Die openbare uitsaaier RSG (Radio Sonder Grense) begin al hoe meer om die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty te vergoeilik en in sy luisteraars se kele af te druk.
Etiket: Piet Croucamp
Dan Roodt: Ope brief aan elke christen in Suid-Afrika, deel 1
Die Hooggeregshof in Johannesburg het vandeesweek uitspraak gelewer en openbare skole verbied om “slegs een godsdiens” tydens saalopeninge of ander tradisionele aktiwiteite toe te laat. ‘n Skool mag ook nie meer ‘n christelike etos aanneem nie, maar moet iets anders in die plek daarvan stel, wat kan wissel van die mengkultuur (soos dit in Swede bekendstaan) tot Islam of marxisme-leninisme. Daarmee het die hof ten gunste van OGOD, oftewel Organisasie vir Godsdienste-Onderrig en Demokrasie, bevind, sodat aggressiewe ateïste soos Piet Croucamp van “God-is-breindood“-faam oorwinning gekraai het.
Tans word daar gepoog om die uitspraak so te plooi dat dit bloot daarop sou neerkom dat “alle godsdienste in skole gelyk verklaar is”. Soos ons al met “taalgelykheid” in ons land gesien het, is “alle diere gelyk, dog sommige meer gelyk as ander”, om nou George Orwell in sy beroemde Animal Farm aan te haal. Net soos wat Engels meer gelyk as Afrikaans is, sal linkse ateïsme en Islam meer regte as die christelike geloof op skool geniet. Daar word bespiegel dat ons skole soos in Saoedi-Arabië of ander Moslemlande voortaan geen blyk van ‘n kruis op hul skoolwapen mag vertoon nie, dat skoolliedere met christelike inhoud gewysig moet word en dat selfs gedigte deur Elisabeth Eybers of Van Wyk Louw met christelike of godsdienstige temas nie meer in die kurrikulum aanvaarbaar gaan wees nie. Die eerste strofe van Eybers se treffende Kersgedig, “Maria”, sou byvoorbeeld nie meer in ‘n openbare skool gelees of behandel mag word nie:
‘n Engel het dit self gebring,
die vreugde-boodskap – en jy het
‘n lofsang tot Gods eer gesing,
Maria, nooi uit Nasaret!
Ook die studie van skilderye in die kunsklas word hierdeur geraak, want soos almal weet is die hele Westerse skilderkuns deurtrek van christelike verwysings en simbole. Dit sou vervang moet word met nie-christelike of antichristelike kuns waarvan daar natuurlik in die twintigste eeu ‘n enorme hoeveelheid geproduseer is.
Dit ly geen twyfel dat dié aanval op veral die Afrikaanse skool — daar is geen Engelse skole as teenpartye gedagvaar nie — georkestreer is nie. Binne ‘n dag of wat ná die uitspraak is ‘n grootskaalse propagandaveldtog op RSG en die program “Praat saam” van stapel gestuur waarin Piet Croucamp, die godloënaar en djihadis, die onmiddellike implementering van die hofuitspraak bepleit het. Volgens Croucamp gaan dit oor “verdraagsaamheid”, ‘n begrip wat vir hom beteken dat ander hulle by sy verwronge en beledigende opvattinge moet aanpas.
Weereens is dit Orwelliaans, want onverdraagsaamheid en hatigheid teenoor die christelike geloof, waardes en kultuur, selfs onverbloemgde Boerehaat, word nou in die naam van “verdraagsaamheid” aangebied.
Oor die afgelope twee of drie eeue was dit slegs marxis-leniniste en islamitiese djihadiste wat die beoefening van die christelike godsdiens verbied of belemmer het. Sedert die begin van die huidige konflik in Sirië, waar van die vroegste christelike gemeenskappe ter wêreld in Romeinse tye ontstaan het, is daar vele kerke en kunswerke deur die Islamitiese Staat-groep vernietig. Duisende christene is ook voor die voet doodgeskiet of gemartel. In Wes-Europa oorhandig die ontkerstende bevolking hul kerke en katedrale aan inkomende Moslems om moskees daarvan te maak, dikwels met munisipale en staatsubsidies.
Internasionaal het ‘n soort alliansie tussen liberaal-marxiste en Islam ontstaan, en waarvan OGOD en sy hofaansoek bloot nog ‘n manifestasie is.
Die aanval op christelike Afrikaanse skole moet ook binne dié internasionale konteks gesien word. Die beweegrede van OGOD en wie ook al agter dié organisasie staan, is nie “godsdiensvryheid” of “diversiteit” of enige van die polities korrekte slagspreuke waarmee die aanslag verdoesel word nie, maar om beheer oor ons kinders uit te oefen. In die provinsie Ontario van Kanada bestaan daar reeds wette wat die owerheid in staat stel om jou kinders van jou af weg te neem indien jy hulle nie polities korrek opvoed deur hulle byvoorbeeld aan homoseksualiteit en “diverse geslagsidentiteite” blootstel nie.
Politieke korrektheid, ‘n term wat deur Mao Zedong gemunt is, is op sigself ‘n geloof en ‘n verskriklike dogma daarby. Die huidige hofuitspraak verteenwoordig daarom bloot die “dun ent van die wig” waarmee die staat en ekstremistiese groepe gaan poog om ons kinders te indoktrineer en te vervreem van hul kultuur, hul erfenis en hul identiteit. In die ou Sowjetunie was daar die verhaal van Pawlik Marosof wat meer lojaal teenoor die staat en die Kommunistiese Party as teenoor sy eie ouers was; hy was bly toe sy ouers deur die staat vir hul ideologiese “onsuiwerheid” tereggestel is.
Kort op die hakke van “Afrikaans must fall” volg dus nou: “Christ must fall.”
As Afrikaners en as christene word ons opgeroep om hierdie uitspraak, asook Piet Croucamp en die OGOD-beweging se marxistiese djihad teen ons en ons kinders te verwerp. Ons voorouers het teen die universele kerk, die Rooms-Katolieke Kerk, opgestaan; vandaar die benaming “Protestante”. Tydens die Bartolomeusnag van 1572 moes vele Franse Hugenote met hul lewens boet vir hul geloof. Ander is lewenslank tronk toe gestuur. Een van die Protestantse martelare, Marie Durand, is op die ouderdom van 15 in ‘n Franse kerker, die Tour de Constance opgesluit waar sy 38 jaar van haar lewe (1730 tot 1768) moes deurbring. Op die muur van haar sel het sy die woord “weerstaan” in Oksitaans uitgekrap.
Al word ons ook 38 jaar toegesluit omdat ons nie bereid is om die oorheersing van OGOD, Islam, politieke korrektheid en marxisme-leninisme te aanvaar nie, moet ons ons daarteen verset.
Die jong Franse parlementslid wat intussen die politiek vaarwel gesê het, Marion Maréchal-Le Pen, het onlangs gesê: “Frankryk is geen Islamgebied nie.” Net so moet ons herbevestig dat Suid-Afrika christengebied is waar ons mag bid of Bybel lees net waar ons wil en wanneer ons wil, dat ons en ons kinders na willekeur gedigte of boeke met christelike verwysings mag lees of bestudeer, asook na al die klassieke Westerse skilderye met hul dikwels diep christelike betekenis mag kyk, Händel se Messias of ander musiek mag luister, ongeag die staat, OGOD, of vloekende antichris-djihadiste soos Piet Croucamp.
Weerstaan!
Ns. In ‘n tweede deel van dié ope brief, sal ek poog om dieper in te gaan op presies waarom die soort opvoeding wat ons as Afrikaners en as Westerlinge in ons skole beoefen, onlosmaaklik christelik is, asook na die verskillende tipes ateïsme verwys.
Piet Croucamp dreig PRAAG oor sy ‘God en Jesus is breindood’-video
Die marxistiese, anti-Afrikaanse lektor aan die Universiteit van Johannesburg, dr. Piet Croucamp, is tans besig om PRAAG te dreig weens ‘n opname van sy “God en Jesus is breindood”-toespraak wat op PRAAG se YouTube-kanaal geluister kan word. Die opname, in Engels, bevat growwe godlasterlike uitsprake teen Christene, Moslems en Jode, asook gelowiges in die algemeen.
‘n Engelse skrywe waarin PRAAG met “onmiddellike regstappe” gedreig word, is aan die aksiegroep gerig. Omdat PRAAG hom vir taalgelykheid en gelykberegtiging vir Afrikaans beywer, is die afsender van die epos in kennis gestel dat die organisasie geensins op Engelse regskrywes reageer nie.
SONDER BENADELING VAN REGTE
Ons lei af uit onderstaande skrywe dat u na ‘n YouTube-video verwys en regsoptrede daaroor beplan.
Let daarop dat PRAAG, die Pro-Afrikaanse Aksiegroep, geen regskrywes in die Engelse taal beantwoord nie, en op sy grondwetlike en internasionale reg aandring om sodanige skrywes in Afrikaans te ontvang.
U word dus vriendelik versoek om die versending van enige Engelstalige skrywes na dié adres te staak aangesien ons nie daarop sal reageer nie.
Die uwe,
Dr. Dan Roodt
Direkteur, PRAAG
In verdere kommentaar het dr. Dan Roodt van PRAAG gesê:
“Dr. Piet Croucamp, wat blykbaar ‘n proefskrif oor minibustaxi’s geskryf het, gedra hom meermale in die openbaar soos ‘n minibustaxibestuurder en beskik insgelyks oor die intellek van so ‘n bestuurder. Hy is iemand wat ander, veral vroue soos dr. Louise Mabille, intimideer, afdreig en op kleinlike wyse vervolg. Nie net beskou hy dit as sy reg om Moslems, Jode en Christene op ‘n growwe wyse te beledig nie, maar hy is ook sterk anti-Afrikaans en ‘n opperste Boerehater.
“In die onlangse verlede het hy dit goedgedink om Breyten Breytenbach, wat moontlik oor die afgelope 50 jaar die mees gepubliseerde digter in Afrikaans is, te beledig en uit te skel bloot omdat hy ‘n standpunt ten gunste van die behoud van Afrikaans aan die Universiteit van Stellenbosch ingeneem het. In reaksie daarop het prof. Helize van Vuuren van Port Elizabeth aan Croucamp geskryf:
“…u lyk asof u haat wil kweek, nog intenser haat teen u eie moedertaal, met u ‘bloed aan die mure’-opmerking. Duidelik het u geen besondere band met u moedertaal nie. En voel vere vir sy letterkunde.”
“Croucamp het voorheen ook beweer dat Afrikaners oor ‘n laer gemiddelde intelligensievlak as dié van ander etniese groepe beskik.
“Ons sou ons mandaat van die Afrikaanse publiek en alles waarin ons glo verraai indien ons ons deur ‘n sogenaamde ‘akademiese’ rampokker soos Piet Kopdoek laat afdreig en intimideer om ‘n bona fide-opname van wat hy as ‘n teologiese referaat beskou, van die internet te verwyder. In geen opsig het die Universiteit van Johannesburg hom nog ooit van Croucamp se standpunte en platvloerse taal wat hy gereeld in die openbaar besig, gedistansieer nie. Die enigste logiese afleiding is dat die universiteit hom inderdaad met Croucamp se menings en terme vereenselwig.
“As patriotiese Afrikaner en liefhebber van Afrikaans, vind ek dit hartverskeurend dat die voormalige Randse Afrikaanse Universiteit (RAU) tot so ‘n lae vlak kan daal as om hom met Croucamp se anti-Afrikaanse, godslasterlike, kwetsende en onnosele uitsprake te vereenselwig.”
‘Historiese boere’ iets van die verlede sê Piet Kopdoek
Piet Croucamp het tydens die 69ste kongres van die Namibië Landbou-unie (NLU) dié naweek aan produsente gesê, “historiese boere” is iets van die verlede.
Die Namibiese vleisbedryf is glo in die moeilikheid. Volgens mnr. Mecki Schneider, voorsitter van die Lewendehaweprodusente-organisasie (LPO), het die winsgewindheid van beesboerdery sedert 2006 met 40% gedaal.
Croucamp is ondermeer die aanbieder van die televisieprogram Megaboere op kykNET, en ‘n dosent in politieke wetenskap aan die Universiteit van Johannesburg met klaarblyklik onbeperkte toegang tot die media.
Hy het gepraat oor hoe hy deur middel van dié televisieprogram wou vasstel hoe die suksesvolste boere in Suid-Afrika dink en wat ander daaruit kan leer.
Volgens hom het hierdie boere die vermoë om baie goed by veranderde omstandighede aan te pas, hulle gryp nuwe tegnologie en ontwikkeling in die landboubedryf aan, grond is vir hulle ’n kommoditeit eerder as iets wat sentimentele waarde het en ’n boerdery word soos ’n besigheid hanteer.
Hulle dink op ’n “megaskaal”.
Hulle floreer in tye van onsekerheid, want hulle gebruik kwessies soos grondhervorming tot alle betrokkenes se voordeel en oorskadu selfs die regering se pogings tot swart bemagtiging. Hulle handhaaf ’n heel ander verhouding met plaaswerkers wat vir hulle ’n vennoot met kosbare spesialiteitsvaardighede word. Verder het dié boere die behoefte om risiko’s te neem. Boonop is die wêreld hul mark en brei hulle buite Suid-Afrika na lande soos Amerika uit, sê hy.
“As jy nog boer soos jou oupa dit gedoen het, is jy in groot moeilikheid en as jy boer soos jou pa, dan moet jy bekommerd raak. Die moderne boerdery is die mees dinamiese bedryf om tans in te wees en produsente moet anders oor moderne uitdagings in die bedryf begin dink,” het Croucamp gesê.
Volgens hom is die tipiese “historiese boere” besig om te verdwyn en uiteindelik sal net sowat 20 000 baie suksesvolle boere in Suid-Afrika oor wees.
“Megaboere stel vas hoe hulle hul boerderye so doeltreffend as moontlik kan bestuur en die melkprodusente in Suid-Afrika gee die toon aan in dié opsig. Onlangs is 22 ton per hektaar mielies in Suid-Afrika geoes. Oor tien jaar sal dit die norm wees.”
Namibië se mielieproduksie het vanjaar vanweë die droogte van nagenoeg 60 000 metrieke ton tot skaars 30 000 metrieke ton verminder. Hiervan is ongeveer 18 000 metrieke ton deur die regering se groenskemaprojekte geproduseer.
Bron: Die Republikein
Leon Lemmer: Die eienaardige ondergang van blanke politieke mag in Suid-Afrika
In die vorige eeu was dit veral die ANC wat hom daarvoor beywer het om die politieke mag van blankes in Suid-Afrika te beëindig. Hy wou self daardie mag hê. Die instrumente wat hy gebruik het, was om onrus te saai, die massa op te sweep en geweld te pleeg. Die land moet onregeerbaar gemaak word. Propaganda het verseker dat die ANC nie net binnelands nie, maar ook in die buiteland, groot steun geniet het. Die vernietiging van wat opgebou is, was iets waarmee die gepeupel sonder afrigting weergaloos behulpsaam was (en is).
Toe FW de Klerk in 1989 die staatshoof geword het, het hy besluit om ‘n einde aan “die spiraal van geweld” te maak. Sy visioen was ‘n vreedsame, voorspoedige, nie-kommunistiese nuwe Suid-Afrika. De Klerk het uitnemend daarin geslaag om die ondergang van blanke politieke mag te bewerkstellig. Sy ideale het egter in die slag gebly. Suid-Afrika het ‘n regering met sterk kommunistiese neigings gekry. Die massa het die ANC se geweldskultuur (waarvan Nelson Mandela ongetwyfeld die vader is) as ‘n suksesresep omarm. [Op kenmerkende wyse dink Jacob Zuma egter dat apartheid en dus blankes vir die geweldskultuur verantwoordelik is (Die Burger, 28 April, p 1)]. Die gepeupel het agtergekom dat geweld iets is waarmee hulle omtrent alles kon kry wat hulle begeer. Kontrasteer dit met die “lasting peace” wat Mandela belowe het (Barnard, bron hier onder, p 268). Owerheidsondoeltreffendheid het verseker dat die nuwe Suid-Afrika in toenemende mate onregeerbaar gebly het. Wet en orde, stabiliteit en voorspoed het die status van hersenskimme verwerf.
Hoe het ons in hierdie situasie, die wrede werklikheid van vandag, beland? In sy boek, Geheime revolusie: memoires van ‘n spioenbaas (Kaapstad: Tafelberg, 2015, 289p, R250), vertel Niël Barnard opnuut die aanvang van hierdie verhaal. Let daarop dat die boektitel suggereer dat die herskikking sonder die medewete en instemming van die blanke kiesers plaasgevind het. “In die geheim is die eerste saadjies geplant vir ‘n vreedsame revolusie wat die geskiedenis van Suid-Afrika vir altyd sou verander” (p 227). Die miskenning van die instemming, beheer of vetoreg van blanke kiesers sou inderdaad ‘n deurlopende kenmerk van die gebeure bly. Die beloofde magsdeling, waarvoor die meerderheid blanke kiesers in 1992 te vinde was, is teen 1994 omskep in algehele politieke magsoorgawe sonder dat die blanke kiesers (verdere) inspraak daarin gegun is of toegelaat is om dit goed of af te keur.
Barnard was vanaf 1980 die hoof van die Nasionale Intelligensiediens (NI) en bied in sy boek heelwat betroubare en dikwels nuwe inligting. Die boek is ook in Engels gepubliseer. Albei weergawes is as ‘n e-boek beskikbaar (bv Amazon Kindle $22.93). Wat ek gaan doen, is om eers Piet Croucamp se resensie te bespreek. Daarna volg opmerkings oor Willie Esterhuyse se 2012-boek, wat oor dieselfde onderwerp handel. Ten slotte word aandag aan Barnard se boek as sodanig geskenk.
Piet Croucamp
Die enigste resensie van Barnard se boek wat ek gelees het, is dié van Piet Croucamp (Die Burger, By, 25 April, p 8). Wat hy skryf, is hoogs misleidend. Daar is seker veral twee redes hiervoor. Eerstens is dit polities korrek om die skryfwerk van ‘n amptenaar van die “apartheidsregime” af te kraak. Tweedens het Croucamp as ‘n dosent in staatsleer blykbaar ‘n sielkundige probleem om erkenning te gee aan die akademies-intellektuele meerderwaardigheid van Barnard, ‘n oud-dosent in staatsleer. Croucamp kla bv oor “die naïwiteit van die politieke narratief.”
Croucamp is beswaard omdat ‘n joernalis, Tobie Wiese, met die teksversorging gehelp het. Die eintlike rede waarom Wiese betrek is, is enersyds waarskynlik om Barnard se akademiese skryfstyl meer vloeiend en leesbaar te maak. Sodanige verteltrant word “journalese” genoem. (Vergelyk bv Dan Roodt se maklik leesbare joernalees met die hardlywige skryftrant in my rubrieke, wat vol aanhalings, hakies en bronverwysings is.) Andersyds was dit blykbaar Wiese se taak om bestaande inligting (in bv verslae en onderhoude) te sistematiseer.
Barnard het regverdigbare waardering vir PW Botha se positiewe eienskappe. Hermann Giliomee maak dit in sy boek, Die laaste Afrikanerleiers (Kaapstad: Tafelberg, 2012, 460p), baie duidelik dat Botha, naas HF Verwoerd, die staatshoof was wat die meeste visie geopenbaar en die meeste hervormings deurgevoer het. Croucamp duld egter geen positiewe woord oor “‘n outokraat” soos Botha nie. Giliomee gee ‘n gunstige relaas van Barnard en sy NI (p 147-148). In die voorwoord van Barnard se boek noem Giliomee dat Botha ‘n sterk leier was maar “hy word vandag eensydig uitgebeeld as ‘n politieke buffel” (p xii). Barnard vertel in sy boek hoe Botha se getrouste ondersteuners, bv sy ministers, na sy beroerte “die een ná die ander … teen hom gedraai” het. “Dit was, wat my betref, skandalig en lafhartig” (p 230).
Esterhuyse se boek is klaarblyklik die werk waarmee dié van Barnard vergelyk moet word, maar Croukamp ignoreer dit en verwys eerder na die boeke van Johan van der Merwe en Jeremy Gordin. Daar is nie ‘n enkele positiewe opmerking in Croucamp se myns insiens hoogs bevooroordeelde resensie nie. Die enkele saak waaroor ek hom gelyk gee, is dat daar ‘n egoïstiese selftevredenheid by Barnard is wat steurend vir die leser kan wees. Die gegriefde oud-diplomaat, Riaan Eksteen, ‘n gekweste Koedoe, hamer hierop (Netwerk24, 30 April).
Willie Esterhuyse
Ek kan nie Willie Esterhuyse se boek, Eindstryd (Kaapstad: Tafelberg, 2012, 367p) hier in sy geheel aan die orde stel nie. [Verwys hiervoor eerder na Johannes Comestor se resensie, “Van Broeder tot kameraad” (LitNet, 14.05.2012) en “Die tirannie van demografie” (LitNet, 15.05.2012).] Ek beperk my aandag tot aspekte wat direk op Barnard betrekking het. Volgens Giliomee was Esterhuyse van November 1987 tot Mei 1990 namens die NI by 12 samekomste met die buitelandse vleuel van die ANC betrokke (p 287). Esterhuyse noem in sy boek dat Barnard “sterk ‘geloofsbriewe’ in die Afrikaanse gemeenskap” het (p 71); hy was bv ‘n Broeder (Barnard, p 5). Esterhuyse sal nie “Afrikanergemeenskap” skryf nie, want hy het ‘n renons in die (tradisionele) Afrikaner. Maar hy is Barnard goedgesind: “Ek vertrou Niel Barnard en sy span” (p 200). [Vir die ruime, eintlik ongelooflike, mate waarin oud-Broeder Esterhuyse anti-Afrikaner en ook anti-Afrikaans gesind is, kyk bv Pieter Kapp se Maties en Afrikaans (2013) en JC Steyn se Ons gaan ‘n taal maak (2014).]
“Barnard het altyd ‘n baie korrekte en professionele verhouding met [PW] Botha gehad, maar tog ook ‘n bepaalde empatie teenoor Botha en sy vrou geopenbaar. Botha het baie respek vir Barnard gehad. Hy het eenkeer teenoor my opgemerk: ‘Barnard is ‘n ordentlike mens'” (p 205). “Persoonlik het ek Barnard leer ken as iemand met ‘n ‘sense of common decency’, om dié Engelse verwysing na beskaafdheid te gebruik – al kon hy soms op ‘n reguit en selfs brutale manier met mense swaarde kruis” (p 208). Komplimente afkomstig van Esterhuyse moet liefs met omsigtigheid benader word. Hy loop oor van lof vir bv Thabo Mbeki. “Daar moes uit ‘n posisie van mag onderhandel word. Dié punt is oor en oor deur Barnard en die NI gemaak” (p 220).
Met verwysing na NI-verslae skryf Esterhuyse: “Barnard het gewoonlik in ons gesprekke oor die Brittanje-byeenkomste alles gekwalifiseer, baie professioneel en korrek, met woorde soos ‘as ons dalk …'” (p 137). Hieruit kan afgelei word dat Barnard sekerlik Wiese se teks vir sy boek voor publikasie baie deeglik nagegaan het. Die formulering in die boek is uitstekend. Daar is baie wat daarop dui dat hier ‘n wyd belese akademikus en intelligente intelligensiehoof aan die woord is. Die Barnard-teks kan gekontrasteer word met dié van Esterhuyse, wat uitmunt in emosionele en selfs opswepende taalgebruik ten behoewe van bv die ANC en veral Thabo Mbeki. Esterhuyse verwys bv graag na die blanke regering as die “regime”. Maar lees veral sy relaas van die ontmoeting op 5 Julie 1989 van “die Groot Krokodil” (Botha) en “die Groot Ikoon” (Mandela) (p 206-210) en let op Esterhuyse se trant en woordkeuse. Dit is myns insiens die beste voorbeeld van die uiterste emosionaliteit en eensydigheid wat Esterhuyse homself veroorloof. Die probleem is myns insiens onder meer dat Esterhuyse hoofsaaklik in Europese/Vastelandse filosofie (bv Nietzsche) geskool is en nie in die (veral Britse) linguistiese wysbegeerte nie. Esterhuyse was nie eens by die Botha/Mandela-ontmoeting teenwoordig nie. Vergelyk sy teks daaroor met dié van Barnard (hoofstuk 21) wat wél daar was.
Niël Barnard
Dat Niël Barnard se hart op die regte plek sit, of gesit het, blyk uit sy eerste perskonferensie as NI-hoof in 1980: Hy het geweier om Engels te praat (p 8). “‘n Liefde vir die Afrikaanse taal, kultuur en geskiedenis het ons met moedersmelk ingekry” (p 10). As student en dosent het hy “‘n konserwatiewe lewensuitkyk gehuldig” (p. 112). “Van die begin af het ek in die gesprekke met Mandela meestal Afrikaans gepraat … hy was gelukkig daarmee dat ek Afrikaans praat” (p 142). Oor die Russe skryf Barnard: “Hulle is net so nasionalities in hulle lewensbeskouing as wat ek is” (p 71). “Ek het groot waardering gekry vir [Mandela se] nasionalisme – wat vir my ook ‘n groot aantrekkingskrag inhou” (p 204). Blankes het uiteraard in dieselfde mate as swartes die reg om hulle nasionalisme uit te leef. Dit sou interessant wees om te weet hoe Barnard in die nuwe Suid-Afrika sy Afrikanernasionalisme tot sy reg laat kom. Dit kan kwalik as Suid-Afrikaanse nasionalisme gedy. ‘n Positiewe standpunt by Barnard is dat hy “nog altyd ‘n sterk voorstander van … voorkomende aanvalle” (p 271) op die skuilplekke van bv ANC-terreurbendes was.
“Hopelik het ek op [Mandela] die indruk gemaak van ‘n Afrikaner wat eweneens trots is op sy groep se agtergrond en kultuur” (p 204). Maar is dit vir Barnard steeds in dieselfde mate as in die vorige eeu moontlik om (byna) oral Afrikaans te praat en sy kultuur uit te leef? Die slotsin in sy boek is: “Ek is die Hemelse Vader oneindig dankbaar dat ek die unieke voorreg gehad het om saam met hom [Mandela] die pad voor te berei vir ‘n politieke skikking in ons vaderland waarvoor ek en hy as patriotte eindeloos lief was” (p 255) – en steeds is?
Barnard toon sy rasioneel-akademiese inslag deur duidelik tussen inligting (soms informasie genoem) en kennis te onderskei. Inligting is buite die gees van die subjek (bv ‘n teks of die weer), terwyl kennis geabsorbeerde en verwerkte inligting in die mens se gees is. “Inligting verskaf kennis en kennis sorg weer vir voorkennis wat ‘n staatshoof in staat stel om, in die ruim sin van die woord, besluite te neem wat sy land laat oorleef en laat wen. Vir die staat is kennis dus deurslaggewend om sy soewereine onafhanklikheid te verseker. ‘Intelligence is truth well and timely told'” (p 55). Inligting kan dus in kennis omskep word en tot bepaalde besluite en handelinge lei. Op hierdie manier kan kennis gebaseer op verwerkte inligting ‘n indiwidu met mag toerus.
Die NI se taak was om tersaaklike inligting in lands- (eerder as regerings-) belang te versamel, vertaal, evalueer, vertolk en saam te vat. Die NI “dien die staat en nie die regerende party nie” (p 141). Daar is regstreeks aan (veral) die staatshoof gerapporteer. Op hierdie manier kon die NI die politieke koers van die land bepaal. ‘n Klein persentasie van hierdie inligting is deur die NI met bv meeluistering, (e-)posonderskepping en veldwerk ingesamel. Ongeveer 80% van die inligting het egter uit openbare bronne, soos die nuusmedia en internet, gekom.
Barnard het na aanleiding van wat in bv Algerië gebeur het (p 144) tot die gevolgtrekking gekom dat Suid-Afrika se probleme nie militêr opgelos kon word nie. ‘n Politieke skikking moet met onderhandeling beding word, veral tussen die NP-regering en die ANC. Ook “dat omvangryke politieke hervormings, wat noodwendig onsekerheid meebring, alleen in ‘n stabiele en betreklik ordelike samelewing suksesvol uitgevoer kan word” (p 130). “Suksesvolle onderhandelinge met blywende voordele vir alle partye moet plaasvind in omstandighede waarin ‘n gesonde magsbalans heers” (p 134). ‘n Ander werklikheid waarmee rekening gehou moet word, is “dat ‘n mens die breë gang van die geskiedenis nie kan stuit nie” (p 132). Daar is ook die “tekens van die tye” (p 132), dus idees en gebeure wat kenmerkend van ‘n bepaalde tydperk is, wat in gedagte gehou moet word.
Daar word na “agternawysheid” verwys (p 51). Dit is moeilik om te bepaal wanneer Barnard sodanige nabaat benut. In Mei 1988 het hy glo aan Botha gesê: “President, ons moet net goed besef waarop ons ons moet voorberei as ons met Nelson Mandela begin onderhandel. Die uiteinde, dis onvermydelik, gaan ‘n meerderheidsregering wees, met hom as president” (p 135). Botha was bekend daarvoor dat “my mense” se belange deur hom op die hart gedra is en hy sou hulle nie “uitverkoop” nie (p 207). Later: “Ek kon sien Botha worstel. Moet hy met die ANC vrede maak ‘en my volk verraai’, soos hy daaraan sou dink, ‘of moet ek deur vrede my volk red?'” (p 176). As daar daadwerklik na magsdeling gestreef is, hoef dit myns insiens nie “onvermydelik” meerderheidsregering tot gevolg te hê nie; veral nie vanaf die begin van die nuwe politieke bedeling nie. Beperkte swart inspraak sou immers reeds magsdeling gewees het. Barnard skryf: “Dit was toe [in Botha se tyd] reeds duidelik dat Mandela na alle waarskynlikheid die volgende staatshoof van Suid-Afrika sou word” (p 155). “Ek het [Mandela] soos die toekomstige president van die land behandel, want dit was duidelik vir enigiemand met ‘n bietjie insig dat hy dit sou word” (p 205).
“Hoe beweeg ‘n land vreedsaam van een politieke bedeling na ‘n ander, veral wanneer dit die oordra van mag [25%? 50%? 100%?] van een kleurgroep aan ‘n ander behels teen die agtergrond van ‘n geskiedenis van rassespanning?” (p 187). My indruk is dat hier aan algehele oorgawe gedink is, of in elk geval dat meer as die helfte van politieke mag aan swartes oorgedra sou word; dus swart meerderheidsregering. Die volgende teks bevestig dit: “Heel vroeg in ons gesprekke het Mandela verduidelik dat ons die beginsel moet aanvaar van meerderheidsregering wat volle politieke regte vir swart mense impliseer. ‘Ons verstaan dit ten volle en aanvaar dit’, was ons antwoord. Dit is ook die standpunt van die president [Botha], kon ons hom verseker” (p 188). In 1989 skryf Mandela: “There will never be peace and stability in this country until the principle [of majority rule] is fully applied” (p 268, 210).
Barnard gaan in hierdie trant voort, maar eintlik baie erger. Tydens sy eerste samesprekings met Mandela op 25 Mei 1988 het Barnard glo gesê dat daar twee uitgangspunte vir die regering is: “Enersyds, die aanvaarding van swart mense se billike en realistiese eis van een mens, een stem in ‘n eenheidstaat” (p 138-139). Dit is presies wat Mandela begeer en as ononderhandelbaar beskou het. In 1989 skryf Mandela van sy en die ANC se “demand for majority rule in a unitary state” (p 269). Was dit ‘n “billike en realistiese eis”? Daar is immers talle minder radikale moontlikhede as een mens, een stem. Selfs as almal stemreg het, hoef elke stem nie dieselfde gewig te dra nie. En: ‘n eenheidstaat pleks van ‘n federale opset? ‘n Eenheidstaat is ‘n resep vir swart oorheersing en sluit die moontlikheid van bv ‘n blanke tuisland en selfs die sinvolle uitlewing van bv Afrikanernasionalisme uit.
“Andersyds, die aanvaarding van wit mense se legitieme kommer oor ‘n meerderheidsregering met ongebreidelde mag in ‘n staatkundige bedeling waarin hulle en ander minderheidsgroepe se belange vertrap kan word” (p 139). Wat hier hinder, is dat die swartes se wense eerste, voor dié van die blankes, gestel is; so asof swart belange voorrang (behoort te) geniet. Dit is ‘n uitvloeisel van die ANC se propaganda-oorlog waarin (in die woorde van Giliomee) “die ANC die morele gesagsposisie beklee en die Botha-regering die skurk in die verhaal is” (p xii). Later: “Mandela sê hy verstaan die wit mense se vrese, maar hy meen dat dit ná vyf jaar van gesamentlike demokratiese regering besweer sal wees” (p 163). Maar dan sal die koeël deur die kerk wees. (Die hek is vir Raka oopgelos en hy het gekom om te bly.) As die blankes dan steeds vrese het, is daar vir hulle geen moontlikheid van ‘n terugkeer na die vorige of ‘n ander beter politieke bedeling nie. In sy “politieke testament” van 1989 aan Botha maak Mandela gewag van “strukturele waarborge dat meerderheidsregering nie sal neerkom op oorheersing van die wit minderheid nie” (p 210, 269). Mandela noem “equal rights” (p 262) “equality” (p. 268) en ‘n “non-racial society” (p 269). In die nuwe Suid-Afrika “racial discrimination … will be forgotten” (p 269). Aspekte soos hierdie het later FW de Klerk se berugte wigte en teenwigte geword; iets waarvan daar ook (feitlik) niks tereg gekom het nie. In die nuwe Suid-Afrika is die blankes myns insiens ongetwyfeld tweedeklasburgers, dus mense wat anders/slegter as nie-wittes behandel word, deur bv blatant weens ras teen hulle te diskrimineer. Dit kan tot in die oneindige gedoen word, want geen keerdatum is gestel nie.
Barnard het drie struikelblokke aan Mandela genoem: die ANC se gebruik van geweld, die invloed van die SA Kommunistiese Party (SAKP) in die ANC en die probleem om ‘n aanvaarbare konstitusionele model te vind. Hierop het Mandela die regering die skuld vir die geweld gegee. Daar is glo geen ander opsie as geweld vir die ANC nie. Later het hy beweer dat sodra met onderhandelinge begin word, geweld sou verdwyn (p 145, 218, 262); iets wat glad nie gebeur het nie. In sy “politieke testament” aan Botha skryf Mandela: “Wit Suid-Afrikaners moet dit eenvoudig as ‘n feit aanvaar dat die ANC nie die gewapende stryd sal opskort, wat nog te sê afsweer, voordat die Regering gewilligheid toon om sy alleenreg op politieke mag te beëindig nie” (p 209, 262). Kontrasteer dit met die volgende Mandela-stelling: “There is not a single political organisation in this country … which can even compare with the ANC in its total [!] commitment to peaceful change” (p 260).
Mandela skryf: “No dedicated ANC member will ever heed the call to break with the SACP” (p 264). Voorts het Mandela beweer dat hy nie ‘n kommunis is nie en die ANC se Vryheidsmanifes (1955) nie ‘n bloudruk vir kommunisme is nie (p 139, 179). Dan volg dieselfde manier van ontwyking as met die geweldskwessie: “As formele onderhandelings tussen die Regering en die ANC eers begin het, sal die verhouding tussen die ANC en die SAKP irrelevant raak” (p 182). Later is op albei hierdie punte (geweld, kommunisme) aan die ANC se eise toegegee. FW de Klerk het besluit om onvoorwaardelik met die ANC te onderhandel; dus sonder dat die ANC geweld afgesweer het en kommuniste kon vryelik aan die samesprekings deelneem. Barnard skryf: “Ek glo vandag die ‘geen verstandhouding’-uitkoms was in der waarheid die beste” (p 226); ‘n standpunt waarmee ek my glad nie kan vereenselwig nie. Later skryf Barnard: “Leiers mag immers nooit in die oë van hul ondersteuners toegee nie!” (p 254), maar dit is presies wat De Klerk herhaaldelik gedoen het. Die ANC, daarenteen, het talle items sonder meer as ononderhandelbaar verklaar en daarby gehou, al beweer Mandela valslik “I came here with an open mind” (p 259) en dat sowel die NP-regering as die ANC bereid moet wees om kompromieë aan te gaan (p 269).
Let ook daarop dat Mandela gesê het dat hy nie ‘n kommunis is nie. Selfs “dat hy nooit tot enige ander organisasie as die ANC behoort het nie” (p 154, 266). Dít terwyl daar deesdae algemeen aanvaar word dat hy ongetwyfeld ‘n tyd lank ‘n kommunis en daarby lid van die SAKP was (bv Giliomee, p 332). “Mandela is van die begin af nukkerig om oor die SAKP en kommunisme gesprek te voer … Hy ontken telkemale ten sterkste dat hy ‘n kommunis is” (p 178). “Onlangse navorsing wys dat Mandela in sy later jare afstand tussen hom en die kommunisme geskep het, maar dit is so dat hy in die jare vyftig en sestig baie simpatiek teenoor die kommunisme gestaan het” (p 181). Mandela erken: “I have been influenced by Marxist thought” (p 266). Barnard meen egter: Mandela “is nie … in sy hart en niere ‘n kommunis nie” (p 204).
Terug na die kwessie van magsdeling. “Die regeringspan het van die begin af die standpunt ingeneem dat ‘n tussentydse oorgangsbedeling daargestel moet word, met inspraak en deelname deur al die vernaamste rolspelers” (p 187). “Om wit mense se verset teen ‘n swart regering teen te werk, het Mandela met die interessante voorstel gekom dat die voorgestelde tussentydse regering uit die helfte swart mense en die helfte wit mense bestaan wat die land vir ‘n oorgangstyd van vyf tot tien jaar kon regeer” (p 189). “The term ‘blacks’ is used in a broad sense to indicate all those who are not whites” (p 258). Tydens Barnard se laaste besoek aan Mandela in die gevangenis in Desember 1989 het Mandela “weer die moontlikheid genoem dat die land ‘n tyd lank geregeer kon word deur ‘n tussentydse regering waarin wit en swart gelyke verteenwoordiging het” (p 245). Dit sou bloot ‘n tydelike maatreël wees. Meerderheidsregering bly Mandela se langtermyn vereiste. Van hierdie voorgestelde 50/50-oorgangsregering het niks tereg gekom nie. Die regering van nasionale eenheid wat vyf jaar kon bestaan (1994-1999) en wat ‘n minderheid wit NP-ministers (5 uit 16) ingesluit het, het skaars twee jaar bestaan.
“Hoewel die gesprekke met Mandela wydlopend was en sekere newesake ook ter sprake gekom het, is daar nie in diepte (of wat sommige sake betref, glad nie) gepraat oor ‘n federale staatkundige bedeling, ‘n handves van menseregte, die inhoud van ‘n nuwe grondwet en dergelike sake nie. Oor ander omstrede kwessies soos regstellende aksie en die herverdeling van grond het ons wel lank gesels vanweë ons bekommernis dat sulke stappe doeltreffende landsadministrasie en voedselsekuriteit sou benadeel” (p 192). ‘n Mens sou dink dat die NP-regering dit van die begin af as ononderhandelbare vereistes sou stel dat bv alle rassediskriminasie verbied moet word, dat Afrikaans se posisie verskans sou word en dat daar nie gepeuter mag word aan die kultuurgoedere van blankes, soos monumente, plekname, ens, nie.
Naas die byeenkomste met Mandela (daar was 48 van Mei 1988 tot Desember 1989), waartydens dit dikwels ‘n tweegesprek tussen Barnard en Mandela was, is gesprekke ook met die buitelandse vleuel van die ANC gevoer. Hier het “die gesiene Stellenbosse filosoof prof Willie Esterhuyse” (p 197) as skakelpersoon vir die NI gedien. In sy boek verwys Barnard slegs hierdie enkele keer na Esterhuyse. Op 15 Augustus 1989 het FW de Klerk die staatshoof in die plek van Botha geword. Op 2 Februarie 1990 kondig De Klerk die onvoorwaardelike ontbanning van die ANC en ander politieke partye en die vrylating van Mandela aan: “Die seisoen van geweld is verby” [!] (p 246). In die nuwe Suid-Afrika sou daar glo geen oorheersing wees nie en minderheidsregte sou beskerm word (p 247). Barnard se boek sluit met die vrylating van Mandela af. Toe was daar by Barnard “‘n oomblik van selfvoldaanheid oor die geheime revolusie wat plaasgevind het – dat ons deur die geheime gesprekke die vreedsame skikkingsproses op vaste voet help plaas het” (p 252).
“Ek en De Klerk [het] van die begin af nie ‘n goeie verhouding gehad nie” (p 241). “Hy [het] ‘n gebrek aan strategiese insig en aan die noodsaaklikheid van duidelike doelwitte getoon … gewildheid was vir hom uiters belangrik … Opvallend genoeg het De Klerk en Mandela van die begin af ook nie veel byval by mekaar gevind nie” (p 242). Winnie Mandela het Nelson Mandela gewaarsku dat De Klerk “nie is wat hy voorgee om te wees nie” (p 244). De Klerk het die “NI onder die politieke beheer van ‘n adjunkminister geplaas” (p 243).
Die res van die verhaal van die blankes se politieke ondergang, sal in ‘n volgende boek deur Barnard vertel word (p 274, 278). Giliomee gee in sy bogenoemde boek oor Afrikanerleiers ‘n aanduiding van wat ons kan verwag. Barnard het glo in 1994 gesê: “Ek dink die Ou Man [Nelson Mandela] het vroeg al besluit De Klerk was in ‘n mate ‘n liggewig … ek dink hy het gou aangevoel dat daar dalk iemand aan die ander kant was wat al die tyd pragmaties oor moeilike kwessies sal rondspring en hom nie reguit, helder antwoorde sal gee nie” (p 332).
In onderhoude in 1994 en 2012 het Barnard van De Klerk gesê: “‘Ek het nooit gesien dat hy in moeilike omstandighede baie sterk optree nie. Hy het altyd ‘n kompromis gesoek, die maklikste uitweg … Die punt is: Dit is baie maklik om in jou kantoor in die Uniegebou te sit en opdragte oor moeilike kwessies te gee, maar wanneer jy in die spervuur is en self die besluite moet neem, is dit ‘n ander storie.’ Barnard is oortuig dat ‘n leier sommige sake ‘nie deur kompromis kan hanteer nie’, maar ‘n sterk standpunt moet inneem. Daardie vermoë, volgens Barnard, bepaal uiteindelik die vertroue tussen ‘n leier en sy volgelinge. Barnard glo vas dat Mandela nie so gou kon opgetree het as hy met PW Botha te doen gehad het nie. [De Klerk het toegegee aan Mandela se eis dat massa-aksie vir politieke doeleindes gebruik kan word.] Hy glo nie Botha sou aan Mandela se eise vir die omheining van die hostelle, die verbod op tradisionel wapens [albei gemik teen Inkatha] en die vrylating van [ANC-]gevangenes [en geen Inkatha-gevangenes nie] toegegee het nie. Hy sou dit terugverwys het na die onderhandelaars. Hy glo Botha sou aangevoel het dat Mandela se hoofdoel was om die bande tussen die regering en Inkatha te verbreek en hy sou geweier het om daarby in te val” (p 393).
Tydens die onderhandelings oor die amptelike tale het Barnard, volgens Giliomee, twee amptelike tale voorgestel, Afrikaans en Engels, met nog nege nasionale tale (p 422). Dit sou ‘n veel beter opset gewees het as die elf amptelike tale waarmee ons tans sit, maar dit is wat die ANC wou hê en gekry het.
- Ek kom nou by die kern van hierdie saak. Volgens die voorafgaande teks was daar reeds in Mei 1988 in regeringsgeledere (Botha, Barnard, NI) en by Mandela eenstemmigheid oor die volgende aspekte van die voorgestelde nuwe grondwetlike bedeling:
- meerderheidsregering, wat (waarskynlik) effektief swart regering sou beteken;
- een mens, een stem, gelykmakend, dus sonder gehalte-onderskeid;
- ‘n eenheidstaat, dus nie ‘n federasie nie;
- Mandela as staatshoof, dus ‘n ANC-verkiesingsoorwinning.
Hierdie vier aspekte impliseer dat die blankes deur swart mag oorheers sou word. Des te meer omdat daar op Mandela se aandrang geen minderheidsregte mag wees nie. Dus dat daar myns insiens geen noemenswaardige vorm van magsdeling kon wees wat naasteby vir die meerderheid blanke kiesers aanvaarbaar sou wees nie.
Ek besef dat bloot verkennende gesprekke met Mandela tydens sy gevangenskap gevoer is; dat hy nie namens die ANC bindende besluite kon neem nie. Daarby was Mandela onbetroubaar. Barnard het bv aan Mandela kort voor sy vrylating gesê: “Hou asseblief net die eerste paar toesprake beheersd” (p 248). Op die dag van sy vrylating, 11 Februarie 1990, sê Mandela egter op die Kaapse Parade in sy eerste toespraak: “Now is the time to intensify the struggle on all fronts” (p 252). Barnard kan kwalik daarop aanspraak maak dat hy “die vreedsame skikkingsproses op vaste voet help plaas het” (p 252). Die ANC was vry om hom van enige ooreenkoms te distansieer en sy (swart) ondersteuners verder te bevoordeel. Die NP-regering, daarenteen, het homself in baie opsigte klaar gekompromitteer tot (klaarblyklike) nadeel van die blanke inwoners. Geen wonder dat De Klerk gekla het dat sy voorganger(s) hom in ‘n hoek vasgeverf het nie. Maar hoe kon hy in 1992 met ‘n eerlike gemoed ‘n referendum oor magsdeling hou sonder om die ware situasie aan die blanke kiesers te verduidelik? Dit sal interessant wees om te verneem in hoeverre Barnard hom in sy volgende boek tevrede verklaar met die grondwetlike skikking wat bereik is en die daaglikse werklikheid van die nuwe Suid-Afrika wat daaruit gevolg het.
In sy boek, Vereeniging (Kaapstad: Umuzi, 2010, 367p), skryf Leon Wessels: “Die ‘wit saak’ was verlore lank voordat die [Kodesa-]onderhandelings [op 21.12 1991] begin het” (p 59). Het hy, in die lig van die bostaande inligting, nie dalk reg nie? Die blanke kiesers het eers op 17 Maart 1992 na die stembus gegaan om in ‘n referendum vir of teen magsdeling (nie magsoorgawe nie) te stem. Die fundamentele vraag wat ek in die midde wil lê, is of hierdie referendum nie ‘n volslae klug was nie – dat ons as blanke kiesers vir die gek gehou is met bv De Klerk se beloftes van magsdeling, eie woonbuurte, eie skole, niemand sal sy werk verloor nie, ens. Daarby het De Klerk ‘n verdere referendum, wat nooit plaasgevind het nie, belowe. Dus, dat daar in daardie stadium reeds geen sprake meer van effektiewe, sinvolle politieke magsdeling was nie; dat meerderheidsregering en outoritêre swart oorheersing reeds as ‘n voldonge feit in bv De Klerk se geledere aanvaar is. Die uitslag van die 1992-referendum moes blykbaar (bloot) die skyn wek dat die blanke kiesers hiermee gedwee vir lief sou neem.
Beeld-vryskutskrywer by Menseregtekommissie vir haatspraak teen Christene
‘n Vryskutskrywer van Beeld, Johan Pienaar, is verplig om bemiddeling te ondergaan by die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie weens ‘n haatblad teen Christene wat hy op Facebook bedryf. Pienaar en sy kamerade het maande lank op die Facebook-blad “Afrikaanse ateïste” Christene verguis, bespot en belaster op ‘n manier wat op beweerde haatspraak neerkom.
‘n Klag teen Pienaar is by die kommissie aanhangig gemaak deur mnr. David Spohr. Die kommissie het in die lig van die voorbeelde van anti-Christelike haatspraak besluit om die saak verder te ondersoek.
Mnr. Spohr het aan praag gesê: “In die brief lig hulle my in dat hy (Pienaar) nie reageer het op hulle versoeke om deel te neem aan ‘n bemiddelingsproses nie. Ek het besluit om redelik te wees en tot bemiddeling in te stem. Op dié stadium is hulle bevinding dat hy ‘n saak het om te antwoord.”
Pienaar het tot 28 Oktober kans gehad om op die kommissie se voorstel van bemiddeling te reageer, maar hy tot op hede nie geantwoord nie.
Die redakteur van Beeld, Adriaan Basson het op Twitter ontken dat Pienaar gereeld in Beeld skryf:
@pro_afrikaans @danroodt @JohanPienaar is nie ‘n “Beeld-rubriekskrywer” nie. Hy het 2 vryskut-bydraes die afgelope jaar in Beeld gehad.
— Adriaan Basson (@AdriaanBasson) November 7, 2014
Maar Piet Croucamp, wat wel ‘n gereelde rubriek in Beeld skryf, het insgelyks ‘n afkeer van Christene, maar ook Afrikaners en is ‘n geesgenoot van Pienaar. Oor die afgelope week is Pienaar knaend op Twitter besig om die buikspreker Conrad Koch se laster en teistering van Steve Hofmeyr te verdedig. Hy het ook reeds in ‘n twiet na praag as ‘n “Nazi-organisasie” verwys.
“Dit lyk asof linkse fanatici nou besig is om heeltemal die kluts kwyt te raak,” sê dr. Roodt van praag. “Eers was dit Conrad Koch wat hom heeltemal te buite gaan en crimen injuria teen Steve pleeg. Nou is dit Beeld se vryskutskrywer wat my ook teister en deelneem aan ‘n lasterveldtog teen my.”
Naskrif: In ‘n vroeër weergawe van dié artikel is daar vermeeld dat Pienaar ‘n “Beeld-rubriekskrywer” is, wat nou gekorrigeer is na “vryskutskrywer”. Ons vra om verskoning vir die wanindruk.
‘n Kortbegrip van ons jong demokrasie
Soos sy mede-Dakar-ganger Theuns Eloff is die historikus Hermann Giliomee sy vroeëre oorverligtheid kwyt. Dit is nie bloot die verloop van die jare sedert 1988 wat albei wyser gemaak het nie, maar veral die lesse geleer uit dure ondervinding sedert ons “bevryding” twintig jaar gelede. Ek het egter groot waardering vir die wyse waarop Giliomee vir Afrikaans as onderrigtaal aan die Universiteit Stellenbosch in die bres getree het. In ‘n toespraak op 8 deser het Giliomee met ‘n kortbegrip van ons geskiedenis oor die laaste vyftig jare vorendag gekom (Maroelamedia, 13 deser), grootliks gebaseer op sy boek, Die laaste Afrikanerleiers (Kaapstad: Tafelberg, 2012, 460p).
Ek gaan nie veel uitwei oor die voor-De Klerk-era nie. Giliomee verkwalik HF Verwoerd omdat hy nie rasseklassifikasie uitgefaseer het nie. Hy beweer dit is eers in die jare negentig gedoen. Die waarheid is dat rasseklassifikasie toe oënskynlik afgeskaf is, maar sedertdien ten koste van veral blankes en ten gunste van veral swartes seker meer as ooit toegepas is. “Nie-rassigheid is heeltemal gediskrediteer deur die ANC self.”
Die dwaasheid van die aanvaarding van die Wiehahn-verslag (1982) tydens die bewind van PW Botha word uitgewys. “Daar was min besef van [hierdie] groot historiese les: om vakbondregte voor politieke regte te gee, is erg destabiliserend en sal ‘n land lank kortwiek in sy ekonomiese groei. Dit strem die ekonomie nou nog.” “Strem”? Dalk eerder: ruïneer.
Ek wil my veral bepaal by die bodemlose dwaasheid wat die FW de Klerk-era gekenmerk het, maar let daarop dat ek Giliomee se opmerkings voorts met my eie aanvul (of aandik). Ek skryf dus na aanleiding van Giliomee se toespraak, maar ek herhaal nie bloot klakkeloos wat hy gesê het nie. Volgens De Klerk was dit in sy tyd wat ons veelgeprese grondwet beslag gekry en hy met heroïse staatsmanskap ‘n burgeroorlog voorkom het. Op grond hiervan verwag hy steeds ongekwalifiseerde verering, nie net van die swartes wat hy so buitensporig ter wille was nie, maar ook van die blankes; selfs van die Afrikaners.
Giliomee wys daarop dat PW Botha nie so dwaas soos De Klerk sou wees om te ontwapen voordat bevredigend met die vyand onderhandel is nie. De Klerk het militêre uitgawes besnoei en diensplig ingekort. “Hy wou daarmee die sein gee dat die staat nie wil veg nie.” Die ANC het dus beheer oor die swart woongebiede verkry. Die gevolg was: “Die militêr-sterker party se wil om te veg, kwyn en die siening kry in hul geledere [die] oorhand dat omdat [die] stryd immoreel is, is dit ook ‘n verlore stryd.” Geen daadwerklike poging is aangewend om die fundamentele immoraliteit van die ANC, bv sy verslaafdheid aan geweld, waaronder terrorisme, uit te wys nie. As rassediskriminasie die morele hoofbeswaar teen apartheid is, waarom is rassediskriminasie nie summier in die nuwe grondwet verbied nie? Pleks daarvan tier erge rassediskriminasie in die nuwe Suid-Afrika voort, maar die moraliste verkies om dit te ignoreer.
Dit is bekend dat De Klerk aanvanklik wou hê dat die ANC geweld moet afsweer en dat kommuniste nie aan die onderhandelings deelneem nie. Die ANC het hierdie versoeke geweier en De Klerk het in albei gevalle toegegee. Eensydige toegewings het deurgaans sy onderhandelingstrategie gekenmerk. De Klerk was bekend met die algemeen aanvaarde standpunt dat daar nie met terroriste onderhandel word nie. Hy het besluit om hierdie sinvolle raad te ignoreer. Die gevolg was dat wanneer die ANC nie dadelik sy sin gekry het nie, Nelson Mandela en sy dissipels De Klerk telkens met die hervatting van “die gewapende stryd” afgedreig en tot verdere toegewings verplig het. Op hierdie manier is die “vreedsame” oorgang na “ons jong demokrasie” bewerkstellig. De Klerk het hom ingewurm in ‘n verloor-verloorsituasie.
Die ANC-onderhandelaars is deur talle buitelandse kundiges gerugsteun. De Klerk was dwaas genoeg om net op mede-Nasionale Party-kornuite te steun. Giliomee stel die aanwesigheid van ‘n “beskermende buitelandse moondheid” as ‘n voorwaarde vir die suksesvolle afdwing van ‘n politieke skikking. “Die VSA speel hierdie rol in Israel en Westminster (Londen) in die geval van Noord-Ierland.” Tans verkrag die ANC-regering die letter en gees van De Klerk se naïewe onderhandelings na willekeur en daar is geen buitelandse moondheid wat hom hieroor verknies nie.
‘n Tweede voorwaarde vir voortbestaan is dat wanneer die tradisionele maatskaplike orde revolusionêr omvergewerp word, soos wat De Klerk bewerkstellig het, die skikking daarvoor voorsiening moet maak dat kernwaardes wat eie aan ‘n kultuur is na die oorgang in die nuwe bedeling onderskraag word, bv minderheidsregte (insluitende vetoregte), blanke selfbeskikking, Afrikanernasionalisme en Afrikaans; ook vrywaring teen vervolging. Nie ‘n enkele een van hierdie items is doeltreffend in die grondwet of in sy vertolking en toepassing verskans nie. “Minderhede in SA kan moeilik die mas opkom sonder ‘n ideologie en sonder ‘n grondwet wat vir die land geskik is.” Vir die ANC gaan dit om swartmag en Afrika-nasionalisme en nie om ‘n liberale demokrasie nie. “Ons Grondwet is besig om ‘n kwynende vyeblaar te word.”
‘n Derde voorwaarde vir voortbestaan is dat politieke leiers “aan hul volgelinge genoeg inligting verskaf om ‘n ingeligte en oorwoë besluit te neem wanneer hulle gevra word om groot leiersbesluite te bekragtig. In die geval van Noord-Ierland is die krities belangrike referendum in 1998 gehou nadat die volle grondwet bekend gemaak is.” Wat het in Suid-Afrika gebeur? Voor die 1992-referendum is magsdeling en eie woonbuurte, eie skole, werksekuriteit (“niemand sal sy werk verloor nie”), eiendomsregte (“boere, julle kaart en transport is veilig”), ens, aan die blankes belowe. Geen nuwe grondwet het toe bestaan nie, maar De Klerk het plegtig belowe dat die blanke kiesers in ‘n opvolg-referendum uitspraak oor die uitkoms van sy grondwetlike onderhandelings sou kon lewer.
Hierdie belofte is nooit gestand gedoen nie. Om hierdie rede is sowel die grondwet as die ANC-bewind myns insiens streng gesproke onwettig. Ten spyte van De Klerk se gegorrel oor “wigte en teenwigte” het die beloofde magsdeling algehele oorgawe aan swartmag geblyk te wees. “Uiteindelik was daar geen magsdeling en wigte en teenwigte soos die NP beloof het nie.” Die grondwet het eers later sy beslag gekry en die blanke kiesers het geen vetoreg of ander beheer daaroor gehad nie. “Die NP het sy band met die kiesers verbreek (‘n mens kan dit ook sterker stel).” Daarom sê ek: Die blankes en hulle nageslag is per slot van sake deur De Klerk en ‘n klein groepie NP-kornuite uit ‘n potensieel blink toekoms verneuk.
Giliomee vestig ook die aandag op die dwaasheid van De Klerk om net (onbekwame) NP-koukuslede by die onderhandelings te betrek en nie iemand soos Johan Liebenberg van die Kamer van Mynwese nie, wat reeds bewys het dat hy suksesvol met ‘n element soos Cyril Ramaphosa kragte kan meet. Die NP se onderhandelingspan (bv Roelf Meyer, Leon Wessels en skrumskakel Dawie de Villiers) was man vir man nie naasteby opgewasse teen die ANC se onderhandelaars (bv Ramaphosa, Joe Slovo en Mac Maharaj) nie. Danksy hulle toegeeflikheid en ANC-lojaliteit word van hierdie destydse NP-ampsdraers deesdae deur die ANC-regering by staatsprojekte betrek. Meyer doen hoogs lonende ondersoekwerk vir die Departement van Verdediging en Wessels is ruim vergoed vir die skade wat hy blankes en Afrikaans op die Potchefstroom-kampus van die Noordwes-universiteit aangedoen het. Vir De Villiers kon daar egter selfs in die geledere van getransformeerde rugby skynbaar nie ‘n taak gevind word nie.
‘n Ietwat onverwagte kompliment word deur die eens oorverligte Giliomee aan sy destydse teenstanders, naamlik verkrampte akademici, gegee: “Die meer rasionele faksie onder regses in [die] 1980’s het ‘n veel meer realistiese verwagting gehad van hoe die land vandag onder die ANC-bewind sou lyk.” Verligte akademici wou “aan die regte kant van die geskiedenis” wees. “Dit is iets wat enige persoon wat iets van die geskiedenis weet, met groot agterdog moet bejeen.” Dink in hierdie verband aan ‘n geval soos Willie Esterhuyse en hedendaagse kommentators soos Anton van Niekerk, Piet Croucamp en Pierre de Vos. Daar is ook joernaliste soos Max du Preez en Adriaan Basson en ‘n motiveringspreker soos JP (Silwerrandjie) Landman. Dit is klaarblyklik lonend om eerder optimisties as pessimisties te wees, al verkrag ‘n mens die waarheid in hierdie proses.
De Klerk se ideaal was ‘n nie-kommunistiese en vreedsame nuwe Suid-Afrika. Wat het hy bereik? ‘n Land wat sedert 1994 nog nie ‘n nie-kommunistiese staatshoof gehad het nie; om van ‘n anti-kommunistiese president nie te praat nie. ‘n Vreedsame samelewing ontwyk ons meer as ooit tevore. Byvoorbeeld, voorheen was winkelsentrums die toonbeelde van Europese beskawing en die teenpool van lokasies. Nou is winkelsentrums daagliks die toneel van rooftogte. In (feitlik) elke opsig het De Klerk se inisiatiewe klaaglik misluk.
In die kommentaar op Giliomee se gepubliseerde toespraak wys die lesers telkens op De Klerk se verraad; dat hy die blanke kiesers mislei het. “Hy is ore aangesit deur twee bosvegters.” “Die Afrikaner het, met die begeleiding van hierdie man, homself verloën. En nou betaal sy kinders vir sy bespotlike strewe na gewildheid.” As ek die blankes en veral die Afrikaners aangedoen het wat De Klerk teen ruim betaling vermag het, sou ek nooit weer in die openbaar verskyn het of aandag op myself probeer vestig het nie. Ek sou myself nooit kon vergewe nie. My eie mense, my kultuurgroep, verdien beter. Ek sou dit sekerlik onmoontlik gevind het om my lewe voort te sit.
Is jy ‘actually’ Afrikaans?
Skoppensboer het ‘n broertjie dood aan kreoolse Afrikaans, Engfrikaans, Mengels (een Kaapse kreoolsdigter noem dit só) en ander vorme van geradbraakte taal wat daagliks ons ore pynig.
Hoewel Skoppensboer weens sy volgehoue boikot van DSTV en ander vyandelike media, geen blootstelling aan KykNET het nie, kry van die aanbieders blykbaar soms so ‘n awesome kreoolse buikloop op die kassie, volgens berigte. Op YouTube het Skoppensboer al vir die aanbiedster Elma Smit van KykNET-Dabreek-faam hoor sê dat die sing van Die Stem deur Steve Hofmeyr “nie so ‘n big deal is nie”.
As sy nie af en toe so “opslip” nie, praat Elma Smit egter nog Standaardafrikaans. Die produksiebestuurder kan haar net af en toe bietjie betig.
Daar is actually erger, baie erger. Nou die dag klik Skoppensboer (sy Twitter-kode is @skoppensbo3r, vir diegene wat belangstel) op ‘n skakel op Twitter en beland by ‘n potgooi waarin Casper de Vries, Marianne Thamm en nog twee ander optree. Behalwe dat geen van die deelnemers iets van belang te sê had nie, behalwe anekdotes oor hul eie saai lewetjies, praat almal deur die bank kreools. Casper de Vries vloek soos ‘n matroos, maar geen van sy gekruide taal is so aanstootlik soos sy kreools nie.
Tydens die gesprek of die dele wat Skoppensboer lukraak uitgekies het deur oor die twee uur lange klankgreep te skeer, word daar uitgewei oor mense wat Afrikaans cool en aanvaarbaar vir Engelse gemaak het. Dit spreek vanself: hoe meer Afrikaans soos Engels begin klink, hoe meer cool en aanvaarbaar raak die taal.
Marianne Thamm, wat gereeld op Daily Maverick gal braak oor Afrikaners, praat actually Afrikaans. Benewens haar half-Portugese, half-Duitse afkoms, reklameer sy ook op die program dat sy ‘n lesbiër met ‘n swart kind is. Of dalk twee swart kinders, Skoppensboer het dit nie so deeglik nagevors nie. Volgens Marianne Thamm het sy van Bob Marley se sperms by die spermbank gaan kry om haar mee te bevrug, vandaar die feit dat sy as blanke ‘n swart kind het. Blykbaar het sy dit vir haar kind ook gesê. Marianne Thamm praat nie net kreools nie, sy leef haar kreools uit.
Thamm is een van Rapport se rubriekskryfsters, wat seker vir ons vertel hoe Naspers se toekomstige utopie vir Suid-Afrika lyk: blanke vroue sal swart kinders van bekende of onbekende swart mans vanuit die spermbank baar terwyl hulle verhoudings met ander vroue kweek. Dis geen wonder Hillary Clinton dink Wladimir Poetin is ‘n Nazi nie, want dié man glo heteroseksuele gesinne is normaal! Volgens Suid-Afrikaanse norme, is elkeen van ons wat nie met ‘n persoon van ‘n ander ras of geslag of albei “in ‘n verhouding verkeer nie” of sommer net op straat met hulle paar nie, ‘n “Nazi”.
Thamm meen dat die swetsende Casperrasper, soos hy na homself verwys, Afrikaans vir haar aantreklik gemaak het, tesame met Antjie Krog, Karen Zoid en ‘n paar ander. Casper de Vries kan nie Afrikaans praat nie. Hy kan ook nie Engels praat nie. Die man – selfs dít is moontlik die verkeerde selfstandige naamwoord, “skepsel” klink beter – is ontdaan van enige vermoëns of talent behalwe ‘n soort vertraagde narsisme. “Ek is vertraag, daarom is ek cool,” is sy motto, met apologie aan Descartes.
Skoppensboer wil nog Sewendelaan, daardie ander gedrogtelike viering van kreoolse Afrikaans, hier opbring. Nee, Skoppensboer begin nie in anglisismes spreek nie, hy bedoel dit letterlik, om “‘n kat te skiet” soos Skoppensboer en sy skoolvriende altyd gesê het. Alvorens hy egter by Sewendelaan kom, nogmaals oor Thamm en kie.
Skoppensboer bespeur hier ‘n nuwe of dalk ou verskynsel: Rooinek-kreole soos Thamm (in haar eie woorde is sy ‘n “baster” of “mongrel”) is aangestel as hekwagters by Afrikaans en Afrikaners. Hulle sal bepaal wie mag praat en wie nie. Casper de Vries, Deon Maas, Piet Kopdoek en die hele bende Boerehaters wat óf kreools praat óf hul in liederlike anglisismes uitdruk, is die enigstes wat mág praat. Die res van ons verkeer onder sensuur. Ons word doodgeswyg of selfs doodgemaak deur die wandelende terreurbendes op die plase of in die voorstede.
Die model vir wat ons beleef, is uiteraard die ou Sowjetunie. Afrikaners is tot “vyande van die staat” verklaar. Slegs Engels of kreools mag oor die radio of TV gepraat word; Standaardafrikaans word as “rassisties” beskou, synde “suiwer”. Skoppensboer wens egter dat Stalin en die CHEKA of NKVD net vir een dag kan terugkom. Gee die duiwel wat hom toekom: hoewel ‘n Georgiër, het Stalin darem vir Russies omgegee.
Op daardie dag sou Skoppensboer vrywillig by die CHEKA aansluit en as ywerige “chekisti” in sy voertuig spring, gewapen met iets soos ‘n pompaksiehaelgeweer of AK-47. Die eerste plek waar hy sou aandoen, sou die ateljee van Sewendelaan wees waar hy sou losbrand op al wat draaiboekskrywer, regisseur of kreoolssprekende akteur is, sonder aansien des persoons of onderskeid tusen ras of geslag, en ‘n bloedbad daar ontketen wat die huidige Gasa na ‘n vulletjie sal laat lyk.
Dan die Afrikaanse departement van Potchefstroom waar prof Wannie Carstens met sy subsidies van die Nederlandse regering fluks besig is om akademiese artikels te borduur waarin die leuen verkondig word dat Afrikaans “deur slawe geskep” en eintlik maar kreools is. Sy kollega, Hans du Plessis, skepper van die Griekwa-psalms en nog ‘n fanatiese kreolis wat Afrikaans by die Voortrekkermonument as ‘n “gemorstaal” beskryf het, sal Skoppensboer summier teen ‘n muur laat staan. Die staccato-musiek van sy Kalasjnikof sal beide “akkademici” soos stukke wasgoed wat van die draad af val, laat ineenstort en net ‘n abstrakte rooi skildery teen die wit Potch-muur agterlaat.
Daarna Bloemfontein waar die oordeelsdag vir Jonathan Jansen en die Kruiperkaners waarmee hy hom omring, sou aanbreek. Die CHEKA kom om die suiweringsveldtog voort te sit. Skoppensboer is seker die loodse van die Rooivalk-helikopters op Bloem sou hieraan wou meedoen. Gewapen met missiele en 20mm-kanonne in die neuse van hul helikopters, sou ons afswiep op die Kovsie-kampus. Op die neus van die helikopter sou, soos in die fliek Apocalypse Now, geskryf staan, dog in Afrikaans: “Die dood kom van bo.” Uiteraard daarmee saam die Walkurelied van Richard Wagner wat uit luidsprekers basuin. Soete wraak. ‘n Missiel sou die hele boonste vloer van die Administrasiegebou of waar die vieslike Jansen ook al skuilhou, uitwis en hom en sy brilletjie vir ewig hel toe stuur, waar hy hoort. Die Reitz-koshuis sou in ere herstel word en Die Stem sou verpligtend vir alle ontgroeningspraktyke op die kampus gemaak word.
Die Karoo uit ‘n voortsnellende Rooivalk-helikopter moet ‘n pragtige gesig wees. Al die pad Kaap toe. Genadiglik is Russel Botman nie meer met ons nie. Hoewel die feit dat hy sy afspraak met ‘n Kalasjnikof teen die muur misgeloop het, moet as iets van ‘n betreurenswaardige tragedie beskou word.
Soos Leon Lemmer al hier op praag aangetoon het, bestaan daar op Stellenbosch ‘n hele horde mense – een en almal polities korrekte kreoliste – wat ‘n marteldood verdien. Soos André P. Brink dit in een van sy prulboeke beskryf, waar ‘n rassistiese Kaapse boer met ‘n sambok twee kleurlinge dwing om ‘n slavin te verkrag, sal Skoppensboer en sy kamerade op pad ‘n paar veroordeelde plaasmoordterroriste uit die tronk gaan haal en hulle saamvat, om daar met sambokke te slaan dat hulle Anton van Niekerk, Amanda Gouws, Marlene van Niekerk en diverse Kruiperkaners, asook alle aanhangers van kreolisme, tot die dood toe met warm strykysters folter.
Indien ons hele geboue moet platskiet om die euwel finaal uit te wis, sal die Rooivalke weereens onder begeleiding van die Walkurelied tot dié skoonmaakaksie oorgaan.
Skoppensboer voel dat Standaardafrikaans nie net bevorder moet word nie; ons moet kreools en kreoolspraters en kreoolsaanhangers met geweld beveg. Kom ons neem ‘n blaadjie uit die linkses se boek en wis hulle almal uit.
Piet Croucamp, Pierre de Vos en die honde van Karl Marx
Tans vlieg daar steeds eposse heen en weer oor Piet Croucamp se anti-Christelike uitlatings waarvan ‘n opname onlangs na vore gekom het.
Om meer as een godsdiens of wêreldbeskouing in ‘n enkele land te akkomodeer, was nog altyd ‘n probleem. Ons voorouers met Franse vanne het in die Kaap beland vanweë die Bartolomeusnag toe Catherine de Médicis besluit het om die poorte van Parys te sluit en alle Protestante voor die voet dood te maak. Tot in die vroeë 1700s was daar nog godsdiensoorloë en ‘n sekere Marie Durand (‘n naam wat eintlik Afrikaans klink!) is in die suide van Frankryk vir 38 jaar in ‘n kerker opgesluit omdat sy verseg het om van haar Protestantse geloof afstand te doen.
Vandaar dus die Europese besluit om kerk en staat te skei. Ongelukkig sien ons tans hoe die sekulêre Europese staat nie meer in staat is om dié skeiding te handhaaf nie omdat Moslem-immigrante ‘n absolute siening van hul eie geloof handhaaf en dus verwag dat skole veral daarby moet aanpas en hulle moet toelaat om hul gebruike te handhaaf.
In ons land heers daar enersyds ‘n waardekrisis omdat ons nie meer in staat is om tussen reg en verkeerd te onderskei nie, en andersyds word daar ‘n soort appèl op sekularisme van die Europese tipe gedoen, maar dan sonder om werklik die geskiedenis en veronderstelllings daarvan te verstaan.
Die post-1994-staat is kwalik ideologies neutraal. Croucamp se aanval spesifiek op die Christelike godsdiens geskied vanuit ‘n chauvinistiese vooroordeel teenoor Christene. Hy sou byvoorbeeld nie dieselfde kwetsende opmerkings oor Islam of die Jodedom maak nie.
Of selfs Mandela se naam ydellik gebruik nie. Toevallig het ek ‘n week of tien dae gelede ‘n epos van iemand ontvang wat by sy werk afgedank gaan word omdat hy geweier het om aan die korporatiewe Mandeladag deel te neem! Hy is geskors en word dissiplinêr verhoor omdat sy weiering blykbaar die maatskappy in ‘n swak lig stel en boonop aanstoot aan swart werknemers gegee het.
‘n Mens sou vele intellektuele of akademiese besware teen Croucamp se “argument” kon inbring. Immers hou die bestaan, aldan nie, van God denkers en teoloë al eeue lank besig. Die wetenskap self is geensins absoluut nie (hoewel swaartekrag en ‘n paar ander dinge moeilik weerlê kan word) en Croucamp se beroep op Einstein as die teenpool van Christelike denke is op sy minste problematies, aangesien die moderne kwantumfisika, waaronder die teorie van die Oerknal, deelagtig aan sekere veronderstellings is wat in wese nie veel van byvoorbeeld Genesis verskil nie. Maar ek dink nie dis waaroor dit gaan nie.
Croucamp is heeltemal vry om op Christene te vloek en te skel – hoewel, ‘n mens sou wou sien dat hy ter wille van konsekwentheid dit na die ander Semitiese gelowe uitbrei, as hy oor die moed beskik – maar dan in sy persoonlike hoedanigheid. Die argument wat teen die bestaan van Afrikaanse universiteite gebruik word, naamlik dat die belastingbetaler geen ander taal as Engels mag subisidieer nie, geld seker ook vir die verkondiging van idiosinkratiese persoonlike vooroordele terwyl mens ‘n gesubsidieerde amptenaar is? Croucamp het insgelyks nie sy uitlatings oor ‘n breindood God en Christus in ‘n Melvillese kafee gemaak nie, maar blykbaar op die perseel van die UJ (wat eens die RAU was). Tensy die styl van akademiese debatvoering dermate agteruitgegaan het en deesdae nie meer van die gemiddelde kroeggesprek te onderskei is nie, meen ek ook dat Croucamp nie die vorm en reëls van ‘n akademiese of intellektuele gesprek nakom nie.
Pierre de Vos van die Universiteit van Kaapstad het Croucamp ondersteun met die volgende woorde:
Die Grondwet beskerm nie gelowiges teen kritiek van hul Godsdiens nie net soos dit nie ateïste teen kritiek bescherm nie. Dan het ons ’n teokrasie. Dit beskerm almal se reg om te glo wat hulle wil en om wat hulle glo te verkondig (sien Grondwetlike Hof-uitspraak in S v Lawrence). U is dus geregtig om te glo dat die essensie van menswees is om te glo. Ander van ons het die reg om te glo die stelling is absurd en om dit te sê. ’n Akademikus se plig is nie om hom of haarself te sensureer om te voldoen aan wat sommige ander as fatsoenlike gedrag en denke voorhoud nie, maar om sy of haar eerlike sienings te gee, ongeag wat ander mag glo.
Dit wil voorkom asof De Vos vir hom en Croucamp absolute vryheid van spraak met staatsubsidie opeis, want die grondwet sou dit toelaat. Geeneen van ons het ooit tot hierdie grondwet ingestem nie en daar was nooit ‘n referendum daaroor nie. Ek voel my hoegenaamd nie deur die grondwet gebind nie en weier byvoorbeeld om te aanvaar dat ek en my nageslag aan regstellende aksie onderworpe moet wees omdat een of ander NP-amptenaar iewers dertig of veertig jaar gelede iemand sou te nagekom het. Dat die grondwet daarom carte blanche verskaf aan sogenaamde “tenured radicals” om die res van ons te beledig en eintlik haatveldtogte teen ons te voer, maak ook allermins sin.
Ons het ‘n nuwe Verligting in Suid-Afrika nodig. Want die soort onverdraagsaamheid van die Spaanse Inkwisisie wat deur Van Wyk Louw in sy gedig “Die hond van God” beskryf word, leef tans voort by wat mens “die honde van Karl Marx” sou kon noem. Ons land het die ideologiese uitskot van ‘n totalitêre Oos-Europa geërf. Tot 100 miljoen mense is deur die kommuniste uitgemoor, vele ook omdat hulle Christene was. Die studente in Pretoria wat ná ‘n Bybelstudiesessie by haar meenthuis in Pretoria aangeval, verkrag, met ‘n mes geskend en vir dood agtergelaat is, is maar een van die duisende gevalle waar gelowige Christene deur “vryheidsvegters” of “honde van Karl Marx” aangeval is.
Nietzsche se kritiek op die humanisme is ook ter sake, want die sogenaamde ateïs plaas bloot die mens op die troon van God en daarmee saam word die hele siklus van sensuur, onverdraagsaamheid en vervolging wat die Kerk in sy donkerste jare gekenmerk het, herhaal. Croucamp en vele ander het al oor en oor bewys hoe onverdraagsaam hulle is deur byvoorbeeld dissidente akademici aan te kla, hul spraakvryheid – selfs in hul persoonlike hoedanigheid weg van die kampus af – aan bande te lê en letterlike heksejagte teen hulle te onderneem. Deur Christus met Mandela te vervang en daarmee diegene te vervolg wat oneerbiedig teenoor “Nelson van Qunu” (teenoor Jesus van Nasaret) is, is ewe seer Middeleeus.
Pakistan en Indië het twee lande geword omdat Moslems en Hindoes nie saam in dieselfde land kon aanbly nie. Solank as wat die honde van Karl Marx ons in Suid-Afrika vervolg, ons spraakvryheid skend en die universiteite slegs katedrale vir anti-Christelike vloekers is, sien ek nie hoe die stelsel volhoubaar is nie. Ek sou eerder in ‘n verdraagsame Christelike volkstaat wou woon wat soos in die 1983-grondwet godsdiensvryheid erken, as in ‘n fanatiese, dom, totalitêre, sekulêr-fundamentalistiese soort Demokratiese Kampoetsja (die republiek van Pol Pot wat tussen 17 April 1975 en 7 Januarie 1979 bestaan het) waarin “akademici” dit as hul taak sien om slegs Christene (maar geen ander gelowiges nie) te beledig.
Demokratiese Kampoetsja is net soos Demokratiese Suid-Afrika gekenmerk deur etniese vervolging, anti-Christelike onverdraagsaamheid en terreur:
Massacres of ethnic Vietnamese and of their sympathizers, as well as destruction of Vietnamese Catholic churches by the Khmer Rouge took place sporadically in Cambodia under the Democratic Kampuchea regime, especially in the Eastern Zone after May 1975. By early 1978, however, the Vietnamese leadership decided to support internal resistance to the Pol Pot regime and the Eastern Zone of Cambodia became a focus of insurrection. In the meantime, as 1978 wore on, Khmer Rouge bellicosity in the border areas surpassed Hanoi’s threshold of tolerance. War hysteria against Vietnam reached bizarre levels within Democratic Kampuchea as Pol Pot tried to distract attention from bloody inner purges. In May 1978, on the eve of So Phim’s Eastern Zone uprising, Radio Phnom Penh declared that if each Cambodian soldier killed thirty Vietnamese, only 2 million troops would be needed to eliminate the entire Vietnamese population of 50 million. (Uit: Wikipedia)
Wat my betref, kan al die fakulteite van geesteswetenskappe aan die universiteite maar afgeskaf word, want hulle verteenwoordig kultureel-marxistiese kloosters wat geen kennis of kritiese denke aan studente oordra nie en bloot bestaan om hul arme slagoffers met hul negentiende-eeuse dogma te indokrineer. Pleks van miljarde rande hierop te vermors, kan vryskutnavorsers bloot vergoed word vir publikasies in geakkrediteerde tydskrifte. Aangesien die gemiddelde akademikus slegs een artikel per jaar produseer, terwyl hulle veel meer aandag aan hul heksejagte op “afvalliges” bestee, sal die land ‘n groot intellektuele inspuiting kry en daar ook veel meer mededinging wees, pleks van die huidige baantjies-vir-boeties-stelsel.
Maar dis weer ‘n ander debat.
Aan diegene wat liewer in die hel wil regeer
Deur Joseph Secreve.
Dr. Piet Croucamp verteenwoordig die nuwe klas akademici wat die wêreld soos ‘n olievlek oorspoel. Daardie eendimensionele denkers wat geleer het om kwantitatief te kan meet en navorsing te doen, maar wat die kwalitatiewe dimensie aanbetref kan hy seker nie meer tekortskiet as wat hy doen nie. Veral nie in sy standpunte oor geloof waarvan hy kennelik geen idee het wat hy sê nie. Om so herhaaldelik te vloek en te tier is mos meestal ‘n teken van kapitulasie en onmag.
Maar goed, sonder om die man te speel, kom ons weerlê die argumente wat hy te berde bring. Ons begin met die maklike en meetbare fasette van godsdiens en gaan daarna die misterieuse wêreld betree van die meer esoteriese oorsprong van die godsdiens wat hy so al te ywerig wil afbreek.
Het iemand ooit gewonder hoekom Christendom so lank al oorleef het? As dit ‘n geloof van oorlog was, soos dikwels beweer word, sou die oorlewing daarvan sin gemaak het, veral vanuit sy tipies Darwiniaans-Spenseriaanse “Oorlewing van die sterkste” benadering. Christendom is egter nie so ingestel nie. Byvoorbeeld sien ons dat daar in die geskiedenis agt kruistogte was, en die laaste was so agt honderd jaar gelede. Dit is in groot teenstelling met Islam, wat in die kort rukkie sedert 11 September 2001 ‘n wafferse twintig duisend(!) jihads teen die Weste afgeroep het.
Die antwoord kan gevind word in die benadering wat Christendom onderskei het van die heidense opvattings wat destyds in die Romeinse Ryk gegeld het. Op grafte en monumente kan ons sien dat die Christene langer geleef het as die heidene. Die beginsel van naasteliefde en geloof in ‘n hiernamaals het ‘n uitwerking veroorsaak dat die aanhangers se lewenskwaliteit op aarde verbeter het. Selfs die geroemde Grieks-Romeinse dokter Galen – ‘n heiden – het die hasepad gekies elke keer as daar ‘n effense epidemie uitgebreek het, terwyl die Christene agtergebly het om die siekes te genees. Meestal het sowat twee derdes beter geword onder die sorgsame hand van die Christene, en die aantal van hulle wat oorlede is as gevolg van die siektes was ook nie beduidend hoog nie. Dis nogal fantasties wat skoon water en kos aan ‘n mens se gesondheid kan doen, en dit lyk asof die Christene dit geweet het, selfs al was daar geen wetenskaplike bewyse destyds om dit te staaf nie.
Die latere Protestantse werksetiek het wondere verrig om welvaart verder te verhoog, soos ons in die Weste al te goed weet, en net soos in die Romeinse tyd was daar voortdurend keisers gewees wat Christendom wou vernietig omdat die verbeterende lewensomstandighede ‘n bedreiging vir hul magsposisie beteken het. Vandag sit ons met die geheime argitekte van die Nuwe Wêreldorde wat om dieselfde redes Christendom in verderf wil stort. Kyk maar na die herhaalde aanvalle vanuit links op Amerika en Suid-Afrika destyds toe Protestantisme die heersende godsdiens was, en dit is duidelik dat ‘n Nuwe Protestantse Republiek (NPR) die magshebbers nie op hul gemak sit nie.
Dit sien ons ook in die ou wêreld waar ek woon. Hier het Protestantisme sy ontstaan gehad, maar die welsynstaat sorg dat dit moeilik is om werklik ryk te word soos in die NPRe vanwee allerlei glasplafonne wat in die wetgewings verwerk is. Dit is om daardie rede ook nie toevallig nie dat Duitsland tydens die Koue Oorlog langs geloofslyne opgedeel was tussen oos en wes, met die Wessies wat gemengd Katoliek en Protestants was en die Ossies wat oorwegend Protestants was en onder die dwang van Kommunisme moes leef.
Onthou, die nuwe wêreld stel ‘n nuwe begin voor. Die ruimte om jou kultuur opnuut uit te vind is so wyd soos die eindelose landskap self. Die ou wêreld is vasgevang in eeue oue range en stande, elkeen wat op min of meer gespanne voet teenoor mekaar staan. Die welsynstaat was onder andere ook ingestel om die onsigbare kastes van Europa se welvarende stande in stand te hou deur die onderklasse se werk te bemoeilik om hoër op te beweeg.
In sy uitbarsting blyk weereens dat Kloukramp onder die indruk is dat ‘n gebrek aan intelligensie ‘n mens na geloof lei. Onder andere verwys hy na die absurditeit van die kruisiging van Christus en dat daar kwansuis iets verkeerd is met die frontale lobbe van sy gelowige opponent. Dit wys weereens die feit dat iemand hoog opgelei is wil nie sê dat so iemand ‘n intellektuele ingesteldheid het nie.
Op watter plek was Christus gekruisig? Golgotha: Die Plek van die …ja, u het reg geraai…die Plek van die Hoofskedel. Het iemand ooit die esoteriese boodskap daarvan bevraagteken? ‘n Mens se frontale lobbe sit mos in sy hoofskedel, aan die voorkant. Deur Christus te kruisig was die lig (vgl. Son – Seun, of Engels Sun – Son, of Nederlands Zon – Zoon) uitgedoof. Die lig van verligting was weg en het plek gemaak vir duisternis en bygeloof. Die mens was teruggeworpe in ‘n staat van dierlike angs in die nag nadat Christus die Gees gegee het.
In soortgelyke verband het Emanuel Swedenborg ook geskryf dat die invloei van die Godheid deur die voorhoof plaasvind en daarna oor die gesig uitsprei, aangesien die voorhoof die setel van intellek is en die gelaat die binneste van die mens weerspieel. Hoewel hierdie verklaring uiters esoteries is, sien ons ‘n soortgelyke argument in Plato se Wette. Hierin het Plato verwys na slawe wat opgelei is as dokters teenoor wyse mense wat opgelei is as dokters. Die slawedokters volg instruksies maar verstaan nie die dieper werkinge daaragter nie. Met ander woorde hulle is goed opgelei maar het nie veel wysheid nie. Die wyse dokters verstaan die oorsprong en waardigheid van die mens beter.
In die twintigste eeu is daar tallose voorbeelde hoe ateïsties opgeleide wetenskaplikes die grootste gruwel denkbaar op die planeet losgelaat het, van Mengele-eksperimente tot gedagtebeheerde slawe onder MK Ultra. Sulke eksperimente behoort nie slegs tot die verlede nie, maar word nog daagliks in lande soos Noord-Korea toegepas. Die uiters verontrustende outobiografie van Cathy O’Brien – Trance Formation of America – bewys dat daar nog steeds agter die skerms in die Verenigde State eksperimente op mense gedoen word wat suiwer satanisties is, om die minste te sê. Daar is dus wetenskap en bewys, maar uiters gevaarlik vanwee die totale gewetenloosheid waarmee hierdie wetenskap bedryf word.
Daar kan dus onderskei word tussen twee soorte intellek, te wete ‘n laer intellek en ‘n hoër intellek. Die laer intellek bestaan uit hierdie genoemde wetenskaplike aberrasies en die hoër intellek bestaan uit die dieper begrip van iemand se menswees. Ek dink ons kan redelik maklik stel op watter vlak ons die spiritualiteit kan plaas en op watter vlak ons dr. Kopdoek se gedagtes kan indeel.
Weereens het Swedenborg hierna verwys oor geeste wat na die hemel gegaan het met die gedagte dat hul innerlike gevoel van goedheid nie saakmaak nie: “…but when they came there, because their interior life was contrary to the angelic life, their intellectual faculties began to be blinded until they became like fools; and they began to be tortured in their voluntary faculties until they became like madmen. In a word, if those that have lived wickedly come into heaven they gasp for breath and writhe about, like fish out of water in the air. From this it can be seen that heaven is not outside of a man but within him.” (Uit: Heaven and Hell, stelling 54).
Volgens Swedenborg verban geen godheid die mens na die hel nie, en probeer mense juis daaruit weg te lok. Mense gooi hulself in die hel, aangesien dit die omgewing is waar slegte mense nou eenmaal tuis voel. Die Bybelse “geween en gekners van tande” is die konstante vertrapping van slegte mense onder mekaar wat probeer om oor hul mindere te heers.
Die interessante eienskap van ‘n monoteïstiese geloof is dat dit ‘n mens juis stimuleer om meer na te dink oor spirituele kwessies. By politeïstiese gelowe, waar baie gode heers, elkeen met ‘n spesifieke taak, word minder oor geloof nagedink, aangesien minder eise gestel word om na te dink oor die aard van die godheid. Weereens het monoteïsme gelei tot dieper en interessante insigte, veral omdat die godheid in monoteïsme moeilik peilbaar is.
Een van Christendom se grootste bates in terme van sy verligtingsideale is die standpunt dat meerdere waarhede tegelyk kan bestaan. Vanuit die Grieke het ons geleer dat die mens uit twee nature bestaan, een dierlik en ander geestelik. In hierdie model moet een eienskap verdring word om die ander te bevoordeel. Sedert die meerdere-waarhede logika wat Christendom moontlik gemaak het, het ons geleer om te dink dat altwee mekaar moet komplimenteer om saam groter hoogtes te bereik. Soos Kierkegaard in Sygdommen til Toden (Die Siekte tot die Dood) geskryf het is die mens ’n sintese van die eindige en die eindelose, die tydelike en die ewige, van vryheid en noodsaak. Dit is dus uiters ironies dat die Hegeliaanse dialektiek (tese en antitese wat saam ‘n sintese vorm) wat die Kommuniste so graag aanhang ‘n suiwer Christelike oorsprong het; net jammer dat hulle nie oor die subtiliteite beskik om dit reg toe te pas nie.
Sonder hierdie meervoudige waarheidmodel sou die moderne tyd net so grys, onverlig en monotoon wees soos wat Groukamp ons probeer weergee.
So terloops, navorsing in die Verenigde State het uitgewys dat professore in die wiskunde en natuurwetenskappe eerder geneig is om kerk toe te gaan as hul kollegas uit ander fakulteite, wat aangee dat die suiwer wetenskappe nie genoeg is om ’n mens se spirituele dors te les nie. Daarbenewens is kerkgangers gelukkiger as ateïste, wat ‘n verdere aanduiding is dat Freud se standpunt dat godsdiens ‘n neurose is op klinkklare onsin berus. Andersins is mense uit die hoër middelklas eerder geneig om gelowig te wees of gereeld die kerk te besoek as mense uit die armer klasse. Daardie marxistiese stelling dat geloof die opium van die massa is, is met ander woorde ook ’n gefabriseerde twakstorie.
Iets wat Kopkramp waarskynlik nie besef nie, is dat die oorspronklike skrywer van die Kommunistiese Manifes – Adam Weishaupt – geen idioot was nie. Hy het terdee geweet watter invloed geloof op mense gehad het, en hoekom dit vernietig moes word. Dit leer ons ook argeloos aan ons kinders as ons na die stryd tussen Dawid en Goliat verwys.
Dawid het ’n reus verslaan deur hom met ’n primitiewe wapen presies tussen die oë te tref. Onthou die bogenoemde stelling oor die setel van goddelike ingewing. Wat Dawid in feite gedoen het is om Goliat se geestelike bewussyn uit te gooi. In die Hindoegodsdiens word verwys na die derde oog wat tussen die oë gesetel is, die oog wat oopgaan by bepeinsing van die allerhoogste. In die Egiptiese mitologie sien ons hoe die borsbeelde van die Farao’s ’n kobra het wat tussen die oë sit. Die slang simboliseer sluheid, en dit is die eienskap wat ’n koning moet hê om te regeer. Vergelyk ook Christus te boodskap in Mattheus 10:16 “Wees so skerpsinnig soos die slang maar behou die onskuld van die duif”.
Toe Goliat sy spreekwoordelike derde oog verloor het, was dit kinderspel gewees om hom volledig te verslaan. Sodra ’n volk – hoe groot en magtig dan ook – sy geestelike krag verloor, is hy maklik verslaanbaar.
Vergelyk ook die verhaal van Christus wat op water loop. Dit is ’n simbool van geloof gewees. Geloof bestaan uit die vermoë om uit jou omstandighede te transendeer. Toe Petrus na Hom wou loop en begin vrees, het hy weggesink. Dit simboliseer dat ’n mens sy swakhede kan oorkom deur te glo. Water geld as ’n eenvoudige simbool wat almal kan verstaan, vandaar dat hierdie voorbeeld gebruik was.
Maar goed, daar is nog heelwat verhale in die Bybel wat simbolies is van dieperliggende aspekte. Aangesien dr. Koplap so graag staatmaak op wetenskaplike bewyse sal ek graag wou weet hoe hy die volgende wetenskaplik kan verklaar.
Sedert ongeveer die periode vanaf 600 VC het iets dramaties plaasgevind dwarsoor die wêreld. In hierdie periode het die mens blykbaar opeens die vermoë ontwikkel om selfrefleksie toe te pas. Mense het meer eties, wiskundig en filosofiser begin word, en was ook gekenmerk deur die opkoms van Zarathoestra, Boeddha, Lao-Tsoe, Confucius, Xenophanes, Pythagoras, Isaiah, Theagenes en Hecataeus. Hindoeïsme het die geloof van Indië geword, die konsep van karma het by die Hindoes en Boeddhiste wortel geskiet, en Jeremia en Ezekiel het die nadruk begin lê op ’n mens se eie verantwoordelikheid. Die Olmeks in Meso-Amerika het ’n nuwe kalender ontwikkel, en die saad van monoteïsme was geplant in hierdie tyd.
Moderne wetenskap het bewys dat astrologie geen invloed het om menslike gedrag nie, maar snaaks genoeg het hierdie bogenoemde verwikkeling juis plaasgevind met die opkoms van die Vistydperk. Hoe is dit moontlik dat so baie volkere, waarvan die meeste mekaar nie geken het nie, hierdie skielike wending ondergaan het?
Anders sou ek wou weet hoe dit moontlik is dat die Egiptiese Oog van Horus presies lyk soos ’n afbeelding van die hipofise in die brein. Hoe het hulle destyds die verband geweet tussen hierdie orgaan en ’n mens se gemoedstemming?
Die planeet Saturnus het ’n belangrike plek verower in die antieke en moderne godsdienste. Saturnus word van oudsher voorgestel met ’n swart kubus, of anders met ’n seshoekige Joodse Dawidster. Kyk maar as Jode bid dan bind hulle ’n swart kubus op hul voorkop, en Moslems loop om die swart kubus in Mekka tydens hul jaarlikse pelgrimstog. Hoekom loop Moslems antikloksgewys om die Kaaba? Die ringe van Saturnus draai ook antikloksgewys. Hoe het hulle dit destyds geweet toe daar geen teleskope was nie? Laat staan nog dat die noordpool van Saturnus seshoekig is soos ’n Dawidster. Hierdie ontdekking van die noordpool is baie onlangs eers ontdek. Hoe het hulle dit duisende jare gelede geweet?
Dit is hierdie vrae wat eindeloos bind en die mens herinner dat sy lewe meer inhoud het as wat hy dink. Wetenskap is ’n instrument om vooruit te kom, maar verval in verskrikking as daar geen geestelike krag is om dit sinvol te maak nie.
Net jammer dat die geleerdes nie hierdie waarhede meer raaksien nie.
Piet Croucamp vloek sy weg deur ‘n debat oor die bestaan van God
In hierdie opname wat ons van ‘n leser ontvang het, argumenteer dr. Piet Croucamp van die Universiteit van Johannesburg teen die bestaan van God in debat met ‘n Christen.
Hy beskryf sowel God as Jesus Christus as “breindood”. Hy maak ook van die F-woord gebruik om sy argument te staaf.
Ope brief aan Steve Hofmeyr
deur René Kruger, Bethal
Aangesien jy nou so te sê terug op Afrikabodem is en jy terstond die ton mis op jou kop gaan ontvang, is dit seker gepas om ‘n lansie te breek vir Mareli Stolp en Dana Snyman wat op Dagbreek Diskoers hul monde gespoel het oor jy durf waag het om Die Stem te gesing het tesame met 40 000-plus mense.
Eerstens, jy het nie namens “ons” gesing nie. (Jy het namens mý gesing!)
Tweedens, jy het Die Stem gesing omdat jy geweet het dit het ‘n “supernasionale” konnotasie juis omdat daar toeka se tyd ‘n moeilike keuse was tussen God save the king en Die Stem. Die Stem was toe die gekose lied, om skeiding tussen Brit en Afrikaners te bring. Groot sonde! Groter sonde as die konsentrasiekampmoorde en verkragtings op ons vrouens.
Derdens, jy het Die Stem gesing omdat dit ‘n vorm van protes was/is. En jy mag nie nostalgies wees oor Afrikanerkultuur nie. Afrikaners het nie ‘n kultuur om oor trots te wees nie – volgens Mareli Stolp is Afrikanerkultuur ‘n “fantasie” – het jy nie geweet nie?
Afrikaners het mos die swartes se besighede, skole en universiteite kom oorneem.
Vierdens, juis omrede jy durf waag het om Die Stem te gesing het, het ‘n sekere persoon ‘n vreeslike opmerking teenoor tannie Zietsman gemaak en daardie wit persoon nou “alle” Afrikaners verteenwoordig. (Vir seker verteenwoordig hy nie vir my nie.)
So veroorsaak Oom Steve toe in jou afwesigheid een hengse bohaai. Jy weet mos, daardie bohaai wat Oom Kopdoek, Oom Dana, Oom Adriaan, Tannie Mareli, Oom Anton en Tannie Zietsman en kie. na hul penne laat gryp het.
Dít wat jy durf waag het om te sing, is ‘n veel groter sonde as ons pres Zuma en gevolg wat “Kill the Boer” sing. Ek het nêrens gesien of gelees dat enige van ons verlinkse Afrikaners so uitgesproke was oor “Kill the Boer” nie. Dit is vir seker nie polities korrek om enigsins te impliseer dat Afrikaners ongelukkig is in Suid-Afrika nie. Dit is dan ons eie skuld dat die land is soos hy is. Ons dra die skuld omdat swart mense nie opgelei is nie, ons het dan hul eie skole en infrastruktuur verwoes.
En natuurlik word geen Afrikaner in Suid-Afrika verdruk nie. Jy weet, soos Tannie Mareli gesê het, sy is in die 80s gebore en “ervaar geen verdrukking nie”. Hou in gedagte, Tannie Mareli praat namens alle Afrikaners en haar kinders het almal werk en die res is in gewone ou model C-skole met 25 kinders in die klas.
Is jy regtig bereid om Die Stem te sing voor swart en bruin mense? Is jy nie skaam nie? Jy en die 40 000-plus mense wat saam gesing het? Hoe gaan julle die massas in die oë kyk?
Onthou ook dat Tannie Zietsman 40 000-plus mense, dose genoem het. En een persoon het haar verkragting toegewens. Dit is ‘n vreeslike ding daardie, Oom Steve, verstaan mos die wiskundige som van presentasie en die weegskaal?
Die weegskaal weeg swaarder na die een persoon toe wat Tannie Zietsman so ‘n vreeslike vloek toegewens het, as teenoor haar 40 000-plus doosvloeke.
Die weegskaal hel sommer heeltemal om, omdat jy Die Stem as “struggle song” gesing het. Malema se “honeymoon is over for the whites” is ‘n mak lammetjie.
Die weegskaal het nie genoeg gewigte om jou swaar genoeg te vind vir die sing van Die Stem as vorm van protes nie, aangesien Die Stem-gesingery nie die land miljarde gekos het soos die Eskom- en Numsa-stakings nie. (Ek wag nog vir Oom Adriaan, Oom Dana en Oom Kopdoek om hul vreeslike onreg daaroor te lug.)
Die weegskaal is glad nie in jou guns omdat jy vir en namens Afrikaners praat nie. Oom Steve sal meer aansien by die verlinkses gekoop het as Oom as ‘n EFF-lid die ANC-struggle songs gesing het.
Onthou Oom Steve die Delmas-optog toe die klein baba en sy oppasser vermoor is? Genade, dit was amper so erg soos die stakende massas wat besighede so plunder en die oumense vermoor.
Waar was die swart, bruin en ander wat saam die debat op Diskoers kon voer? Sou dit nie ‘n groter verteenwoordiging van verontregdes gewees het nie?
Die blanke Afrikaner is sy eie grootste vyand. Geen blanke het mos die reg om sy eie kultuur te besit nie. Daardie demokratiese reg behoort aan die Indiërs en anderskleuriges. Integrasie en rasvermenging is slegs nodig as jy ‘n blanke Afrikaner is.
Afrikaans is die sondebok. Sou Die Stem in Engels gesing gewees het, het nie ‘n enkele persoon ‘n oog geknip het nie.
Laat ons ons kultuur as Afrikaners uitleef, met nostalgie en verlange. Verlange na die veiligheid van slaap met ‘n oop deur. Verlange na ‘n uitstappie by die Vaalrivier sonder om verkrag en geslag te word. Verlange na die stilhou langs die pad vir ‘n gekookte eier en frikkadel op pad see toe.
Laat ons Die Stem sing, met oorgawe, met liefde, met geloof en met hoop.
Hier is die “debat” op KykNET se Diskoers-program waarin die aanbiedster duidelik kant kies teen Die Stem.
Ope brief aan Piet Croucamp
Geagte Piet Croucamp,
U skrywe aan Johan van der Merwe spreek van presies die soort onverdraagsaamheid en fanatisme wat soveel van ons al genoop het om regdeur die huidige “demokrasie” te sien.
Oud-genl. Van der Merwe se opleiding in die polisiekollege blyk van hom veel meer van ‘n regsgeleerde en intellektueel te gemaak het as u nuwe-Suid-Afrika-PhD wat u blykbaar op sekulêr-godsdienstige geloofsgronde verwerf het. Bekering en fundamentalisme speel in u geval ‘n groter rol as enige kennis of logiese denke.
Die breedvoerige standpunt wat Johan van der Merwe uiteengesit het, beide in sy ope brief aan mev. Zille en sy memorandum “The Conflict of the Past: A Factual Review” is gegrond op eeue oue Westerse beginsels in die wysbegeerte en ons Romeins-Hollandse reg, naamlik dat elkeen op gelyke behandeling geregtig is. Daarmee saam, dat morele beginsels insgelyks nie van dubbele standaarde gebruik moet maak nie. En dan die audi alterem partem-reël wat daaruit voortvloei, naamlik dat elkeen in ‘n saak aangehoor moet word en dat ‘n eensydige relaas oor ‘n voorval of selfs die geskiedenis onaanvaarbaar is.
U rol om sowel individuele Afrikaners as ons hele volk en kultuurgroep te probeer verdag maak, lyk al hoe meer bedenklik, selfs sinister. Kennelik word u iewers vergoed of ten minste vereer vir u verbete pogings om sensuur op ons toe te pas.
Verlede jaar het u die heksejag op dr. Louise Mabille van Tukkies ontketen, meer onlangs Steve Hofmeyr probeer beswadder en nou dié venynige briefie aan Van der Merwe waarin u hom sowaar die doodstraf toewens! Boonop noem u hom ‘n lafaard van apartheid.
Asof u geesgenote, die terroriste wat met die mees totalitêre bewind van die twintigste eeu, die Sowjetunie, geheul het en onskuldige burgerlikes in Suid-Afrika met motorbomme en die halssnoermetode vermoor het, nie vuige lafaards was nie! Daar word bereken dat tot 60 miljoen mense in die Sowjetunie gesterf het vanweë die soort stomme, linkse fanatisme waarvan u dikwels vulgêre uitsprake popel.
Die punt wat oud-genl. Van der Merwe maak, naamlik dat grootskaalse en georganiseerde terreur slegs met onkonvensionele metodes beveg kon word, is waarskynlik geldig. Dit verg ook geweldige moed om die vrylating van Eugene de Kock te bepleit, die man wat deur die histeriese mediamense in ons land, asook in Brittanje en die VSA, met duiwelse byname behang word. Terwyl hul eie terroriste en moordenaars, soos die aanvallers op die St. James-kerk, byvoorbeeld, argeloos verontskuldig word.
Ons het oor die afgelope week gesien hoe diegene wat Steve Hofmeyr sy spraakvryheid en artistieke vryheid wil ontsê, tot ‘n platvloerse geskel oorgaan, iets wat kennelik ook deel van u eie repertoire uitmaak.
Hoe knus u eie verhouding met die huidige maghebber ook al mag wees, gee dit u nie die reg om ons aanhoudend te beledig en te verguis nie. Gegewe dat u, soortgelyk aan mnr. Joe Slovo van die SAKP en vader van die terreurveldtog, in die buiteland gebore is, is dit soveel te meer vermetel dat u ons inheemse Afrikaners se regte en menswees op soveel maniere kan vertrap.
Ongeag ons onderlinge verskille en die afwesigheid van enige partypolitieke oplossings, is Afrikaners vandag meer verenig as ooit in ons aanspraak op gelyke burgerskap van dié land, wat beteken dat ons op elke gebied gelyk behandel wil word.
Ons verwerp sowel kommunisme as die verwante Amerikaanse rasse-ideologie wat ons op grond van ons velkleur en afkoms vir altyd aan negatiewe rassevoorkeure onderwerp.
Ongeag die redes vir hul aanhouding, dring ons daarop aan dat al ons politieke gevangenes billik en wetmatig behandel sal word, iets wat tans duidelik nie die geval is nie.
Trouens, solank as wat daar Afrikaner- politieke gevangenes bestaan, sal ons nie vry wees nie.
Die een positiewe rol wat fanatici soos u speel, is om die huidige stelsel in sy totalitêre naaktheid en onverdraagsaamheid te ontmasker. Dit sou daarom betaamlik wees as u minder die woord “demokrasie” gebruik en u meer op Stalinistiese retoriek soos “fascisme” en “klassevyand” beroep.
Dat u nostalgie vir Rooi Terreur en die vergange Sowjetryk ook ‘n skeutjie anglofilie en verlange na die Britse Ryk insluit, spreek byna vanself. Daarvan getuig u ongeneeslike Boerehaat.
Groete,
Dan Roodt
Piet Croucamp dreig Johan van der Merwe met ‘doodstraf’
Piet Croucamp, die “akademikus” van die Universiteit van Johannesburg wat deurentyd Afrikanersangers en -meningsvormers verdag wil maak, het oud-genl. Johan van der Merwe vertel dat hy eintlik die doodstraf verdien.
In ‘n e-pos aan Van der Merwe, die laaste blanke en Afrikaanse polisiekommissaris voordat die ANC en SAKP die land verower het, sê Croucamp:
“Indien hierdie land nie ‘n demokrasie was nie, het jy aan jou nek geswaai. En, terwyl ek met my hele hart teen die doodstraf is, sou ek myself kon forseer om vir eens weg te kyk en gods water oor gods akker te laat loop.”
Croucamp se reaksie geskied blykbaar na aanleiding van Johan van der Merwe se steun vir die vrylating van Eugene de Kock, soos hy dit in ‘n onlangse Ope brief aan Helen Zille oor Eugene de Kock gestel het.
In die aanvanklike gedeelte van sy e-pos skryf Croucamp:
“Johan, Vlok het vir Eugene kom vra daar in die gevangenis: Eugene, het ek jou ooit gevra om iemand dood te maak? Eugene se antwoord was, nee, maar jy het vir my medaljes gegee wanneer ek dit gedoen het. Jou een-dimensionele manier van na jou loopbaan kyk, maak van jou ‘onskuldig’ voor jouself en jou god. Maar, voor die mensdom is jy een van apartheid se politieke lafaards. Moenie Eugene betrek by jou drogredenasies nie.”
Hierop wou Van der Merwe hom nie regstreeks antwoord nie, maar het in ‘n kort boodskap terug aan Croucamp verwys na Spreuke 26:4 wat lui: “Antwoord ’n dwaas nie na sy sotheid nie, sodat jy ook nie net soos hy word nie.”