering: is dit permanent amptelike staatsbeleid. Diegene wat dus ‘n liberale politieke standpunt huldig, se probleem is finaal opgelos. In plaas van gedurig aan die politieke stryd deel te neem en die risiko’s van politieke klimaatsveranderinge te trotseer, moet hulle nou slegs ‘n enkele politieke oorwinning behaal en die nodige kontitusionele strukture daarstel. Sou die politieke klimaat verander en ‘n groep aan die bewind kom wat die idees van die [grondwet] teenstaan en wil verander, word so ‘n groep tot politieke magteloosheid gereduseer. Nieteenstaande hulle oorwinning en nieteenstaande hulle standpunt ten gunste van ‘n ander politieke program is hulle steeds verplig om die liberale idees van die [grondwet] uit te voer.

Sosialisme is die beleidsrigting van die Kommunisme. Die DA se sosialisme en die EFF se sosialisme verskil net oor die metode van grondonteiening; nie oor die beginsel nie. Die DA en die EFF het dan ook reeds in die parlement saamgespan teen die ANC. Nou kan die huwelik amptelik voltrek word. Dit gaan dus nie oor verskil in beleid nie, maar om ‘n opponent te verslaan wat (volgens die DA) korrupter as Malema is! So gesien, kan die DA ewe maklik met die ANC in alliansie gaan. As Zuma verwyder word behoort dit mos geen probleem te wees nie? Opportunisme het die plek van beginsels ingeneem.

Nou wonder ek net of daardie Afrikaners wat DA gestem het tevrede is dat die DA en die EFF vir hulle moontlik “beter dienste” gaan lewer, maar gaan saamspan om die Blanke (hulle mede-Afrikaners) van sy grond te ontneem? En wie gaan in elk geval vir die beter dienste betaal? Het ons politiek so oppervlakkig geword dat dienslewering die einddoel van ons bestaan geword het?

Dit het laat in die dag geword as die Afrikaner se toekomsvisie so kortsigtig geword het. Moontlik het dit te doen met die liberale drukgang waarin die media ons geplaas het waar alternatiewe nie eers meer bespreek word nie uit vrees vir aanklagte van rassisme en om tog net polities korrek te wees.

Enige politieke party wat die Grondwet onderskryf stel homself in vyandskap op teen die Afrikaner. Die Grondwet verklaar die Afrikaner tot misdadiger en lê die basis vir die onteiening van die Afrikaner se grond, werk, taal, kultuur en geskiedenis. Gestroop daarvan moet die Afrikaner dus na strooihalms gryp soos “beter dienslewering”.

Die alliansie tussen die DA en die EFF is ‘n logiese stap tussen partye wat dieselfde uitgangspunte handhaaf juis omdat hulle die Grondwet onderskryf. As jy dus vir die DA gestem het kon jy netsowel vir die EFF gestem het. Afrikaners wat dit doen is onbewustelik besig om hulle Afrikanerskap af te sweer.

Die DA is besig om goedgelowige Afrikanerstemme te misbruik vir sy eie geheime agenda — een wat allermins tot langtermynvoordeel van die Afrikaner strek!

Revolusie: 2 treine in Pretoria óók verbrand

Terwyl onrus en onluste op kampusse uitkring, met berigte dat die administrasiegebou van die Noordwes-universiteit se Mafikengkampus afgebrand is, is twee treine by die Pretoriastasie insgelyks aan die brand gesteek.

Metrorail het bevestig dat twee treine verbrand is, met ‘n verdere twee treine wat deur klipgooiers onder die klippe gesteek is. Vier swartes is glo in verband met die gebeure in hegtenis geneem.

Drie waens van Metroplus Express en twee van die Business Express-diens is Dinsdagaand geheel en al by die Pretoriase stasie verbrand, volgens ‘n woordvoerder, Lillian Mofokeng.

“Die vyf waens is deur misdadige elemente verbrand wat hulle as lojale pendelaars voorgedoen het. Die oorsaak van die voorval word tans ten volle ondersoek, met vier verdagtes wat op die toneel in hegtenis geneem is. Die verbranding van die waens plaas druk op ons dienste, meer spesifiek op die beskikbaarheid van treinstelle,” het Mofokong gesê.

Geen passasiers of Metrorail-werknemers is glo beseer nie.

Dinsdag is twee afsonderlike treine met klippe gegooi. Sakeondernemings by die stasie, asook 11 rondomtaliehekke, is gevandaliseer.

“Ten tye van die voorval vroeg Dinsdag, is ‘n trein wat na Johannesburg sou vertrek vir ongeveer 30 minute vertraag. Pendelaars is voortdurend via die luidsprekerstelsel daaroor ingelig,” het Mofokeng gesê.

Benewens die vier swartes wat op die toneel in hegtenis geneem is, word verdere ondersoeke gedoen.

Ook Dinsdag het Metrorail aangekondig dat hy treindienste op die Springs, Daveyton en Dunswart-trajek opskort vanweë toenemende dreigemente teenoor treindrywers en metrowagte.

‘Ongeskik’

Die provinsiale bestuurder van Metrorail, Tembela Kulu, het die gedrag van passsasiers as “ongeskik” beskryf. Volgens hom, “veroorsaak die toenemend onbeskofte gedrag van pendelaars dat tryndrywers vir hul lewens moet vlug omdat hulle aanvalle vrees. Dis baie ongelukkig dat ons die besluit moes neem om die diens geheel en al te beëindig vanweë die feit dat ons nie treindrywers het wat wou instem om hul lewens op die spel te plaas terwyl hulle mense dien wat geen begrip toon vir die noodsaaklike rol wat hulle speel nie.”

67 drywers en wagte aangeval

Kulu het onthul dat daar sedert November verlede jaar 67 drywers en veiligheidswagte deur passasiers by Gautengse treinstasies aangeval is.

Die LUR vir vervoer Ishmael Vadi het gesê dat hy die opskorting van treindienste op die Daveyton-Dunswart-roete steun.

“Die opsetlike verbranding en klipgooiery na treine, asook aanranding van treindrywers moet onmiddellik ophou, anders sal Metrorail se dienste opgeskort bly,” het hy gewaarsku.

Vadi het die gewelddadige gedrag veroordeel en gesê: “Dié tipe geweld en wetteloosheid moet ten sterkste afgekeur word.”

‘Europese lente’? Nederlandse joernalis voorspel ‘revolusie in Mei’

In die gesaghebbende sakekoerant, NRC Handelsblad, het daar twee dae gelede ‘n artikel deur die joernalis Arnold Karskens verskyn waarin hy voorspel dat daar oor slegs enkele maande ‘n revolusie in Wes-Europa gaan plaasvind soos wat die spanning tussen Europeërs en derdewêreldimmigrante breekpunt bereik. Karskens word as ‘n “skrywer en oorlogsverslaggewer” beskryf.

Lees hier die hele berig in Nederlands:

In mei breekt hier de revolutie uit

Een volksopstand kent vaste ingrediënten. Die van de Arabische Lente zijn ook in Europa aanwezig, waarschuwt Arnold Karskens.

Herinnert u zich de Arabische Lente? Een volksopstand tegen regeringen van het Midden-Oosten en Noord-Afrika die in 2010 begon en werd veroorzaakt door werkloosheid, oneerlijke machtsverdeling en een bevolkingsexplosie? Welnu, gelijksoortige ingrediënten vormen ook een serieus geweldsprobleem binnen de Europese Unie anno 2016. Ik voorspel daarom voor mei van dit jaar het begin van een Europese Lente. Een succesvolle revolutie voldoet aan vijf factoren.

1. Een hechte club neemt de leiding

De eerste factor is een centrale commandostructuur, een hechte club die de leiding neemt. Nationalistische partijen over heel Europa, van het Franse Front National en Geert Wilders’ PVV tot Hongaarse en Poolse partijen met daarnaast tal van buitenparlementaire extreemrechtse groepen, werpen zich op als hoeders van de westerse waarden. Zij kunnen, onder andere door sociale media als Twitter en Facebook, sturing geven aan de onvrede die leeft onder de ruim 500 miljoen EU-burgers. Velen staan huiverig tegenover de komst van de door de Europese Commissie afgelopen najaar voorspelde drie miljoen asielzoekers tot eind 2016 en de demografische gevolgen, namelijk oprukkende islamisering en daarmee gepaard gaand herlevend conservatisme. Steeds openlijker storen Europeanen zich aan het lastigvallen door allochtonen van vrouwen, zoals tijdens de nieuwjaarsnacht in de Duitse stad Keulen, het beledigen en bedreigen van homo’s of andersgelovigen als christenen en joden, en moeten leven met angst voor een gecoördineerde terreuraanslag als op 13 november in Parijs met 130 doden.

2. Economische onvrede

Ook economische onvrede vormt een belangrijke drijfveer voor een opstand. De jeugdwerkloosheid bedraagt in EU-landen als Griekenland en Spanje bijna 50 procent. Laaggeschoolden voelen de concurrentie op de arbeidsmarkt door migranten. Wie in aanmerking wil komen voor sociale huisvestiging ziet zijn kansen voorlopig verkeken. Werkloosheidsuitkeringen en pensioenen staan door Europese regelgeving onder druk terwijl de kosten voor de asielopvang schrikbarend groeien. In Nederland verdubbelt sinds 2013 nagenoeg ieder jaar het aantal asielaanvragen, in 2015 tot zo’n 60.000 personen. Volgens cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek is het merendeel van de Somaliërs (68,9%) en Syriërs (62,2%) afhankelijk van een uitkering.

3. Gebrek aan leiderschap

De derde factor is een wijdverspreid gevoel van onzekerheid door gebrek aan daadkrachtig politiek bestuur. Vicevoorzitter van de Europese Unie Frans Timmermans waarschuwde afgelopen november in Amsterdam zelfs voor het voortbestaan van de 28 landen tellende Europese Unie als de vluchtelingencrisis en eurocrisis elkaar in een „perfecte storm”, versterken, zo groot is de twijfel bij de EU-top over de uitvoerbaarheid van het eigen beleid.

EU-maatregelen voor het aanpakken van het kernprobleem, de asielstroom, blijken een wassen neus. Het Europees Agentschap voor het beheer van de buitengrenzen, Frontex, heeft de laatste jaren geen enkele boot met opvarenden teruggestuurd naar Turkije of Libië, ook al is het vertrekpunt veilig. De zogenaamde grensbewakers maken het migranten juist makkelijker, door hulp bij registratie.

4. Een incident

Ieder conflict begint met een incident. Bij de Arabische lente was dat de zelfmoord door verbranding van de Tunesische marktkoopman Mohammed Bouazizi op 17 december 2010. De latente onvrede over corrupt bestuur en miskenning sloeg vervolgens als een steekvlam over naar zo’n tien andere landen in Noord-Afrika en het Midden-Oosten.

5. Gunstige weersomstandigheden

De Europese geschiedenis leert dat opstanden vooral beginnen wanneer de weersomstandigheden dat toelaten. Zelf schat ik mei 2016. Bovendien stijgt in het voorjaar de stroom migranten vanuit Turkije en Noord-Afrika opnieuw tot grote hoogte, de wind gaat liggen en het zeewater warmt op, wat een succesvolle boottocht verzekert. Reken tegen die tijd op ruim tienduizend personen per dag, tegen ongeveer vierduizend nu, die in Griekenland en Italië aan land komen. Die zullen ergens heen moeten. Uit angst voor een stuwmeer aan migranten controleert Zweden en Denemarken de grenzen. Terwijl Duitsland eigenlijk jaarlijks niet meer dan 200.000 vluchtelingen ordentelijk kan opvangen, volgens Horst Seehofer, minister-president van de Duitse deelstaat Beieren. Hongarije heeft al een fysieke barricade opgeworpen in de vorm van een hek. De kans is daarom reëel dat de eerste grote conflicten tussen plaatselijke autochtonen en opeengestapelde nieuwkomers uitbreken op de Balkan en in Griekenland. De Duitse bondskanselier Angela Merkel waarschuwde vorig jaar november in Darmstadt al voor „militaire conflicten” in die regio.

De strijd in het Midden-Oosten en Noord-Afrika richtte zich in eerste instantie tegen de dictatoriale machthebbers en ontspoorde vervolgens in gevechten tussen sjiieten en soennieten en radicale strijdgroepen onderling. Door gebrek aan sterk leiderschap zal de kladderadatsch in Europa vooral een confrontatie zijn tussen voorstanders en tegenstanders van een ruimhartig asielbeleid, tussen islamieten en christenen, joden, seculieren en tussen zwart en wit. Leger en politie staan in het midden.

Onderschat de massaliteit van een mogelijke strijd niet. Verhalen over grootschalige verkrachtingen of een terroristische aanslag kunnen de stoppen ieder moment laten doorslaan. Naast reguliere asielzoekers, die kans maken op een verblijfsstatus, zoals Syriërs, groeit ondertussen de stoet van honderdduizenden uitgeprocedeerde asielzoekers. Frustratie – wegens de afwijzing – en een gerucht over een koranverbranding vormen ook aan die kant een explosief mengsel.

De belangrijkste overeenkomst tussen de Arabische Lente en de Europese Lente – ongeacht uiteindelijk resultaat – blijft de les dat iedere rebellie ontstaat door gebrek aan kordaat, eerlijk leiderschap en het veronachtzamen van de eigen bevolking.

– Arnold Karskens

Leon Lemmer: Die eienaardige ondergang van blanke politieke mag in Suid-Afrika

In die vorige eeu was dit veral die ANC wat hom daarvoor beywer het om die politieke mag van blankes in Suid-Afrika te beëindig. Hy wou self daardie mag hê. Die instrumente wat hy gebruik het, was om onrus te saai, die massa op te sweep en geweld te pleeg. Die land moet onregeerbaar gemaak word. Propaganda het verseker dat die ANC nie net binnelands nie, maar ook in die buiteland, groot steun geniet het. Die vernietiging van wat opgebou is, was iets waarmee die gepeupel sonder afrigting weergaloos behulpsaam was (en is).

Toe FW de Klerk in 1989 die staatshoof geword het, het hy besluit om ‘n einde aan “die spiraal van geweld” te maak. Sy visioen was ‘n vreedsame, voorspoedige, nie-kommunistiese nuwe Suid-Afrika. De Klerk het uitnemend daarin geslaag om die ondergang van blanke politieke mag te bewerkstellig. Sy ideale het egter in die slag gebly. Suid-Afrika het ‘n regering met sterk kommunistiese neigings gekry. Die massa het die ANC se geweldskultuur (waarvan Nelson Mandela ongetwyfeld die vader is) as ‘n suksesresep omarm. [Op kenmerkende wyse dink Jacob Zuma egter dat apartheid en dus blankes vir die geweldskultuur verantwoordelik is (Die Burger, 28 April, p 1)]. Die gepeupel het agtergekom dat geweld iets is waarmee hulle omtrent alles kon kry wat hulle begeer. Kontrasteer dit met die “lasting peace” wat Mandela belowe het (Barnard, bron hier onder, p 268). Owerheidsondoeltreffendheid het verseker dat die nuwe Suid-Afrika in toenemende mate onregeerbaar gebly het. Wet en orde, stabiliteit en voorspoed het die status van hersenskimme verwerf.

Hoe het ons in hierdie situasie, die wrede werklikheid van vandag, beland? In sy boek, Geheime revolusie: memoires van ‘n spioenbaas (Kaapstad: Tafelberg, 2015, 289p, R250), vertel Niël Barnard opnuut die aanvang van hierdie verhaal. Let daarop dat die boektitel suggereer dat die herskikking sonder die medewete en instemming van die blanke kiesers plaasgevind het. “In die geheim is die eerste saadjies geplant vir ‘n vreedsame revolusie wat die geskiedenis van Suid-Afrika vir altyd sou verander” (p 227). Die miskenning van die instemming, beheer of vetoreg van blanke kiesers sou inderdaad ‘n deurlopende kenmerk van die gebeure bly. Die beloofde magsdeling, waarvoor die meerderheid blanke kiesers in 1992 te vinde was, is teen 1994 omskep in algehele politieke magsoorgawe sonder dat die blanke kiesers (verdere) inspraak daarin gegun is of toegelaat is om dit goed of af te keur.

Barnard was vanaf 1980 die hoof van die Nasionale Intelligensiediens (NI) en bied in sy boek heelwat betroubare en dikwels nuwe inligting. Die boek is ook in Engels gepubliseer. Albei weergawes is as ‘n e-boek beskikbaar (bv Amazon Kindle $22.93). Wat ek gaan doen, is om eers Piet Croucamp se resensie te bespreek. Daarna volg opmerkings oor Willie Esterhuyse se 2012-boek, wat oor dieselfde onderwerp handel. Ten slotte word aandag aan Barnard se boek as sodanig geskenk.

Piet Croucamp

Die enigste resensie van Barnard se boek wat ek gelees het, is dié van Piet Croucamp (Die Burger, By, 25 April, p 8). Wat hy skryf, is hoogs misleidend. Daar is seker veral twee redes hiervoor. Eerstens is dit polities korrek om die skryfwerk van ‘n amptenaar van die “apartheidsregime” af te kraak. Tweedens het Croucamp as ‘n dosent in staatsleer blykbaar ‘n sielkundige probleem om erkenning te gee aan die akademies-intellektuele meerderwaardigheid van Barnard, ‘n oud-dosent in staatsleer. Croucamp kla bv oor “die naïwiteit van die politieke narratief.”

Croucamp is beswaard omdat ‘n joernalis, Tobie Wiese, met die teksversorging gehelp het. Die eintlike rede waarom Wiese betrek is, is enersyds waarskynlik om Barnard se akademiese skryfstyl meer vloeiend en leesbaar te maak. Sodanige verteltrant word “journalese” genoem. (Vergelyk bv Dan Roodt se maklik leesbare joernalees met die hardlywige skryftrant in my rubrieke, wat vol aanhalings, hakies en bronverwysings is.) Andersyds was dit blykbaar Wiese se taak om bestaande inligting (in bv verslae en onderhoude) te sistematiseer.

Barnard het regverdigbare waardering vir PW Botha se positiewe eienskappe. Hermann Giliomee maak dit in sy boek, Die laaste Afrikanerleiers (Kaapstad: Tafelberg, 2012, 460p), baie duidelik dat Botha, naas HF Verwoerd, die staatshoof was wat die meeste visie geopenbaar en die meeste hervormings deurgevoer het. Croucamp duld egter geen positiewe woord oor “‘n outokraat” soos Botha nie. Giliomee gee ‘n gunstige relaas van Barnard en sy NI (p 147-148). In die voorwoord van Barnard se boek noem Giliomee dat Botha ‘n sterk leier was maar “hy word vandag eensydig uitgebeeld as ‘n politieke buffel” (p xii). Barnard vertel in sy boek hoe Botha se getrouste ondersteuners, bv sy ministers, na sy beroerte “die een ná die ander … teen hom gedraai” het. “Dit was, wat my betref, skandalig en lafhartig” (p 230).

Esterhuyse se boek is klaarblyklik die werk waarmee dié van Barnard vergelyk moet word, maar Croukamp ignoreer dit en verwys eerder na die boeke van Johan van der Merwe en Jeremy Gordin. Daar is nie ‘n enkele positiewe opmerking in Croucamp se myns insiens hoogs bevooroordeelde resensie nie. Die enkele saak waaroor ek hom gelyk gee, is dat daar ‘n egoïstiese selftevredenheid by Barnard is wat steurend vir die leser kan wees. Die gegriefde oud-diplomaat, Riaan Eksteen, ‘n gekweste Koedoe, hamer hierop (Netwerk24, 30 April).

Willie Esterhuyse

Ek kan nie Willie Esterhuyse se boek, Eindstryd (Kaapstad: Tafelberg, 2012, 367p) hier in sy geheel aan die orde stel nie. [Verwys hiervoor eerder na Johannes Comestor se resensie, “Van Broeder tot kameraad” (LitNet, 14.05.2012) en “Die tirannie van demografie” (LitNet, 15.05.2012).] Ek beperk my aandag tot aspekte wat direk op Barnard betrekking het. Volgens Giliomee was Esterhuyse van November 1987 tot Mei 1990 namens die NI by 12 samekomste met die buitelandse vleuel van die ANC betrokke (p 287). Esterhuyse noem in sy boek dat Barnard “sterk ‘geloofsbriewe’ in die Afrikaanse gemeenskap” het (p 71); hy was bv ‘n Broeder (Barnard, p 5). Esterhuyse sal nie “Afrikanergemeenskap” skryf nie, want hy het ‘n renons in die (tradisionele) Afrikaner. Maar hy is Barnard goedgesind: “Ek vertrou Niel Barnard en sy span” (p 200). [Vir die ruime, eintlik ongelooflike, mate waarin oud-Broeder Esterhuyse anti-Afrikaner en ook anti-Afrikaans gesind is, kyk bv Pieter Kapp se Maties en Afrikaans (2013) en JC Steyn se Ons gaan ‘n taal maak (2014).]

“Barnard het altyd ‘n baie korrekte en professionele verhouding met [PW] Botha gehad, maar tog ook ‘n bepaalde empatie teenoor Botha en sy vrou geopenbaar. Botha het baie respek vir Barnard gehad. Hy het eenkeer teenoor my opgemerk: ‘Barnard is ‘n ordentlike mens'” (p 205). “Persoonlik het ek Barnard leer ken as iemand met ‘n ‘sense of common decency’, om dié Engelse verwysing na beskaafdheid te gebruik – al kon hy soms op ‘n reguit en selfs brutale manier met mense swaarde kruis” (p 208). Komplimente afkomstig van Esterhuyse moet liefs met omsigtigheid benader word. Hy loop oor van lof vir bv Thabo Mbeki. “Daar moes uit ‘n posisie van mag onderhandel word. Dié punt is oor en oor deur Barnard en die NI gemaak” (p 220).

Met verwysing na NI-verslae skryf Esterhuyse: “Barnard het gewoonlik in ons gesprekke oor die Brittanje-byeenkomste alles gekwalifiseer, baie professioneel en korrek, met woorde soos ‘as ons dalk …'” (p 137). Hieruit kan afgelei word dat Barnard sekerlik Wiese se teks vir sy boek voor publikasie baie deeglik nagegaan het. Die formulering in die boek is uitstekend. Daar is baie wat daarop dui dat hier ‘n wyd belese akademikus en intelligente intelligensiehoof aan die woord is. Die Barnard-teks kan gekontrasteer word met dié van Esterhuyse, wat uitmunt in emosionele en selfs opswepende taalgebruik ten behoewe van bv die ANC en veral Thabo Mbeki. Esterhuyse verwys bv graag na die blanke regering as die “regime”. Maar lees veral sy relaas van die ontmoeting op 5 Julie 1989 van “die Groot Krokodil” (Botha) en “die Groot Ikoon” (Mandela) (p 206-210) en let op Esterhuyse se trant en woordkeuse. Dit is myns insiens die beste voorbeeld van die uiterste emosionaliteit en eensydigheid wat Esterhuyse homself veroorloof. Die probleem is myns insiens onder meer dat Esterhuyse hoofsaaklik in Europese/Vastelandse filosofie (bv Nietzsche) geskool is en nie in die (veral Britse) linguistiese wysbegeerte nie. Esterhuyse was nie eens by die Botha/Mandela-ontmoeting teenwoordig nie. Vergelyk sy teks daaroor met dié van Barnard (hoofstuk 21) wat wél daar was.

Niël Barnard

Dat Niël Barnard se hart op die regte plek sit, of gesit het, blyk uit sy eerste perskonferensie as NI-hoof in 1980: Hy het geweier om Engels te praat (p 8). “‘n Liefde vir die Afrikaanse taal, kultuur en geskiedenis het ons met moedersmelk ingekry” (p 10). As student en dosent het hy “‘n konserwatiewe lewensuitkyk gehuldig” (p. 112). “Van die begin af het ek in die gesprekke met Mandela meestal Afrikaans gepraat … hy was gelukkig daarmee dat ek Afrikaans praat” (p 142). Oor die Russe skryf Barnard: “Hulle is net so nasionalities in hulle lewensbeskouing as wat ek is” (p 71). “Ek het groot waardering gekry vir [Mandela se] nasionalisme – wat vir my ook ‘n groot aantrekkingskrag inhou” (p 204). Blankes het uiteraard in dieselfde mate as swartes die reg om hulle nasionalisme uit te leef. Dit sou interessant wees om te weet hoe Barnard in die nuwe Suid-Afrika sy Afrikanernasionalisme tot sy reg laat kom. Dit kan kwalik as Suid-Afrikaanse nasionalisme gedy. ‘n Positiewe standpunt by Barnard is dat hy “nog altyd ‘n sterk voorstander van … voorkomende aanvalle” (p 271) op die skuilplekke van bv ANC-terreurbendes was.

“Hopelik het ek op [Mandela] die indruk gemaak van ‘n Afrikaner wat eweneens trots is op sy groep se agtergrond en kultuur” (p 204). Maar is dit vir Barnard steeds in dieselfde mate as in die vorige eeu moontlik om (byna) oral Afrikaans te praat en sy kultuur uit te leef? Die slotsin in sy boek is: “Ek is die Hemelse Vader oneindig dankbaar dat ek die unieke voorreg gehad het om saam met hom [Mandela] die pad voor te berei vir ‘n politieke skikking in ons vaderland waarvoor ek en hy as patriotte eindeloos lief was” (p 255) – en steeds is?

Barnard toon sy rasioneel-akademiese inslag deur duidelik tussen inligting (soms informasie genoem) en kennis te onderskei. Inligting is buite die gees van die subjek (bv ‘n teks of die weer), terwyl kennis geabsorbeerde en verwerkte inligting in die mens se gees is. “Inligting verskaf kennis en kennis sorg weer vir voorkennis wat ‘n staatshoof in staat stel om, in die ruim sin van die woord, besluite te neem wat sy land laat oorleef en laat wen. Vir die staat is kennis dus deurslaggewend om sy soewereine onafhanklikheid te verseker. ‘Intelligence is truth well and timely told'” (p 55). Inligting kan dus in kennis omskep word en tot bepaalde besluite en handelinge lei. Op hierdie manier kan kennis gebaseer op verwerkte inligting ‘n indiwidu met mag toerus.

Die NI se taak was om tersaaklike inligting in lands- (eerder as regerings-) belang te versamel, vertaal, evalueer, vertolk en saam te vat. Die NI “dien die staat en nie die regerende party nie” (p 141). Daar is regstreeks aan (veral) die staatshoof gerapporteer. Op hierdie manier kon die NI die politieke koers van die land bepaal. ‘n Klein persentasie van hierdie inligting is deur die NI met bv meeluistering, (e-)posonderskepping en veldwerk ingesamel. Ongeveer 80% van die inligting het egter uit openbare bronne, soos die nuusmedia en internet, gekom.

Barnard het na aanleiding van wat in bv Algerië gebeur het (p 144) tot die gevolgtrekking gekom dat Suid-Afrika se probleme nie militêr opgelos kon word nie. ‘n Politieke skikking moet met onderhandeling beding word, veral tussen die NP-regering en die ANC. Ook “dat omvangryke politieke hervormings, wat noodwendig onsekerheid meebring, alleen in ‘n stabiele en betreklik ordelike samelewing suksesvol uitgevoer kan word” (p 130). “Suksesvolle onderhandelinge met blywende voordele vir alle partye moet plaasvind in omstandighede waarin ‘n gesonde magsbalans heers” (p 134). ‘n Ander werklikheid waarmee rekening gehou moet word, is “dat ‘n mens die breë gang van die geskiedenis nie kan stuit nie” (p 132). Daar is ook die “tekens van die tye” (p 132), dus idees en gebeure wat kenmerkend van ‘n bepaalde tydperk is, wat in gedagte gehou moet word.

Daar word na “agternawysheid” verwys (p 51). Dit is moeilik om te bepaal wanneer Barnard sodanige nabaat benut. In Mei 1988 het hy glo aan Botha gesê: “President, ons moet net goed besef waarop ons ons moet voorberei as ons met Nelson Mandela begin onderhandel. Die uiteinde, dis onvermydelik, gaan ‘n meerderheidsregering wees, met hom as president” (p 135). Botha was bekend daarvoor dat “my mense” se belange deur hom op die hart gedra is en hy sou hulle nie “uitverkoop” nie (p 207). Later: “Ek kon sien Botha worstel. Moet hy met die ANC vrede maak ‘en my volk verraai’, soos hy daaraan sou dink, ‘of moet ek deur vrede my volk red?'” (p 176). As daar daadwerklik na magsdeling gestreef is, hoef dit myns insiens nie “onvermydelik” meerderheidsregering tot gevolg te hê nie; veral nie vanaf die begin van die nuwe politieke bedeling nie. Beperkte swart inspraak sou immers reeds magsdeling gewees het. Barnard skryf: “Dit was toe [in Botha se tyd] reeds duidelik dat Mandela na alle waarskynlikheid die volgende staatshoof van Suid-Afrika sou word” (p 155). “Ek het [Mandela] soos die toekomstige president van die land behandel, want dit was duidelik vir enigiemand met ‘n bietjie insig dat hy dit sou word” (p 205).

“Hoe beweeg ‘n land vreedsaam van een politieke bedeling na ‘n ander, veral wanneer dit die oordra van mag [25%? 50%? 100%?] van een kleurgroep aan ‘n ander behels teen die agtergrond van ‘n geskiedenis van rassespanning?” (p 187). My indruk is dat hier aan algehele oorgawe gedink is, of in elk geval dat meer as die helfte van politieke mag aan swartes oorgedra sou word; dus swart meerderheidsregering. Die volgende teks bevestig dit: “Heel vroeg in ons gesprekke het Mandela verduidelik dat ons die beginsel moet aanvaar van meerderheidsregering wat volle politieke regte vir swart mense impliseer. ‘Ons verstaan dit ten volle en aanvaar dit’, was ons antwoord. Dit is ook die standpunt van die president [Botha], kon ons hom verseker” (p 188). In 1989 skryf Mandela: “There will never be peace and stability in this country until the principle [of majority rule] is fully applied” (p 268, 210).

Barnard gaan in hierdie trant voort, maar eintlik baie erger. Tydens sy eerste samesprekings met Mandela op 25 Mei 1988 het Barnard glo gesê dat daar twee uitgangspunte vir die regering is: “Enersyds, die aanvaarding van swart mense se billike en realistiese eis van een mens, een stem in ‘n eenheidstaat” (p 138-139). Dit is presies wat Mandela begeer en as ononderhandelbaar beskou het. In 1989 skryf Mandela van sy en die ANC se “demand for majority rule in a unitary state” (p 269). Was dit ‘n “billike en realistiese eis”? Daar is immers talle minder radikale moontlikhede as een mens, een stem. Selfs as almal stemreg het, hoef elke stem nie dieselfde gewig te dra nie. En: ‘n eenheidstaat pleks van ‘n federale opset? ‘n Eenheidstaat is ‘n resep vir swart oorheersing en sluit die moontlikheid van bv ‘n blanke tuisland en selfs die sinvolle uitlewing van bv Afrikanernasionalisme uit.

“Andersyds, die aanvaarding van wit mense se legitieme kommer oor ‘n meerderheidsregering met ongebreidelde mag in ‘n staatkundige bedeling waarin hulle en ander minderheidsgroepe se belange vertrap kan word” (p 139). Wat hier hinder, is dat die swartes se wense eerste, voor dié van die blankes, gestel is; so asof swart belange voorrang (behoort te) geniet. Dit is ‘n uitvloeisel van die ANC se propaganda-oorlog waarin (in die woorde van Giliomee) “die ANC die morele gesagsposisie beklee en die Botha-regering die skurk in die verhaal is” (p xii). Later: “Mandela sê hy verstaan die wit mense se vrese, maar hy meen dat dit ná vyf jaar van gesamentlike demokratiese regering besweer sal wees” (p 163). Maar dan sal die koeël deur die kerk wees. (Die hek is vir Raka oopgelos en hy het gekom om te bly.) As die blankes dan steeds vrese het, is daar vir hulle geen moontlikheid van ‘n terugkeer na die vorige of ‘n ander beter politieke bedeling nie. In sy “politieke testament” van 1989 aan Botha maak Mandela gewag van “strukturele waarborge dat meerderheidsregering nie sal neerkom op oorheersing van die wit minderheid nie” (p 210, 269). Mandela noem “equal rights” (p 262) “equality” (p. 268) en ‘n “non-racial society” (p 269). In die nuwe Suid-Afrika “racial discrimination … will be forgotten” (p 269). Aspekte soos hierdie het later FW de Klerk se berugte wigte en teenwigte geword; iets waarvan daar ook (feitlik) niks tereg gekom het nie. In die nuwe Suid-Afrika is die blankes myns insiens ongetwyfeld tweedeklasburgers, dus mense wat anders/slegter as nie-wittes behandel word, deur bv blatant weens ras teen hulle te diskrimineer. Dit kan tot in die oneindige gedoen word, want geen keerdatum is gestel nie.

Barnard het drie struikelblokke aan Mandela genoem: die ANC se gebruik van geweld, die invloed van die SA Kommunistiese Party (SAKP) in die ANC en die probleem om ‘n aanvaarbare konstitusionele model te vind. Hierop het Mandela die regering die skuld vir die geweld gegee. Daar is glo geen ander opsie as geweld vir die ANC nie. Later het hy beweer dat sodra met onderhandelinge begin word, geweld sou verdwyn (p 145, 218, 262); iets wat glad nie gebeur het nie. In sy “politieke testament” aan Botha skryf Mandela: “Wit Suid-Afrikaners moet dit eenvoudig as ‘n feit aanvaar dat die ANC nie die gewapende stryd sal opskort, wat nog te sê afsweer, voordat die Regering gewilligheid toon om sy alleenreg op politieke mag te beëindig nie” (p 209, 262). Kontrasteer dit met die volgende Mandela-stelling: “There is not a single political organisation in this country … which can even compare with the ANC in its total [!] commitment to peaceful change” (p 260).

Mandela skryf: “No dedicated ANC member will ever heed the call to break with the SACP” (p 264). Voorts het Mandela beweer dat hy nie ‘n kommunis is nie en die ANC se Vryheidsmanifes (1955) nie ‘n bloudruk vir kommunisme is nie (p 139, 179). Dan volg dieselfde manier van ontwyking as met die geweldskwessie: “As formele onderhandelings tussen die Regering en die ANC eers begin het, sal die verhouding tussen die ANC en die SAKP irrelevant raak” (p 182). Later is op albei hierdie punte (geweld, kommunisme) aan die ANC se eise toegegee. FW de Klerk het besluit om onvoorwaardelik met die ANC te onderhandel; dus sonder dat die ANC geweld afgesweer het en kommuniste kon vryelik aan die samesprekings deelneem. Barnard skryf: “Ek glo vandag die ‘geen verstandhouding’-uitkoms was in der waarheid die beste” (p 226); ‘n standpunt waarmee ek my glad nie kan vereenselwig nie. Later skryf Barnard: “Leiers mag immers nooit in die oë van hul ondersteuners toegee nie!” (p 254), maar dit is presies wat De Klerk herhaaldelik gedoen het. Die ANC, daarenteen, het talle items sonder meer as ononderhandelbaar verklaar en daarby gehou, al beweer Mandela valslik “I came here with an open mind” (p 259) en dat sowel die NP-regering as die ANC bereid moet wees om kompromieë aan te gaan (p 269).

Let ook daarop dat Mandela gesê het dat hy nie ‘n kommunis is nie. Selfs “dat hy nooit tot enige ander organisasie as die ANC behoort het nie” (p 154, 266). Dít terwyl daar deesdae algemeen aanvaar word dat hy ongetwyfeld ‘n tyd lank ‘n kommunis en daarby lid van die SAKP was (bv Giliomee, p 332). “Mandela is van die begin af nukkerig om oor die SAKP en kommunisme gesprek te voer … Hy ontken telkemale ten sterkste dat hy ‘n kommunis is” (p 178). “Onlangse navorsing wys dat Mandela in sy later jare afstand tussen hom en die kommunisme geskep het, maar dit is so dat hy in die jare vyftig en sestig baie simpatiek teenoor die kommunisme gestaan het” (p 181). Mandela erken: “I have been influenced by Marxist thought” (p 266). Barnard meen egter: Mandela “is nie … in sy hart en niere ‘n kommunis nie” (p 204).

Terug na die kwessie van magsdeling. “Die regeringspan het van die begin af die standpunt ingeneem dat ‘n tussentydse oorgangsbedeling daargestel moet word, met inspraak en deelname deur al die vernaamste rolspelers” (p 187). “Om wit mense se verset teen ‘n swart regering teen te werk, het Mandela met die interessante voorstel gekom dat die voorgestelde tussentydse regering uit die helfte swart mense en die helfte wit mense bestaan wat die land vir ‘n oorgangstyd van vyf tot tien jaar kon regeer” (p 189). “The term ‘blacks’ is used in a broad sense to indicate all those who are not whites” (p 258). Tydens Barnard se laaste besoek aan Mandela in die gevangenis in Desember 1989 het Mandela “weer die moontlikheid genoem dat die land ‘n tyd lank geregeer kon word deur ‘n tussentydse regering waarin wit en swart gelyke verteenwoordiging het” (p 245). Dit sou bloot ‘n tydelike maatreël wees. Meerderheidsregering bly Mandela se langtermyn vereiste. Van hierdie voorgestelde 50/50-oorgangsregering het niks tereg gekom nie. Die regering van nasionale eenheid wat vyf jaar kon bestaan (1994-1999) en wat ‘n minderheid wit NP-ministers (5 uit 16) ingesluit het, het skaars twee jaar bestaan.

“Hoewel die gesprekke met Mandela wydlopend was en sekere newesake ook ter sprake gekom het, is daar nie in diepte (of wat sommige sake betref, glad nie) gepraat oor ‘n federale staatkundige bedeling, ‘n handves van menseregte, die inhoud van ‘n nuwe grondwet en dergelike sake nie. Oor ander omstrede kwessies soos regstellende aksie en die herverdeling van grond het ons wel lank gesels vanweë ons bekommernis dat sulke stappe doeltreffende landsadministrasie en voedselsekuriteit sou benadeel” (p 192). ‘n Mens sou dink dat die NP-regering dit van die begin af as ononderhandelbare vereistes sou stel dat bv alle rassediskriminasie verbied moet word, dat Afrikaans se posisie verskans sou word en dat daar nie gepeuter mag word aan die kultuurgoedere van blankes, soos monumente, plekname, ens, nie.

Naas die byeenkomste met Mandela (daar was 48 van Mei 1988 tot Desember 1989), waartydens dit dikwels ‘n tweegesprek tussen Barnard en Mandela was, is gesprekke ook met die buitelandse vleuel van die ANC gevoer. Hier het “die gesiene Stellenbosse filosoof prof Willie Esterhuyse” (p 197) as skakelpersoon vir die NI gedien. In sy boek verwys Barnard slegs hierdie enkele keer na Esterhuyse. Op 15 Augustus 1989 het FW de Klerk die staatshoof in die plek van Botha geword. Op 2 Februarie 1990 kondig De Klerk die onvoorwaardelike ontbanning van die ANC en ander politieke partye en die vrylating van Mandela aan: “Die seisoen van geweld is verby” [!] (p 246). In die nuwe Suid-Afrika sou daar glo geen oorheersing wees nie en minderheidsregte sou beskerm word (p 247). Barnard se boek sluit met die vrylating van Mandela af. Toe was daar by Barnard “‘n oomblik van selfvoldaanheid oor die geheime revolusie wat plaasgevind het – dat ons deur die geheime gesprekke die vreedsame skikkingsproses op vaste voet help plaas het” (p 252).

“Ek en De Klerk [het] van die begin af nie ‘n goeie verhouding gehad nie” (p 241). “Hy [het] ‘n gebrek aan strategiese insig en aan die noodsaaklikheid van duidelike doelwitte getoon … gewildheid was vir hom uiters belangrik … Opvallend genoeg het De Klerk en Mandela van die begin af ook nie veel byval by mekaar gevind nie” (p 242). Winnie Mandela het Nelson Mandela gewaarsku dat De Klerk “nie is wat hy voorgee om te wees nie” (p 244). De Klerk het die “NI onder die politieke beheer van ‘n adjunkminister geplaas” (p 243).

Die res van die verhaal van die blankes se politieke ondergang, sal in ‘n volgende boek deur Barnard vertel word (p 274, 278). Giliomee gee in sy bogenoemde boek oor Afrikanerleiers ‘n aanduiding van wat ons kan verwag. Barnard het glo in 1994 gesê: “Ek dink die Ou Man [Nelson Mandela] het vroeg al besluit De Klerk was in ‘n mate ‘n liggewig … ek dink hy het gou aangevoel dat daar dalk iemand aan die ander kant was wat al die tyd pragmaties oor moeilike kwessies sal rondspring en hom nie reguit, helder antwoorde sal gee nie” (p 332).

In onderhoude in 1994 en 2012 het Barnard van De Klerk gesê: “‘Ek het nooit gesien dat hy in moeilike omstandighede baie sterk optree nie. Hy het altyd ‘n kompromis gesoek, die maklikste uitweg … Die punt is: Dit is baie maklik om in jou kantoor in die Uniegebou te sit en opdragte oor moeilike kwessies te gee, maar wanneer jy in die spervuur is en self die besluite moet neem, is dit ‘n ander storie.’ Barnard is oortuig dat ‘n leier sommige sake ‘nie deur kompromis kan hanteer nie’, maar ‘n sterk standpunt moet inneem. Daardie vermoë, volgens Barnard, bepaal uiteindelik die vertroue tussen ‘n leier en sy volgelinge. Barnard glo vas dat Mandela nie so gou kon opgetree het as hy met PW Botha te doen gehad het nie. [De Klerk het toegegee aan Mandela se eis dat massa-aksie vir politieke doeleindes gebruik kan word.] Hy glo nie Botha sou aan Mandela se eise vir die omheining van die hostelle, die verbod op tradisionel wapens [albei gemik teen Inkatha] en die vrylating van [ANC-]gevangenes [en geen Inkatha-gevangenes nie] toegegee het nie. Hy sou dit terugverwys het na die onderhandelaars. Hy glo Botha sou aangevoel het dat Mandela se hoofdoel was om die bande tussen die regering en Inkatha te verbreek en hy sou geweier het om daarby in te val” (p 393).

Tydens die onderhandelings oor die amptelike tale het Barnard, volgens Giliomee, twee amptelike tale voorgestel, Afrikaans en Engels, met nog nege nasionale tale (p 422). Dit sou ‘n veel beter opset gewees het as die elf amptelike tale waarmee ons tans sit, maar dit is wat die ANC wou hê en gekry het.

  • Ek kom nou by die kern van hierdie saak. Volgens die voorafgaande teks was daar reeds in Mei 1988 in regeringsgeledere (Botha, Barnard, NI) en by Mandela eenstemmigheid oor die volgende aspekte van die voorgestelde nuwe grondwetlike bedeling:
  • meerderheidsregering, wat (waarskynlik) effektief swart regering sou beteken;
  • een mens, een stem, gelykmakend, dus sonder gehalte-onderskeid;
  • ‘n eenheidstaat, dus nie ‘n federasie nie;
  • Mandela as staatshoof, dus ‘n ANC-verkiesingsoorwinning.

Hierdie vier aspekte impliseer dat die blankes deur swart mag oorheers sou word. Des te meer omdat daar op Mandela se aandrang geen minderheidsregte mag wees nie. Dus dat daar myns insiens geen noemenswaardige vorm van magsdeling kon wees wat naasteby vir die meerderheid blanke kiesers aanvaarbaar sou wees nie.

Ek besef dat bloot verkennende gesprekke met Mandela tydens sy gevangenskap gevoer is; dat hy nie namens die ANC bindende besluite kon neem nie. Daarby was Mandela onbetroubaar. Barnard het bv aan Mandela kort voor sy vrylating gesê: “Hou asseblief net die eerste paar toesprake beheersd” (p 248). Op die dag van sy vrylating, 11 Februarie 1990, sê Mandela egter op die Kaapse Parade in sy eerste toespraak: “Now is the time to intensify the struggle on all fronts” (p 252). Barnard kan kwalik daarop aanspraak maak dat hy “die vreedsame skikkingsproses op vaste voet help plaas het” (p 252). Die ANC was vry om hom van enige ooreenkoms te distansieer en sy (swart) ondersteuners verder te bevoordeel. Die NP-regering, daarenteen, het homself in baie opsigte klaar gekompromitteer tot (klaarblyklike) nadeel van die blanke inwoners. Geen wonder dat De Klerk gekla het dat sy voorganger(s) hom in ‘n hoek vasgeverf het nie. Maar hoe kon hy in 1992 met ‘n eerlike gemoed ‘n referendum oor magsdeling hou sonder om die ware situasie aan die blanke kiesers te verduidelik? Dit sal interessant wees om te verneem in hoeverre Barnard hom in sy volgende boek tevrede verklaar met die grondwetlike skikking wat bereik is en die daaglikse werklikheid van die nuwe Suid-Afrika wat daaruit gevolg het.

In sy boek, Vereeniging (Kaapstad: Umuzi, 2010, 367p), skryf Leon Wessels: “Die ‘wit saak’ was verlore lank voordat die [Kodesa-]onderhandelings [op 21.12 1991] begin het” (p 59). Het hy, in die lig van die bostaande inligting, nie dalk reg nie? Die blanke kiesers het eers op 17 Maart 1992 na die stembus gegaan om in ‘n referendum vir of teen magsdeling (nie magsoorgawe nie) te stem. Die fundamentele vraag wat ek in die midde wil lê, is of hierdie referendum nie ‘n volslae klug was nie – dat ons as blanke kiesers vir die gek gehou is met bv De Klerk se beloftes van magsdeling, eie woonbuurte, eie skole, niemand sal sy werk verloor nie, ens. Daarby het De Klerk ‘n verdere referendum, wat nooit plaasgevind het nie, belowe. Dus, dat daar in daardie stadium reeds geen sprake meer van effektiewe, sinvolle politieke magsdeling was nie; dat meerderheidsregering en outoritêre swart oorheersing reeds as ‘n voldonge feit in bv De Klerk se geledere aanvaar is. Die uitslag van die 1992-referendum moes blykbaar (bloot) die skyn wek dat die blanke kiesers hiermee gedwee vir lief sou neem.

Om te stem of nie te stem nie?

roodt_dan_wikideur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Vandat ons nuwe politieke party Front Nasionaal gestig is, word ons geweldig aangeval, veral van regs en verregs. Die Vryheidsfront Plus, asook allerlei groeperinge met die prefiks “Boer-” in hul benaminge, beskou Front Nasionaal se deelname aan die komende verkiesing as ongevraag, verdelend en selfs ‘n vorm van “verraad”.

Soos ek reeds vantevore geargumenteer het, bevind die Afrikaner hom tans in ‘n ondergeskikte posisie teenoor die swartman, maar ook die Geldmag in Suid-Afrika, vanweë ‘n probleem van denke. Teenoor die opkoms van die ANC, die SAKP, maar ook Afrikanervyandige maatskappye soos Vodacom en Barclays-ABSA, verkeer die Afrikaner tans in ‘n toestand van verlamming, besluiteloosheid en onderlinge broedertwis.

Iets wat PRAAG oor die afgelope jare reggekry het, is om ‘n nuwe intellektuele basis vir die Afrikaner te verskaf, wat aansluit by die Goue Tyd van Afrikanerpolitiek, maar ook in pas is met die moderne, eietydse nasionale bewegings in Europa. Veral in Nederland en Frankryk het ‘n nuwe geslag denkers en aktiviste opgestaan wat besig is om die politiek in daardie lande grondig te verander. Daar is honderde en selfs duisende boeke téén die kommunisme en linkse hegemonie geskryf; eers daarna het politici daarin geslaag om stemme by die stembus te begin verwerf en om in die hoofstroommedia opgeneem te word. PRAAG het oor die afgelope veertien jaar daardie rol van intellektuele voorhoede vir die nuwe beweging vervul en ‘n duik in die links-liberale propaganda gemaak.

So pas gister het ‘n 16-jarige skoolseun in Nederland sewe dollar aan Front Nasionaal via PayPal geskenk. Hy sê hy sou graag meer wou bydra, maar omdat hy nog op skool is, beskik hy oor geen inkomste nie! Ek wonder hoeveel 16-jarige Afrikaners sou tagtig rand aan ‘n Nederlandse politieke party skenk? Of sou hulle selfs die name van politieke partye in Nederland ken? Dis egter tekenend van die nuwe politieke bewussyin in Nederland dat veral jongmense hulself deel voel van ‘n wêreldwye stryd om die Europese beskawing te red, ook in Suid-Afrika waar die vooruitsigte vir enige beskawing hoegenaamd besig is om daagliks te taan.

Verregse Afrikaners meen dat dit futiel is om aan nasionale verkiesings deel te neem en dat gewapende opstand die enigste manier is om van die ANC en SAKP se oorheersing ontslae te raak. Tot dusver het diegene wat hulself op gewelddadige wyse daarteen wou verset egter bedroë daarvan afgekom. Enersyds is alle Afrikaanse organisasies deur die staat ingesypel en werk informante kliphard teen betaling om mede-Afrikaners by die staat te verkla en desnoods in die howe te laat skuldig bevind. Ek meen alle volkere wat deur ander oorheers word, vertoon hierdie tendens: een deel van die mense werk saam met die vreemde heerser en die ander deel verset hom daarteen, hetsy ondergronds, hetsy op ‘n min of meer wettige manier.

Omdat verregses nie aan verkiesings deelneem nie, is dit futiel om met hulle oor partypolitiek te redeneer. Hulle is ook nie as kiesers reregistreer nie en hoewel hulle nou in verkiesingstyd oorloop van menings oor hoe en vir wie ander behoort te stem, gaan hul stemme (of dan “nie-stemme”) geen verskil aan die uitslag maak nie.

Een van die argumente wat verregses gebruik om deelname aan die politieke stelsel te ontmoedig, is die bewering dat sodandige deelname die status quo “legitimeer” of bevestig.

stateincapitalistsocietyVele marxiste gebruik ook dié argument. Toe ek in my eerste jaar by Wits was, het ons in die staatsleerklas ‘n voorgeskrewe boek van die Britse marxis, Ralph Miliband, gehad met die titel The State in Capitalist Society. Daarin argumenteer hy juis dat deelname aan die politieke stelsel beperkend is, ten minste vir “revolusionêre partye”:

“Merely by taking part in the work of the legislature, [opposition parties] help the government’s business. This is one of the main problems of revolutionary parties. As they enter existing parliamentary bodies, so are they also compelled, however, reluctantly, to take a share in their work which cannot be purely obstructive.” (bl. 50)

Terloops, destyds as eerstejaartjie kon ek dit nie vermoed nie, maar Ralph Miliband was ‘n goeie vriend van Joe Slovo en hulle het gereeld in Londen saamgekuier. Dit was seker nie toevallig dat Miliband se boek destyds by Wits voorgeskryf is nie. Merkwaardig is egter die feit dat albei die marxistiese Miliband se seuns, David en Ed, in die onlangse verlede ‘n prominente rol in die Britse politiek sou speel. David was die Britse minister van buitelandse sake en Ed Miliband is tans die leier van die Arbeidersparty. David Miliband het tydens sy ampstermyn ANC-terreur teen apartheid-Suid-Afrika in die openbaar verdedig.

Ed Miliband, huidige leier van die Britse Arbeidersparty
Ed Miliband, huidige leier van die Britse Arbeidersparty

Die politiek is ‘n klein wêreld! En kennelik het die Miliband-seuns nie hul linkse vader se raad te letterlik opgeneem nie.

Onder aanvoering van Joe Slovo en ander prominente kommuniste vanuit Londen, het Suid-Afrika ‘n linkse revolusie ondergaan en is die De Klerk-bewind soos ‘n nat waslap uit die pad gesmyt. Intussen word Afrikaners via die media – ook natuurlik die Nasperskoerante! – blootgestel aan linkse denke, maar dan gaan dit merendeels daaroor om die ideologie van politieke korrektheid en witskuld te vestig, asook om Afrikaneronmag en gebrek aan getalle te beklemtoon.

Gister na afloop van ons Front Nasionaal-vergadering, het ons insgelyks gepraat oor die swak vertoning van konserwatiewe Afrikaners teenoor die linkse revolusionêre in Suid-Afrika. Onder andere spruit dit uit Afrikaners se onkunde oor die marxisme, feminisme, afrosentrisme en ander denkrigtings wat die linkses in hul aanslag rig. Ons mense is ook oningelig oor die geskiedenis van kommunisme in die twintigste eeu, waaronder die 100 miljoen mense wat in die Groot Gelykmaak gesterf het. Vanaf 1978 toe die SA Kommunistiese Party amptelik die doktrine van ‘n massa-oorlog (people’s war) omhels het, het honderdduisende mense reeds tydens Suid-Afrika se Groot Gelykmaak gesterf. In ons tyd verhewig die gewelddadige aanslag teen die blanke middelklas, waaronder natuurlik plaasboere. Tensy die linkse revolusie by ons gestuit word, gaan hy nog baie slagoffers eis.

‘n Verdere punt wat Miliband in sy boek maak, is dat die staatsmasjinerie ook nie eintlik vatbaar vir verandering is nie, selfs al kom ‘n ander party aan bewind. In die geval van Suid-Afrika, is ons hele staatsadministrasie natuurlik deur die ANC en Kommunistiese Party oorgeneem, sogenaamd “getransformeer”, dus sal selfs die DA geen hond haaraf kan maak indien hy ooit die verkiesing sou wen nie. Iets wat onder huidige omstandighede hoogs onwaarskynlik is.

Waarom dus nog hoegenaamd stem, indien ons weens ons getalle nie eintlik veel invloed by die stembus kan uitoefen nie? Is die HNP-slagspreuk, “Stem reg, bly weg” nie maar die regte nie? Ironies poog die leier van die HNP en verkose president van die Boere-Afrikanervolksraad, mnr. Andries Breytenbach, juis tans om ‘n afspraak met president Jacob Zuma te bekom. Alternatiewelik loods die Volksraad aansoeke in Suid-Afrikaanse howe en korrespondeer met die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie, ‘n liggaam wat deur die 1996-grondwet in die lewe geroep is.

Daarmee wil ek nie polemiseer nie en dis elkeen se goeie reg om die benadering te volg wat hy wil om Afrikanervryheid te herwin. Maar wat is nou eintlik die verskil daartussen om deel te neem aan die Suid-Afrikaanse regstelsel, voor regters wat deur die ANC aangestel word, en aan verkiesings deel te neem? Op ‘n manier het ek meer vertroue in die oppartydigheid van die Onafhanklike Verkiesingskommissie as in die onafhanklikheid van die regbank! Hoe dit ook al sy, daar bestaan ‘n klomp redes waarom ons aan verkiesings behoort deel te neem:

  • ons mag nie ‘n situasie skep waar bestaande partye soos die DA en selfs die Vryheidsfront Plus, wat samewerkende opposisie met die ANC bepleit, as “woordvoerders van die Afrikaner” optree nie;
  • daarmee saam, moet ‘n groepering soos Front Nasionaal in die SA parlement bestaan wat onverskrokke die herstel van Afrikanersoewereiniteit bepleit en nie net ‘n soort volkstaat wat behels dat ons almal na ‘n uithoek van die land moet wegtrek nie;
  • buitelandse politieke partye wat die Afrikanersaak goegesind is, verkies om met ‘n politieke party te skakel, eerder as buite-parlementêre organisasies;
  • die ANC, DA, EFF, Cope, ens., gebruik die politieke stelsel en belastingbetalersfondse om hul doelwitte te bevorder en ons sou ons benadeel indien ons nie dieselfde doen nie;
  • die parlementêre stelsel, asook verkiesings, bied aan ons die geleentheid om ons standpunte in die massamedia te stel en sodoende die heersende linkse ideologie teen te werk;
  • wêreldwyd verkies mense om aan verkiesings deel te neem tensy hulle met geweld van die stembus weggehou word, daarom gaan ‘n groot klomp Afrikaners in elk geval stem, ongeag wat boikotters te sê het;
  • as verkose politieke verteenwoordigers kan ons bande met buitelandse ambassades en moondhede smee, wat ons kan help om weer vryheid te verwerf;
  • die buiteland sal slegs na ‘n politieke party luister, nie na ‘n guerillagroep sonder verkose woordvoerders nie;
  • pleks van vrugtelose appèlle op die ANC te loods vir afsprake met ministers, kan eise vir eie skole, universiteite, hospitale, veiligheid en ander instellings regstreeks in die parlement gemaak word.

Die groot gevaar wat egter bestaan vir enige politieke party met verteenwoordigers in die Kaapse parlementsgebou, is dat hy “deur die ANC gebreinspoel word”, iets waarvan die ontleder RW Johnson die DA onlangs beskuldig het.

This is the real disaster, that the DA has been so brain-washed by the ANC that not only has it lost its way but it is no longer offering South Africans a real choice.

Ook die Vryheidsfront Plus het aspekte van ANC-denke verinnerlik en, soos Hannes Engelbrecht dit onlangs gestel het, het “Pieter Mulder die eenheidstaat met gemak omhels”.

Sulke “breinspoeling” en beïnvloeding deur die regerende party vind egter plaas weens ‘n gebrek aan ‘n intellektuele kultuur en ondeurdagte standpunte. Nóg die DA, nóg die VF Plus beskik oor ‘n alternatiewe visie vir die land en vir die Afrikaner en word daarom intellektueel deur die SA Kommunisteparty oorheers wie se propaganda hulle dikwels onbewustelik of klakkeloos napraat.

As Afrikaners en blankes nie bereid is om die Front Nasionaal in te stem nie, gaan ons huidige rampspoedige agteruitgang net versnel.

Tensy ons wakkerskrik, is die huidige Zimbabwe ons voorland binne tien tot twintig jaar, selfs gouer indien die EFF se skouspelagtige groei voortgesit word!

Front Nasionaal kort steeds fondse om aan die verkiesing deel te neem! Skenk geld aan die regterkant van ons webblad via bankoordrag, kredietkaart of PayPal.

Voetsole en veldskoene: Chris Jones oor versoening

revolution-360x564deur Leon Lemmer

Chris Jones is ‘n teoloog verbonde aan die Universiteit Stellenbosch (US). Hy het onlangs ‘n artikel oor versoening in Die Burger (28 Des, p 15) gepubliseer. Daar word berig dat hy die hoof van die US se kantoor vir moraliteit en morele leierskap is. ‘n Mens mag hom dus seker op sy spesialiteitsgebied toets. ‘n Probleem wat hom dadelik voordoen, is dat Jones ‘n eienaardige soort teoloog is. Sy benadering kan seker as na-modernisties beskryf word, as vloei-saam-met-die-stroom; dus as iets in die mode is, kan dit maar onderskryf word.

Jones gun homself hierdie skynbaar bandelose vryheid deur anders as tradisionele teoloë nie na die Bybel te verwys nie. By geleentheid het hy beweer “truths – and in particular Bible truths – are not fixed but wax and wane with the ebb and flow of each new society and culture”. Daarmee pluk Jones enige sprake van ‘n bonatuurlike mat onder die Bybel uit. Die Bybel is volgens hom blykbaar ‘n suiwer mensuitgedinkte en mensgeskrewe teks. Die rots waarop Jones gevolglik eerder bou, is Chris Jones. Op dié manier het hy voorheen sy mening oor bv die doodstraf en homoseksualiteit gelug.

Hierdie keer sê hy dat ons van ons troontjies moet afklim, ons afgode moet agterlaat en mekaar as gelykes moet omhels. Versoening vind glo net tussen gelykes plaas. Dit lyk vir my na ‘n doodloopstraatopsie, want die praktyk toon baie duidelik dat, ten spyte van al die propaganda wat die teendeel beweer, ons in baie opsigte (die opsigte wat wesenlik saakmaak) nie gelykes is nie. Ons moet ons nie laat mislei deur gelykverklaring eers voor die reg en daarna in die politiek (een mens, een stem) nie.

Selfs voor die reg is mense nie gelyk nie, want rykes kan beter regshulp as armes bekostig, sommige mense verstaan hofprosedure beter as ander, kan hulle beter as ander uitdruk en dus hulle belange beter beskerm, ens. Een mens, een stem is in baie opsigte ‘n gevaarlike klug, want mense verskil hemelsbreed in bv ingeligtheid en insig. Die meeste plaaslike kiesers, baie van hulle funksioneel ongeletterd, het geen benul van wat werklik belangrik is in die hede of met die oog op die toekoms nie. Hulle stem op grond van ras, propaganda/hoorsê, intimidasie, ens, in die waan dat hulle hier en nou bevoordeel gaan word.

Waar Jones wei en waarnatoe hy mik, is duidelik, want hy voer sy betoog met woorde soos weerloses, gemarginaliseerdes, verwondes, magteloosheid, uitsluiting, geregtigheid en waardigheid. Al die genoemde woorde word deesdae gebruik (eintlik misbruik) om ‘n saak ter bevoordeling van nie-wittes uit te maak en om wittes te benadeel. Dit is omdat die wittes vir nie-wittes, en veral swartes, se beweerde benadeling verantwoordelik gehou word. Jones se standpunt laat ‘n mens dink aan Sergey Nechayev (1847-1882) en François Furet (1927-1997) se frase “revolusionêre kategismus”. Volgens die HAT beteken kategismus: “Kort begrip … van die vernaamste leerstellinge van ‘n godsdiens.”

Jones gebruik ook ‘n woord wat ons nie in die ou Suid-Afrika gehoor het nie, naamlik voetsoolvlak. Deesdae word die destydse bevoordelingshiërargie soos volg voorgestel: veldskoenvlak heel bo, gevolg deur plakkie- en tekkievlak, en dan die heel laagste, voetsoolvlak. In die nuwe Suid-Afrika is dié piramide, soos dit ‘n revolusie betaam, omgekeer. Diegene op voetsoolvlak (swartes) is nou bo en kry ongekwalifiseerd simpatie, dié op plakkie- en tekkievlak (Asiate en bruines) ‘n mate van simpatie, terwyl dié op veldskoenvlak (wittes, veral Afrikaners/Boere, insluitende boere) verguis word.

Hierdie rondte verwys Jones darem wél na die Bybel, naamlik na die storie van Rispa wat aan God, en nie aan die koning nie, gehoorsaam was. Sy neem nie wraak nie, maar waak eerder oor die lyke van haar kinders. Hierdie verhaal kan op verskillende maniere vertolk word. Jones se uitleg is: Rispa “wórd die gesig van versoening en herstellende geregtigheid.” Godsdiens moet, volgens Jones, nie vir politieke doeleindes misbruik word nie. In hierdie opsig lê daar vir hom op die US-kampus ‘n groot sendingveld braak, want daar is van die rektor en die studentedekaan tot by die dekaan van die fakulteit teologie en ook in daardie fakulteit baie bevrydingsteoloë vir wie dit in die eerste plek nie om religie gaan nie, maar om politiek.

Op die US-kampus is die frase “herstellende geregtigheid” ‘n gewilde mode-frase by veral bevrydings- en (as daar van hulle oor is) ander teoloë. Met “herstellende geregtigheid” word beweer dat daar tydens apartheid (eintlik) geen geregtigheid was nie en dat hierdie positiewe waarde nou teruggebring moet word. Dit word in dieselfde konteks as transformasie, bemagtiging, regstellende aksie, ens, gebruik; dus ter bevoordeling van nie-wittes en benadeling van wittes.

Die revolusionêre aard van hierdie soort geregtigheid word deur Jones belig wanneer hy afwisselend ook die (blykbaar sinonieme) frase “radikale geregtigheid” gebruik; ook “radikale versoening”, wat plaasvind as mense “plekke met die ‘ander’ ruil”. Jones se ideaal van absolute gelykheid word hiermee bereik. Daarom plaas hy “ander” tussen aanhalingstekens. In die salige staat waarin almal gelyk/eenders is, word alle andersheid ontken. Die probleem is dat dit ‘n illusie is; dat (soos die tuin van Eden) so ‘n opset nie in die werklikheid aangetref word nie.

Naas “geregtigheid” vereis terme soos “agtergeblewe” en “gemarginaliseer” ook kwalifisering voordat hulle ondubbelsinnig tuisbring wat bevrydingsteoloë wil sê. Vir bevrydingsteoloë is die probleem dat “agtergeblewe” en “gemarginaliseer” nie duidelik maak of die betrokkenes deur eie toedoen of deur die laakbare gedrag van ander mense agter geraak het of uitgeskuif is nie. Om seker te maak dat dit nie op eersgenoemdes se eie slegtigheid dui nie, word daar dan by voorkeur van “agtergesteldes” gepraat. Dan is die bedoeling duidelik, naamlik dat hierdie mense agtertoe gedwing is, dus dat wittes verantwoordelik gehou word as nie-wittes nie op peil is nie.

Jones se vervreemding van die werklikheid blyk duidelik uit wat hy skryf: “Radikale versoening lei tot ‘n nuwe mensheid … Hierdie núwe mensheid word dikwels gebore in die moeilikste situasies – deur te vergewe, te herstel en te genees.” ‘n Voorbeeld hiervan vind hy dan waaragtig in die naloop van die Reitz-4-episode, wat in werklikheid ‘n geval van grootliks onskuldige studentepret was. In daardie episode is niemand gedood of beseer nie en niemand het werklik skade gely nie, maar die gebeurtenis is ter inkriminering van blankes gewetenloos uitgebuit.

Maar Jones stu voort met nog frases: “deernisvolle geregtigheid” en “radikale transformasie”. Ook: “Deur radikale versoening en herstellende geregtigheid kry mense al meer heelheid.” Jones verwys ook na “ware versoening, genesing en herstel.” Dit sluit aan by die gewilde sinspeling dat daar tydens apartheid (net) gebrokenheid was en dat die wittes siek was en genees moet word.

Soos baie ander skrywers kon Jones in Desember nie iets publiseer sonder om gunstig na Nelson Mandela te verwys nie: “Mandela was iemand wat op profetiese wyse sy lewe vir vryheid en versoening geoffer het, en as president politieke integriteit en sterk waardes soos geregtigheid, vergifnis en menswaardigheid vir ons nagelaat het.” Let op die onnodige gebruik van die tipiese teologiese term “profetiese”. Let ook op die insinuasie dat Mandela soos ‘n messias/verlosser gesterf het om vir ons daardie rits wonderlike waardes te laat beërwe. In die Wikipedia word daarenteen beweer dat Mandela aan ‘n longkwaal dood is.

Wat ek ironies vind, is dat die militante Mandela, wat deur Jones as die toonbeeld van versoening opgehemel word, dit baie duidelik gemaak het dat versoening nie van albei kante, wit én swart, moet kom nie, maar net van die blankes se kant af. Nog meer ironies is dat Mandela ‘n “Reverend Jones” direk teenspreek: “Over and over, he [Jones] preached the importance of reconciliation – implying that it was we who needed to reconcile ourselves to the whites” (Long walk to freedom, London: Abacus, 1995, p 537).

Jones se gevolgtrekking is: “Ons land sal meer effektief op die pad van radikale versoening moet vorder.” Is die idealistiese absolute gelykheid van die gespreksgenote hiervoor ‘n noodsaaklike voorwaarde, soos Jones beweer? ‘n Voorspoedige, veilige land sou myns insiens veel eerder die teelaarde vir die versoening van sy gelukkiger inwoners kon wees. Vir so ‘n land is ‘n heeltemal ander politieke grondslag as die huidige een egter noodsaaklik.

Dit sou versoening bevorder as ook van die dwaasheid van politieke korrektheid afgesien word en daar direk gesê word hoe sommige van ons landgenote kan verbeter. Daar het die onsinnige gewoonte posgevat dat net die wittes sonder ophou sleggesê kan word. Daarenteen mag nie-wittes nie op hulle ooglopende tekortkominge gewys word nie. Dit is heeltemal moontlik dat die een party meer rasioneel oor versoening kan dink en dus beter weet hoe om te versoen as die ander party, wat geneig kan wees om instinktief te reageer en te roem op etniese meerderheidsteun. Kwantiteit as sodanig kan egter nie ‘n tersaaklike bydrae tot versoening lewer nie.

‘n Bekende beeld wat dikwels gebruik word, is dié van die handgeweefde mat. Die koper wat die mat ontvang, kyk graag na die bokant, die mooi kant. Die arbeider wat die weefwerk gedoen het, is baie bewus van die onderkant, wat nie so mooi is nie. Suid-Afrika het grootliks onverdiend in die skoot van die swartes geval. Jones skaar hom aan hulle kant en dink wat hulle doen, is mooi. Daarenteen word diegene onder wie se leiding die land opgebou is, die wittes, deur Jones minder mooi voorgestel, al word ondernemingsgees en voortreflikheid veral by hulle aangetref.

‘n Variasie hierop is diegene, soos Jonathan Jansen, wat bekommerd is oor hoe die relatief talentloses die skoolstelsel ervaar. Daarenteen bekommer ek my oor die begaafde leerlinge wie se talente in ‘n uitsiglose skoolstelsel versmoor word; daardie mense wat die leiding kan neem om die land uit die moeras te sleep.

Dit lyk asof Jones net vir die wittes preek. Dit verbaas my altyd as iemand ernstig voorgee dat hy sy etnisiteit dermate ontgroei het dat hy geen poging aanwend om vir sy identiteitsgenote in die bres te tree nie. Dat daar militante, hardegat swartes is, soos hierbo uitgewys is, is ‘n feit. Hoekom nie direk vir nie-wittes, veral swartes, sê dat sommige van hulle moet ophou om af te breek wat onder wit bewind opgebou is en dat hulle gerus ook kan ophou om die wittes te treiter, te besteel, te benadeel en uit te moor nie? As daar wesenlike resultate na sodanige oproep is, sal dit ‘n hupstoot aan versoening gee.

Die reg op lewe is die fundamenteelste mensereg. Slegs lewende mense kan al daardie ander mooi klinkende menseregte geniet. Dít gee ‘n ander perspektief op die woorde van Antjie Krog waarmee Jones sy artikel afsluit: “Stukkie vir stukkie sterf ons in versoening.”

Joe Slovo se revolusie in 6 bedrywe

Die afgelope tyd is dit asof die werklikheid stadig besig is om by Afrikaners in te sink. Selfs in die Nasperskoerante is daar deesdae min van die blinde lofsange aan ons “wonderlike grondwet” wat so tien, vyftien jaar gelede algemeen in die blaaie van Beeld, Die Burger en Rapport gevind kon word.

Die “wonderlike grondwet” bevat geen artikel wat eiendomsreg beskerm nie. Die onlangse Onteieningswet sien daar taamlik sinister uit en met rede. Dit is bedoel om die beplande grondgryp glad te laat verloop.

Ewe kommerwekkend is dat iemand soos Max du Preez, wat al dekades lank as kulturele marxis en propagandis help om die land al hoe meer radikaal na links te sleep, vandeesweek openlik verklaar dat “ons by Zimbabwe se florerende plase kan gaan leer”. In die Engelse koerante met hul groot getalle swart lesers, bepleit hy drastiese optrede teen Afrikaanse boere.

Ons is tans besig om die vrugte te pluk van die verwarring wat in die vroeë negentigerjare geheers het. Niemand het toe mooi besef wat aangaan nie. Die media het Mandela as ‘n Messias opgehemel en om die rugbywêreldbeker te wen, was al doelwit wat daar bestaan het.

Dat daar destyds ‘n duistere spel aan die gang was, is gewis. Uit vele van mnr. FW de Klerk se onlangse uitsprake blyk dit dat hy met vooraf bedagte rade opgetree het en waarskynlik nou met vreemdelinge saamgewerk het om die land se kiesers om die bos te lei en die SA Weermag buite aksie te stel. Waar het jy al gehoor van ‘n leier wat sy eie generaals afdank terwyl sy vernaamste vyand hom met geweld dreig?

Dis asof al die stukke van die legkaart nou eers in plek val. Soos ‘n drama wat stadig voor ons op die verhoog ontvou, kan ons sien hoe die revolusie voor ons afspeel. Aanvanklik was dit huiwerig, subtiel, maar gaandeweg kry die verhaal sy loop en kan ons nou sien hoe ons op die ontknoping afstuur. Die dramatiese finale bedryf lê nog voor.

Wat gaan ten einde laas van Afrikaners word?

Geen kommunistiese revolusie waartydens die land se bates onder dwang van een groep na ‘n ander verplaas word, het nog sonder grootskaalse geweld of selfs volksmoord plaasgevind nie. Die haat wat daar vir dekades jeens Afrikaners – “apartheid” is eintlik maar net ‘n metoniem vir “Afrikaners” – aangeblaas is, moet een of ander tyd tot uitbarsting kom.

Die afgelope paar dae het ek my verdiep in die geskiedenis rondom die Nasionale Party se kapitulasie in die vroeë negentigerjare, asook die planne van die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty en sleutelfigure soos Joe Slovo en Ronnie Kasrils.

Tydens Operasie Vula het die hoof van die Nederlandse Anti-apartheidsbeweging, Connie Braam, die ANC en SAKP gehelp om tonne wapentuig in die land in te smokkel. Die plan was om, terwyl onderhandelings tussen die NP en ANC plaasvind, Suid-Afrika met geweld oor te neem. Destyds het die polisie die plan gefnuik, maar niemand weet wat intussen van daardie wapens en plofstof geword het nie. Dalk word van die wapens deesdae in plaasmoorde en huisrooftogte gebruik?

Dit word allerweë erken dat Slovo die meesterbrein agter die Suid-Afrikaanse revolusie was. Tesame met Joe Modise, het hy die ANC se terreurmag, Umkhonto we Sizwe, aangevoer. Slovo en ander het in die tagtigerjare die moontlikheid raakgesien om Afrikaners te verdeel deur veral die liberale skrywers en intellektuele van die res van die volk te vevreem. Hulle moes gebruik word om die weermag en veral die dienspligtiges te ondermyn. Vandaar die Dakar-byeenkoms van 1987 waar die ANC en SAKP die Afrikaanse skrywers en ‘n politikus soos Van Zyl Slabbert geparadeer het. Intellektuele besoekers aan die destydse Sowjetunie of Kuba is mos op soortgelyke sirkusagtige wyse aan die Westerse media vertoon. Kom, spring nou deur die ring, skrywertjies.

Om te onderhandel, is gesien as maar net ‘n eerste stap in die magsoorname, of soos dit in ‘n destydse dokument van die SAKP gestel is: The path to power. Waarskynlik het Slovo die dokument opgestel. Daarin stel hy dit klinkklaar dat daar ‘n soort staats- of magsgreep moet plaasvind in die vorm van wat hy op Engels ‘n seizure of power noem. Dié dokument het in 1989 verskyn. Omdat daar reeds agter die skerms onderhandelings tussen die NP en die ANC aan die gang was, bespreek hy insgelyks die moontlikheid van ‘n “onderhandelde skikking”. Onthou, dit was nog voor De Klerk aan bewind gekom het en beslis voor Mandela se vrylating.

Slovo praat egter nie van ‘n onderhandelde skikking nie, maar van ‘n “onderhandelde magsoordrag” (negotiated transfer of power op Engels). Van die begin af het hy dus twee moontlikhede voorsien: 1) ‘n revolusionêre staatsgreep na die klassieke kommunistiese model, of 2) ‘n onderhandelde magsoordrag soos daar uiteindelik plaasgevind het.

Die punt is egter dat, ongeag die manier waarop mag verkry sou word, die uiteinde steeds die “revolusionêre transformasie van die maatskappy” sou wees. Soos Slovo dit stel:

We should be on our guard against the clear objective of our ruling class and their imperialist allies who see negotiation as a way of pre-empting a revolutionary transformation.

Slovo was bang dat daar te vroeg onderhandelings sou plaasvind alvorens die revolusionêre beweging magtig genoeg was om sy wil te laat geld en wat daarom ‘n uiteindelike kommunistiese revolusie sou stuit deur bloot sekere hervormings aan te bring.

Terugskouend kan ‘n mens nou sê dat die Suid-Afrikaanse revolusie presies volgens Slovo se plan verloop het – en steeds sy gang gaan! Dis ‘n revolusie in ses bedrywe wat ons só kan opsom:

  1. Die vyand word verdeel. Omdat die NP, KP, NP, asook die skrywers, akademici en die breë Afrikaanse publiek in elk geval besig was om soos kat en hond onder mekaar te baklei, was dit nie eens nodig vir Slovo, Kasrils en ander om verdeeldheid te saai nie.
  2. Die onderhandelde magsoordrag vind plaas. Aanvanklik het Tertius Delport, die NP se hoofonderhandelaar, weerstand gebied en wou sekere waarborge vir minderhede in die grondwet ingeskryf sien, maar De Klerk dank hom summier af. Daarna gee hy vir Roelf Meyer carte blanche om enigiets te “onderhandel” wat vir die ANC aanvaarbaar sou wees. Hiermee is Slovo se wildste drome bewaarheid en soos Cyril Ramaphosa dit destyds gestel het, “gee die Boere die plaas weg”.
  3. Die staatsadministrasie, waaronder ook die weermag, polisie en die staatsmaatskappye soos Eskom, Transnet, Telkom, die N.O.K., ens., word omvorm en van Afrikaners gesuiwer. In die praktyk het Umkhonto we Sizwe die weermag en die polisie oorgeneem.
  4. Beheer oor die SAUK, die skole en universiteite stel die revolusionêre in staat om die bevolking na willekeur te breinspoel. Oordrewe voorstellings van blanke en Afrikanerboosheid tydens “apartheid” word oor en oor uitgesaai en ook in die skoolleerplanne opgeneem. Die akademiese vryheid wat die kommuniste in staat gestel het om hul idees so te sê vrylik onder die NP-regering te bevorder, word nou beëindig. Alle pro-Afrikaanse en pro-Afrikaner-intellektuele word uit die universitêre stelsel verban en slegs diegene wat aan die revolusie onderdanig is, word voortaan geduld.
  5. Ontwapening. Die nuwe wapenwet wat enkele jare gelede ingestel is, asook die afskaffing van die kommando’s, had ten doel om ons weerloos teenoor staatsgeweld te stel. Soos die Amerikaanse kommentator Alex Jones dit al telkens gestel het, vaardig alle totalitêre bewinde wette uit om hul burgers te ontwapen. Wanneer die staat ‘n monopolie op wapenbesit bewerkstellig het, gaan die diktator of revolusionêre bewind tot optrede oor.
  6. Tydens die sesde en finale fase van die revolusie vind daar, soos in Zimbabwe, ‘n grondgryp en grootskaalse onteiening of nasionalisering plaas. Daarmee word die rug van die vyandelike groep – in dié geval die Afrikanervolk – gebreek. Óf hulle vlug landuit met slegs die klere aan hul lywe, óf hulle word in konsentrasiekampe ingejaag waar hulle weens hul reeds bewese boosheid en rassisme die geregverdigde “straf van die verdrukte massas” moet verduur. Onder sulke omstandighede is volksmoord natuurlik nie die uitsondering nie, maar eerder die reël.

Soos Slovo dit in 1989 gestel het:

As always, we Communists, together with our brothers, sisters and comrades in the liberation alliance, will remain at our posts however long the road to victory. The perspective of a protracted struggle can never be abandoned. But we are also convinced that the situation has within it the seeds of a sudden transformation. We must prepare ourselves, and be ready. Our watch words are unity, organisation and struggle.

Tans gaan ons die laaste bedryf van die revolusie binne: grondonteiening en die finale vernedering en uitwissing – hetsy fisiek, hetsy geestelik of albei – van die Afrikanervolk.

Die meeste mense voel reeds intuïtief aan dat daar iets drasties in die land fout is. Die teks vir hierdie drama is jare gelede al geskryf en ons strompel fatalisties na ons beplande ondergang voort. Dit herinner my so effens aan die beroemde roman van Gabriel Garcia Márquez, Kroniek van ‘n aangekondigde dood. Ons weet reeds wat die einde van die storie is, maar stap vir stap moet ons die hele tragiese verhaal beleef.

Soos in ‘n nagmerrie, poog ons vergeefs om wakker te word, maar voel magteloos. Immers is ons oor jare gekondisioneer om hierdie soort slawetoestand te aanvaar. Die groep mense wat hulle van ons meester gemaak het, is uitgeslape, gewetenloos. Die meeste Afrikaners mor tevergeefs oor Jacob Zuma terwyl hy waarskynlik ‘n blote marionet of figurant in die hele drama is. Hulle stem almal vir mev. Helen Zille wat haarself onlangs in ‘n toespraak onthul het as een van die meesterbreine agter die revolusie, ten minste op dieselfde vlak as Joe Slovo of Ronnie Kasrils.

Arme Afrikanerskape wat so blind vir die werklikheid is, selfs al huiwer die mes al by hul kele.

Wat staan ons te doen?

Afrikanerskape en die tweede revolusie

Om Afrikaners dop te hou, is omtrent soos een of ander riller uit Hollywood. Jy weet daar gaan netnou ‘n monster uit die kas klim om die onskuldige held of heldin aan te val, maar jy kan niks doen om hom of haar te waarsku nie. Soos in daardie ou, rokerige bioskope van weleer, begin die kinders al waarskuwingskrete uiter, maar helaas is die figure op die silwerdoek doof.

Behalwe in dié geval gaan dit nie oor ‘n enkeling se lot nie, maar oor dié van ‘n hele volk van ongeveer drie miljoen mense. Soos slaapwandelaars strompel hulle horende doof en siende blind voort, en skynbaar gaan niks tot hulle deurdring nie. Eers het hulle mnr. FW de Klerk blindelings gevolg en nou is dit ‘n Johannesburgse joernalis van Duits-Joodse afkoms wat tans in Kaapstad woon, mev. Helen Zille.

Kom ons speel die Hollywood-riller net so effens terug tot in 1983. In daardie jaar was ek nog besig om my Meestersverhandeling te voltooi en het ek deeltyds by Telkom in Rosebank, Johannesburg, gewerk. Rondom my het ‘n hele horde onskuldige, naïewe Afrikaners in hul semistaatsinstelling gewerskaf en meesal op erg burokratiese wyse allerlei reëls en prosedures gevolg. Gee vir ‘n Afrikaner ‘n reël en hy lê hom daarby neer.

Ewenwel, op ‘n goeie dag besluit ek om die twee of drie mense in my kantoor ‘n bietjie nader oor die ANC in te lig. Die hele geskiedenis van die Rivonia-verhoor, die lewenslange vonnis vir Mandela, asook Winnie Mandela wat so dan en wan ingeperk word, maar wat tog op ‘n dag ‘n groepie van ons studente op die Wits-kampus kom toespreek het.

My onmiddellike hoof by Telkom – ek meen sy naam was mnr. Johan van der Walt – het op daardie stadium nog nooit van die ANC gehoor nie. Trouens, die algemene gevoel wat ek gekry het, is dat my toehoorders gedink het daar was iets fout met my omdat ek hierdie dinge weet! Afrikanerskape werk in hul sosialistiese staatsdiensparadys by Telkom, Transnet, die Ontvanger van Inkomste, die polisie, die weermag en natuurlik die res van die burokrasie in Pretoria en steur hulle nie aan enige donker wolke op die horison nie.

Reg binne daardie kantoor was daar sekere spore van die komende verandering reeds te bespeur, vir die fyn waarnemer! Die blanke Afrikaanse liasseerklerk is telkens deur haar werklas of haar eie domheid oorweldig, waarna twee swart liasseerklerke naas haar op dieselfde posvlak aangestel is. Op ‘n dag kom sy by ons kantoor ingewals en verklaar so ewe: “Hulle het vir my twee meide gegee om my by te staan.” Vir ons almal was dit duidelik dat “die twee meide” glad nie onder daardie indruk was nie en haar as ‘n gelyke gesien het.

Daar was ook ‘n ouerige swart bode by Telkom in Rosebank. Hy het so ‘n blou stofjas gedra, as ek reg onthou. Tydens teetyd elke oggend het hy hom in die destydse Rand Daily Mail, die liberale koerant waar mev. Helen Zille ‘n verslagggewer was, verdiep. Ek kon sien hy slurp alles op. Anders as sy Afrikanerkollegas wat al hul pensioene oor twintig of dertig jaar kon uitwerk, het hy geweet wie die ANC is. Hy het elke oggend mev. Helen Zille en Alistair Sparks, die redakteur en ‘n groot Afrikanerhater, se propaganda gelees en geglo dat die revolusie wel sou kom.

Mnr. Johan van der Walt het ‘n sogenaamde “B-baan-matriek” gehad, as ek reg onthou. Hy was nie baie produktief nie want hy was alewig besig om allerlei privaatprobleme in werkstyd op te los, soos om ‘n nuwe motor te koop of ‘n swembad by sy huis op Alberton te laat insit. Die Kreepy Krauly wat soms teen die kant van die nuwe swembad vassit, het hom dosyne oproepe na die swembadmense laat maak en uiteindelik het hulle dit vir hom met ‘n Barracuda vervang.

Een oggend het hy my wel “oor die kole gehaal”, soos hy dit gestel het, omdat ek tien minute laat was. Hy het nie veel van my gehou nie, want ek het oor te veel bedenklike kennis beskik, onder andere oor die ANC en wat Winnie Mandela dink.

As ek destyds vir mnr. Johan van der Walt sou gesê het: oor minder as tien jaar gaan mnr. PW Botha nie meer president wees nie en gaan sy opvolger, mnr. FW de Klerk, jou oortuig om vir jou eie ondergang te stem, sou hy seker gedink het ek is nog meer eienaardig. As ek verder sou gegaan het en hom vertel het dat daar in die toekoms weens regstellende aksie geen blanke Afrikaners meer by Telkom sou werk kry nie, sou hy seker daar en dan die psigiatriese afdeling van die Johannesburgse Algemene Hospitaal gebel het om my te laat toesluit.

Intussen is die wolwe – soms letterlik in die vorm van geweldsmisdadigers – onder die Afrikanerskape losgelaat. Van die soort sosialistiese paradys en lewenslange, voorspelbare loopbane wat daar destyds bestaan het, het daar bloedweinig oorgebly.

Ek verstout my egter om te sê dat die Afrikaner nog nie sy skaapagtigheid afgeskud het nie. ‘n Week of tien dae gelede skryf iemand vir my op Facebook: “Die Afrikanerleiers het ons uitverkoop. Nou gee ons Helen Zille ‘n kans.” Agter my rekenaarskerm het ek my byna dood gelag. Mev. Helen Zille, van die Rand Daily Mail, wat destyds blykbaar ‘n ANC-lid was en saam met ‘n hand vol linkse Engelse en Jode die propaganda vir radikale verandering in ons land geskryf het… sy gaan die Afrikaner red!

Blykbaar het een van die grootkoppe in die DA reeds in die gange van die parlement onlangs opgemerk: “Daar is nie meer plek vir die Afrikaner in Suid-Afrika nie.” Ons gaan verdwyn, is so min of meer die boodskap.

En daarvoor gaan ons mense stem! Die Afrikanerskape stel nooit teleur nie.

Maar koms ons speel nou die riller effens vorentoe. Dis nie meer 1983 nie, maar 2007. Ek eet middagete saam met Tim du Plessis, die destydse redakteur van Rapport, in Melville. Op ‘n stadium wentel die gesprek na Jacob Zuma, wat op daardie stadium in allerlei hofsake oor die wapentransaksie verstrengel was. Ek sê toe vir hom dat ek dink mnr. Jacob Zuma gaan die volgende ANC-leier en later president van die land word.

“Nee wat,” seg Tim. “Dis net ‘n aweregse persoon soos jy wat so iets kan uitdink. Zuma het nie ‘n kat se kans om ooit leier van die ANC te word nie, wat nog te sê president van die land.”

Ek kry so ‘n gevoel van déjà vu. Hier is nog ‘n Afrikaner met sekerhede oor die toekoms, soos daardie Telkom-werknemers van destyds. Sover ek weet, kom Du Plessis van Klerksdorp af. Hy het sy hele lewe lank nog net by Naspers gewerk, die Telkom van die perswese. Behalwe dat selfs Naspers al regstellende aksie toepas en hul middeljarige blanke mans afbetaal om deur bruines vervang te word. Nog net nie vir Du Plessis nie. Miskien hou hulle hom daar aan as ‘n soort apartheidsoewenier, ek weet nie.

In Beeld lees ek mos onlangs iets in die trant van: “Die DA-burgemeester van Midvaal, Timothy Nast, het die Afrikaanse skole oorreed om van hul apartheidsname ontslae te raak.” Volgens dieselfde berig is 88% van die ouers ten gunste van naamsveranderings vir die skole. Blykbaar is Nast ook, nes mev. Zille,  van half-Duitse afkoms en was vandeesweek op Twitter gebelgd toe ek hom ‘n Engelsman noem.

In elk geval, of jy nou half-Duits, Brits, Joods, Portugees, Grieks, of wat ook al is, jy kan verseker wees dat Afrikanerskape jou blindelings sal volg, vir jou sal stem of die mooi voorspellings wat jy oor die toekoms in jou Nasperskoerant maak, vir soetkoek sal opeet.

Die vermaarde Afrikaanse violis, Zanta Hofmeyr, het op ‘n keer vir my gesê: “Jy moenie te goed wees nie.” Daar is wel briljante Afrikaners, mense met leierseienskappe. Mense wat nie net ‘n B-baan-matriek het nie. Wat ‘n bietjie meer van die wêreld as die Kreepy Kraulies van Alberton verstaan. Om een of ander vreemde rede, hou Afrikaners nie van hulle nie. Afrikanerkrewe; ons trek mekaar in die emmer af.

Moenie te goed wees nie. Moenie te veel weet nie.

Mev. Helen Zille, soos Timothy Nast op Midvaal, veg nou éérs hard teen apartheid. Min of meer alles wat Afrikaans is, is simbole van apartheid en daarom uit die bose. Hulle leef in die verlede, in 1983, toe die anti-apartheidsbeweging internasionaal hoogty gevier het – sonder dat die Afrikanerskape eens daarvan geweet het.

Omdat ek ‘n patriotiese Afrikaner is wat trots is op my taal, kultuur, letterkunde, geskiedenis en alles wat daarmee saamhang, beskuldig mense my daarvan dat ek “in die verlede leef”. Juis nie. Soos in 1983, word ek deur die hede en ons potensiële toekoms geboei.

Die beroemde miljardêrbelegger uit die VSA, Warren Buffet, het mos gesê: “Die uitsig in die truspieël is altyd helderder as deur die voorruit.” Naspers en die DA kyk alewig in die truspieël. Daarom sien hulle nie wat nou besig is om te gebeur nie.

Een van die merkwaardige dinge wat die afgelope paar jaar plaasgevind het, is dat die ANC ‘n byna volledige Zoeloe- etniese party geword het. Onlangs in die Business Day kla Aubrey Matshiqi steen en been daaroor. Die hele droom van ‘n “reënboognasie” wat deur die alliansie van Xhosas en linkse Engelse en Jode uitgedink is, en waaroor Naspers steeds sanik, het eintlik volledig skipbreuk gelei. Ferdi Greyling van Beeld is al ‘n senuweewrak soos die gebrek aan “nie-rassigheid” by die ANC hom kasty.

Miskien werk “nie-rassigheid” in die Britse Bantoestan, Lesotho, waar Prins Harry van Brittanje gereeld besoek by etniese Sotho’s aflê. In elk geval swymel die Naspers-koerante nog meer oor die rooihaarprins as oor die Zille-dinastie in Kaapstad.

Die DA en waarskynlik die pas gestigte Agang van me. Mamphela Ramphele, het die draers van die vorige ANC-visie vir Suid-Afrika geword. Geen wonder mev. Zille is so trots op haar “ANC-verlede” nie, want sy staan gister se ANC-idees voor. Dit is die multikulturele stelsel wat dr. Angela Merkel van Duitsland as ‘n “mislukking” beskryf het, maar waaraan die Amerikaners en die Britte verbete vasklou.

Vanaf 2007 het Jacob Zuma ‘n onverwagte tweede revolusie binne die ANC laat plaasvind, dié van ‘n magsverskuiwing vanaf die Xhosa-Engelse groepering na die Zoeloes.

Vir ons hou dit enorme implikasies in. Indien Afrikaners bereid sou wees om, nes die Zoeloes, binne ‘n bepaalde party onder intelligente en vooruitstrewende Afrikanerleierskap te groepeer, kan ons deelneem aan die nuwe etniese politiek in Suid-Afrika.

Dis nou die ou ANC (Zille/Ramphele) teen die nuwe ANC (Zuma). Kan Afrikaners nie ‘n derde speler in hierdie liga word nie? Elke ander etniese groep in die land tree in sy eie belang op, behalwe ons.

Ons is mos Afrikanerskape. Siende blind en horende doof.

Ons vertrou veral nie mense wat te goed ingelig is nie. Ons verkies middelmatigheid. Iemand soos Zille met haar soort Benoni-sjarme, opgesmuktheid en Hollywoord-tabberds met slepe wat sy parlement toe aantrek.

Moenie te goed wees nie.

ANC se revolusie verloop volgens plan

‘n Mens kan nie anders as om ‘n bewondering vir die ANC en SAKP te hê om te sien hoe hul revolusie, wat jare lank in Moskou, Londen, Oos-Berlyn en ander stede beplan is, stap vir stap geïmplementeer word nie. Wie sou kon dink dat die blanke Afrikaanse skole uiteindelik gedwing gaan word om ook te staak soos die gebruik in die swart woonbuurte is? Maar die gedwonge sluiting van ons skole is maar een revolusionêre simptoom van vele.

Ander simptome van revolusionêre vordering deur die ANC/SAKP/Cosatu-alliansie is grondhervorming en boere wat binnekort vyftig persent van hul bates en inkomste met hul werkers sal moet deel, die verdieping van regstellende aksie en swart bemagtiging, die gebruik van geweldsmisdaad om ons mense te laat uitmoor en oorsee te verdryf, asook ‘n nasionale dienspligstelsel wat bedoel is om die vrugte van die revolusie met geweld te kan verdedig.

Daagliks staan ‘n mens verstom oor die ongelooflike naïwiteit van die destydse Afrikanerleierskap wat sonder slag of stoot die hele land en infrastruktuur aan ‘n revolusionêre bende ballinge vanuit Londen en Oos-Europa oorhandig het. Maar ook die gewone Afrikaner wat vandag skynbaar sy oë sluit vir die revolusie wat in radikalisme en intensiteit toeneem, ontken die werklikheid wat hom as’t ware elke dag oor die kop slaan. Soos die spreekwoordelike potpadda waarvan die water gaandeweg al hoe warmer word, sit almal en wag dat die volgende fase van die revolusie oor hulle spoel.

Wat moet nog gebeur vir mense om wakker te skrik? Moet daar Rooi Wagte soos tydens Mao se kulturele revolusie by elke skool opdaag – eintlik gebeur dit reeds – om ons kinders as kanonvoer vir die revolusie weg te voer? Moet plase een vir een beset word en die eienaars onder bestuur van die revolusionêre staat geplaas word? Moet die hamer en sekel op die sewe-uurnuus op TV gehys word? Eintlik is ons mense al so gekondisioneer en so gewoond aan die hamer en sekel dat hulle skaars agterkom hoeveel dit in die massamedia vertoon word.

Die huidige landwye staking van staatsdienswerkers wat binnekort deur Cosatu se lede in die privaatsektor aangevul gaan word, verteenwoordig nog ‘n klassieke simptoom van oplaaiende revolusionêre energie. Die linkse leiers van die vakbonde – Cosatu en ander se bande met die SAKP is oorbekend – kry tereg die indruk dat hul mag besig is om toe te neem. Hulle wil die meer gematigde elemente in die ANC dwing om groter salarisverhogings toe te staan, asook ‘n meer linkse beleid oor die algemeen toe te pas.

Die Afrikaner is met sy rug teen die muur. Ons sal moet besef dat die veranderingsproses, die “transformasie” (wat al jare lank ‘n eufemisme vir revolusie is), reeds veels te ver gevoer is. Onder die huidige omstandighede gaan ons nie kan oorleef nie. Die honderdduisende blanke en Afrikanerwerkloses, waarvan vele reeds in plakkerskampe woon, is die stille getuienis van die revolusie wat ons stuk vir stuk van ons ekonomiese kanse en menswaardigheid ontneem.

Die revolusionêre van die ANC/SAKP weet baie goed dat ons hulle vyand is. Hulle gebruik oor en oor die term “vyand”. Danksy sy leierloosheid, gebrek aan eerlike media en verskynsels soos Angus Buchan wat mense in godsdienstige euforie dompel, is die Afrikanervolk vandag so werklikheidsvreemd dat hy nie agterkom dat sy vyand besig is om hom stelselmatig te vernietig nie.

Die hoop beskaam egter nie dat mense deur die toenemende wanorde gaan agterkom dat “alles nie pluis is nie”. In die destydse kommunistiese Oos-Europa het ons gesien hoe mense se denkbeelde volledig deur die revolusionêre bepaal kan word wat die media, skole en universiteite beheer, maar dat gesonde verstand tog iewers die individu soos ‘n klein stemmetjie in sy agterkop begin pla.

Indien u vandag wonder waarom ons skole vir die eerste keer in die geskiedenis nie funksioneer nie en wat presies die betekenis van ‘n “algemene staking” in die geskiedenis van linkse revolusies is, dan is daardie stemmetjie in u agterkop besig om met u te praat.

Dit is so belangrik dat elkeen van ons wat aan die breinspoeling van die afgelope anderhalf dekade ontkom het en helder kan sien wat gebeur, met mekaar moet kommunikeer en ook moet organiseer om die aftakelingsproses te stuit.

Alvorens dit heeltemal te laat is.

игры девочкамАлександр Фильчаков прокурор