praag.co.za

Tag: afrikaans

  • Suidpunt: Die opvallende raakpunt tussen Kopties en Afrikaans

    Suidpunt: Die opvallende raakpunt tussen Kopties en Afrikaans

    Vandag is Saterdag, 14 Augustus 2021. Dit is die dag waarop Afrikaans gevier word. As blykie van waardering, word almal wat Afrikaans ken aangemoedig om vandag ‘n Afrikaanse boek te koop.

    Wel, ek gaan nie. Want ek hoef nie.

    Ek het reeds vanjaar meer as 55 akademiese werke in Afrikaans gekoop vir eie gebruik. En dis nou sonder om die vaktydskrifte soos Stilet, Standpunte, Lantern en Dubbelfluit: Tydskrif vir die Onderrig van Afrikaans as Tweedetaal in te reken.

    Dis nou sonder om my Italiaanse, Russiese, Duitse, Nederlandse, Franse, Sweedse, Deense, Noorse, Latynse, Griekse, Spaanse, Hebreeuse en Nama-kooplus by te voeg. Dit was so ‘n hittete of ek het ‘n boek oor Arabiese grammatika op Montagu ook gekoop.

    Maar ek glo akademici, met ‘n véél groter salaris en gravitas, sal my inkopietogte in die skadu stel. Buitendien, dis Covid, ek moet my hande stilkry – en ‘n boek het so ‘n kalmerende en leersame effek.

    Koptische Grammatik (1961), die beginpunt

    Maar een van my eksotiesste kopies vanjaar geskied op Robertson, Wes-Kaap, in die hospieswinkel, op Woensdag, 19 Mei 2021. Ek kon my geluk nie glo nie. Die boek het behoort aan ‘n afgetrede senior lektor in die Semitiese Tale, verbonde aan die Universiteit van Stellenbosch, L.M. Muntingh; in 2019 oorlede.

    En toe onthou ek mos die Koptiese taal het, toe Josef en Maria met Jesus soontoe gevlug het, mos die hele Egipte beslaan. Daar was hier in die stede natuurlik Grieke, Romeine, en al die volke dwarsoor die Romeinse Ryk ook te vinde.

    Dat die befaamde Biblioteek van Alexandrië in die 3de eeu voor Christus in Egipte gebou is, het my laat wonder oor die strategiese ligging. Waarom hier? Is dit omdat die Egiptenare (toe nog heidene, onthou) oor die algemeen nie oproermakers was nie? Is dit omdat die klimaat meer geskik is om boeke te bewaar? Waarom nie in Athene nie?

    Volgens prof. Gerrit van Wyk Kruger (Die verhaal van die Griekse taal oor 35 eeue heen) was dit ook polities gemotiveerd, om die Griekse kultuur te laat uitbrei (2017:41):

    Die stigting hiervan was nie net die verwesenliking van ‘n stuk idealisme nie, maar was ook polities berekend as ‘n instrument waarmee hy die land van die magtige Nyl wou helleniseer. *…+ Demetrios het dan as ‘n lewende skakel uit die Griekse moederland, tussen Athene en Alexandrië, gedien om die oud-Griekse letterkunde, kultuur en erudisie dáár te laat voortleef.

    Vandag is Kopties in Egipte morsdood, heeltemal verdring deur Arabies, hoewel die buitelandse belangstelling geweldig groot is – nie alleen in die Kopties-Ortodokse kringe nie, maar veral onder Egiptoloë, argeoloë en selfs die New Agers (veral onder die Gnostiese geskrifte in die postmoderne era); alles te danke aan daardie Fransman, Champollion, wat die hiërogliewe eeue gelede ontsyfer het, met behulp van hierdie taal.

    Die boek behandel hoofsaaklik net die grammatika, nie die taalgeskiedenis so uitvoerig soos ek dit wil hê nie. Hier word wel gepraat van “wenigstens fünf Dialekte” (bl. 36). Die dialekte word, volgens die spelling in ‘n artikel deur Willem S. Vorster , soos volg aangedui:

    Daar was verskillende dialekte waarvan Sahidies die belangrikste was. Daarnaas het Bohaïries (die huidige kerktaal), Agmimies, Subagmimies en Fajjumies ook as dialekte van Kopties in Egipte ‘n rol gespeel.

    Sahidies vind jy in Bo-Egipte; Bohaïries langs die Nyldelta (ook genoem Alexandryns, na die stad Alexandrië); Agmimies langs die Tebes in Bo-Egipte; Likopolitaans/Subagmimies vind jy in Bo-Egipte by Assioet; en Fajjumies in die Fajoem (spelling van die Panorama, Julie 1989) of Fajjum-streek. Daar was dus geen standaardtaal nie. Elke dialek het sy eie pakkie werk gelewer.

    Maar nou moet ek hoor daar is nie vyf nie, maar 27.

    Van belang is wel die paragraaf op bl. 38:

    Während in der griechischen Zeit Ägyptens die Entwicklung der bodenständigen Kultur und somit auch der Sprache im wesentlichen ungestört ihren Fortgang nahm, verlor das Koptische nach der Eroberung Ägyptens durch die Araber zusehends an Boden. Am besten ist das an den Urkunden zu ersehen. Ihre große Masse gehört dem 7. und 8. Jahrhundert an. Dann nimmt ihre Zahl stark ab, um im 10. Jahrhundert ganz zu versiegen. Um diese Zeit ist die Umgangssprache auch der christlich gebliebenen Ägypter im öffentlichen Leben schon ziemlich allgemein das Arabische geworden. Als die Kenntnis der koptischen Sprache unter den christlichen Ägyptern allmählich weiter zurückging, machte sich die Notwendigkeit geltend, die koptischen Schriften ins Arabische zu übersetzen. Das war der Anfang einer koptischen (d.h. christlichen) Literatur in arabischer Sprache. Auch koptische Grammatiken und Wörterbücher wurden damals in arabischer Sprache verfaßt.

    Vrye vertaling:

    Onder die Griekse bewind in Egipte het die eie taal en kultuur van die Kopte eintlik ongesteurd sy gang gegaan; daarteenoor verloor dit egter aansienlik veld nadat die Arabiere Egipte verower het. Dit is heel duidelik aan die dokumente te sien. Die dokumente in Kopties bereik in die 7de en 8ste eeu hul hoogtepunt (in aantal), maar dan gaan dinge bergaf, en nuwe geskrifte in hierdie taal verdwyn heeltemal teen die 10de eeu. Onder die Christene het ook Arabies in die openbaar die taamlik algemene omgangstaal geword.

    Omdat die kennis van die Koptiese taal onder die Christene van Egipte al hoe slegter begin raak het, is hul genoop om die Koptiese geskrifte in Arabies te vertaal. En dit was ook die beginpunt waar die Koptiese (dit is, Christelike) literatuur in die Arabiese taal verskyn het. Ook die Koptiese grammatikaen woordeboeke is voortaan in Arabies geskryf.

    Soveel vrae het by my opgekom:

    • Waarom het die taal uitgesterf?
    • Het die Kopte self skuld hieraan gehad?
    • Wat het Arabies die Koptiese sprekers gebaat?
    • Kan Kopties my help om Hebreeus te leer, aangesien hulle albei Semitiese tale is?
    • Wat dryf iemand om vandag Kopties te leer?
    • Watter beeld roep Kopties by mens op?
    • Watter alfabet het die Kopte voor die Griekse alfabet gebruik?
    • Watter invloed het Kopties op die Westerse kultuur? En vandag nog?
    • Waarom is daar geen Wikipedia in Kopties nie? Daar bestaan tog ‘n Wikipedia vir Latyn, vir Sanskrit, vir Oudengels, vir Oudkerkslawies, vir Goties… waarom nie vir ‘n taal wat so belangrik vir die godsdiens is nie?
    • Bestaan daar ‘n noue band tussen die Russies-Ortodokse, Grieks-Ortodokse en die Koptiese kerke? Juis omdat hul skrif uit dieselfde oeralfabet ontwikkel het?

    Die meeste van hierdie vrae is nog nie beantwoord nie. Op die Nederlandse webwerf van die Koptiese kerk, sal die meeste Westerlinge dit geweldig vreemd vind dat Arabies aan klein kindertjies sommer vroeg-vroeg al geleer word op Sondagskool. Arabies is die amptelike kerktaal van die Koptiese kerk. Sou jou Sondagskoolonderwyseres vir jou Grieks, Latyn of Hebreeus geleer het?

    Dit was ook nie lank nie, of ek vind @CopticNation op Twitter, ‘n Egiptenaar, ‘n etniese afstammeling van die ou Kopte, wat nou ‘n paar geslagte lank in Nederland bly. Die meeste van hulle, omdat hulle nie met die Arabiere getrou het nie, toon die meeste genetiese verwantskap met die ou Farao’s van weleer. DNS-toetse bewys dit keer op keer. As jy boonop ‘n ou Fajoem-portret met hul gelaatstrekke vergelyk, is die ooreenkomste nogal duidelik.

    Natuurlik het die Kopte dan ‘n reuse-afsku in die swartes (vernaamlik in Amerika) wat die hele antieke Egiptiese kultuur as hul eie handewerk beskou. Ek hou die stukke in my stilligheid maar dop. Op ‘n veilige afstand. Dit gaan dus nie alleen om geloof nie, maar ook etnisiteit. Dis amper soos die Afrikaner en die Susterkerke wat voorheen sinoniem was (eintlik nou nog…).

    Van hierdie Christelike denominasie sal jy ook nie sommer in die Westerse media verneem nie, omdat hulle nie selfmoordbomme laat ontplof nie, hulle is uiters vreedsaam en val niemand lastig nie, en hulle huil saam as ander kerke afgebrand word. Elke nou en dan kom daar maar weer die video op Twitter waar nog ‘n priester êrens doodgemartel word. Nogtans, ten spyte van als, klou hulle vas aan hul geloof.

    Sulke ywer is seker bewonderenswaardig.

    Maar kom ons vergelyk dit gou met Suid-Afrika.

    Radio Sonder Grense het op Hemelvaartdag, 13 Mei, die volgende berig uitgesaai:

    Die Moslemgemeenskap vier heel waarskynlik môre Eid-ul-Fitr. Aanbidders het gisteraand in Seepunt gaan kyk of hulle die nuwe maan gewaar, wat die einde van die heilige maand van Ramadaan beteken. Dit behels ‘n vastydperk van sonsopkoms tot sonsondergang. Die nuwe maan is egter nog nie gewaar nie. Die adjunkpresident van die Moslem Regsraad, Moula Abdul Khaliq Allie, sê volgens maankykers kan Eid-ul Fitr na verwagting môre gevier kan word.

    Ek het werklik gewonder hoekom dit relevant is vir driemiljoen Afrikaanse luisteraars. Dit was deel van die hoofnuus om 08:00 en 09:00. Dit moet egter gesien word op die oomblik toe die spanning tussen Israel en Palestina op die Gazastrook in die hoofnuus was. Dáárvan was daar oorgenoeg blootstelling.

    Hoewel die staat sekulêr en dus onpartydig wat godsdiens aanbetref moet wees, en albei dae géén openbare vakansiedae is nie, moes die een bo die ander uitgesonder word, al vind dit ook die volgende dag plaas.

    Hoe ironies ook van die sender, op die 13de Mei 2021 was daar, die hele dag, nie ‘n dooie woord oor Hemelvaartdag in die nuus nie. Dit is eenvoudig doodgeswyg. Nie eens die hartroerende woorde van Pous Franciskus (@Pontifex), wat so gereeld in hierdie Protestante land aangehaal word, kon daardie dag die nuusbulletin haal nie. Ek kan net my oë opslaan.

    Net vir interessantheid het ek gesoek op Twitter na iemand wat ander ‘n gelukkige “Hemelvaartdag” toegewens het, in Afrikaans… hier en daar was daar enetjie, en Dom Gatiep wat Meneer die Staatspresident op 20 Julie 2021 aanvat omdat hy nie die Christene gelukkige Hemelvaart toegewens het nie, maar die Hollanders het die meeste die woord op 13 Mei gebruik, want volgens die webblad van die Rijksoverheid is dit duidelik:

    Hemelvaartsdag is een officiële feestdag in Nederland

    Dit sê werklik ook veel oor die laksheid van die Afrikaner-Christen. Troos jou daaraan, volgende jaar sal jy wéér vergeet. Jy kan altyd nou al in jou dagboek die datum met ‘n rooi pen omkring: Dis Donderdag, 26 Mei 2022, Deo volente. Moenie sê jy het nie geweet nie.

    Maar goed, die laaste keer wat daar oor die Koptiese kerk gepiep was op RSG, is die datums 27 en 28 Mei 2017.

    Oor die algemeen is die Kopte die Weste uiters goed gesind. Was dit immers nie die Weste wat die mag van die Turke verbreek het, die Code civil op die tafel neergeplak het en uiteindelik die Kopte ‘n bietjie beweegruimte gegee het nie? Was dit nie die Westerse akademici wat ‘n moerse ophef oor hul taal en kultuur gemaak het omdat die hiërogliewe met behulp van Kopties ontsyfer is nie? (Nou goed, dit was ook die Weste wat hul Farao’s se grafte leeggeroof het, so groot was die ophef.)

    In Nederland, net soos in Duitsland, in Frankryk, en selfs Italië en al die ander plekke waar hierdie gemeentes hulle bevind, word daar al hoe meer moeite gedoen om Kopties te laat herleef, net soos die wonderwerk met Hebreeus gebeur het. Dr. Dekker, so verneem ek, is besig om ‘n handleiding oor die taal te skryf in Nederlands. Hier is reeds ‘n kursus wat in Leiden aangebied word.

    Op Google Play kan ek vir jou ook ‘n Russiese handleiding van Sahidies aanbeveel: Грамматика коптского языка.

    Oorsee is daar deur die eeue heen meer grammatikaboeke geskryf oor Kopties as oor Afrikaans. Dis ‘n feit: die nuutste boek is in 2021 in Duits uitgegee: Grammatik des Boharischen deur Mathias Müller. En die boek is lekker dik.

    Ek moet erken dat ek ‘n tikkie jaloers is op die aandag en die vooruitgang van hierdie taal in Europa. En tog sal die Kopte wens om die biblioteke vol boeke, die standaardtaal, die wetenskapstaal, die akademiese taal, die dryfkrag as moedertaal, die tegnologiese vakterme en begrippe, musiek(videos), klankopnames, podsendings, debatvoering, sommer ‘n webwerf soos PRAAG, om al hierdie voordele te hê.

    Die belangrikste wel: moedertaalsprekers. Wat ‘n lewende taal toekom. Iets waaraan ons so gewoond is. So vanselfsprekend aanvaar. Die sogenaamde 300 mense wat wel hierdie taal in Egipte kan praat, volgens die Duitse Wikipedia, is “tweede taal”, dus, dis soos Latyn vlot te leer praat.

    My vraag is: waarom moes hierdie taal eers ‘n dooie taal word? Waarom moes die kundigheid van die Egiptiese hiërogliewe tot niet gaan? En as jy dink hoeveel moeite daar nou gedoen word, om meer as ‘n duisend jaar later in te haal en soos Hebreeus te laat herleef – kon mens nie maar die taal eenvoudig laat bly voortleef het nie? Sou dit nie die lewe vir die taalwetenskaplikes vergemaklik het nie?

    CopticNation, wat my ontsettend baie gehelp het, was op Twitter so gaaf om ‘n webwerf te deel waar ‘n afgetrede dokter die Geskiedenis van Kopties beskikbaar gestel het. Daardie afgetrede oogarts het beslis my oë oopgemaak.

    Die spesifieke boek hier ter sake kan hier afgelaai word.

    Dis in Egiptiese Arabies, natuurlik.

    Die Geskiedenis van die Koptiese taal: “opgaan, blinken, verzinken” en die herlewing

    Die taal, sal jy opmerk deur te google, gebruik presies dieselfde Griekse alfabet, min of meer soos die Russe Cyrillies gebruik (of, kyk na die alfabet van die uitgestorwe Goties!). Hoekom? Waarom was hul eie alfabet nie meer goed genoeg nie?

    Die lopende skrif van “Egipties” (hiërogliewe is net op rots, klei en klip aangebring, nie op die gestolde piesangpap wat aan niksvermoedende toeriste gesmous word as papirus nie!), het ongelukkig so vol kommas geword, dat die oorskakeling verwelkom is toe die Grieke vir Egipte oorvat. Uit die gratis boek van dr. Isshak verskyn hierdie beeld van êrens:

    Veral ook omdat die ou skryfstelsel geen klinkers bevat het nie, was die Griekse alfabet met ope arms eweneens verwelkom. Dis amper soos Turks, Maleisies en Swahili wat almal vandag die Latynse skrifstelsel gebruik en van Arabies afgesien het, al is die meerderheid sprekers almal Moslems. Geen taal is daarvan dood nie.

    Ek moet self sê: die Grieks-Koptiese skrif is baie sag op my oë wat Latynse skrif gewoond is. Selfs sagter as hoekiger Russies-Cyrillies.

    Die taalverloop het geskied vanaf

    • Oudegipties (3000 tot 2000 v.C.) na
    • Middelegipties (2000 tot 1300 v.C.) na
    • Laategipties (1300 tot 700 v.C.) tot
    • Demoties-Egipties (700 v.C. tot 500 n.C.)

    En uiteindelik, uit hierdie Volksegipties (wat die versamelnaam is vir ‘n paar dialekte), word Kopties in omtrent die derde tot vierde eeu na Christus so op skrif gestel (wat vreemd is as mens dink die Alexandrynse Biblioteek is die derde eeu voor Christus deur die Grieke laat bou).

    Die evolusie van taal verloop dus baie soos Oudgrieks wat met verloop van tyd verander het in Nieugrieks, Latyn verander het in Italiaans, Oudnoors in Yslands, 17de eeuse Nederlands wat in Afrikaans verander het. Dieselfde patroon sien jy dus.

    Wat presies het daar gebeur?

    Wel, ek gaan jou ‘n bietjie huiswerk gee, hierdie twee artikels uit Égypte/Monde arabe is immers gratis:

    Ek wil egter by drie punte stilstaan:

    – Die digotomiese isolasieprobleem
    – Om jou hoofsaaklik tot net een vakgebied te bepaal
    – Die einde van die hoëfunksie is die einde van die taal

    Die digotomiese isolasieprobleem

    Ons weet van die skeuring tussen die Griekse en Koptiese kerk. En wat dinge erger gemaak het was later met die Kruistogte (pp. 50-51), waar jy jou lojaliteit teenoor jou landgenote (die maghebbers, die Arabiere) moet bewys, terwyl hulle jou weer verdink dat jy met die Kruisvaarders konkel en heul.

    Jy is óf een van ons, óf jy is nie. Jy is óf ‘n vriend, óf ‘n vyand. Daar is nie vyftig skakerings grys tussen swart en wit nie.

    Ek het reeds voorheen geskryf oor die “opvallende raakpunt tussen Afrikaans en Korsikaans”. Albei dialekte is as nikswerd vorme van die Standaardtaal beskou (dus, nie deel van die kontinuum nie), hulle word geïsoleer (of hulle isoleer hulself), en word dan tot die dood toe gebliksem deur die nuwe maghebber.

    Korsikaans is streng gesproke ‘n dialek van Italiaans (van oorkant die water), maar moes onder Frans ly, want dit sou dan, in isolasie beskou op ‘n stukkie aarde, geen nut hê nie. En hierdie irritasietjie moet verdwyn. Afrikaans is Kitchen-Dutch gedoop. Dieselfde storie.

    Nou het ons Kopties vs. Arabies.

    Volgens hierdie teorie moet daar op die skaakstel net twee konings oorbly, en die kleiner taaltjie moet in die slag bly, want anders kan daar mos nie eenheid wees, of gelykheid, of gelyke kanse, of watter ander ideologie jy optower nie. O, ja: “vrede”. Of dit nou deur die volk self so beskik word, of deur politiek so afgedwing word, of die toeval dit so wil hê – daardie lydende taal gaan nie ontwikkel nie. Dit moet weg.

    As die sprekers nie self besluit om vroeg al tou op te gooi en van moedertaal te verander nie (taalverskuiwing), geen oorspronklike woorde munt nie, geen wetenskaplike of kunswerke skryf wat hoog aangeskrewe is in ‘n ander wêreld nie, sal die slagoffertaal met verloop van tyd al hoe meer ‘n namaaksel van die maghebber se taal begin raak, en beweeg dan net al hoe nader en nader en nader aan die maghebber se taal totdat die oorspronklike slagoffertaal heeltemal kruppel raak en verdwyn. Op sy beurt sal ‘n baie onsimpatieke maghebber alles in sy vermoë doen om die lewens van die kleiner taaltjie se sprekers galbitter te maak.

    Maar let wel, dit gebeur slegs in ‘n spreekwoordelike visbak, waar een taal gestel word teenoor ‘n ander taal, en daar geen nut gesien of gebruik gemaak word van ander tale daarbuite nie.

    CopticNation het wel aan my gesê daar was party kloosters wat met ander tale uit die omliggende streke in kontak was, of wat hierdie sprekers in hul midde gehad het; Kopties was dus nie heeltemal op sy eentjie nie. Van hierdie manuskripte is veeltalig: Grieks, Kopties, Arabies, Armeens, Etiopies en Siries.

    Ongelukkig het ons te min statistiek nou beskikbaar om te weet wat die geletterdheidsyfers van die gewone outjie werklik was. Dit is nou Jan Publiek. Vroue en kinders. Dus wonder ek tog of daar nie sprake was van ‘n soort tweedeligheid tussen Kopties en Arabies nie. Dit is ‘n teorie wat ek nog wil toets, maar dit lyk vir my hoogs waarskynlik.

    Maar nou ontstaan die volgende probleem: wat is geletterdheid?

    Kyk mens byvoorbeeld na die Calvinistiese samelewing in Nederland in die 17de eeu, dan weet ons die geletterdheidskoers was veel hoër as in Frankryk. Want jy moes tog die Bybel kon lees. Frankryk se geletterdheidskoers was (op daardie stadium toe die Hugenote gevlug het) onder die mans 30% en 14% onder die vroue (M. Boucher. French Speakers at the Cape. pp. 37-38). Dikwels is hierdie “geletterdheid”-syfers in Europa egter gemeet aan die feit of jy bloot jou handtekening kon maak of nie. Dan word ‘n paar doop-, sterfte- of huweliksregisters en formuliere vergelyk, die handtekeninge getel, die persentasie bereken en dan besluit: hierdie nasie was geletterd daardie nasie was minder geletterd. Vandag beskou ons “geletterdheid” en “leesbegrip” as sinonieme.

    Hierdie “geletterdheid” sou mens dan kon toets aan die moontlikheid om dalk kontak met ander tale te maak en ingewikkelde kennis oor te dra.

    Ek het gehoop op die Italianers uit Venesië wat miskien op ‘n manier kontak sou kon maak met die Kopte, dat daar ‘n lewende uitruil van inligting sou kon plaasvind – weerskante van die Middellandse See. Maar CopticNation sê aan my dit sou dan eintlik mosterd na die maal wees: die Europeërs het eers van die Koptiese volk en taal bewus geword teen 1439.

    Van die Kopte het agterna besef die isolasie wat sedert 451 afgedwing is deur omstandighede was ‘n aanslag op hul taal, kultuur en beskawing. Omdat hulle alle bande met die buitewêreld daardeur verbreek het, nie meer met die Bisantynse beskawing in kontak sou wees nie, is die taal van die teologie, filosofie en die wetenskap daarmee heen (d.i. hulle sal voortaan net van Arabies moet gebruik maak?). Ook hul verlede en toekoms, hul erfenis was daarmee heen.

    Party skryf egter hierdie gebeurtenis aan selfopgelegde isolasie toe, te wyte aan hul eie fanatisme, omdat hulle hul eie ding wou doen en die Griekse Kerk gewantrou het.

    Om op dieselfde aambeeld te hamer

    Vanaf die suide van Spanje tot in Bagdad het die Arabiere omtrent oor alles onder die son geskryf. Hierdie werke sal later uiters gesog wees in Europa, waar papier lankal gemuf en opgevrot het. Volgens die Russiese Wikipedia was daar egter net twéé tekste wat wetenskaplik van aard was in Kopties:

    Античная научная традиция в коптской письменности представлена всего двумя текстами — полуфольклорным «Физиологом» и трактатом «О самоцветах» Епифания Кипрского.

    Oftewel:

    Die antieke wetenskaplike tradisie in die Koptiese skryfkuns bied slegs twee tekste: die halffolkloristiese Physiologus en die werk De gemmis deur biskop Epifanius van Siprus.

    Hierdie Physiologus van die Kopte sou tien teen een ‘n vertaalwerk van die Griekse een wees. Die Physiologus was ‘n boek wat mitiese of werklike diere, plante en klippe beskryf het, maar dit het swaar onder bygeloof, oorlewering en allegorie gebuk gegaan. Die Middeleeuse weergawes daarvan is wel met helder en baie aantreklike illustrasies versier (hoewel die kopiïste duidelik nog nooit ‘n luiperd gesien het nie).

    De gemmis gebruik ek hier as afkorting vir De duodecim gemmis rationalis, wat handel oor die twaalf edelstene van die hoëpriesterlike borsskild/borssak/borsplaat.

    Dus moet ek aanneem ons het twee vertalings hierso wat oorgebly het?

    Al sou die reusebiblioteke in Spanje en Bagdad later tot op die grond toe afgebrand word en niemand by laasgenoemde gedink het om die biblioteek te herbou nie, kan jy jou steeds indink hoe al hierdie ryke wetenskaplike werke in Arabies moes vergelyk met ‘n taal wat hom hoofsaaklik net met godsdienssake bemoei het. Dit is nou Kopties waarvan ek praat. Godsdienssake was sy enigste funksie. En toe word hy van daardie een talent ook beroof.

    Dit leer ons dat enige taal in soveel verskeie sektore moontlik benut moet word.

    Die hoëfunksie gaan tot niet, en so ook die taal

    Ons weet wat het gebeur met Kornies toe 4000 mense met die swaard omgebring is omdat hulle nie die nuwe Engelse gebedeboek wou aanvaar nie. Die taal is morsdood.

    Ek het reeds daarna verwys in “Hoe dr. Hennie Terblanche die Engelse makgemaak het”.

    Ons weet ook van Lord Somerset wat sy plan deurgevoer het om Skotse predikante in te voer om Hollands te probeer dooddruk:

    It has pleased His Majesty most graciously to approve that measure, and to enable me to act more extensively upon it, not only by having commanded Clergymen of the Established Church of Scotland (whose religious tenets are precisely similar to those of the Reformed Church of this Country), who have received instruction in the Dutch Language, in Holland, to be sent hither to be placed in the vacant Churches, but by having authorised competent and respectable Instructor being employed at public expense, at every principal place throughout the Colony, for the purpose of facilitating the acquirement of the English Language to all classes of Society.

    Sy plan het nie geslaag nie. En verder het die Boere in elk geval genoeg gehad van die Grenspolitiek, en het hul goed gevat en getrek. Die Kaapse Kerk het nog aanvanklik geteem hulle moet bly, dat hulle sonde teen die staat pleeg, maar niks kon hulle keer nie. Daaroor is uitvoerig geskryf in Die Kaapse kerk en die Groot Trek.

    Ons weet van die Duitse kerke in die Natalse Middellande wat verengels het en hul taal en kultuur permanent kwyt is, terwyl die Duitse kerke in die Afrikanerdeel van Natal ‘n karnaval van vreugde beleef.

    Ons onthou eweneens ook die Nederlandse kerke van Drakenstein en omstreke wat ná die Hollandse diens ook ‘n diens in Frans sou hou vir die Franse Hugenote, al was daar ook maar net één lidmaat wat opdaag. Dit is dus onwaar dat die Hollanders aan die Kaap die Franse taal doodgedruk het.

    En ons weet selfs vandag nog wat gebeur met Afrikaanse kerke waar die predikant ook in Engels begin preek omdat die kerkbanke te leeg na sy sin is, en die aantal siele en hoeveelheid geld net nooit genoeg is nie. Jy weet, “toeganklikheid” is die modewoord.

    En ons wéét goed wat het gebeur met Kopties toe Arabies die voertaal van die kerk geword het. Maar hieroor is daar nog onenigheid.

    Die een kant dink: Die invoer van Arabies in die Koptiese kerk is juis in daardie rigting gestuur deur diegene wat ‘n possie beklee het by die owerheid – dalk om witvoetjie te soek by die heersers, of dalk om na hul pype te dans.

    (Maar dalk ook, en dit is net ‘n teorie wat ek het, sodat die amptenare kan sien dat die Koptiese Kerk nie vyande teen die owerhede kweek nie. Dink maar aan sekere amptenarye en ondermenings in Suid-Afrika wat op kantoor alles in een taal wil hê – glo vir “deursigtigheid”, hoewel die korrupsie dan éérs lekker voortwoed…).

    Maar ook Patriarg Gabriël was die eerste om vertalings van die Arabiese gebed in te voer, asook die voordrag van die Evangelies en briewe in Arabies, behalwe by Nagmaal waar die liturgie in Kopties voortgegaan het. Die skielike oorgang vind mens onder andere in briewe wat in 1921 ontdek is met Koptiese letters op papier, maar met Arabies as taal. Dit is dus Arabies met Koptiese letters (p. 44).

    Die ander kant dink: Was dit werklik die Patriarg se skuld, of was dit omrede Kopties reeds gerysmier en so swak gebesig is, dat niemand dit meer kon verstaan nie? (p. 60) Onthou, dienste in Latyn was in Europa voorheen vry algemeen, al kon slegs die priestersamp, die dokter, die prokureur, die onderwyser en ‘n paar ander geleerdes verstaan wat daar geprewel word. Dienste in Kopties sou dus seker dieselfde gewees het vir die gewone kerkganger? Vir die mistiek of so?

    Dit is nie die Christene se skuld nie, maar die gelykmaak-kultus

    Daar is diegene wat aanvoer die Egiptiese taal het tot niet gegaan, omdat hy sy tradisionele en unieke wese verloor het. En kyk net die skrif! Die Christendom het die volk van hul tradisionele kultuur verder gestroop deur die heidense beelde, boeke en gebruike te verbied, daar was later nie ‘n greintjie kultuur meer oor nie, hul taalgebruik is nie meer so ryk nie, en toe kom die Arabiere en maak maar net die aftakeling klaar wat begin is (p. 53).

    Party voer selfs aan die Koptiese kultuur het bloot onder ‘n nuwe taal voortgeleef! Jy sal nou-nou sien dit is absolute snert.

    Hieroor is dr. Isshak sommer baie reguit: in daardie geval moet die Perse die skuld kry, maar nie die Christendom nie. Egipte het sy onafhanklikheid en mag verloor en ‘n provinsie geword. Toe is die Persiese Ryk ingeneem deur die Grieke, en daarna was daar geen Egiptiese onafhanklikheid tot met die Egiptiese Rewolusie in 1952 nie. Die volgende jaar het Egipte sy onafhanklikheid gekry.

    Die Christendom is eers amper 700 later ná die inval deur die Perse aangeneem, toe die Egiptiese taal en kultuur lankal reeds verswak was. Maar van die ou heidense Egiptiese gebruike het later in die kerk behoue gebly.

    Daar was selfs Romeine wat hierdie Egiptiese tempels kom besoek het en onderhou het (p. 54 in dr. Isshak se werk). Wat wel vinnig bygevoeg moet word is prof. Gerrit van Wyk Kruger se teks (2017:48):

    Die ganse oud-Griekse literêre erfenis was nou in die hande van die Romeine wat dit etlike eeue sou beheer.

    ‘n Hele paar ander dinge is ook deur die Romeine beheer.

    Toe Konstantyn die Christendom dwarsoor sy ryk die amptelike godsdiens gemaak het en die heidendom beëindig het, het hy nie die tale in Italië, Klein-Asië, Griekeland, Palestina of Egipte hoegenaamd uitgeroei nie (p. 55 in dr. Isshak se teks). Iemand soos Julius Caesar het 55 jaar voor Christus wel twee volke wat hy gewantrou het in Nederland voor die voet uitgeroei, al het hulle om asiel gevra – vandag sou dit as volksmoord bestempel word, maar nie taalmoord nie:

    De twee Germaanse stammen (de Tencteri en de Usipetes) kwamen uit het gebied oostelijk van de Rijn en vroegen om asiel bij Caesar. Caesar weigerde dit echter omdat hij de Germanen niet vertrouwde. Hij gaf zijn troepen vervolgens opdracht om de stammen op gewelddadige wijze te vernietigen. In opdracht van de Romeinse legerleider werden niet alleen mannen maar ook vrouwen en kinderen gedood. De Vrije Universiteit stelt dat we een dergelijke actie zouden betitelen als een “genocide”.

    Eweneens het die skrifstelselverandering nie die geringste invloed op taal nie. Oudrussies het byvoorbeeld twee letters uit Kopties oorgeneem; en Turks het sy Arabiese baadjie uitgetrek en skryf voortaan in Latynse skrif. So ook Viëtnamees, Maleisies/Indonesies, Malgassies, Swahili, Javaans en byna elke taal in die Amerikas en Afrika. Lyk hierdie tale vir jou enigsins dood?

    Ook moet mens jou die vraag afvra of diegene wat oor die “swakheid van Kopties in die moderne samelewing van destyds” so gal braak, se vaardigheid in Kopties goed genoeg is om enigsins te oordeel.

    Snaaks, Iwriet (Moderne Hebreeus) het nie ‘n probleem om nou in die 21ste eeu aan te pas nie, al het Hebreeus as gesproke taal tussen 200 en 400 n.C. sommer heeltemal ophou bestaan. In die 21ste eeu nogal? Dit moet darem gedoen wees.

    Is Egipties, wat vir 4 000 jaar goed genoeg was vir die alledaagse en geskrewe gebruik, waarin opdragte geblaf is om piramides tot stand te bring, wat die Weste nou nog na hul asems laat snak, nou skielik nie meer “goed genoeg” of so “ryk” soos Arabies nie? (p. 55) Ek sou sê dis twak.

    Hoe is dit ook moontlik dat hierdie Egiptiese taal vir Kusities, Libies, Kanaänities, Assiries, Persies, Grieks, Latyn almal kon deurstaan het? Maar nie Arabies nie? (p. 40)

    Verder moet mens jou ook vra waarom ander tale nog in die vernaamlik Arabiese streke oorleef het, maar nie Kopties nie? Waarom het daardie tale nie geswymel oor die veelheid, die rykheid, die soepelheid van Arabies nie?

    Dit is vrae wat vir my nog onbeantwoord bly en wat ek met verloop van tyd sal uitvind. Dalk was die lewe toenterjare klopdisselboom, ek weet nie. Ek bedoel, die Oemajjadiese Kalifaat word tog te mooi geskilder. Maar ek het my bedenkinge.

    Terug na vandag, skryf Geopende Deure besonder diplomaties:

    Alhoewel Egipte se regering positief oor die land se Christen-gemeenskap praat, laat die tekort aan ernstige wetstoepassing en die plaaslike owerhede se onwilligheid om Christene te beskerm hulle kwesbaar vir alle tipes aanvalle, veral in Bo-Egipte. Vanweë die diktatoriale aard van die regime is geen kerkleiers of ander Christene in ʼn posisie om op te staan teen hierdie gebruike nie.

    Verder, in kontras met hoe moskees en Islamitiese organisasies hanteer word, word kerke en Christelike nie-regeringsorganisasies se vermoë beperk om nuwe kerke te bou of sosiale dienste te bied.

    Christene vanuit alle agtergronde ervaar probleme om nuwe plekke vir gemeenskaplike aanbidding te kry. Die probleme kan toegeskryf word aan staatsbeperkings, gemeenskaplike vyandigheid en bendegeweld. Christene vanuit ʼn Moslemagtergrond ervaar dikwels groot struikelblokke om hul geloof uit te leef, siende dat hulle enorme druk van hul families ervaar om terug te keer na Islam. Die staat maak dit ook onmoontlik vir hulle om enige amptelike erkenning of dokumentasie van hul omskakeling na Christenskap te ontvang.

    ‘n Veel vollediger verslag is uitgereik oor die geweld, ontvoering en indoktrinering van vroue en kinders met Koptiese herkoms.

    Van hierdie Kopte moet verder ‘n sukkelbestaan voer en letterlik op die vullishope leef (google gerus “Zabaleen” of “Zabbaleen”, wat 90% uit Koptiese Christene bestaan).

    Sê jy nou vir my: wat de donder het Arabies hierdie mense enigsins gebaat? Nie alleen is die Kopte van hul taal en kultuur (wat vandag sulke hoë waarde het in akademiese en godsdienskringe!) gestroop nie. Hulle is van hul menswaardigheid gestroop. Al wat hulle nog het, is hul godsdiens. Maar selfs dít word hulle nie gegun nie.

    Om op die vullishope te leef….

    Jô, is dit nou die Koptiese kultuur wat onder ‘n nuwe taal voortleef? Die groot piramidebouers van weleer grawe nou in berge vullis rond? In die rommel van hul beskawing wat oorgebly het. Bloot omdat hulle nie deel van die massa is nie?

    Dít, vriende, is die utopie van die groot gelykmaak.

    Dit is teen hierdie agtergrond waar ek my nogal bloedig vervies het vir ‘n brief wat ek ontvang het.

    Daardie brief…

    My brief het aan die persoon soos volg gelui:

    Ek sit hierso met Taal en Teken, ‘n bundel opgedra aan prof. G.S. Nienaber op sy sestigste verjaarsdag op 12 November 1963. Nienaber was bekend vir sy studies rondom Khoisan, Nama ens.

    Hierdie brief het betrekking [tot] die hoofstuk “Afrikaans en die Inboorlingtale”, geskryf deur prof. dr. Dirk Ziervogel. Sy vakgebied was Swazi en Noord-Sotho.

    Ek het o.a. die sensuskaart van 2011 nadergetrek en bevind Pretoria (of, tegnies gesproke City of Tswane, waarvan Pretoria deel uitmaak) se hooftale is Noord-Sotho (20%), Afrikaans (19%), Tswana (15%), Tsonga (9%), Engels (9%), Zoeloe (9%), ens.

    Mamelodi, met verwysing na jou vorige brief, se hooftaal was op hierdie stadium Noord-Sotho (42%), gevolg deur Zoeloe (12%) en Tsonga (11%), ens.

    Nou is ek ‘erg benieuwd’ soos die Hollanders praat, want soos jy nou al weet, klou sekere tradisies baie lank aan die gewone mens vas. En al wil mense dit nie glo nie, etnisiteit speel tog maar ‘n rol in die vorming van kultuur. Al is dit ook hardgekookte eiers vir padkos sedert die 1800’s/1900’s.

    Ziervogel skryf (pp. 138-139):

    “Die ontwikkeling van die Suid-Afrikaanse Blanke samelewing in twee taalkundige groepe, het ook sy stempel op die Bantoe gelaat. Die Oostelike Kaapprovinsie is ‘n hoofsaaklik Engelstalige gebied en daar is Bantoe-onderwys van die vroegste tye Engels georiënteer en is Engels ook in die Bantoeskole as tweede taal in die laere standerds en as voertaal in die hoëre standerds ingevoer. Dit verbaas ‘n mens dan ook nie dat min Xhosa Afrikaans ken nieteenstaande hul deurspek is met ou Afrikaanse woorde. Dieselfde geld ook vir die Zoeloe van Zoeloe[l]and en Natal, en dis te verwagte dat Afrikaans hier nie so ‘n invloed nagelaat het nie buiten in sommige plattelandse gebiede. In die Vrystaat en Transvaal het Afrikaans op die platteland altyd die botoon gevoer en wat Afrikaanssprekendes hoofsaaklik vir Bantoe-onderwys verantwoordelik. Ook Duitsers het op onderwysgebied en op kerklike gebied ‘n groot invloed gehad en hulle was meer Afrikaansgeneig as Engels.

    “Hierdie invloedsfere van Afrikaans en Engels het ook op wyer gebied hul invloed nagelaat. Terwyl die Zoeloe en Xhosa eintlik nie groot voorstanders van moeder[taal]onderwys is nie (maar nietemin baie geheg is aan hul taal), is die Sotho oor die algemeen groter voorstanders van die moedertaal as onderwysmedium, en is hulle ook beter Afrikaans magtig.

    “‘n Ander interessante punt is dat waar die Zoeloe en Xhosa baie konserwatiewer is en nie graag vreemde tale praat nie, die Sotho aan die anderkant baie maklik Afrikaans aangeleer het. Die gevolg was dat die Blankes wat met die Nguni in aanraking gekom het, feitlik gedwing was om Zoeloe of Xhosa of Swazi aan te leer, terwyl die Sotho geredeliker Afrikaans praat en daar betreklik min blankes ‘n Sothotaal kan praat.

    “Vandag maak die stede van die Bantoe ‘n veeltalige wese. Daar is baie Bantoe, nie net in die stede nie maar ook in die gebiede op die platteland waar twee tale bymekaar kom, wat twee of drie Bantoetale ken en daarby nog Afrikaans en Engels. Ek haas my ook om by te voeg dat daar min Bantoe is wat Afrikaans of Engels werklik suiwer kan praat.

    “Die Blanke word weer al minder veeltalig omdat die kind wel vroeër veel meer kontak op die plaas met die Bantoe gehad het, nie meer dieselfde geleentheid het om met die Bantoe in aanraking te kom nie. Die gevolg is dat die jong Blanke wat daarop kan roem, soos baie van die ouer geslag, dat een of ander Bantoetaal sy ‘tweede moedertaal’ is, vandag feitlik onbekend is. Dit is tog jammer, want die kennis van mekaar se tale was nog altyd ‘n baie beduidende faktor in die skep van gesonde rasseverhoudings.” 

    Hy gaan dan verder om oor die verstedeliking te skryf, dat meer Engels hier sterker indring, hoewel daar ‘n duidelike onderskeid is tussen die stadstaal (wat meer Engels neig) teenoor die plattelandse gebruik (wat meer na Afrikaans neig).

    Byvoorbeeld:

    Die stedelike Zoeloevrou “aina” (iron) vir haar “misisi” (Mrs.)

    Die plattelandse een “shisa” (brand) vir haar “nona”.

    Die stedelike Sothovrou “aina” (iron)

    Die plattelandse Sothovrou “tereka” (stryk).

    Maar ongelukkig het Ziervogel nie spesifiek die stadsname genoem nie, en dit is in die vroeë 1960’s. Johannesburg (23% Zoeloe, 20% Engels, 10% Suid-Sotho, 8% Setswana, 7% Afrikaans in 2011) gaan definitief ‘n ander invloed uitoefen as Pretoria. Of nie?

    Interessant genoeg is Refentse Morake ‘n gebore Suid-Sotho-spreker. Hy pas dus perfek in die profiel van iemand uit ‘n etniese groep wat soveel tale moontlik sal leer, as ons Ziervogel moet glo.

    Ek het wel met ‘n paar ou Wikipediane ‘n paar jaar gelede gepraat, hulle kom nog uit die jare toe julle omgewing nog Transvaal was. Blykbaar kon jy as Afrikaner (blank, Afrikaanssprekende inwoner van Pretoria) voorheen Sotho op skool neem (dit was toe nog verpligtend), maar die belangstelling het so gou getaan op hoërskool dat die vak en die plig daarby op die lange duur maar geskrap is. Uit my stelletjie reguit vrae wil tog vir my lyk of jy nie op hoërskool die taal goed genoeg sou kon aanleer om ‘n gebraaide mielie op die sypaadjie te bestel nie. (Taal moet jy in elk geval by moedertaalsprekers hoor en mee praat).

    Net gou toeligting rondom die Duitsers in Natal, soos ek vir die Afrikaanse Wikipedia opgesom het (wat ek kry uit F. Francke se proefskrif, 2008, “We call it Springbok-German”):

    “Die Duitsers in Natal is hoofsaaklik drie- of selfs viertalig: Duits (as moedertaal), Afrikaans, Engels en Zoeloe (in wisselende graad). Afrikaans en Engels word hoofsaaklik in formele skoolverband geleer, terwyl Zoeloe meestal op die plase en ander landelike gebiede aangeleer word. Die Duitsers wat wel Zoeloe vlot magtig is, is, soos die meeste Afrikaans- en Engelssprekendes, in die minderheid. Gewoonlik is dit ook die ouer bevolking en die plaaseienaars/-bestuurders wat daartoe geneig is om Zoeloe vlot magtig te wees. Tog is Zoeloe onder die Natal-Duitsers nie meer ‘n noodsaaklikheid nie, omrede daar onder die Zoeloes deesdae toenemend die neiging is om Engels te wil praat.”

    Uit ‘n Kaaplander se oogpunt is dit dan ook geen wonder dat die grootste tweetalige woordeboek/pukuntšu Afrikaans-Noord-Sotho (Theunis J. Kriel, 1983) is nie. En al sou die NoordSothosprekers nie belangstel nie, is dit die bevolkingsgroep waarmee die Afrikaanssprekende op daardie tydstip die meeste te doene sou kry… of nie? Die Suid-Sotho woordeboek (Suid-Sotho: Afrikaans Skoolwoordeboek – C.R.Kok & L.C.Botha) het ook baie ver gevorder.

    Maar herdrukke het ek tot dusver nie weer gesien nie.

    Ek het Pukuntšu ook in my trommel: dit is ‘n groen boek met geel letters op die buiteblad. Die Afrikaans-Zoeloe woordeboek was nog altyd maar klein, en so ook Afrikaans-Xhosa.

    My eie ervaring op die platteland *…+ is: die deursnit Xhosasprekers praat net Engels met jou. Maar daar sal onder hulle wees wat ook Afrikaans sonder aksent leer praat en daarom vinniger bevorder word, omdat hulle drietalig is. Want dit is immers ‘n drietalige plek hierso, met Afrikaans in die volstrekte meerderheid.

    Miskien moet ek ook dit byvoeg: ons het twee hoërskole [hier]. [Een] wat klasgee in vernaamlik Afrikaans, maar ook Engels (parallelmedium) en [een] wat soos een blok so te sê homogeen bruin en homogeen Afrikaanssprekend is. Ek hoef nie vir jou te sê hoekom nie, maar jy kan klaar aflei in die volgende paragraaf.

    Ons het twee Xhosas gehad op [skool], hulle het in Engels skoolgegaan, maar hulle het met verloop van tyd Afrikaans geleer en ook in Afrikaans leer bid. Waarheen die ander Xhosakinders gestuur is van ons dorp, weet ek werklik nie. Ek praat nou uit my ervaring 2004-2008.

    Dit het my dus nou laat wonder rondom die “Burenstadt”, soos Pretoria onder die Duitsers bekend is. Is die Sothosprekers meer geneig om Afrikaans te wil praat, of is die stadsklimaat baie anders? Ziervogel het immers geskryf in die jare voor (satelliet)televisie, voor die internet, voor die 1976- debakel (wie die meerderheid van Soweto toentertyd uitmaak, weet ek nie, maar tans is die sprekers Zoeloe (37%), gevolg deur Suid-Sotho (16%), gevolg deur Tswana (13%)) en in die jare toe verstedeliking nog in sy kinderskoene was.

    Ek hoor graag van jou.

    Die antwoord wat ek daarop gekry het was heel aangenaam. En alles het heel goed gegaan, tot en met hierdie twee paragrawe:

    “Die ouer swart garde praat baie Afrikaans (maar seker Bantoe-onderrig & werksoek se skuld), waar die meeste swart kinders deesdae in Engels skoolgaan en groot word. Dit is nie net om die “global village” te bevorder en hul kinders die beste kans moontlik te gee nie, maar ook omdat baie paartjies van verskillende stamme aftak. In plaas daarvan om hulle kinders deurmekaar te maak met Tswana & Zulu, word hulle van kleins af in Engels gedompel (weereens, dat hulle dit as eerste taal bemagtig).”

    “Wit kinders gaan nog na sterk Afrikaans-gesetelde skole. My persoonlike opinie is dat moedertaal onderrig nie ons kinders bemagtig vir die wêreld nie, en ek sou eerder wil hê dat alle onderrig na pre-primêre vlak in Engels geskied, dat ons kinders kan kompeteer met internasionale standaarde. Mense wat saam by TUKS was het DIK stukke gesuffer met die Engelse leerplan (onafwendbaar as jou leermateriaal van Amerika ens af kom en jy eendag in Nature wil publiseer!).”

    Ek was aanvanklik DIK die bliksem in, maar dit bewys vier dinge:

    • Hoe kinderagtig ek nog is. Nie almal weet wat ek reeds weet nie, en dit sou onbillik wees om vir die persone suur te bly. En die korrespondent is seker geregtig op haar beskeie opinie.
    • Al het ons begrip daarvoor dat elkeen ‘n dryfkrag het om iets te laat herleef of uit te bou, verstaan ons nie noodwendig mekaar se passie nie. En dit lei tot ongelukkigheid.
    • Sy het my ‘n reuseguns bewys, want nou kan ek hierdie artikel nog langer maak.
    • Die sosio-politieke omgewing van die woonplek speel klaarblyklik steeds ‘n enorme rol wat die lewensuitkyk aanbetref.

    Gelukkig is die geskrewe woord daar wat die probleem uit die weg sal ruim. Nadat ek die rofwerk (6 Augustus) aan haar gestuur het, plaas ek nou die bygewerkte weergawe (7 Augustus) hieronder.

    My brief

    Dankie vir jou brief. Jy weet natuurlik ek gee klas in Afrikaans, nè? En ‘n honneursgraad in Afrikaans cum laude (deur met fotostate deur die pos te sukkel, let wel) het ook nie juis in my skoot geval nie. Hopelik nie verniet nie. En jy wéét goed dat ek ‘n administrateur by die Afrikaanse Wikipedia is. En ‘n gereelde bydraer by die Pro-Afrikaanse Aksiegroep (PRAAG).

    Broodnyd

    Hoëfunksietaalverlies gee aanleiding tot die stagnering, agteruitgang en verloedering van ‘n taal. Dit wys feitlik al die inheemse tale in Frankryk, buiten Frans.

    Dit sou nogal kortsigtig wees om Afrikaans op skoolvlak as voertaal uit te faseer, deur byna 100 jaar ongedaan te maak. Want daardeur sny ek my eie keel af.

    Want dit sou beteken ek sit sonder werk; as daar nie ‘n vraag is nie, is daar nie ‘n aanbod nie. Dit raak egter nie alleen die onderwys nie. As die mense eenmaal, soos die Iere, besluit hul taal is nie meer goed genoeg nie, stort die hele mark gebou rondom hierdie kultuur in duie.

    Nie alleen sit ék sonder werk nie, maar ook ander akademici, asook die hele Afrikaanse uitgewersbedryf, filmwese, ook die bankwese, die versekeringsbedryf, feitlik ‘n groot deel van die privaatsektor, die hele oppervlakte van die helfte van Suid-Afrika, die televisie, koerantwese, naverkopediens, vertalers, onderwysers, en menige ander eerlike belastingbetalers se toekoms wat daardeur opgedonder sou word.

    Meer werkloosheid lei gewoon tot meer misdaad. Wat jou dus direk sal raak.

    Taal en kultuur bring gesonde mededinging in die ekonomie

    En sonder gesonde kompetisie, sal ook net die verbruiker geweldige skade ly; uit ‘n ekonomiese sin klop dit ook nie.

    Daar is ‘n rede hoekom Volkskas (gestig 1940) die grootste konkurrent van Standard Bank was, en vandag Absa is soos hy ander banke amalgameer het (maar dit het jy lankal geweet). In 1926 was 95% van alle Suid-Afrikaanse banke vernaamlik die trotse eiendom van Standard Bank en Barclays. Dit wil egter lyk of Nedbank maar êrens op die agtergrond was. Kan jy jou ‘n valer samelewing voorstel met sulke alleenhandel?

    Die een konkurrent gee aanleiding tot die vorming van nuwes. Ag weet jy, daar het ondertussen so baie banke gekom en gegaan: Saambou Bank, Rondalia Bank, Bank of South West, Alpha Bank, Cape Investment Bank, Business Bank, RAD. … en ander wat nog met ons is: African Bank (danksy sakeredding), Capitec, First National Bank, Discovery Bank, ens.

    Daar is ‘n rede hoekom Sanlam die teenpool van Old Mutual was. En so kan ek aanhou om die verdeling van en mededinging met besighede en instansies op te noem. Hierdie versuiling is niks nuuts nie – Holland ken dit ook. En dit hou almal op hul tone en dit skep meer werk.

    Geen eer sonder handeklap

    Skrywers soos Deon Meyer (tot ridder geslaan in Frankryk) se brood en botter sal hom ook ontneem word. Want hy skryf in Afrikaans. Die wêreld word van sy literatuur beroof, asook die 29 vertalers oorsee van hul werk (en die verkopers van ‘n deeglike salaris).

    Prof. dr. Naomi Morgan sal ook van haar ridderskap beroof wees, want sy het Franse werke uit Frans in Afrikaans vertaal. En vica versa. Sonder die getroue Afrikaanse leserskring, sou hul titel van nul en gener waarde gewees het nie.

    ‘n Taal kan verleer word

    “Nee, nee, nee – Afrikaans sal altyd gelees en geskryf word”, dink jy seker.

    Die geskiedenis bewys anders.

    Hoeveel werke ken jy wat oorspronklik in Bretons en Fries geskryf is? Of feitlik in enige ander Afrikataal? Ons praat nou van oor die 2 000 tale. Of dink aan daardie meer as 800 tale in Papoea-Nieu-Guinee.

    Omrede staatslui van die Vrijstaat in die verlede hul nie in Nederlands na behore kon uitdruk nie, moes hulle maar hul minnebriewe in Engels geskryf het. Wat maar lomp was. Dit was feitlik die enigste taal wat hulle op skool geken het, want Hollands is as ‘n vreemde taal beskou, net soos Frans en Duits. Maar verbasend genoeg nié Engels nie. Dit is dan tog ook ‘n uitheemse taal?

    Hoeveel mense uit eksklusief-Engelse skole ken jy wat hul mond in Afrikaans kan oopmaak sonder om nie deur Afrikaners uitgelag te word oor hul koddige aksent nie? Kom ek wees genadeloos eerlik daaroor. En hoeveel van hulle het ‘n Afrikaanse boek op hul rakke? Want dit sal die gevolge wees as alle Afrikaanse skole met ‘n enkele wetgewing verengels.

    Dit is ook ‘n bitter bysmaak dat my oupa, van moederskant, gebore 1904 en gestorwe 1981, wat slegs Standerd 3 voltooi het omdat hy skape moes gaan oppas, donkie-ore moes gedra het, bloot omdat dit nie mode was om Hollands op skool te praat nie. Wil ons dit werklik weer terughê? Dieselfde stigmatisering? Dieselfde voorskriftelike vingertik omdat jy ander kinders se keurige taalgebruik op die skoolterrein wil ondermyn?

    ‘n Mens wonder ook waarom die Boesmantale verdwyn het. Waarom sou hulle ophou bestaan het, dink jy? Hoeveel uit die oorspronklike 26 streekstale bly nog oor? Hoeveel wou nog Korana gepraat het? Dit was sendelinge en ‘n paar taalkundiges wat hul tyd afgestaan het om die taal op te teken vir die nageslag, anders het die Universiteit van Kaapstad vandag niks gehad om mee te werk nie. Dan was daar geen lesplan nie.

    Of wat van die Indiërs in Suid-Afrika wat hul doodtreur oor Ouma en Oupa se taal wat uitgesterf het? Die afsterwe van Teloegoe en taalverskuiwing na Engels in Suid-Afrika, het Varijakshi Prabhakaran woord vir woord verwoord in A Language Challenged: The Struggle of a Minority Language in South Africa (1992). Kortom: hierdie mense kan hul hare uit hul kop trek omdat hulle hul taal en kultuur so verwaarloos het. Maar spyt kom altyd te laat.

    Taal het inherente waarde wat benut moet word

    Die nut van hierdie tale is nooit uitgedien nie. Mense soos ek, wat Hottentots (G.S. Nienaber) koop en die Elobmîs (die Bybel in Nama), gebruik dit nie alleen om die kultuur en die plekname te verstaan nie, maar ook hoe die Afrikaanse pleknaamvertaling (veral die plaasname voordat die dorpsname hulle vervang het) gehelp het om die oorspronklike pleknaam te bewaar. Anders as die oername wat bloot deur Engelse lords vervang is. Ek sou nie dit tribalisties noem nie. Die meeste name ken ‘n bepaalde karaktereienskap aan die plek toe, wat ‘n pleknaam vernoem na ‘n Ingelse lord of ‘n predikant of leier of eienaar eenvoudig nie kan weergee nie.

    Die Iere, ‘n Europese volk, se lus is so geblus om Iers te leer, dat niemand dit meer wil leer nie. Daar is meer nageslagte in Amerika wat uit pure tydverdryf Iers wil leer as onder die Iere self. “More Irish than the Irish themselves”.

    Al die Amerikaners se fanatieke bewaringspogings om die taal en kultuur van hul voorvaders te red het op niks uitgedraai – buiten vir ‘n beker groenbier op “Sint Pêtties”. En, ‘n bygelowige vierklawerblaar. Hul Wikipedia is morsdood.

    Enya is al blink ster op die horison, wat egter meer bekend is vir haar Engelse liedjies as haar refrein “Ó lá go lá, mo thuras / An bealach fada romham. / Ó oíche go hoíche, mo thuras, / Na scéalta nach mbeidh a choích” in “Book of Days”.

    Taal is identiteit, wat uitgebou moet word

    Die Iere se mantra is: “Jy hoef nie Iers te praat om Iers te wees nie.” Ek praat toe met ‘n Ierse vrou wat bietjie aan taaldéfaitisme ly hieroor. Ek noem eers die roemryke seges (teenoor die Iere se laksheid), maar dit oortuig haar nie, al was albei se lot uitgemeet deur dieselfde Britse owerheid. Maar toe speel ek my troefkaart: moes die Yslanders, al 300 000+ van hulle, nou ook voor die hele wêreld kom staan en verengels? Nadat hulle éérs verdeens sou word? Dis belaglik.

    Dan sal al daardie Yslandse werke wat vertaal word en in ons boekwinkels verkoop word, nie daar gewees het nie. Die feit dat jou boek in ‘n ander taal is, plaas dit klaar op die unieke lys “wêreldletterkunde” of “boeke in vreemde tale ter oorweging vir vertaling” [wat dit outomaties ook in ‘n hoër kategorie plaas, aangesien daar aangeneem word hierdie boek het homself reeds in ‘n ander taal bewys], terwyl ander boeke in Engels moet spook om verkoop te word, want daar is derduisende titels wat elke jaar gepubliseer word, as ek na Worldcat kyk.

    Ek kon seker Hebreeus ook genoem het, maar dit was nie eers nodig nie, sy’t vinnig genoeg gesnap.

    Een taal self verseker nie vooruitgang nie

    As jy na Suid-Korea in die 1950’s gekyk het, sou jy nie daar wou bly nie.

    As jy Holland in die Romeinse tydperk gesien het waar die inwoners tussen die riete deurloer, sou jy geen toekoms vir die land ingesien het nie.

    Die elfde-eeuse Rotterdam lyk nie veel beter nie. Hierdie video bly vir my kostelik, wat die rekonstrueerde Rotterdamse taal (en die plattelandse bestaan) en dorpie uitbeeld. Nooit gedink dit sou die grootste hawestad van Europa word nie, nè?

    Die Hollanders het dieselfde fout met Mauritius, Madagaskar en Mosambiek gemaak (M vir moeilikheid?) en is vandag vreeslik jammer dat hul die geleenthede so laat verbygaan het.

    Om egter vir my, of die onderwysers wat in Afrikaans klasgee indirek te beskuldig dat ons mense van sukses weerhou, laat my wonder wie die ses atoombomme in Suid-Afrika ontwikkel het. Of wie almal werksaam was by die ontwikkeling van gas en petroleum uit steenkool – dis nou bloed uit ‘n klip tap, sou ek dink.

    Gepraat van klip, uraan. Hierdie kry ek uit Chain Reaction (Newby-Fraser, 1979:132-133), in die jare toe Koeberg Kragsentrale hier aan die Kaap gebou is:

    Concurrent with construction activities has been the specialised training of the staff who, in a few years time, will operate the completed station, and here the major obstacle of communication has had to be overcome. Crash courses in French and a long training period during which the students can become totally at home in their new responsibilities, are proving effective and satisfactory, and no one is more aware of the need to guarantee peak efficiency of operation than ESCOM.

    Merde, die ding loop! Nou nog. Ek dink nie die mense was te dom nie.

    Waarom dus die doodgebore kolonialistiese model van Lord Milner en Lord Somerset wil herhaal wat buitendien keer op keer voorheen klaaglik misluk het? As ‘n patroon hom begin herhaal, al is dit ook minder as ‘n honderd jaar uit mekaar, en dit werk nie, dan is die logiese afleiding dat die vasklou daaraan eerder op blinde geloof as op ervaring dui.

    “Maar dit moet werk!”

    Is dit Arabies wat daardie wonings met goue toilette laat opspring het, of was dit die aanvraag na olie? Met een ou wat op die kraan sit? Kan ons dit wérklik vooruitgang noem?

    Taal is gee en neem

    Maar dis nie net die hardnekkige Afrikaanssprekendes nie, ook die rabbi’s in Israel, die tolke by die Verenigde Nasies, die ouens van National Geographic wat sterwende tale opteken… is dit nou ‘n vermorsing van energie en hulpbronne?

    Nee.

    Daar is sekere begrippe wat net in ‘n sekere taal verwoord kan word. Engels moet dus noodgedwonge hierdie woorde gaan leen. Om dus hierdie tale te verarm, deur nie aandag aan hulle te gee nie, is jy besig om Engels se suurstofkraantjie toe te draai. Daaroor het Hamel reeds geskryf in 2013, in Frans. Dit werk op dieselfde beginsel as ‘n bloekomboom wat water uit die grond suig en die plante rondom hom laat vrek met kleiner wortelstelsels. Op die ou end bly daar nie veel van die biodiversiteit oor nie, en die dierelewe sterf uit, of moet ander heenkome gaan soek. En verspoeling van die grond lei tot verdere erosie.

    Een taal beteken nie ‘n utopie nie

    Die wêreld bestaan ook nie net uit Amerika nie. Bloot omdat mens nie noodwendig al die ander lande se tale verstaan of kan lees nie, beteken dit nie hierdie lande het ophou bestaan nie.

    Want jy sou immers geweet het wat daardie lot van die Franssprekende Wes- en Sentraal-Afrikane (die évoluées) en Engelssprekende Keniane of Portugese Angolese is, wat geen ander uitkoms bied as om slegs in Engels of Frans of Portugees of Arabies te leer nie.

    Magtig, dat daar nog nie ‘n toeloop na hierdie lande was om uit die kloue van Afrikaans te ontsnap nie, is ‘n raaisel!

    Suid-Afrika is hier die uitsondering, omrede die Afrikaanssprekende bevolking oor die algemeen ‘n meer Eurosentriese benadering het. Vergelyk Suid-Afrika se Bruto Binnelandse Produk, vergelyk hul algehele lewensstandaard, vergelyk watter verskeidenheid ware daardie ander lande te bied het, en dan gesels ons weer.

    Een taal is sukses vir een mens – uit ‘n miljoen

    As almal dan nou in die tou moet loop staan vir die Sorbonne en Harvard, en nie plek kry nie, omdat ander Franssprekendes en ander Engelstaliges uit ander wêrelddele hulle voorgespring het, wat staan ons te doen?

    Jy sien, die hele sous herinner my aan die één spermselletjie wat die één eierselletjie bevrug. En die ander miljoen spermselle wat nou maar moet vrek, ter wille van daardie één parmantige, uitgelese, slinkse, sterk, manlike, viriele, sappige jong gameet. Nie dat dit weerhou dat daardie einste astrante gameet allerhande oorerflike siektes in daardie stuk gewrog in die baarmoeder sal vorm nie, maar hy was net die vinnigste. Sy geluk.

    O, eintlik is my vergelyking verkeerd. Heelwat keer nie weer terug na hul geboorteland nie. En waarom sou hulle?

    As taal die groot struikelblok is, waarom het ons ooit nog universiteite?

    So nou, ter wille van die arme ander taai handjievol saad (ek bedoel, studente), word die lesmateriaal uitgevoer, sonder dat die skrywer daarvan voor die bord staan. Moet mens dieselfde gehalte verwag? Want, as ons lesmateriaal dieselfde is, waarom kry ons nie sommer dadelik toegang tot hierdie Franse en Amerikaanse universiteite nie? Om die werk self uit die perd se bek te hoor?

    Hoekom nog enigsins ‘n universiteit hê, waarom nie sommer direk aanlyn by ‘n Amerikaanse universiteit inskakel nie? Dink net hoeveel geld gaan die staat spaar, sonder gebou-onkostes, salarisse, studente wat betoog… Dit beteken seker minder werk vir die Suid-Afrikaanse Polisiediens ook. Totdat daar weer oproer is oor data wat nie gratis is nie, of die leerplanne wat nie Afrikagesentreerd genoeg is nie. Jy weet, dekolonialisme en so. Dalk sal daar later klagtes wees omrede die werk nie in Zoeloe aangebied word nie? Maar daar sal ‘n rede gevind word.

    Hoekom het ons nog Suid-Afrikaanse universiteite ooit nodig? Tog seker nie om net alumni-geld te betaal nie? Hoekom het ons nog skole en onderwysers nodig as ‘n Indiër in Bangalore ‘n kind kan klasgee via tablet? Die aksent sal bietjie neuk, maar dit vorder darem. Dit skep werk… in ander dele van die wêreld wat dit baie nodiger het as ons. En omdat ‘n bakkie rys as loon goedkoper is. Hoekom het ons nog kampuskulture nodig? Waarom het ons selfs ‘n sogenaamde Suid-Afrikaanse kultuur nodig? Van veldskoene en sebrastrepieshemde. Waarom het ons Erfenisdag nodig?

    Landsgrense is ‘n konstruk van koloniale magte, ons is een wêreld, daar mag nie grense wees nie. Ek is seker nou weer te globalisties na baie mense se smaak, maar dit is tog waarop die Engelse taal neerkom, is dit nie?

    Ons is tog nie uniek nie, soos Europa het ons geen akademiese geskiedenis of prestige nie… maar Amerika het. Net Amerika het. Of Amerika of niks. Nie Leuven nie, nie Leiden nie, nie Münster nie, nie Berlyn nie, nie Oxford nie, nie Basel nie, nie Moskou nie, nie Genua nie, nie Padua nie, nie Bologna nie, nie een van die 2 725 universiteite in Europa nie. Dis net… Amerika. Soos in die movies.

    ‘n Taal is geen eiland, elke taal is ‘n legkaartstukkie

    Maar ek neem graag aan die debat deel. Ek kan dus hoegenaamd nie oor moedertaalonderrig met jou saamstem nie, om een enkele rede wat absoluut niks met volk of vaderland te doen het nie: naamlik die waarheid.

    As jy wil navorsing doen oor ‘n sekere vakgebied, hetsy die politiek, hetsy die godsdiens, hetsy die antropologie, hetsy die sielkunde, hetsy die regswese, hetsy sakestudie, hetsy aardrykskunde, hetsy filosofie, hetsy antieke tale, hetsy argeologie… dan gaan jy beslis nie alleen Engels nodig hê op tersiêre vlak nie, maar ook Frans, Duits, Italiaans, Latyn, Kopties, Amharies, Spaans, Portugees, Nederlands, Pools, Russies, Sweeds, Noors, Deens, Malgassies, Chinees (met al sy variante), Japannees…. en bowenal Afrikaans.

    Ook in die dierekunde sal jy beslis ‘n vreemde taal moet ken, want van die gewoontes sal jy in oertekste van die mense moet gaan soek. Van Riebeeck skryf reeds in sy Daghregister oor die luiperd se gewoonte om die eerste skaap dood te maak, in ‘n hoek gedryf te voel deur die ander skape wat hom aanstaar, en dan sy groot bloedoffer te pleeg: nog ‘n skaap, nog ‘n skaap, nog ‘n skaap. Hy sal nooit hulle almal kan opvreet nie. ‘n Soortgelyke berig het weer in Die Burger verskyn in die 1980’s. Wat moet ons aflei? Kat se kind se gewoontes het nie verander nie.

    Of dink ook aan die werk van Pietie Beukes. Ook dit is net nog ‘n legkaartstukkie in die groot geheel van die bewaring van die Kaapse luiperd.

    Geeneen van hierdie bronne is almal in Engels vertaal nie.

    En al was dit ook, weet enige kritiese vertaler die driedubbele nuanses in ‘n sekere taal (met kulturele agtergrond) is onvertaalbaar. Veral in tale soos Noord-Sotho.

    Daar is gesê daar is so baie onvertaalde Latynse boeke daarbuite dat een mens nie alles in sy 70- jarige lewetjie sal kan deurlees nie. Maar ja, daar is so baie Afrikaanse boeke in ons dorpsbiblioteek, as ek net probeer om by die Brocade-stelsel lg:afr in te tik, en dan Enter, val die hele stelsel om. In één openbare biblioteek in my dorp alleen. Jy kan hulle ignoreer, jy kan hulle wegwens, maar hulle bevat inligting waarvan jy nie weet nie.

    Elke taal is ‘hic sunt dracones’ en ‘terra incognita’

    Afrikaans is vir my die grootste wonder. Jy sien, ek was 4 deser op Swellendam. Ek was by die tweedehandse boekwinkel in. Daar het boeke op die rakke gepryk wat ek nie eens geweet het in Afrikaans bestaan nie. En ek is juis iemand wat hard probeer om indekse te skep. ’n Boek soos Praktiese Portugees deur J.C.B. Sabino en Peter Haffter was vir my totaal nuut. Die boeke vol opstelle in Afrikaans oor allerlei onderwerpe ook. Ek het byna my rug gebreek toe ek 8 minute ver met die baie swaar houer vol boeke terugstap motor toe.  Maar dit was elke sent werd.

    Dit is tot jou eie nadeel as jy nie die inligting wat daarin vervat is benut nie. By Wikipedia wéét ons die waarheid is nooit voltooi nie. Daarom moet jy elke bron, in welke taal ook, wat jy in die hande kan kry oor ‘n onderwerp, deurkyk.

    En dit is waar. Die boek wat die uitvoerigste oor Joachim von Dessin berig, die grondlegger van die Suid-Afrikaanse biblioteekwese, is in Afrikaans. Daar is ‘n Engelse artikel in die Lantern wat nie hierdie bron noem nie. Maar toe ek op Swellendam aankom, is daar ‘n boek getiteld: Deutsche unter anderen Völkern: Pioniere und Aussenseiter. Dalk was dit die groen rugkant, of die buitenissige naam, of dalk albei. Wat soek so ‘n boek in die Wes-Kaap, as dit nie oor die Kaap handel nie? Ek slaan die boek oop en daar staan hy: “Vater der kapländischen Büchereien – Joachim Nikolaus von Dessin”. Elf bladsye.

    Het ek my slegs op die Engels verlaat, dan het ek nie eens ‘n agtste van die geskiedenis geken nie.

    Navorsing is nie watter taal jy benut nie, maar watter tale (meervoud, véélvoud)

    Die doodgewone navorser in die geesteswetenskappe wat maar effentjies is, vat wat hy maar in Engels op die rak kan kry (dus, wat reeds bekend is). Hy blaai bietjie deur die internet rond, en is eintlik verlig as google niks opgelewer nie. Hy sal byvoorbeeld nie ander soekenjins probeer nie, nie sy websnuffelaar se taal verander nie, nie delpher.nl gebruik nie, vir hom is die waarheid wat hy in die hoofstroom kan kry.

    Die buitengewone en éérliker navorser gaan soek na inligting wat vir die ganse wêreld onbekend, versteek en verborge is. Al is dit ook in Roemeens, of op kleipotte onder berge grond begrawe, of êrens in ‘n kommune op die steppe van Siberië. Om dus ‘n vreemde taal te leer, moes jy aan die begin dus ‘n ander een baasgeraak het. En, jammer hoor, maar die Amerikaners was nog nooit goed met ander tale nie – daardie lof kom die Russe, die Duitsers en die Hollanders toe. En die Franse, wat betref die tale van die oudheid. Die Italianers, vir hul boeke oor Latyn. Ek dink jy kyk na die verkeerde kant van die aardbol.

    Dit is ook waarom die Christelike Europeërs op ‘n stadium in die geskiedenis nie ‘n oomblik gehuiwer het om Arabies (die taal van die heiden, bid jou aan!) te leer toe hulle sien van hul eie oudheid en geskiedenis is in krullettertjies op papier verewig nie. Ja, dit was in die Middeleeue, en dit het gehandel oor die Grieke. Daaroor is redelik uitvoerig geskryf in ‘n Blik op die Middeleeue (1989). Die artikel is: “Die rol van die Middeleeuse biblioteekwese in die bestendiging van die Westerse kultuur”, deur mnr. W.M. Botha (183):

    In 953 is Jan van Gorze, (van die klooster Gorze in Lotharinge) deur die Duitse keiser Otto die Grote op ‘n diplomatieke sending na kalief Abd-er-Rahman III in Cordoba gestuur. Hy was drie jaar lank daar. In dié tyd het hy Arabies volkome bemeester. Met sy terugkeer na Duitsland het hy ‘n perdevrag manuskripte met hom saamgeneem. Betroubare getuienis dui daarop dat sommige daarvan vertalings van Aristoteles se werke en verskeie Arabiese wetenskaplike tekste was.

    Sedert die elfde eeu het die belangstelling in die wetenskap, veral die wiskunde, merkwaardig opgebloei. Dié belangstelling het van die skole in Lotharinge langs die Ryn en tot diep in Vlaandere uitgebrei. In 1070 het Daniel van Morley, ‘n Engelse geleerde, Toledo besoek en ook met talle Arabiese tekste, waaronder vertalings van die Griekse meesters, teruggekeer. Niemand minder nie as Roger Bacon, die Engelse wetenskaplike en filosoof van die dertiende eeu, was vir ‘n groot deel van sy vorming van Arabiese bronne afhanklik. Gerard van Cremona het die grootste deel van sy lewe in Toledo geslyt en meer as sewentig groot werke uit Arabies in Latyn vertaal.

    Sou die Arabiere so gaaf gewees het om dit alles in Latyn vir ons te vertaal? ‘n Absolute néé. Hulle doen dit nou nog nie. Jy sal moet Arabies leer.

    As die berg nie na Mohammed wil kom nie, moet Mohammed na die berg gaan.

    Kennis is mag; méér tale is méér mag

    Verder is dit tog eenvoudig: as jy inligting uit bronne bekom wat jou ander konkurrente nie het nie, of nie kan verstaan nie, of nie van weet nie, is jy almal een voor. Dit is waarom Duitsland vooruit boer en die fatalistiese Frankryk stagneer. Frankryk verwag steeds, soos in die 1800’s, nes die Engelse en Amerikaners, dat almal in hulle taal sal bydra en na hul pype sal dans.

    Dat die inligting na hulle aangedraf sal kom. Wel, verrassing! Holland en Duitsland skryf nou woordeboeke dat hulle skeefhang, want albei wil eerste wees om inligting uit alle uithoeke van Europa en die wêreld te bekom: eerstehands. Eerste.

    Tale leer jy klein-klein

    Waarom dus 12 jaar lank slégs in Engels skoolgaan, net om halfgebakte Afrikaans te leer (én boonop géén ander taal nie, kan ek nou al vir jou sê) wat jy nie na behore kan praat of skryf nie, wat jou so minderwaardig sal laat voel dat jy vir geen ander taal kans sien nie, want haai foeitog, hy kan nie eens Afrikaans, die maklikste Germaanse taal, baasraak nie? Hoekom nie twee tale of meer gelyktydig onder die knie kry terwyl jy nog kan nie?

    Waarom nog wag tot ná matriek voor jy uiteindelik wakkerskrik en besef: “Shit, I have to learn Afrikaans, Dutch, German, French… like overnight #OMG!” ?

    Sien die verwantskap tussen tale raak en gebruik dit tot jou voordeel

    Afrikaans is net ‘n hanetreetjie ver van Hollands en Duits af, passiewe kennis daarvan is goed genoeg om mee te begin.

    Die meeste waterstoftegnologie word buitendien in die Duitse taal ontwikkel – daar is tans 92 waterstofvulstasies in Duitsland, 14 in wording; Brittanje het maar 11, géén in die vooruitsig. Die hele Europa word tans bedraad vir elektriese voertuie wat vanaf 2025 infaseer moet word; die dae van die binnebrandenjin is verby. Alle nuwe motormodelle moet teen 2030 petrolvry wees. Dan word nog meer geld gespaar, want geen geld gaan meer na die olielande toe nie. Alles word plaaslik opgewek. Daardie geld wat vir die buiteland bestem was (en vir opruimwerk van oliestortings, ens., en al daardie duisende onnodige motoronderdele ) kan verder in kultuursake of navorsing en ontwikkeling teruggeploeg word, wie weet? Om nog méér inligting te bekom?

    Ek het juis die 3de Augustus nog ‘n e-pos van my Belgiese Wikipedia-vriend ontvang wat dit bevestig. Orals word laaipale opgerig, met Holland voor in die koor: daardie deel van die projek beslaan tans 30% van die hele Europa.

    Ja, die motorhandleiding sal ook in Iers, Kroaties, Slowaaks, Sloweens, Hongaars, Litous, Esties en ander soortgelyke minderwaardige en seker “nuttelose” tale beskikbaar wees, soos die EU dit vereis.

    Dis darem ‘n verskriklike gesig vir Suid-Afrikaners wat absoluut niks beters gewoond is nie, is dit nie? Maar laat ons nou nie in die pad van vooruitgang staan nie.

    Brexit gaan nou sy tol begin eis, hoor. So ek sou my nie te veel net op Engels verlaat nie. Ek stel voor jy haal daardie Duitse handboeke maar weer uit wat ondertussen stof vergader het.

    Daar is ‘n kentering wat betref die voertaal by die Europese universiteite

    Aanvanklik het universiteite dwarsoor Holland en Noord-Europa verengels om soveel studente moontlik te lok. Totdat die professore al hoe meer begin agterkom het:

    “Wag ‘n bietjie! Ons voorsate het Latyn as universele taal met rede weggewerk! Die doel van die universiteit is om ‘n gemeenskapsdiens te lewer. Om die doodgewone outjie op straat ‘n volleerde persoon te maak. In sy eie taal! Nie om popsterre te werf nie!”

    Ag, waarom verduidelik ek dit nog, ek het dit reeds gedoen:

    Verder is die wetenskapstaal alleen daar as hulpmiddel om die publiek in die onmiddellike omgewing tot die beste van jou vermoë te bedien. Die wetenskapstaal is nie verhewe bo die mens nie. Dit help byvoorbeeld nie die dokter ken slegs die Engelse terminologie uit ‘n vaktydskrif, terwyl sy pasiënte Afrikaans is (van kinders tot bejaardes), wat baie swak Engels magtig is, en die volste reg het om helder en duidelik ingelig te word oor watter risiko’s ‘n sekere operasie inhou nie. So nie, verkeer die samelewing in geen beter toestand as toe Latyn in die Middeleeue die gewone Jan Alleman uitgesluit het nie.

    Radboud Universiteit Nijmegen is die eerste universiteit, onder aanvoering van ‘n Deensgebore prof. dr. Lotte Jensen en haar geesgenote, wat die universiteit geleidelik weer verhollands. Dus, wat SuidAfrikaanse universiteite nou wil doen, het Europa al gedoen. Dieselfde met Denemarke, dieselfde met die Nore, dieselfde met die Swede. Die Duitsers, Franse, Italianers, Spanjaarde, Portugese en Russe verwag geleidelik meer dat jy in hulle taal moet klasloop, met meestersgraad en al.

    Ek hoor juis by dr. Dan Roodt die Japannese sal jou ruim beurse toeken om aan hul universiteite te kom studeer, maar op een voorwaarde: jy moet Japannees ken.

    Taal is tegnologie: jy gebruik nie ‘n boor om jou tande te borsel nie

    Jy sal seker ook dus kan begryp waarom ek ‘n onlangse verhandeling by Potch (2018), wat ‘n pleidooi lewer dat elke blanke ‘n Afrikataal moet aanleer naas Engels en Afrikaans slegs ter wille van “integrasie” alleen (om welke doel?) heeltemal as stapelgek beskou.

    Taal is ‘n stuk tegnologie.

    Jy gebruik die regte taal vir die regte geleentheid.

    Ek wil inligting juis van buite die laer, buite die landsgrense, buitekant Afrika inwin. Want waarom wil ons dieselfde foute op eie bodem herhaal wat ander lande reeds gemaak het? Of waarom wil jy geleenthede miskyk wat ander lande vir hul eie mense bied?

    Maar ‘n polisiebeampte kan ‘n Afrikataal veel beter benut as Portugees of Duits wanneer ‘n vrou in ‘n kattebak gevind word wat in barensnood verkeer en glad nie Engels en Afrikaans kan praat nie. Dan moet die rubberhandskoene aan.

    O, maar waarom sou sy nié Afrikaans en dan nou veral Engels ken nie? ‘n Paar moontlikhede:

    1. Sy kon ‘n immigrant of verstekeling wees, wettig of onwettig.

    2. Elke jaar met die bekendmaak van die matriekslaagsyfers bulk die Demokratiese Alliansie oor die werklike druipeling-, uitsak-, opskop- of dan “uitval”-syfer wat die ministerie van onderwys eenvoudig versuim om te noem.

    3. Ten spyte van die skoolplig, is daar steeds kinders wat nie skoolgaan nie.

    4. Hoeveel mense besit ‘n radio? Gestel 100%. Goed en wel, maar dit kos ‘n hele rak vol woordeboeke om die werklike begrip te verstaan. Daar is ook nie altyd sein vir selfone om gou-gou te google nie.

    5. Die skoolbywoning is eenvoudig onmoontlik – vandat plaasskole toegemaak is deur die provinsiale owerhede (in hul alwysheid om nie ‘n paar bande van die staatsmotor op ‘n plaaspad af te skryf nie), is die ouers en kinders hand en mond belowe daar sal vervoer gereël word. Dadels van gekom. Die kinders moet 5 kilometer of verder loop, krokodilwaters oorsteek, meegesleur word deur vloedwaters wat afkom – alles, vir ‘n beter toekoms. Dit breek ‘n moederhart.

    6. Of, die persoon is deur die skool, verleer alles en bevind hom of haar in ‘n plek waar jy nie Engels hoef te praat nie. Soos in ‘n kraal in die hartjie van Zoeloeland of iets. Hoe anders verklaar jy dat daar steeds nie mense is wat iets van Covid af weet nie? Jy gaan net eendag dorp toe en sien net skielik mense met maskers rondloop. Vir ons wat internet, televisie, radio, lastige SMS’e, koerantkoppe, plakkate sien, klink so iets byna onmoontlik. Maar dit is die werklikheid. Ons idee van die werklikheid strek net sover waar daar selfoonseine en internet en rondgaande kliniek op wiele loop. Ons neem aan almal weet wat Covid is. Ons neem aan almal is geletterd. Ons neem aan almal lees hul SMS’e. Ons neem aan almal kyk televisie. Ons neem aan…

    Kom ons vat ‘n voorbeeld. Die vlagkwessie – van die Oranje Blanje Blou in 2019. Vir die hoofstroomkoerante verafsku alle swartes, bruines en Indiërs hierdie vlag. Die simbool van die gehate Apartheid, sonder twyfel. Niemand durf dit te betwis nie. Dit is ‘n rotsvaste feit soos die Swart Klip in Mekka, jy kan dit nie betwyfel nie. Die howe het ‘n probleem met die vlag. Dit moet soos die wolfsangel en ander runetekens van die Nazi’s summier verban word. Ag weet jy, hier gaan dr. Dan Roodt straat toe en hy gaan vra vir ‘n paar swart stedelinge of hulle weet watter vlag dit is en of hulle iets daaroor voel. Baie het nie geweet nie, en daarom kon hulle nie vlag haat nie. Die mite is daar en dan nekom gedraai. Dít, in die hartjie van Centurion. Dit is maar iets kleins. Die mense kon almal in Engels antwoord, maar die vraag is – weet ons wie almal nié Engels ken nie? Net die feit dat daar die moontlikheid is, moet vir jou sê ons word orals aan die neus rondgelei deur aannames.

    ‘n Sakeman gebruik taal tot sy voordeel. Die pastoor bearbei sy kudde in húlle taal waarin húlle gemaklik voel.

    En Vodacom sal vir my ‘n Afrikaanse konsultant gee as ek die knoppie op my foon druk. Ons noem dit goeie kliëntediens. Hulle kry meer as genoeg geld om kantoorblokke van miljoene Rand te koop, so waarom nie nog méér konsultante aanstel en werk te skep vir die uitbreidende mark nie? Dit lyk ook goed op die diversiteitskaart.

    Taal is familiegeskiedenis

    My eie neef is nog ‘n sprekende voorbeeld. My grootouers en hul korrespondensie was alles in Hollands (met Rotterdamse regionalismes by). My neef is slegs Engels grootgemaak in Durban. Dit, terwyl sy inwonende ouma met haar kleinkind Hollands kon gepraat het, sy vader met hom Afrikaans, sy moeder met hom Engels. Soveel geleenthede. Maar nee!

    Wat gebeur? Ek, hier in die Wes-Kaap, kry al hul briewe, immigrasiedokumente, ens. ens. ens., want ek het daarvoor gevra. My neef, wat so baie tyd en liefde en aandag van Ouma gekry het, toon tot vandag toe nog geen belangstelling nie.

    So kom die slang en pik jou.

    My groottante is na Amerika, hoewel sy nog aan my ouma en oupa geskryf het in Nederlands. Haar dogter kon nie meer Nederlands skryf nie, omdat hulle nie meer die taal gepraat het aan huis nie. Die kleinkind en agterkleinkind sal heel waarskynlik nooit die handgeskrewe briewe verstaan nie en tien teen een al hierdie waardelose goed in die drom gooi. En wat as iemand eendag stamboomnavorsing wil doen?

    Waarom ‘n taal áfleer?

    Ja. Waarom ‘n taal áfleer? Waarom nie bývoeg nie? Suid-Afrika is ‘n suiwer digotomiese samelewing in daardie opsig, waarmee nie ek, of veral enige Afrikaanssprekende dosent in die Frans daarbuite, ons hoegenaamd mee kan vereenselwig nie.

    Digotomies in die sin: dis óf Engels óf… Wat van: dis én Engels én…

    Quot linguas calles, tot homines vales

    Zoveel talen als ik kan; zoveel malen ben ik man.
    Zoveel malen is men man, als men talen spreken kan.
    Zooveel mannen is een man, als hij talen spreken kan.
    Men is soveel keren man als men talen spreken kan.

    Dit was die woorde van Karel V. Dieselfde ou wat gesê het: Ek praat Spaans met God, Italiaans met vroue, Frans met mans, en Duits met my perd.

    Oor die deurmekaarmaak: Dis heeltemal ongegrond.

    En duidelik ‘n teken van iemand wat nog nooit voorheen ‘n gesin grootgemaak het op soortgelyke wyse nie.

    En ek bedoel, deurmekaar maak? Hier meng die mense in elk geval hul tale op straat?

    Moses mag gehakkel het, maar hy het die volk uitgelei! Dink aan die Romeine wat ‘n ou Griekse slááf gekry het om hul kinders skool toe te begelei, om spesiaal die taal van geletterdheid (Grieks) te leer. Dink aan die aristokrasie van Rusland, Duitsland, Frankryk, ja, ook Engeland, wat almal hul kinders na lande baie ver van hul troon gestuur het vir kruisbestuiwing van kultuur. Dis sommer diepkant ingooi.

    En dan kom kuier hulle hier in die Kaap en vind net “drie slim mense”: die enigste mense wat Frans kan praat.

    Maar moenie kom kommer nie, daardie snobisme het ek ook onder Russiese immigrante op ‘n Forum gevind. Hulle beskou die Afrikanervrou (die “Boerka”) as dom omdat sy nie Russies ken en besonder boekgeleerd is nie (wel, dis nou nie juis of die tannies hier vir ‘n halfjaar lank net boeklees a.g.v. die -20 ºC buite nie!).

    Maar kom dit daarop aan of hulle Afrikaans kan leer, wat ‘n amptelike taal is, nee kyk, dan is dit sommer baie moeilik.

    Ene Voyageur op Wikipedia, het ‘n Franse en vermoedelik Duitse ouer gehad; hy het in Engeland grootgeword. Hy het aan weerskante van die Mou/Engelse kanaal rondgereis, vandaar die naam. Ons vermoed hy is dood aan Covid.

    Hy het homself as Franssprekend beskou, maar het geweier dat jy hom ‘n Fransman noem. Ons belangstellings was baie dieselfde. Sy Afrikaans was beter as myne, veral omdat hy met ‘n Franse flair geskryf het wat ek net kan begeer. En tog het hy skaars ‘n sin uit Frans in Afrikaans vertaal; liewer uit Duits in Afrikaans. Dit was vir hom eenvoudig seker te moeilik.

    Hy het tientalle voorbladartikels vir die Afrikaanse Wikipedia geskryf. En hy kon vanuit sy woonstel in Engeland (later Noord-Ierland) en Berlyn glad nie begryp waarom mense van Suid-Afrika nie Afrikaans wil leer nie. Dit is dan so maklik! OpenStellenbosch kon hy glad nie verstaan nie. “Maar hoekom gaan hulle dan nie Amerika toe nie? Maak alle universiteite Afrikaans. Hulle moet sien hoe ingewikkeld Pools is!”

    Hy was vermoedelik in die sakewêreld betrokke, en soos jy reeds weet, moet mens jou teikenmark se behoeftes en begeertes uitstekend ken – daarvoor moet jy inderdaad die mense se harte ken, en dit is deur hul taal alleen moontlik.

    Woorde wek, dade trek

    Miskien moet ek jou herinner aan Nelson Mandela se woorde:

    If you talk to a man in a language he understands, that goes to his head. If you talk to him in his own language, that goes to his heart.

    Vreemd dat hierdie woorde nog nie by baie Engelse, wat soveel boeke van hom in hul vertoonkaste uitstal, ingang gevind het nie? Wat dink jy? Lippetaal?

    Ek kyk maar na die mooie jare toe die kakelbont “multikulturaliteit” ‘n gonswoord in die 1990’s tot 2000’s was. Meer mense gaan meer ervaring bring, kinders gaan meer tale baasraak en regte kandidate vir die Erasmus Uitruilprogram word. Die wêreld wink met ‘n knipoog na nuwe geleenthede.

    Expectations vs. Reality: Die immigrante uit Pole het in die Verenigde Koninkryk Engels geleer, maar die Engelse burgers het nie Pools geleer nie.

    Elke woord is ‘n monument

    Het ek genoem Voyageur het, benewens Frans, Duits, Engels en Afrikaans (o ja, hy was ook ‘n tydjie lank hierso in Suid-Afrika), ook Noors, Sweeds, Pools, Litous, Italiaans, en Nederlands vir die pret gelees en aangeleer? Dalk omdat hy meer lande as ek en jy gesien het.

    Maar ook aan sy nalatenskap op Wikipedia moet ek dink. Was dit dan alles verniet? Ek dink nie so nie.

    Solank daar ‘n vraag is, is daar ‘n aanbod

    O ja, ek is ook een van die administrateurs by die Afrikaanse Wikipedia. Nes hy (was). Al daardie boeke wat ek versamel en aangekoop het met my salarisgeld om te verwerk het ek ook nie verniet gedoen nie. Die besoekstatistiek van die Afrikaanse Wikipedia is steeds hoër as die Esperanto Wikipedia. Solank daar ‘n vraag is, is daar ‘n aanbod.

    Oor smaak val daar niks te beredeneer nie, maar liewe magtig!

    Asof die gruwelike taalgebruik soos gebesig deur ons agbare parlementslede nie reeds ‘n aanduiding is op watter rampspoed Panyasa Lesufi se (in)doktrine(ring) afstuur nie, sal jy maar verneem die “Moedertaal/Huistaal”-Engels sal jy buitendien derderangs moet leer by ‘n Afrikaanssprekende of Sothosprekende onderwyser. Dit is nie net die taalonderwyser nie, maar ook wiskunde-, skei/nat-, liggaamsoefening-, musiek-, rekenaar-, huishoudkunde-, biologie-, aardrykskunde-, kuns & kultuur-, toerisme-, ekonomie-, bedryfsekonomie-, rekenkunde- en houtwerkonderwysers wat almal nou in Engels sal moet praat.

    En dink jou in: daar is ‘n onderwysertekort.

    Ek wens jou sterkte toe. The Queen’s English sal dit beslis nie wees nie.

    Ek het ook vertroulik verneem ons eie Suid-Afrikaanse skrywers se Engels word in elk geval deur die Amerikaanse uitgewers aangepas vir die Amerikaanse mark. Daar is fynere nuanses wat ons hier as vanselfsprekend aanvaar, wat daar anderkant nie mag nie.

    Maar selfs die Britte probeer hul werk aanpas vir die Amerikaanse mark, wat ek jammerlik vind, want daar is tog iets bekoorlik as Pappie bly in ‘n woonstel in Canary Wharf (die Kanarie-kaai!), met geld wat hy sommer uit die laai vir sy bedorwe kind uithaal. “Gaan geniet dit, my kind!” Die fyn spot wat Amerikaners nie sal snap nie, gaan ook so verlore. Slegs iemand wat in die Verenigde Koninkryk bly sal weet wat aangaan. Of wat familie daar het, soos ek (my oom) en jy (jou suster). Die Engelse is byvoorbeeld lief vir geringstellings (understatements), terwyl die Hollanders en die Amerikaners weer lief is vir histeriese, groteske oordrywings. Die kruisie om haar nek is óf mikroskopies klein, óf grafsteengroot.

    Maar terug na Suid-Afrika. Sedert die 1960’s wou die meeste Engelssprekendes met bietjie selfrespek nie meer onderwyser speel of hoegenaamd by die openbare sektor betrokke raak nie, maar is direk na die privaatsektor, soos Hennie Terblanche hierbo in sy boek stel. Neem ek hulle kwalik? In so ‘n streng tweetalige klimaat? Soos op OpenStellenbosch kon hulle seker toe al nie asem gekry het nie.

    Dit lyk my in die staatsdiens hoef jy nie eens meer vlot tweetalig te wees nie [indien wél, openbaar die Engelse dames van Gauteng hul verborge talente beslis nie op die Afrikaanse radio nie], so – hoekom was daar nie ‘n toeloop terug staatsdiens toe nie? En waarom sal daar wees?

    Dink jou ook in, soos ek oorkant die pad hoor: die moeder en vader praat klaar gebroke “Basic English” met die kind (‘n woordeskat van 75 woorde of minder), en dan laat jy haar eendag oor aan niemoedertaalsprekende “Engels”-onderwysers met ‘n beperkte woordeskat en aanvoeling, en jy verwag hierdie kind moet eendag in Nature publiseer? Die een blinde lei ‘n ander mos in die verderf in! Magtig, het dr. Roodt nie lankal so ‘n artikel daaroor in 2016 geskryf nie?

    Wat op universiteit gebeur, hou nie noodwendig verband met die werklikheid nie

    Ook: by my alma mater het die Departemente Duits, Spaans, Italiaans, Russies, Iwriet (Nieuhebreeus), almal toegemaak omdat daar glo geen belangstelling is nie. Ek het van daardie ou leerboeke (Spaans) by ‘n vrou van Mosselbaai oorgekoop wat vroeër in Pretoria gebly het.

    En Grieks/Latyn, wat vroeër 5 jaar lank deur regstudente bestudeer is, is afgewater na 10 maande. Die Ontwestering en Afrika-Renaissance van die Mbeki-era sien ons wel nog in die elitetale van Afrika (Frans, Portugees, Chinees, en Arabies) wat om die dood toe aan vasgeklou word soos die verrotte beentjies van die Heilige Mattheus. Al is daar géén boekwinkels in Frans of Portugees beskikbaar in Suid-Afrika nie! Ek moet hierdie boeke tweedehands deur Hollanders bekom.

    Maar in die agterlike Mosambiek is daar wél ‘n boekwinkel vir albei tale. ‘n Ultramoderne koffiewinkel met smaakvolle styl! Ek kan dit nou nog nie verwerk nie. Hoe verklaar jy dit?

    Die res van die wêreld het sedertdien aanbeweeg, en ek ook. Die vraag is: kan die universiteite nog byhou met die veranderinge? As jy vir my sê ons universiteite is markgerig, dan lieg jy asof dit gedruk staan!

    In ons eie land, word berig in die Businesstech (4 April 2021):

    This global expansion of businesses and especially growth in cross-border trade on the African continent has also led to rising demand for foreign language skilled professionals, including the hiring of interpreters.

    Some 10% of organisations indicated that they struggle to find people with adequate foreign language skills, a marked increase from just 4% in the 2019 survey.

    Foreign language speakers most in-demand included, French (29%), German (18%), Mandarin (14%); Italian (10%), Spanish (10%) and Dutch (4%).

    Dit is vakante poste wat reeds bestaan! En dit is nog voordat ons enigsins met aktetassies begin voelers uitsteek het!

    “Ag, weet jy, ons skop sommer ‘n Italianer agter elke bos uit.”

    Wel, duidelik nie. Nie teen die koers wat Suid-Afrikaners almal wil verengels nie. Dis net pateties.

    Globalisering bring gewoon glokalisering mee

    Selfs Kaaps, ‘n dialek!!!, word hier in die Wes-Kaap bevorder as onderwystaal op die Kaapse Vlakte. Die Universiteit van Kaapstad bied ‘n Khoi-kursus aan.

    Iets totaal ondenkbaar vir Gauteng! Verbeel jou daar bestaan ‘n blitskursus vir Fanakalo! Skokkend, maar dit is werklik niks nuuts nie.

    Die einste gebeur nou met Nederduits wat die sprekers in die 1800’s met alle geweld wou weghê omdat hulle gedink het die nuwe goddelike Standaardduits as moedertaal gaan van daardie wêreld nou ‘n beleggersmekka maak. O, die universiteite sal bloei as hierdie boere-patois eers verdwyn! Soos een ou in sy betoog geskryf het:

    Enige taal wat nie die skryftaal of die taal van die onderrig, regte, politiek, godsdiens, wetenskap of kunste is nie, moet by die stand en gang van ons kultuur plekmaak vir ‘n skryf- en onderrigstaal, en moet soos die Fries in Holland, die Kelties in Bretagne, die Baskies in Spanje geleidelik uitsterf. Uitsterf is die noodwendige en natuurlike lot van die Platduitse taal. Niks kan hom van ondergang red nie. Of jy nou Platduitse klugspele, herders-/natuurgedigte, liedjies of legendes skryf – dis tevergeefs; die volk lees dit nie…

    Dink net hoeveel moeite en geld gaan dit spaar om géén moeite te doen met vakliteratuur of vakterme nie. Want Hoogduits het dit mos reeds?

    Raai, dit het nie gebeur nie! Die Platduitsers was so te sê hul taal en kultuur kwyt, maar hulle boer steeds met Holsteins! Ha-ha-ha! Is dit nie snaaks nie?

    Ek het jou mos hierbo gesê: Een taal self verseker nie vooruitgang nie.

    Dit is egter Beiere, daardie Rooms-Katolieke karnaval in Suid-Duitsland, wat ontpop het in die rykste deelstaat in Duitsland. Hulle praat skaamteloos Beiers en skryf sowel in Standaardduits as Beiers, en sou nie ‘n oomblik daaraan dink om hul dialek vir enige taal daarbuite te verruil nie. Hulle het selfs al gedreig om af te stig, hoewel dit nie eintlik nodig is nie, daarvoor is Duitsland te oopkop.

    Nie soos in die geval Katalonië nie. Katalonië, die rykste provinsie in Spanje. Waarheen die verarmde Spanjaarde stroom om tog die geluk te smaak van die Katalane wat Katalaans praat. Katalaans is nié ‘n Spaanse dialek nie. Maar dis alweer die Spaanse goewerment wat gedurig tussenin kom neuk en alles wil kom verspaans en verpes. En wat gebeur? Bloedige opstande vind plaas.

    Kan jy ‘n patroon raaksien?

    Waarom taalontwikkeling vertraag as dit nou kan gebeur?

    Maar, om nou terug te keer na Nederduits. Presies dieselfde standaardisering, feitlik alles wat Afrikaans en Hebreeus oor minder as ‘n eeu deurgemaak het, moet hulle nou binne 10 jaar klaarjaag. Want feitlik die enigste oorblywende sprekers is almal bejaard en beaard! Oor Kopties kan mense maar net raai – want die sprekers is eeue al dood.

    Dus, waarom wag?

    Glo my, ek sal weet, want ek het ‘n voorbladartikel daaroor uit Duits vertaal. In Afrikaans. Gratis en verniet. Nee, daar is geen Engelse vertaling daarvan nie. Inteendeel, Afrikaans is die enigste vertaling daarvan!

    Die wêreld is ‘n illusie, die denkwyse oor taal ook

    En dit is wat my die meeste pla: hoe passief en reaksionêr die wêreld geword het. Wat rondom mens aangaan, is die heilige fatalistiese Evangelie. Wat mens op die boekrakke, die media, feitlik die hele verrotte Suid-Afrika soos mens dit daagliks in jou werk sien: dis die waarheid, daar is nie ‘n ander waarheid of uitweg nie. Sela.

    NEE. DIS ALLES ‘N KONSTRUK.

    “Maar daar’s nie geld nie vir ander tale nie.” Maar daar is geld vir “Genderstudies” en “Whiteness Studies” of “Toekomskunde” wat jy nooit buitekant die universiteitsmure sal gebruik nie?

    Sonder taal kan jy nie handel dryf nie. Kan jy nie inligting oordra of inwin nie. Die Hollandse media maak doodseker die gewone ou op straat weet hoeveel miljarde Euro Nederland elke jaar verloor deur nie Frans te ken nie.

    Kortom: Suid-Afrika het géén verskoning nie. Hulle kon selfs Esperanto aangebied het as hulle sou wou. Hulle skep gewoon ‘n leerstoel as dit moet, jy maak gewoon ‘n sekere vakrigting net “verplig” vir voorgraadse studente. So maklik soos dit.

    Wat as Afrikaanse kinders beter vaar in Engels as die Engelse self? Soos dit by ons was?

    Dan kan jy mos Afrikaans én Engels gelyk hanteer, nè? Ek kan verstaan hoekom daar Afrikaanse enkelmediumskole is: dubbelmedium of parallelmedium lei dikwels daartoe dat Afrikaanse skole toegeloop word onder diegene wat slegs onderwys in Engels wil hê, en die pendulum swaai na slegs Engels, die ander enkelmedium. Al kan enigeen sonder te veel moeite ‘n paar bakstene bo-op mekaar pak en ‘n Engelse skool open? Hoe moeilik kan dit nou wees? En veral nou met die internet wat die nuwe leerskool geword het, wonder mens of hierdie geboue nog ooit nodig is.

    By my hoërskool is ons klasse (in opslaanklasse met slegs ‘n waaier) sowel in Engels as Afrikaans aangebied. Die onderwyser kon besluit of hy die een oomblik nog in Afrikaans praat, die volgende oomblik in Engels, so jou oortjies was heeltyd gespits.

    My Aardrykskunde-onnie het die klas begin met Afrikaans en in Engels die les herhaal. Jy het dus die geleentheid gekry om sowel die vakbegrippe aan gewoond te raak, as om te luister of iets jou nie dalk ontgaan het nie. Die twee tale vul mekaar aan. Dikwels sal ‘n sekere woord ‘n ander betekenis of konsep by jou oproep, wat jou anders oor ‘n stuk werk laat dink.

    Of dalk hoor jy net ‘n bespreking op ‘n Afrikaanse gemeenskapsradio en skielik val iets jou by. Dit het hoeveel keer met my gebeur. Dit is nie woorde wat gedruk is nie.

    Sal dit vir jou ‘n skok wees as ek sê ons Afrikaanssprekende leerlinge het beter in Engels Huistaal gevaar, by ‘n Engelssprekende juffrou, as die Engelssprekende kinders self? Dit, terwyl die Engelssprekende leerling geen tekort het aan goor Amerikaanse rolprente en televisieprogramme, Amerikaanse rekenaarspeletjies of ‘n halwe dorpsbiblioteek vol Engelse boeke (van bo tot onder) nie? Die punt is: ‘n mens kan in Afrikaans én Engels dink as jy werklik wil. Selfs in méér tale ook, was die geleenthede maar daar.

    As Engels die alfa en die omega is, waarom nog belê in die Ooste?

    Al was ook die meerderheid topleerlinge in my tyd toe Afrikaanssprekend in die Wes-Kaap, danksy moedertaalonderrig, begryp ek heel goed wat jy bedoel: die kennis op skool is ‘n druppel in die see daarbuite.

    Maar, as mens nadink oor al die deskundiges van die ganse Europa en Japan, en China, Suid-Korea, Singapoer, Taiwan, wat nou nie almal juis droom in Eerstetaal Engels nie – waarom word daar nog van hul tegnologie gebruik gemaak? Waarom word daar überhaupt nog in daardie lande belê, dink jy? Waarom swymel almal om tog bietjie Japannees te leer?

    Snaaks, daaroor sug niemand nie – want jy sit agteroor en kyk net prentjies. Animé-kyk met onderskrifte is regtig geen dinkwerk nie. Dit gaan mos om die vermaaklikheid. Mens gee nie werklik aan Japannees iets terug nie, hoor, jy vat net. Of maak bespotlike meems daarvan in hentai-vorm. Jy dra boggerol tot hul kultuur by. Buiten die geld, bly mens net ‘n onbetrokke kulturele parasiet. En ‘n stereotipe randfiguur wat gereeld in die Sestigers se werk voorkom.

    Onthou wat ek gesê het van die bloekomboom!

    Die Hollandse stelsel werk beter

    Dus: hierdie half-Hollander moet met jou verskil. Ek verafgod die ou stelsel van Nederland waar jy benewens jou moedertaal ook Frans, Duits, Engels, Latyn en Grieks op gimnasium moes leer. Dit was nou totdat die verderflike Mammoetwet deurgevoer is in die laat-1960’s, want elkeen moes toe universiteit toe, met die gevolg dat die standaarde afgewater is om tog nie te veel druipelinge op papier te hê nie.

    Ag ja – my Ouma was in ‘n huishoudskool (sy was seker tot haar dood toe verbitterd oor haar moeder se besluit, maar tye was anders), en my Oupa in ‘n ambagskool in Rotterdam. Hy was tegnies aangelê. En dis hoe hy in Suid-Afrika ingekom het.

    Op universiteit sou Hindi en Russies volg vir diegene wat chemie studeer het, soos ‘n Hollandse afgetrede senior lektor van Raleigh, North Carolina my meegedeel het. Die arme schooljongens moes maar klippe kou, maar dit was vir hul eie beswil; hulle was orals ter wêreld in aanvraag.

    Die Duitsers is vandag meer genadig: naas jou moedertaal kan jy twee ander vreemde tale leer: Engels, Frans, Latyn, Spaans (sterk in die opmars!), Russies, ens.

    Stel jou nou vir een oomblik voor ‘n Duitsertjie moet Engels in preprimêr leer? Ondenkbaar. Vir baie is Frans en Russies hul eerste vreemde taal, en daarom kan hulle hul medelandgenote aanvul deur gesprekvoering.

    Die omgewing beïnvloed duidelik ons taalkeuses

    “Ja, maar dis Europa.”

    “Ja, maar wil jy ‘n werkende stelsel soos in Europa hê, dan sal jy hopelik soos ‘n Europeër wil begin dink!”

    Dis tog logies.

    As Eurosentris moet ek my die vraag afvra:

    waarom na sulke konformistiese eenvormigheid streef,
    waar één outjie, kompleet soos by ‘n spermselwedren na ‘n eierselletjie,
    tussen die miljoene ander,
    vir één werkie,
    met presies dieselfde eenvormige vereistes moet meeding,
    as ons juis gemaak is om soveel verskeidenheid opsies as moontlik te skep en te benut,
    sodat daar meer werk vir almal is?

    Is ek werklik die enigste mens in Suid-Afrika wat dit kan insien?

    Dalk het die omgewing ‘n groter invloed op ons denkwyse as wat ons dink. Want die Wes-Kaapse soekresultate op Google Trends toon juis dat ons die mees Eurosentristiese provinsie is, ook wat belangstelling in Europese tale aanbetref.

    Hier by ons is die vorms nog drietalig (Afrikaans, Engels, Xhosa), die amptelike poste word in drie tale uitgereik, die verkiesingsplakkate en inentingsplakkate is in drie tale opgeplak, die polisieverklarings (sover ek weet) mag nog in Afrikaans ingevul word.

    Niks van “dis te duur” nie. Ons verwag dus om in Afrikaans bedien te word. Vir korrespondensiedoeleindes is my eerste brief tweetalig; sou die Suid-Afrikaner verkies om in Engels terug te antwoord, word die gesprek daarin voortgesit.

    Tot slot, puntsgewys:

    1. Die Anti-afrikaanse houding as voertaal gaan Suid-Afrika absoluut nêrens bring nie, soortgelyk is al gepleeg in die naam van [voeg ideologie in] in ander Afrikalande en Europa met die inheemse tale en dialekte. Dit het slegs tot ‘n paar mense se voordeel gestrek, met die gevolg dat die hele land op die lange duur daaronder moes ly. Moenie dat ‘n taal agteruitgaan, as dit net tienduisend keer die moeite, die geld en die tyd gaan kos om ‘n taal later te laat herleef of op te hef nie. Hebreeus, Nederduits, Nieugrieks, Kopties, Kornies en Iers betaal reeds duur hiervoor, om maar ‘n paar te noem. Dis alles so onnodig.

    2. Moenie evolusie teengaan nie. Dit is doodnatuurlik dat tale van mekaar sal skei en hul eie rigting inslaan. Dit is regtig nie nodig dat almal nou slegs in Engels moet skoolgaan nie. Net soos jy ‘n verskeidenheid blomsoorte sal kry, verryk elke unieke spesie ons met sy eie prag en geur. Laat daardie blom die beste blom wees wat hy is. Gee hom al die materiaal wat hy nodig het, en kyk wat gebeur. Ons kan nie ‘n krokodil maak van ‘n luiperd nie.

    Ek aanvaar dus dat Xhosa nie so ‘n groot letterkunde het soos ek dit graag wil hê nie. As daar was, of as ‘n Xhosa my kan wys op onderwerpe waarin ek belangstel (wie weet, soos plekname?) dan sal ek beslis daardie taal aanleer.

    Omdat jy in die uitgestorwe oerdiere belangstel, het ek gehoop jy sou kon insien dat die paleontologie juis die lewe benadruk wat daar nog oor is.

    Die sogenaamde “die sterkste oorleef” is nie deel van die mensdom nie – anders sou ons nie hospitale gehad het nie. Die sterk/swak sal altyd deel van die muntstuk bly. Anders sou ons nou al almal vry van kwale gewees het. En as jy jouself “sterk” beskou, moet daar ‘n vergelyking wees met iemand wat “swakker” is.

    Die vraag is: wat beskou mens as swak? Waarom beskou mens dit as swak?

    Hollands het ons sien verdwyn in Tasmanië, in Nieu-Amsterdam (New York), in Indonesië (sy kroonjuweel!), in Ceylon, Formosa (Taiwan). Die taal word nog langs die Michigan-meer gepraat, die sogenaamde “Iowa Dutch”, maar is bedreig. In Suriname geniet hy nog baie hoë aansien. Vlaams was in die verlede in België onderdruk, maar met die ekonomiese ommeswaai deur industrialisering in Vlaandere moet Franstaliges tog nou anders na die taal kyk. Trouens, in Vlaandere het jy nie meer nodig om Frans te ken nie. In Nederland is dit maar net nog ‘n doodgewone dag op kantoor.

    Duits is uit Amerika verdryf, omdat hy met alles wat sleg was vereenselwig is tydens die Eerste Wêreldoorlog. Dit klink vir ons stapelgek, want teen die 1920’s-1930’s was Duits dié taal van die chemie. En vandag waterstoftegnologie. Nog ‘n probleem was dat die Duitsers in Amerika laerskole gehad het, maar geen hoërskole nie.

    3. In Suid-Afrika het jy die keuse tussen Afrosentrisme of Négrologie (wat die Westerse wêreld daarbuite as vyandig beskou, omdat die eie kultuur in gedrang kom), of jy kan in jou eie Anglosfeer verstrik raak (wat die wêreld daarbuite as minderwaardig beskou) of jy kan Eurosentries begin dink.

    Wat my betref, ek dink Eurosentries: ‘n Mens kan net so lank in ‘n proefbuis wil leef voordat dit bars.

    4. Afrikaans is gelyk aan woeker met werkskepping. Net soos Xhosa, net soos Zoeloe, net soos Nama, net soos Korana, net soos Portugees, net soos Duits, net soos Teloegoe, Tamil, Goedjarati, Chinees, Frans, Russies en al die ander tale wat ook nie Engels is nie. Dit gaan juis oor desentralisering en deursyfering en driedubbele dollars.

    Ek het trouens ‘n hekel in sentralisering gekry: Rio de Janeiro (al is Brasilia die hoofstad), Londen, Moskou, Maputo, Parys, Kopenhagen, selfs die Randstad in Nederland is simptomaties daarvan. Ek haat dit, want mens kry hierdie massiewe wemelende “borrel” om nou die bynaam van Tel Aviv te gebruik, terwyl die res van die platteland halfdood is.

    En al daardie siele moet stad toe, waar die lewe is. En wat gebeur? Krotbuurte, plakkerskampe, behuisingstekort, spitsverkeer, werksgeleenthede wat nie daar is nie. Almal wat meeding vir presies dieselfde pos. Jy gaan oorval word deur potensiële tuinwerkers en, as die minimumloon en maatskaplike toelaes nie daar was nie, is die aanbod so groot dat jy vir Happy, die tuinwerker, R5 kon betaal het. Vir ‘n week se arbeid. Van donker tot donker. Ek dink nie ek oordryf nie, daar is immers net ‘n handjievol tuinerwe. Die minimumloon en maatskaplike toelaes los egter nie die werkloosheidsprobleem op nie.

    Die eweredige verspreiding van geld en geleenthede ken hulle nie soos in Duitsland die geval is nie. München, Stuttgart, Berlyn, (Bonn is seker vergete), Hamburg, Keulen, Leipzig, Dresden, Bremen, Dortmund, Düsseldorf, Wolfsburg, Neurenberg, Potsdam, Maagdeburg, Heidelberg, Rostock, Göttingen, Bremerhaven, Freiburg im Breisgau, Essen, Hannover, Aachen, Mainz… al hierdie stede het hul eie roeping. En dit is bitter selde dat hierdie stede meer as ‘n miljoen inwoners het. Die meeste is onder ‘n miljoen inwoners.

    Dis nie soos die 4,6 miljoen inwoners van Kaapstad uit byna 7 miljoen in die ganse Wes-Kaap nie. Dis net gek! Dis pure malligheid. George, ons tweede grootste stad, het maar 157 391 mense. Met ‘n voetnota: George kan werk as daar verhoudingsgewys genoeg beleggers en nyweraars is van sakeondernemings, fabrieke, laboratoriums, ens. is. Die droom is dat hierdie werknemers dan genoeg geld sal verdien om later self hul eie besighede op die been te bring. Maar soos ek dit ken, sal daar maar een kafee-eienaar wees wat hoogstens drie mense kan aanstel.

    5. Jy kan met graagte jou vaktydskrifartikel in Nature publiseer, slegs ‘n paar bladsye lank. Maar dit is eintlik meer lonend om ‘n boek van 300 blaaie te skryf. Dit bly steeds die goudstandaard. Tyd is seker ‘n faktor, maar hoeveel van daardie halfgebakte artikels in vaktydskrifte moes nie ongeldig verklaar word bloot omdat ‘n haastige hond sy mond verbrand het nie? Of dit nou die metodologie of die gebrek aan bewyse, of gegrond is op algemene aannames en stereotipering. Met statistiek kan jy ‘n heerlike dis aanmekaarslaan.

    Dit is juis daarom waarom “publiseer of krepeer” nou in Duitsland en ander plekke die nekslag toegedien is. Jy, as navorser, mag nou net ‘n x-aantal artikels per jaar laat publiseer. As die reputasie van jou tydskrif eers in sy moer is, soek mense een wat wel skitter. Al moes jy ook soos prof. dr. Rufus Gouws (skrywer van die Handwoordeboek van die Afrikaanse Taal) in Duits publiseer, die taal van die moderne leksikografie.

    6. Aha, uiteindelik my laaste puntjie. Ek het pas genoem Duits is die taal van die moderne leksikografie.

    En dit is vandag nog so: sekere tale is meer geneig om oor sekere onderwerpe te skryf as ander. Veral omdat die Duitsers groter taalmaniakke is as die Amerikaners. Hulle sug nie om met die Russe saam te werk om wonders te skep nie. Ek gril my dood hoe daardie mooi Amerikaanse gesiggies Duitse woorde so verkrag op televisie. Dit steek my dwars in die krop. Dit kos my die Duitse oorklanking luister net om verstaan wat hulle sê! Maar vir die oningewyde klink dit dan so eksoties! Hoe kan dit verkeerd wees? Dit… dit… dit kom immers uit Amerika!

    7. As ek Gerrit van Wyk Kruger se boek Die verhaal van die Griekse taal oor 35 eeue heen lees, dan het hy iemand in gedagte wat darem bietjie taalkundige agtergrond het, maar, hy skryf dit vir die Afrikaanssprekende waar hy hom in ‘n Suid-Afrikaanse omgewing bevind, ver weg van Griekeland af.

  • Video: Sal Afrikaans altyd omstrede wees?

    Video: Sal Afrikaans altyd omstrede wees?

    Hoewel Afrikaans deur die ANC-bewind onderdruk word, gedy die taal op vele gebiede, meen Dan Roodt en Gustav Venter in hierdie wydlopende en boeiende gesprek waarin hulle na die taal, politiek, internasionale skrywers en vele meer verwys.

    Die beroemde Noorse skrywer Knut Hamsun het byvoorbeeld sy hele lewe lank Engels en die Anglo-Amerikaanse kultuur verafsku vanweë die rol wat Brittanje in die Tweede Vryheidsoorlog gespeel het.

  • Dis ‘n fees! Afrikaansdag by PRAAG gevier

    Dis ‘n fees! Afrikaansdag by PRAAG gevier

    Nadat PRAAG, die Pro-Afrikaanse Aksiegroep, ‘n klompie jare gelede begin het om 14 Augustus as Afrikaanse taaldag te herdenk, het die idee allerweë byval gevind en word dit vandag landwyd deur organisasies, boekwinkels en selfs internasionaal gevier.

    As deel van taaldag, verskyn Fransi Phillips se jongste roman, Die lemmingmense, vandag by Praag-uitgewery. Koop dit hier.

    In die loop van die dag publiseer ons artikels, asook video-opnames en onderhoude in ‘n deurlopende virtuele byeenkoms in en rondom Afrikaans. Besoek dus gereeld vandag ons webblad, sosiale media en YouTube-kanaal vir verdere boeiende vrystellings!

    Soos wyle Fanus Rautenbach gesê het: “Afrikaans is soos ‘n kurkprop in water — hoe meer jy hom ondertoe druk, hoe sterker spring hy weer boontoe.”

  • Karel Combrinck: Aanslag teen Afrikaans

    Karel Combrinck: Aanslag teen Afrikaans

    Op Maroela Media van 31 Mei lewer dr Leon Schreiber ‘n sterk betoog teen die besluit van die Universiteit van Stellenbosch en die Departement van Hoër Onderwys om Afrikaans amptelik tot “uitheemse” taal te verklaar wat geen regte aan universiteite en in Suid-Afrika as geheel verdien nie. (Hierdie besluit hou terloops ook verband met die grondwetlike verbod om teen gemeenskappe en indiwidue te diskrimineer, wat ek elders op Praag bespreek.)

    Dr Schreiber betoog dat Afrikaans wel ‘n inheemse taal is en daarom erkenning waardig is en dis ‘n betoog wat ons uiteraard graag wil onderskryf. Dis egter net vreemd dat dr. Schreiber die kardinale punt nalaat, naamlik dat Engels, wat wel deur die Departement en die Universiteit van Stellenbosch erken en bevorder word, by uitstek ‘n uitheemse taal is, trouens die enigste werklik uitheemse taal wat in Suid-Afrika gepraat word.

    Dit is duidelik dat Afrikaans ‘n taal van Nederlandse oorsprong is, maar dat dit tot sy huidige vorm hier plaaslik, d.w.s. inheems ontwikkel het. Daarbenewens word  dit  deur ‘n groot gedeelte van die Suid-Afrikaanse bevolking gebruik  en voorts was dit ook vir baie jare een van die land se amptelike tale. Daar bestaan dus omvangryke bronne van amptelike dokumente in Afrikaans asook ‘n menigte waardevolle  werke van akademiese en literêre aard. Dis ook so dat die  die Suid-Afrikaanse regspraak (bevindings van die howe) oor ‘n tydperk van letterlik eeue hoofsaaklik in Afrikaans was. Sonder verwysing na hierdie regterlike beslissings is die regspleging in Suid-Afrika net nie moontlik nie. Die ANC-regering gaan nou seker al hierdie regbeslissings in Engels laat vertaal wat gewoon gek sou wees.

    Dis net instansies soos die Departement van Hoër Onderwys en sy karperdjie, die Universiteit van Stellenbosch, wat in hulle politieke en ideologiese fanatisme erkenning sou wou ontneem van ‘n taal en sy mense  wat ‘n betekenisvolle en selfs deurslaggewende rol gespeel het in die ontwikkeling van die land en sy instellings en inderdaad in die stigting van die Universiteit van Stellenbosch self.

  • Elma Potgieter: Ope brief aan Stellenbosse taalmoordenaars

    Elma Potgieter: Ope brief aan Stellenbosse taalmoordenaars

    Nog ‘n ope brief aan die taalmoordenaars op Stellenbosch (en elders)!
    Komende van ‘n nasaat van ‘n volk wat goddelike vryheid bo alles gestel het.

    Twee vryheidsoorloë is geveg nie vir geld en goud nie – vir vryheid en vir reg.  My twee oupas, Potgieter en Goosen, het as jongelinge van 16 en 17 geveg vir vryheid – ook vir die vryheid om hulle nuwe taal te praat.

    Ek gaan nie langer swyg nie – want nie net koester ek ‘n onbetwiste liefde en lojaliteit teenoor my voorgeslagte nie.

    Ek verdien my brood en botter uit my taal – my taal wat hier aan die Suidpunt van Afrika, op Afrikabodem, as ‘n nuwe taal tot stand gekom het, gegroei, geblom het…

    Die taal van die argitek, die boer, die bouer, die digter, die elektrisiën, die lektor, die loodgieter, die waterwyser, die rioolsuiweraar, die huisvrou, die onderwyseres, die tikster, die uitvoerende beampte en die, ja, die toneelspeler…!

    Ek wil my God in my taal dien – “hoe ondeurgrondelik is sy oordele en onnaspeurlik sy weë…”

    Ek glo dat die gelowige mens se geloof in God, die Skepper van hemel en aarde, getoets word deur telkens “kleiner” lojaliteite in gevaar te stel.

    Gaan ons aanhou swyg en maak of dit nie besig is om te gebeur nie?

    Lieg en sê: Jammer, ek het te veel gesuip – waar is die slaggate wat ek probeer misry?

    Oupas, pa, oumas, ma, ousus Diana, julle het my nie so grootgemaak nie.

    Die oupas het geveg vir vryheid. Die oumas het ‘n reguit pad geloop.

    Julle het in Mafeking-konsentrasiekamp, op St Helena in ballingskap uit die Bybel geleer om Afrikaans te bid te dink, te praat, te droom…

    Ma, Pa, ousus Diana julle het nooit kragwoorde gebruik nie…

    Maar julle jongste spruit, ja, ousus Diana, jou kleinsus, swets soos ‘n voorslag in Afrikaans!

    Luister goed, Wim de Villiers, luister goed.

    Taalmoord is volksmoord.

    Watter gevaarlike woorde het professor Pieter Duvenage vandag oor die radio geuiter?

    “Etniese suiwering” Wim, “etniese suiwering…”

    Ns. Gaan kyk gerus na Elma se jongste toneelstuk!

  • Stellenbosch: Afrikaanse Dept. se ‘Ope brief aan Wim de Villiers’

    Stellenbosch: Afrikaanse Dept. se ‘Ope brief aan Wim de Villiers’

    Hier op Praag, veral in die rubrieke en opstelle van Leon Lemmer, volg ons reeds geruime tyd die veldtog teen Afrikaans op die kampus van die Universiteit Stellenbosch. Onlangs het die US se Departement van Afrikaans en Nederlands vir die eerste keer in baie jare standpunt ingeneem ten gunste van Afrikaans, maar ook, die niksseggende begrip ‘veeltaligheid’ wat in die SA konteks meermale die betekenis van ‘tussenstasie op pad na Engels-eentaligheid’ verwerf het.

    Gaan Stellenbosch sonder slag of stoot verengels onder die jongste anglofiele rektor, Wim de Villiers, wat so gedienstig in die voetspore van sy ewe Engelsgesinde voorgangers, Chris Brink en Russel Botman, volg? Ter wille van die debat, plaas ons hier onder die volledige ope brief van die Dept. Afrikaans en Nederlands, wat aanvanklik nie toestemming wou verleen dat hul skrywe hier gepubliseer word nie. Maar, soos prof. Ilse Feinauer ons verseker het, bevind hul ope brief hom reeds ‘in die openbare domein’ en mag publikasie dus voortgaan.

    Afrikaans aan die Universiteit Stellenbosch

    Geagte prof. De Villiers,

    Ons departement bestaan nie uit taalaktiviste of taalstryders nie. Ons is ’n akademiese departement wat vakkundig omgaan met die vakgebied Afrikaans en Nederlands, die tale Afrikaans en Nederlands in die besonder, asook die veeltalige taalpraktyk.

    Tot dusver het ons nie openbaar toegetree tot die diskoers betreffende Afrikaans aan die Universiteit Stellenbosch (US) nie. Dit is egter vanuit ons vakkundige posisie dat ons nie verder ons stilte kan handhaaf oor die universiteit se hantering van veeltaligheid en Afrikaans nie.

    Ons word toenemend gevra of daar werklik nog ’n rede is om studente vir ’n veeltalige omgewing op te lei, teen die agtergrond van ons eie instelling se hantering van veeltaligheid. Daar word ook deurlopend van ons departement verwag om die universiteit se besluite rakende taal in die algemeen en Afrikaans in die besonder te verdedig of te verduidelik aan die gemeenskap daar buite, terwyl ons uiteraard lojaal aan die universiteit wil bly.

    Wanneer “Afrikaans” en “Stellenbosch” weer eens in die nuus is, dra ons swaar aan ’n unieke las. Ons is in die oë van die publiek aanspreeklik vir wat met Afrikaans aan ons instelling gebeur, nieteenstaande die feit dat geen lid van ons departement betrokke was by die samestelling van die huidige taalbeleid of die hersiene konsepweergawe nie.

    ‘Inheemse taal’

    Die eerste spesifieke saak om in dié brief te belig, is die uiters problematiese hantering van die begrip “inheemse taal” in die nuwe konseptaalbeleid. Die betrokke woordverklaring is uit die departement van hoër onderwys en opleiding se nuutste taalbeleidsraamwerk gelig. Die mees ideologies gelade gedeelte van dié woordverklaring is nie in ons konsepbeleid gekopieer nie: “An indigenous language is a language that is native to a re­gion or country and spoken by indigenous people.”

    Die uitsluiting van Afrikaans uit hierdie groep tale is eerstens wetenskaplik foutief en tweedens ideologies gekleur. Die verklaring is dalk dat hierdie bewoording gewoon oorgeneem is om met die oorhoofse beleidsdokument te strook, maar dan moet hierdie feit eksplisiet gestel en gekontekstualiseer word deur ook ondubbelsinnig te sê dat die universiteit beslis die taal Afrikaans as die inheemse taal beskou wat dit is. Dit is immers ook hoe taalkenners dit beskou.

    Kundiges uit verskeie vakgebiede maak dit oor dekades duidelik dat om ’n persoon se taal te negeer, hulle menswees negeer, en om selfs net implisiet te maak asof Afrikaans, en dus Afrikaanssprekendes, nie eintlik hier hoort nie, is derhalwe skokkend. Aangesien die konsepbeleid stel dat dit bygewerk kan word met relevante terminologie, versoek ons dat hierdie growwe mistasting reggestel word.

    ‘Afrikaans verklein’

    Ander tersaaklike punte in die konseptaalbeleid word kortliks hieronder genoem:

    • Die definisie van “vertaling” lees, ironies, soos ’n swak vertaling. Woorde soos “gehalte”, “kwaliteit” of “gehalteversekering” kom nêrens voor nie. Daar word genoem dat professionele vertalings “goed afgeronde” produkte “moet” wees, maar sonder enige verwysing na hoe die gehalte verseker sal word. Dit blyk gereeld uit informele terugvoer dat studente wat opvoedkundig van Afrikaans gebruik wil maak, swak vertaalde materiaal kry wat hulle noop om die Engelse materiaal te benut, met die gepaardgaande potensiële pedagogiese benadeling – dit is as daar wel iets beskikbaar gemaak word. Dit is ’n enorme tekortkoming in die beleid as daar geen proses vir gehalteversekering geëkspliseer word nie en ook geen kanaal vir klagtes oor gebrekkige toepassing van daardie versekering nie. Hierdeur word veeltaligheid en Afrikaans ondermyn.
    • Die kontekstuele faktore ter sprake by die gebruik van Afrikaans, Engels en isiXhosa, noem glad nie die beduidende akademiese, professionele en internasionale waarde van Afrikaans nie, maar wel Engels s’n. Ons vertrou dat hierdie fout reggestel sal word sodat dit nie lyk asof die waarde van Afrikaans verklein of verswyg word nie.
    • Die begrip “pedagogies verantwoordbaar” word verklaar, maar die verwante term “redelikerwys uitvoerbaar” staan nie daar nie. Hierdie vae en poten­sieel problematiese term moet duideliker gesistematiseer word deur minstens iets soos ’n metingsinstrument of verbandhoudende oorwegings eksplisiet te stel, anders lyk dit asof die US ’n agterdeur oophou vir enige afwyking van die beleid om ex post facto goedgemaak te word.
    • Daar is geen aanduiding van wie die medewerkers aan die beleid was nie.
    • In meegaande korrespondensie word gewag gemaak van die feit dat die huidige taalbeleid “grondwetlik geregverdig” is en dat die “proses om die beleid te aanvaar” aan bepaalde maatstawwe voldoen het. Die gereelde herhaling van hierdie gegewens kan gelees word as implikasie dat die taalbeleid eintlik bo kritiek verhewe is. Dit moet liefs eksplisiet genoem word dat nie een van hierdie twee stellings werklik ’n empiries of vakkundig gefundeerde uitspraak maak oor (a) die gehalte van die huidige taalbeleid of (b) die sukses en gevolge van die implementering daarvan nie.
    • Hier is reeds ’n nuwe konsepbeleid saamgestel waarop kommentaar gevra word voordat daar duidelik terugvoer gegee is oor die effekte van die implementering van die huidige weergawe. Beleidshersiening moenie as ’n administratiewe oefening gedoen word bloot omdat dit nou tyd is daarvoor nie. Dit moet gedoen word binne ’n duidelik geformuleerde vakkundige raamwerk wat werklike beleidseffekte en -uitkomste stel en in ag neem. Daar is immers geen rede om ’n beleid te hersien anders as om daarop te verbeter nie.

    Vervolgens ontstaan etlike vrae:

    • In hoe ’n mate het die huidige taalbeleid aan die gestelde doelwitte voldoen?
    • Wat het sedert 2015 met die Afrikaanse aanbod aan die universiteit gebeur?
    • Watter gevolge het die taalbeleid gehad?
    • Is data hieroor ingesamel, verwerk en openbaar gepubliseer? Indien wel, waar is dit verkrygbaar? Indien nie, waarom nie, en op grond waarvan word hierdie hersiening dan onderneem?

    Stilbly ook ’n antwoord

    Die vroeër vermelde indruk dat diegene wat Afrikaanssprekend is nie in gelyke mate op ons kampusse (be)hoort as hul Engelssprekende eweknieë nie, word versterk in die tweede aspek wat in hierdie brief aan bod kom, naamlik die openbare diskoers vanuit die universiteit waar dit Afrikaans betref, en die universiteit se omgang met Afrikaans in die algemeen.

    ’n Onlangse illustrasie is die debakel oor beweerde gevalle van die afdwing van Engels in sekere omgewings tydens die verwelkomingstyd.

    Die universiteit het hierna in die media gesê dat die afdwing van Engels “nie beleid” is nie. Daar is egter nie duidelike tekens, minstens wat ons kon opspoor, van ’n formele ondersoek en planne vir ’n hoëvlak-regstelling, indien dit uiteindelik nodig blyk, nie.

    Diegene wat reeds vyandig gestem is teenoor ons instelling kry sodoende skietgoed om verdere reputasieskade te berokken, en gemoedere loop hoog op grond van ongetoetste bewerings.

    Die media gons oor hierdie saak en studente vertel in informele kontekste van hul eie soortgelyke ervarings, maar die universiteit se topstrukture bly in die oë van die publiek net stil. Wat maklik hieruit afgelei kan word sonder die nodige regstelling, is dat die inhoud van die bewerings óf implisiet goedgekeur word, óf nie as ernstig geag word nie.

    Dit is tyd dat ’n senior lid van die universiteitsbestuur ’n duidelike standpunt daaroor inneem en versekering gee dat daar ’n deursigtige ondersoek sal wees om die bewerings as waar of onwaar te bewys, en dat daar konkrete optrede sal wees as hier wel eentaligheid afgedwing is of ’n atmosfeer geskep is waarin eentaligheid implisiet of eksplisiet die enigste aanvaarbare opsie is. Stilbly is ook ’n antwoord, soos die spreekwoord lui.

    Afjakke

    Ons ervaar in ons eie departement wel toenemend dat studente verbaas is dat hulle in Afrikaans met hulle dosente mag kommunikeer. Studenteleierskapstrukture (en selfs ander formele universiteitsomgewings en -strukture) moet gereeld daaraan herinner word om hulle materiaal tog in Afrikaans ook beskikbaar te stel. Versoeke vir die gebruik van Afrikaans word boonop in baie gevalle doodgewoon geïgnoreer of selfs afgejak.

    Dit raak ook al hoe meer algemeen dat bepaalde stukke amptelike korrespondensie eers net in Engels versprei word met ’n belofte dat die Afrikaanse weergawe daarvan op een of ander latere stadium of ander plek sal verskyn. Dit is moontlik nog regverdigbaar wanneer dit werklik oor besonder dringende sake gaan, maar nie andersins nie.

    Hierdie stand van sake gaan vir ’n betekenisvolle deel van die studentegemeenskap gepaard met persoonlike spanning en hoogs waarskynlik ook met opvoedkundige benadeling.

    Dit sal goed wees as die universiteit wys dat daar erns is oor veeltaligheid deur hierdie soort skadelike praktyk doodgewoon stop te sit. Dit plaas Afrikaans by verstek in ’n sekondêre posisie en dwing diegene wat Afrikaans gemakliker lees om maar die Engelse weergawe te lees as hulle ewe op hoogte as hulle Engelse kollegas of medestudente wil wees.

    Daar bestaan ook skynbaar die wanpersepsie dat personeellede wat Engels verstaan, hoewel dit nie hul eerste taal is nie, outomaties ook gemaklik hul hoëvlak- akademiese werk in Engels kan doen.

    Die implikasies van ’n verlies aan byvoorbeeld kommunikatiewe nuanse wanneer daar slegs in ’n dosent en studente se tweede taal gekommunikeer word, is so ver ons kan vasstel nie grondig ondersoek as deel van die opstel van ’n beleid wat duidelik toenemend in daardie rigting mik nie. So ook nie die verlies aan diepte en rykheid van die opvoedkundige ervaring vir byvoorbeeld die Engelssprekende student wat nou geen blootstelling aan ’n tweede akademiese taal kry nie.

    Mikroaggressie

    Die soort handelinge hierbo genoem, wat ’n seleksie voorbeelde is en geen omvattende opgawe nie, staan in die kader van die sosiale geregtigheid bekend as mikroaggressies – doelbewuste óf onbedoelde opmerkings, praktyke of handelinge wat vooroordeel teenoor ’n bepaalde groep of persoon, gewoonlik ’n minderheid, uitdruk.

    Dit kan iets so klein wees soos om ’n student met ’n Afrikaansklinkende naam en van te komplimenteer oor hulle “goeie Engels”, of so grof soos om enige versoek dat die universiteit deursigtig en verantwoordbaar met Afrikaans omgaan, af te maak as ’n politiese of etniese stryd.

    Dit is tipies nie die groot amptelike gebare wat hierdie soort aggressie(s) versinnebeeld nie, maar eerder ’n verskeidenheid kleiner opmerkings of optredes wat elkeen op sigself onbenullig kan lyk, maklik as onskuldig afgemaak word en nie noodwendig doelbewus kwetsend is nie, maar saam bydra tot ’n vyandige omgewing en atmosfeer.

    Die universiteit moet kennis neem daarvan dat Afrikaanssprekende studente gereeld die slagoffers is van hierdie soort mikroaggressie op grond van hulle moedertaal; iets wat die universiteit onderneem om te respekteer, te benut en beskikbaar te maak wanneer hulle dit nodig het. En die universiteit moet erns maak daarvan om te verseker dit word wel gedoen.

    Ons noodsaaklike transformasie kan nie plaasvind deur die lewensruimte van sekere studente in te perk omdat hulle taal nog in enkele persone se oë ’n uitgediende negatiewe politieke konnotasie het nie.

    In die tagtigs beskryf Ruiz drie oriëntasies teenoor taal en veeltaligheid wat vandag as paradigmas beskou word: Ons kan dit sien as ’n probleem, as ’n reg, of as ’n hulpbron.

    Ons hoop die universiteit kan die dringend noodsaaklike kopskuif maak dat werklike veeltaligheid eerder as slegs Engels, en daarmee saam die benutting van die enorme hulpbron wat Afrikaans is, nie net die mees wetenskaplik verantwoordbare pad vorentoe is nie, maar in ons land ook die mees etiese een.

    Met besorgdheid,

    Die Departement Afrikaans en Nederlands

  • Suidpunt: Maputo kon vandag Afrikaans gepraat het!

    Suidpunt: Maputo kon vandag Afrikaans gepraat het!

    Vandag is Stigtingsdag of Van Riebeeckdag. Ek het reeds daardie Wikipedia-artikel uitgebrei sover ek kon, so wat’s nog eintlik nuut? Wat kan mens nog byvoeg? Waarmee kan jy my nog skok?

    Hierdie dag is nie iets wat deur Afrikaners herleef is nie. Ons sien twee Hollanders wat met ‘n nederige kranslegging blykbaar begin in 1921 rond (ja, presies ‘n eeu gelede?), met elke politieke pelgrim wat daarna wil spietsmaak, sodat hy kan baai in die sonneglans wat die gestolde Standbeeld, geborg deur ou Rhodes, weerkaats op die spreker. En dan klap almal hande en gaan weer huis toe.

    Wat my geweldig gegrief het van die destydse toesprake is van hierdie gemaksugtige hubris waarmee half smalend na Van Riebeeck verwys word in 1926: “wat sou hy sê as hy Kaapstad hier vandag kon aanskou?” So half uit die hoogte, asof ons lankal hierdie utopiese soort futuristiese eindtoestand reeds bereik het (én slegs deur die Engelse Empaaier, moet jy weet), en wat weet dié ou bokkom tog?

    Sulke toesprake verouder glad nie goed nie.

    Want mens weet mos nie met watter minagting dele van daardie stadjie omtrent ‘n honderd jaar later in die oë van sy huidige inwoners of besoekers beskou sal word nie. Dis buitendien ‘n simplistiese, Imperialistiese geskouer-klop oor wat reeds bereik is, veral deur daardie huidige geslag, maar nie soseer ‘n oorpeinsing van hoe al die aartjies van die stroompies uiteindelik die groot bruisende rivier gevorm het nie.

    Maar dalk is dit ‘n bedekte seën dat Kaapstad so vervuil en verlep het, en die seefront-uitsig deur die onooglike wolkekrabbers ontsier word, want sulke uitsprake soos hierbo dwing mens vandag tot absolute nederigheid en skaamte. Dan word mens eintlik dankbaar vir die gepaste Khoinaam wat vir die Kasteel en omstreke destyds bedink is, naamlik ‘Klipkraal.’ Dit rym so mooi met die ou boerenaam van Durbanville – ‘Pampoenkraal’. Die naam is eenvoudig, sonder airs, maar huislik en skoon. Soos dit hoort.

    Ek is geen beeldestormer nie, maar ek glo dit is die groot probleem wat God met beeldemaak en aanbidding het in Exodus, veral as dit op Hóm van toepassing is. Al is God vandag en môre dieselfde, lê die probleem by die mens, wat nog nie al Sy karaktereienskappe en al Sy Kante leer ontdek het nie.

    Maar so ook met gebeure: standbeelde, soos Van Riebeeck s’n, skep ‘n gestolde, onwrikbare, onskeppende, onverbeterlike, onveranderlike, onplooibare, voorspelbare, oninteressante, vaste, beheerbare beeld so reg uit ‘n skoolboek van iets of iemand wat netjies in jou sak pas, heeltemal vasgegiet, wat nie met die tyd kan of wil aanpas nie. Versteend. Doods. Dit staan net daar iewers. Dit kan net verweer, verbrokkel en vergaan. Of met pienk spuitverf toegetakel word. Of met ‘n swartsak oorgetrek word. Tussen die spitsverkeer word dit bloot ‘n banale, terloopse landbaken, op Google Maps slegs ‘n kolletjie op die kaart.

    ‘n Mens beweeg stroef in ‘n groef: jy groei nie as persoon nie. Jy sien nie nuwe geleenthede raak nie. Uiteindelik verval die mens in ‘n puinhoop van fatalisme, sonder uitkoms.

    Ek het hierdie jaar besluit – se moer. Dis tyd dat ons anders oor Afrikaans en die Afrikanergeskiedenis moet dink. Ons moet dink hoe dit kon gewees het, of steeds kan wees, nie wat ís of wat dit wás nie. Ook eers dan besef jy wat in die Kaap alles kon skeefgeloop het. Deur jukstaponering kan mens fokus op die stigting van ‘Fort Lijdzaamheid’, ons susterstad in Mosambiek, ook gestig deur die Hollanders in die 1720’s.

    Ons moet ‘n ander prentjie skilder, in hierdie geval, dat Mosambiek, of ten minste, die stad Mosambiek, Afrikaans sou kon praat. Wat sou dit nie alles kon beteken het nie? Uit hierdie rubriek wil ek vandag net hê die leser moet die geheelbeeld besef: ons mag géén geleentheid deur ons vingers laat glip nie!

    Aanloop

    Op Sondag, 17 Januarie 2021, is ek besig om my Spaanse woordeskat bietjie uit te brei. Ek bestudeer die frekwensiewoordeboek wat die mees gebruikte woorde almal onder mekaar netjies lys, volgens gebruikswaarde. Dit is tog net logies dat jy ‘n taal stelselmatig moet aanleer. Ek neem die woord, kyk na al die meervoude en verbuigings van die selfstandige naamwoorde, die vervoegings van die werkwoorde, kyk vir ‘n paar interessante uitdrukkings, en so ploeter mens maar stadig voort.

    Die woorde wat die meeste gebruik word, staan eerste, en die minste laaste. Uiteindelik kom ek af op “ojo” (oog) en gaan kyk in The Collins Spanish Concise Dictionary wat die woord alles kan beteken. Daar staan dit duidelik: Latyns-Amerikaanse Spaans: ojo de agua: “spring”.  Ek val amper van my stoel af. Hoe is dit moontlik? Afrikaans ken “oog” vir ‘n fontein, en ek onthou iewers het ek in Boshoff en Nienaber se Afrikaanse Etimologieë gelees dat “oog” ook in Boesmans en Maleisies voorkom, en dit is die eerste keer in die Kaaps-Hollands van ‘n buitelander opgeteken deur die Sweed Hendrik Jacob Wikar in 1779. Maar dit bly nie net by Spaans nie: Portugees en Katalaans ken die woord ook; in die Europese/Iberiese Spaans het die woord so te sê in onbruik geraak.

    Jy sien, gereeld slaan die toeval soos die Swart Kat toe. Op 28 Maart 2021 kom ek via die kêrel van ‘n vriendin van my skrywersvriend van Bellville op Twitter op ‘n taalatlasprentjie-twiet af wat al die dialektiese Italiaanse woorde vir die vroulike skaamte uitwys. Ek het nie daarvoor gevra nie, dit duik mos net so op. En ek kan mos nie wegkyk nie. Dis van taalkundige belang. Maar so, hier naby Rome, sien ek die woord “topa” en dis Toskaans. En ek wéét “topo” is die manlike en “topa” die vroulike vorm van “muis” in Standaarditaliaans, maar met bietjie rondgrawe is dit inderwaarheid “mol” in Toskaans (‘talpa’ in Italiaans). Dit maak nie saak nie – daardie harige knaagdierbegrip vind ook sy roete suidwaarts in die Woordeboek van die Afrikaanse Taal, hoewel duidelik meer ontrond uitgespreek. Maar hoekom dit in albei tale so onafhanklik kon ontstaan het – in daardie valletjie wil ek nie te graag trap nie.

    Maar terug by “ojo”. Toe haal ek elke geskiedkundige taalboek van my boekrak af en uit die dose uit wat ek in die hande kon kry. Elke vreemdtalige woordeboek in Afrikaans wat ek in die hande kan kry raadpleeg ek (ja, ook die woordeboeke Afrikaans-Latyn, Afrikaans-Frans, Afrikaans-Duits). Ek gaan maak selfs ‘n draai by ‘n Malgassiese kunstenaar op Twitter (wat ek deur die Furry Fandom deur my skrywersvriend van Bellville leer ken het), want, reken ek, as één Maleis-Polinesiese taal die woord ook so gebruik, waarom sou Malgassies dit nie ook hê nie? En my vermoedens was reg (al is die woord in sekere Malgassiese dialekte hoogs verouderd). Die resultate hiervan het ek hier gepubliseer en die Wikipedia-artikel oor “oog” het ek hier geskryf. Hoe die vurk in die hef steek, kan ek nie presies sê nie.

    Soos met die keramiekwerk, pottebakkery en metaalsmeltery in Kurt Benesch se Archäologie: Eine Einfuhrung (1990; sien ‘Fundanalyse’, bls. 139 tot 161, maar ook ‘Datierung und Chronologie’, bls. 162-189), moet ‘n mens egter ook maar gelate aanvaar dat woorde binne ‘n taalgemeenskap dikwels sy eie onafhanklike en spontane ontstaansgeskiedenis het en nié uit ander volke of kulture altyd ingevoer of oorgedra word nie. Dit maak sin, want as almal net heeltyd by mekaar gaan leen het – wanneer ontstaan iets dan? Hoewel ‘skilpadbesie’ in Afrikaans en die presiese ‘kumbang kura-kura’ (óók skilpadbesie) in Maleisies vir my darem net té toevallig is, veral omrede geen ander Europese taal iets soortgelyk ken nie.

    Maar een van die boeke wat ek geraadpleeg het, in die glossarium, wat ongelukkig niks opgelewer het oor ons ‘ojo’ nie, is Scheepsjoernael ende Daghregister, soos saamgestel deur prof. H.J.J.M. van der Merwe. Ek het die boek op 30 Oktober 2020 om 10:07 gekoop (en op 10 November 2020 om 10:23 ontvang), en het op daardie stadium nog nie die tyd gehad om hom deur te werk nie. Dit is by die voorwoord van die tweede druk (ek besit die derde, 1969) waar ek toe lees op 17 Januarie 2021:

    Noudat ‘n tweede druk van hierdie bloemlesing nodig geword het, lyk dit my goed om dit ook uit te brei. En om aan die leser enigsins ‘n deurlopende beeld van die ontwikkeling van Afrikaans te laat kry, het ek besluit om (a) die volledige dagboek van Francois de Cuiper (27 Junie – 19 Julie 1725) en (b) fragmente uit Lewies Trigardt se dagboek (31 Julie 1836 – 10 Augustus 1838) op te neem.

    (a) Ofskoon die Portugese al in 1505 die eerste nedersetting in Sofala gestig het onder Pedro d’Anhaia, het die Hollanders ook van 1604 af gepoog om Mosambiek, of Rio de la Goa, te koloniseer. Met dié doel voor oë het hulle in Desember 1689 Port Natal van die Bantoe gekoop, om sodoende ‘n tussenstasie op pad na Mosambiek te kon hê. Uiteindelik het ‘n Hollandse sending op 29 Maart 1721 Delagoabaai bereik onder aanvoering van Willem van Taak, met Jakob de Bucquoi as landmeter, kartograaf en skrywer. Hulle het kamp opgeslaan op die plek waar jare later Lourenco Marques verrys het. Met hierdie ekspedisie het dit nie goed gegaan nie en hulle het gesterf tot op 6 man na; trouens, tussen 27 April en 31 Mei 1721 het 16 man gesterf aan die Delagoa koors (malaria), en ook Van Taak is op 31 Mei oorlede. As gevolg van al die teëslae het hulle die naam van die plek verander tot Fort Lijdzaamheid.

    In dié tyd het die Provinsiale Opperhoof, Jan van de Capelle (in opdrag van die Here Sewentien), vir Assistent Francois de Cuiper en sersant Johannes Mona met ‘n ekspedisie uitgestuur om die land te verken tot sover as wat hulle kom, wat blykbaar nie veel verder as die Komati was nie. Van hulle wedervaringe het Francois de Cuiper dagboek gehou, soos afgedruk word in hierdie bloemlesing.

    […]

    Graag betuig ek my dank aan my kollega, prof. dr. D. Ziervogel, vir sy waardevolle inligting oor Bantoeplekname, -woord- en –opperhoofde wat hier ter sake is.

    Natuurlik het ook slegs die Nederlandse Wikipedia ‘n kort en bondige artikel oor Fort Lijdzaamheid.

    Dit is maar ‘n opsomming van al die rampspoed en ontberinge wat die Hollanders daar gely het – malaria, seerowery, rugstekery, muitery, aanvalle en uiteindelik die geweldige finansiële verlies van die V.O.C. wat die Fort tot sy einde gebring het. Die einde in 1730.

    Dit sou sinneloos wees om hierdie inligting op PRAAG bloot te herhaal.

    Ek wil in hierdie artikel slegs fokus op drie belangrike gebeurtenisse van Mosambiek, met betrekking tot Afrikaans.

    1. Die “braakland” (1719 tot 1723 )
    2. Die deurdring na die binneland, tot by die Komati (1725)
    3. Die blywende indruk (1797).

    En dit behoort ons vraag te beantwoord of Afrikaans in Mosambiek sou oorleef en gedy het.

    Geen Portugees in sig nie?

    Daar is sprake (Linell, 2015) dat die Hollanders in die vroeë 1600’s ‘n Portugese fort probeer inval het, maar sonder sukses. Ons praat hier van Fort São Sebastião, maar dit lê myle op myle ver weg van Maputo.

    Marinus Lodewijk van Deventer het ‘n Franse bylaag geskryf La Hollande et la Baie-Delagoa (1883), wat die geskiedskrywers asseblief nie moet ignoreer nie. Van Deventer weerlê ‘n Portugese verslag (“Mémoires”) wat aanvoer dat die Portugese van die begin af, en nog altyd, die Mosambiek, dis nou die omgewing Maputo, gekoop en besit het, maar soms drastiese maatreëls moes “aanpas” vir vyandelikhede (d.i. die Hollanders en ander). Volgens Van Deventer is daar nie in die Nederlandse verslae en dagregisters enigsins sprake van die gewaande Portugese fort, dorpies of fabrieke wat vir die Hollanders van die laat-1600’s of 1700’s begerig sou gelyk het nie; alles word uit hul duim gesuig. Volgens hierdie soort Portugese retoriek in sy oë, skryf Van Deventer, sou hierdie “aanpassing” beteken het die Portugese was bang die Hollanders neem die eiendom in beslag, en vernietig die plek toe sommer daar en dan. Dit maak eenvoudig nie sin nie, nog minder om jou teenwoordigheid te kenne te gee, of jou territorium as Portugese besitting te beskerm.

    In 1719 was daar in Amsterdam reeds sprake dat die Hollanders die gebied van Maputo wil beset, maar dit is vertraag, nie weens internasionale politiek nie, maar om ander redes. Vir die Here Sewentien sou hierdie deel van Mosambiek die pêrel vir hul kroon wees in daardie uithoek van Afrika, dus, bloot ‘n besitting. Maar die Kaapkolonie was meer geïnteresseerd in die sukses van die huidige onderneming en hoe die alleenhandel verstewig kon word. Hulle wou geheel en al vryhandel hê, en wou muntslaan uit die ligging van Kaapstad, en het onmiddellik gedink aan die voordele wat Natal en Delagoabaai vir Kaapstad kon beteken. Die Here Sewentien het aanvanklik nee gesê, maar met ‘n bietjie druk van belangegroepe (die bourgeoisie) was die moontlikheid nie heeltemal uitgesluit nie. Dit was net ‘n kwessie van tyd. Neem uit die verlede (2007:90) laat dit klink of Frankryk en Engeland as mededingers die deurslag vir die besluit gegee het (en tog, waarom dan Nederlands-Mauritius in 1710 verlaat en ‘n spoor van verwoesting agterlaat?).

    Eers twee jaar later vertrek die Kaap, Gouda en Zeelandia op 12 Februarie 1721 om die Nederlandse vlag te gaan plant in Delagoabaai, met ‘n paar troepe onder leiding van Zacharie Camminga. Hulle het aan die linkeroewer die handelspos opgerig, wat dit vir inkomende skepe in die baai sou vergemaklik. In die eerste paar dae het die Hollanders varswaterbronne gegrawe – wat selfs ‘n eeu later nog deur die Engelse kaptein Owen nog ontdek sou word. Die grond is makgemaak en saad en steggies vanuit die Kaap de Goede Hoop en Batavia is aangeplant; vir ‘n Kompanjietuin was dit ‘n sukses. Saam met die vee sou die tuin ook genoeg voedsel aan die amptenare, bemanning, garnisoen en nasionale skepe kon voorsien. Die wingerd skiet wortel. Medisinale plante word gekweek. Ook indigo word aangeplant. Kenners uit Batavia word spesiaal ingevoer om te kom help.  Handelsbetrekkinge word met stamme gesmee.

    Vir Van Deventer het die Hollanders in die laat-1600’s en laat-1700’s afgekom op ‘n godverlate stuk niemandsland, met die uitsondering van die plaaslike stamme wat nog altyd daar was.

    Hier sien ons reeds op 15 November 1688 het Hollanders en Engelse by Delagoabaai aangekom met die Noord. Die hele logboek vanaf daardie datum en daarna kan gelees word in Godée-Molsbergen se derde boekdeel van Reizen in Zuid-Afrika in de Hollandse Tijd.

    Hulle het tente opgeslaan, en die kuslyn by die Kaap Colato en die Maputa-rivier gefynkam. Orals was daar stamme wat graag handel wou dryf, maar nêrens was daar ‘n Portugese skip of sprake van ‘n Portugese alleenhandel in die gebied nie. Die Hollandse kaptein Heeremans het maar gehoor dat die Portugese ‘n vesting had op die eiland Chefine, en dit is nogal snaaks, want wanneer daar hoë deinings en gure weer is, kan mens daar moeilik voet aan wal sit. En wat nou as skeepsvaarders in die knyp is? Dis nie ‘n goeie strategiese punt nie. Uit die teks lei ek af Heeremans het net op ‘n afstand gekyk, maar geen oorblyfsel gewaar nie (p. 6):

    Après avoir exploré la plus grande partie de la baie, le capitaine Hollandais arriva en vue de l’embouchure de la rivière Espiritu Santo ou Manica. L’île, à l’entrée de ce fleuve, était l’île de Chefine, où le mauvais temps et la haute mer le défendirent de mettre pied à terre. On lui disait, que là les Portugais avaient eu un établissement („ eene logie”). Mais, quoique Heeremans fit le tour de cette île, il ne parvint pas à voir quelque trace de l’établissement.

    Cloppenburg (die voetnota lui: “Rapports de Cloppenburg , Swertner et van der Capellen, et de Michel et Cloppenburg, de leurs expéditions en Juin, en Août et Septembre, et en Octobre 1721”) word ook vertaald aangehaal (dis nou jare later), want hoewel hulle meer geluk had as die Kaptein van die “Noord” (in 1688) om voet aan wal te sit, kon ook hulle nie ‘n enkele spoor van die fort vind nie:

    Ce fut en explorant la rivière du St. Esprit, qu’on découvrit un indice du passage de négociants Portugais. Le chef du village nègre de Manisse montra aux Hollandais une couronne en cuivre doré, qu’il avait obtenue en échange de dents d’éléphant, vendus à ceux-là. Elle était “très mince”, ajoute ironiquement le récit de nos expéditionnaires. Ce village était situé sur la rivière même, dans l’embouchure de laquelle se trouve l’île de Chefine.

    Cette fois l’expédition Hollandaise, plus heureuse que n’avait été le capitaine du “Noord”, et que ne le serait José de Mello après elle, mit pied à terre dans l’île en question. “J’ai été à l’endroit même, où l’on prétend que les Portugais auraient eu un fort; mais je n’ai pas réussi à en trouver les moindres traces,” – ainsi écrivit le capitaine Cloppenburg, commandant de l’expédition 1 ). Ces paroles sont confirmées d’une manière péremptoire par de Bucquoy 2). Un seul nègre, faisant fonctions d’interprète, interpréta la tradition, que des Portugais auraient été établis en cet endroit. Il y avait de cela un très-grand nombre d’années, montant à un demi-siècle.

    En so lyk Bucqoui se reisbeskrywing (wat oor die vroeë 1720’s in Mosambiek handel, bl. IX), wat volgens Van Deventer net sy siening staaf dat dit bloot bewerings is gegrond op hoorsê:

    Jaarlyks zenden zy [*die Portugese] hunne Factoors, met Sloepen en mindere Vaartuigen, de kust op, en Zuid af, tot aan Rio de la Goa , de uiterste plaats, daar zy post hebben gevat, en in Rio de Spirito Sancto, daar zy een vastigheid gestigt, en bezetting gehou den hebben, tot den Jaare 1692. wanneer zy deze post hebben verlaaten; naa allen schyn om dat die hen geen voordeel genoeg opbragt: ‘ t welk met het mondelyk berigt van een weggeloopen slaaf, die wy by onze aankomst op Rio de la Goa vonden, en als Tolk heeft gedient, overeenkwam. Deeze slaaf betuigde nog te heugen, dat de Portugeezen in de bovengemelde Rivier; hun bezetting hadden opgebroken en deeze post verlaaten.

    Maar vergelyk bogenoemde nou met Neem uit die verlede (2007: 91), dan lyk die wêreld bietjie anders.

    Nêrens was daar ‘n spoor van ‘n vorige Portugese besetting op die vasteland te bespeur nie. Slegs op Chefini-eiland, etlike kilometer noord van die hawe, in die monding van die Inkomati-rivier, staan ‘n groepie verlate bouvalle wat voorheen ‘n handelspos van die Portugese was.

    Iemand skiet ‘n groot bok.

    Indien dit waar is, wil ek onmiddellik die bron weet. Dit beteken sonder twyfel Heeremans en Cloppenburg het gelieg, of Van Deventer het hul doelbewus verkeerd aangehaal. Uit Boucquoi sou ons nog kon aanvoer hy het die oorblyfsels gesien (sonder om ons daarvan te sê), want die leser se vermoedens is gestaaf deur ‘n weggeloopte slaaf se mondelinge oorlewering. Kan dit wees dat daar argeologiese opgrawings gemaak is in die gebied en dat mens nou maar uit die staanspoor moet aanneem die Hollanders moes die bouvalle op een of ander wyse waargeneem het?

    Ek het ook gekyk deur die amptelike verslag van Opperhoofd Jan van de Capelle aan die Goewerneur van die Kaap Kolonie, Maurits Pasques de Chavonnes, soos opgeneem in Records of South-Eastern Africa, bl. 407 tot 420 (boekdeel 1, 1898). Hier het die Opperhoofd die tolk uitvoerig uitgevra rondom die doen en late van die Portugese voor die Hollanders se aankoms. Maar ook hy, Van de Capelle, sê:

    […] en also de occagie gehad hebbende, om den tolk en ook verscheijde inlanders te ondervragen, soo over de negotie, voor desen door de portugeesen aldaar gedreeven, als de gesteltheijt der lande, op ’t geen zij geeven, soo verre hun het selve bekent is, neemt met alle eerbied de vrijmoedigheijt van aan U wel Edel gestr.e en E. agt.b.e in dit volgende geschrift voor oogen te stellen ‘t geene hij dienaangaande heeft konnen ervaaren, en alhoewel zulx niet als een seekere waarheijt kan stellen, hoop egter uwe wel Edele gestr.e en E. ag.tbre. ootmoedige dienaar, dat zij de moeijte sullen gelieven te nemen van ‘t selve te doorsien;

    Volgens die tolk (‘n Mosambieker van geboorte) was daar nooit ‘n vaste comptoir (faktoor; faktory – ‘n kantoor, of bewaarplek/depot van koopware) in hierdie geweste nie, behalwe op die eilandjie “Xiphini” en ‘n plekkie aan die mond van rivier (St. Esprit) waar hulle hutte sou opslaan (“zijnde van riet”, bl. 409) en tydelik in bly en in handel dryf. Dit duur gewoonlik gemiddeld vyf tot ses maande. Dan is daar handel gedryf met die stamme rondom die rivier (elke agt tot tien dae). En dit is ook uit die mond van hierdie tolk wat van die legendariese streek waar goud is, Monomotapa, vertel word (wat sekerlik later sou aanleiding gee tot die ekspedisie van Francois de Cuiper), hoewel hierdie tolk nooit die Portugese self sien goud ruil het nie, maar wel olifanttande, amber en waks (laasgenoemde nooit in groot hoeveelheid nie), en veral tin, wat onder die plaaslike bevolking besonder hoog in aanvraag is.

    So, ons weet nou met genoeg tropiese storms, stormwater in die reënseisoen, of veral miskien die plaaslike bevolking wat die verlate rietstrukture vir hul eie woonstrukture beter kon benut het (wie weet?), is daar nie veel bewyse meer van oor nie. Maar ‘n fort van klip? Aikôna. Maar belangrik: die laaste keer toe seerowery met plaasgevind het, waar die Portugese se skip uitgebrand is, was volgens die tolk “ruijm twintig jaaren gelede, dat dit is voorgevallen, en seedert geene scheepen van de Portugeesen aldaar geweest, gelijk zij jaarlix deeden” (bl. 409).

    Dit klop met Linell se proefskrif (2015) hierbo, waar daar staan (pp. 20-21):

    An episode in 1703 proved to be the last straw when pirates made off with the entire load of Portuguese goods and set their ship alight, adding insult to injury. The Portuguese departure on foot from the Bay marked the end of their regular trade voyages to southern Mozambique and brought the first Lusitanian era at Delagoa Bay to a close.

    En tog, Van de Capelle verklap self iets in hierdie verslag, geteken op 3 Augustus 1723, waar die misverstand moontlik kon ontstaan het (bl. 412-413):

    Kan ook niet laten te seggen, wel edele gestr. heer en E. agtbre heeren, dat het veele vremd voor is gekomen, dat men aan la goa, geen vervalle fort van de portugeesen heeft gevonden, nog geene van die natie (: ‘t zij swart off blank 🙂 daar woonende, gelijk ik wel hebbe gehoort dat men verwagt had, dog aan de revier Sambere (:gelijk wel apparent is:) deselfde zijnde die de c—-rs niambani noemen, vind men desselffs zuijd hoek ook genaamt Caab St. maria gelijk aan rio de la goa: ook vind men daar een vervalle en verlate fort en woonen nog inlandsche portugeesen aldaar; in de mond der selve leggend ook twee eijlandjes gelijk aan la goa, is in den ingang soo wijd dat bijna de naam van een baij meriteert; is soo veel verder om de Nt en nader aan Chovalla gelegen alwaar landwaard goud gevonden werd: de portugeesen hebben ook seedert eenige jaaren herwaard, geen scheepe meer derwaarts gesonden, aan in de landstreek van la goa te negotieeren, maar sijn geheel achter gebleeven.

    Die woorde mag verwarrend klink, en wat ek nou gaan waag is ‘n goeie raaiskoot. Volgens ‘n reisverslag van die ‘Snuffelaar’ opgeneem in Godée-Molsbergen se Derde boekdeel van Reizen in Zuid-Afrika in de Hollandse Tijd  (kyk ook na die voorwoord, XXII), is die naam Niambani in der waarheid vandag Inhambane, en daar kom inderdaad heelwat Portugeessprekendes nog voor in 1731. Daar, so lyk die teks hierbo vir my, was ook ‘n plekkie met die naam Caab St. Maria, wat dieselfde naam dra as die uitsteekpunt oorkant Delagoa-rivier (die een by Maputo rond is vandag wel Ilha da Inhaca as mens Godeé-Molsbergen se ou kaart bekyk). Ek dink Van de Capelle probeer benadruk dat Delagoabaai ewe beskut was as die baai by Inhambane (die geografiese uitleg en inham lyk ook min of meer dieselfde), en dat dit eintlik vreemd was dat daar nog geen Portugese woonagtig was in Delagoabaai nie.

    Ek kry byvoorbeeld daardie verhandeling van Wits hierbo: “By 1647, the Portuguese had five factories on the islands Xefina and Inhaca.” Die bron wat aangegee word is die sekondêre bron: Junod, H.A Les BaRonga: étude Ethnographie sur les Indigènes de la Baia de Delagoa, Neuchatel: Attinger, 1898, 240.

    En daarin kry ek :

    Les documents portugais déclarent qu’en 1650 il y avait cinq factoreries aux environs de Delagoa, dans l’île d’Inyak, de Sheffin, sur le Nkomati (Manhissa) et sur les deux rives de la baie. En 1721, les Hollandais s’y établirent et y restèrent quatorze ans.

    Al was daar voorheen ook vyf faktorye in die gebied, kom ons geen stuk verder nie. Ons kan nog steeds nie sê of die Hollanders hulle sou sien of nie. En nog minder kan presies vasgestel word of daardie grond, waarop die Portugese hul besigheid bedryf het, gekoop is van die plaaslike inwoners. Dit is waarop Van Deventer hul kap: waar is die koopaktes?

    Maar goed, natuurlik sou die waterdiepte en maklike navigasie in die baai die plek aantreklik gemaak het vir die Hollanders, en nie noodwendig die bouval van ‘n fort nie. Veral as die hawetjie maklike toegang bied tot Monomotapa, die plek van goud.

    Die Ekspedisie van Francois de Cuiper (et al.)

    Ek het besluit om nie die volledige reisverslag van Francois de Cuiper oor te skryf of te parafraseer nie, want dit is reeds gedoen.

    Enigiemand wat buitendien gereeld die Laeveld besoek of, soos ek in die Wes-Kaap, meer wil weet rondom hierdie plek se verborge geskiedenis (en veral die kultuur en lewensbeskouing), kan maar Neem uit die Verlede deur dr. U. de V. Pienaar en medewerkers, (her)uitgegee deur Protea Boekhuis in 2007, na hartelus aanskaf. Dit is dikker, groter en heelwat swaarder as ‘n Familiebybel, so groot soos ‘n koffietafelboek. Onder die hofie “Die eerste blankes besoek die Laeveld” word die leser, benewens die verteerbare Afrikaanse opsomming wat vanaf bl. 88 tot bl. 99 strek (dubbelkolombladsye), ook trakteer met foto’s, ‘n duidelike kaart van die ekspedisie, asook ‘n foto van die plaatjie van die Historiese Monumentekommissie en Nasionale Parkeraad wat die ekspedisie gedenk. Dr. W.H.F. Punt van die Stigting Simon van der Stel het in Julie 1975 die bronsgedenkplaat onthul. Op daardie plaatjie staan in Afrikaans (p. 97): “In hierdie omgewing is Frans de Kuiper en sy 30 manskappe op 12 Julie 1725 onverwags deur Kaptein Dawano se volk aangeval. Die ekspedisie was verplig om oor die Lebombo-rant na die V.O.C. Fort Lydzaamheid in Lourenco Marques terug te keer”. Toe ek laas op Protea Boekwinkel se webwerf gekyk het, is daar nog boeke op voorraad.

    Natuurlik het die boek ook sy tekortkominge. Ek mis onder andere die werke van Du Bucquoi en Van Deventer. Maar ten minste is die oorspronklike teks van De Cuiper in die Staatsargief Pretoria destyds geraadpleeg. Plus – daar is vyf bronne in Afrikaans wat ek seker nooit in my lewe in die hande sou kry nie. En daaroor verheug ek my.

    Benewens Neem uit die Verlede, raai ek vir die ernstige akademikus, onomastikus (pleknaamkenner), geskiedskrywer of taalliefhebberook Scheepsjoernael ende Daghregister (1969) van H.J.J.M. van der Merwe ten sterkste aan (bl. 185-209). Dis uit die teks van 18de-eeuse Hollands net so oorgeskryf. Die voorgraadse student van destyds sou beslis moes kophou met die voetnotas en glossarium wat eintlik vir my bitter chaoties uiteengesit is. Maar, danksy rekenaarprogramme soos Excel voer jy gewoon die versnommer voor die begrip in, alfabetiseer, en siedaar!, jy kan reël op reël die woorde volg. Dit vat net bietjie tyd om die glossarium en voetnotas self eers deur te sif.

    Op taalkundige vlak het hierdie laasgenoemde bron ons twee Afrikaanse etimologiewoordeboeke (1967, 2003) oornag laat verouder: “padkos” is nié teen die middel van die 1700’s die eerste maal aangeteken nie, maar wel op 12 Julie 1725. Dit, benewens ‘n paar ander moderne Afrikaanse woorde wat in hierdie eeue-oue teks voorkom, het ek by die Wikipedia-artikel aangeteken. Ek het dit trouens vreemd gevind dat Van der Merwe geen bohaai van “padcost” gemaak het nie, maar toe sien ek Afrikaanse Etimologieë is in 1967 gepubliseer, terwyl die tweede uitgawe van Scheepsjoernael, wat De Cuiper se werk vir die eerste maal bevat, reeds in 1964 uitgegee is.

    Interessant is ook “Coupanne sijn vaeder” (Coupanne se vader), wat vandag in Nederlands “Coupanne’s vader” sou wees. En die tans uitgestorwe ontkenningspartikel “en” in Standaardnederlands, wat “nie” beteken, byvoorbeeld:

    “seggende dat sij voor sulk soort coralen geen pombe [en] wilden geven”

    [en sê dat hulle vir sulke soort krale nie eens pombe sal/wil ruil nie]

    Volgens Van der Merwe het die ekspedisie nooit verder gevorder as “Incomati” of die “Assangano” (Komatirivier) nie. In ‘n voetnota sê die samesteller (met behulp van Ziervogel) dat hierdie name Tsonga is, maar die betekenis daarvan is onbekend (p. 189).  Ek haal toe die vertaling Plekname van Suider-Afrika (2020) uit, en onder die naam Komatirivier is dit toe nie Tsonga nie, maar Swazi, vir “rivier van koeie”. “Assangano” kon ek egter nêrens in die Afrikaanse of digitale Engelse weergawe opspoor nie, nog minder in Toponymica Hottentotica Dele A en B. Is hierdie bron van De Cuiper eenvoudig net deur die jare heen oor die hoof gesien?

    Nietemin, waaroor handel die storie dan nou eintlik?

    Francois de Cuiper en geselskap is die opdrag gegee om so ver moontlik die binneland vanaf Fort in Delagoabaai te verken, tot hulle byvoorbeeld by die plek kan uitkom waar daar met goud handel gedryf word, soos daardie legende dit wou hê. Ek wil amper sê, totdat hulle die plek van goud kon vind. Iets soortgelyk aan El Dorado. Die geselskap neem 10 draagbeeste (of pakosse) en 8 slagbeeste saam (as proviand, of “Victualij”, of padkos). Aanvanklik is die stamme die naaste aan die kusgebied baie oopkop, baie vriendelik en behulpsaam teenoor hierdie vreemdelinge (al het hulle ook hul tekortkominkies soos steel, eersugtigheid en onverdraagsaamheid teenoor markmededinging met ander stamme, luidens Van de Capelle se bovermelde verslag), maar hoe dieper die geselskap die ongerepte en onbekende binneland indring, en hoe langer die reis aanhou, hoe meer ontaard die ekspedisie in ‘n hellevaart. Die sameloop van al hierdie teëspoed wat ophoop en inwerk en teenwerk, dwing die ekspedisie om met onverrigte sake terug te keer Fort toe. Die ekspedisie duur vanaf hul vertrek op 27 Junie 1725 tot met hul aankoms op 16 Julie 1725.

    Vir die leser se gerief sal ek hul grootste struikelblokke tot voor die Komatirivier opsom (dit kom ‘passim’ voor), wanneer hul in die teks die eerste maal voorkom:

    • Saans is dit koud, want dit is winter, ook in die Laeveld, ook in Mosambiek.
    • Sommer dag een val ‘n bees vas (27 Junie); nie ‘n goeie teken nie.
    • Van die stamlede, wat klaarblyklik nog nooit ‘n blanke in hul lewe gesien het nie, slaan op die vlug. Dit kos die tolke of dan “spraakmeesters” heelwat moeite om hulle gerus te stel en samewerking en inligting te kry (28 Junie).
    • Die een draagbees val in ‘n waterput naby ‘n stat/kraal waar die geselskap verbybeweeg en byna twee-derdes van die kruit word nat (28 Junie). Hier moes die ekspedisie eintlik omgedraai het om nog kruit te gaan haal, want oor ‘n paar dae gaan hierdie nypende tekort beslis voelbaar wees.
    • Die beeste word geweldig moeg en uitgeput van al die loop, vir beeste wat heeldag veronderstel is om rustig te wei, laat dit my ook nogal kopkrap. (28 Junie-29 Junie). Ek is veral nuuskierig waarom die beeste se rûe met “campher brandewijn” ingesmeer is; is dit om die spiere te ontspan, of om vlieë en parasiete te verjaag? Op 10 Julie vrek ‘n bees aan natuurlike oorsake.
    • Die digte bosse het die ekspedisie vertraag (30 Junie).
    • Van die inwoners van die krale/statte was nie tevrede daarmee dat vreemdes van hul brandhout uit die bosse versamel nie. Dit noop die ekspedisie om benewens brandhout ook kos te koop met krale en ‘n sopie (31 Julie).

    Uiteindelik bereik die ekspedisie die Komatirivier op 1 Julie.

    • 1 Julie is egter ook die keerpunt, met die eerste waarskuwing. By een stat sê die swaer van Houman (een van die ekspedisie se swartes) aan hom dat die omliggende Kapteine die ekspedisie sou uitmoor, en dat die stamgenote wat die ekspedisie die weg sou wys gestraf sal word. Die redes hiervoor word om die een of ander rede nie gevra of aangeteken nie.
    • Op 5 Julie is die draagbeeste so kreupel dat 6 mans vir die ekspedisie vooruit moet loop en die plek verken. Soos die beeste swakker word, minder raak of vrek (soos op 10 Julie) moet die bagasie en pakkasies “verdelven” (op strategiese plekke begrawe?) word, en/of die bagasie op meer beeste ewerediger verdeel word. Slagbeeste moet nou ook die werk van draagbeeste doen.
    • Reeds op 5 Julie raak dit opvallend hoe die inwoners doelbewus die verkeerde en die moeilikste pad moontlik aandui, terwyl daar ‘n veel makliker en begaanbaarder pad hoërop is:
    So het scheen so waren de omleggende Inwoonders seer miscontent dat wij daar quamen om het land te ondersoeken, want sij maakten ons den weg so swaar dat het onmogelijk scheen te wesen die te connen passeeren, seggende voorvast dat wij moesten vijf dag reijsens marcheeren sonder een druppel water te vinden.

    Ook Kaptein Coupanne het al sy ondergeskiktes summier belet om die vreemdelinge enige inligting te deel of die pad aan te wys. Hierdie dreigemente het nie in die gidse se klere gaan sit nie. Die twee wat die ekspedisie vanaf die Komatirivier-omgewing saamgebring het, het nou ook die hasepad gekies – hulle het aan De Cuiper gesê hulle gaan gou ‘n bietjie droë gras sny, maar het nooit weer teruggekom nie; maar weggeloop.

    Op 11 Julie maak die stamlede nie eens meer geheim daarvan nie, elkeen gee ‘n ander padaanwysing as daarvoor gevra word.

    • Vir die eerste keer, op 7 Julie, is geen prys of krale blykbaar goed genoeg om ‘n bees te koop nie. Dertig “bosse” blou of geel krale is gevra vir een bees, maar as De Cuiper die krale laat sien, dan word net gesê “tsifanie” (dit deug nie) en die beesverkopers stap weg. Volgens die glossarium agter is dit Tsonga vir “a swi fani” (van die werkwoord, fana, ‘eenders wees’), en daarmee word bedoel dat die krale nie die gelyke waarde van die beeste het nie. Dit kan ook “tshikani” wees, wat beteken: “laat staan”, (nee wat,) “los!” (maar).

    Teen 11 Julie raak dit nou kritiek, want nou berig De Cuiper dat hy op 2 Julie 1725 laas ‘n bees gekoop het. Hierdie keer raak die inwoners besonder astrant – hulle spoeg (“spoude”)  sommer op die krale, en sê vir daardie soort van krale sal hulle nie eens pombe (bier van gestampte saad gemaak, volgens Du Bouquoi (bl. 16), wat vir feeste, begrafnisse of gaste aangebied word) wil ruil nie, en loop met hul beeste weg. Dit beskou De Cuiper as kwaadwillig en aspris, want al wou hy ook driemaal soveel gee as by die Fort, waar die vraag tog die grootste is, vra die statte onder Coupanne vyf groot bosse krale vir een bees, en dit terwyl daar geen tekort aan vee rondloop nie.

    • Op 10 Julie is die eerste teken van geweld ervaar. By ‘n stat aangekom, word die ekspedisie met assegaaie en spiese deur ‘n halfduisend individue omring. Die padwysers wat langs die pad betaal is moet uitgelewer word. Daarop sê De Cuiper:
    Dit siende dat wij door dit getalm niet en conde avanceeren, sag geen beter raad als de selve te laten gaan uijt vreese dat door de grote bravade die sij maakten ons de colere soude hebben overlopen, waar door wij somtijds souden hebben connen overtreeden de goede ordres van onse Heeren gebieders.

    O, in eenvoudige Afrikaans: hulle moes die manne maar uitlewer, want anders gaan hierdie oponthoud hulle nêrens bring nie, en netnou verloor die ekspedisie hul humeur weens hierdie ‘grote bravade’, en netnou word die Here Sewentien se wette en verordenings verontagsaam. Dit wil niemand hê nie. Ek het aanvanklik gedink daar het letterlik “God” gestaan, want dan sou mens die Scala Naturae kon oproep, die Middeleeuse beeld waar God vaste ordes ingestel het – Hy is immers ’n God van orde – en bewaar die een se siel wat daardie orde omverwerp en chaos saai en die gemeenskap laat verbrokkel en ondermyn. Teoreties beteken dit ook ‘n blanke mag daardie tyd ook byvoorbeeld nie die rol van die hoofman oorneem nie; as daar van die blanke gesteel is, dan is dit die hoofman se verantwoordelikheid om die skuldiges, wat sy onderdane is, te straf. Jy moes jou dus eers tot die hoofman wend. En juis daarom kon jy nie links en regs kom staan en skiet soos jy wou nie. Slegs as jou eie lewe bedreig word, dan eers mag jy skiet. Soos wel op 12 Julie 1725 gebeur het. Maar toe lees ek deur Du Bucquoi, en hy gee nogal heelwat agtergrond rakende die reëls en regulasies wat uitgevaardig is deur die Kompanjie.

    Om vieruur die middag, terwyl De Cuiper besig was om aan sy dagboek te skryf, is die ekspedisie met assegaaie deur die manne van Dawano aangeval. Die doel was om die ekspedisie uit te moor (duh!) en/of hul beeste weg te voer. Omrede die kruit min was, mag slegs geskiet word indien die aanvallers binne trefafstand was. Twee van De Cuiper se manne was swaar gewond. Die diere was ook, soos ons reeds weet, in ‘n swak toestand van al die loop, kon nie veel beweeg nie, en dié wat nie weggedryf kon word nie, is maar net so dood laat bly lê. Maar Neem uit die verlede, as ek so tussen die reëls lees, bedink eerder ‘n soort “verskroeide aarde”-beleid; as die ekspedisie te sterk is met die vuurwapen, maar hul voedselvoorraad is kapot, dan moes hulle tog maar trek. Die ekspedisie het teruggeveg maar – die skade was reeds gedaan.

    Bygelowig is ek nie, maar die laagtepunt van die ekspedisie is Vrydag, die 13de. Op hierdie dag gaan die ekspedisie by die naaste stat aan, waar die assegaaie en skilde sommer klaar weer teen hulle gereed staan, en De Cuiper laat vra watter rigting is die Komatirivier. Met die arm word “seer spijtelik” (vergelyk “spiteful”, wrewelig) na die regterkant gewys. En so loop die ekspedisie die roete deur bosse en kom af op ‘n klomp statte byeen; wéér teen die assegaaie en skilde vas. Die nuus het vinniger getrek as ‘n kolonisasie-twiet van Zille.

    Hier volg die weergawe wat in Neem uit die verlede gepubliseer word op bl. 96. Dit kom vir my effens versuikerd voor:

    By die volgende kraal waar hulle aangedoen het, is hulle weer gekonfronteer deur groot getalle (meer as 500) gewapende swartes wat gedreig het om hulle dood te maak omdat hulle deur hulle land getrek het. Nadat ses van die aanvallers doodgeskiet en ander gewond is, het ook hierdie vyandige impi’s die aftog geblaas.

    Ek gaan nou die woorde verbatim oorskryf uit Van der Merwe se oorskrywing, sodat niemand kan sê ek lieg of dik aan nie (pp. 206-207):

    Sonder haar geen de minste molest aen te doen, wouden ons ataqueren, beginnende te smijten met haar assagaijen en steenen. Ik liet haar vraagen wat reden sij hadden om ons te attaqueeren; seijden om dat wij door haar Land Passeerden, en seijden dat sij alwilden hebben dat wij hadden, ook onse snaphanen, die sij noemden hongo songilo [Tsonga: nhonga yo xongile], op onse taal gesegd die mooije stocken. Mijn maat smeet haer twee bossjens coralen toe, en Ettelijke soldaten ook wat, meijnende daar door van haar verlaten worden, maar schreewden als dan als rasende Honden: hotte hotte molonge [Tsonga: hi to dya, hi to dya, mulungu], geseijd op onse taele: laat ons de blanke op Eeten. Als wij sulx hoorden, maakten ons gereed en schoten met ons seven Man ses dood ter plaatse en Een het been stukken. Sij dit siende, liepen en croopen over handen en voeten te rugge. Daar was so een groote schrik onder dat men geen een en hoorden meer geluijd maken, want die stokken, die sij mijnden, maakte haar tot er dood bang. Ik geloof dat sij naar gissinge meer als een half duijsent sterk waren, en op een oogenblik tijds so sag men haar seer verminderen.

    In eenvoudige taal: sonder hoegenaamd enige uitlokking van die ekspedisie se kant af, het die betrokke stam begin assegaaie en klippe na hul kant toe gooi. De Cuiper wou toe deur sy tolk by hulle hoor wat die rede is waarom hul die ekspedisiegroep so aanval. Die antwoord kom toe dat die ekspedisie deur hul land gereis het, en dat hulle alles wil hê wat die ekspedisie het, ook hul snaphane wat in die Tsongataal “mooi stokke” beteken. Hierop gooi/smyt waarskynlik Johannes Monna (De Cuiper se medereisiger) sy twee bossies krale voor hulle uit, en etlike van die soldate doen dieselfde, want hulle het gedink die stam sou hulle nou met rus laat (sodat hul met hul deurreis kan voortgaan). Maar pleks daarvan word daar toe geskreeu: laat ons die blanke opeet. Toe hulle dit hoor, maak die ekspedisie hul toe gereed en sewe van ekspedisie skiet toe ses van die stat op die plek dood en een se been stukkend. Toe die ander dit sien, word daar paniekbevange halsoorkop gevlug. Die skrik was so groot dat jy van niemand ‘n geluid gehoor het nie; die stokke wat hulle hulself wou toeëien, het hulle nou doodbang gemaak. De Cuiper skat daar was meer as vyfhonderd teenwoordig, maar binne ‘n ommesientjie aansienlik minder.

    Waarskynlik het die vuurwapens en die min buskruit die vorige aand nie ‘n besonder groot genoeg indruk gemaak het nie. Want as jy weet jou oom is gister gedood met ‘n wapen wat jy nie het nie, sou jy liefs jou woorde beter kies. Of die persone oornooi vir ‘n feestelike slukkie kalbas-bier.

    En toe vat die ekspedisie die ompad terug. Hul naam gaan hul ook vooruit, want deur die bosse versprei die nuus deur die luide riemtelegram vinnig, en ander stamme word vroegtydig gewaarsku teen hierdie gevaarlike klompie in aantog. Nodeloos om te sê, hoe nader die geselskap na die kus toe terugbeweeg het, hoe vriendeliker het die statte en stamme geword. En dit word ‘n groot gedoe: naby die Fort, op 16 Julie 1725, kom die vroue aangehardloop van vreugde, hulle skeur boomtakke af en swaai dit oor die ekspedisie se koppe as verwelkomende gebaar, soos dit tradisie was. Ander baan die pad oop sodat hulle na die Fort kan stap. Die Opperhoofd het selfs sy ‘Sergeant’ gestuur om die ekspedisie persoonlik na die Fort terug te vergesel! En, uiteindelik, die heldeontvangs by die Bevelvoerder (Opperhoofd) Jan van de Capelle. Die Reisverslag word daarna oorgeskryf en onderteken op 19 Julie 1725.

    Te midde van die roem wat hom en sy geselskap te beurt geval het, is De Cuiper egter in 1727 aan koors oorlede.

    Die ellende sou nog kom. En so kom alles ook drie jaar later tot ‘n einde. Op las van die VOC is die fort soos Legoblokkies steen vir steen afgebreek, en die Nederlanders is met die bourommel vort. Daardie hoofstuk van die Hollanders in Mosambiek is nou finaal afgesluit, die Portugese keer ‘n paar dekades later terug, en vir die volgende duisend jaar sou geen haan ooit weer daarna…

    O, nee! Dis wat jy dink.

    Nog is het einde niet! Dit hét ‘n nasleep!

    Johannes (Jacobus) de Freyn

    Toe ek Sondagmiddag, 28 Februarie 2021 omstreeks 12:27 deur bidorbuy blaai, wat ek die Maandagoggend sou kon bestel, sien ek ‘n boektitel: De betrekkingen tusschen Nederland en Zuid-Afrika sedert de verovering van de Kaapkolonie door de engelschen deur Nicolas Mansvelt. En ek laai die boek sommer by archive.org af, want waarom sou ek hierdie werk in die openbare besit spesiaal nou aankoop?  Daardie boek het my gelei na Het Zuid-Afrikaan (April 1888). Dit was bloot ‘n herdruk uit De Gids, Desember 1887, omrede die verafgeleë Afrikaanse lesers nie almal in die Kolonie of Republieke ingeteken was op De Gids nie, laat staan nog toegang daartoe sou hê. Daarna het ek ander sekondêre bronne in die hande gekry.

    Dit handel in die tydperk toe die Engelse die Kaap die eerste maal oorgeneem het. Die Graaff-Reinetters het hul verset het teen die Engelse regering.

    Al die bronne is dit eens dat Jan Pieter Woyer met ‘n Deense skepie na Batavia gevaar het om daar aan die Nederlandse regering die toedrag van sake te verduidelik. Onder andere wou nie een onder die Britse vlag sweer nie, want as die Kaap weer Hollands was (soos dit wel later sou gebeur het), dan was hulle, die Grensboere, groot in die moeilikheid.

    Ons almal weet dis nie die eintlike rede nie. Kyk, dis mos nou algemene kennis dat daar al lank groot konflik tussen die Xhosas, die Khoisan en die Grensboere gewoed het. Dis geweldig ingewikkeld, want aan die een kant het jy die Xhosas wat deur ander migrerende stamme en droogte suidwaarts gedruk is, en wat hul beskou het as hul reg op die groenste weiding was nie nou net in gedrang nie, maar ook hul bestaan as volk. Aan die ander kant het jy die Grensboere gekry met soortgelyke beweegredes – die semi-woestyn kon nie in hul weidingsbehoeftes voorsien nie. Jy het dus ‘n lappie grond oor rondom ‘n rivier, wat tot groot struwelinge gelei het, en uiteindelik het die Kaapse owerheid die Visrivier tot grens verklaar, deur ‘n verdrag met die hoofmanne te sluit. In 1774 het Van Plettenberg enige verdere uitbreiding probeer stopsit van die Boere se kant af – straf sluit konfiskering van eiendom, lyfstraf of die dood in.

    Maar, soos dr. N.A. Burger se Rigters onder die Suiderkruis (1997) dit stel, het die Xhosa’s en Khoisan nou ook nie handjies gevou op die oewer van die Visrivier bly sit en pyprook nie. Veediefstal is onder andere op Boeregrond gepleeg en “die Witman tot wanhoop probeer dryf ten einde hulle te beweeg om uit die gebied pad te gee.” (p. 255). Omdat die Kompanjie geen beskerming aan die Boere kon verleen nie, was dit nou maar man-man vir homself: die Boer en sy roer.

    Toe kom gatvol Adriaan van Jaarsveld en kie in 1779 en trek ‘n streep deur hierdie verdrag wat met die stamhoofde destyds aangegaan is en ry met sy Kommando sommer die belhamels self aan die pen, as hul eie stamhoofde dan so pap is. In die Grensboere se oë was die verdrae in elk geval ‘n nulletjie op ‘n kontrak, die reg word in eie hande geneem en wet en orde gehandhaaf waar ‘n papgat Kaapse regering nie kan nie, en so word ‘n botsing ontketen, wat volgens die skrywer eintlik tot twee eeue later nog voortduur (bedoelende die hede, p. 255): “Elkeen het volgens sy eie siening, ooreenkomstig ‘n onvervreembare reg op die grond aanspraak gemaak: Die Boere, op die eerste besetting van ‘n niemandsland en die Swartes, op grond van hul siening om te wei waar die gras die groenste was.”

    Scala Naturae of te nie, as die hoofmanne nie wil saamwerk nie (of self agter die diefstal sit?), die probleem nie opgelos word nie, die Kompanjie geen beskerming kan bied nie – dan breek nood wet. En dit het die Boere verenig – téén die Kompanjie, laat staan nog toe mens hoor van die uitspattige oordaad skynweelde wat aan die Kaap woed toe die Franse vloot in 1781 aan die Kaap kom bonjour mademoiselles sê het. Nou ja, toe die Franse here uiteindelik hul afskeidsoentjies blaas en vertrek, sit die Moederstad met ‘n enorme ekonomiese babelaas, diep geskok en in depressie gedompel met die konfetti-opvee en glase opwas.

    Uit ‘n Grensboer se oogpunt beroep ek my verder op dr. N.A. Burger se Rigters onder die Suiderkruis, omdat hy dit tog so… lewendig omskryf (p. 256):

    Om sy greep op die binneland te verstewig, het die Kaapse owerheid in 1786 Graaff-Reinet tot ‘n nuwe landdrosdistrik verklaar. Die ongelukkige keuse is egter gemaak om Honoratus Christiaan Maynier in 1787 as landdros hierheen te stuur. As kind van die Europese liberale verligtheid, het Maynier ‘n paaibeleid van geskenke uitdeel teen die Kosa’s probeer volg en vir die godsdienstig-superieure Boere probeer preek oor die natuurlike reg van hierdie edele barbare.

    Soos te wagte was, het hierdie Skrifvreemde optrede van Maynier, Boere soos Van Jaarsveld net verder ontstel en vervreem van die Kaapse regering. Maynier het gelate toegekyk hoe die Kosa’s 120 plase in die Suurveld, wes van die Visrivier, plunder en beset.

    Die ontstoke Van Jaarsveld het daarop ‘n gewapende kommando na Graaff-Reinet gelei en die jong snuiter van ‘n landdros uit die drosdy verjaag. Die verdwaasde Maynier het in Maart 1795 in die Kaap opgedaag om die rebellie aan te meld. Spoedig hierna volg die opstand in Swellendam en verklaar hierdie distrik hom onafhanklik van die Kaapse regering.

    Die stof het nog nie gaan lê nie, toe daag die Britse vloot in die Kaap op en teen September 1795 was die Kaap in Britse besit.

    Dit was egter ook nie die laaste sien van Maynier nie (hy sou later die pos Resident-Kommissaris van die distrikte Swellendam en Graaff-Reinet beklee onder die Britse regering vanaf Kersdag 1799). Maar eers is Bresler as landdros gestuur na Graaff-Reinet om die Britse vlag te hys, maar die Grensboere haal dit weer af en hys die Hollandse vlag en verjaag Bresler terug Kaap toe (wel, dit het die vorige keer gewerk!). Al die skuld word in die Kaap op Woyer gepak, en hy word voëlvry verklaar. En dis toe dat Jan Pieter Woyer ongesiens met ‘n Deense skepie woerts! wegglip na Batavia. Ek sou in detail verder kon uitbrei oor die voorwaardes wat die Grensboere eers aan die Britte gestel het, en toe deur die nuwe bewind afgeskiet is, maar dit het niks met Maputo uit te waai nie.

    Met die pakketboot Het Haasje onderneem die Kapitein-ter-Zee Johannes de Freyn in Februarie 1797, in opdrag van Batavia (deur toedoen van Nederburgh, Frykenius en Overstraten), om vir die Graaff-Reinetters, wat hul tot Batavia om hulp gewend het om teen die Engelse regering, ‘n lading wapens en ammunisie te bring, wat hulle in staat sou stel om so lank met die verset moontlik uit te hou, totdat ‘n Nederlandse of Franse vloot in Algoabaai sou opdaag en hul te hulp sou snel. (Dit het so ampertjies gebeur, maar die Hollandse vloot is by Saldanhabaai voorgekeer).

    Het Haasje loop hom op pad Suid-Afrika toe egter in ‘n storm vas en begin lek; dit noop die bemanning om by Delagoabaai (vandag Maputo en omgewing) anker te gooi, waar die Portugese goewerneur toestemming gee dat die skip onder ‘n koning van ‘n swart stam, wat die Kompanjie goedgesind was, herstel kon word.

    Maar omdat hierdie herstelwerk te lank sou duur, neem De Freyn een blanke van sy bemanning en 36 swartes om te voet die reis na Graaff-Reinet aan te pak.

    Nou tot hiertoe stem al die ander verhale min of meer ooreen wat ek in die hande kon kry. Ongelukkig kon ek nie De Freyn se eie reisverhaal, in sy eie woorde, van 1801 in die hande kry nie. Ek moes my dus verlaat op ‘n klomp sekondêre bronne, en dit is nie altyd goed nie.

    Volgens Marinus Lodewijk van Deventer (in De Gids, 1887), maar ook in sy en De Jonge se De Opkomst van het Nederlandsch gezag in Oost-Indië (1888) vorder De Freyn en kie tot by die Visrivier (of, wat aan De Freyn op 19 Mei vertel word waar die Visrivier is?), maar, word deurgang geweier deur ‘n bende van 500 swartes (wat Van Deventer as heel vanselfsprekend beskou – want hoekom sou jy jou groot vyand deurgang verleen?). Al word ‘n groot slagting onder die swartes gesaai met vuurwapens, bly die geselskap nietemin omring: verdere voortgang is onmoontlik.

    So naby, maar tog so ver: die gids is dood in die skermutseling en met die opraak van die ammunisie moet De Freyn met onverrigte sake terug Delagoabaai toe. Toe hy terugkom, moes hy inderhaas sy skip laat ontskeep. Daar het twee Engelse skepe binnegevaar, en dit was die  swart koning, Capella, wat in stilte sélf aan boord van die Nederlandse pakketboot gekom het en De Freyn persoonlik gewaarsku het dat die Portugese kommandant De Rosa nie te vertrou is nie.

    Maar volgens Van Deventer en De Jonge se latere boek, De Opkomst van het Nederlandsch gezag in Oost-Indië (1888, pp. 10-11), is die Hollanders deur die Portugese Goewerneur as vermomde Franse aangesien.

    Maar terug na hul 1887-bron: Laasgenoemde (dis nou die Portugees) sou die teenwoordigheid van twee Engelse skepe in die baai gebruik om Het Haasje te oorrompel; selfs al het die Hollandse en Portugese koninkryke op daardie stadium in absolute vrede verkeer. Hierdie buskruit en ammunisie is so gou moontlik aan wal gebring. Die bakboord se patryspoorte is ook oopgemaak sodat Het Haasje kon sink. Tot die aand was daar ‘n geveg. Aan die een kant het jy die Engelse en Portugese gehad, en aan die ander kant die Hollanders en Capella se stam (wat goed geweet het hoe die wapens werk). Vele menselewens moes boet, maar die hopie voorraad was, hier word dit duidelik benadruk, veilig van Portugese en Engelse hande. Die vyand blaas die aftog. Die pakketboot, Het Haasje, lê egter nou daar nutteloos in die baai.

    Dit klink nogal na iets wat die Hollanders sou doen, en juis daarom klink dit so geloofwaardig. Toe hulle Mauritius verlaat het, lees mens op die Nederlandse Wikipedia onder “Nederlands-Mauritius”, het die Hollanders selfs die bosse rondom die ou geboue afgebrand, sodat enige moontlike vyand dit nie in die toekoms weer sou kon benut nie.

    Maar in Van Deventer en De Jonge se boek ‘n jaar later staan daar skielik (p. 11):

    Terwijl de Freyn aan wal was, werd “Het Haasje” door de verenigde vijanden aangevallen; de achtergebleven manschap gaf zich na eenige schoten gewisseld te hebben over, en de Portugezen, onder aanvoering van een Engelschen prijsmeester, namen bezit van de Hollandsche brik.

    Intussen het die Derde Mag toegeslaan: van die swartes (van Moambo) het die fort van die Portugese geplunder en verniel terwyl die Europese skepe handgemeen geraak het. Was dit nie vir Engelse sloepe wat geskiet het, die Portugese goerab wat die aftog geblaas het nie, sou die verraderlike Portugese goewerneur en sy vrou daardie aand uitgemoor geword het. En hulle slaan op die vlug (nadat ‘n lang woordewisseling tussen De Freyn en Rosa gevolg het – want volgens De Freyn is Rosa verplig om hulle as sy krygsgevangenes te beskou en saam te neem; Van Deventer en De Jonge se ander bron sê weer: “Zowel hij, als de Engelschen, weigereden intusschen De Freyn en diens getrouwen op te nemen, en Capella en zijne K—-  eischten de aan land gebragte lading op, waarop zij voorgaven als bergers regt te hebben”), en die Hollanders word alleen net so agtergelaat, terwyl die laaste blokhuis van die Portugese deur plundering met die grond gelyk gemaak word. Die geveg oor Het Haasje het daartoe aanleiding gegee dat die gesag van Portugal oor Mosambiek vir tientalle jare gebreek is, word geskryf.

    Ondertussen moes die Hollanders maar op die welwillendheid van Capella en ander stamme staatmaak. Noudat die skip verlore was, is sommer die hele voorraad aan wal deur die stamme toegeëien, nie meer die derde as loon soos vooraf afgespreek nie (buitendien, skryf Van Deventer, was die Hollanders so uitgedun deur lewensverlies deur die skermutseling met die Portugese/Engelse dat hul nie veel kon doen nie). Vir vier maande lank moet die Hollanders, wat vroeër in ‘n statige skip aangeland het, nou om kos bedel. Hulpbehoewend, bied die see die enigste uitkoms. ‘n Verbygaande Engelse vissersvaartuig het hulle opgepik Kaap toe. Natuurlik het De Freyn se naam daar lankal uitgelek, en hy is in hegtenis geneem. Onder die verhoor voor Lord Macartney noem hy geen woord oor sy binnelandse tog nie. In die volgende verhoor voor Fiskaal Rijneveld, wat nou vir die Engelse werk, word die naam Woyer hom voorgegooi. De Freyn weier egter om die name te openbaar. Van Rijneveld probeer hom oorreed met die woorde (dis nou in die 1887-bron):

    ‘Gij, die zoo geattacheerd zijt aan uw Republiek en dat schuim van volk’ […] ‘gij weet toch dat zij u nimmer eenige belooning zullen geven, want daar zijn de Hollanders niet van t’huis. Gij zult dan alle smaad en hoon hebben geleden voor niets; want van hier moet gij naar Engeland, even als uw andere volk, en daar zult ge als een gemeene man in een gevangenis worden geworpen, om er te blijven zoolang deze oorlog duurt. Van u alleen hangt het af al die folteringen te voorkomen, als ge ons slechts de namen noemt van de Graaff-Reinetters, die zich naar Batavia gewend hadden en voor wie uw lading bestemd was.’

    En hierop bars De Freyn later los:

    Wee u als de Hollandsche vlag weder hier waait! Want niet alleen dat gij nu landverrader zijt, maar zelfs zoekt gij mij tot een verrader van mijn vaderland te maken…

    De Freyn se straf was dat hy saam, as gevangene op The Eagle na Engeland, met geharde misdadigers opgesluit, dieselfde brood van bedorwe graan moes eet. En water drink van die vieslike Teems. Hy moes ook vir sy manne se reisgeld tronk toe na Engeland betaal, en omdat hy nie kon nie, moes hy nog langer in die tjoekie sit. Toe die Kaap weer Hollands is, het die Uitvoerende Bewind van die Bataafse Republiek en die Asiatiese Raad herhaalde stappe uitoefen om hul politieke gevangenes los te kry. Soos Van Deventer stel, was die Britse tronkstelsel destyds so pateties, die gevangenes sou vergete gebly het as niemand van buite druk uitgeoefen het nie. De Freyn kry toe eers ‘n beter verblyfplek, en later in Maart 1800 is hy vrygelaat. Dit is nou nadat die twee lande ‘n uitruilooreenkoms aangegaan het: jy laat van my mense vry, ek laat van jou mense vry. De Freyn word deur die Bataafse Republiek ruim vergoed (ook die besoldiging wat hy die afgelope jare nie kon verdien het nie) en in sy rang herstel. Dwarsoor Nederland, vir wie dit ook al mag aangaan, is sy getrouheid aangeprys. Hy is onmiddellik terug na Batavia en om daar sy werk te hervat.

    Wat ‘n gelukkige einde.

    Uit al die tekste, glo ek, is Van Deventer se teks waarskynlik die getrouste aan De Freyn se dokument. Maar weer – Van Deventer se oogpunt (1887) is onder meer om on Nederland groter simpatie vir Transvaal te laat kweek.

    Maar vergelyk dit nou hiermee:

    Ons lees in Algemeen Handelsblad van 13 Junie 1887:

    In 1779 hadden Oostenrijkers zich daar neergezet, die echter in 1781, bij de komst van een Portugeesch schip, reeds weder waren verdwenen. Eerst in 1787 kregen de Portugeezen weder vasten voet aan den wal en werd door hen aan de rivier Delagoa (die nu le Saint Esprit werd genoemd) een nederzetting gesticht, die in 1793 door Fransche zeeschuimers werd vernield; eerst in 1805 hebben de Portugeezen zich daarop weder aan die rivier gevestigd, waar zij toen een fort bouwden op de plaats waar in 1721 het Hollandsche fort gestaan had en deze vestiging den naam gaven van Lourenzo Marquez, naar den eersten ontdekker.

    Dit is opvallend dat De Freyn nie hier vermeld word nie. Moet ons aanvaar dat die storie ‘n mite is, of kan ons hieruit nog iets wys word? ‘n Mens kan spekuleer dat die Portugese verkeerdelik vir De Freyn as skipper van een of ander Franse garnisoen of seerower (‘zeeschuimer’) kon beskou het, en nou weet ons ook hoekom hulle so agterdogtig was teenoor hom en sy wapentuig – dit het immers skaars 4 jaar tevore gebeur.

    Maar as dit waar is dat die Portugese eers weer in 1805 na Maputo-omgewing teruggekeer het, is dit moontlik dat De Freyn en sy bondgenote (asook die derde mag) ondertussen die Portugese so ‘n gevoelige slag toegedien het wat vir 8 jaar nog voelbaar was?

    Dalk nie, dalk selfs langer, want in 1887 (let wel!) skryf dieselfde korrespondent van die koerant, genaamd Nautilus, dat die hawe in Mosambiek stééds maar gehawend en hopeloos onderontwikkeld lyk:

    Hoewel de Delagoa-baai, zooals deze Portugeesche vestiging thans door een ieder behalve de Portugeezen zelf genoemd wordt, alzoo reeds ruim tachtig jaren onafgebroken in de macht is eener Europeesche natie, is de toestand aan den wal hoogst primitief en laat die der baai nog zeer veel te wenschen over.

    Lourenzo Marquez is nog steeds het type van eene Portugeesche nedersetting op eene verre kust; het vervallen steenen fortje en de onbruikbare kanonnetjes waarover een sergeant, die hier den rang van kapitein heeft, het bevel voert; de begonnen doch onvoltooide publieken werken, als: een school, kerk enz.; de armoedige, vervallen huizen, waartusschen vrij ongebaande wegen; – dat alles getuigt, evenals de om de vestiging gelegen moerassen, van weinig belangstelling in het moederland voor deze kolonie op de Afrikaansche kust. […] Van de goede resultaten, vroeger door de Hollanders verkregen, is thans geen spoor meer te vinden; behalve een weinig maïs en obies levert het land niets op. Allen vindt men er uitmuntend vee dat van Zululand wordt ingevoerd.

    De Europeesche bevolking van dit Dorado, meest Portugeezen, bestaat uit een vijftigtal personen en daaronder de beambten van een drietal vreemde factorijen, waarbij ook eene Nederlandsche.

    J.P. Botha skryf in “Ons Geskiedenis” (2008:62):

    Daarna is Woyer voëlvry verklaar. Hy het gevlug. Hy het in ‘n Deense skip vanaf Algoabaai na Batavia ontsnap en die Hollandse goewerneur-generaal omgehaal om hulp vir die Graaff-Reinetters te stuur. Die goewerneur het ‘n brik, Het Haasje, vol wapens en ammunisie en 8 kanonne laat laai en onder bevel van Jan de Freyn suidwaarts gestuur. ‘n Kwaai storm het die skip in Delagoabaai laat skuiling soek. Daar het die Portugese hom verraai. Hulle het vir die bemanning van die Engelse skip, Hope, gehelp om sy bemanning gevange te neem.

    Ook in C.F.J. Muller se werk, Oorsprong van die Groot Trek (1987:328) is geskryf: “Toe die vaartuig Het Haasje waarin alles gelaai is Delagoabaai vir herstelwerk binneseil, word dit in Mei 1797 deur ‘n Britse walvisvaarder met Portugese hulp gebuit”. Die bron aangegee is Theal, Records of the Cape Colony, Boekdeel II, pp. 148-151 en 153-154.

    In G.E. Cory (1921) se The Rise of South Africa word min oor die tog deur die binneland gesê, maar wel oor ‘n Britse skip wat onder ‘n Amerikaanse vlag en wimpel Delagoabaai binnegevaar het. En hier blaker De Freyn goedsmoeds al sy planne uit! De Freyn en kie moes toe later bygestaan word deur sy goedgesinde swartes, en die Engelse is weer bygestaan deur ‘n Portugese skip. Daar was glo nie ‘n bloedbad nie en Het Haasje en sy 22 800 pond kruit is gebuit. En alles is Simonsbaai toe. Duidelik is sy kennis ook geput uit Theal.

    George McCall Theal in History of South Africa since September 1795 (1908:19-21) verwerk die ou argiefstukke so:

    The skipper of the Haasje was a half-caste Javanese named Jan de Freyn, a natural son of a Dutch officer of rank.

    The destination of the Haasje was Algoa Bay, but on approaching the African coast a violent storm was encountered, in which she sprang a leak and was otherwise so much damaged that Skipper De Freyn resolved to put into Delagoa Bay to refit. He cast anchor there on the 3rd of May, and found that nothing was to be had except from his own resources.

    The Portuguese fort at Lourenço Marques had been destroyed by two French frigates in October 1796. The captain and garrison of eighty soldiers were obliged to retire into the back country, and they were then living in great discomfort and anxiously waiting for a vessel to come and take them away.

    There was a whaling ship named the Hope, with a crew of twenty-four men, lying at anchor, and flying the American flag. With the officers of this ship De Freyn opened a friendly intercourse, and after a short acquaintance he informed them that he intended to try to communicate with the farmers of Graaff-Reinet from Delagoa Bay, but if he could not do so he would proceed to Algoa Bay as soon as his vessel was repaired and he had taken in wood and water.

    This divulging of his business was fatal to his mission, for the Hope was really an English ship, and was only flying the American flag as a ruse.

    The Haasje went some distance up a river, to the territory of a chief named Kapela, where her cargo was landed, and she was then hove down to be repaired. On his arrival Skipper De Freyn engaged a black man to go inland with a letter addressed to the farmers of Graaff-Reinet, and while his vessel was being repaired he set out in person to try to make his way to them, but after three days’ travel was obliged by the attitude of the natives to return. A day or two later a Portuguese vessel arrived in Delagoa Bay to remove the distressed people.

    From her the master of the Hope, got assistance in men and guns, and then proceeded up the river to attack the Dutch. The Haasje was so far ready for sea that she was afloat in the river with six pieces of artillery in her hold, when a native brought a report that the English were approaching with hostile intentions. De Freyn at once sank his vessel, and prepared for defence on shore, where all the cargo —except the six guns— was stacked up and covered with sails. On the 28th of May the English and Portuguese attacked him, but a party of Kapela’s followers came to his aid, and enabled him to resist for some time. In the end, however, he was beaten, and the English got possession of the two fieldpieces which were on shore and twenty-two thousand eight hundred pounds of gunpowder. The remainder of the cargo was plundered and carried away by the natives while the skirmishing was going on. The Haasje was got afloat again, and Alexander Dixon, chief officer of the Hope, with a prize crew of five men, brought her to Simon’s Bay, where she arrived on the 11th of August.

    De Freyn and some others were left behind.

    [De Freyn, in his deposition, says that the English and Portuguese refused to make prisoners of the pilot Willem Sluyter, a mate named De Moor, and himself; but abandoned them and some Indian seamen in the K—-r country. Alexander Dixon, in his report, states that the master of the Dutch brig and two of the mates escaped inland.]

    After vainly trying a second time to make his way to Graaff-Reinet, the skipper and his companions returned to Lourenço Marques, and obtained passages to Table Bay in some whalers that put in shortly afterwards.

    On his arrival at Capetown De Freyn entered a protest against the seizure of the Haasje by the crew of a vessel not provided with letters of marque, and in a neutral port belonging to a sovereign who was not at war with the Batavian Republic. But his protest was of no avail. He was arrested and sent to England, where he remained in confinement as a prisoner of war until March 1800, when he was exchanged.

    Nou sê jy my: hoe de donder moet ek ‘n Wikipedia-artikel oor bogenoemde skryf? Die bronne verskil dan soos dag by nag!

    Maputo kon vandag Afrikaans gepraat het!

    Maar wat het al bogenoemde met die prys van eiers uit te waai? Wat het dit met taal te make? Wat het dit met Afrikaans te make?

    U sien, meneer, mevrou, doktor, professor emeritus, die volgende paragrafie word effe gesensureerd aangehaal uit die “Verslag van de door den Capitain ter zee Joh. de Freijn ondernomen expeditie naar Cabo de Goede Hoop met de pakketboot ‘het Haasje’, in dato 13 November 1801”, toe De Freyn op 4 Mei 1797 anker in die baai gooi, soos oorgeskryf staan in De Gids:

    Wij kregen des nachts eenige K—-rs aan boord, welke de Hollandsche taal spraken, en betuigden dat zij onder het Hollandsch gebied hoorden.

    Onmoontlik!

    Mens, ons praat van byna 67 jaar sedert die Hollanders met bourommel op die skepe daar weg is! Het die Hollanders dan binne bykans tien jaar op hul lappie Mosambiekse aarde so ‘n groot permanente blywende indruk gemaak? Indien wel, het die Hollanders meer as net ‘n fondasie vir ‘n fort gelê. Daar was ook die fondasie vir taal gelê. En daardie taal sou sonder enige twyfel Afrikaans geword het.

    Maar werklik? ‘n Blywende indruk vir 67 jaar? Jy speel seker?

    Lewensverwagting?

    Neem nou eers die plaaslike bevolking se lae lewensverwagting in ag.

    Sou die lewensverwagting in Mosambiek beter lyk as die 40 jaar of minder onder die Indiane, vir ‘n duisend jaar lank? Ek wys maar hier op die opgegraafde skelette van 1 400 individue in Amerika, wat byna almal aan jig en slegte tande gely het; een skelet van ‘n 20-jarige het soos ‘n 60-jarige van vandag daar uitgesien (Benesch, 1990:276).

    Gedenk ook aan 1909, toe Armand Ruffer selfs in die niere van twee mummies uit die 20ste dinastie van Egipte (1250 – 1085 v.C.) verkalkte eiertjies van die bilharziaparasiet gevind het (J. Thorwald, 1979 (1962), Oude geneeskunst, p. 35). Ek vra jou, met malaria, bilharzia, swartwaterkoors, slaapsiekte… sou dit in Mosambiek enigsins beter in die 1700’s gelyk het? Ek glo nie.

    Dus, met hierdie betreklik lae lewensverwagting, is dit dan genoeg tyd om die nut van ‘n vreemde taal in te sien, van so ‘n aard dat jy dit aan jou kinders sou oordra as jy dit nooit self weer sou gebruik nie?

    Taalnut?

    So het ek al baie familielede en kennisse (onder die ouer garde) aangehoor wat Duits op skool gehad het, maar dit beslis nie vir hul kinders selfs aangemoedig het om te leer nie, bloot omdat hulle geen boeke of internet of DVD’s in Duits in Suid-Afrikaanse boekwinkels of leefwêreld in, sê nou maar, die 1980’s en tevore gekry of geken het nie. En, as gevolg van hierdie afgeslote wêreldjie, dus ook geen nut of waarde daarvan kon insien nie. Hierdie wêreldjie ken net Engels en ‘n bietjie Afrikaans, so waarom jou dan enigsins bemoei om Duits te leer?

    Nou, iemand wat in Mosambiek in die 1700’s, in hierdie geval gelukkig genoeg was om 10, 20, 30, 40 jaar tevore Hollands te kon gebruik, maar nie weer ‘n Hollander voor sy oë gesien het nie… waarom sou jy dit aan jou kinders oordra, as jy kon? Veral as jy self nie die grammatika behoorlik onder die knie het nie? Daar moes dus ‘n ander wortel voor die neus wees. Soos dat jy jou en jou stam as meer beskaaf beskou as die ander omliggende stamme, deur daardie taal voortaan as jou moedertaal aan te neem of ten minste op ‘n manier te besig, of bloot deur die uitlanderstaal goedgesind te wees?

    Tradisie?

    Ek dink maar aan die volgende uittreksel uit La Hollande et la Baie-Delagoa. Dit was kort nadat die Hollanders hul beskerming aan die stamme verseker het en goedkeuring gekry het om daarmee voort te gaan. Onthou, dit was in die vroeë 1720’s. Die Hollandse driekleur-vlag is so tussen die hutte geplant, maar dan gebeur daar ook iets, besonders: die koning van die Tembé ontvang Hollandse epoulette, dra dit fier en trots, en so ook sy opvolger (p. 11):

    Et l’uniforme de la Compagnie, aux épaulettes dorées, adossé au „ grand ” roi de Tembé, mettait le sceau à l’oeuvre , que celle-ci avait entreprise dans ces contrées lointaines. Quand, soixante-douze ans plus tard, White visita le successeur de ce roi, il le vit prendre pour costume gala le même uniforme , et se parer encore des couleurs Néerlandaises.

    Die vere maak duidelik die voël, want raai net wie het daardie selfde Hollandse epoulette na soveel dekades gedra? Daardie opvolger (?) is niemand anders nie as die einste Capella wat Freyn persoonlik ontmoet het! Dit staan so in William M. White se boek, Journal of a Voyage [Inhabitants of De Lagoa Bay] (1800, wat handel oor die jaar 1798!):

    He [Capelleh] wore at this time the naval uniform of the Dutch East India Company (green and white) with two gold epaulets, cocked hat, with the national cockade, which I told him “was the most infamous badge that could be worn by a king”, and red breeches.

    ‘n Mens staan verstom oor die tradisie wat so goed behoue gebly het.

    Maar wat nou van die gewone mense en taal? Hoe vinnig kan iets verleer word? Hoe vinnig kan iets vergeet word?

    Nou ek het al by ‘n vorige geleentheid uit Sabine Kuegler se boek Dschungelkind (2011 herdruk; 2005) aangehaal, maar ek sal dit net gou weer doen, om vir jou te wys hoe gou kennis kan uitsterf.

    Die skryfster het as Duitse sendelingsdogter in die 1980’s op ‘n eiland naby Indonesië grootgeword wat vir jare lank gebuk gegaan het onder stamoorloë (met stokke en spiese). Haar vader het spesifiek die Fayu-stam bearbei, wat op daardie stadium geen lees- of skryfkultuur geken het nie. Haar boek is tot rolprent verwerk. Sy skryf onder die hoofstukopskrif ‘Rückwärtsgang’ (bl. 284-285):

    Man weiß, dass ein Volk vom Aussterben bedroht ist, wenn das Wissen nicht von Generation zu Generation weitergegeben wird. Ich kann es heute noch nicht fassen, dass kein Fayu uns von den weißen Menschen erzählt hat, die in den 40er Jahren zu ihnen gekommen waren; die Erinnerung an jene Holländer war in »unserer « Fayu-Generation offensichtlich bereits verloren gegangen.

    Es ist ja nicht so, dass sie keine Zeit gehabt hätten, einander Geschichten zu erzählen. Stundenlang saßen die Männer zusammen, erzählten von der Jagd oder vom Krieg oder sprachen lange Zeit kein Wort. Auf diese Weise geht das besondere Wissen, das ein Mensch sich zeit seines Lebens erarbeitet hat, verloren. Die nächste Generation muss wieder ganz von vorn anfangen. Langsam vergeht auch das Verlangen nach Wissen überhaupt, und alles, was bleibt, ist das Überlebensnotwendige.

    […]

    Ich werde hin und wieder darauf angesprochen, ob es denn nicht besser gewesen wäre, wir hätten diese »glücklichen Wilden« in ihrem Paradies in Ruhe gelassen, um sie nicht schlechten Einflüssen auszusetzen.

    Ich frage dann zurück, was es denn wohl für ein Paradies sei, in dem die Menschen einander abschlachten, weil sie in selbstzerstöririschen Traditionen gefangen sind? In dem Kinder tagtäglich in Angst und Schrecken leben?

    Overgesetsynde:

    ‘n Mens weet dat ‘n volk op die randjie van uitsterwing staan as kennis nie van geslag tot geslag oorgedra word nie. Dit gaan nou nog my verstande te bowe dat die Fayu ons nie van die blankes vertel het wat in die 1940’s by hulle aangekom het nie. Die herinneringe aan daardie Hollanders was vir “ons” Fayu-geslag duidelik lankal reeds verlore.

    Dis nou ook nie asof hulle nié die tyd had om stories te vertel nie. Urelank kon die mans bymekaar sit en jag- of oorlogstaaltjies uitruil, of dan weer vir ‘n lang ruk in stilte saam deurbring. Die besonderse kennis wat ‘n mens deur sy lewe opgedoen het gaan sodoende heeltemal verlore. Die volgende geslag moet dan maar weer heeltemal van voor af begin. Stadig maar seker is ook die dors na kennis net nie meer daar nie, en al wat oorbly is maar net die noodsaaklike ter oorlewing.

    […]

    Ek word so dan en wan gevra of dit nie beter sou wees om die “gelukkige barbare” in hul paradys eenvoudig net met rus te laat om hulle van die slegte [Westerse] invloede te weerhou nie.

    Dan stel ek die teenvraag: watse soort paradys is dit waar mense mekaar oor en weer uitmoor, terwyl hulle vasgevang sit in hul eie selfvernietigende tradisies? Waar kinders elke dag in vrees en bewing moet lewe?

    Twee jaar is net-net genoeg tyd vir ‘n nuwe geslag om Hollands, hoe skeef en krom ook, aan te leer. By wie sou hulle dit aangeleer het?

    Meer Hollandse skepe aan die baai?

    Ek glo die kans is veel groter dat die Hollanders meermaal die beskutte inham van Maputo-omgewing besoek het as wat ons aanvanklik gedink het.

    In die Algemeen Handelsblad van 13 Junie 1887 word kortliks melding gemaak dat die Nederlanders selfs vroeër as die Portugese in die gebied grond van die inheemse stamme gekoop het (dit weet ons nou reeds). Aan die linkeroewer van die Delagoarivier is die fort toe gebou (soos ons op die vergrote kaart op die Nederlandse Wikipedia-artikel kan sien) en sade uit die Kaap en Batavia is in die Kompanjietuin aangeplant, sodat daar genoeg voer vir die vee kan wees. Met alles word geëksperimenteer: die wynstok, medisinale plante, rys en tabak, en maar effens ongenuanseerd en beslis teenstrydig met die eerste hofie van hierdie PRAAG-artikel: “weinig medewerking werd ondervonden van de zusterkolonie aan de Kaap”. Die werklikheid is, die Kaap kon nie veel doen nie, want vryhandel was daar nie; die Here Sewentien in Amsterdam was in feitlik alles die remskoen. Volgens Neem uit die verlede (bl. 93) is die ekspedisie van Francois de Cuiper ook wel deur die Kaapkolonie befonds.

    Maar hier volg die heel insiggewendste deel van die koerantberig, dis nou nadat die Hollanders in 1730 daar weg is:

    Na dien tijd, werd deze plaats afwisselend door Hollandsche en Portugeesche schepen bezocht en zoo verbleef de bemanning van het Hollandsche schip De Naerstigheid, welk schip, ten gevolge van geleden schade moet worden verlaten, hier van 1757 tot 1759.

    Dit is byna 30 jaar nadat die laaste Hollanders daar weg is, en byna 40 jaar voordat De Freyn sou opdaag. Maar weer: is dit werklik genoeg tyd om Nederlands te praat en die nut daarvan in te sien, as ons De Freyn se inskrywing wil glo?

    Teenvraag: waarom net by een skip bly?

    Die moontlikhede

    As die VOC nie so gou tou opgegooi het nie, of by die Fort elke jaar ‘n paar beddings malvas laat aanplant het, dan is ek vas daarvan oortuig dat Fort Lijdzaamheid op die lange duur beslis die hele suide van Mosambiek reeds binne ‘n bestek van 100 tot 200 jaar heeltemal kon verafrikaans het. En hoe lank voor die Boererepubliek en Suid-Mosambiek sou saamsmelt?

    Was dit nie vir die malaria en ander pessiektes nie, en die lang wag op die “wondermiddel” DDT en moderne geneeskunde nie, dan sou genoeg Burgers in die gebied die hele politiek vandag buitendien anders laat uitsien het.

    Anders as die Portugese wat in die 1970’s teruggeroep word, sou die nuutgewortelde Afrikaners summier met die nuutste opskuddinkie weier om te trek. Veral as ons agbare ministers van Apartheid Suid-Afrika ‘n strandhuisie of twee daar het, en/of ‘n argeoloog-kleinnefie het wat munte in die louwarm waters uitduik.

    Landmyne? Waarvan praat jy? Die hond s’n?

    ‘n Verenigde front sou gevorm word wat die latere Kommuniste stert tussen die bene terug na Sowjet-Rusland of Kuba deporteer (teregstelling sur-le-champ sou eintlik die edeler opsie wees, weet ons vandag). Boonop sou hernieude politieke stabiliteit, rekordvinnige infrastruktuurontwikkeling, die landswye geletterdheidsvlakke beslis hoër as die byna 30% van die vroeë 1970’s (vergelyk Kerry Swift, 1974, Mozambique and the future, bl. 42), en ekonomiese opbloei deur stinkryk sakemanne ‘n inval van ISIS vandag godsonmoontlik laat lyk het. Inderdaad sou Sun City vandag eerder aan die Mosambiekse kus gebou wees as in die voormalige Bophuthatswana. Want wié sou so onnosel wees om in die Kaap of in Durban of in ‘n wordende stowwerige halfwoestyn te gaan vakansie hou, vra ek jou?

    ‘n Mens sou dan in ‘n zeppelin wat lui-lui oor die stadskim skeer, skemerkelkie in die hand, oor die baai kon uitkyk. En net voor jy die suikerrand na jou lippe bring, iets terloops aan jou metgesellin prewel van “die speelplek van die rykes”.

  • Suidpunt: Afrikaanse wetenskapsfiksie (onderhoud met Machiel Viljoen)

    Suidpunt: Afrikaanse wetenskapsfiksie (onderhoud met Machiel Viljoen)

    Welkom in die toekoms!

    Meneer Machiel Viljoen is die webmeester van Afrifiksie.com, ‘n webwerf, ook ‘n kuierwerf, wat hul beywer vir die uitbou van die Afrikaanse wetenskapsfiksie en fantasie.

    Ek het in 2020 aan hom ‘n paar vrae gestuur, en op Nuwejaarsdag sy vrae terug ontvang. Sommer slaggereed om 2021 op die regte manier aan te pak.

     Vraag 1

    Suidpunt: Ek wil u graag bedank vir hierdie onderhoud, maar ook vir u onderhoud van Afrifiksie.com as webmeester. Dink u daar behoort meer sulke, wel, “bewonderaarsklubs” of eerder “drukgroepe” te wees wat verskeie Afrikaanse genres moet bevorder? Want as mens nie jou mond oopmaak nie, as jy nie oop gesprekke voer nie, as daar geen diskoers is nie, dan kan daar mos onmoontlik nie ontwikkeling wees nie? Ek het op Telegram onlangs met ‘n Belgiese medewerker op Wikipedia gesels, en blykbaar het jy net twéé (2) mense nodig om ‘n organisasie te registreer in “Belgenland”.  Dis ‘n dwarsklap vir die Afrikaanse mentaliteit dat daar ten minste 1 000 mense moet deelneem voor dit ‘n sukses is, en daar ‘n konstante groeiende ledetal moet wees. Eenmanorganisasies het skynbaar groter slaankrag as ‘n reuse-organisasie van 200 000 lede waar één man of vrou in elk geval al die werk moet doen! Dit gebeur maar te dikwels: “ag, iemand anders sal die werk doen, ek is oorbodig”. En so lyk die resultaat as die ander 199 000 ook so begin voel. Ek meen maar as Christen: as ‘n eenmanorganisasie soos OGOD manalleen die hele land se tradisioneel Christen-staatskole op hulle agterpote gehad het, wat kan mens met dieselfde verwoede ywer nie alles uitrig om Afrikaanse kuns en kultuur uit te bou en te bevorder nie?

    Machiel Viljoen:

    Ek sou wetenskapfiksie, in die besonder in Afrikaans, nòg kuns nòg kultuur noem. Behalwe vir een of twee uitsonderings, is die wetenskapfiksie in Afrikaans maar baie ongeslaagd in terme van ‘n literêre bydra. En as mens in ag neem hoe uiters min daarvan oor tyd in Afrikaans die lig gesien het, sou mens dit kwalik as deel van ons kultuur kon sien.  Dis eintlik relatief ongewoon.

    Tog dink ek nie dat Afrikaanse skryfwerk eintlik swaar kry nie.  Daar is baie boeke wat te voorskyn kom, maar dis natuurlik hoofsaaklik in vertakkings wat bekend is vir sukses, soos misdaad, romantiese werke, avontuur, ens.  Maar iets soos ‘n hygroman is self maar redelik seldsaam en die verhale daarin vervat is dikwels so ongeloofwaardig dat dit ook net sowel saam met wetenskapfiksie gegroepeer sou kon word. Die vraag is egter of mens dit moet probeer verander (aanmoedig) aldan nie?

    Ek het nie regtig ‘n sterk mening daaroor nie – ek twyfel of meeste van die vertakkings enigsins hulp nodig sou hê.  Wat wetenskapfiksie anders maak as baie van die ander velde, is die aspek van terminologie.  ‘n Persoon sou die mees verbeeldingryke hygroman kon skryf wat alle grense sou verskuif, sonder dat ‘n enkele woord in Afrikaans sou ontbreek om uitdrukking te gee aan die gebeure wat in die storie verwoord word.  Maar wat van wetenskapfiksie?  Terminologie is ‘n wesentlike probleem.

    Afrikaans beskik oor vele vakwoordeboeke en tegniese woorde bestaan geredelik – maar selfs die erkende korrekte woord is dikwels (veral deesdae) vreemd vir mense omdat dit, basies weens luiheid van Afrikaanse sprekers, in onbruik verval (ten gunste van die Engelse term).  En dan is daar natuurlik nog daardie stel woorde wat nie eers tegnies van aard is nie– woorde wat skrywers van wetenskapfiksie uitdink maar wat bloot fiktief is.  Iets soos ‘n wringenjin uit Star Trek of die denkbeeldige en kwansuis uiters skaars materiaal “unobtainium” uit Avatar – woorde wat nie eers regtig as tegnies bestempel kan word nie want dit bestaan bloot in die wêreld van wetenskapfiksie.  Maar eens dit in Engels (byvoorbeeld) geskep is, sou ons ‘n ooreenstemmende woord in Afrikaans daarvoor benodig indien dieselfde idee in ‘n Afrikaanse verhaal benodig sou word.

    Om die probleem van terminologie te illustreer, vra jouself af hoe ons reg sou kon laat geskied, in Afrikaans, aan iets soos die volgende…

    “Ensign, why did the bulkhead collapse?

    Sir, the warp matrix destabilised causing a flux overload in the plasma conduit that caused a breach in the structural integrity of the containment field.”

    Dis definitief nie onmoontlik om te vertaal nie, maar mens gaan regtig moet sit en mooi daaroor nadink – en dit dan waarskynlik ‘n paar keer oorskryf voor dit in vloeiende Afrikaans leesbaar kan raak op só ‘n manier dat die leser dit nie self drie keer hoef te lees voor hý dit verstaan nie.  En dít, tot ‘n groot mate, het ons genoop om ‘n werf op te slaan.  ‘n Plek waar mense kan aanklop vir hulp en verwysing. En waar daar self skeppend opgetree kan word deur ‘n bydra te maak tot die kleurvolle wêreld van fantastika of tot die taal self deur woorde te toets onder lesers en dalk te vestig.

    Onder Gerhardus Thompson en sy vrou se leiding het die eerste wetenskapfiksiewoordeboek die lig gesien.  Afrifiksie is tans besig om daardie woordeboek te hersien en uit te brei met inagneming van moderne verwikkelinge in die internasionale landskap van die spekulatiewe fiksie genre.

    Die bedoeling van Afrifiksie is nie om ‘n bewonderaarsklub of drukgroep te probeer wees nie, dalk eerder ‘n uithangplek vir entoesiaste en diegene vir wie dié gogga gebyt het – dit het natuurlik ander nut ook.

    Vraag 2

    Suidpunt: Nou gaan ek minder diplomaties wees. Ek is bekend daarmee dat Afrifiksie in die lewe geroep is om onder andere aanvanklik as afsetgebied vir Thompson Boekdrukkery te dien, waarna ‘n gemeenskap daaromheen ontstaan het. Maar toe ek in 2008, dis nou in my matriekjaar, begin soek het na ‘n Suid-Afrikaanse wetenskapsfiksieklub, toe kom ek op SFFSA se webwerf af. Om die minste te sê, ek dink die ontstaan van Afrifiksie is om presies dieselfde geldige rede waarom PEN Afrikaans en PEN South Africa afsonderlik hul ontstaan gekry het. As mens praat van “Suid-Afrikaanse literatuur” word elke teks blykbaar net vir één taal ingepalm. En dis Engels. En basta! Dat daar toe ‘n afsonderlike Afrikaanse webwerf op die been sou kom is vir my nou maar net die noodwendige gevolge. Of dink u Afrifiksie is maar net suiwer desentralisering en spesialisering van ‘n spesifieke taal, by name Afrikaans?

    Machiel Viljoen:

    Ek hoop regtig dat ek die vraag reg verstaan – ek twyfel half.  Dit kom voor of daar ‘n sub-teks is wat ek nie presies insien nie.  Kom ek antwoord so ‘n bietjie in die algemeen.

    Afrifiksie poog nie om die enigste platform te wees in hierdie veld nie.  Ons glo dat ons ‘n plek het in die veld van fantastika, maar ons weet dat ons te klein is om aan álle aspekte van hierdie veld reg te laat geskied – ander wat wil deelneem is dus welkom.

    Ons het byvoorbeeld by geleentheid probeer, as ‘n proefneming, om ‘n oop gesprek te huisves op die Afrifiksie platform vir mense wat met mekaar wil praat en idees wil deel.  Wat ‘n mislukking!  Aanspreeklikheid blyk toe ‘n groot probleem te wees en dit het byna ‘n voltydse polisieman geverg om die gesprek te sensoreer.  So, indien iemand kans sou sien daarvoor om so ‘n gespreksplatform beskikbaar te maak vir dié doel, sou Afrifiksie dit heelhartig ondersteun.  Ons het geen ambisie om ‘n monopolie in hierdie gebied te hê nie.  Maar in dieselfde asem moet ek sê dat ons dinge voortdurend uitbrei, leemtes probeer vul en poog om relevant te bly vir almal wat belang het hierby.

    Vraag 3.1.

    Suidpunt: Afrifiksie se Kompetisie 2020 loop al lank. Dit moet 100 bladsye wees en moes voor 16 Desember 2020 ingelewer wees. Die wenner word einde 2021 aangekondig, nadat die hele paneel elke storie deurgelees het. Nou van die voorwaardes is dan ook:

    Soos altyd in vorige jare moet daar weggebly word van enige Engelse of anglisistiese terme, en die geleentheid moet juis gebruik word om goeie nuutskeppinge te vorm waar goeie Afrikaanse woorde nie bestaan nie.

    Ek weet daar is ‘n wet van die Meders en die Perse êrens in Die Afrikaanse Skryfgids opgeneem dat jy nie twee tale op dieselfde blad mag gebruik nie, omdat dit glo die leser vervreem, maar …

    O, ekskuus, hierbo staan slegs “Engels” en “Anglisismes”. Dis goed so. O, maar wat is dit hierdie:

    Deelnemers moet poog om sterk en oortuigende karakters te bou wat die Afrikaner se karakter en kultuur uitbeeld, met funksionele en praktiese dialoë tussen karakters. Brabbeltaal en uitheemse woorde moet ten alle tye vermy word. (my beklemtoning)

    Ek wil gou eers hierby stilstaan.

    Die Afrikaner dra al so swaar aan die etikette op sy reistassie, ek wonder of hy nog weet wat hy is. Party beskou hom as ‘n geharde pionier, ‘n baanbreker, ‘n wegbereider, ‘n boer. Vir ander is hy half verdierlik, soos op een T-hemp by ‘n informele stalletjie staan: “The toughest breed on earth”, met die beeld van die gelyknamige beesras daarby. Hy was al die dienskneg van sy/haar deurlugtige majesteit van Brittanje, vir die Dertigers die stamgenote van die Hollander en inherent dus by uitbreiding deel van die Groot-Nederlandse gedagte. Vir ander was hy die slagoffer en randeier van die Britse Imperialisme en hovaardigheid. Vir ander, die ekonomiese katalisator sedert 1948. Vir die Marxiste is hy sonder twyfel die onderdrukker, tegelyk die melkkoei en parasiet, die simbool van pynbesorging in die geskiedenis; ‘n las, ‘n steen des aanstoots wat uit die geskiedenisboeke so gou doenlik moet verdwyn. Terwyl die Sestigers probeer uitreik het na die Franse denkrigtings, op ‘n grand tournée in Europa, op soek na ‘n alternatiewe identiteit as wat die Dertigers, Veertigers en Vyftigers (met kontreikuns, dorpsheid, die wrede stad, plaasromans, ens. ens. ens.) hul dit voorgestel het, verwerp die Tagtigers hierdie Eurosentrisme en kruip soos ‘n slak in hul dop weg in ‘n bekrompe wêreldjie; nee, die Afrikaner is net nog ‘n “witboy in Afrika”, met die gevolg dat die letterkunde:

    ‘n sekere elegansie verloor vir ‘n brute en verwarde herwaardering van prioriteit in die Suider-Afrika waarin ons woon. – Jan Rabie, Parys se Sestigers – De Kat, September 1988 (Uit: Buidel. 1989. bl. 52).

     

    Vir gulsige ondernemings is die Afrikaner kleingemaak tot blote onversadigbare konsument, ‘n kontantmasjien sonder identiteit. Vir die groot monistiese mediahuise bestaan die struikelblokbegrip nie eens nie, nee, die Afrikaner moet in die Suid-Afrikaanse massa opgeneem word; dus, poef!, verdwyn. Of, maar bloot ‘n verlengingstuk bly van die reeds gevalle Pax Americana, met Suid-Afrika as die 51ste staat van die Verenigde State van Amerika.

    Vir my is die Afrikaner:

    1)      In wese ‘n Europeër van gees wat hom in Afrika, maar ook dwarsoor die wêreld bevind.

    2)      En is daarom, die wettige erfgenaam en deelgenoot in al die kultuurskatte wat strek vanaf so ver wes as Bjargtangar in Ysland (of Azores, ‘n Portugese Eiland in die Atlantiese Oseaan) tot so ver oos as die Diomede-eiland van Rusland. In die EU alleen praat ons dus van 160 kulture. Rusland het op sy eie 190 kulture. Ons praat dus van 350 kulture en geskiedenisse waarin die Afrikanerdeel het (buiten dié kulture wat in die slag van die geskiedenis ondergegaan het).

    3)      As erfgenaam het hy die volste reg om op hierdie intellektuele kultuurskatte aanspraak te maak.

    4)      Omrede die Afrikaner dus so ingelig in hierdie moderne tyd is, veral nog omdat die Europese tale wortelgeskiet het in Suid-Amerika en Afrika, het hy ‘n veel vollediger en nugterder blik en begrip watter tendense en programme wel geslaagd was en wat nie. Ons praat hier ook van die veelkantigheid van die waarheid.

    5)      Met die allergrootste selfvertroue  is hy dus ‘n tussenganger, ‘n agent, ‘n tussenhandelaar, uitruiler van onontdekte inligting en die wetenskap, wat nietemin lojaal bly aan sy eie mense, taal en kultuur. En juis omdat hy die Europese kultuurgoed, sy erfgoed, waardeer, kan hy ook met nuwe oë na sy eie wêreld rondom hom kyk en geleenthede raaksien.

    6)      Wat, omdat hy te besig is om inligting in te win en veronderstellings te ondersoek, nie tyd het vir goedkoop politiek, halfgebakte waarhede, of storietjies oor dwelmmisbruik op die Kaapse Vlakte wat hom in die eerste plek nie aangaan nie (want die sterre en ideale waarna hy streef is te hoog vir sulke banaliteite), of enige andere vorm van nivellering nie. Dis vir die voëls.

    7)      Soos mens ‘n olieboor in die grond sink, ondersoek die Afrikaner die verskillende strata van ontwikkeling, die verloop van die geskiedenis, om ‘n geheelbeeld te vorm, al moet daar teruggegaan word tot by die troon van die Sumeriese ryk en ander oerbeskawings wat tot niet gegaan het. En natuurlik, die boeke in Afrikaans word heel eerste afgestof en krities benader.

    8)      En wat ravemusiek, kleresmaak en Javakoffie aangaan: oor smaak val daar niks te beredeneer nie.

    Wat is u, of Afrifiksie, se definisie van die Afrikaner? Want dit gaan beslis bepaal watter rigting die verhaalgegewe inslaan.

    Machiel Viljoen:

    Sjoe, wat ‘n vraag…!

    Om te begin, ons weet beide dat daar nog nooit werklik ‘n volledige definisie saamgestel kon word vir ‘n Afrikaner (of Boer) nie.  Die SAUK het al werkswinkels hieroor gehou, met min konsensus.  Maar tog het ons almal ‘n idee van wat dit (in die algemeen) beteken.  En ek stem saam met jou siening van ‘n Europese herkoms, maar wat tog ook ‘n sterk aangepaste identiteit, wat uit ervaringe vanuit ons bestaan hier aan die suidpunt ( ) van die vasteland, op ons ingebrand en afgedwing het.

    Enkele dimensies wat dikwels nagelaat word (dalk nie doelbewus nie) uit die beskouing van ‘n Afrikaner, sluit die volgende elemente in:

    1. Die mense hier is nie bloot eks-Europeërs wat lus was vir ‘n verandering nie, maar ‘n groot gros van hulle het gevlug vir hul geloofsoortuigings en het spesifiek ‘n Calvinistiese tipe protestante geloof saamgebring wat in baie gevalle vir geslagte lankin stand gehou was – en soms steeds word.
    2. Dat mense wat bereid was om te vlug op vaartuie wat dikwels nie hul bestemming sou bereik nie, eerder as om bloot te konformeer of voor te gee, hardkoppige wesens is met sterk sieninge wat nie geredelik in ‘n sjabloon van ‘n samelewing wat eenvormigheid beloon, inpas nie.
    3. Dat die unieke omstandighede van die harde bestaan hier onder op die wêreldkaart, ‘n bestaan geverg het wat telkens slegs die taaistes en vindingrykstes laat slaag het.
    4. Dat die wil om as ‘n unieke groep gereken te word, wat afsonderlik is van dié wat steeds in hul lande van herkoms woon, en ook afsonderlik is van inheemse groepe en totaal ander immigrante-groepe, het al sterker geword en het uitgeloop op ‘n eie taal, onafhanklikheid, weerbaarheid, regering, plaaslike oplossings, ens.
    5. Dat hierdie groep, wat ten spyte van talle onderlinge verskille, tog hulself al hoe meer uitgesonder en afgebaken begin beskou het en ‘n groot klomp gemeenskaplike gewoontes as hul eie begin sien het, hulself begin beskou het as ‘n aparte volk met unieke kultuurbesit wat afsonderlik is van die ander – wat derhalwe hul bestaansreg as unieke volk beklemtoon het.

    Daar is egter geen twyfel dat, waar ons as Afrikaners onsself bevind, ons voortgesette bestaan vanuit verskeie bronne bedreig word.

    1. Vir die doel van dié onderhoud is die vernaamste bedreiging die superstratum wat Engels op Afrikaans verteenwoordig. Afrikaans, meer selfs as baie ander tale, het ongelooflik intieme kontak met Engels weens redes soos die feit dat Suid-Afrika ‘n voormalig Britse kolonie was en dat Engels die koloniale taal was wat nooit afgeskaal het in prominensie nie.Ook dat beide van Germaanse afkoms is en dat sinsbou daarom uiters ooreenstemmend is.
    2. Die toenemend eensydig liberale gedagtegang wat die meeste van die hoofstroom en sosiale media, die universiteite, uitsaaiwese, die rolprentwêreld, drukgroepe, ens. oorheers – wat juis protestante christenskap ondermyn.
    3. Die idealistiese en ietwat utopiese siening dat ons hier as ‘n reënboognasie bestaan wat ‘n kollektief verteenwoordig waarbinne daar nie regtig ruimte toegelaat word (in praktyk) vir die afsonderlike elemente waaruit die reënboog saamgestel is nie.(Bv. my Suid-Afrikaanse bank se internetbankwese is slegs in Engels beskikbaar – 11 amptelike tale se voet…)

    In die lig van dié (en ander soortgelyke) faktore, voel Afrifiksie om bydraes te reguleer deur behoudend (vanuit ‘n tradisioneel Afrikaner-waarde oogpunt) te stipuleer en eerder Afrikaans aktief te probeer bevorder.

    Tog wil ek byvoeg dat hoewel ons dié reëls stel, ons nie een keer die afgelope vier jaar enige bydra gediskwalifiseer het nie – ons probeer slegs sekere tipe inhoud ontmoedig.

    Oor die eerste deel van jou vraag die volgende.  Ons kompetisies vind jaarliks plaas, so mense weet natuurlik van die begin van die jaar af om te gaan kyk na wat die vereistes vir die bepaalde jaar gaan wees.  Die 100 bladsye (min of meer) is die kompetisie vir hierdie jaar, maar dis elke jaar anders.  En dis nie altyd geskrewe skeppings nie.  In die verlede het ons al grafiese kuns, rekenaarspeletjies, grimeerkuns, ens. gehad as kompetisies.  Ons is dus in afwagting om te sien wat dié jaar sal oplewer.  Dis terselfdertyd ‘n proefneming om vas te stel waarvan mense hou en waaraan hulle graag sal deelneem…

    Vraag 3.2.

    Suidpunt: Om nou aan te sluit by die vorige vraag:

    Deelnemers moet poog om sterk en oortuigende karakters te bou wat die Afrikaner se karakter en kultuur uitbeeld, met funksionele en praktiese dialoë tussen karakters. Brabbeltaal en uitheemse woorde moet ten alle tye vermy word. (my beklemtoning)

     

    Goed so. Ek hou ook nie van “power bank” nie, ek verkies “kragkassie”.

    Maar met my definisie hierbo nou in gedagte van die Afrikaner, waarom word ander onskuldige (kuns)tale met dieselfde swaard gestraf as Engels? Hoe kan mens byvoorbeeld wetenskapsfiksie skryf as jy nooit met ander groepe of wesens in aanraking kom nie? ‘n Ruimtewese sal sonder twyfel beswaar maak oor sy taalregte wat in die teks verontagsaam word.

    Hoe skryf ons oor Afrikaners in ‘n vreemde land of tyd? Ek sou dink dit is nie die rustige skink van moerkoffie op die agterstoep nie, maar juis in die vreemde in wat die eie op sy beste benadruk. Wanneer jy op jou eie bene moet staan en sin maak van hierdie “vyandelike omgewing van die vreemde”, dan is jou hele verwysingsraamwerk waarmee jy grootgeword het jou metgesel. Jou enigste metgesel.

    Die Thompsons self was tog in die Verre Ooste? ‘n Mens sou dus byvoorbeeld meer Oosterse bewoording verwag uit hul pen, veral met die stutbalke of iets soortgelyk van die besonderse argitektuur.

    Of mens weet teen dié tyd dinge verloop aansienlik vinniger as jy “xiāngshuǐ”  (reukwater) in die Chinese winkel op jou Afrikaanse dorp beleefd gebruik. En terwyl die winkelier deur sy negosieware rondkrap, sien jy daardie snaakse artefak teen die muur raak…

     

    En hoe gemaak met ‘n Afrikaner wat in Rusland sit? Sekere woorde, soos prof. T.J. Haarhoff al meer bepaald oor Latyn gesê het, is eenvoudig net onvertaalbaar en dan word dit maar leenwoorde of lompe omskrywings.  In Russies tref ons die woord (аврал) “awral” aan. Dit is op sy eie ‘n leenwoord uit die Hollands “overal” (volgens die Russiese Wiktionary) of Engels “overall” (volgens die Russiese Wikipedia) wat ‘n noodkreet op ‘n skip was in krisistyd.  Almal moet dan orals inspring. Nou het die definisie ‘n nuwe bybetekenis: dit is, weens swak ekonomiese beplanning, wanneer daar ‘n tekort of agterstand ontstaan en spesialiste of ‘n taakspan inderhaas nou moet inhaal daarmee.  So ‘n woord het ons eenvoudig nie in Afrikaans/Nederlands of Engels of Duits of Frans nie, en ek weet regtig nie hoe mens so ‘n omvattende begrip kan munt nie. Veral nie ‘n begrip wat presies dieselfde twee betekenisse saamvat soos in Russies nie.

    As mens in die hinterland van Transvaal is, gaan ‘n boorling doer op die platteland ‘n rapsie meer geneig wees om ‘n paar woorde uit ‘n Nguni-taal te leen, veral wat binne ‘n tradisionele kraal gebeur (vergelyk byvoorbeeld wyle H.S. van Blerk se Gotiese boek, Braakland van die Bose). Hier is weer sprake van ‘n lokale kleurtjie. Al sit ek in die Overberg en nies in die winter van die gifgeel kanolalande, is my kop daar êrens in die modderkleihut daar vêr.

    Net so sal die vermaarde argeoloog tog sekerlik nie die geleentheid laat verbygaan om met soveel panache en flair sy Franse of Italiaanse geleerde woordeskat te laat uitwoed om sy kwetterende metgesel op sy neus te laat kyk nie: u moet weet, hy is immers ‘n geleerde man!

    Ander kere, soos dr. Dan Roodt in Moltrein maak (bl. 69-70), praat twee vreemdes in Parys met mekaar in Frans totdat die een sê, “mais je suis sud-africaine, je viens du Cap” en die ander “C’est pas vrai! Moi aussi! Je viens de Pretoria”, gevolg met die vraag: “Jy is nie dalk boonop Afrikaans nie?” Van toe af slaan hul albei in hul moedertaal, Afrikaans, oor.

    Ons gebruik deesdae Google Translate en ander vertaalprogramme soos Reverso.net as ons vreemde tale teenkom.  Persoonlik voel ek dit is nie meer die 1990’s nie. Ek voel eintlik uiters gevlei as ‘n skrywer my met ‘n ander taal onkant betrap, want die boodskap word uitgestuur: “liewe leser, ek het so ‘n hoë dunk van jou, hier is ‘n hele paar eksotiese sinne in [enige Oosterse dialek] vir jou om mee te speel vir ekstra leesplesier”.

    As mens die eksotiese woorde baie, baie spaarsamig en sorgsaam soos speserye sou gebruik (nie te veel nie!), kan mens dan net ‘n voetnota byvoeg? Of ‘n glossarium agter? In Peter Berling se boekie van 1 278 bladsye (Der Schwarze Kelch: Roman) word 64 bladsye afgestaan aan “Anmerkungen”. Ek bedoel nou as mens graag wil begin voorberei vir die volgende kompetisie in 2021?

    Machiel Viljoen:

    Jy maak ‘n goeie punt, Suidpunt – ek kan insien dat dit ‘n teks kan bevorder en selfs optower.  Dit was egter nog nooit ‘n faktor gewees in enige inskrywing nie.  Deelnemers wil nóóit (ons ontvang dikwels navrae juis oor dié saak) ander tale gebruik nie.  Alleen maar Engels.  En dit gaan nooit oor speserye nie, dit gaan áltyd daaroor om ‘n gesprek te laat klink “soos dit daagliks op straat gehoor word sodat die leser makliker daarmee kan assosieer” – asof iemand dink dat mens nie reg sou kon verstaan as dit maar bloot in regte Afrikaans sou wees nie.

    Die ander moontlikheid is dat iemand juis ‘n Engelse karakter in ‘n teks wil voorstel.  In Deon Meyer se onlangse werk, Koors (hy skryf nie veel wat as wetenskapfiksie bestempel kan word nie, en dié een is so op die drempel), is die Engelse teks talle bladsye lank (ek sou raai amper die helfte van die ganse boek).  En natuurlik kan elke Afrikaanse persoon dit lees en verstaan (ek twyfel of elke Engelse persoon dit sou kon lees en dit ook verstaan), maar waarom? In so ‘n soortgelyke Engelse teks, indien die skrywer etlike bladsye sou wou deurgee waar iemand in Russies, Duits of Afrikaans aan die woord sou wees, sou die vreemde taal eenvoudig vir die leser in Engels geskryf word en bloot met aanhalingstekens of in kursief aangedui word – dis immers dan tog ‘n Engelse boek.

    En die Engels voeg min by tot die begrip of konteks van die verhaal of die dialoog.  Tewens, wanneer van die vroeëre Afrikaanse boeke uit die wetenskapfiksieboekeskat gelees word, is dit nie net heerlik om nie ‘n énkele Engelse woord te sien nie, maar verfrissend om te sien hoe skrander die skrywer die taal aangewend het om nie net die idee oor te dra nie maar ook om die leser in staat te stel om die omstandighede te visualiseer.  Baie moderne Afrikaanse skryfwerk onderneem om ‘n Engelse sin, woord-vir-woord na Afrikaans om te skakel – deur nie eens aan die woordorde te torring nie (amper ‘n tipe transliterasie). Ons samelewing het verander in mense wat in Engels dink deur Afrikaanse woorde te gebruik (of wat Afrikaanse woorde gebruik om Engelse sinne meer te vorm) – en hoe jonger die skrywer, hoe meer algemeen raak hierdie verskynsel.  In ‘n gesprek sou dit soms gevra word wat die Afrikaanse woord vir ‘n sekere Engelse woord is – die werklikheid is dat daar dikwels nie ‘n gepaste woord as sodanig is nie, maar eerder dat die sin verander behoort te word om ‘n dienooreenkomstige Afrikaanse weergawe van die Engels te wees.  Hierdie punt kom duidelik na vore wanneer ‘n Engelse teks vergelyk word met een wat deur ‘n vaardige Afrikaanse vertaler oorgesit is – die sinne se konstruksie verskil, en selfs die paragrawe se samestelling sien anders daaruit.

    Daar is ‘n reuse verskil tussen ‘n storie optooi met vreemde woorde of frases hier en daar, en die taal bloot swak en onsuiwer gebruik.  En dis die tweede van dié twee moontlikhede waarteen ons gekant is – nie die eerste nie.

    So, in opsomming sou ek sê dat ons gerus die reëls kan aanpas vir die redes wat jy aanvoer, maar dat dit kwalik ‘n verskil sal maak aan dít wat ons as inskrywings ontvang.  Ons het nog nooit so ‘n geval gehad of eers ‘n navraag daaroor gekry nie.

    Vraag 4

    Suidpunt: Een van die ouer kompetisievoorwaardes is ook:

    Inskrywings wat enige elemente van godslastering en die uitermatige gebruik van skelwoorde en uitgerekte sekstonele bevat sal onderhewig wees aan diskwalifikasie.

     

    En as mens in Frans vloek? Tel dit ook?

    Nou kyk, ek doen al lank navorsing in my vrye tyd oor sensuur en selfsensuur. Ek kan dus verstaan as mens ‘n boek of verhaal toeganklik en geskik wil maak vir ‘n 12-jarige of ‘n 10-jarige. Want wat het die kind anders om te lees? As mens weet wie die teikenleser is, dan weet mens hoe om dubbelsinnig genoeg te skryf om sowel die kind as die volwassene te vermaak.

    Oor die seks: tensy seker in ‘n langdurige voortplantingseksperiment, in ‘n laboratorium, soos tog so oorbekend in van die ontvoerdes se getuienis op ‘n ruimtetuig in Whitley Streber se boek Communion (of, moontlike drogbeelde, of wensdenkery, of verlange, of growwe fantasieë (?) in Elizabeth Klarer se outobiografie), of ‘n relaas oor ‘n robot-gigolo se doen en late, kan ek ook nie insien wat dit eintlik met wetenskapsfiksie uit te waai het nie.

    Tog, mens het seker ook die nodige diskresie hoe ver mens kan skimp en ogies maak. Anders sit jy met twee verstokte houtbeeldjies op ‘n intrige-skaakbord wat net rondgeskuif word. Daar is geen bindende gevoel of emosie nie.

    Maar bewoording het ‘n sekere betekenis en vir elke mens ‘n ander geladenheid of selfs funksionaliteit, dubbelsinnigheid, trippelsinnigheid, veelsinnigheid, en dit raak al hoe moeiliker vir mens om die punt te bereik waar jy sê: “dit is nou heeltemal onfatsoenlik en oorbodig”. As voorbeeld, laser-arsenaal oorgehaal in albei hande:

    “Kom uit daar, jou tweegatjakkals!”

    “Kom uit daar, jou vervlakste maaifoedie!”

    “Kom uit daar, jou wetter!”

    “Kom uit daar, jou satang!”

    “Kom uit daar, jou bliksem!”

    “Kom uit daar, jou donder!”

    “Kom uit daar, jou poeph–!”

    “Kom uit daar, jou moersk—!”

    “Kom uit daar, jou klein k—!”

     

    Elke woord hierbo roep beslis ‘n ander gevoel op.

    Hoe weet die beoordelaars dus waar om die perke te stel? Of, soos gestel word, moet jy maar net die webmeester kontak as jy onseker is?

    Machiel Viljoen:

    Ek skat so, ja.  Die een ding wat jy duidelik uitwys is dat ons reëls ver van volmaak is.  En ek gee toe dat jy op ‘n tegniese vlak korrek is.  Maar in praktyk is dit nie juis iets waarmee ons veel paaie kruis nie.  Mense wil meestal bloot blatante vuil taal inwerk wat ydellike gebruik, anatomiese terme of seksuele terme (waarvan die F-woord met sy vele wisselvorme natuurlik ‘n gunsteling is) behels – onder die vaandel dat dít is hoe mense deesdae praat.

    Baie skurwe tipe woorde laat ons gewoonlik maar deurglip – d.i. woorde uit die weer, algemene skel- en kras woorde, ens.

    Ek vermoed dat ons maar ‘n algemene verbod probeer plaas omdat dit té tegnies raak om presies elke denkbare kras woord en konteks daarvan te probeer definieer. En baie sou argumenteer dat ons onvermoë om dit behoorlik te omskryf beter hanteer sou kon word deur liewer niks hieroor te sê nie en dit eerder aan die skrywer oor te laat.

    Maar uit wat ons tot nou toe gesien het, sou dit eenvoudig lei tot ‘n versameling verhale waarin daar dikwels growwe misbruik voorkom (dikwels sonder enige funksionele nut of waarde – eenvoudig maar om een van die karakters van die ander te onderskei as ‘n vuil bek) of wat só vulgêr of banaal is dat ons dit sal móét sensor – dink nou maar aan neerhalende verwysings na ras of geslagsoriëntasie wat ook maar deel uitmaak van hierdie kwessie.

    In praktyk sou ons egter, in alle waarskynlikheid, al jou voorbeeldsinne hierbo toelaat behalwe altemit die laaste twee…

    Ons bly nou maar van mening dat vuil taal, soos vele ander vergrype, sonde verteenwoordig wat ons nòg kan ondersteun en verdra, en nòg ons naaste kan toelaat om dit te pleeg en ons platform te gebruik as podium om dit ten toon te stel of ander te beïnvloed.  Selfs die openbare uitsaaier skram weg van dié slaggat, en mens moet hard gaan soek na gevalle waar jou laaste twee voorbeeldsinne op RSG gebruik sou word – selfs tydens ure wanneer 10- of 12-jariges nie sou luister nie.  Nou waarom dan inskrywings oor ‘n ander kam skeer?

    Vraag 5

    Suidpunt: Wie dink u is die varke in die verhaal waarom die Afrikaanse wetenskapsfiksie so ‘n stadige opgang beleef het? Ek verskoon onmiddellik die universiteite, want in my tweedejaar (2010) het ons Afrikaanse wetenskapsfiksie as marginale Afrikaanse literatuur behandel. Die voorgeskrewe werk was C.J. Langenhoven se Loeloeraai en “Die Miljardplaatjies” en “Fofelooi is Sjorsjor” deur P.C. Haarhoff. Dus: is dit moontlik die uitgewers, soos Eben van Renen (2012) al genoem het, wat so uit pas met die leserspubliek se smaak is, die lesers se intellek onderskat, of volgens ‘n bepaalde doktrine moet werk, of so winsgedrewe is om die “laagste gemene deler” (middelmootliteratuur) te soek om die grootste omvang geld in te oes, dat hul selfs die manuskrip van ‘n fantasieskrif soos Harry Potter sou afgekeur het? As dit waar is, lê daar nog hoeveel goeie manuskripte daarbuite wat ons eintlik ontsê is.

    Machiel Viljoen:

    Ek wonder of daar ooit ‘n vark is – ek dink nie eintlik so nie.  Ek dink bloot dat ons (die Afrikaanse diaspora van die Europeërs) onsself nooit werklik deel gevoel het van die ruimtewedloop wat die Verenigde State en die Sowjetunie meegesleur het en wetenskapfiksie daar laat ontplof het nie.  Hier het dit nooit regtig ‘n vername veld geword nie – nie vir skrywers of lesers nie.  Op dieselfde noot, daar is baie min belangstelling by ons Afrikaanses in die veld van superhelde – ons het maar enkele voorbeelde daarvan. Weereens, dis bloot maar (histories) iets wat in die VSA en Japan gebloei het.

    Wetenskapfiksie in Afrikaans was nog nooit (onlangs) iets wat besonder winsgewend was nie.  Amper sonder uitsondering is die skeppers van Afrikaanse wetenskapfiksie bloot entoesiaste wat graag wil deelneem of iets nalaat – hulle is ook gewoonlik amateurskrywers sonder enige opleiding of ervaring in skryfkuns. Kommersiële skrywers vind nie juis wetenskapfiksie ‘n besonder winsgewende vertakking nie, en probeer soms hul hand een of twee keer daarin en fokus dan liewer op ander moontlikhede.

    Maar is dit verkeerd?  Móét Suid-Afrika byvoorbeeld ‘n internasionale bofbal- of yshokkiespan hê wat ons internasionaal kan verteenwoordig, of is dit aanvaarbaar dat enkele skole dit speel en dat dit nie op provinsiale of nasionale vlak bedryf word nie.  Is dit nie maar ‘n geval dat dit bloot die verbeelding van enkeles aangryp wat dan daarby inval nie?  Dalk verteenwoordig wetenskapfiksie bloot maar ‘n breukdeel van die verbeelding van die Afrikaner-samelewing.  Deesdae is daar so baie Engelse wetenskapfiksie (Sci-Fi, Syfy, SF), dat diegene wat daarvan hou dit bloot in Engels lees (want hul kan), en dit sou ‘n daadwerklike poging verg (meer nog as in enige ander vorm van fiksie) om bekwaam te raak in die lees of skryf van sodanige materiaal.

    Ek wens dit was anders, maar die koers waarteen Afrikaanse wetenskapfiksie geskryf word lyk min of meer konstant sedert die ontstaan daarvan – en dit bly ‘n klein deel van die totale aantal gepubliseerde Afrikaanse werke wat oor daardie tyd die lig gesien het. Waarom dan ‘n tipe eugenese toepas om die psige van die Afrikaner te probeer wysig?

    Vraag 6

    Of is dit die lesers wat die varke in die verhaal is? Is die Afrikaanse leser nog nie gesofistikeerd genoeg nie? Die onmiddellike vraag is dan: wanneer gaan dit dan nou eendag regkom?! Dis al 96 jaar sedert Afrikaans erkenning geniet. Of moet ons gelate aanvaar:

    “Maar ‘n volk leer stadiger as ‘n enkeling.” – P.C. Schoonees, Rondom die Woordeboek, 1958, bl. 84.

    Kyk, jy kry mos die mens wat op ‘n fossiel sal afkom (wel, diegene wat nie oopoë daaroor sou struikel nie), afbuk, dit optel, en bloot êrens op ‘n boekrak vir die mooiheid staanmaak om stof te vergader.  Soos die res van sy boeke. Dit is net nog ‘n versamelaarsitem. Hoeveel mense sal ‘n fossielkenner aan die universiteit kontak, ‘n foto of twee stuur, verwys word na ‘n deskundige, om uiteindelik die naam “Australocoelia tourteloti” te wete te kom? En daarna, met die prikkelende nuutverworwe kennis (want die naam ‘Australocoelia’ beteken min of meer Suiderhemel in Nieulatyn) – sal hierdie persoon na https://paleobiodb.org/navigator/ gaan, die einste ‘Australocoelia’ intik, en dan met ‘n skok besef: “Magtig! Hierdie groep is nie alleen in die Karoo, Knysna en Worcester te kry nie, maar daar is ook spore in Suid-Amerika. Die kontinente was een: nog ‘n puntjie vir Alfred Wegener!”. Opeens is daardie stuk nuttelose, nietige, brose brokkie aarde met skulppatrone op in sy kleinigheid van groot en besonder diepe betekenis.  Vastelande word verbind waar telefoonpale oor oseane nie meer kan nie. Daar is ‘n oergeskiedenis wat nou oor onbekende kontinente strek waar ewe onbekende tale en volke vandag wemel en maal. Die wêreld word rond, van soveel verskeidenheid, as maar net die stuk grond aan die voet van die berge waar die ding opgetel is. Die wêreld is skielik groot! So wyd gespan soos die hele sterbesaaide gewelf van die nagtelike suiderhemel…

    Maar vir die leek bly dit net ‘n mooi klip. En dis al wat hy sal bly.

    As mens Martie Preller se boek Hart van Zeebak (2004) lees, en jy kyk na van die ou resensies in die hoofstroomkoerante uit die jaar 2005, dan is dit vir my so duidelik soos daglig dat niemand nog kon insien die teks brul Jungiaanse sielkunde nie. Want die agtergrond is net nie daar nie. Niemand het skynbaar Preller se ander werke of haar kommentaar of skryfgids bekyk nie. En dus kry die boek ‘n swak of middelmatige punt. Mense lees goed te letterlik en kan die boek dus nie na waarde skat of beoordeel nie.  Moet die skrywer dan nou maar ‘n “bylaag” elke keer agterna begin byvoeg vir die onleerbare leke? Dis tog wat Preller gedoen het met In die tyd van die Esob – ‘n Gids (2000) vir haar Sanlam-pryswenner van 1996. Of moet mens so skryf dat die teks steurend “didakties” voorkom, soos daar al van Langenhoven se Loeloeraai gesê is? Of bied wetenskapsfiksie juis die geleentheid vir mense vanaf kleintyd om werklik te leer wat “uitlegkunde”/”hermeneutiek” beteken?

    Machiel Viljoen:

    Ek het nie die vrae vooruit gelees nie (ek antwoord hulle een-een soos ek afbeweeg), so ek sien ek het al gedeeltelik hieraan geraak in die antwoord op die vorige vraag – en in die eerste vraag.  Nietemin, ek dink dis wensdenkery om te dink dat mense (op groot skaal) die moeite sal doen om die nodige woordeskat aan te leer om ‘n vertakking van letterkunde te benut wanneer daardie mense reeds toegerus is om dit in Engels te lees waar daar ‘n feitlik onuitputbare bron beskikbaar is.

    Wat egter wel verstommend geslaagd is, is wanneer die skrywer algaande die nodige nuwe terme in die teks invoer deur dit telkens aan die leser uit te lê deur is stukkie dialoog of beskrywing – soortgelyk aan hoe nuwe karakters of unieke omgewings in ‘n verhaal ingevoer word.  Die skrywer moet dus nie die nuwe woord (tensy dit ooglopend bekend is) net begin gebruik asof dit maar net soos elke ander Afrikaanse woord is nie, maar dit uitlê deur van ‘n geskikte letterkundige metode gebruik te maak.

    Ek dink dis juis waarom gewone skrywers en hul tegnieke nie sondermeer sukses met wetenskapfiksie het nie – die aanslag moet anders wees, en dit verg oefening om vaardig te raak daarmee sodat dit nie vir die leser geforseerd voorkom nie.

    Vraag 7

    Suidpunt: Dan ook – is die skrywers nie dikwels maar self aandadig aan die ondergrawing van die Afrikaanse wetenskapsfiksie nie? Van die produkte wat deur van die uitgewers se drukkers gestoot is was dikwels net ‘n maklike storietjie vir ‘n maklike geldjie. Die verhaal is so yl, dit word met onsinnige woordekraam ‘n sware miskraam. En woeps! In die drom. Dit was een boek te veel. Dit word later die een teleurstelling na die ander, beskuldigings van uitbuiting, Boereverneukery, volksverraad, en so kry die genre, en weer eens Afrikaans in sy geheel, net nog ‘n lelike klad op sy naam.

    Machiel Viljoen:

    Dalk is jy reg.  Ek sien die saak egter anders.  Baie skrywers in dié veld droom nie van geld of rykdom nie.  Dis dikwels maar ‘n entoesias wat ‘n storie in sy kop het wat hy graag wil deel.  En met die nuwe verwikkelinge soos e-boeke, selfuitgewery, ens. raak dit al makliker om ‘n storie voort te bring en te deel. Maar, omdat dit nie meer deur ‘n groot uitgewery gaan nie, is die hersiening en verbetering van die produk dikwels maar treurig.  Ek dink die meeste mense besef nie hoe belangrik dit is om iets te laat proeflees en verbeter nie – jy moes eers ‘n slag daardeur gegaan het om die waarde daarvan in te sien. John Coetzee het my ‘n kykie agter die skerms van sy wêreld gegee deur my stap-vir-stap deur ‘n behoorlike proses van “boekmaak” te vat.  En spesifiek dít, die herhaaldelike iterasies van nasien en verbetering, is waarom die skrywer uiteindelik maar ‘n klein persentasie (tipies minder as 10%) van die verkope in sy eie sak kry – want die uitgewery het reeds so ongelooflik baie ure in die skrywer se skepping belê deur hul eie personeel aan te wend om die gehalte van die werk te poets en te verbeter tot ‘n produk wat hul eie naam nie skade sal aandoen nie.

    Maar sou ons eerder wou hê dat die bydra liewer glad nie bestaan het nie?  Is geen boek beter as ‘n swak boek? Hoewel sekere bydraes veel te wense oorlaat, deel dit dikwels tog ‘n interessante storie-idee of interessante konsepte as elemente van die skepping wat as artefakte deur ander skrywers gebruik of uitgebou kan word.  Dit voel vir my dat ‘n mens soveel moontlik moet aanmoedig aan die produksiekant en versigtig te werk moet gaan aan die kritiek en filterkant van die produksielyn.  Baie kritiek, hoe edel ook al die bedoeling, gee dikwels aanleiding tot ‘n algehele staking in deelname – en dít is altyd ‘n tragedie, siende dat daar in elk geval so min is wat hoegenaamd ‘n poging aanwend om by te dra.

    Vraag 8

    Suidpunt: Wat sou u sê sal die groot deurbraak in Afrikaanse wetenskapsfiksie weer oplewer soos met dr. P.C. Haarhoff in die 1970’s-1980’s? Goed, hy was ingenieur van beroep en ‘n hoëkop daarby. Daar moet seker karakterontwikkeling wees (en daarom moet jou aantal karakters so min moontlik wees), daar moet ‘n deeglike intrige wees, daar moet aksie wees, daar moet humor wees, daar moet ‘n duidelike mikpunt/doelstelling wees waarna gestreef of op afgepyl of op afgestuur word. En verder is daar die ou spreekwoord: rem tene, verba sequentur (ken jou storie, en die woorde volg [vanself]).

    Ek sou egter meer wil hê: as ‘n wetenskapsfiksieboek geen filosofie as stramien of onderbou het nie, dan is dit vir my ‘n storie oor ‘n buitjie reën. Het Afrikaanse wetenskapsfiksie sulke filosofie al opgelewer? Ja, dit het. Ongesiens, ja. Ek weet nie hoe uniek dit is nie, maar dit het ‘n onuitwisbare indruk op my gelaat.

    Planeet Malustra (Juan Sabie, 1981) skets ‘n samelewing waarheen aardlinge teen hul wil uit Australië ontvoer word (16 Junie 1979). Daar aangekom op Malustra, kom die aardlinge so ‘n beskaafde en uitgestrykte leefwêreld (waar alles elke keer perfek en seepglad verloop) teë dat hul net nie daarby kan aanpas nie. Onder andere, vir die geringste knik in die skedule of gedagteonderbreking hap hulle na mekaar. Ook voel hulle alles bekom hulle net te maklik, hulle wil ‘n stryd “vir” iets voer, hulle wil voel wat hul verkry moet met meriete verdien word. Om dit eenvoudig te stel: hulle voel te onbeskaafd en onwaardig in die nuwe wêreld.

    Dis ‘n filosofie wat mens lank laat nadink. Baie lank laat nadink en herkou. Want waarvoor leef ons dan? Tog om ‘n makliker, skoner, beter en doeltreffender leefwêreld agter te laat vir ons opvolgers en nakomelinge, natuurlik. En dan, as die mens uiteindelik nou hierdie hipotetiese volmaaktheid bereik het? Dan lyk die nageboorte soos die deursnit twitterati: uitgevrete, ongeletterde, onbeskaafde lummels, altyd nors, altyd suur, altyd kwaad, altyd ontevrede, altyd onvergenoegd, altyd aan die skel en kyf, altyd aan die beledig, altyd aan die skoorsoek, altyd sonder ‘n lewe, sonder ‘n doel en boonop ongoddelik lui, leeg en bedorwe… dit is dan wanneer jy besef Juan Sabie was vir sy tyd heeltemal in die kol!

    Machiel Viljoen:

    Sjoe – Planeet Malustra was my heel eerste wetenskapfiksieboek wat ek ooit in Afrikaans gelees het. Ek het dit in die veld opgetel waar iemand ‘n spul boeke weggegooi het en dié boekie was tussenin.  Wat ‘n plesier.  Wie sê morsjorse is ‘n euwel?

    Ja, Suidpunt, ek stem só volledig saam met jou.  En dis gedeeltelik juis dít waarom ons hierdie jaar besluit het op ‘n novelle as kompetisie – sodat ook juis dít ontwikkel kan word.  ‘n Kortverhaal is ongelukkig, wel, kort.  En baie deelnemers het in elk geval nooit verstaan dat ‘n kortverhaal nie bloot ‘n précis van ‘n langer storie is nie, maar ‘n unieke letterkundetipe in eie reg.  Meestal wil deelnemers bloot maar ‘n kort storietjie skryf teen ‘n wetenskapfiksie agtergrond – en dis tog duidelik nie die doel nie.  Só, kom ons gee ‘n bietjie meer ruimte vir denke, karakterontwikkeling – en hopelik filosofie…

    Ek moet darem net ook sê, dat hoewel filosofie heerlik is om teë te kom, daar darem wel soms ‘n blote vermaaklikheidswaarde is wat ook uiters bevredigend kan wees – dink maar aan die Engelse werke van Adams en Pratchett onderskeidelik.  Of lees die hoogs vermaaklike boek van Pieter Verwey, Clint Eastwood van Wyk en die Moordenaarsklok – uitnemend goed (al is die taalsuiwerheid voorwaar ‘n jammerte).

    Vraag 9

    Suidpunt: Gepraat daarvan. Te midde van die oumensies wat almal afskaal of afsterwe en hul erfstukke vir ons los op Gumtree, BidorBuy, Kakkerlak, Facebook en ander tweedehandse vlooimarkte vir ‘n Reliek-Raap… pla iets my. Geweldig. Dit is nou al algemene kennis dat die Renaissance moontlik gemaak is omdat die akademici in die Weste tekste uit Arabies vertaal het; eers deur die logika in die klaskamer beredeneer en toe maar later op ekspedisies gegaan om die waarheid tussen die stof en puinhope met ‘n kwassie af te poets. Afgesien van die oorloë en stamgevegte, moord en brand in die Middeleeue, het die papier in die nat en vogtige weer ook nie juis ‘n ewigheid gehou nie.

    In Blik op die Middeleeue (bl. 208) staan uit die hand van J.H. Potgieter geskryf:

    Alhoewel die Arabiere geen geniale innoveerders op kulturele gebied was nie, was hulle die erfgename van die ou beskawings wat in Mesopotamië en Egipte en ook aan die oostelike strande van die Middellandse See bestaan het. Na hulle militêre verowerings van hierdie gebiede neem hulle die belangrikste kenmerke van hierdie ou kulture op, verwerk dit en deur middel van die Arabiese taal bewaar hulle dit vir die geslagte wat sou kom.

    Wat my egter interesseer, afgesien van die Keiser van Mongolië wat Bagdad se biblioteke laat afbrand het en niemand, maar niemand weer gepoog het om ‘n biblioteek op te bou of in ere te herstel nie, is dit die hiërogliewe wat vir eeue aaneen onvertaald gebly het totdat ‘n Fransman, dis nou onse heer J.F. Champollion, opgedaag het.

    Dink u in: vir eeue, nee, millennia lank bly daar mense rondom die Nyldelta. Maar nee, dis Pierre Francois-Xavier Bouchards wat in 1799 hierdie Rosettasteen aan die lig bring, Champollion was toe maar 9 jaar oud, maar het reeds Grieks en Latyn op daardie ouderdom baasgeraak om Homerus en Vergilius te lees. Op 19-jarige ouderdom ken hy Persies, Ethiopies, Sanskrit, Zend, Pahlavi en Arabies. Só lyk ‘n wêreld sonder nivellerende Uitkomsgebaseerde Onderwys wat genii se geesdrif temper. Op dieselfde ouderdom werk hy aan sy eerste Koptiese woordeboek (Kopties is ‘n afstammeling van Oeregipties). En dit was met die laasgenoemde taal waarmee hy die hiërogliewe ontsyfer het. ‘n Lewende wonderwerk! Die volledige Franse teks kry mens hier (1828).

    Maar vir my gaan dit daaroor: wat de duiwel het die afgelope duisende jare dan gebeur? Hoe kon die kennis van hiërogliewe so maklik in die vergeetboek geraak het? Dat niemand belangstelling getoon het nie? Dat niemand die Rosettasteen vroeër ontdek het nie? Dat niemand uit die puin van vorige brande en aardbewings probeer red het wat daar nog te redde was nie? Dat niemand gedink het: “watter kennis kan ons uit die Farao’s se grafkelders te wete kom?”

    En dit bring ons by Afrikaans vandag. Met al bogenoemde in gedagte, het u ‘n greintjie vertroue in die Afrikaanse jeug om Afrikaans eendag verder uit te bou? Of te herontdek? Of dink u die werk, geesdrif en chronologie van Afrifiksie vergoed klaar hiervoor?

    Machiel Viljoen:

    Nee, ongelukkig is Afrifiksie nie ‘n piramiede nie – dit sal nie bly staan nie – dit weet ons beide.  Dis ‘n verskynsel in tyd – uitgedink en geïmplementeer deur enkelinge wat toevallig gebore is tydens die ruimteprogram en wat nooit groot geword het nie. Wat ‘n nis deel in belangstelling en wat pro-Afrikaans, pro-Afrikaner en pro-Boer is, en tog nie spesifiek anti-ander is nie.  Wat ‘n behoudende siening deel wat geanker is in die protestante geloof en volkstrots.  Wat graag droom maar nie liggelowig is en dít wat die hoofstroom aanbied sondermeer aanvaar nie, maar agterdogtig is oor die kontemporêre agenda – wat egter tog nie toelaat dat die werklikhede van ons bestaan inmeng met ‘n goeie verbeeldingsvlug nie.

    Kan die jeug gered word, ten minste in terme van Afrikaans?  Goeie vraag.  Almal sukkel hiermee, die Franse, Russe, Afrika-tale – en definitief Afrikaans.  Engels is eenvoudig só dominant dat al die ander daaronder ly. Frans en Russies is inherent meer immuun hierteen – hoewel hul Engelse woorde assimileer laat hul Latynse of Slawiese sinsbou (onder andere) nie regtig toe dat die sin self Engels naboots nie.  Die opname van Engelse woorde is hoofsaaklik beperk tot selfstandige naamwoorde siende dat die naamvalle van bv. werkwoorde, bywoorde en byvoeglike naamwoorde nie juis toelaat om die gebruik daarvan te verengels nie.

    Die Germaanse tale daarenteen is eenvoudig té soortgelyk en leen hulself by uitnemendheid daartoe om enige Engelse woord direk in (byvoorbeeld) ‘n Afrikaanse woord te vervang sonder dat die betekenis van die sin diepvreemd of onverstaanbaar raak.

    Tans sien ek die bedreiging van Afrikaans op twee fronte.  Die eerste is die versuim van die aanwending van Afrikaans vir hoër funksies soos akademiese, professionele en vak-spesifieke gebruik gepaardgaande met die realiteit dat dit toenemend nie meer as besigheidstaaldeur talle instansies aanvaar word nie – dink sommer aan etikette van produkte op ‘n winkelrak.  In die tweede plek is dit ‘n gevaarteken wanneer die gebruikers van die taal (veral die jongeres) nie meer idiomaties praat nie.  Wanneer my kinders vroeëre Afrikaanse wetenskapfiksie lees kom dit telkens na vore dat hul oor ‘n tipiese Afrikaanse uitdrukking, spreekwoord of idioom struikel alvorens dit aan hul verduidelik word. Die gevaar is nie bloot in terme van begrip nie, maar ook dat nuwe uitdrukkings (ens.) nie meer gevorm en tot die taal toegevoeg word nie – ‘n teken van agteruitgang.

    Ek dink dit sal ‘n wonderwerk verg vir ons jeug om hierdie golf teë te werk, veral waar daar geen nasionale poging vir daardie doel bestaan nie – maar ek glo in wonderwerke, en die meeste van die Afrifiksie-gemeenskap glo ook daarin (ons het ‘n opname gemaak 🙂 ).  Glo en hoop – en ons elkeen moet doen wat ons kan…

    Vraag 10

    Suidpunt: Met die uitsondering van C.J. Langenhoven se Loeloeraai wat veral vir die gebruik op universiteit herdruk is, lyk dit nie of daar enige nuwe lewe in ou tekste geblaas word nie, hoewel ek hoop Protea Boeke sal eendag werk daarvan maak. Daardie ou tekste, uitgelewer aan die elemente, sal met verloop van tyd skaaf, skif, verkrummel, verpoeier en vergaan. Dus, moet mens maar ‘n rakkie by die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns reserveer en inrig waarop elke liewe kopie van Afrikaanse wetenskapsfiksie kan staan? Of moet mens, kompleet soos die monnike van ouds by Nag Hammadi in Egipte, ‘n reuse uitgevoerde erdepot vat en die Afrikaanse boeke diep in die vogvrye Karoo gaan begrawe? ‘n Soort tydkapsule? Vir ‘n duisend jaar om te verloop totdat ‘n bokwagtertjie hopelik per ongeluk, en heel toevallig, die eerste pot met ‘n knal stukkend gooi?

    Machiel Viljoen:

    Dalk.  Maar ek wonder of dit gered hoef te word indien Afrikaans self te gronde sou gaan.  As vertaalde werke sal die meeste daarvan nie ‘n skouspelagtige toevoeging maak tot die internasionale skat van wetenskapfiksie nie.  Daar is hordes meer Engelse wetenskapfiksie wat self deur tyd uitgewis gaan word omdat ander Engelse werke dit eenvoudig oorskadu.

    Hierdie werke (waarna jy verwys) bestaan vir die Afrikaner – dis ons skat.  As die Afrikaner nie meer is nie, is dié werke waarskynlik ewe irrelevant.

    Hopelik gebeur die teenoorgestelde: die Afrikaner floreer en sy taal word ‘n onafskeidbare aspek van hom waarin sy skrywers talle fantastiese verhale skryf wat saam met ander tale s’n op die rak kan staan – straks ‘n hoër rak, wie weet.  Wetenskapfiksie is niks sonder drome en verbeelding nie…

    Vraag 11

    Suidpunt: Skep wetenskapsfiksie na u mening nie soms valse verwagtinge nie? In Agon en die donker planeet – John Coetzee (1993) kom ons nou wel ‘n draagbare kamerafoon teë (in die boek wel ‘n bonkige “videofoon” genoem; bl. 54), maar dis amper 2025 en ‘n boek van Dorling Kindersley uit my kinderdae het my hand en mond belowe ons sal binnekort stuurlose motors hê en ‘n robot in elke huis. Ek sleep egter nog steeds die 1850 W Electrolux agter my aan wanneer ek stofsuig; op sekere gebiede het die tegnologie selfs stagneer. Maar wag u nie self ook al reeds ‘n klein ewigheid op ‘n stralerpak nie?

    Machiel Viljoen:

    Kom ek gee twee antwoorde, dan kies jy self watter een die meeste met jou praat…

    Antwoord 1:

    Baie van die tegnologie staan inderdaad stil, veral in terme van meganika.  Tans, anders as 25 jaar gelede, bestaan daar nie meer ‘n supersoniese passasiersvliegtuig nie.

    Op ander gebiede gaan dinge werklik vinnig vooruit –nanotegnologie, nuwe materiale, genetika, digitale produkte en dienste, hommeltuie, ens.

    My huis het kameras en ek hou vergaderings oor ‘n rekenaarnetwerk waar ons mekaar kan sien, ‘n swartbord kan deel en ‘n aanbieding gedoen kan word.  ‘n Slimfoon herken sy gebruiker deur sy eienaar se gesig te eien en weier toegang vir ander wat poog om dit te gebruik.  My vriend kuier (weens COVID) met sy vriende elke Woensdagaand oor ‘n netwerk en speel ‘n vasvra speletjie – en drink afsonderlik elkeen ‘n glasie wyn.

    En dan is daar die planne van Musk – ‘n kolonie op Mars en nog wat.

    Om nie te praat van die nuwe wapentuig wat jou laat sidder nie. Eksoskelette, robotkrygers, swerms hommeltuie, hipersoniese missiele, ens.

    Miskien het wetenskapfiksie en die werklikheid bloot verskillende roetes gekies by ‘n vurk in die pad…

    Antwoord 2:

    Verloop dinge (die ontwikkeling en pad wat die wêreld tans inslaan) op hul eie koers sodat dinge spontaan gebeur bloot volgens vordering wat dit vooraf gegaan het?  Of word die hele affêre in ‘n spesifieke rigting gestuur?

    Waarom sou ‘n mens in die eerste plek ‘n robot wou hê?  Is dit nie maar bloot om jou te dien of iets vir jou te doen nie?

    Maar wat daarvan as jý die robot is?  Is ons nie besig om, soos ‘n robot, iemand anders te dien nie?  Maar wat sou iemand wou hê dat ek vir hom moet doen?  Dalk sou hy graag wou hê dat ek vir hom geld moet gee.  Of dalk vir hom moet stem.

    Om mý as ‘n robot te gebruik sou hulle my moes kon programmeer (of beheer) om vir my instruksies te gee – ‘n beheerstelsel.  Maar is dit nie reeds hier nie?  Is die sosiale media, gedryf deur my rekenaar, vriende en slimfoon, nie presies dít nie?

    Ek het Swart-Vrydag ‘n paar goedjies aangeskaf wat ek andersins nie sou doen nie.  Drie jaar terug het ek nie eers geweet van Swart-Vrydag nie, maar dié jaar het hul robotjie in die ry gaan staan met sy maskertjie en geldjies oorhandig.

    Wetenskapfiksie skep nie valse verwagtinge nie, dit strek eenvoudig nie wyd genoeg nie – en dit het ‘n totaal ander uitgangspunt, naamlik dat die wêreld ‘n vrywillige gedoente is wat aan homself oorgelaat is om te ontvou soos dit wil.  Wetenskapfiksie is dalk ‘n bietjie naïef. Ons is dalk eerder besig met 1984 van Orwell…

    Vraag 12

    Suidpunt: Weet u, toe ek ‘n tiener was, het ek gereeld reklameboekies van Nokia-selfone versamel.  Ek kon vir dae lank net dagdroom hoe lekker dit moet wees om een van hierdie mooi skeppings te besit. Veral die Nokia 7610 het my mond laat water. En nou? Toe ek voor Erfenisdag hierdie jaar ‘n Samsung A10s koop, besef ek met die grootste verbystering hy kan meer as al my droomfone saam doen. Al my tienerdrome is nou daarmee heen! Dit was pure verniet! Maar wat sou u in die toekoms graag meer wil sien verder ontwikkel? Ek bedoel nou iets soos ‘n hommetuigtaxi, byvoorbeeld? Ek staan klaar in verwondering oor Google Lens waar jy jou foon oor ‘n vreemde taal soos ‘n vergrootglas hou, en dit vertaal die woorde sommer daar en dan: ‘n ruim verbetering as mens ‘n taal met ‘n ingewikkelde skryfstelsel soos byvoorbeeld Chinees wil leer.

    Machiel Viljoen:

    Ek is ‘n ingenieur van beroep, so tegnologie en ons interaksie daarmee lê na aan my hart – ek sal graag ‘n gedagte of twee met jou hieroor wil deel.

    Waarom sou ons wou weet wat in Sjinees geskryf is?  Haal dit nie juis die geheimenis uit die lewe nie?  Of om virtueel ‘n plek te besoek – wat is die nut daarvan?  ‘n Speletjie waar ek as held die hart (en liggaam) van die begeerlikste seksgodin verower, sonder dat ek iemand het wat saam met my ‘n onbekende plek kan besoek, saam met my die ure op die lughawe verwyl en saam die moltreinstelsel van Moskou probeer ontsyfer terwyl ek met die bombastiese persoon in die kaartjiekantoor probeer redekawel, is hol en leeg.

    Ons leef tans in ‘n tyd waar kennis en inligting ons hoogste vorm van vermaak geword het.  Daar is ‘n video oor net mooi elke saak gemaak – gereed vir my om te verslind.  Maar is dit bloot kennis, of is dit kennis wat verpak is in die perspektief van die persoon wat dit saamgestel het?  Is die kennis neutraal of is dit terselfdertyd ook eintlik propaganda?  En bestaan dit ooit uit feite of is dit hoofsaaklik persepsies met ‘n selektiewe feit hier en daar as garnering in die slaai van misinformasie?

    Mý droom, as antwoord op jou vraag, is as volg.  Ek sou graag ‘n wêrelddeel wou sien wat só afgesonder is, dat niemand ooit ‘n kiekie daarvan vir ‘n ander kan wys of ‘n video daarvan kan (of mag) maak nie.  ‘n Plek waarvan iemand jou persóónlik (in die vlees) moet vertel of wat jy persoonlik (fisies) self moet besoek. Waar die tegnologie só geslote is dat dit nie met enige van ons s’n versoenbaar is nie.  Waar jy die taal (of woorde daarvan) moet leer om daar jou eie weg te vind, want ons vertalers kan dit nie vertaal of die skrif daarvan ontsyfer nie.  Waar jou reis dus ‘n avontuur is met interessante kos, mense, plekke, ervarings en dinge waarvan jy ander self sal moet vertel wanneer jy terug kom – sonder dat jy vir hulle iets daarvan kan wys (of hulle vir jou).

    Baie van ons huidige tegnologie vernietig die inherente geheimenis wat die wêreld vanmelee ingehou het – nes die skok wanneer kinders besef daar is nie feë of ‘n Kersvader nie.  Waarom sou ons alles wat noodsaaklik is om self (in persoon) te leef, reis, ervaar en ontdek, wou laat verdamp sodat ek dit op my foon kan sien en beleef deur ‘n ander se menings en perspektiewe.

    Tegnologie moet ons lewens vergemaklik, maar dit mag nooit die misterie of die avontuur daaruit verdryf nie – min van ons kry dit reg om hierdie onderskeid te maak.  Almal is so ongelooflik ingelig deesdae, oor net mooi enigiets, dat die meeste dink hul kan (en behoort) daarom ‘n mening daaroor te hê wat met ander gedeel moet word.  Die delusie is so algeheel dat hul nie eens oorweging daaraan skenk om self eers ‘n paar boeke daaroor te soek en te lees nie, en asseblief tog net nie iemand te gaan opsoek wat daarvan weet en hulle daaroor uitvra nie.  Alles moet met Google (soekenjin, kaarte, vertaler, ens.), Wikipedia of YouTube ontrafel word.  Gesprekke word gereduseer tot tekste op WhatsApp en Twitter en jy hoef my nie persoonlik te leer ken nie want jy ken my reeds deur Facebook, Instagram, ens.  In plaas van verbeter, takel tegnologie ons lewens, ervarings en verhoudings af.

    In plaas van ophef en verbeter sal tegnologie ons ervaring van die lewe eerder verdun, afwater of besoedel – en ons boonop oortuig dat ons beter daaraan toe is as gevolg daarvan.

    Om met my motor op te styg en werk toe te vlieg is ‘n ongelooflike droom, maar om dit op my televisie, slimfoon of 3D-bril na te boots, is eintlik net ‘n lokval waarin baie trap.  Dis die eiland van die Lotus-eters waar Odusseusse soldate wou gaan rus het en dit toe nie weer wou verlaat nie.  Ons tegnologiese toekoms lê in die werklike avontuur van verkenning en ervaring van ons wêreld en nie in die nagebootste digitale simulasie van ‘n kunsmatige werklikheid nie.  Wetenskapfiksie moet dien as saad en aansporing tot die avontuur van ontdekking en ervaring – nie as plaasvervanger nie.

    Die huidige gang van tegnologie plaas ons in die holodek van ‘n ruimteskip waar ons voorgee dat ons lewe – terwyl die brug van die ruimteskip onbeman is.

    Vraag 13

    Suidpunt: In Langenhoven se boek, maar ook feitlik enige boek wat oor verlore beskawings of ruimtewesens handel, word die mens feitlik verbied om sekere gevorderde tegnologie terug te neem na menslike beskawing, aangesien “die mens nog nie gereed is hiervoor nie” of “die mens se gees nog saam met die tegnologie moet ontwikkel” of “die mens noodwendig die tegnologie sal misbruik”. Hierdie “maklike einde” raak net vir my nou lekker afgesaag, want dit lyk nie of die mensekarakters die ruimtewesens op ‘n enkele tegniese puntjie reghelp nie: ons, as suigelinge, is in sonde ontvang en gebore tussen tegnologie en die wetenskaplike wonders waarvoor ons nie een gewerk het nie; en ons moes maar net daarby aanpas en ons eie maak. Wat my betref kon die fiets in die Middeleeue al ontstaan het: hoe ekonomies, dit spaar immers hooi vir ‘n perd. Ek bedoel, ons sien hoe platgeskiet en agterlik het Suid-Korea van 1950 gelyk en hoe dit vandag daar uitsien. Wat dink u daarvan? Voel die ruimtewesens maar net bedreig deur die Wet van die Remmende Voorsprong?

    Machiel Viljoen:

    Dis ‘n goeie punt, en ja, ek is geneig om daarmee saam te stem.  Eintlik is dit so ‘n afgesaagde troop dat dit mens telkens opnuut verbaas dat ‘n skrywer dit vir die soveelste keerweer insleep.  Maar dit is bloot my instinktiewe reaksie op jou vraag.

    Miskien moet mens vir ‘n oomblik aan een of twee moontlikhede oorweging skenk.

    Ek pas uiterse dissipline toe sodat een van my kinders nie my vuurwapen aan die hande kan kry nie.  Ek doen dit want my pa het dit ook gedoen toe ek ‘n kind was en omdat ek al soveel keer met tragiese stories gekonfronteer was oor die gevolge wat dit gehad het toe ‘n kind ‘n wapen per ongeluk ontdek het en hoe absoluut die gevolge was op die lewens van soveel mense.  Daardie programmering het my so ver laat gaan dat ek nou nie eens meer ‘n wapen besit nie.

    Sou ek egter onbewus wees van die bestaan van iets soos ‘n vuurwapen omdat ek slegs ‘n knopkierie geken het, en skielik gee iemand vir my ‘n pistool of handgranaat, wonder ek of ek steeds die nodige voorsorg sou afdwing – al sou ek op ‘n kognitiewe vlak verstaan wat die teoretiese gevolge kon wees.

    Indien Shaka deur ‘n vriendelike VVV ‘n paar kernwapens as geskenk ontvang het, wonder ek of hy met dieselfde omsigtigheid daarmee sou omgaan as die huidige supermoondhede.  Sou hy nie dalk meen dat dit die oplossing vir sy probleme was sodat hy vir eens en altyd met die Boere kan afreken nie?

    Toe daar maar één nasie was wat die atoom getem het, toe gebruik hulle dit summier op hul vyande.  Twee keer! Asof die eerste keer nie reeds genoeg van ‘n indruk op hulle gemaak het nie.  Maar toe die geswore vyande ook daarvan het, is albei skielik uiters versigtig. Hulle het reeds die effek daarvan gesien en weet dat hulle self met die skerpkant daarvan te doen kan kry.

    Sou die VSA dit (kernwapens) nooit ontwikkel het nie, en dieselfde vriendelike VVV gee een oggend vir Stalin so 20 of so, wonder ek of hy sou dink dat dit oneties sou wees om sowat die helfte daarvan teen hoë spoed in die VSA af te lewer.  Maar omdat die ontwikkeling relatief langsaam was en beide kante daarvoor moes wedywer, het albei uit vrees (weens hul groeiende insig komende uit die resultate van hul chroniese toetse) besef hoe algeheel die gevolge van ‘n impulsiewe handeling sou wees – ‘n besef wat bes moontlik afwesig sou wees as hulle dit nie self ontwikkel het nie.

    Ons samelewing is dikwels nie voorbedag op die negatiewe effekte van nuwe tegnologie nie – veral wanneer dit baie vinnig ontwikkel het.  Daar is (redelik) streng regulasies oor kloning en genetiese ingenieurswese, maar basies niks oor die ontwikkeling van kunsmatige intelligensie nie – te midde van Musk se herhaaldelike waarskuwings aan die regering van die VSA.  Die feit is dat ons nog nie reeds die lelike gesig van dié tegnologie gesien het nie – en wanneer ons dit wel raaksien is dit dalk te laat en is daar nie meer salf aan te smeer nie.

    Ons eie, en ons kinders se verhoudings ly erg onder die nadelige effekte van sosiale media, en een studie na die ander waarsku daarteen.  Tog kry weinig van ons dit reg om dit selfs maar in ons eie lewens af te skaal en te reguleer.  Dit het eenvoudig te vinnig gekom en ons het nie geleidelik, oor geslagte heen, daaraan gewoond kon raak nie – dis soos ‘n geskenk.  En, net soos my voorbeeld van die vuurwapen, verstaan ons die gevaar bloot op ‘n kognitiewe vlak – ons doen egter weinig daaraan.  Ons speel in die komedie mee, geblinddoek met die lamfer-lap wat selfs die son ‘n skadu gee…

    Maar ek moet erken, dié troop in wetenskapfiksie raak regtig vermoeiend en ek wens ook dat hulle ‘n bietjie meer oorspronklikheid aan die dag kan lê met storielyne…

    Vraag 14

    Suidpunt: Is daar van die Afrikaanse wetenskapsfiksieboeke wat u dink ‘n vertaling werd is? Of, dink u, soos Jan Rabie in Buidel geskryf het oor vertaling (bl. 83-86):

    En weet u, soms wil ek my teks eintlik onvertaalbaar hê. Ja, dis die gevoel wat ek soms oor my gekastyde taal kry. Om in ‘n oorvol, oorluide, oorveralgemeende wêreld ‘n klein hoekie onvervreembaar my eie te hê.  En las seker ook by toekrampende ouderdom, of seergemaakte trots omdat my boeke nie méér aandag in oorsese vertalings gekry het nie. Hoe ook al, soms voel ek in my ‘n intense behoefte om my Afrikaans vir myself te hou, om my boeke so verinnig, plaaslik, Afrikaans as moontlik te skryf dat hulle eintlik onvertaalbaar moet bly. Miskien ook uit irritasie wanneer die soveelste eentalige neul: “Why don’t you translate your book for Onrast?” [Onrus] Dit is juis op so ‘n oomblik dat ek ook die beneukte blydskappie voel: Goed so, laat my boek so Afrikaans wees dat jy dit in Afrikaans moet lees. […]

    Machiel Viljoen:

    Ek dink, soos jy seker kan aflei uit vorige antwoorde, dat hierdie woorde van Rabie nogal byval vind by my.  Tog, soos ek reeds aangedui het, is die letterkundige waarde van wetenskapfiksie in Afrikaans nie besonder groot nie, en is die skrywers daarvan dikwels maar amateurs.  So, hoewel hul boeke nie altyd waffers is nie, is die stories en ander elemente daarin dikwels nogal oorspronklik en vindingryk.

    Tog twyfel ek of dit eintlik veel van ‘n bydrae sou maak in Engels byvoorbeeld.  Ek dink terselfdertyd ook nie dat dit skade kan doen nie.  Van die heel moderne werke is wel deur die skrywers self in Engels vertaal, soos die Anna Atoom-reeks boekies vir kinders (Elizabeth Wasserman).  Maar by van die vroeëre werke was dit nogal raar – Seuns van die Wolke (August van Oordt) is in Engels vertaal, en Leon Rousseau se Fritz Deelman-reeks is in Nederlands vertaal.  Maar hierdie is uitsonderlike gevalle.

    Aan die ander kant moet ek toegee dat die talle wetenskapfiksie wat uit Europese tale na Afrikaans vertaal is, wel ‘n groot bydra in Afrikaans gemaak het en dié veld verder gestimuleer het.  Dis jammer dit vind nie juis meer plaas nie.  In fantasie het Narnia, Harry Potter en Heer van die Ringe relatief onlangs in Afrikaans verskyn – wetenskapfiksie suig maar aan die agterspeen wat dit betref.

    Vraag 15

    Suidpunt: Nou internasionaal: ek kry die indruk in Nederland, gegewe nou die bevolkingsgrootte en leserspubliek, gaan dinge nogal benard met hul eie wetenskapsfiksie, veral omdat Nederlands boonop oorspoel word met vertalings. Tog, ek het al die Afrikaanse vertaling van die elegante Tonke Dragt (Toringhoog en myle breed, wat in 2018 ‘n Hollandse herdruk beleef het) gelees en dit was glad nie sleg nie. Dis net ‘n gesukkel om Nederlandse tekste in die hande te kry, véél moeiliker as Duitse boeke; een titel wat my nogal laat nadink het is Overstroomd (2015) deur Eva Moraal – moontlik die Benelux van die toekoms [reeds vertaal in die Engels Currents en die Duits Zwischen uns die Flut] soos op Goodreads gestel word:

    “We bevinden ons in de tijd na de Grote Overstromingen. Het land is verdeeld in veilige, droge gebieden, en terreinen die gevaar lopen als het water weer stijgt. Ook de bevolking left strikt gescheiden: de Drogen vormen de rijke elite, de Natten het werkvolk dat een hard bestaan leidt om te overleven – en van waaruit steeds sterker verzet optreedt.

    Nina is een Droge, de dochter van de Gouverneur. Tijdens de laatste overstroming is haar school getroffen en haar zusje verdronken. Daardoor is ze gedwongen om, zij het onder een andere naam, lessen te volgen op een school in het Natte gebied.

    Op school wordt ze verplicht om met Max, een Natte, een werkstuk te maken. Wat met wederzijdse achterdocht begint, groeit al snel uit tot een fascinatie voor elkaars wereld en een ontluikende vriendschap. Maar de situatie is complex. Max’ vader is omgekomen bij de laatste overstroming, en er worden vraagtekens gezet bij de rol die de Gouverneur daar bijspeelde. Max’ broer Li is nauw betrokken bij een gewelddadige verzetsgroep.

    In afwisselende hoofdstukken lezen we door de ogen van Max en Nina hoe de situatie escaleert en uitmondt in een onontkoombare apotheose.”

    Ag, hemeltjie … soveel bloedvergieting, knoeiery, voortploetery en vergoddeliking op ‘n lappie modder, terwyl ‘n hoogliggender Frankryk tog so naby wink, nè?

    Het Afrifiksie miskien in die verlede al voelers uitgesteek na Nederlands Contactcentrum voor ScienceFiction (NCSF)? Of glo u die gewone Afrikaanse leser is steeds te bang om aan ‘die taal van die Bybel’ te vat? Dat ons nog nie heeltemal daarvoor reg is om soos die Swede, Dene en Nore boeke onder mekaar oor en weer uit te ruil nie?

    Machiel Viljoen:

    Ons het nie.  Dalk iets wat ons laat links lê het.

    Dankie daarvoor.  Ons sal dit op die agenda plaas vir die nuwe jaar– daar is niks om te verloor nie en dalkies net slaag dit.

    Ons het so iets probeer met ‘n Engelse wetenskapfiksieklub hier in SA – gesetel in Kaapstad.  Sonder sukses.  Ek is steeds verstom daaroor…

    Vraag 16

    Suidpunt: As u so deur die Italiaanse Wikipedia-artikel kyk rakende Italiaanse wetenskapsfiksie, sou u sê ons het ongelukkig baie van die cultura alta (hoë kultuur) misgeloop, of eerder gelukkig die bak spaghetti-pasta vrygespring? Om nou die koring van die kaf te skei?

    Machiel Viljoen:

    Ek dink nie jy kan van Europese afkoms wees sonder om ‘n dosis wetenskapfiksie in jou erfenis te hê nie.  Almal van ons het dit.  Seldsaam in die nie-Europese kulture.  ‘n Kommentaar een maal gelees waarin die bewering gemaak was dat dit ‘n definiërende eienskap is (al is dit nie ‘n uitsluitlike een nie) en dat dit kwalik onder Indiane, stamme uit Afrika, Suid-Amerika, Australië, Eskimo’s,ens. voorkom.  Hulle het egter wel legendes, mites, sprokies, fabels en fantasieë.  Die Oosterlinge het egter self ‘n goeie dosis hiervan weg.

    Die Italianers was nog altyd uiters skeppend, en ten spyte van hul huidige ekonomiese gesukkel maak hul tot vandag toe nog van die beste sportmotors en motorfietse.  Hul modes is tot vandag toe van die mees toonaangewende in die wêreld.  Hul siviele ingenieurswese is eenvoudig asemrowend, argitektuur, Venesië met sy gragte, van die beste paaie op aarde in die Romeinse tyd, ens.  En die verbeeldingryke wapentuig en strategieë van die Romeine self.  Dit is dus vir my geen verrassing dat hul ewe skeppend met die wetenskapfiksie omgegaan het nie.

    Maar ek twyfel of wetenskapfiksie enigsins as deel van die Afrikaner kultuur bestempel kan word – vergeet nog van hoë kultuur.  Dié wat dit nastreef is dalk eerder ‘n rariteit…

    Vraag 17

    Suidpunt:  Ek weet mens kan by Groep7 van die Afrikaanse wetenskapsfiksieboeke aankoop. Ek moet bieg ek het, tot my spyt, nog nie Eben van Renen of Gerrit van Dijk se boeke gelees nie, maar ek het wel François Verster se boeke op verskeie plekke in die hande gekry; met laasgenoemde se boek Deur na Nebula Nege is ek mee hoogs tevrede. Ek het eers sy boek in ons dorpsbiblioteek gekry en my toe voorgeneem om die boek te koop. En ek het ook.

    Maar nou: jy het nou die manuskrip geskryf, dit is steeds mooi afgerond, die hoofstroomuitgewers het jou ego gekrenk deur die teks af te keur en nou sit jy met die gekrabbel in jou hand, sopnat gehuil van die trane. En so sleg is dit darem nou wragtig ook nie, selfs jou skoonma moet dit toegee. Wat nou? Moet jy jou arbeid op Amazon.com gaan oplaai en as gratis proeflopie (veral as dit jou debuutwerk is) die waters toets? Of moet jy maar deurdruk en die privaatuitgewer met die platinum kredietkaart probeer omkoop?

    Machiel Viljoen:

    Groep 7 is formidabel.  Hulle is professioneel en uiters behulpsaam.  En verstommend bekostigbaar.  Ek twyfel of die platinum uitgehaal hoef te word.  Jy kan self besluit wat jy gedoen wil hê.  Proeflees, bladuitleg, bind, papier tipe, ens.  En jy betaal bloot volgens jou behoefte.  Onthou, hulle druk nie ‘n opgaaf daarvan nie – hul lys dit bloot.  Wanneer ek Eben se boek bestel, druk en bind hul vir my presies een enkele eksemplaar en pos dit vir my – hulle kry hul deel en die skrywer kry syne.  So maklik soos dit.

    Ja, volgens my is dít die manier.

    Die vangplek is egter, soos voorheen vermeld, dat die meeste nie insien hoe belangrik die nasien en proeflees stappe eintlik is nie, en daarom is sommige boeke se gehalte substandaard.  Maar dit gebeur eweneens met ‘n e-boek as jy nie versigtig is nie.

    Onthou weereens:  die meeste wetenskapfiksieskrywers skryf nie met rykdom as hul hoofdoel nie.  Anders sou hul van die begin af hul hand eerder aan iets meer lonend geslaan het.  Hulle doen dit vir die talle ander redes waarom mense skryf.  En Groep 7 maak dit vir amper elkeen moontlik.  En kom ons wees eerlik – ‘n papier boek bly nou maar net ‘n absolute plesier (en bly behoue vir jare op ‘n boekrak wat te betwyfel is van ‘n e-boek…).

    Vraag 18

    Suidpunt: As mens deur die lys Afrikaanse wetenskapsfiksie kyk… dan wil dit my voorkom of die meeste skrywers in die verlede die genre as ‘n penneproef gebruik het, ‘n soort rofwerk. Elkeen waag sy hand daaraan, maar dit bly ‘n bysaak, ‘n sybaantjie. ‘n Figment, ‘n hipotese wat dan op skrif gestel en uiteindelik in ‘n storie uitgebou word. Dit het sy voordeel: dit is ‘n vrye genre wat nooit deur ‘n sekere groep gekaap of besit is nie. Ek bedoel nou soos die eenvormigheid en herhalende, voorspelbare kenmerke van die Sestigers of Grensliteratuur in die Afrikaanse kringe – met ander woorde: ‘n literêre kringetjie eien die literatuur aan hulself toe. Sou u sê Afrikaanse wetenskapsfiksie is eintlik allemansbesit of bied groter diversiteit?

    Machiel Viljoen:

    Jy is reg –ons het nog nooit ‘n wetenskapfiksieskrywer opgelewer nie.  Die groot name het elk enkele werke tot stand gebring, en die onbekendes ook elk enkeles maar het toe algeheel opgehou sonder om eens na ander velde toe oor te skakel.  Maar ons het nooit ons eie Asimov, Verne, Clarke, Heilein of Wells geproduseer nie – voorwaar ‘n jammerte.

    Maar terselfdertyd wonder ek of dit ooit in allemansbesit (soos jy dit stel) is.  Die feit is dat amper geen van hierdie werke vir die gewone man op straat beskikbaar is nie. Biblioteke het selde eksemplare en dié wat nog het verkoop jaarliks hul ouer boeke tot niks daarvan op hul rakke sal oorbly nie.  Amper niks wat meer as ‘n paar jaar oud is kan in die algemene handel verkry word nie.  Dis slegs die tweedehandse handel waarop jy kan terugval – en dit klink of jy ook al van daardie kanaal probeer gebruik maak het – dis ‘n gesukkel van die eerste water en jy is afhanklik van dit wat toevállig beskikbaar raak en wat ewe toevallig oorleef het.  Ek soek vir jare al tevergeefs na sekere werke wat skynbaar nóóit weer gesien gaan word nie – hoe hartseer is dít?

    Ek het ‘n maand of so gelede ‘n wetenskapfiksieboek tweedehands ontdek wat totaal onbekend was tot op hede en wat skynbaar nog nooit in die formele tweedehandse boekhandel beskikbaar geraak het nie.  Dis ‘n boek wat deur ene Kobus Maritz geskryf is en in 1966 deur die Afrikaanse Pers-Boekhandel uitgegee is met die titel Tydvlug 2200.  Nou hoe op aarde is dit moontlik?  Wil jy my sê dat daar net een enkele eksemplaar daarvan nog bestaan wat die dekades oorleef het.  Was die opgaaf wat gedruk was dalk regtig baie klein?  Dankie tog dis gevind – ons kan ons rekord dienooreenkomstig opdateer, maar wie sal dit ooit weer kan lees as net één daarvan wat nog oor is?

    Daar is feitlik geen van hierdie werke wat ooit in herdruk gaan nie, behalwe vir een of twee (soos Loeloeraai) – so die meeste mense sou geregverdig wees om die mening te huldig dat Afrikaanse wetenskapfiksie eintlik nie bestaan nie (en ek het al telkens hierdie stelling gehoor by mense wie se monde oophang wanneer ek die teendeel uitwys).  Gerhardus het ‘n moedige poging aangewend met Thompson Uitgewers wat talle nuwe werke laat verskyn het en verskeie ouer werke as klassieke Afrikaanse wetenskapfiksie uitgegee het.  Maar dis ook nou iets van die verlede.

    En ek dink dít is een van die waardevolle eienskappe van Afrifiksie – ons is so ver van volmaak af dat dit mens bewoë laat, maar ten minste is dit (vir solank dit duur) ‘n tipe monument en rekord van Afrikaanse wetenskapfiksie (en fantastika in die algemeen).

    Maar my punt is dit:  amper niemand het toegang daartoe nie, en daarom kan mens kwalik sê dis in enigiemands-besit – wat nog te sê van allemansbesit.  Jy moet hemel en aarde beweeg om ‘n verteenwoordigende monster van dié skat onder oë te kry…

    (Dis terloops ook een van Afrifiksie se oogmerke vir 2021 – om ‘n begin te maak om dié desperate situasie te probeer verander.)

    Vraag 19

    Suidpunt: Ek het vergeet om te vra: het u enige voorkeure wat Afrikaanse wetenskapsfiksie aanbetref? Nie alleen boektitels nie, maar wat sou u graag in ‘n boek wil lees?

    Machiel Viljoen:

    Baie mense dink dat die enigste manier waarop ‘n werklike bydra tot wetenskapfiksie gemaak kan word, is om iets te skryf.  En natuurlik is dit uiters waardevol en ons moedig dit ten sterkste aan.  Maar ‘n ander manier waaraan daar dikwels nie gedink word nie, is om van die prominente wetenskapfiksie uit ander tale na Afrikaans te vertaal.  Dit maak ‘n ongelooflike bydra, en verg bloot ‘n goeie Afrikaanse aanslag en vereis nie die vermoë om self ‘n storie te kan skep of met die nodige verbeeldingryke inhoud vorendag te kom nie.  Ek het onlangs ‘n aantal van Shakespeare se werke in Afrikaans uitgesnuffel en gelees – wat ‘n fees.  En talle daarvan is deur blote amateurs vertaal.  My grenslose dank aan elkeen wat só ‘n taak tot uitvoer bring.  So, ek sou graag van die groter wetenskapfiksiewerke in my moedertaal wou lees, soos Asimov se Foundation.

    Daar bestaan ook ‘n ander idee jeens wetenskapfiksie – iets wat telkens oor die dekades heen in ander tale na vore gekom het, naamlik die idee dat wetenskapfiksie as spieël gebruik kan word sodat die huidige bestel daarin kan kyk en eienskappe van hulself daarin kan raaksien wat gevaarlik, skandelik of ongewens is.  Maar in Afrikaans kom dit nie juis voor nie (nugter weet waarom).  En omdat dit nie spesifiek oor Suid-Afrika of iemand werkliks handel nie, kan daar gekritiseer word sonder blaam of vervolging (tot op ‘n punt natuurlik).  Ons huidige werklikheid is op ‘n koers wat baie bekommer, maar tog word dié moontlikheid nie juis aangewend nie – ek sou só ‘n kommentaar oor ons samelewing wou lees in die vorm van ‘n goeie stukkie wetenskapfiksie.

    Vraag 20

    Suidpunt: Wat dink u persoonlik van die oerruimtevaartteorie? (Ancient Astronaut Theory – dink maar Erich von Däniken).

    Machiel Viljoen:

    Ag jong, dis net nóg ‘n interessante idee in die wetenskapfiksie (of hipotetiese wetenskaplike filosofie).  Maar ek wonder altyd waarom al hierdie vreemde moontlikhede oorweeg word.  Uiteindelik skuif dit bloot die probleem van een punt na ‘n ander – soortgelyk aan panspermia.

    Geen van hierdie hipoteses spreek uiteindelik die werklike probleem aan nie, naamlik: “hoe het dit nou eintlik ontstaan?”  En of dit nou hier was waar dinge begin het, of daar waar dit begin het en toe op die een of ander manier hierheen gekom het, die aanvanklike vraag bly onbeantwoord.  Ek gee toe dat die idee daarvan interessant is insigself, maar dit help kwalik om ‘n antwoord te gee vir iets wat nie werklik die vraag was nie.

    Die twee raaisels waarop beide dié wat die skeppingsleer sowel as dié wat die wetenskaplike verklaring aanhang van mekaar verskil, is die idee van die oerknal en die idee van die ontstaan (en ontwikkeling) van lewe.  En vele oulike teorieë faal daarin om hierdie vrae te beantwoord.  Soos die een wetenskapprofessor by geleentheid in ‘n debat gesê het vir ‘n aanhanger van die skeppingsleer aangaande die oerknal: “gun ons net die één wonderwerk en die wetenskap sal die res verduidelik”.

    So, dis ‘n vrugbare idee vir wetenskapfiksie, maar dis eintlik maar al…

    Bonusvraag

    Suidpunt: Is daar enige vraag wat niemand u al gevra het nie, wat u al so lank brand om te beantwoord?

    Machiel Viljoen:

    Dalk.  Die vraag sou iets in die volgende trantlui:  “waarom is jy persoonlik, as Afrikaanssprekende, so begeesterd deur wetenskapfiksie – dis dan ‘n atipiese eienskap vir ‘n Boer…?”

    My antwoord sal iets langs die volgende lyne geskied.

    Dit alles begin met ‘n slag.  ‘n Tipe oerknal self – ‘n slag so luid dat dit deur die eeue heen weergalm.  Die kerk skeur in Europa.  Europa word ‘n kruitvat wat hul ganse bestaan bedreig en talle word uitgemoor of soos diere gejag.  ‘n Aantal kry dit reg om plek te bekom op die weinige ontsnappingstuie om hierdie nagmerrie uit die hel te probeer ontsnap.  Ouers stuur hul kinders op hierdie ontsnappingstuie – wetend dat hul kinders waarskynlik nooit hul bestemming sou bereik nie, dat hulle hul kinders nooit weer sou sien nie, en dat hulle self (die ouers) binnekort self gevang, gemartel en vermoor sou word.  Maar dié kans, hoe klein ook al, is hoop – en dis beter as geen hoop.(In my eie stamregister is daar ‘n twaalf- en dertienjarige meisie en seun wat op die hawe aan mekaar getroud raak om na mekaar om te sien, hul ouers te groet en die reis te begin – ‘n reis om die vlam van hoop in hul ouers se harte te laat brand.)

    Baie maak dit nie en vergaan in storm na storm wat eintlik te veel is vir die tegnologie van die tuie waarin hul vlug.  Maar, feitlik ondenkbaar haal sommiges dit.  Land.  ‘n Plek waar die monsters nie meer op hulle jag sou maak nie.  Maar, vir blote kinders, hoe oorleef jy op ‘n stukkie grond wat aan jou oorhandig is, terwyl daar net núwe monsters is – siektes, vyandige volke, roofdiere, ongenaakbare klimaats­omstandighede, uitbuiting deur ander…  Tog weereens is daar dié wat dit maak en oorleef.

    Oorlog kom egter vinnig vanuit die oosgrens – niks minder nie as ‘n toneel uit ‘n Tolkien-film met duisende Uruk-hai wat roof, moor, plunder en veg soos besetenes.  Al word die vyand telkens verslaan, hergroepeer hul maar net weer, en ‘n volgende oorlog ontketen.

    Dan word die plaaslike regering oorgeneem – een van die grootste koninkryke op hul planeet besef die strategiese waarde van die nuwe kolonie en sak toe op die buitepos met gevegstuie en troepe wat die vorige regering oorweldig.  Die nuwe regering is drakonies en misbruik hul mag.  Sommiges kan dit nie aanvaar dat hulle weereens onderhewig sal moet wees aan dieselfde tipe oorheersing vanwaar hulle onlangs ontsnap het nie.  Talle besluit om weer te wyk, weg van die bietjie infrastruktuur en beskerming van die gemeenskap.  Primitiewe ontsnappingstuie word gebruik vir die doel – aangepaste vragtuie huisves gesinne wat met karige besittings in karavane saamtrek – aangedryf deur trekdiere beur hul om los te breek uit die greep van oorheersing waarvoor hul nie kans sien nie.

    Uiteindelik is hul vry – weereens word daar oor begin, maar baie het omgekom op hul ontvlugtings­reise deur vyandige gebiede waar daar ook talle karnivoriese monsters op hul jag gemaak het – oor die Berg van Drake.  Maar vryheid was soet.  Hulle ontwikkel die nuwe gebied en ontdek skaars middele – grondstowwe só raar dat baie daarvoor sou moor.  Selfs bose moondhede.  Die sterk en bose ryk waaruit hul sopas losgebreek het wil nou die seldsame stowwe vir hulself inpalm, en hul gierigheid lei uiteindelik tot ‘n volskaalse oorlog – ‘n oorlog waarin die vlugtelingkinders maar ‘n enkele kryger het vir elke vyf vyandige soldate.

    Vir jare hou die oorlog aan en die handjie vol krygers, die kinders van vlugtelinge, hou die sterkste moondheid van sy tyd in ‘n konflik gewikkel vir jare, en die vyandige oormag verloor meer as vier soldate vir elke vlugtelingkryger wat val. Uiteindelik, in desperaatheid, wend die bose owerheid hulself tot die mees immorele misdade wat tot nog toe in oorlogvoering toegepas was, misdade waardeur die vroue en kinders van die vlugtelinge uitgewis word (drie keer meer vroue en kinders sterf as hul mans wat in die oorlog geval het), sodat die vlugtelingkinders tot oorgawe gedwing word om algehele uitwissing deur volksmoord te vermy.

    Maar die kinders van die vlugtelinge weier om te gaan lê.  Teen dié tyd het hul taal al so ontwikkel dat dit afsonderlik is van die ander.  Uiteindelik raak dit vir die bose moondheid te moeilik en duur om voort te gaan met die langafstand beheer van die vlugtelingkolonie en verleen hul teësinnig onafhanklikheid aan ‘n hardnekkige en rebelse spul uitvaagsels wat telkens weier om onder Europese bewind te staan.

    Die nuwe regering van die voormalige vlugtelinge weier om geassimileer te word in die oorweldigende golf van dié wat nie deel was van hul eie voortdurende gevlug en verset teen meer gevorderde beskawings nie.  Hulle begin ‘n beleid om hulself te verskans teen die verstrooiing van hul identiteit en kultuur – ‘n beleid wat toenemend onaanvaarbaar sou word vir die regerings waarvandaan hul aanvanklik gevlug het.  Hierdie beskawings stuur dan ‘n nuwe veldtog van stapel – sonder die vlugtelinge af sodat hulle nie handel kan dryf nie.

    Die vlugtelinge, gedryf deur ‘n oorweldigende begeerte om te bly voortbestaan in weerwil van die sameswering van ander, bring die offers wat nodig is om hulself te mag handhaaf – raak selfonderhoudend, ontbeer dít wat die internasionale gemeenskap weerhou, raak weerbaar, ontwikkel infrastruktuur, belê in opleiding en navorsing, raak leiers op gebiede van nywerheid, mynwese, elektrisiteit, wapentuig, medisyne, landbou, kernkrag, klandestiene handel, intelligensie, die ontwikkeling van bondgenoot­skappe, beoefening van kunste, ens. – en ontwikkel die jongste taal op die planeet tot op die hoogste sport van aanwending vir akademiese- en letterkundige toepassing.

    Dan tree ‘n nuwe moondheid na vore, een wat voorheen neutraal was maar wat teen dié tyd een van die heel magtigstes op die planeet geword het, en tree toe tot ‘n nuwe oorlog met die voorsiening van  wapentuig, tegnologie en opleiding om ‘n nuwe golf van gewillige vegters toe te rus om oorlog te voer teen die vlugtelingbeskawing.  Weereens hou die vlugtelinge vol in ‘n lang en uitgerekte konflik met een van die magtigste nasies – een só magtig dat selfs die res van die wêreld nie gesamentlik teen hulle tot openlike konfrontasie sou toetree nie…

    En dís waarom.  Dit is die antwoord op die vraag hierbo.  Die verhaal van die Boer is ‘n verhaal van suiwer wetenskapfiksie en fantasie.  ‘n Verhaal wat die verbeelding aangryp.  Dit kon net sowel deur Lucas of Tolkien uitgedink gewees het.  Die verhaal van ‘n handjie vol mense wat teen die mees onwaarskynlike stel omstandighede oorleef het.  En net soos in Tolkien en Lucas se werke is daar nog ‘n element teenwoordig – nie towery of die fors (van die Jedi) nie, maar die Lig wat hulle vergesel het.

    Die vraag is nou:  “hoe gaan die volgende hoofstuk lyk in die verhaal van die vlugtelingkinders?”

    Reaksievraag:

    Machiel Viljoen: Ek sou graag, Suidpunt, ‘n wetenskapfiksieverhaal uit jóú pen wou lees.  Jy het duidelik opleiding gehad en het ooglopend al heelwat oor hierdie veld gedink en opgelees.  Jy is in alle waarskynlikheid in ‘n beter posisie om ‘n werklike bydra te maak as die gemiddelde skrywer in dié veld.  En hoewel ek nie die waarde van die goeie werk wat jy doen wil minag of onderskat nie, voel ek dat dit juis persone soos jyself is wat ‘n werklike bydra (nie alleen resensies, onderhoude, ens. nie) kan maak en ‘n boek op die wetenskapfiksierak van Afrikaans kan nalaat.  Ék dink jy kan.  Ek hoop jy sal. Sien jy kans om jouself te ontbloot deur te waag in die kantlyn van Afrikaans – waar die waters troebel en gevaarlik is en die loon skamel?  Waar daar maar enkele name op ‘n lys verskyn vir hul passie en waagmoed…

    Die meeste werke in Afrikaanse fiksie verg bloot behendigheid met die taal, want die stories is relatief gewoon – maar wetenskapfiksie verg meer.  Dit verg verbeelding en ‘n afwesigheid van talle grense wat baie laat huiwer – soos ‘n hoë voetbrug sonder ‘n handreling.  Min waag dit, want die beste stuurlui staan aan wal…

    Suidpunt: Baie dankie. Om die waarheid te sê was ek ‘n paar jaar terug ‘n finalis in ‘n sekere nasionale dramaskryfkompetisie, met hierdie spesifieke genre, maar ek weet ook waar die foute ingesluip het (dit kon ek ná twee jaar nugter uitpluis). Te min humor en kwinkslae na my sin op daardie stadium, die spreekbeurte (eintlik metafisiese debatte) is te lank, die karakters lyk ook te veel op mekaar; want op daardie tydstip het ek eers my eie persoonlikheid werklik leer ken en dus twee INTJ’s met hul eie foute teenoor mekaar gestel (en te veel van die stereotipes probeer ontwyk – nooit ‘n goeie resep vir Jan Publiek wat maar die gewone melktert by die koffie soek nie). En natuurlik het die groot bestanddeel ontbreek: die metafoor (of ou sprokie) as troop of simbool. ‘n Dier of ruimtewese, of ‘n dier/ruimtewese se handeling, wat byvoorbeeld die hele mense-ontwikkeling of -verhoudings in die kleine weerspieël. Dink byvoorbeeld aan ‘n walvis wat weer te water (vry)gelaat word, teenoor ‘n (logge) vrou wat sê nou maar uit ‘n ongelukkige huwelik bevry is. Jy kan dit werklik nie miskyk nie, dit weeg darem te swaar in die intrige. Dis maar gebou op dieselfde jukstaposisie as twee minnaars wat vurig soen en die witwarm ketel wat met ‘n gefluit die ore laat tuit.

    My grootste vrees is bowenal plagiaat. Dikwels as ek in ander tale soek na inligting wat ek vir ‘n Wikipedia-artikel versamel, kom ek op feite af wat al dekades voor my tyd al woord vir woord presies dieselfde op skrif staan as daardie “helder oomblik” wat ek gisteraand onder die stort beleef het. Net in ‘n ander taal. Dit is dus ou alge in ‘n anderman se kultuur se spreekwoordelike visdam wat deur die waterpomp aanhou in ‘n kringloop verkeer. En dan het mens nog nie eers boeke in eeue-oue tale soos Spaans of Portugees of Italiaans onder oë gehad nie. Of wat van tale soos Tsjeggies of Kroaties of Roemeens wat mens so dikwels oor die hoof sien? Sal ons ooit weet?

    Verder hou ek my maar besig om strategieë te soek hoe mens Afrikaans kan uitbou.

    Jy kry Afrikaners wat in Patagonië verspaans het, lui ‘n ondersoek twee maande terug by De Gruyter. Dis ‘n vraag wat lankal reeds beantwoord is. Wat’s nuut? Wat kan jy waaragtig nog byvoeg wat ons nie reeds in die Kaapse metro beleef en gesien het nie? Kinders wat hul pappie “dêrrie!” met so ‘n onmiskenbare plat Afrikaanse aksent.

    Maar dan kry jy die Duitse taalkundige, wyle prof. dr. Ulrich Ammon, wat in so ‘n ryke kultuur van 80 miljoen mense grootgeword het, wat ‘n enkele artikel geskryf het in Galicies, ‘n onbekende taal benoorde Portugal. Daardie taal bestaan slegs uit 3,5 miljoen sprekers. Maar die onderwerp handel juis oor die bedreiging wat Engels as enkele wetenskapstaal vir die wêreldgemeenskap inhou (Algúns efectos do predominio do inglés como lingua internacional da ciencia e sobre outras linguas e os seus falantes, 1998). Wat sou die man tog besiel het? Almal publiseer tog in Engels!, sal die Hollanders en Dene jou ook toevloek. Wie de hel lees Galicies? Dis slegs eenmaal ook aangehaal! Dis waansinnig! Dis ‘n vraag wat nog nie beantwoord is nie. Dis stroomop. Dis nuut! Hoe verklaar jy dit? Maar wat wéét hý wat daardie Patagoniërs, Kapenaars, Hollanders en Dene nie weet nie?

    Ek weet nie. Dalk ly ek nou eers aan die Dunning-Kruger-effek. Tans het ek nog te min antwoorde en lewenservaring, miskien skryf ek tog eendag weer iets. Iets met ‘n snoet, geronde ore, en ‘n stert.

     Suidpunt: Weer eens baie dankie vir die onderhoud, ek hoop Afrifiksie en die Afrikaanse Wetenskapsfiksie gaan van krag tot krag.

    Machiel Viljoen:

    Dankie.  Ek hoop om jou eendag te ontmoet, van aangesig tot aangesig – dalk vir ‘n koffie in ‘n eksotiese, ver plek – miskien iets soos ‘n kroeg op Tatoïen…

    Voorspoed en seën met jou werksaamhede – mag jy ook, soos my en jou voorgangers, in die Lig wandel…

  • Leon Lemmer: Oor Het Jan Marais Nationale Fonds en die Universiteit Stellenbosch

    Leon Lemmer: Oor Het Jan Marais Nationale Fonds en die Universiteit Stellenbosch

    Onlangs is ‘n verslag gepubliseer van ‘n onderhoud wat Murray La Vita met Erna Meaker gevoer het (Netwerk24, 21.10.2020). Meaker is die nuwe voorsitster van die trustees van Het Jan Marais Nationale Fonds (HJMNF). Soos deesdae by universiteitsrade word daar geredeneer dat die voorsitter (verkieslik) ‘n beleggingskundige moet wees. Die wese van ‘n universiteit en van HJMNF word daarmee tot dié van ‘n sake-onderneming gereduseer. In werklikheid is dit in albei gevalle wenslik – en in die hedendaagse Suid-Afrika noodsaaklik – dat die voorsitter verskynsels soos kultuur, politiek, ideologie en propaganda grondig moet verstaan. Wanneer dit nie die geval is nie, soos tans by twee Stellenboschse instansies, HJMNF en die Universiteit Stellenbosch (US), raak hulle die spoor byster.

    Meaker noem dat haar man, Paul, ‘n kleinseun van Paul Sauer is. Haar pa, Dirk Hertzog, het saam met Anton Rupert die Rembrandt-groep gestig. Die Afrikaanse taalstryder, JHH de Waal, was haar ma se broer. Haar oupa was die oudste broer van JBM Hertzog. Daar is ook ‘n familieverwantskap met (Onze) Jan Hendrik Hofmeyr. Met Meaker se afkoms is daar nie fout te vind nie. Haar en haar man se voorgeslag was behoudende Afrikaners en dus pro-Afrikaans. Maar sy noem dat haar broer, Edwin Hertzog, die medestigter van MediClinic is. As voorsitter van die US-raad het hy myns insiens sy afkoms versaak en ‘n leidende rol in die verengelsing van die universiteit gespeel.

    Soos die mode by Afrikaansinstansies en heeltemal te veel Afrikaanssprekendes geword het, is Meaker nie bereid om vir Afrikaans te baklei of veg nie; blykbaar selfs ook nie om haar daadwerklik (of militant) vir Afrikaans te beywer nie. Afrikaans moet glo nie in mense se kele afgedruk word nie, al is dit presies wat die ANC-regime doen en ook Wim de Villiers aan die US. Meaker toon dat sy eintlik glad nie afdoende begrip het vir die benarde situasie waarin Afrikaans verkeer nie. Dit maak haar, om dit sag te stel, minder geskik om as ‘n HJMNF-trustee te dien, om van die voorsitterskap nie te praat nie.

    ‘n Onomstootlike vereiste waaraan ‘n HJMNF-trustee moet voldoen, is dat hy/sy die wil van Johannes (Jan/Jannie) Henoch Marais (1850-1915) so getrou moontlik moet uitvoer. Jan Marais het die aanvangskapitaal van £40 000 vir HJMNF bemaak. Hy het ook £100 000 vir Het Jan Marais Fonds (HJMF) nagelaat, wat in 1918 die stigting van die US moontlik gemaak het. Marais was ‘n ondersteuner van JBM Hertzog. Albei was onmiskenbaar sterk pro-Afrikaner en pro-Afrikaans. Ná sy dood is Marais in De Kerkbode ‘n “Afrikaander van den ouden, echten stempel” genoem. Dit is die twee ononderhandelbare vereistes waaraan iedere voorsitter en trustee van sowel HJMNF as HJMF moet voldoen: onmiskenbaar Afrikaner en Afrikaans.

    La Vita het die onderhoud met Meaker in haar hoedanigheid as die nuwe HJMNF-voorsitster gevoer. Sy het die feit opgehaal dat Edwin Hertzog haar broer is. In die konteks van die onderhoud was dit noodsaaklik dat sy haar baie duidelik van haar broer se ondersteuning van die verengelsing van die US moes gedistansieer het. Onderaan die artikel het ek op Netwerk24 soos volg gereageer: “Erna Meaker se broer, Edwin Hertzog, het ‘n leidende rol in die verengelsing van die Universiteit Stellenbosch gespeel. Volgens Pieter Kapp se boek, Maties en Afrikaans (2013), was Hertzog se standpunt dat Afrikaans ‘nie die voorwaarde vir die voortbestaan van die US [is] nie’ (bl 114) en dat die stigtingsbeginsel van Jan Marais dat Afrikaans nie ‘n mindere plek as Engels aan die US moet inneem nie, ‘nie van bepalende belang [is] nie’ (bl 164).” Met ander woorde, Edwin Hertzog het hom aangematig om Marais se stigtingsvoorwaarde vir die US te minag. Dit is ‘n standpunt wat iedere HJMNF- en HJMF-trustee as absoluut onaanvaarbaar en oneties moet verwerp. Maar Meaker het dit nie in die onderhoud gedoen nie.

    Billikheidshalwe moet ek noem dat Meaker in hierdie opsig ‘n tradisie voortsit wat ongelukkig in onlangse jare by HJMNF wortel geskied het. Haar voorganger as voorsitter was Niel Krige, ‘n US-dosent, en vóór hom Andreas van Wyk (US-rektor 1993-2001). By geleentheid het ek met Van Wyk op LitNet swaarde gekruis omdat hy my verkwalik het toe ek vir Wim de Villiers oor sy voorkeur vir Engels gekritiseer het. Christo Viljoen (US-viserektor 1993-1998) was baie meer uitgesproke as Van Wyk in sy kritiek op De Villiers. As oudrektor het Van Wyk vir De Villiers as rektor skynbaar te veel gerespekteer, al moes hy in sy hoedanigheid as HJMNF-voorsitter dit glad nie gedoen het nie.

    Waarvoor Van Wyk nie genoeg begrip toon nie, is die kardinale fout wat die US tydens sy ampstermyn as rektor gemaak het toe Engels naas Afrikaans as onderrigtaal gevestig is. Dit was heeltemal onnodig om dit ten behoewe van blanke studente te doen. Dit was ook absoluut ongewens om Engels as onderrigtaal uit te bou om soveel moontlik nieblanke studente te trek. Dit is nie om akademiese redes gedoen nie maar om die ANC-regime ter wille te wees. Dit het as direkte gevolg gehad dat die US sedertdien al hoe meer verengels en verswart het. Deur die wêreldtaal Engels naas Afrikaans as onderrigtaal in te voer, bring op die lange duur noodwendig die verswelging van Afrikaans mee. Dit is wat aan al die eens Afrikaanse en (latere) tweetalige plaaslike universiteite gebeur het. Dit is ook wat aan al die plaaslike Afrikaanse skole gebeur as hulle Engels as onderrigmedium toelaat.

    Suiwer akademies-wetenskaplik is daar geen afdoende rede in die hemel of op die aarde waarom die US nie met ‘n enkele onderrigtaal, naamlik Afrikaans, kon voortgaan nie. In sy aanvangsdekades was dit vir die US ‘n stryd om Engels met Afrikaans as onderrigmedium te vervang omdat twee onderrigtale talle probleme in die praktyk veroorsaak. Die meeste universiteite het net een onderrigtaal. As ‘n student aan ‘n universiteit wil studeer, moet hy by daardie onderrigtaal aanpas. Daar behoort nie van die universiteit verwag te word om by die student se voorkeurtaal aan te pas nie. Die (swart) studente wat die ANC-regime vir onderrig in geneeskunde na Kuba stuur, word verplig om in Spaans te studeer, al is Spaans (feitlik) van nul en gener waarde in Suid-Afrika. Sulke studente behoort eerder verplig te word om Afrikaans magtig te word omdat dit ‘n nuttige kommunikasiemiddel in Suid-Afrika is. Dit is baie goedkoper om in Afrikaans in Suid-Afrika te studeer as in Spaans in Kuba.

    Die slinkse ANC-regime subsidieer net een onderrigtaal aan ‘n universiteit. Deur Engels naas Afrikaans as onderrigtaal in te voer, het die US homself in ‘n kryptangsituasie laat beland. Die persepsie het ontstaan – nie sonder rede nie want die ANC-regime is wat hy is – dat Engelsonderrig deur die staat gesubsidieer word en dat die US self fondse vir Afrikaansonderrig moes vind. Dit het die misleide Willie Esterhuyse in 2007 genoop om “die ryk Afrikaners [te] veroordeel omdat hulle nie geld vir onderrig deur Afrikaans wou voorsien nie” (Kapp bl 158). Op sy kenmerkende manier soek Esterhuyse die fout by Afrikaners en nie by die ANC-regime nie. Daar behoort eerder geredeneer te word dat Afrikaans die US-onderrigmedium is wat van owerheidsweë gesubsidieer behoort te word en nie Engels nie.

    Die ampstermyne van Chris Brink (2002-2007), Russel Botman (2007-2014) en Wim de Villiers as US-rektor is deur toenemende en versnelde verengelsing gekenmerk. Reeds in 2002 het HJMNF-trustees dit oorweeg om steun aan die US in te kort omdat Brink die US-onderrigtaal ondergeskik aan sy diversiteitsbeleid, oftewel transformasie, gemaak het. Teen 2004 het HJMNF sy naam gestand gedoen toe besluit is om sy bevordering van Afrikaansbelange oor die land as geheel te versprei. Minder geld sou dus voortaan na die US gekanaliseer word.

    Wim de Villiers het op 1 April 2015 sy dienstermyn begin. 30 Mei 2015 was die honderste herdenking van die dood van Jan Marais. Die US het amptelik niks gedoen om erkenning hieraan te gee nie. Dit is aan HJMNF oorgelaat om ‘n kranslegging by Marais se graf te doen en ‘n huldigingsbyeenkoms in Marais se eertydse huis by Coetzenburg te hou. By daardie geleentheid is eksemplare van Pieter Kapp se pragboek, Nalatenskap sonder einde: Die verhaal van Jannie Marais en die Marais-broers,(2015, 216p – Praag 25.11.2015) aan die genooide gaste uitgedeel. Dit was uitsluitlik ‘n HJMNF-inisiatief. Die US het amptelik niks in hierdie verband gereël nie.

    Op 12 November 2015 het De Villiers sy voorstel vir die verengelsing van die US uitsluitlik in Engels aan die US-senaatslede gestuur. George Steyn, wat sedert 2012 die voorsitter van die US-raad is, het hom aanvanklik (in ‘n mate) teen De Villiers se verengelsingsinisiatiewe verset. Daar was meer onlangs ook tekens van wrywing tussen Steyn en De Villiers oor die aanwysing van Edwin Cameron as US-kanselier. As gay- en vigsaktivis en ANC-kameraad kan Cameron myns insiens kwalik as ‘n geskikte rolmodel vir (alle) studente beskou word. De Villiers smeek eintlik om kortgevat te word, maar die US-raadslede is oorwegend ANC-gesind, onder meer omdat die getal raadslede wat deur die minister van hoër onderwys aangewys word tydens De Villiers se ampstermyn van drie tot die maksimum van vyf (as ek reg onthou) vermeerder is. Daardie minister is Blade Nzimande, die sekretaris-generaal van die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party. Die US-raadsamestelling verduidelik (dalk) ook waarom De Villiers se ampstermyn as rektor sonder meer vir ‘n verdere vyf jaar verleng is. By De Villiers se uittrede op 31 Maart 2025 sal Afrikaans hoogswaarskynlik glad nie meer as ‘n US-onderrigtaal bestaan nie. Marais se hoop op ‘n kosbate Afrikaner- en Afrikaansnalatenskap aan die US sou dan volledig vernietig wees. Dit is kwalik moontlik om te glo in watter mate Suid-Afrika en daarmee saam die US sedert 1994 ontaard het.

    Die mate waarin die De Villiers-US die US-stigtingskenker geminag, het nie net in 2015 duidelik geblyk nie, maar selfs in groter mate tydens die US-eeufees in 2018. De Villiers het, sover bekend, hom toe nooit eens verwerdig om Marais se uitdruklike stigtingsvoorwaarde, dat Afrikaans nie ‘n mindere plek as Engels aan die US mag beklee nie, in die openbaar te noem nie. Ek verkwalik HJMNF-trustees dat daar van hulle kant in die openbaar geen luide beswaar teen De Villiers se swye opgeklink het nie. Dit is ‘n onverteerbare onreg wat die De Villiers-US die Marais-nalatenskap aangedoen het. Waarmee die US, wat Afrikaans betref, veral sedert 2002 besig is, is fundamenteel oneties. Elizabeth Marais (1867-1953), Jan Marais se eggenote, was ná sy dood bykans vier dekades lank intens meelewend by die US betrokke. In minder as ‘n halfeeu ná haar dood het drie US-rektore van 2002 af agtereenvolgend gepoog om Jan Marais se Afrikaans- en Afrikanernalatenskap te vernietig. Sulke gedrag dui op baie dik ANC-gedienstige velle. Tydens Marais se begrafnis is by sy graf gesê: “Stellenbosch zou haar rechterhand moeten vergeten als het vergeten zou wat Jan Marais voor haar was.”

    Sedert die dood van Jan Marais is dit die dure plig van HJMNF-trustees om volgens sy wense namens hom te praat en te handel omdat hy dit nie meer self kan doen nie. Hulle (relatiewe) onaktiwiteit in hierdie opsig, hulle onwilligheid om (kompromisloos) vir Afrikaans te veg, het nie by Meaker begin nie. Dit kom al ‘n lang pad. Dit is onverskoonbaar. Deel van die probleem is dat mense wat US-personeellede was of is, as trustees aangestel word. Veral sedert 1994 beteken dit dat so ‘n trustee twee here met uiteenlopende belange probeer dien – een wat al hoe meer Engels- en die ander wat Afrikaansgeoriënteerd is. Dit is onmoontlik om aan die wense van sowel Wim de Villiers as Jan Marais te voldoen. Die oplossing is dat besluit moet word dat geen trustee voortaan ‘n US-personeellid mag wees nie. HJMNF moet heeltemal onafhanklik van die US hervestig word.

    Dieselfde behoort met die ander Marais-fonds, Het Jan Marais Fonds (HJMF), te gebeur. Volgens Marais se voorskrifte moet HJMF nege en HJMNF ses trustees hê. Aanvanklik was daar ‘n groot mate van oorvleueling; dus dat trustees van die een ook trustees van die ander fonds was. Mettertyd het HJMF heeltemal in die US-administrasie versand geraak en uit die openbare oog verdwyn. Oor die HJMF skryf Pieter Kapp in sy boek oor Jan Marais: “Die fonds het sy onafhanklikheid van die US afgestaan en sy rekening by Nedbank gesluit en dit na die US se interne rekening oorgeplaas” (bl 175). Kapp kon nie vasstel wie toe HJMF-voorsitter was nie, om van wie die ander agt trustees was nie te praat nie.

    In die lig van die minagting wat Marais deesdae in US-geledere te beurt val, is dit (hoogs) onwaarskynlik dat die US steeds HJMF volgens Marais se voorskrifte bestuur en administreer. Hoe vollediger die verengelsing, des te minder die reg van die US om finansiële voordeel uit HJMF te trek. Dit is myns insiens die dure plig van HJMNF-trustees om HJMF uit die kloue van die US te bevry en sorg te dra dat dit heeltemal vry van US-beïnvloeding bestuur en geadministreer word. Dit is onwaarskynlik dat die US sy Marais- neseier vrywillig sal afstaan. Dan behoort HJMNF-trustees die moed van hulle oortuiging te hê om met regsoptrede HJMF heeltemal onafhanklikvan die US te maak. Dit verg bereidwilligheid om te baklei vir wat reg is; iets waarvoor Meaker klaarblyklik nie kans sien nie.

    Die US het uit die Victoria Kollege ontstaan. In die eerste helfte van die vorige eeu het die US die moeisame pad van ‘n oorwegend Engelse na ‘n Afrikaanse inrigting geloop. In die nuwe Suid-Afrika het die US terugwaarts beweeg en doelbewus direk teen die wense van Jan Marais in ‘n oorwegend Engelse inrigting geword. By die huidige US-bewind weeg die wense van die ANC-regime swaarder as dié van Marais. Maar dit is (ten minste teoreties) moontlik om die US te hertransformeer deur te herhaal wat voorheen vermag is; dus om die US van sy huidige oorwegend Engelse opset te hervorm totdat dit weer ‘n oorwegend – verkieslik uitsluitlik – Afrikaanse inrigting word. Wanneer dit bewerkstellig is, kan die twee Marais-fondse hulle verbintenis, ooreenkomstig die wens van Jan Marais, met die US hernu. In die voorsienbare toekoms behoort die Marais-fondse hulle egter baie duidelik van die US te distansieer. Dit is immers wat Jan Marais (ongetwyfeld) sou gedoen het.

    Michael le Cordeur is sedert 2012 ‘n HJMNF-trustee. Hy sorg dat hierdie trustees op diversiteit of multikulturaliteit aanspraak kan maak. Daar is drie redes waarom Le Cordeur nie ‘n trustee moet wees nie: Hy is nie pro-Afrikaner en pro-Afrikaans nie (wel pro-Kaaps) en hy is ‘n US-dosent. Weens die hedendaagse ontaarding van Afrikaansinstansies het Le Cordeur al as raads- of direksielid of trustee in die Stigting vir Bemagtiging deur Afrikaans (SBA), die Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging (ATKV) en die Afrikaanse Taalraad (ATR) gedien. Hy was selfs die ATR-voorsitter en die onder-voorsitter van Rachel’s Angels, waar net nieblankes engelstatus kan verwerf. In die nuwe Suid-Afrika is dit ‘n oorbekende situasie: Geen instansie mag eksklusief blank wees en op grond van ras of kleur diskrimineer nie. Maar eksklusief nieblanke of swart instansies, wat blatant teen blankes diskrimineer, word onder die vaandel van “regstelling” of transformasie as heeltemal in orde beskou. Dink in hierdie verband ook aan die DAK (Doman, Autshumao, Krotoa) -netwerk. As uitgesproke ANC-kameraad het Le Cordeur geen probleem hiermee nie.

    Oor die ontaarding van Afrikaansinstansies het ek al dikwels geskryf. Ontaarding is al dermate die geval dat talle van hulle, soos die SBA, ATKV, ATR en DAK, weens hulle verknogtheid aan en vertroeteling van Engelsbesoedelde Kaaps en hulle afwysing, of ten minste skeptisisme, oor Standaardafrikaans, in werklikheid die ondergang van Afrikaans bevorder. Sedert die diensaanvaarding in Junie 2016 van ‘n ANC-aktivis, Michael Jonas, as die uitvoerende hoof van die Afrikaanse Taalmuseum en -monument (ATM), geld dit ook in buitensporige mate vir die ATM. In hierdie twee tradisioneel Afrikaanse heiligdomme in die Paarl het sowel Afrikaans as die blanke personeellede bedreigde spesies geword. Hierdie situasie het die blanke museumkuratrise, Chantelle de Kock, onlangs genoop om oor die inwyding van die Taalmonument in 1975 te beweer dat “die meeste sprekers van Afrikaans nie toegelaat is om dit by te woon nie” – volgens Izak de Vries se verslag (LitNet, 13.10.2020). Le Cordeur het voorheen (doelbewus) valslik beweer dat hy nie toegelaat is om die monument-inwyding by te woon nie.

    Op De Kock se bewering het ek op 13 Oktober soos volg gereageer: “Chantelle de Kock, die kurator van die Afrikaans Museum, beweer ‘dat die opening van die Taalmonument 45 jaar gelede omstrede was omdat die meeste sprekers van Afrikaans nie toegelaat is om dit by te nie.’ Dit is inderdaad so dat die oorgrote meerderheid Afrikaanssprekendes, wit en bruin, nie by daardie gebeurtenis teenwoordig was nie. Maar wat sy waarskynlik bedoel, is dat bruin mense nie by die opening toegelaat is nie. Dit word egter weerspreek in ‘Die Afrikaanse Taalmonument: Van konsep tot gestalte,’ ‘n publikasie wat op die ATM-webwerf beskikbaar is. ‘Verskeie bruin skrywers en verteenwoordigers van ander sektore van die bruin gemeenskap [is] genooi en ‘n beduidende aantal van hulle, asook groot getalle bruin skoolkinders, het die verrigtinge bygewoon’ (bladsy 8).” As skoolkind kon Le Cordeur dus, as hy wou, die gebeure eerstehands ervaar het.

    Op 15 Oktober het Leopold Scholtz soos volg op De Kock se bewering gereageer: “As ek reg onthou, was daar wel deeglik ‘n kleinerige groep Afrikaanse bruin mense by die opening van die Taalmuseum* teenwoordig.” Scholtz het dit nodig gevind om ter wille van die waarheid te reageer omdat my bostaande kommentaar aanvanklik teruggehou is en eers na verloop van sowat ‘n week gepubliseer is. By LitNet is dit geykte praktyk om lesersreaksies voor publikasie te “modereer”. Dit kan die weiering van publikasie insluit. ‘n Mindere vorm van sensurering is om kommentaar waarvan LitNet nie hou nie, dae lank terug te hou en dan by die oorspronklike datum te publiseer. Sulke kommentaar word dan min gelees omdat baie LitNet-lesers net van die jongste lesersreaksies kennis neem.

    [* Die monument teen Paarlberg en die museum in Pastorielaan in die Paarl is op dieselfde dag, 10 Oktober 1975, ingewy.]

    Ek vra my af: Waarom is Scholtz se kommentaar dadelik gepubliseer en myne, wat wesenlik dieselfde sê, word dae lank teruggehou? Kan dit geregverdig word as ‘n meningsforum, soos LitNet, wegskram van die waarheid? Des te meer as onthou word dat LitNet destyds geloods is met die voorneme dat sensuur vir hom uit die bose sou wees. In die huidige geestesklimaat kan sensuur die heil van Afrikaans en die beeld van Afrikaners ernstig benadeel. Dit is byvoorbeeld heeltemal moontlik dat die ATM-opset tans sodanig is dat die webwerfpublikasie waarna ek hierbo verwys, onttrek of aangepas kan word. Dit sou ‘n vervalsing van die geskiedenis wees.

    Ek kom reeds ‘n baie lang pad met LitNet maar sy sensuurbeleid, wat sekerlik periodiek verander, kon ek nog nooit deurgrond nie. Op dieselfde dag, 13 Oktober, toe ek bogenoemde kommentaar oor die De Kock-uitlating geskryf het, het ek in ‘n ander reaksie veel meer fundamentele kritiek op die ATM uitgespreek. Ek het verwag dat my teks moontlik deur LitNet teruggehou of geweier sou word, maar tot my verbasing is dit dadelik gepubliseer. Dit gee ‘n (realistiese) beeld van die toestand waarin die ATM verval het maar wat skynbaar geen kommer hoegenaamd by ander Afrikaansinstansies wek nie. My kommentaar op De Vries se artikel lui soos volg:

    “Daar word beweer dat die ATM-raad van agt lede verteenwoordigend van Afrikaanssprekendes is. Maar daar dien net een of twee wit mense in hierdie raad. Is dit verteenwoordigend? Op die ATM-webwerf is daar ‘n foto van die personeel. Daar is blykbaar net enkele wit mense. Is dit verteenwoordigend? Kyk na die teks en foto’s [in De Vries se artikel] hierbo. Wit mense is die uitsonderings. Is dit naastenby ‘n spieëlbeeld van Afrikaanssprekendes? My indruk is dat wit mense (doelbewus) deur die ATM gemarginaliseer word. Is dit deel van die dekolonisering van Afrikaans waarvan Elvis Saal [die voorsitter van die ATM-raad] melding maak? Is dit taalkundig sinvol om Christo van Rensburg se stelling te herhaal dat Afrikaans ‘n halfeeu voor 1652 ontstaan het, of behoort ons ons eerder af te vra of dit nie (bloot) ‘n uitdrukking van politieke byderwetsheid is nie? Wit mense het ongetwyfeld die grootste bydrae tot Afrikaans gelewer en hulle is sekerlik die lojaalste ondersteuners van Afrikaans. Die artikel hierbo wek ‘n heeltemal ander indruk.” Verwys ook Johannes Comestor se artikel: “Afrikaans: Vind daar onteiening plaas?” (LitNet 25.08.2020).

    LitNet en Rapport is die publikasies wat Kaaps as geradbraakte Afrikaans in die grootste mate bevorder en natuurlik ook Son, wat, anders as sy Engelse eweknie, in die Wikipedia beskryf word as ‘n “mixed Afrikaans-language South African tabloid.” Son is nie op Netwerk24 toeganklik nie. Hopelik dui dit daarop dat Naspers/Media24 hom darem in ‘n mate van Son distansieer. Maar behoort hierdie instansies en almal wat belang by Afrikaans het nie ernstig te besin oor hoe Engelsbesoedelde taalgebruik die toekoms van Afrikaans saboteer nie? Behoort HJMNF ‘n instansie soos die SBA finansieel te ondersteun? HJMNF se skenkings aan die Woordeboek van die Afrikaanse Taal (WAT) is meer sinvol.

    Die mate waarin Le Cordeur en LitNet saamspan om Kaaps te bevorder, blyk byvoorbeeld uit ‘n onlangse artikel deur Le Cordeur: “‘n Strategie vir die insluiting van Kaapse Afrikaans by die formele skoolkurrikulum” (LitNet 19.10.2020). Ek het op 22 Oktober die volgende (redelike/gematigde) kommentaar daarop na LitNet gestuur, maar op 1 November was daar nog geen aanduiding dat dit gepubliseer sou word nie.

    “Soos dikwels voorheen is Michael le Cordeur beswaard oor die stigmatisering van Kaaps. Hy beklemtoon graag dat Kaaps ‘n gelykwaardige variëteit van Afrikaans is. Wat hy nie verreken nie, is die groot Engelskomponent in Kaaps. In hierdie opsig is Kaaps nie net sulke goeie Afrikaans soos die ander variëteite nie – veral nie so gesuiwer van onnodige Engels soos Standaardafrikaans nie. Engelsbesoedelde Kaaps stel ‘n slegte voorbeeld wat al hoe meer deur ander Afrikaanssprekers nagevolg word. Die uiteinde kan wees dat Afrikaans as ‘n taal wat duidelik van Engels onderskeibaar is, tot niet gaan. Kaaps kan nie gestandaardiseer en as ‘n skoolonderrigtaal erken word terwyl enige Engelse woord deel van sy woordeskat is nie. Wat nodig is, is dat alle Kaapssprekers en alle ander Afrikaanssprekers aangemoedig word om hulle taal van onnodige Engelsinvloed te suiwer. As in Kaaps op sy nie-Engelse taaleie gekonsentreer word, kan die stigma beëindig, dit makliker gestandaardiseer en ‘n erkende skoolonderrigtaal word. Die voortbestaan van Afrikaans sal dan veel beter gedien word as wat tans die geval is.” Op grond waarvan sou die LitNet-redaksie dink dat lesers teen hierdie opmerkings beskerm moet word?

    Die lakmoestoets vir ‘n Marais-fondstrustee is of hy/sy Jan Marais se wens, dat Afrikaans nie ‘n mindere plek as Engels aan die US mag beklee nie, onderskryf. In hierdie opsig het Le Cordeur homself gediskwalifiseer. Hy het onomwonde verklaar dat die verengelsing van die US by hom “geen hartseer” wek nie (LitNet 13.11.2015). Daar kan geen twyfel wees dat so ‘n houding lynreg teen Jan Marais se wense ingaan nie. Die beginsel wat Marais vir sy befondsing van die US neergelê het, behoort ook vir skole te geld. Net skole wat eentalig of hoofsaaklik Afrikaans is, behoort deur HJMNF finansieel ondersteun te word. Skole behoort vooraf deur HJMNF gewaarsku te word dat sodra Engelsonderrig groter afmetings as Afrikaansonderrig aanneem, sy finansiële ondersteuning beëindig sal word. Op hierdie manier sal die heil van Afrikaans ten beste gedien word.

    Maar ook in hierdie opsig ondermyn Le Cordeur die wense van Marais. In Le Cordeur se boek, Halala Suid-Afrika (2019 – Praag 4.04.2020), is daar ‘n artikel met die opskrif: “Is ons ‘n hindernis vir hulle wat wil leer?” (bl 72-76), wat op 6 Desember 2009 in Rapport gepubliseer is. Daarin verkondig Le Cordeur die ANC-regime se beleid waarvolgens skole rasgeïntegreerd moet wees. Dit beteken in die praktyk onder meer dat skole eentalig Engels maar nie eentalig Afrikaans mag wees nie. Engelse skole sluit glo niemand uit nie terwyl Afrikaans as onderrigtaal glo wel sommige leerlinge, veral swartes, uitsluit.

    Le Cordeur verwys na die Hoërskool Ermelo wat van ‘n uitsluitlik Afrikaanse skool in ‘n tweetalige skool (Afrikaans en Engels) getransformeer is, met as bonus dat dit nou ook swart leerlinge het. Soos hier bo aangetoon, beteken dit dat die Hoërskool Ermelo spoedig/mettertyd oorwegend Engels en swart sal wees. Hierteen het sowel Le Cordeur as sy geliefde ANC geen beswaar nie. Dit is immers ook die pad wat die US en al die eens Afrikaanse universiteite met die seën van Le Cordeur en die ANC-regime loop.

    Aan die begin van hierdie eeu was Le Cordeur ‘n omgangsinspekteur vir skoolonderwys in die Stellenbosch-omgewing. Die Laerskool AF Louw was ‘n eentalige Afrikaanse blanke model C-skool. Le Cordeur het voorgestel dat die skool begin om elke jaar in graad R 40 swart Engelse leerlinge in te neem, wat dan jaarliks na die volgende graad opskuif. Ná agt jaar sou daar agt swart Engelse klasse van graad R tot 7 wees. Teen die einde van 2009 het hy triomfantelik en oordrewe aangekondig: “Die leerlingtal het gestyg van 250 Afrikaanse leerders na 500 meertalige kinders. Afrikaanse leerders se Engels het drasties verbeter. En 250 Xhosa-kinders en hulle ouers [!] is nou Afrikaans magtig” (75). Hy noem dit ‘n “wen-wen oplossing” (74).

    Uit die getal leerlinge kan afgelei word dat die skool in 2009 helfte wit (en bruin) en Afrikaans en helfte swart (en bruin) en Engels was. Le Cordeur vind dit wonderlik dat die druk op klaskamerruimte in die Primêre Skool Ikaya in die swart woonbuurt Kayamandi op hierdie manier verlig is. “‘n Slag [is] geslaan vir Suid-Afrika; meer nog vir Afrikaans. Deur konstruktief saam te werk met die owerhede is Afrikaanse onderrig aan AF Louw verseker” (75). Een van die redes wat Le Cordeur vir skooltranformasie aanvoer, is dat “so baie kinders met ‘n leë maag skool toe kom” (73). Hy verduidelik egter nie hoe die verengelsing en verswarting van die Laerskool AF Louw ‘n bydrae lewer om hierdie probleem op te los nie. Desnieteenstaande beweer hy dat almal met hierdie (briljante) voorstel van hom tevrede gestel is; dat almal gelukkig is (76).

    Maar hoe lyk daardie skool deesdae, elf jaar later? Kyk op die skool se webwerf op die internet. Die skool is getransformeer van ‘n eens blanke skool na ‘n skool vir bruin en swart leerlinge. Van graad R tot 7 is daar drie klasse vir elke graad. Op elke vlak is daar een Afrikaanse en twee Engelse klasse. Met ander woorde, binne ‘n dekade het die Afrikaans/Engels-verhouding van helfte-helfte na tweederdes Engels en ‘n derde Afrikaans verander. Het Le Cordeur ‘n slag vir Afrikaans geslaan, soos hy in 2009 beweer het? Het die Le Cordeur/ANC-transformasie Afrikaansonderrig aan daardie skool verseker? Dit is vir my duidelik dat daardie skool dieselfde pad as ander eens Afrikaanse skole en universiteite loop; dat Afrikaans progressief uitgewis word. Dit toon weer eens dat Le Cordeur en die ANC-regime nie met blanke (veral Afrikaner- en Afrikaans-) belange vertrou kan word nie.

    Die Laerskool AF Louw-sage toon nogeens dat Le Cordeur nie ‘n trustee van HJMNF behoort te wees nie. As opvoedkundige tree hy (in groot mate) as hekwagter op wanneer HJMNF oor finansiële ondersteuning aan veral (eens) bruin skole besluit. Omdat die Laerskool AF Louw deesdae oorwegend ‘n Engelse skool is, behoort dit nie (meer) deur HJMNF ondersteun te word nie. Die skole wat tradisioneel bruin en Afrikaans was, verengels baie vinniger as die tradisioneel Afrikaanse blanke skole. Dit is omdat bruines in (baie) groter mate as blanke Afrikaanssprekendes Afrikaansdislojaal is, insluitende die Moslems van byvoorbeeld die Bo-Kaap, wat deesdae polities byderwets maar verkeerdelik as die bakermat van Afrikaans verheerlik word. Die hedendaagse oorwig van Engels aan die Laerskool AF Louw is (waarskynlik) nie bloot aan die toeloop van swart leerlinge te wyte nie maar ook weens bruines wat toenemend verkies om in Engels skool te gaan.

    Een van my medestryders vir Afrikaans het onlangs die volgende gedagte in die midde gelê: Is die bruines steeds die meerderheid Afrikaanssprekendes? Die antwoord hang deels af van of Kaaps as ‘n variëteit van Afrikaans of eerder (en myns insiens tereg) as ‘n tussen- of brouseltaal beskou word. Die punt is dat die stadium in die nie te verre toekoms bereik kan word dat blankes die meerderheid Afrikaanssprekendes sal wees. Juis daarom moet daar jaloers oor die idiomatiese gehalte, die wesenlik nie-Engelse aard, van Afrikaans gewaak word.

    Op 21 Oktober 2020, die dag toe La Vita se onderhoud met Meaker gepubliseer is, het ek soos volg aan HJMNF geskryf: “Geagte mevrou Erna Meaker, Ek skryf na aanleiding van die koerantonderhoud met u wat vandag gepubliseer is. Ek het dit by meer as een geleentheid sonder sukses onder die aandag van u voorganger [Niel Krige] gebring dat dit vir my heeltemal onaanvaarbaar is dat Michael le Cordeur ‘n trustee van die JMNF is omdat hy hom oopenlik ten gunste van die verengelsing van die Universiteit Stellenbosch uitgespreek het. Iemand anders behoort as trustee vir byvoorbeeld kontak met skole vir bruines aangestel te word.”

    Op 28 Oktober 2020 het HJMNF-sekretaresse, Henét de Villiers, soos volg aan my geskryf: “Beste Professor, Dr Michael le Cordeur lewer waardevolle insette as Trustee. Sy e-pos-adres is op die US se webblad. Ek stel voor dat u met hom u argwaan hanteer. Ongelukkig kan/gaan ons nie as tussenganger optree nie.” Argwaan is nogal ‘n groot woord vir ‘n sekretaresse om te gebruik. Agterdog of wantroue word bedoel. Dit is duidelik dat daar by HJMNF skynbaar geen of bloedweinig begrip is vir waaroor dit hier gaan. Dit is juis die Le Cordeur-insette wat met (groot) omsigtigheid benader behoort te word. Dit sou geen sinvolle doel dien as ek my besware privaat onder Le Cordeur se aandag bring nie. Dit is HJMNF-trustees wat standpunt moet inneem. Die bostaande uiteensetting kan hulle hopelik help om oor die rol van HJMNF te herbesin. Dit gaan by uitstek om Jan Marais se wense en die heil van Afrikaans.

    Dit is die dure plig van HJMNF-trustees teenoor Jan Marais om nie, soos die Afrikaansinstansies wat ek hier bo noem, voorkeur aan byderwetse politieke oorwegings bo die belange van Afrikaans en die Afrikanerdom te gee nie. Hoekom voel dit vir my aljimmers asof ek ‘n stem roepende in die woestyn is? Dit is my oortuiging dat wat ek skryf kwalik sonder meer as bog verwerp kan word. Ek put my motivering om met die stryd ten behoewe van Afrikaans en die Afrikanerdom voort te gaan uit die volgende woorde van James Anthony Froude: “Even when a cause is lost utterly, and no rational hope remains, I will still go down, if it had to be so, with my spirit unbroken and my face to the enemy” (Praag 11.07.2020).

  • Elma Potgieter: Ek kom van ver af

    Elma Potgieter: Ek kom van ver af

    My naam is … Afrikaans.

    Ek moet erken … ek is nie absoluut seker wanneer ek gebore is nie.

    My wortels lê verspreid van die land van die middernagson tot hier aan die suidpunt van die donker kontinent.

    Maar ek het my naam gekry op 8 Mei 1925.

    Dit beteken ek is vanjaar 95 jaar oud.

    Gelukkig word ek beskou as nog jonk – blykbaar die derde jongste Germaanse taal wat amptelike status het.

    En dis hier waar die knoop lê.

    Op hierdie oomblik in tyd geniet ek amptelike status, maar vir hoe lank nog?

    Want net ‘n naïewe of onverskillige mens sal dink dat ek vrolik, vry en onbekommerd voortleef.

    Voëlvry is nader aan die waarheid. Dit weet ek in die diepte van my siel.

    Daar is ‘n prys op my kop wat my hart soms benoud laat klop en my keel van hartseer laat pyn.

    Die prys is onberekenbaar en die gevoel op ‘n manier kruipend, ontasbaar – ‘n gevoel wat opstand in my laat opstu.

    Want dis ‘n godetaal en ‘n Godstaal wat hier tot stand gekom het – familie van die “woeste Wikings” wat gode aanbid het en Wes-Europa en Engeland geterroriseer en verower het.

    Waarom sê ek dit: Kyk na my woord: dogter. In Ysland praat my halfsuster van dottir. In Sweeds sê nog ‘n halfsuster datter. In Duitsland sê ‘n ander suster Tochter; Engels noem haar dogter daughter.

    Maar die “woeste Wikings” beïndruk ook met hulle deursettingsvermoë en gevoel vir die estetika.

    ‘n Kruisbestuiwing vind plaas met gelowiges in een lewende God en uiteindelik vestig Protestantse plaasboere, hoofsaaklik van Duitse afkoms, hulle op uitnodiging van die Nederlandse-Oos-Indiese kompanjie hulle aan die Kaap. Hulle vlug weens godsdiensvervolging in Europa eers na die Lae Lande en werk daar op plase wat nie aan hulle behoort nie – ellende vir ‘n murg-en-been-boer wat baas op sy eie plaas moet en wil wees.

    Toe aanvaar die boerevlugtelinge die uitnodiging van die Kompanjie om hul eie plase te kry en in Suid-Afrika te kom boer – maar as Vryburgers.

    Vryburgers?

    Waarom dié voorwaarde?

    Want vreemde regerings en gepaardgaande onvoorspelbare politiek het die godsdiensvlugtelinge vir goed afgeskrik van regering en regeerders.

    Hulle voorwaarde dus vir vestiging aan die Kaap van 1657 af – Vryburgers – of ons bly waar ons is.

    Hulle praat ‘n vereenvoudigde volksduitse of – dietsetaal en in Suid-Afrika vereenvoudig dit nog meer. Dit word ‘n taal wat soet klink en reguit kommunikeer.

    Dit is my ontstaansgeskiedenis in ‘n neutedop.

    Ek het gefloreer in die eenvoud van uitdrukking, gepraat deur vry mense met vryheid van beweging en van denke.

    My sprekers was vryheidsliewend en onderwerp hul doen en late vrywillig aan God en sy gebod.

    Om dit te doen waarvoor jy lief is – diere en plante te teel en te kweek onder vrye omstandighede waar jou doen en late alleenlik deur die Tien Gebooie van die Bybel voorgeskryf word, was onweerstaanbaar.

    Maar in die “Nuwe Suid-Afrika” waar Engelstaligheid afgedwing word deur alle staatsinstansies en groot korporasies met Engelse benamings “geseën” word … word almal gedwing om my óf geradbraak te praat óf my (stief)sustertaal Engels te pleeg.

    Daar is twee reaksies wat na vore kom: ‘n Voormalige joernalis Chris Louw het in 2009 na bewering sy eie lewe geneem ná uitsprake soos:

    “Ons mense is gatvol daarvoor om vermoor te word! En dan verwys ek nie net na haataanvalle in ons huise en op ons plase nie. Dit ook, ja. Maar ek praat van die listige moord op taal, kultuur, geskiedenis, waardes, selfs menswees. In die 15 jaar van demokrasie het Afrikaners bykans uit die openbare oog verdwyn. Ons deelname aan die openbare lewe word stelselmatig afgetakel om ons aandeel in die bevolkingsamestelling te reflekteer: 6%. Dit is wat ons standpunt vandag werd is.

    “`n Druippunt.”

    “Hy het Maandag om 14:07 in `n e-pos aan Tim du Plessis, redak­teur van Beeld, geskryf: ‘Ek is net gatvol. Daar’s nie sin in om voort te ploeter nie; eerder vroeër dood as later.’ Du Plessis het hom vergeefs gebel en ge-SMS.”

    Maar ek, Afrikaans, wil nie doodgaan nie – veral nie vermoor word nie.

    Die stryd om hier te kom was hewig – selfs bloedig…

    Wat word van my as niemand my meer praat nie?

    Die tweede opsie is dus: Werk en woeker.

    Werk voortdurend daaraan om ons kinders bewus te maak van my oorsprong en die wonder van die woord.

    My bestaan behels nie net kommunikasie nie. My woorde raak nie net die bewuste aan nie.

    Dit raak die kollektiewe geheue aan.

    Luister na dié gekose groep woorde:

    Dis die blond, dis die blou:
    dis die veld, dis die lug;
    en ‘n voël draai bowe in eensame vlug – dis al.
    Dis ‘n balling gekom oor die oseaan, dis ‘n graf in die gras, dis ‘n vallende traan –
    dis al.

    Ek glo nie ek hoef vir enigiemand te verduidelik waarop dié gestroopte gedig deur Jan F E Celliers sinspeel nie.

    Wat is die woord wonderlik. Wat is taal wonderlik.

    Ek, Afrikaans, is die wonderskoonste, mees vaartbelynde taal in die ganse wêreld wat teen wil en dank hier aan die suidpunt van Afrika as ‘n selfstandige taal ontwikkel het uit vele Germaanse tale.

  • Leon Lemmer: RW Johnson, van kommunisme tot liberale realisme

    Leon Lemmer: RW Johnson, van kommunisme tot liberale realisme

    RW Johnson is in 1943 in Engeland gebore, het vanaf 1957 sy skoolloopbaan en vanaf 1961 sy voorgraadse studie in Durban voltooi, vanaf 1964 staatsleer aan die Universiteit Oxford studeer en doseer, daarna die uitvoerende hoof van die Helen Suzman-stigting geword (1995-2001) en hom met die skryf van artikels vir koerante en tydskrifte, asook 15 boeke, besig gehou. Hy roem daarop dat hy eers ná die apartheidsera na Suid-Afrika teruggekeer het. Hy kom uit ‘n liberale gesin. ‘n Liberale ingesteldheid is die deurlopende kenmerk van sy boeke. Wat sy skryfwerk aanbevelingswaardig maak, is die al hoe groter politieke realisme wat daarin vergestalt word. Anders as baie ander liberaliste wat Suid-Afrika verlaat het toe die swart bewind, wat hulle so naarstiglik begeer het, werklikheid geword het, het Johnson die teenoorgestelde gedoen en hom hier hervestig. “I had, very deliberately, come back to live in South Africa when – and indeed, because – apartheid was over” (RW Johnson, 2020-boek hier onder, Kindle 3616).

    Johnson het as politieke waarnemer ontsag begin ingeboesem toe hy op ‘n betreklik jeugdige ouderdom die volgende boek gepubliseer het: How long will South Africa survive? (1977), opgevolg met How long will South Africa survive? The looming crisis (2015, Kindle $16,55) en 2de uitgawe, The crisis continues (2017). In eersgenoemde boek het dit gegaan oor hoe lank die blanke bewind, die “apartheidsregime”, sou oorleef. Laasgenoende boek het die ontaarding van die ANC-regime as tema. Sy boek, South Africa’s brave new world: The beloved country since the end of apartheid (2010, kindle $27,55), het Johnson se gesaghebbendheid en dikwels uitstekende politieke insig bevestig. Daar is ook die volgende onlangse boek van Johnson: Fighting for the dream (2019, Kindle $12,06 – Praag 11.05.2019). Daardie rubriek is ‘n herlees werd omdat Johnson in daardie boek baie vollediger oor die nuwe Suid-Afrika skryf as in die boek wat ek in hierdie rubriek bespreek.

    As akademikus het Johnson respek by my afgedwing met sy boek, The African university? The critical case of South Africa and the tragedy at UKZN (2012, Kindle $3,45). Malegapuru William Makgoba, die rektor van die University of KwaZulu-Natal, 2004-2014, het daardie inrigting in baie opsigte groot skade aangedoen weens sy militante politieke voorkeure. Makgoba het bv bedrewenheid in die Zoeloe-taal van al die studente en personeellede verwag; klaarblyklik nie soseer om daardie taal te bevorder nie, maar om blankes, bruines en Asiate te probeer uitsluit. By die Universiteit van Suid-Afrika (Unisa) was daar onlangs sprake dat om dieselfde onderliggende rede kennis van ‘n Afrikataal vir die aanstelling van personeel vereis gaan word.

    Twee outobiografiese boeke van Johnson is gepubliseer: Look back in laughter: Oxford’s post-war golden age (2015, Kindle $11,49) en Foreign native: An African journey (Johannesburg: Jonathan Ball, 2020, 300p, R285; Kindle $11,49). Eersgenoemde boek handel oor sy oorsese en laasgenoemde oor sy Suid-Afrikaanse verblyf. Sy jongste boek is die onderwerp van hierdie rubriek. Albei outobiografiese boeke handel oor persone en gebeure wat eerstehands deur die outeur ervaar is. Hierdie werke is in minimale mate outobiografieë. “I do not regard my personal life as being of any general interest” (Kindle 59). Die hooftitel van die boek word soos volg verduidelik: “‘The ‘foreign natives’ include me, for I was born in England, came out to South Africa as a child, have both British and South African passports. And have spent my life coming and going between the two countries, spending roughly half my life in each of them” (72). Die newetitel dui op die tyd wat hy ook elders in Afrika, bv Guinee en Zimbabwe, deurgebring het.

    Die eerste hoofstuk begin met die volgende sin: “Maah boy, you gonna have to lurn Afrikaans, maah boy” (86). In die res van sy boek skryf hy egter nie oor Afrikaans nie. Dit is nie duidelik in hoeverre hy Afrikaans funksioneel magtig is nie. Wat wel duidelik is, is dat hy sy inligting (feitlik) uitsluitlik uit bronne in Engels put, hoewel hy ook Frans magtig is, soos blyk uit sy argivale navorsing in Guinee en die lesings wat hy aan die Sorbonne aangebied het (3682). Oor sy besoek aan Suid-Afrika in 1978 skryf Johnson: “I had never really had many Afrikaans friends before and I learnt a lot from them,” bv van Hermann Giliomee (1938).

    Johnson se oordrewe beskrywings van sy skoollewe in Durban is die swakste deel van die teks. Hy probeer te hard om dit humoristies voor te stel. Wat die politiek betref, het hy die “complete and unselfconscious racism” van sy mede-skoliere waargeneem (150). “Their own dislike of Indians was more than matched by the Zulus” (163). Johnson maak daarop aanspraak dat hy as 16-jarige al tot die besef gekom het dat “majority rule was a demographic certainty” (320). Om politieke redes wou hy ook nie deel van die skool se kadetopleiding wees nie (358). Later as student “I hadn’t taken out South African citizenship and I said I’d wanted to until I found that I’d then have to serve in the army … The army will only be used to repress the blacks and in that fight I’m really on the other side” (1132).

    Aan Natal University was Johnson een van die polities radikale lede van die studenteraad (390). Hy het die graad BA met Latyn, Engels, geskiedenis en staatsleer as vakke voltooi (415). Studente wat van elders in Afrika, bv Kenia, gekom het, was geneig om polities regsgesind (452) en glo rassisties te wees (458). Wat was Johnson? “Being a Liberal meant being in favour of universal suffrage and complete racial equality” (465). Hy beskou homself as “an integrationist” (563) en vind dit nodig om bewyse vir sy verligtheid te verskaf. “One of my brothers married a black woman, my elder sister partnered with a black man, and my son also married a black woman” (471).

    Wat duidelik uit die boek blyk, is dat die ANC, Umkhonto weSizwe (MK) en die toplede van die ANC baie meer kommunisties was/is as wat algemeen erken word (613). Dit geld vir die vier presidente sedert 1994, asook die waarnemende ANC-staatshoof. Dit verduidelik nie net die samewerking van die ANC met die SAKP nie, maar ook met Cosatu: “trade union activity, the heart of the matter for any communist” (809). Johnson ken baie van hierdie kommuniste persoonlik. Ronnie Kasrils word bv beskryf as “not well educated” (619) en “Ronnie’s judgement was not good” (659). Kasrils was nie in staat om ‘n graad aan die London School of Economics te verwerf nie (1461). Hy het min van die marxistiese literatuur gelees (1008). “I always saw Ronnie as a sincere but naive revolutionary romantic” (672). Dit is kommunistiese Jode soos “Michael Harmel, Lionel (Rusty) Bernstein, Joe Slovo and Joe’s wife, Ruth First” wat beslag aan die gewelddadige aard van MK en die ANC gegee het (822). In hierdie verband het die “bevrydingstryd” in Algerië vir hulle as ‘n navolgingswaardige voorbeeld gedien (822).

    “Many on the left, influenced by the writings of Fanon and Mao, believed that only armed struggle could bring about a socialist revolution” (1601). “The Soviet block was providing the SACP with the arms, money and training needed for the armed struggle” (920). “MK was entirely the creation of a particular SACP faction, but it was hoped that Mandela’s leadership would gradually draw the ANC in too” (828). “It was [Walter Sisulu] who had recruited Mandela to the SACP” (853). MK was militêr ‘n mislukking. “MK achieved almost nothing militarily” (859). Nogtans betaal Suid-Afrika se belastingbetalers tot op hede en sekerlik tot in die verre toekoms ten duurste vir die beweerde bydrae wat hierdie terroriste tot die “bevrydingstryd” gelewer het.

    Tydens die Rivonia-verhoor (1963/64) het Mandela beweer dat hy nie ‘n kommunis was nie (2010). Hy het gelieg in ‘n poging om die doodstraf vry te spring. Mandela is egter die outeur van ‘n essay, “‘How to be a good Communist’, which included such statements as ‘Under a CP government South Africa will become a land of milk and honey … There will be no unemployment, starvation and disease’” (2016); dus nog Mandela-leuens. “In South Africa ANC rule has seen slow growth and a trebling of unemployment” (3999). Mandela “was not only then a communist, but was on the Party’s Central Committee – the SACP itself boasted of this after Mandela’s death. So Mandela was lying throughout about his beliefs” (2025). Die toespraak wat aan Mandela toegedig word aan die einde van die Rivonia-verhoor, was (in groot mate) die werk van mede-kommuniste, veral Bram Fischer (2035). Arthur Chaskalson, wat die president van die Konstitusionele Hof was (1994-2001), was ook ‘n oortuigde aanhanger van die SAKP (2035).

    Voordat Johnson na Oxford is, was hy ‘n kwartaal lank ‘n dosent in geskiedenis aan Rhodes University in Grahamstad. Daar het hy linkses soos Daantjie Oosthuizen (1926-1969) teëgekom (1266). Oosthuizen het aan Oxford studeer, maar kon nooit ‘n doktorsgraad verwerf nie. Daar is destyds gesê dat hy op jeugdige ouderdom in 1958 die hoof van die filosofie-departement geword het omdat hy in 1952 met Anne, die dogter van Basil Schonland (1896-1972), die kanselier van Rhodes (1951-1962), getrou het. As Afrikaanssprekende het Oosthuizen dit nodig gevind om so aktief en militant moontlik radikaal links te wees; dalk om sy aanvaarbaarheid in Rhodes-geledere te verhoog. André P Brink was toe aldaar ‘n dosent in Afrikaans. “Everything about Brink radiated a sense of intellectual dissent and a certain self-importance” (1330).

    “After I got to Oxford [1964], I received a letter from my mother relating that the security police had come to detain me ten days after I had left” (1379). Johnson se siening van Suid-Afrika was in daardie stadium “a politics of black and white, of good versus evil” (1396); iets wat veral sedert 1994 as die populêre narratief of meesterverhaal steeds met ons is. Johnson het nagraads in staatsleer studeer en met ‘n marxis as studieleier (1524) ‘n tesis oor Sékou Touré se Guinee voltooi (1403, 1524). Dit het aan hom ‘n Fellowship-doseerpos besorg (1409).

    Johnson was toe steeds ‘n lid van die Suid-Afrikaanse Congress of Democrats (1435) waaraan al die bogenoemde kommunistiese Jode behoort het ten einde hulle eensgesindheid met die ANC te betoon. “Almost to the last man they belonged to a Stalinist party, the SACP” (1441). Johnson skryf: “I was a Marxist and pro-ANC” (1441). Later skryf hy: Sy liefde vir demokrasie sluit in dat hy teen die Britse monargie gekant is. “I was a republican” (2421). “I had stuck with the Labour Party through thick and thin. In my own mind I was a liberal social democrat in both Britain and South Africa” (3023). “Mrs Thatcher … I had greatly disliked” (3095).

    Die ANC het homself as “non-racial” voorgedoen maar “its activists did nonetheless feel a deep suspicion of all whites” (1448), bv Essop Pahad, wat in die Thabo Mbeki-era so ‘n prominente rol in die ANC-regime gespeel het. Albei laasgenoemdes was/is “trusted communist[s]” (1454). “The ANC (and, in fact, the SACP) controlled the Anti-Apartheid Movement [in Britain]” (1467; ook 3344). In hierdie bedrywighede het Peter Hain, wat Suid-Afrikaanse ouers het, ‘n leidende rol gespeel (1473). Sedert 1994 kom Hain glad te dikwels in Suid-Afrika en lug graag sy mening, wat hy as gesaghebbend beskou.

    As “historikus” en politieke kommentator is daar min mense wat my meer irriteer as Basil Davidson (1914-2010) met sy “populêre” boeke oor Afrika. “Basil saw his own writing very much as serving his own political purposes, which is to say ‘the progressive movement’, so he would carefully omit information he judged to be inopportune” (1621). Davidson “confided in me that he had at last found an African state that really was building socialism in just the way he had hoped: Said Barre’s Somalia” [!] (1633). “He told me that what had gone wrong in Africa was that the colonial powers had imposed the idea of the nation-state on communities where this notion lacked any traditional basis: as usual, the colonial powers were to blame” (1633). Johnson het met Davidson swaarde oor sy oppervlakkigheid gekruis. Dit blyk toe dat Davidson se minderwaardigheid spruit uit die feit dat “he had never been to university” (1608). Dit was/is ook die probleem van plaaslike joernaliste soos Ken Owen (1615), Allister Sparks (Praag 22.10.2016) en Ton Vosloo (Praag 31.08.2018), asook die Anglo-Amerikaner, Christopher Hitchens, wat nooit ‘n geleerde (“scholar”) was nie (1879).

    Johnson se bekering tot groter politieke realisme het gekom toe hy nagraadse veldwerk in ‘n polities onafhanklike Afrika-staat, Guinee, gedoen het. “I realised that my excited identification with radical African nationalism had essentially derived from my emotional reaction against apartheid … Touré had installed a one-party state” (1800); “a sort of African Stalinism. Touré had the power of life and death over his subjects” (1806). Hy skryf van “the thorough dousing in African reality that I had had in Guinea” (1867). “You have to look at the way they behave when they have power” (1843). “I realised anew that personal liberties really mattered and they were basic. You simply could not build a democratic society without them; they were non-negotiable” (1830). “Guinea remains one of the poorest countries on earth” (1818).

    ‘n Franse kommunis het Johnson in 1968 gehelp om toegang tot Guinee te verkry (1660). Daar het Johnson te make gehad met “African pseudo-history, known today as Afrocentrism” (1673), waarvan die ANC-regime se herskrywing van ons geskiedenis ‘n voorbeeld is. Byvoorbeeld, Cheikh Anta Diop “argued that ancient Egyptians were black people, part of a single African race, and that it was thus African civilisation that had produced the first writing (hieroglyphics) and invented mathematics. These achievements had been stolen from Africa, ending up in the hands of the ancient Greeks, and thus becoming the property of Western Europe and the white race” (1673).

    Hierdie redenasie is soortgelyk aan die polities byderwetse mite dat die Boere/Afrikaners Afrikaans van die Khoi-Khoin en slawe gesteel het. Die Egiptiese hiërogliewe (3 000 vC) is ook nie die vroegste skrif nie. In Mesopotamië (3 200 vC) was wig- of spykerskrif (“cuneiform”) lank voor hiërogliewe in gebruik. Ná die politiese onafhanklikwording van swart Afrikalande was dit lank die gebruik om Egipte en lande in Noord-Afrika waar Arabiere/Berbers in beheer is, asook blank Suid-Afrika as ‘t ware as nie deel van (die eintlike of) swart Afrika te beskou nie. Johnson skryf: “[The] ancient Egyptians were a Nilotic people, there is no proof of their skin colour” (1673). Die wedersydse Egiptiese invloedsfeer was die Middellandse See-gebied, bv Griekeland en lande in die Midde-Ooste; nie soseer die res van Afrika nie. Maar toe dit die swartes later polities pas, word Egipte skielik as deel van swart Afrika beskou.

    Nelson Mandela, wat ten alle koste swart mag en Afrosentrisme bevorder het – dit het nie vir hom saak gemaak as dit geen feitelike basis het nie – het uiteraard saamgespeel. Hy skryf: “As a student, I had fantasized about visiting Egypt, the cradle of African civilization … the pyramids and the sphinx … I spent the whole morning of my first day in Cairo at the museum, looking at art, examining artifacts … It is important for African nationalists to be armed with evidence to refute the fictitious claims of whites that Africans are without a civilized past that compares with that of the West. In a single morning, I discovered that Egyptians were creating great works of art and architecture when whites were still living in caves” [!] (Nelson Mandela, Long walk to freedom, London: Abacus, 1995, p 353). Dus, Mandela mag op swart superioriteit aanspraak maak terwyl blankes dit nie mag waag om te beweer dat hulle meerderwaardig is nie. As gevra sou word waarom (swart) Afrika sedertdien wat bv prestasie en ontwikkeling betref by Europa of die Weste agter geraak het, sou die skuld ongetwyfeld op kolonialisme, imperialisme, rassesegregasie en apartheid, dus die blankes, gepak word.

    Johnson skryf: “But Diop’s ideas gathered support in black America and elsewhere, such was the hunger of many blacks to ‘discover’ that they were really an ancient civilisation of a superior kind” (1680). Diegene wat Diop teengespreek het “received some rough treatment,” bv “American academics who objected to the wishful and racially based nature of Diop’s work … In most universities, respectable historians, while quietly rejecting Diop as nonsense, were usually careful not to say so out loud … The unhappy result is that in many departments of black studies in the USA and elsewhere, Diop is taken as gospel while mainstream history departments quietly ignore him. In Senegal itself the entire University of Dakar has been named after Diop. The result is a form of segregation in the academy that is both racial and intellectual” (1680). Dink aan Wim de Villiers se Stellenbosch University (SU) waar visueel regstellend niks meer na blankes, soos DF Malan, Hendrik Verwoerd en John Vorster, vernoem mag word nie. As die stigtingskenker van die SU swart was, sou sy naam op elke hoek en draai op die kampus én in die naam van die universiteit gewees het. Maar Jan Marais was ‘n Afrikaner, gevolglik is selfs sy stigtingsvoorwaarde in 2018 tydens die SU se eeufees doodgeswyg.

    Toe Johnson in 1977 sy eerste substansiële boek oor Suid-Afrika gepubliseer het, “I had become discontented with the ANC and Marxist interpretations of events and was, in my own mind, a determined realist” (1849). Omstreeks hierdie tyd (1978) het hy Allan Boesak ontmoet. “He had enormous self-confidence” (2903). “The only incongruity was any idea that he had the remotest thing so do with religion or a church. Indeed, watching and listening to him it was difficult to believe that this was a man of any sort of principle, religious or political. Holding to principles of any kind implies discipline, self-denial, even a kind of austerity, and of this there was no sign … There was always this picture in my mind of the perfect party animal” (1950).

    “The UDF leaders Archbishop Desmond Tutu and Allan Boesak strongly denied it was an ANC front. Their denial turned out to be untrue” (2127). Toe die uitgeweke ANC-leiers in 1990 na Suid-Afrika teruggekeer het, het die UDF verdwyn. Die twee genoemde hoogheilige teoloë het doelbewus hieroor gelieg. “Van Zyl Slabbert told me that he often had to share platforms with Tutu and Boesak, an embarrassing business since they were both prima donnas who clearly hated one another … Boesak was … outshone … Tutu would appear resplendent in his scarlet robes and episcopal hat. He stuck out a mile and affecting a prayerful pose” (2139). Die een wou belangriker as die ander wees.

    As teenvoeter het Boesak vir hom pakke klere aangeskaf wat glimmer/skitter, maar die laaste silwer een het hy nooit op die verhoog gedra nie omdat sy korrupsie hom toe reeds ingehaal het (2145). Op grond waarvan word daar steeds na Tutu as aartsbiskop verwys – ook deur Johnson – terwyl hy dit al lank nie meer is nie? Dit is gewoon ‘n gevolg van ANC-kruipsug. Toe die Springbok-rugbyspan ná die verowering van die Wêreldbeker in 2019 na Suid-Afrika terugkeer het, is hulle verplig om die stokkiesdraaier, Hector Pieterson, se gedenkteken asook die hoogheilige Tutu te besoek; nie die Voortrekker-, Vroue- of Taalmonument nie. Wat ‘n skande.

    In 1980 het Johnson ‘n kwartaal lank klas aan Natal University (NU) gegee. Dit was aan die begin van die verswelging deur swart studente van die eens hoofsaaklik blanke Engelstalige universiteite (2086). “The universities would soon be ‘massified’” (2717). Die koshuise is binne ‘n kort tyd deur die swartes oorgeneem (2791) – hoe meer van hulle ingetrek het, hoe vinniger het die blanke studente vertrek. Terselfdertyd was dit die aanvang van die akademiese agteruitgang van al die plaaslike universiteite; eers die Engels- en daarna die Afrikaansmedium inrigtings. Vir die NU was die absolute laagtepunt die bewind van Makgoba, waarna hier bo verwys is.

    Oor NU in 1980 skryf Johnson: “The university was changing rapidly as a torrent of poorly qualified black students poured in … There was enormous pressure to pass at least some of the black students, who were always on the verge of failing. There was much ‘affirmative marking’ because ‘you can’t fail them all’ … There was much worried talk about the necessity of maintaining standards. Black students picked up on the word ‘standards’ and denounced it as intrinsically racist … In truth, far from marking black students down for racist reasons, they were generally marking them up for affirmative reasons” (2188). “Most universities … responded to this situation by boasting ever more loudly of their ‘excellence’ – or of their being ‘world class” (2207). Dit geld sekerlik vir Wim de Villiers se Stellenbosch University. Waaraan hier uitdrukking gegee word, “is not high standards but status anxiety” (2207).

    Johnson het hom tevergeefs vir akademiese vryheid beywer. “Academic freedom was non-negotiable” (2478). In werklik bestaan akademiese vryheid nie meer in die nuwe Suid-Afrika nie maar (feitlik) geen haan kraai daaroor nie. Instemming met die polities byderwetse meesterverhaal van die ANC/SAKP is blykbaar goed genoeg vir hedendaagse futlose akademici. “Universities were like flowers … They could do much good for the lives of young people – but they were fatally easy to damage. It was as easy as breaking off the bloom of a flower; once you did it, the flower did not recover” (2491). Die universiteitswese, plaaslik en elders, bv Amerika, is tot in sy kern verrot.

    Hoofstuk 10 het as opskrif: “The end of apartheid.” Dit is wat Johnson begeer het, so asof daar niks goeds in apartheid was nie. Die Afrikanerweerstandsbeweging het tydens die 1989-verkiesing teen die gevaar van ‘n “black communist revolution” gewaarsku. Die plakkate van Andries Treurnicht se Konserwatiewe Party het gelui: “It’s later than you think” (2382). Albei partye het uitdrukking aan die waarheid gegee. Het die Nasionale Party in 1989 erken dat hy die politieke mag gaan oorgee, met of (soos dit geblyk het) sonder ‘n mandaat van die kiesers? Vanselfsprekend nie, want anders sou hy die verkiesing verloor het.

    Die ontbanning van die ANC, SAKP, PAC, ens, op 2 Februarie 1990 “implied complete democratisation” (2402). “I said De Klerk was about to negotiate his way out of power and hand over to the ANC” (2408). Dit het geblyk ‘n korrekte voorspelling te wees, maar De Klerk het ontken dat dit is wat hy besig was om te doen. Sy beloofde magsdeling het magsoorgawe geword. Op hierdie manier het hy na bewering ‘n burgeroorlog verhoed. Vir sy manteldraaiery is hy vir sy staatsmanskap geloof en het hy sy finansies met die Nobelprys vir Vrede aangevul. Dit is myns insiens sekerlik een van die skandaligste hoofstukke in die politieke geskiedenis van die mensdom.

    Johnson se reaksie is egter: “South Africa was lucky to have a man like Mandela” (2408), asof ‘n terroris buite die tronk onskadelik kan wees. Maar die sogenaamde realis, Johnson, bevestig later sy volgehoue blindheid oor Mandela met hierdie opmerking: “I admired Mandela” (3042). Die ANC se “People’s War” van 1990/94, met sy buitensporige verlies aan menselewens en vernietiging van eiendom, het kort ná Mandela en ander ANC-terroriste se vrylating ‘n aanvang geneem ten einde te verseker dat die ANC/SAKP die sogenaamde eerste demokratiese verkiesing wen. Johnson vertel wat hy, klaarblyklik voor die 1994-verkiesing, in die Transkei gesien het: “Several hundred MK soldiers in battle fatigues were marching” (2440). Daar was ook “the constant smuggling of AK-47s into Natal … They were used against Inkatha in a war that was killing 200 people each week” (2447) – “an AK-47 … always the ANC weapon of choice” (2597).

    Wat het die massa-inligtingsmedia hieromtrent gedoen? “Most journalists, domestic and foreign, tended to take the ‘progressive’ (ie ANC) line” (2528). “As the election approached, many NGOs [non-governmental organizations] were keen to play a role, particularly with voter education. The ANC effortlessly colonised many of these NGOs so that their ‘voter education’ material was really ANC propaganda. The National Democratic Institute (NDI), the Democrat part of the US National Endowment for Democracy, played a considerable role. It adopted a strongly pro-ANC stance” (2559). Kieseropleiding was hoofsaaklik op swartes toegespits en het hierdie kiesers geïndoktrineer om vir die ANC/SAKP te stem. Dit was dus geen vrye verkiesing nie.

    Kiesers kon ook nie (demokraties) vir kandidate stem nie; bloot vir politieke partye. “The system was essentially a deal between the National Party … and the SACP. The SACP’s problem was that it had many white and Indian cadres who could not possibly get elected if a constituency-based system was chosen. But under this system the party bosses could simply push SACP cadres into electable positions all over the ANC list” (2578). Weer eens toon Johnson hiermee in hoe ‘n groot mate die nuwe Suid-Afrika kommunisties-gedrewe is. “These SACP manoeuvers had been funded by the US taxpayers [ie Bill Clinton’s administration]” (2584).

    Op stemdag in 1994 neem Johnson die volgende by ‘n stembus waar: “The returning officer … allowed ANC activists to wander into the polling station to ‘assist’ voters. Outside there were young men filling in photocopies of a blank ID document with their own or bogus names, allowing them to cast multiple votes” (2603).

    Wat is Johnson se geheelindruk van ons oorgang/ondergang na demokrasie? “The end of apartheid was a release for everybody [!]. The ANC liked to take credit for this but actually De Klerk revoked all the major apartheid legislation in 1990” (2622). Enersyds het De Klerk se ruggraatoosheid hierdie ramp van regeringskant af moontlik gemaak en andersyds het alles in die skoot van die ANC/SAKP geval weens die terroristiese gewelddadigheid wat hulle deur veral De Klerk toegelaat is om mee weg te kom. “De Klerk … had effectively carried out everything [Helen Suzman] stood for” (2952).

    Vóór en veral ná die 1994-verkiesing was “blatant acts of ‘repositioning’” aan die orde van die dag. “This was especially marked among journalists and businessmen” (2662). Onder mense wat eens Afrikaners was, was lidmaatskap van die Boerderbond en selfs die behoud van Afrikaans skielik nie meer belangrik nie. Sake-onderndemings “threw money and directorships at the new men, who happily snapped them up. The bribery of the new black elite was quite breathtaking, but the ANC were more than up for it” (2668). “Their donations to ANC causes were partly protection money but also acted as cover while they took steps to transfer their wealth out of the country” (3069). Die ANC-kamerade het immers nie geveg om arm te bly nie. Vir hulle het eettyd aangebreek. Cyril Ramaphosa het openlik nasionalisering bepleit (2668). Veral in Natal “the realisation that they were now relegated to the back of the queue created considerable bitterness among many Indians” (2680).

    Johnson het van die begin af geen vertroue in die ANC-regime gehad nie. “I had seen enough of the ANC in exile – an inept and shambolic organisation full of parochial attitudes and authoritarian instincts” (2922). Vir heldersiende waarnemers het die nuwe Suid-Afrika ‘n herwaardering van die prestasies van die blanke politieke bewind, insluitende die “apartheidsregime”, ingelui. “South Africa … was … far more developed than any other African state. Nowhere else in Africa had African nationalists had to manage such a sophisticated economy. Anyone who had seen how quickly independent African states had developed into kleptocracies had to be worried: there was so much more to steal in South Africa that an enormous feeding frenzy was on the cards” (2928).

    “Shortly after independence two things had happened almost everywhere in Africa: their countries ceased to be self-sufficient in food and had plunged into food deficit, and in many countries the electricity supply had broken down” (2945). Die nuwe Suid-Afrika het geblyk geen uitsondering te wees nie. “Almost immediately the state began to practice not just affirmative action but so-called cadre deployment, with semi-literate but politically favoured folk given senior positions. This was particularly evident in the civil service” (2964). “Another ideological crime was ‘Afro-pessimism’, for … optimism was now compulsory” (2992). “Optimism is not only desired but also required. This makes the situation impossible for anyone trying to work out a fully realistic view of the situation” (3786).

    Frederik van Zyl Slabbert en Alex Boraine se Institute for Democratic Alternatives in South Africa (Idasa), gestig in 1986, was ‘n poging om ‘n brug na die ANC te bou. “Van seemed to think that he had an understanding with Mbeki that they would run South Africa together … He several times asked me what I thought of his becoming foreign minister. I said, well you would have to join the ANC first. Fine, he would do that” (3155). Later: “Van then told me that he wanted to run for premier of the Western Cape, perhaps at the head of his own new party” (3167). “Van … had really painted himself into a corner by allying himself to the ANC, which was, in the crunch, never going to give him what he wanted” (3203). “Van’s later years were clouded by a growing dementia” (3216).

    “There was no shortage of sycophants, both black and white [eg Willie Esterhuyse], to assert that Mbeki was a man of brilliant mind. This was absurd. Those who had studied alongside him at Sussex University laughed at the notion. He had been a poor student, they said, often copying other people’s work, always late and behind” (3539). Maar as president (1999-2008) “he was the man in power and his ego was large, as was his paranoia” (3545). By Mbeki was daar ‘n “sense of intellectual grandiosity … For him it was axiomatically true that all disasters that befell Africans were the work of whites and Western imperialism” (3558). Sy idees oor vigs en MIV “convinced Bill Clinton, Tony Blair and other world leaders that he was crazy and not to be trusted, and this in turn doomed all his ideas about an African Renaissance” (3578).

    “Things in South Africa began to change in 2005 after Mbeki dismissed Jacob Zuma from the deputy presidency. This split the ANC into Mbeki and Zuma factions. Almost overnight the South African press woke up from its long sycophantic slumber” (3623). Zuma “was adamant that Mbeki had made a great deal of money from the arms deal” (3629). “What Zuma wanted was power and money” (3768). “Corruption … was just another way of distributing resources” (4043). “In contemporary South Africa one can find many people who took the side of the ANC, infused with a righteous hatred of apartheid, and then gradually found they were supporting a party so riddled by corruption as to be little beter than a criminal organisation” (3953).

    “The fact that a quarter of a century later this failure [of ANC rule] is complete has given me no pleasure” (4074). “A successful transition from white rule depended heavily on whether the ANC would use the skills of the better-educated section of society, irrespective of its colour” (4080). Pleks daarvan is die blankes en Asiate eerder uit poste gestoot of geweer. Die tragedie is: “African majority government was now installed for the indefinite future” (4080). Hierdie durende ramp moet voor die deur van FW de Klerk en sy onderhandelaars gelê word. “South Africa once emerged from being a sort of Wild West frontier society, left that world behind, and has now again become a lawless frontier” (4150). Dus, wat oor eeue tydens die blanke politieke bewind opgebou is, is binne ‘n kwarteeu (onherroeplik) afgebreek.

    “The main thing to grasp about African nationalism is that it is the opposite of what it seems and promises to be. Although African nationalist politicians frequently advocate socialism, in practice they are key actors in the primary accumulation of capital. The result, everywhere in Africa, has been a huge increase in inequality, one that goes far beyond anything seen in pre-colonial African society or even in colonial society … None of the white prime ministers and presidents of South Africa and South Rhodesia became wealthy men” (3987). In die nuwe Suid-Afrika, daarenteen, het iedere staatshoof en baie van die politici en ander ANC-kamerade baie vinnig stinkryk geword. “Under the banner of socialism one builds a plutocracy” (3993).

    Helen Zille het in 2007 die leier van die Demokratiese Alliansie (DA) geword. “[Zille] began to steer the DA closer to the ANC and also … brought – or tried to bring – into the party leadership Patricia de Lille, Lindiwe Mazibuko, Mamphela Ramphele and Mmusi Maimane. These were catastrophic choices” (3743). “In Maimane’s brief period as DA leader, he managed to alienate Afrikaans-speaking voters … My desire to help the liberal cause in South Africa had been one of the major reasons for my return to the country, and I felt a sense of almost personal loss as I saw the DA drift away from its liberal principles” (3749). In gesprekke met Jonhson Zille “acknowledged her past mistakes” (3755). Oor die 1994-verkiesing skryf Johnson: “My own vote was long promised to the (liberal) DP, which barely survived the election” (3868). Johnson kan gerus genoeg realisme aan die dag lê om in te sien dat die liberale en afrikanistiese elemente in die DA onverenigbaar is. In Suid-Afrika sal ‘n liberale party grootliks nie-swart wees. So ‘n party is gevolglik gedoem om ‘n klein party, dus ‘n nie-meerderheidsparty en kwalik die hoofopposisieparty, te wees.

    Dit behoort duidelik te wees dat daar steeds reste in Johnson se politiek is wat vir Afrikaners onaanvaarbaar is. “There are few prizes in Africa for those who speak out in an independent-minded way, let alone for those who advocate liberal principles. Something that Afrikaner nationalists, African nationalists and communists all heartily agree upon is their execration of liberals and liberalism. Moreover, in a political culture based either on ideological rectitude or on deference to chiefs (or both), there is a great deal of sycophancy and camp-following” (3773). Daar is myns insiens geen moontlikheid dat Afrikanernasionalisme en swart of Afrika-nasionalisme versoenbaar is nie terwyl Johnson blykbaar dink dat liberalisme dié kuur is wat sulke (fundamentele) verskille kan oorbrug.

    Deel van realisme is om verskille te erken en vry te voel om jou eiesoortige kultuur uit te leef; ook in ‘n multikulturele land. Johnson dink anders: “Such habits derive from living in small communities that are ethnically, linguistically or religiously homogeneous” (3760). Myns insiens behoort die missie van Afrikaners te wees om wat hulle eie is, bv wat hulle van ander rasse en etnisiteite onderskei, teen verswelging te beskerm en hulle andersoortigheid uit te bou.

    By swartes onderling is daar groot etniese verskille wat ‘n oorhoofse nasionalisme verswak, nie net in (swart) Afrika in die algemeen nie, maar ook binne Afrika-lande, insluitende Suid-Afrika, waar daar duidelike voorkeure vir die eie stam of etnisiteit is. “The sense of national community is weak or absent from most African states – loyalty is more often felt towards one’s clan or ethnic group. Moreover, once Africans were emancipated from colonialism there was no obvious target for nationalist mobilisation. Many of the states are in any case war-torn, weak or failing. What is more distinctive about these movements and parties is their African-ness, not their nationalism” (4018). Swartwees is dié kenmerk van Afrikaanwees. As jy deesdae swart en in (swart) Afrika is, is jy ‘n uitverkorene. As jy nie-swart is, hoort jy eintlik nie hier nie; is jy gedoem om tot in die oneindige as ‘n setlaar of indringer beskou te word.

  • Leon Lemmer: Die stryd om die behoud van Westerse beskawing

    Leon Lemmer: Die stryd om die behoud van Westerse beskawing

    In Brittanje en veral Amerika het dit by skool- en universitêre onderrig mode geword om die eie kultuur af te kraak, die eie geskiedenis te verwaarloos en hulle met multikulturaliteit en wêreldgeskiedenis te vervang. Donald Trump gooi wal hierteen en tref maatreëls om die instroming te keer van vreemdelinge wat kultureel radikaal van tradisionele Amerikaners verskil. Soos Trump stel Boris Johnson Britse belange eerste en wakker hy nasionalisme aan, hoewel hy nie sterk standpunt teen immigrasie inneem nie.

    Volgens die Handwoordeboek van die Afrikaanse Taal (HAT, 2015) is kultuur “die manier van leef, gewoontes, geloof, ens, van ‘n bepaalde groep mense of gemeenskap; geesteslewe.” Beskawing is “geestelike ontwikkeling; verfyning.” In die Collins World Encyclopedia (2003) word culture beskryf as “the way of life of a particular society or group of people, including patterns of thought, beliefs, behaviour, customs, traditions, rituals, dress, and language, as well as art, music, and literature.” Civilization is ‘n “highly developed human society.” Kultuur verwys dus na mense se leefwyse, hulle manier van dink en gevolglik van doen, terwyl beskawing verfynde of ontwikkelde kultuur is. Alle mense beskik dus oor kultuur maar net sommige mense het hulle denke en gedrag dermate verbeter dat daardie verhoogde vlak as beskawing gekarakteriseer word.

    Veralgemenend kan groepe mense, bv gemeenskappe, samelewings en nasies, as beskaaf beskou word terwyl dit nie van ander groepe, hetsy histories of hedendaags, gesê behoort te word nie. Die verskil tussen beskaafde en onbeskaafde kultuur is dus hiërargies. Sodanige hiërargieë kan oor tyd verander. Die skeidslyn tussen beskaaf en onbeskaaf kan nie altyd duidelik getrek word nie omdat daar ‘n verskil kan wees in die waardes wat tydens beoordeling gebruik word. In die praktyk is dit egter dikwels moontlik om tussen onbetwisbaar beskaafde en onmiskenbaar onbeskaafde gedrag te onderskei. Tydens kolonialisme was dit (meesal/dikwels) die geval dat die koloniste van die veronderstelling uitgegaan het dat hulle, in vergelyking met die inheemse bevolking, beskaaf was. Die koloniste was gevolglik geneig om op die kultuur van die gekoloniseerdes neer te sien.

    Aan die Kaap was die vroegste blanke inwoners nie uit die Europese elite afkomstig nie, hoewel gesofistikeerde kultuur plaaslik ‘n hupstoot met die koms van die Hugenote teen die einde van die 17de eeu (1688-1700) gekry het. In vergelyking met die inheemse bevolking, die Khoi-San, was hierdie vroeë blankes meer beskaaf. Hulle kon bv huise bou en akkerbou bedryf; nie net veeteelt nie. Toe die Britte hier aankom (1795, 1806), het hulle hulleself as meerderwaardig, as meer beskaaf, as die plaaslike Hollanders beskou. Tydens kolonialisme was die algemeen aanvaarde standpunt dat die Europese koloniale moondhede beskawing na die kolonies gebring het. Dit is ‘n geldige siening maar een wat weens politieke byderwetsheid deesdae selde geopper word.

    In Amerika is daar die National Association of Scholars (NAS), met as missie “to sustain the tradition of reasoned scholarship and civil debate in American colleges and universities” (Stanley Kurtz, bron hier onder, Kindle 11), wat insluit ‘n verbintenis met “academic freedom and excellence” (25). Die polities linkse Wikipedia beskryf die NAS as “an American non-profit politically conservative advocacy group, with a particular interest in education. It opposes a perceived [!] political correctness on college campuses and supports a return to mid-20th century curricular and scholarship norms, and an increase in conservative representation in faculty.” Die NAS gooi wal teen die buitensporig linkse aard van Amerikaanse tersiêre onderrig, wat voortspruit uit die radikaal linkse politiek van die oorgrote meerderheid dosente, veral in die humaniora en sosiale wetenskappe.

    Van ‘n senior NAS-genoot, Stanley Kurtz, is die volgende boek gepubliseer: The lost history of Western civilization (New York: NAS, 2020, 176p; Amazon Kindle $6,89). Die onderwerp van die boek is die kultuuroorlog wat by uitstek op Amerikaanse universiteitskampusse woed. Hierdie oorlog het in 1987, die jaar waarin die NAS gestig is, by Stanford University begin (36). Stanford, Jonathan Jansen se alma mater, ding met die University of California, Berkekey, mee om die ekstreem linkste Amerikaanse universiteit te wees. Waartoe Stanford gesink het, blyk uit die volgende: “Close to forty percent of Stanford’s undergraduate student body consisted of minority students” (1863). Minderheidstatus, pleks van akademiese prestasie, dikteer studente-toelating. “Most minorities on campus are there primarily because of preferences” (2317). “The more victim classes you belong to, the higher you rank” (1640). “If black students perform poorly, it is merely because they’ve been forced to imitate white culture and conform to its standards” (2445). Plaaslik is selfs al beweer dat standaarde en meriete verwerplike Westerse uitvindings is.

    Die kultuuroorlog is ‘n stryd tussen “the new multicultural way and the traditional American conceptions of history and citizenship” (40). Kurtz redeneer: “The Western tradition is the source of America’s founding principles and constitutional system” (51). Wat die vyande van tradisionele Amerikaanse waardes doen, is om die Amerikaanse geskiedenis te dekonstueer en te herskryf, “a version of history that aims to debunk and overthrow the foundational narratives of America and the wider West” (142). Die ANC-regime is besig om met die hartlike samewerking van sommige historici ons geskiedenis volgens die wense van die ANC te herskryf. Die doel is om die aansien van die blankes, veral die Afrikaners, te ondermyn. “A civilization attains the ability to judge and guide itself by means of its history” (148). Daarom vind die ANC-regime dit noodsaaklik om Afrikanergeskiedenis te verwring tot iets wat verguis moet word.

    Die aanleiding tot die 1987-gebeure was die historikus, Gilbert Allardyce, se valse bewering in 1982 “that the very idea of Western civilization is a modern invention devised during World War I as a way of hoodwinking young American soldiers into fighting and dying in the trenches of Europe” (56). In werklikheid “American colleges and universities have been teaching Western Civilization since before the Revolution” (War of American Independence, 1775-1783). Harvard, gestig in 1636, is die oudste Amerikaanse universiteit. “Required study of Western Civilization extends back to the colonial period, antedating the invention of the word ‘civilization’” (1105).

    “In the decades since the Stanford dustup, the Allardyce thesis has been invoked to justify the replacement of college [undergraduate university] and K-12 [primary and secondary school] Western Civilization courses with World History, or with heavily globalized versions of European and American history” (62). Stanford se verpligte kursus in Western Culture is as gevolg van Allardyce se bewering in 1988 afgeskaf (67, 1006). Onlangs is pogings aanwend om die plek wat ‘n kursus in Westerse beskawing eens ingeneem het met ‘n verpligte kursus in “civic education and global citizenship” te vervang (83). “Civic education is the anodyne camouflage behind which modern universities often introduce coursework in progressive political activism” (94).

    Aan Stellenbosch University (SU) is Wim de Villiers, met sy Amerikaanse akademiese agtergrond maar beperkte ideologiese insig, ‘n voorstander van Afrika- en wêreldburgerskap. Hy is myns insiens nie gebore in staat om die volgende vraag sinvol-beredeneerd te beantwoord nie: “Can there be a transnational national culture?” (1578). Kurtz se antwoord is: “A transnational national culture means the end of nation and culture as we know them and the start of a clash based on race instead” (2698). “The global level is simply a back-door way of undermining national narratives” (1722). De Villiers se uitgesproke diversiteitsmanie is pro-multikulturaliteit, dus “whatever works to the benefit of its advocates” (1608).

    Die hoogste goed, die grootste prestasie, waartoe SU tans in staat is, is die brutale vernietiging van ‘n eens akademies voortreflike Afrikaans- en Afrikaneruniversiteit. Die Universiteit Stellenbosch het twee rektore gehad wat al die ander in die skadu stel. Die De Villiers-SU kon dit nie verduur dat die name van hierdie twee voortreflike Afrikaners op die kampus voortleef nie. Die HB Thom-teater is reeds na Adam Small hernoem. Tans word voorstelle ingewag vir die verandering van die naam van die RW Wilcocks-gebou. Die vernoeming van ‘n universiteitskoshuis na Russel Botman, ‘n ANC-aktivis, is egter in orde. Onder De Villiers se leiding het SU die era betree waarin (ten minste vergelykenderwys) eerder mikro- en nanogeeste verheerlik word. Verdere onverkwiklike nuus is dat Johannesburg University, voorheen die Randse Afrikaanse Universiteit, ná vanjaar selfs nie meer ‘n Afrikaansdepartement gaan hê nie.

    Die voorbeeld wat Stanford gestel het, word by talle ander universiteite nagevolg. Dit is deel van die kultuuroorlog wat woed. “American politics today has become Stanford’s culture war writ large” (1387). “Through the 1950s, Western Civ was the most popular course at Stanford. By 1963-66 … Stanford’s senior faculty had lost faith in the very idea of general education” (1392), bv verpligte kernleerplanne. Vryheid van vakkeuse is sedertdien aan die orde van die dag (1398). In die plek van Westerse beskawing is kursusse in multikulturalisme ingestel. Multikulturalisme se jongste inkarnasie word “intersectionality” genoem (72). “The intersectional alliance … downplay[s] culture and accentuate race. Race becomes the sign of shared oppression and essentially replaces culture at the core of modern intersectional identity” (2273).

    Maar dit gaan om meer as net ras. Interseksionaliteit omvat al die polities byderwetse idees oor ras, klas, geslag, seksuele oriëntasie, ens, terwyl tradisionele opvattings hieroor as diskriminasie en bevoorregting veroordeel word. Die grondslag hiervan is onmiskenbaar nieu-marxisties. Die nuwe marxisme verskil van die klassieke marxisme van bv Karel Marx en Friedrich Engels deurdat dit nie meer gaan om die politieke of staatkundige verowering van die hele wêreld nie, maar die ondermyning van veral Westerse kultuur en beskawing. Soms vind hierdie motiewe skuiling onder “the secular political religion of modernity” (108) of “post-modernity” – skynbaar voorbeeldige maar vae terme vir verskynsels wat misbruik word om (alles) wat tradisioneel en behoudend is, af te breek.

    “Multiculturalism has ushered in a radically new sort of culture in which perpetually expanding accusations of racism, bigotry and genocide stand as quasi-religious ends in themselves … The American experiment cannot survive without checking or reversing these trends” (83). Onderliggend aan multikulturalisme is daar die sug na globalisme (119). Hier moet ‘n belangrike onderskeid gemaak word. Globalisering is ‘n (positiewe) hedendaagse verskynsel, bv die gemak waarmee wêreldwyd gereis, handel gedryf en inligting uitgeruil word. Globalisme, daarenteen, is ‘n ideologie waarmee gepoog word om ras- en kultuurverskille op te hef, nasionalisme en nasiestate te vernietig en alle mense (sover moontlik) identiteitloos eenderse wêreldburgers te maak. Kurtz verwys na “the allure for academics of ideas like ‘invented traditions’ and ‘imagined communities’, conceptual tools designed to subvert and dissolve the apparent reality of nations, cultures and civilizations” (125).

    Die destydse Stanford-kursus in Westerse beskawing het die bestudering van grootse Westerse literêre werke ingesluit (119); daardie klassieke boeke wat deesdae in byderwetse politiek as die werk van dooie, blanke mans afgemaak word. “Advocates for dropping the requirement argued that the very idea of Western culture – and perhaps by implication Western Civilization itself – was largely an illusion” (137). Dit geld glo ook vir kultureel eiesoortige nasies (142). Sedert 1994 word op ‘n soortgelyke manier plaaslik dikwels voorgegee dat die Afrikanerdom en selfs Afrikaans – as ‘n eiesoortige taal wat duidelik van Engels onderskeibaar is – nie bestaan of behoort te bestaan nie. Afrikanernasionalisme word sonder meer as ongewens verdoem terwyl dit in werklikheid verseker het dat Afrikaners en Afrikaans voortreflike hoogtes kon bereik.

    “To reclaim the lost history of America’s Western Civilization courses is to recover an understanding of who we are and what we have become” (148). Kursusse in Westerse en Amerikaanse geskiedenis het die nuttige doel gedien om die blanke immigrante wat voor die Tweede Wêreldoorlog hulle opwagting gemaak het, te assimileer (1423). Sedertdien het dit in die era van massa-immigrasie van nie-Westerse elemente ontaard, wat nie (maklik) geassimileer kan of wil word nie en wat weerstand bied teen onderrig in ‘n kultuur en beskawing wat vir hulle vreemd is (1441). Aan Stanford was daar “growing attacks on the requirement by black, female, Hispanic and Asian students” (1434).

    Wat met multikulturalisme en globalisme beoog word, “is to undermine the public’s sense of national or civilizational identity” (153) terwyl daar terselfdertyd nie daarin geslaag kon word om groter belangstelling in die studie van die humaniora te wek nie (1447). “For deconstructionist historians, the only sound and fully legitimate identity is a global identity” (164). “We used to believe that individual liberty, religious freedom, liberal democracy, free markets, constitutionalism, scientific rationality, and the rule of law were significant enough to justify a focus on the traditions that created them” (170). “The very idea of American exceptionalism makes no sense without the complementary idea of Western civilization” (213). Amerikaanse eiesoortigheid sluit dus nie verwantskap met Europese beskawing uit nie. Inteendeel, dit is ‘n verlenging en verdere ontwikkeling daarvan. Verder: “How could modern Europe have recognized itself as a particular civilization in comparison to others had there not been something distinctive about it … – manners, customs, and institutions slowly shaped by the classical and Christian heritage of previous centuries?” (255).

    “If anyone could be said to have ‘invented’ not Europe itself, but the emerging modern conception of European civilization, it was Charles Louis de Secondat, baron de la Brède et de Montesquieu [1689-1755], who did it 170 years before the First World War,” naamlik in 1748 (260). Hy het Europa met Asië gekontrasteer en bevind “Europe [is] a cultural and political entity with a history of its own” (267). Anders as ander kontinente vorm Europa en Asië ‘n aaneengeslote landmassa, maar die kulturele onderskeid tussen die twee gebiede word tot op hede algemeen erken. Dit geld bv vir vryheid. “While [Montesquieu] saw the West as far from immune to despotism, it was the locale in which liberty had made its foremost appearance” (284). Dit het bygedra tot die volgende latere standpunt: “The history of Europe is a history of liberty – the continent’s unique civilizational marker” (367).

    Dit is vir my altyd interessant om veral in die Amerikaanse literatuur op te let hoe die woorde liberty en freedom gebruik word; liberty meesal in staatkundige verband. “Liberty” is vir die Amerikaners ‘n waardige, gekoesterde soort vryheid; nie die padversper-, klipgooi-tipe vryheid nie. “Liberty entails the responsible use of freedom under the rule of law without depriving anyone else of their freedom. Freedom is more broad in that it represents a total lack of restraint or the unrestrained ability to fulfil one’s desires” (Internet).

    “England for Montesquieu played the ‘exceptional’ role that America (or the Anglo-American tradition) took on in later narratives of Western Civilization” (273). “Although Montesquieu was the first thinker to systematically characterize ‘Europe’, the word ‘civilization’ hadn’t yet been coined in 1748. ‘Spirit’ came close, since Montesquieu used it to summarize the totality of factors that shaped the laws of a given world-region. Montesquieu may be indirectly responsible for ‘civilization’, though; it was a French disciple of his [Victor de Riqueti, 1715-1789] who first coined the term in 1757, after which it swiftly became popular” (284). As vrugte van beskawing word “safety, abundance, liberty, and democracy” genoem (297). Naas vryheid word die christelike religie as die onderskeidende kenmerk van die Weste beskou (486). Gesamentlik het hulle bygedra tot die idee dat die Westerse beskawing meerderwaardig is (511). Daar word gemeen “that America had developed and perfected the career of liberty to an unprecedented degree” (630).

    Adam Ferguson se 1767-boek, Essay on the history of civil society, is “the first known English-language publication to use the word ‘civilization’” (315). “Ferguson saw every human society passing through stages from ‘savage’ to ‘barbarous’ to ‘polished’” (321). Eersgenoemde twee beskik oor kultuur maar slegs laasgenoemde kan op beskaafdheid aanspraak maak. In 1769 het William Roberson ‘n biografie oor Karel V (1500-1558), die keiser van die Heilige Romeinse Ryk, gepubliseer. “It was Robertson’s lengthy introduction to that work that gained fame as the first great narrative account of the development of European civilization” (335). “Robertson persistently ranked the pursuit of liberty and the desire for justice as independent historical forces. For Robertson, the quest for ‘the unalienable rights of humanity’ was both an ethical choice and a driver of Europe’s story” (373). “The idea of civilization implies restraint in war, and lays down a standard of justice by which conflicts can be judged and condemned” (807). In bv die Anglo-Boereoorlog het die Britte hierdie beskawingstoets skouspelagtig gedruip.

    “For Robertson, the moral choice most essential to the survival of a free and civilized Europe was the decision to foreswear the pursuit of universal empire. Robertson’s History of the reign of the emperor Charles V taught the dangers of the quest for continental hegemony” (379). “The essence of civilized Europe, for Robertson, was its balance of power” (385). “Europe had become a kind of informal confederacy of nations – a civilization bound by a shared system of manners … Only the pursuit of total continental (and world) domination could disrupt the system” (391).

    “The [American] colonists absorbed these histories on the understanding that America was the last great outpost of British freedom and virtue at a time when the mother country itself was beset by luxury and corruption. America came to see themselves as torchbearers of British liberty, perhaps even capable of inspiring a renewal of freedom and virtue in Britain itself. Once again, American exceptionalism took shape against the background of a shared European civilization story” (348). “Robertson, Montesquieu, and Ferguson, the key early accounts of Western Civilization, all held an important place in Harvard’s late-18th century curriculum” (397).

    Oor ‘n invloedryke Harvard-dosent, Charles Eliot Norton (1827-1908), is (oordrewe – 772) beweer: “[He] effectively ‘invented’ the idea of Western civilization in the 1890s” (767). Hy het egter bloot op ‘n voorbeeldige manier historiese oorsigte van Westerse kunsgeskiedenis, insluitende die bestudering van die “Great Books” (767), in leerplanne neerslag laat vind (772). Die oorsprong van die tradisionele en soms luidrugtige Amerikaanse teenkanting teen kolonialisme kan, afgesien van sy eie onafhanklikheidsoorlog (1775-1783), sekerlik ook na Robertson se boek teruggevoer word. Maar daar is heelwat valsheid en skynheiligheid in die agtereenvolgende hedendaagse Amerikaanse regerings se bewerings dat hulle anti-kolonialisties is. Verwys bv na die uitstekende boek van Daniel Immerwahr, How to hide an empire: A history of the greater United States (2019, Kindle $14,94).

    Aansluitend by Allardyce is verwys na “the dangers of a resurgent barbarism in Europe of which the savagery of the First World War was taken as a prime example” (948). “[But] World War I may indeed have helped stimulate renewed interest in the survival of Western civilization. And that broader preoccupation with the fate of the West between the two world wars may have helped promote the idea of a required general education course in Western history” (954). “Broadly speaking, whether we call it ‘Western civilization’, ‘European civilization’, or even, as often in the 18th and 19th centuries, merely ‘civilization’ (under the assumption that European society was at the leading edge of general human progess), the basic cultural and historical referent for purposes of college teaching and otherwise was essentially the same” (972).

    “The new globalist history has degenerated into a one-sided game whose implicit goal is to debunk the notion that Western culture exists at all. Every European borrowing of a new foodstuff, each trans-Atlantic disease transmission, or any artistic inspiration drawn from another continent is taken as proof of a culturally borderless world” (1052). Westerse kultuur en beskawing word ingevolge nieu-marxistiese gelyk- en eendersverklaring dood- en weggewens, des te meer omdat geen kultuur of beskawing glo beter (bv meer gevorderd, meer welvarend) as ‘n ander mag wees of as sodanig voorgestel word nie. Dit is nie-presteerders wat ‘n afkeer van hiërargieë het. Die voorstanders van Westerse beskawing, daarenteen, “rightly believed that they were describing a continuous tradition to which they and their students were deeply indebted” (1487).

    Michel Foucault (1926-1984) het geredeneer dat kennis en subjektiwiteit deur sosiale instellings en gebruike beïnvloed word en met verloop van tyd verander. Hy het gepoog om konvensionele opvattings sover moontlik te ondermyn. In die konteks van Kurtz se onderwerp is Foucault se idees op ‘n bepaalde manier vertolk. “There is only talk about ‘civilization’ that serves as a tool for suppressing the purportedly less civilized. From this perspective, history itself is the continuous invention of ‘knowledge’ in the service of dominant groups” (1470). “Everything is bent toward resisting the current ‘regime of truth’ on behalf of groups disadvantaged by the dominant powers” (1476). In die Weste gaan dit dus om die diskreditering en ondergrawing van blanke heerskappy. “If it’s ancient or admirable, it must be a myth; if it challenges hallowed traditions, it must be true” (1550).

    Die bestudering van die grootse literêre werke wat die Westerse beskawing opgelewer het, “the Great Books,” het tradisioneel ‘n belangrike rol in Amerikaanse tersiêre onderrig gespeel. “To introduce these students collectively to the great books of the West is a way of making them powerful: of allowing them to know who they are, so that they may more effectively choose who to be” (1509), “[ie] permitting them to recognize their kinship with, and indebtedness to, predecessors who made them what they are” (1514). Maar aan Stanford was daar bv iemand soos Herbert Lindenberger wat daarop uit was “to desacralize the course [in Western Civilization]” (1531). “We should think of history as ‘the process by which we “construct” whatever pasts we deem serviceable’” (1537) – soos die ANC-regime tans met sy herskrywing van die Suid-Afrikaanse geskiedenis doen.

    In die laaste afdeling in sy boek vestig Kurtz die aandag op die buitensporige uiterstes waartoe die teenstanders van Westerse beskawing en ‘n eie Amerikaanse kultuur hulle wend. “The very act of naming and defining a common American culture is racist, insofar as it tramples on ‘multis’ who resist assimilation and demand identities of their own. Lauding an allegedly common American culture as ‘great’ compounds the offense, especially in light of slavery and other abuses of the past” (1836). “Almost anything is potential fodder for a racism claim” (2014). “The upshot appears to be that the West is evil; and besides, it doesn’t exist” (1847). Plaaslik is ons situasie soortgelyk: Die blankes, veral die Afrikanerdom, word sonder meer as boos getakseer. By bevoordeling handel die ANC-regime asof blankes nie bestaan nie. Die bestaan van blankes kom slegs in die prentjie as ‘n sondebok vir die ANC-regime se onbekwaamheid gesoek word en as besittings vir hertoedeling aan swartes gevind moet word.

    Plaaslik is amptelike sensuur en in Amerika en Suid-Afrika selfsensuur aan die orde van die dag. “Pointing to problems in other people’s cultures (or subcultures) is impermissible. Now the corollary was drawn: it is forbidden even to laud one’s own culture, lest that imply derogation of others” (1918). ‘n Oorverligte dosent aan die Universiteit Kaapstad mag nie die resultate van ‘n eerlike ondersoek publiseer oor waarom swart studente nie vir biologiestudie registreer nie. Een van die redes is dat daar ander beroepe is wat meer lonend is. In die geval van swartes mag dit nie gesê word nie, want dit reflekteer minder gunstig op hulle; dit impliseer dat swartes materialisties is. Moet daar eerder uitgaan word van die veronderstelling dat swartes oorloop van ubuntu, van mededeelsaamheid, en dat dit duidelik blyk uit die feit dat Suid-Afrika sedert 1994 dié toonbeeld van ‘n korrupsievrye samelewing geword het?

    “[The] reasoning [above] short-circuits America’s ability to recognize, affirm, and transmit its core values. Culture itself becomes impossible. The very idea of a commonly held tradition is stigmatized as ‘racist’” (1924). “It can fairly be said that generating charges of systematic, unconscious, and implicit racism (and associated other isms and phobias) is today a central preoccupation of America’s universities and increasingly a cultural dividing line in society at large” (1976). “Accusations of racism are becoming the new American culture” (2687). “Mere talk of different cultures – and certainly, of ‘civilizations’ – is in itself evidence of guilty ‘Othering’” (1987). “Charging non-minorities with complicity in that historical oppression is the new key to power. In a sense, it is the basis of a new kind of American culture” (2009).

    Dink aan die Protea-krieketspelers en -beamptes wat onlangs gekniel en met die Mandela-saluut vuis in die lug hulle ondersteuning aan Black Lives Matter (BLM) betuig het. Dit was in reaksie op die dood van ‘n swart misdadiger en die gevolglike verdere aftakeling van wet en orde in Amerika. Hou in gedagte dat hierdie Suid-Afrikaners eerder iets van krieket as van ideologie, propaganda en politiek verstaan. Die blanke krieketspelers en -beamptes het hulle sodanig gedra om hulle solidariteit met hulle swart kollegas te betuig omdat die swartes, daarenteen, nie van hulle BLM-dogmatisme sou afsien nie. Dit is soortgelyk aan die druk waaraan die blanke politici in 1990/94 tydens die grondwetlike onderhandelinge toegegee het. Daar word geredeneer: Gee liewer toe anders is daar tot in die oneindige ‘n chaotiese gemors. Maar iedere toegewing aan blanke kant lei tot hernude eise en in elk geval tot voortgesette chaos.

  • Lesufi wil dat Grondwethof Orania ‘nietig verklaar’

    Lesufi wil dat Grondwethof Orania ‘nietig verklaar’

    Panyza Lesufi, LUR vir onderwys in Gauteng, het Saterdag gesê hy sal die Grondwethof nader om Orania se regstatus as die enigste Afrikaanse dorp te beëindig.

    Lesufi het gevra dat Orania se bestaan hersien moet word en gesê dat dit nie inklusiwiteit en demokrasie simboliseer nie.

    Rondom dié dorp, wat in 1991 in die Noord-Kaap gevestig is, geniet heelwat publisiteit in Suid-Afrika en in die buiteland, al beskik dit maar oor ‘n paar duisend inwoners, maar met ‘n eie geldeenheid en vlag.

    Lesufi het gesê dat hy met sy advokate beraadslaag het: “Ons stel ‘n dokument saam om aan die Grondwethof voor te lê dat enige ooreenkoms rondom Orania tot nietig verklaar word. Ons het ‘n sterk span en daar is geen manier waarop Orania in ons land kan bestaan ​​nie. Dit voldoen nie aan die waardes van Suid-Afrika nie en die mense wat agter Orania wil wegkruip, sal ontmasker word.”

  • Suidpunt: Waarom moet ek Afrikaans leer?

    Suidpunt: Waarom moet ek Afrikaans leer?

    Afrikaans is een taal uit 6 500 tot 7 000 in die wêreld.

    Die redes wat aangevoer word om mense uit ander tale na Afrikaans te nooi is betreklik negentiende-eeus.

    As jy Latyn wil bevorder, vra niemand of dit die mooiste, soetste taal is nie. Ook word nie gekibbel oor identiteit nie, want Latyn behoort aan almal. Taal is ‘n kode.

    Om te sê jou moedertaal is Afrikaans help ook nie meer nie – want party se voorgeslagte was Duitsers, Switsers, Hollanders, Franse, Skotte, Pole, Engelse of Italianers. Dan is Afrikaans maar heel toevallig.

    Petrus van Eeden voer in Afrikaans hoort by Nederlands aan Afrikaans is ‘n dialek wat nooit tot Standaardtaal bevorder moes geword het nie, en hy gee geldige redes daarvoor .

    “Wat kan Afrikaans my dan bied wat ander nie kan nie? Watter nut bied die taal?”

    Aangesien ons Afrikaanse Departemente tot dusver nie ‘n bek verrek het om hul kliëntebasis uit te brei nie, sal ék.

    Ek probeer in hierdie opstel kyk uit ‘n utilitêre oogpunt na taal, binne ‘n diverse taalomgewing.

    1. Afrikaans help jou om nugter en ruimer te dink

    Stel jou ‘n taal voor waar daar geen boek oor ‘n sekere onderwerp bestaan nie. Jy het nou elke biblioteekkatalogus of Google Scholar en Google Books deurgewerk, maar niks gekry in daardie taal nie. Wat maak jy nou? Kom ons maak daardie taal Afrikaans.

    1.       Heel waarskynlik sal jy slegs Engelse bronne raadpleeg, wat beteken jy het nie intellektueel verder gevorder as ‘n tiener wat ‘n hoërskooltaak wil klaarjaag nie. Die sogenaamde “mark” van inligting daarbuite, vernaamlik in Engels, bied maar net ‘n ligte weergawe van die diep donker werklikheid wat in ander tale daarbuite verhul is (soos ‘n ysberg, ja); die spesialiste in hul betrokke vakgebied weet dit maar alte goed. Met die heel eerste oogopslag in die Suid-Afrikaanse werke in Engels, sal jy eerstens hoogs waarskynlik vasstel dat daar geen, maar géén werke uit ander tale bestaan in die bronnelys nie. Dit behoort klaar vir jou te sê daar is hoogs waarskynlik deurslaggewende inligting wat ontbreek. En dit sal beslis jou finale beslissing negatief beïnvloed. Dis reg, soek verder.
    2.       Tweedens moet jy jou die vraag afvra of die betrokke werk gegrond is op opinies, of primêre bronne. ‘n Primêre bron, soos ‘n hofsaak, sal jy jou byvoorbeeld nie kon verlaat op die indrukke wat ‘n hofverslaggewer (die groentjies van die koerantbedryf) in ‘n koerantberig geskryf het nie. Jy sal hierdie hofverrigtinge en (stenografiese) transkripsies elders moet gaan soek. En verkieslik, as jy ‘n leek is, ‘n regskenner moet nader om die saak vir jou mooi uit te pluis wat die agtergrond was, die gees van die wet, ens. Teen hierdie tyd weet jy nou dat jy nie alles kan glo wat jy lees nie, want daar is te veel detail wat ontbreek. Ook kan jy nie bronne gebruik wat gegrond is op hoorsê nie.  Jy kan dus tereg vra: watter gesaghebbende bronne ontbreek? Wanneer is iets toetsbare konkrete en kontroleerbare feite, en wanneer raak iets bloot spekulasie? ‘n Mening? Bloot ‘n saadjie wat geplant word? ‘n Kitsantwoord?
    3.       Derdens moet jy vasstel of die skrywer bloot besig is om lugkastele rondom één oorvereenvoudigende veronderstelling te bou. Daarvan kry jy genoeg. Ek dink ons kan Erich von Däniken as klassieke voorbeeld gebruik. Met sy oerruimtevaartteorie, waar die menslike beskawing deur ruimtewesens beïnvloed is, gryp die meneer na elke strooihalm om sy saak te onderskraag. Jy sal geen teenvraag vind nie, met ander woorde, sy teorie moet dus uit die staanspoor “reg” en “onweerlegbaar” wees. En dieselfde “lugkastele”-bou kry jy in Suid-Afrikaanse werke en veral koerante ook. Hoeveel van daardie werke wat so te velde trek teen Apartheid het Verwoerd aan die Woord I en II êrens in hul bronnelys? Hmmm? Die bevooroordeelde skrywers wonder nie eers of hulle op ‘n dwaalspoor is nie, hul siening moet net korrek wees. Dis soos ‘n kind wat ‘n blokkie in ‘n koeëlronde gat met ‘n hamer probeer inmoker. In Afrikaans is dit ‘n gegewe dat die dood veelvuldige oorsake kan hê.
    4.       Is hierdie standpunte of werk aan albei kante van die politieke spektrum gestuur om beoordeel, aan albei kante getoets, aan albei kante vooraf bespreek te word? Hoe weerlegbaar is hierdie feite? Hoe wyd is daar onderhoude gevoer? Hoe neutraal was die vrae?
    5.       Ten slotte net dit: as jy ten minste bewus is dat daar ander tale en ander sienswyses daarbuite bestaan wat teenoor mekaar te staan kom, kom ons maak dit 72 pro/72 contra, sal jy weet daar kan onmoontlik nie vir ‘n hoogs ingewikkelde saak ‘n kitsoplossing of oorvereenvoudiging kom nie.
    Schalk Pienaar

    Om dit reguit te stel: as jy slegs in ‘n eentalige wêreld rondtas en ronddool, dan strek dit tot jou eie nadeel.

    Selfs die liberaalste Schalk Pienaar (Schalk Pienaar:  10 jaar politieke kommentaar (1975), gebundel deur Ton Vosloo) het in twee bydraes die eenogigheid van die Suid-Afrikaanse Engelse veroordeel. Hy sê op 19 Julie 1970 (bl. 46-47):

    Daar is aan Engelssprekende kant in die afgelope dekades ‘n baie verblydende toename in tweetaligheid. Maar moenie dat ons die betekenis daarvan oorskat nie.

    Die vermoë en bereidwilligheid van toenemende getalle Engelssprekendes om Afrikaans in die praktiese lewe van die land te gebruik is te verwelkom. Maar by hoeveel van hulle gaan tweetaligheid verder as dit?

    Toe ek nou die dag die huldebetuigings aan Van Wyk Louw in die Engelse koerante lees, kon ek ‘n wrange gevoel nie onderdruk nie. Groot Afrikaner van wêreldformaat, het dit gelui.

    In sy dood word hy geprys, maar hoeveel Engelssprekendes het hom in sy lewe gelees, of het ook maar die minste plan om hom ná sy dood te lees? Trouens, hoeveel Afrikaanse boeke hoegenaamd staan op die rakke van Engelssprekendes? Hoeveel Engelssprekendes lees selfs Afrikaanse koerante?

    Elke gemeenskap het die reg om volgens sy eie beste denke beoordeel te word. Ek wil beweer dat die Afrikaanse leierskorps oorgrotendeels in staat en bereid is om tot die beste denke van Engelssprekende Suid-Afrika deur te dring, en dat dit andersom nie die geval is nie.

    Oorweldigend kry Engelssprekende Suid-Afrika sy inligting oor Afrikanerdenke uit ons Engelse koerante. Ek vrees dat selfs ons beste Engelse koerante daarin spesialiseer om die historiese karikatuur van die Afrikaner by hul lesers te laat voortleef.

    En hul lesers is, op ‘n uiters klein minderheid na, nie in staat om uit te breek uit die bande van oorlewering, gesterk deur bande van die moderne propaganda nie.

    Hy gaan selfs sover om die Engelse van ‘n laermentaliteit te beskuldig (21 Julie 1974, bl. 84-85):

    Die Afrikaners het ‘n lang tradisie van openlike geskil wat soms heftig en bitsig kan word en op verskeie terreine al dramatiese skeurings veroorsaak het. Daarvoor word dikwels opregte en ewe dikwels vrome trane gestort op die tema van broederstryd, “die vyand” ammunisie in die hand stop en al so vort.

    Dit is waar dat op hierdie manier al situasies ontstaan het was liewer vermy moet gewees het. Maar in die geheel beskou, het uit hierdie tradisie van openbare debat ‘n taai gemeenskap gegroei wat sy storie ken en sy ding kan doen. Oop vir alle winde, het hy op die duur teen wind bestand geraak. Hy laat hom nie wegwaai nie. ‘n Mens sou dit “‘n demonstrasie van die demokrasie se krag” kan noem.

    Oorkant die taalgrens bestaan hierdie tradisie nie, behalwe op ‘n manier in Natal, waar Engelssprekende Suid-Afrika hom in mindere mate as elders “bedreig” voel deur die Afrikaanse meerderheid in die land. Hierdie laermentaliteit het, om dit sag te stel, onafhanklike en vernuwende Suid-Afrikaanse denke in daardie wêreld nie bevorder nie.

    […]

    Daar is Afrikanermites oor Engelssprekende Suid-Afrika wat vir laasgenoemde nie vleiend is nie en wat werklik nie bestaansreg het nie – of beter gestel, nie meer bestaansreg het nie. Maar dat hulle bestaan, daaraan is Engelssprekende Suid-Afrika waarlik nie sonder skuld nie.

    Die beeld van ‘n geslote groep, saamgebind deur ‘n afkeer van die Afrikaner se lewensopvatting, deur eentaligheid en in elk geval deur gebrek aan belangstelling onmagtig om die Afrikaner nugter te beoordeel, bereid en selfs gretig om nie-blanke hulp in te roep om hulle van die Afrikaner te verlos, dit is ‘n historiese maaksel van daardie gemeenskap self. (Hopelik onnodig om te sê, ek praat in veralgemenings wat ten opsigte van die minderheid onregverdig is.)

    Dit werk natuurlik na twee kante toe ook. Die bate van die Afrikaanswees is juis dat die spreker die Engelse so goed ken. T.J. Haarhoff skryf in sy Briewe aan Reinhard  (p. 136) aan boord die Théophile Gautier:

    Hoe maklik rasse-misverstand is, kan jy gou hier aan boord bespeur. ‘n Hollander kla by my dat kolonel B. verskriklik ongemanierd teenoor hom was; die kolonel, ‘n fyn en eersteklas kêrel, is totaal dronkgeslaan en weet nie wat aanleiding tot die indruk kon gegee het nie; vir my is dit so duidelik as die dag dat dit die ou kwessie is van oorgeërfde gewoontes wat deur vreemdelinge verkeerd vertolk word.

    “Die Engelse,” mompel die Hollander, “is soos perde; edele diere, maar elkeen staar ongesellig voor hom uit. Hulle is sonder gevoel.” Hierdie laaste opinie is foutief! Hulle is tot oorlopens toe vol gevoel, maar in die geval van die “Public School”-kêrel verbied sy stoïcynse opleiding enige vertoon daarvan.

    Dieselfde sal jy opmerk in die wyse hoe ‘n vraag gestel word. In die Kontinentaal-Germaanse en Slawiese wêreld gebruik jy die imperatief (bevelwoord) sonder voorbehoud. Soos: “Gee gou vir my die suiker aan, asseblief man”. Die woordjie ‘gou’, ‘aan’ en ‘asseblief man’ versag klaar die sin amper drievoudig. Die Engelse kom met ‘n lang ommehaal: “Would you be so kind as to pass me the sugar, please?” Op Quora lees ek die volgende juweeltjie van ‘n Pool:

    And what I enjoy the most in Britain, the question from the boss: “Do you want to go and bring me the reports?” Your normal answer is a smile and “Yes of course”. Do you really want to? My answer was “No, I don’t. But I assume it wasn’t a question but a command?” Almost got fired that day, hehehe. And that would be it – we are simply strict and direct.

    2. Afrikaans is die sjibbolet van plaaslike produkte

    Ek kom nou die dag op die blou Royal Dansk-koekblik in Checkers af. ‘Danish Butter Cookies’ verseker die blik my, maar maak nie saak hoe ek bo of onder, links of regs soek nie, daar staan nie ‘n enkele woord verder Deens op nie. Kun på engelsk. Dan begin mens werklik wonder en twyfel. Hier in die Overberg kry jy nog sakkies melk met keurige Afrikaans op, Bokomo Weet-Bix met al elf tale op, Kers- en verjaarsdagkaartjies in Afrikaans – die kanse vir die plaaslike koper wat Suid-Afrikaanse produkte wil koop dat hy die Chinese mark byvoorbeeld sal ondersteun is skraal. [Nou goed, die inhoud bly onseker].

    Ons ken die staaltjie wel van Europa wat in tonnemaat ‘n verskeidenheid vars vrugte, Produced in Lesotho (!), ingevoer het tydens hul handelsboikot teen Suid-Afrika tydens Apartheid… Gelukkig het ek ook nog nooit op Googlevertaalde Afrikaans op produkte uit China afgekom nie.

    3. Afrikaans dien as skansmuur teen ‘marxistischer Quatsch’

    Ek wonder soms of Afrikaans die enigste taal ter wêreld is waar jy die duiwel van marxistiese media moet betaal om in sy poel van swawel en vuur te gaan b(r)aai. Die duiwel het sommer homself gebind! Dit beteken die internet is ‘n ope hemel vir die konserwatiewes. Die baan is vry. Dit beteken wie ook al ‘n Afrikaanse woord google, sal heel waarskynlik eerste by ‘n Afrikaanse konserwatiewe webwerf uitkom. Diegene wat lank genoeg in die Oosblok gely het, sal die nuwe paradys verwelkom.

    Barend Strydom, die Wit Wolf, skryf in sy gelyknamige outobiografie (1997:23) oor die sedelike verlaging wat die Kommuniste al jare vir die Weste beplan het:

    Hoe die Kommuniste hierdie beginsel toepas, vind ons in The U.S. Congressional Record, waarin sommige uitgestippelde doelstellings van die Kommuniste vervat is, naamlik:

    1. Kry beheer oor die kommunikasiemiddele, infiltreer veral die pers en kry beheer oor redakteursverslae, boekoorsigte en beleidmakery.

    2. Takel die kultuur en kulturele uitdrukking van die volk af.

    3. Beheer kunskritici en direkteur van kunsmuseums – “Ons plan is om aakligheid, afstootlikheid en betekenislose kuns te bevorder…”

    4. Ondermyn patriotisme deur volkshelde en leiers van die verlede af te takel.

    5. Vernietig alle sedelike norme deur pornografie en onsedelikheid in boeke, tydskrifte, rolprente, beeldradio (TV) en die vrye pers te bevorder.

    6. Elimineer alle wette wat onsedelikheid beheer deur dit as “sensuur” te bestempel en die “skending” van vrye spraak en die vrye pers.

    7. Verkry beheer oor sleutelposisies in die radio, beeldradio en rolprente.

    8. Beskou die gesinslewe as ‘n skadelike instelling. Moedig vermenging en egskeiding aan.

    9. Beskou homoseksualiteit as aanvaarbaar, en vermenging as normaal, natuurlik en gesond.

    10. Sypel die kerke binne en vervang openbare godsdiens met “sosiale godsdiens” (social-gospel). Minag die Bybel en beklemtoon die noodsaaklikheid van intellektuele volwassenheid wat nie ‘n godsdienstige stut nodig het nie (want ons is tog maar álmal dieselfde).

    Met ander woorde, dit is polemiese onderwerpe wat werklik nie om lewe en dood, melk en brood handel nie en geen edele hoë ideale koester wat bo die gemeenskap uitstyg nie. Ek dink Oswald Spengler het iets gemompel van tekens, eerder simptome van oorbeskawing – voor die agteruitgang intree.  Onderwerpe wat mense nie meer laat opkyk na die onbereikbare sterre nie, en dus maar laat voortploeter en vervuil in die ondermaanse drek en modder en beswaddering.

    Sulke sienings kan aangevul word met kommentaar uit Francis Grim van Aksie Morele Standaarde se Gepoogde verkragting van Suid-Afrika (1974).

    Onder andere het die Kommunistiese Party in Italië oor losbandige teaterproduksies gesê (p. 22):

    Ons is daarin geïnteresseerd om hierdie soort spel aan te moedig en is ook bereid om toneelspelers wat in sulke stukke optree, as kampioene van die vryheid van die kunste aan te prys. Ons wil sulke produksies aanmoedig, en moet mense aanleiding gee om soortgelyke stukke te skep wat seksueel selfs nog meer uitdagend is. As ‘n taktiese beleid is ons doelwit om ‘n onderneming te steun wat pornografies is en wat geheel en al vry van enige beperkings of gewone morele kodes is. Die regisseur en toneelspelers is soos miere wat vrywillig en sonder koste van ons kant eet aan die wortels van die bourgeois gemeenskap. Hoekom sal ons hulle werk probeer stopsit? Hoekom sal ons hindernisse in hulle weg lê?

    Ek wil net graag ‘n paar punte hierbo uitsonder, wat juis met hierdie “wegbereiding vir die Kommunisme” in die Weste skerp kontrasteer in die Sowjetunie.

    Les romains de la décadence – skildery deur Thomas Couture (1815 – 1879)

    Jou Afrikanerhelde word deur sy eie pers onderploeg. Want Annie Lotrie het die onvergeeflike sonde begaan om in 1888 met ‘n Martini-Henri-agterlaaier one-maca, two-maca, three-macarena tiental gewapende Matabeles dood te skiet toe haar vader gewond is (en boonop soos Neo van The Matrix die aankomende fluitende koeëls gemis het), en Dirkie Uys het ook sy gewonde vader verdedig teen die Zoeloes in 1834 (al is hy ook dood). Jy sien, vir die Afrikaner is hierdie kinders albei helde in gesinsopset, familieopset en volksopset, maar… dit val nou nie juis binne die kader van “nasiebou” nie, sien. Jy wil tog nie die ander volke laat sleg lýk, ekskuus, laat sleg voel nie.

    Die Sowjetunie, net soos vandag se Russiese Federasie, maak egter géén geheim wie hul helde is nie, ook diegene wat die ‘onbeskaafde’ Mongole en Hunne in vetlampie se tyd hand en tand beveg het. Daar word trouens ‘n opgewekte rockliedjie gesing oor die vroegste Russiese beskawing wat deur vyandelike magte omsingel is. Die woorde wat refrein: “gee my ‘n ros, ja, ‘n goeie swaard!”

    Oor die betekenislose kunste: die Sowjetunie het juis vanaf 1934 tot 1991 die Sosialistiese Realisme bevorder. Dink stralende, lewenslustige jongvroue met kopdoeke in sonnige sonneblom- of heidelande. Idillies. Google gerus en verlustig jou daarin – want dit is daadwerklik mooi. Vreemd genoeg het die kuns wel vae trekke van die Impressionisme, juis waarteen die Sowjets te velde getrek het. Maar van realisme is daar egter geen sprake nie:

    Yet, we fail to see how Socialist realism was “realism”. Realism should depict things the way they are, and Socialist realism was not depicting reality, but the idealistic vision of a communist empire. It was showing how utopia looks like, and it didn’t have anything in common with real, everyday life of Stalin’s Soviet Union. In a way, since it was depicting the world that didn’t exist, Socialist realism should be called Socialist Surrealism.

    Die Sowjetunie het juis van die strengste sensuur op sy eie mense toegepas. En van die musiekgroepe anderkant die Fascismemuur in Berlyn is natuurlik as “besonder skadelik” beskou. Hier is die oorspronklike lys in Russies uit 1986.

    Sosiaal-realisme in die Sowjetunie

    Oor homoseksualiteit: volgens die Duitse Wikipedia is twee mans (of meer) wat seksueel met mekaar verkeer het, en van die daad skuldig bevind is, vanaf 1933 tot 1993 vir tot vyf jaar gevangenisstraf of dwangarbeid gevonnis. Hierdie skuldiges is dikwels kragtens Artikel 121 van die Sowjetunie ook bykomend of onverwags na die psigiatriese inrigting gestuur vir verdere ‘behandeling’. Dikwels val hierdie vonnis bloot regime-teenstanders te beurt. Tussen 1934 en 1991 is tussen 60 000 tot 250 000 mans veroordeel. Die Sowjet-samelewing kon geen inligting oor homoseksualiteit uit openbare bronne bekom nie; dit is trouens as openbare onderwerp heeltemal doodgeswyg. Interessant: in 1921, omtrent drie jaar ná die Russiese Rewolusie, is homoseksualiteit gewettig. Maar in 1933 weer terug verander soos onder Tsaarbewind. Waarom? [Terloops, dis dieselfde jaar toe bestialiteit/soöfilie in Denemarke gewettig is. Sedert 2015 is dit weer onwettig en vier maande gevangenisstraf is by skuldigbevinding jou voorland.]

    Is dit dan nou ons liewe Kommuniste wat in die gelykheidsgodin glo soos die Evangelie? Is dit nie die grootbekke oor die ontsaglike diktatuur van die Weste en die Witmonopoliekapitaal nie? Ek dink dit is onbeantwoorde vrae wat die SAKP en EFF ons verskuldig is, maar waarop hul self geen antwoord het nie.

    O, ja, nog iets – ekobeheptheid. In die Weste word tot vandag toe nog snot en trane gehuil oor elke liewe hondepisbossie wat uitgespit word, en elke muskiet en brommer wat in die vensterbank drooggebak lê van die son en styfskop. In Sowjet-Rusland is die magasyne sommer leeggemaak op die wolwe – 40 000 tot 50 000 binne net een jaar, sedert die 1960’s jaarliks 15 000  – en binne twee dekades of wat is die wolfbevolkings weens hul dinamiese, aanpasbare sosiale struktuur en ruim landskap maar weer voltallig. Vandag het die wolwe weswaarts begin druk en trek; in Holland vrees party ekoloë daar is, ten spyte van die verwildering en verpoldering, nie eens genoeg vrylopende hert meer om ons harige vriende mee gelukkig te hou nie. Al koer die Partij voor de Dieren se hartjie bly oor elke ou welpie wat tandjies kry, die wolwe sal oplaas ‘n lang en uitgerekte hongerdood sterf. Of door een auto, 180 op de A2. In Denemarke het Jutlandse boere reeds stilswyend die roer begin politoer.

    So kan mens die een vergelyking na die ander ophaal.

    ‘n Mens staan versteld hieroor. Die Hamer en Sekel wapper lankal nie meer oor die Kremlin nie. Die Internationale se woorde is vergete. Die Berlynse Muur het geval. Kommunistiese Partye het in Europa ‘n anachronisme geword: uitgedien soos videowinkels. Die Italiaanse Kommunistiese Party is morsdood en reeds in ‘n kalkbestrooide vlakgraf eerloos weggebêre.

    Leningrad en Stalingrad se name staan nie meer nie. Die wapen waarmee die hele Westerse samelewing omver gewerp moes word, hoort soos ‘n Kalasjnikof in ‘n museum. Verlate verfverkrummelde geboue in die Russiese Federasie, Kazakstan en elders stort een na die ander in duie soos die geldkraantjies toegedraai is. Verlore Sowjet-drome is vandag ‘n vae figment van gister. Juis nou dat ‘n mens sonder visum Rusland kan besoek, behoort sulke monumente juis trekpleisters te word. Haman het vir Mordegai ‘n galg laat oprig, en toe…

    Maar nee! Jou Westerse media volg onwetend soos pligsgetroue apparatsjiks (of eerder, robotte) die program wat vir hulle geskryf is deur ‘n anti-Westerse en anti-Kapitalistiese samelewing wat lankal in die niet opgelos en verdwyn het. En steeds dikteer hierdie spookhand van ‘n gebalsemde hand uit Lenin se mausoleum wat in ons Afrikaanse dagblaaie moet staan. Niemand vra waar dit vandaan kom nie, niemand vra wat die einddoel daarvan is nie. Die anachronisme word net deurgevoer. Dis soos ‘n kind wat met ‘n landmyn speel of ‘n bottel gif drink uit die Tweede Wêreldoorlog.

    Nee, erger: dis soos ‘n Von Däniken-dokumentêr (of Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull, heel simbolies met kommuniste as antagoniste) waar die Asteke duisende jare lank hulde en menseoffers bring aan gode (ruimtewesens) wat maar per ongeluk hier ‘n noodlanding op aarde kom maak het (vermoedelik het die Asteke die doel van orgaanoorplanting of ‘nuwe hart’ verkeerd verstaan?). Met behulp van die mense het die ruimtewesens ‘n landingstrook en beheertoring gebou (bietjie primitief, maar die Tenochtitlan is ‘n goeie radiomas), en in ruil is die mense met spesiale middels en tegniek genees en bietjie lewensfilosofie geleer. Die ruimtewesens het toe maar weer met ‘n ligskag opgevaar en het saam met die ander in ‘n ruimteskip verkas. En is nooit weer gesien nie. In die volksmond bly hierdie verhaal van “gode” agter wat eendag sal terugkeer behoue. So duur die menseslagting op die offeraltaar net meedoënloos voort… jaar in, jaar uit… in die hoop dat die gode eendag sal terugkeer.

    D’averro: wie is nóú verkramp, as ek mag vra?

    ***

    Gelukkig is Afrikaans te klein en te jonk om oor sulke luukshede te tob. Ons weet mos hoe dit gaan eindig. Dit gaan ons lankal nie meer aan nie; op ons karvele is daar ‘n wêreld daarbuite om te gaan verken.

    Nee, sulke goedkoop politiek is bedoel vir die twitter-gemaal van die Engelse, Amerikaanse, Russiese, Franse, Spaanse en Duitse kultuur wat reeds ‘n oorversadigde punt bereik het en hopeloos te veel tyd en geld op hande het. Daardie volke het elke boek en DVD ter wêreld klaar vertaal/oorgeklank op hul boekrak en sit nou ledig en verveeld vir mekaar grommend en loer. Laat hulle mekaar maar uitmoor. Hou jou daaruit!

    Het ons nie sedert die 1700’s juis hierdie vlaag op vlaag modegiere in die akademie en godsdiens beleef nie? En wat het gebeur? Dit het sy loop geneem, tog oorgewaai en op niks uitgeloop. Soos die hutsmerke aan die regterbalk op twitter – dis niksseggend. Die Afrikaners wat soos modeslawe agterna gedraf het, het net hul tyd, energie en geld gemors. Dit is vandag slegs ‘n vae kantaantekening, ‘n voetnota in die geskiedenisboeke. As jy dit dan weet, liewe leser, waarom de donder dan meedoen?

    Jy voer verniet jou kruistog op twitter, hoeveel mense het jy al bekeer? Daar word gedurig gesê die volke moet met mekaar gesels en luister. Maar kom nou, ons weet waarop dit gaan uitloop. Elkeen het net sy eie standpuntjie, steek hardnekkig daarby vas, en die hele storie ontaard in ‘n moddergooiery, verwyte, uittarting en die selfoonmaatskappye wat lag-lag hope geld maak uit jou kosbare data. Skryf eerder ‘n ordentlike boek of artikel. Diegene wat spog met hul hoeveelheid volgelinge (korreksie, kykers) maak hul bowendien skuldig aan argumentum ad populum. 2 miljoen volgelinge beteken nog nie jy het gelyk nie. Jy moet daadwerklik ‘n aandagvraat na kitsroem wees as jy so laag wil daal.

    Soveel negatiewe energie. Die sleutelbord op jou selfoon of rekenaar kon veel nuttiger ingespan geword het.

    Word eerder ‘n gód in Afrikaans!

    4. Afrikaans maak van jou ‘n god

    Ek het met heelwat Duitsers, Engelse, Franse en Hollanders die afgelope dekade gesels wat by Afrikaans betrokke is. Dit wil vir my voorkom of Afrikaans meer soos ‘n vakansie langs die see, of ‘n soort uitspanplek vir hulle is. Weg van die gemaal, weg van die gesketter en geruis. Weg van die stadsgraffiti. ‘n Skoon nuwe lei. Hierdie taal kan hulle soos ‘n sandput gebruik, al hul kragte daarop toespits en onverhinderd gestalte aan hul werk gee. En geniet! Hierdie mense beskik seker oor al die kennis ter wêreld, maar voel oorbodig, is miskien selfs soos ‘n oorlas deur hul eie mense (kultuurgemeenskap) of deur binnekringpolitiek uitgestoot en uitgesluit. Dink maar aan 50 Wiskundeonderwysers by een enkele hoërskool. Wat volg is die “oorspoel- of oordrageffek” (spillover) soos mens in die ekonomie ook kry.

    Nou ontdek hierdie individue ‘n leë plekkie op dié wêreldrond waar daar wel mense is wat bereid is om na hulle te luister en vrae te vra. En natuurlik kry hierdie mense eiewaarde of voel ten minste weer mens. Ek dink dit is wat Afrikaans bied wat groot tale nie kan nie (al is daar maar ‘n handjievol Afrikaners wat kan saampraat oor allerlei onderwerpe). Daar is ook ‘n nugterheid, want hul voel nie so “omgeëllie” oor Afrikaans, soos ons wat die taaldiskriminasie, die erns van die saak, aan ons eie bas voel nie. En jy het daardie bedaarde raad tog nodig. En die ekstra paar hande en boeke uit oorsee is van onskatbare waarde. Die meeste buitelanders is plat op die aarde, wil ook nie voor in die koor wees nie (hoe jammer…), maar verkies eerder om agter die skerms te werk, bly op die randgebied en meng allermins met die hoëkoppe.

    Miskien moet ek dit so stel: as jy in Afrikaans deeglike niefiksie of fiksie téén die hoofstroom skryf, hoe dikker hoe beter, is die kanse goed dat die boek nie weer herdruk sal word nie. Dis jammer. Máár jy kan seker wees jou boek gaan oor 200 jaar heeltemal vóósgelees wees; en indien nie, sal ‘n roofkopie êrens op die internet rondsweef. Dis mos verbode, en verbode vrugte smaak mos vorentoe! Daar sal met die moderne internet en boekmarkte altyd iemand wees op die uitkyk vir ‘n boek in Afrikaans oor ‘n sekere onderwerp of genre.

    Wat in Afrikaans se voordeel tel is die ‘agternaperspektief’. Ek dink byvoorbeeld aan Heilna du Plooy se verwerkte proefskrif, Verhaalteorie in die twintigste eeu (1986), wat in ‘n neutedop die ontwikkeling, uitbou en diskoerse opsom van die strukturalisme. Dit is nie ‘n besonder dik boek nie, maar dit spaar baie tyd as wat dit die Afrikaanssprekende student sou kos en moegmaak om elke liewe boek in die geskiedenis eers deur te werk. Dis nou wel die bloed en konfetti opvee van die debatpartytjie in Europa en Amerika (wat toe tog wel op niks uitgeloop het), maar Du Plooy het nie haar tyd gemors nie, want daar was nog niemand wat hierdie deel van die letterkunde uitvoerig behandel en selfs studentevriendelik gemaak het in Afrikaans nie.

    Ek dink André P. Brink, die ou prima donna, moes hom eerder van sy knorrige politiek en pruttelrige pogings afstand gedoen het en maar liewer by vertalings uit fleurige Frans gehou het. Ek sit byvoorbeeld hier met Michel Strogof (1876) deur Jules Verne wat deur ene Chris van Lille (dis nou Brink) vertaal is in 1969 (op heuglike 34-jarige ouderdom). Met die oorspronklike Frans op die rekenaarskerm en die boek voor my, leer mens hoe ‘n Fransman dink en hoe jy die woorde in Afrikaans kan oorsit. Dit help my baie met my Franse studies. Natuurlik is die vertaling nie so lugballon-lig en plek-plek ligsinnig soos ons Jules Verne nou al so goed ken met sy ironiese woordespel nie. Die Frans pas by Verne se “beweeglikheid” en “vlugvoetigheid” van sy karakters, altyd op reis, altyd aan die beweeg, vinnige tempo.

    En dan het ons my gunsteling-omie: professor emeritus Gerrit van Wyk Kruger. Ek glo nie hy weet seker wat blackface beteken nie, maar wat maak dit überhaupt saak? Hy is een van die min wat nog Grieks en Latyn ken! Ek was heel toevallig op Gordonsbaai by daardie boekehuis in Kusweg (met Mercedes op die dak) toe ek op Die Griekse ou Komedie: Aristophanes (2019, 305 pp.) afkom wat so stil-stil verskyn het. Dit is asof die skrywer op sy hoë ouderdom, in sy vroeë tagtigs, al sy kennis nou neerskryf terwyl sy kragte hom dit toelaat. ‘n Mens kan brokkies van die inligting daarin vervat gemaklik op Wikipedia deel wanneer die tyd reg is. Dit is nog skietgoed in die Afrikaanse arsenaal. Hy stel die voorbeeld vir ons afgetrede akademici wat Afrikaans wil bevorder.

    En dan, dit verstom my hoe wetenskapsfiksieboeke (soos Deur na Nebula 9 en Inversium deur François Verster), wat nie ‘n dag se advertensie gekry het in die hoofstroommedia nie, voortdurend by ons plaaslike biblioteek uitgeneem en in omloop is (ek praat nou van vóór die noodtoestand afgekondig is). Sulke boeke het ‘n beperkte druk, en tog is die gewildheid verhoudingsgewys, en gegewe hul stil-stil verskyning, besonder hoog, want die gehalte van die boeke is beter as dié van uitgewers wat volgens ‘n skoolse kriterium werk om polities korrek te wees en so middelmatigheid bevorder. ‘n Aantreklike voorblad kan wragtig nie alles red nie. Ook Moltrein deur Dan Roodt word nog voortdurend uitgeneem, en ek bedoel – dit is immers 16 jaar later.

    Dit is ook selde, indien ooit, dat jy in Afrikaans vier of vyf vertalings van een boek sal kry, maar selfs in Nederlands verloop nuwe vertalings teen ‘n slakkepas. De Instituten van Justinianus (1941-vertaling deur advokaat Oltmans uit Latyn) op my boekrak verskyn eers meer as tweehonderd jaar ná die laaste vertaling in 1734 deur Cornelis Ortwijn (Cornelius Ortwinius), volgens die voorwoord. Hoekom eers in 1941 weer? Eenvoudig. Die wet van Godwin: reductio ad Hitlerum. Die tydsgees het ‘n nuwe vertaling genoodsaak. Volgens Paul van Warmelo (Die oorsprong en betekenis van die Romeinse Reg, 1978, pp. 209-210):

    Die Romeinse reg is dus onherroeplik verbind aan die idee van ‘n Europese beskawing. Daar waar inbreuk gemaak word, kom die Romeinse reg in die gedrang en word dit ‘n speelbal van die politiek. So in die Fascistiese Italië was die gedagte dat die vroeë Imperium Romanum moet herleef. Dus moes die Romeinse reg en die studie daarvan aangewakker word as die reg van die imperium. Daarteenoor Duitsland, in die gees van die N.S.D.A.P. , waar uitdruklik neergelê is dat die Romeinse reg uitgeskakel moes word. Hierdie reaksie in Duitsland het as voordelige kant vir die Romeinse regswetenskap gehad dat, alhoewel die Romeinse regswetenskap in groot mate afgebreek was, het baie vlugtelinge die wetenskap in Engeland en Amerika gaan voed waar die Romeinse regswetenskap nooit buitengewoon hoog gestaan het nie.

    En hierdie gebeurtenis kon juis later daartoe aanleiding gegee het om Latyn vir voornemende regstudente in die wet van Suid-Afrika in 1965 as pligvak te veranker (wat sou voortduur tot 1994). Wat ook weer aanleiding gegee het tot prof. Henri Gonin wat die wetboeke op sy hoë ouderdom in Afrikaans vertaal het. Dit het ‘n interessante rimpeleffek.

    Ek herinner my ook aan die (outo)biografieë uit die 1940’s, soos dié van predikante, wat soos nog ‘n legkaartstukkie van die Suid-Afrikaanse geskiedenis pas.

    Met ander woorde: as mense tevrede is met jou werk, sal hulle dit aanhou gebruik. En eendag selfs nuwe werke met die oue [joune] vergelyk. Dit maak nie saak hoe gering jou werkie in Afrikaans is nie – dit is soos skulpe, bamboes en seewier op die strand wat van tyd tot tyd deur die getye weer uitgespoel, teruggetrek en weer uitgespoel word. Daar sal altyd iemand wees wat een of ander tyd jou werk sal raaksien, afbuk, optel, herontdek of oor navraag doen.

    5. Afrikaans-kennis maak vertaling eintlik oorbodig

    As daar aangevoer word dat Engels die universele taal is wat ander tale oorbodig maak, dan sal die intellektuele elite stik van die lag. En ‘n paar druppels peperduur Romanée-Conti per ongeluk op die Persiese tapyt mors.

    By ‘n boekwinkel op die Strand kom ek af op The Lost Journal of Indiana Jones (2008). Dit is eerder ‘n plakboek vol uitknipsels, want ‘n joernaal het ek my meer woordryk voorgestel. Maar iets hinder in die silinder. Indiana Jones is glo 27 tale magtig, waaronder Italiaans. Hoe kom dit dan dat hy die “English edition” van La Gazzetta di Venezia lees noudat hy meer grys op die slape het? Selfs die kaart van Venesië is in Engels! In die jare voor die internet, waarin die verhaalgegewe afspeel, sou jy geen oomblik laat verbygaan om Italiaanse leesstof te versamel nie.

    Hoekom vertaal Jones tekste uit Latyn, Frans en Duits in sy ‘joernaal’ vir homself in Engels? Ek kan jou verseker, ‘n akademikus wat oor vele tale en talente beskik sal hoegenaamd nie die moeite doen nie. Die opsomming van ‘n boek sal hy wel in sy moedertaal skryf, gewoonlik as hy wil keer dat hy die inhoud vergeet. Of skielik ‘n woord of sinsnede sal oproep en vergeet op watter bladsynommer dit nou weer was (‘n boekmerk help ook). Vir my is die toppunt van onnoselheid waar Jones die hoogs geheime Latyn op die Tempelier se skild in Engels op die volgende blaaie vertaal. Waarom op dees aarde sou jy dit doen? ‘n Joernaal kan immers wegraak, deur die Nazi’s of Kommuniste gesteel word…

    Wie ook al die boek geskryf het, maak van prof. Indiana Jones, die erudiet en argeoloog-avonturier, net ‘n windbuks. [Maar dit weet ons lankal. Ja, ek weet die boek is vir die Engelssprekende gehoor geskryf wat nie van beter weet nie!]

    Dis so goed ek vra ‘n Afrikaner om elke liewe dingetjie op die internet wat hy vlot in Engels of Hollands of Duits kan lees vir homself in Afrikaans oor te skryf. Dit is mos onsinnig!

    T.J. Haarhoff skryf wel soms die Afrikaanse vertaling van party Griekse of Latynse tekste in die briewe gerig aan sy gestorwe vakgenoot Reinhard Kottich, maar dit is anders. Haarhoff stel dan uitdruklik iets soos: “nou hoe sou mens dit in Afrikaans stel?” So nou en dan stel hy wel sy Afrikaanse artistieke vermoëns op die proef. Agterin die bundel briewe is ook ‘n hele glossarium wat al die Latyn en Grieks “vir die skoolgaande jeug” verklaar, wat vir jou sê die vertaling van Grieks en Latyn tussen vakgenote is onnodig. Die boek is dan ook aan die Helpmekaar Hoër Meisieskool (Johannesburg) voorgeskryf in 1943.

    Op soortgelyke wyse kan mens jou afvra of vertalings van Afrikaanse tekste, in welke vorm dan ook, in Suid-Afrika werklik altyd nodig is.

    6. Afrikaans se voortbestaan is vir Engels (en welke ander tale dan ook) se eie beswil

    Hamel (2013) kyk uit ‘n Franssprekende oogpunt na Engels as die enigste wetenskapstaal. Volgens hom is Engels ‘n ouroboros wat besig is om sy eie stert op te vreet.

    Volgens hom word vergeet van artikels wat in Frans vertaal word, wat juis op duursame wyse Frans versterk en selfs uitbrei; ook word uit die oog verloor dat ‘n artikel nou wel in Engels geskryf mag wees, maar dit kom vanuit ‘n Franse en Franstalige gemeenskap, dat die wérk in die laboratoria of op straat in Frans onderneem word, wat gevoed word deur wetenskaplike produksie in Frans; ook die onderwys geskied in Frans, hoewel daar uit ‘n verskeidenheid bronne (ook vreemdtalige tekste soos Duits) geput word.

    Omrede hierdie gee-en-neem uit die makro- en mikro-omgewing belangrik is, behoort meer moeite gedoen te word om ‘n volhoubare harmonie daar te stel, ‘n soort etiese pligsbesef, ‘n maatskaplike verantwoordelikheidsin, waarin jy “teruggee” aan die gemeenskap waaruit jy put (bv. Frans aan die Franse gemeenskap, bv. deur die ontwikkeling van vakterminologie), anders word dit ‘n soort monokultuur wat niks in die taalakker terugploeg waaruit slegs gemaai word nie. Die voedingsaarde van Engels (by name ander tale en kulture wat maar te gewillig in Engels publiseer) word juis sodoende net leeggesuig.

    Dis soos ‘n kolossale bloekomboom wat al die water en minerale opsuig en die ander plante rondom hom laat vrek.

    Volgens Hamel is elke liewe eentalige model uiters ongeskik – juis omdat dit hier eerder, anders as wat sedertdien lank deur die Franstalige en Spaanssprekende wêreld toegepas word (juis oor die taalminderhede wat in die verlede verdruk is), om mag gaan, en nie om die ondergestelde tale te verdedig nie (in die Franse en Spaanse skole word benewens plaaslike tale ook buitelandse tale aangebied). Die eentaligheid van Engels gaan sy moedertaalsprekers op die lange duur ook duur te staan kom, juis omdat die aanleer van ander tale ‘n mens leer om buite jou eie klein wêreldjie te dink, om die grense te weerlê en nugter/wetenskaplik te dink. Maar noudat die buitelanders die werk vir hom doen, is die buitelanders besig om indirek hul eie kultuur te ondermyn, wat die hele makro-omgewing sal skaad.

    Hamel stel eerder veeltalige groeipunte voor waaruit ander tale ook voordeel kan trek (soos uitruilprogramme tussen Frans-Spaans-Italiaans-Portugees). Dit dien as die goue middeweg tussen die “Franse Pool” (wat Frans as internasionale wetenskapstaal wil bevorder) en die “Engelse Pool” (wat druk op ander plaas om te swig voor hom as internasionale taal).

    Met Afrikaans is dit niks anders gesteld nie.

    7. Afrikaans dien as kruk op universiteit

    Of die professore en hooggeleerdes wat slegs skynbaar Engels magtig is dit nou wil hoor ofte nie, die studente verstaan dikwels hoegenaamd nie ‘n enkele woord wat in die studiegidse staan nie. Dikwels omrede die Engelse vertalings (soos uit Frans of Duits) waaruit ondeurdag en so mildelik aangehaal word absoluut power is. Of omrede die proffies hulself nie eens in Engels kan help nie. ‘n Teks uit die pen van Gérard Genette, Satre, Lacan, De Saussure, dokters, ingenieurs… te veel nuanses wat verlore gaan wat ‘n knopingspunt in die oorspronklike werk vorm. En die studente sal dit gou genoeg vir jou sê.

    In my voorgraadse jare het van die studente (wat hul werk in Engels ingelewer het) gekla hoe moeilik, lomp, vaag en omslagtig die een Engelse studiegids geskrywe is. Dit het hulle genoop om die Afrikaanse gids af te laai (en selfs mekaar op die internetforum aangeraai om dit te doen), bloot om te probeer verstaan wat op dees aarde daar aangaan. En hulle was heel tevrede met die aanbieding en die eenvoud van die Afrikaanse bewoording. Met die twee boeke naas mekaar op dieselfde skerm kon die vrae makliker beantwoord word.

    Maar wat nou as daar geen Afrikaanse gids was nie? Soos dit wel vandag die geval is?

    Ek kom nou die dag in Gordonsbaai af op ‘n studiegids uit 1993, wat die ooreenkomste en verskille tussen Homeros se Ilias en Vergilius se Aneïs bespreek. Op bl. 27 van die UNISA modulegids CCU201 staan daar:

    Die voorgeskrewe boek vir hierdie afdeling is The Aeneid of Vergil, translated by A.Mandelbaum. […] Ons kan ook die uitstekende Afrikaanse versvertaling aanbeveel van N.A. Blanckenberg Vergilius: van Wapens en ‘n Man. […] sowel as die prosavertaling van J.T. Benadé Vergilius: Die Aneïs.

    Nou wonder ek… sou die Engelssprekende student van die geleentheid gebruik maak om ook die Afrikaanse tekste deur te werk, of is die Afrikaanse student die enigste wat hierdie tweetalige voordeel sal benut? Vandag met die internet is daar boonop nog Duitse, Franse, Italiaanse, Russiese en Hollandse vertalings almal gratis en toeganklik.

    Dit het my ‘n dure les geleer. Want selfs vandag nog as ek ‘n Wikipedia-artikel uit Duits in Afrikaans vertaal, kyk ek na, sê nou maar, die Deense of Franse vertaling (ander kulture) of ek nie miskien ‘n ander nuanse misgekyk het nie. Onthou, vertaling is interpretasie, en ‘n Fransman of Deen sal anders na die bronteks uit die buurland kyk. Indien daar wel ‘n ander uitkyk bestaan, kontak ek die skrywer, net om doodseker te maak. Daarna sal ek ‘n kollega vra of hy verstaan wat ek geskryf het en of dit pas by die oerteks. Meer as een maal het my veeltalige Frans-Duits-Engels-Afrikaanse kollega aan my gesê ek gee die teks beter in Afrikaans weer as wat dit daar in Duits staan.

    Dit bring ons by die volgende punt.

    8. Afrikaans vergemaklik die vloei van inligting en spaar tyd

    Daar is ‘n groot verskil om 16 miljoen soekresultate deur te sif en slegs 327. Van hierdie 16 miljoen is absoluut nuttelose gebrabbel, spieëlbeeldwebwerwe, onbruikbare masjienvertalings, kwetsende kommentaar op Twitter en Facebook. En dan weet jy nog nie eens of die inligting korrek is nie. Geniet maar jou naald in die hooimied soek.

    Afrikaans bied jou die geleentheid om daardie één sinvolle artikel te skryf wat onmiddellik die nommer 1 op die lys sal word. Help gerus ander mense tyd spaar. Daar is derduisende ander onderwerpe en vakgebiede wat vir Afrikaans nog braaklê.

    9. Afrikaans is sinoniem met markdiversifisering, markuitbreiding,  nismarkte en welvaartskepping

    Onlangs kyk ek na ‘n gesprek tussen die taalaktivis Dan Roodt en die ekonoom Chris Hart op YouTube.

    Hart sê die Afrikaners het na afloop van die Eerste Wêreldoorlog en die Groot Depressie nié, soos die huidige stand van sake is onder die ANC-bewind, die Engelse maatskappye vir hulself begin toeëien volgens ‘n puntekaartstelsel nie. Nee, geskoei op Old Mutual stig jy Sanlam en geskoei op Barclays Bank stig jy jou eie Volkskas.

    Met ander woorde: Op so ‘n patroon kan jy as’t ware die mark verdubbel en selfs meer geleenthede en ‘n wye markkeuse skep. En werksgeleenthede. Dit laat my amper dink aan die Versuiling in Nederland waar Katolieke, Protestante, Liberales (die klassieke soort) en Sosialiste slegs met hul geesgenote gaan sake doen het. Dit het aanleiding gegee tot die stigting van wie weet hoeveel verskillende universiteite en instansies wat vandag nog bestaan. Onenigheid bring sy voordele.

    Daar steek waarheid in wat Hart sê, maar wees versigtig. Uit Inleiding tot die Ekonomie (1951, Schumann en Franzsen) haal ek net die volgende:

    Jy het in Suid-Afrika voor 1860 hoofsaaklik dorps- en streeksbanke op die platteland gekry. Meer divers kan jy jou nie indink nie. Soos mens jou maar kan indink is daar ook spesiale geld onder die tafel deur wat aan familie en vriende uitgeleen is, geen takkantore om risiko’s te verdeel nie, geen beperkings op die hoeveelheid kontant wat uitgegee is nie, en boonop – geen publikasie van kwartaallikse balansstate nodig nie. Maar sulke banke was so te sê ongereguleerd, want die wetgewing was toe nog hondmak.

    Al die depressies van 1865, wat so te sê niemand gevoel het nie, want die meeste was nog op plase selfonderhoudend en selfaangewese (eie seep van beesvet, velskoene), met kinders by dosyne gebore op die kooi van hooi…, die Diamantkrisis (1881) en Goudkrisis (1881-1890) was bloot banke wat hul deur die optimisme laat meevoer het en te veel geld uitgedeel het. En so hul vingers verbrand het.

    Dus, die geringste knik en die dorpsbank stort soos ‘n kaartehuis in duie. Toe kom daar die Imperiale Banke wat voorsien in betalings op nasionale en internasionale vlak, wat die streeksbanke een na die ander uitkoop of inlyf – onder andere deur Standard Bank. Die “eenvoudige selfgenoegsame plattelandse en dorpsekonomie” was verby. Die voordeel van hierdie Imperiale banke was dat jy 4% rente verdien het op jou deposito’s (0,0% by die dorpsbanke) en die uitleenrente aansienlik laer was as die 12% vir die voorskotte van “dorpsbanke”.

    Nou moes mense ook sedert 1865 begin belasting betaal op kontantonttrekkings/note-uitgifte, en so het die tjeks besonder gewild geraak – 82% van die Unie van Suid-Afrika het in 1929 en 83,4% in 1938 het tjeks eerder as kontant as betaling gebruik. Kompleet soos ons vandag – kontantloos – debiet-/kredietkaarte gebruik. Engeland se tjekgebruik was in Maart 1939 op 74,3%. In Kanada, Australië en Nieu-Seeland is die verhouding ook gewoonlik oor die 70%, terwyl in Swede, Switserland, Denemarke, Japan, Holland en Italië dit tussen 50% en 70% was. Die lande wat die potte vol silwer met hulle orals soos huisgode rondgedra het was Frankryk, Duitsland en Noorweë wat nog doer onder die 50% gelê het. In daardie opsig was Suid-Afrika reeds modern, selfs sy tydgenote ver vooruit.

    Skrikwekkend, wel: in 1926 is 95% van die Suid-Afrikaanse bankwese beheer deur ‘uitlanders’.  Vernaamlik Standard Bank en Barclays (soos die streeksbanke een na die ander vrywillig of noodgedwonge ingelyf is of toegemaak het). Eers in 1940 het Volkskas sy deure oopgemaak (en sou in 2020 sy 80ste bestaansjaar gevier het); waarom die Afrikaner nie by Nederlandsche Bank (Nedbank) gebly het nie, weet ek nie. Dalk was hulle te volksvreemd. Die stigting van Volkskas volg nie verniet twee jaar ná die herdenking van die Groot Trek nie.

    Met een ding sal ek ook saamstem: as ‘n Afrikaner nog ontuis en huiwerig sou voel om sy banksake in Engels te reël, of sy geld in “vreemde hande” oor te laat, dan sou Volkskas hom beslis gerus stel. Dis immers nie ‘n bank wat die “vreemde in” gaan weghol of die geldmag befonds nie (of watter ander stories kon rondgeloop het). En die bank had ‘n klinkklare visie.

    Hierdie bedrywe in Afrikaans beteken outomaties meer werkskepping, meer geld vir die staatskas en minder mense wat van sosiale toelaes afhanklik is. Terselfdertyd beteken dit die geld gaan nie slegs na één poel van één burokraties-monolitiese maatskappy (en daardie één baas hand-om-die-blaas met die regering) nie, maar word vryelik versprei en verdeel.

    Ek dink byvoorbeeld aan die dame in Roodepoort wat vanuit haar huis deur die internet (met ‘n besonder knap rekenaarstelsel) byna nie kan voorbly met die besendings van tweedehandse Afrikaanse boeke nie. Haar mark ís vernaamlik Afrikaanse boeke. Sonder Afrikaans sou sy geen bestaan kon maak nie.

    Ek dink ook aan die versekeringsmaatskappy wat geld belê in die Afrikaanse taal. Sonder Afrikaans sou hy nie bestaan nie.

    En as jy nog enigsins twyfel oor die markwaarde van Afrikaans: die Kerk van Sciëntologie, wat nogal berug is vir sy stywe ‘oudit’-pryse per sessie, het juis sy handleidings in Afrikaans laat vertaal. Niemand sou dit doen as daar geen potensiaal was om lidmate te werf nie. Forbes het ons ‘n groot guns bewys deur die Afrikanername te publiseer onder “die rykste Suid-Afrikaners”…

    10. Afrikaanse boeke floreer hoe slegter die Suid-Afrikaanse ekonomie krepeer

    In die Kaapse Bibliotekaris van April 2017, sê Nicol Stassen, uitvoerende hoof van Protea Boekhuis, wanneer daar na die mark vir gedrukte algemene boeke in Suid-Afrika gekyk word — universiteits- en skoolhandboeke uitgesluit — moet jy onderskei tussen ingevoerde en plaaslik gepubliseerde boeke. ‘Die internasionale Engelse aanbod verkoop verreweg die meeste, maar wat plaaslik gepubliseerde boeke betref, vaar Afrikaanse boeke baie beter as Engelses.’ Maar dan sê hy: ‘As jy ’n uitgewer in Suid-Afrika is, moet jy vaklektuur publiseer — in Afrikaans. Die verkope van plaaslik gepubliseerde Afrikaanse vaklektuur oortref dié van Engels verreweg.’

    Hoe swakker die Rand/Dollar-wisselkoers, hoe duurder gaan jou buitelandse invoermark begin raak. Jy gaan dus twee keer na die prysetiket moet kyk voordat jy daardie glansomslag uit Amerika of Brittanje laat oplui. Of miskien sal jy liewer een tweedehands wil koop. (Dit bied natuurlik ook geleentheid vir die Afrikaanse Wikipedia om uit te brei, want die vraag na inligting gaan nie verminder nie…)

    Soos ek op Wikipedia opgesom het uit ‘n artikel ook deur Marlene Malan, DeKat, van 2016:

    Sowel Nicol Stassen as Melt Myburgh meen om ‘n boek in Engels te skryf met die oog op die buitelandse mark, waarborg nie baie geld of sukses nie. Melt Myburgh van Penguin Random House voer aan: “Ons sal dikwels ‘n niefiksietitel tegelyk in Engels en Afrikaans publiseer. Boeke wat in Engels verskyn, vind nie noodwendig nie, en eintlik relatief selde, ‘n tuiste in die buitelandse mark, omdat die markte en hul lesers se smake so dramaties verskil. Dikwels maak mense die fout om te dink as hul boeke in Engels is, gaan die buitelandse mark daarvoor val. Niks is verder van die waarheid nie.” Een sprekende voorbeeld is Carol Campbell se My Children Have Faces (2013) by Umuzi was ook as Karretjiemense (2013) verskyn het. Volgens Campbell self was daar teen die einde van 2015 maar omtrent 800 eksemplare van My Children Have Faces in die oorspronklike Engels verkoop, terwyl in dieselfde tyd 12 000 Afrikaans vertaalde kopieë van die hand gesit is. Volgens Nicol Stassen, uitgewershoof van Protea Boeke, gaan die vertalings ook dikwels gepaard met ander faktore soos gehalte, bekendheid van die boek, lesersmaak, faktore en vraagstukke waarmee die lesers hulle kan identifiseer of die bekendheid van die skrywer (en vertaler), asook in hoeveel tale ‘n boek reeds vertaal is.

    Ongelukkig tref die swak Rand/Dollar-wisselkoers ook e-boekgebruikers swaar, afhangend watter toestel jy gebruik. Afrikaanse e-boeke op Amazon is ook nogal sterk aan die Rand/Dollar-wisselkoers gekoppel, terwyl platforms soos Google Play vryelik prysdiskriminasie toepas sodat diegene in Derdewêreldlande, dis nou Suid-Afrika, daaruit kan baat. Onthou, e-boeke is ‘n diens, nie ‘n boek met inherente waarde nie. Die kontrak verval met die dag van jou dood. Ná jou dood kan niemand die boek meer lees nie. En boonop, soos mnr. Leon Lemmer in ‘n kommentaarbalk oor Amazon vermeld het, en ek persoonlik ervaar het op Google Play: die inhoud van die boeke verander oornag. Dit spaar natuurlik so geld, anders moes jy elke keer ‘n nuwe uitgawe gaan koop, maar wat as jy die heel eerste weergawe wou gehad het? Of jou notas nou afgevee is?

    Nadat ek die Vrouekeur se een artikel (9 November 2018) deurgelees het, lag ek my oor ‘n mik hoe mense ontstoke raak oor hoe duur nuwe e-titels is wat pas verskyn het op die rakke van Amazon. Ek kan nie glo hoe onnósel die besete Afrikaanse lesers is nie. Hulle is Pavlov-brakke vir reklame, dis ‘n tragedie! Mens, waarom moet jy nou onmiddellik ‘n e-boek gaan koop? ‘n Haastige hond verbrand sy mond. Dis nou nie asof die boek uit druk gaan raak nie? Gee kans vir die mense om genoeg negatiewe kommentaar te lewer. Teen daardie tyd is die boek ook doodgeanaliseer en die nuutjie het oorgewaai. As die verkope na drie maande of ‘n jaar afplat, dan sak die prys weer. En jou impulsiewe koopwoede sommer ook. Dis tog logies! Dink so daaraan: aan die anderkant van die ewenaar is die boek goedkoper vir ons buitelandse taalaanleerders…

    Hou ook maar die uitskottafel by die plaaslike boekwinkel dop.  Verder kan jy altyd ‘n boek by jou plaaslike biblioteek teen ‘n minimale bedrag reserveer.

    Ek verkies natuurlik om die middelman totaal uit te skakel en ‘n hoër bedrag vir ‘n gedrukte getekende kopie te betaal wat spesiaal aan my gerig is. Maar alleen as die boek homself bewys het. Gewoonlik het die skrywers ‘n paar ekstra kopieë oor wat hul gewoonlik vir geskenke kan gebruik as ‘n tuil blomme of bottel wyn nie vir die geleentheid sal deug nie (dis nou letterlik “iets van jouself gee”), en die Suid-Afrikaanse skrywerskring is maar bra klein. Die waarde van die boek sal aanhou styg en Afrikaans op die koop toe meer (ekonomiese) gewig gee. In ons onvaste digitale wêreld sal die argeoloë en boekhandelaars van die toekoms my beslis eendag dankbaar wees.

    11. Suid-Afrikaanse Engels en ander inheemse tale is reeds deurspek van Afrikaans

    Tensy jy in Londen bly, kan jy maar ophou Brits probeer praat. Jy sal dit nooit in der ewigheid regkry nie. ‘n Redelik lywige A dictionary of South African English (1978, 1980, 1987, 1991-1993) deur Jean Branford het lankal verskyn.  En jy sal verstom staan hoeveel Afrikaanse woorde daarin vervat is. Say again? The other side of South African English (2016) het ondertussen ook verskyn. Die medewerker,   dr. Malcolm Venter, skryf hierdie Afrikaanse teenwoordigheid egter toe aan Apartheid,

    which kept whites apart from people of colour, thus minimising the opportunities for linguistic influence. With greater integration in schools and in society it is highly probable that the African languages will influence SAE to a far greater extent.

    Aikôna. Ek glo dit vir geen oomblik nie. Dit is absoluut loutere twak. Om twee redes.

    Nommer 1. Die taalverandering sou ‘n eeu tevore al plaasgevind het. En dit het nie. Waarom?

    Branford se koerantberigte en boeke waaruit sy aanhaal dateer alte dikwels uit die 19de eeu tot 1970’s (die kopie wat ek het). Hou in gedagte: op 16 Augustus 1800 het die eerste eksemplaar van die Kaapsche Stads Courant en Afrikaansche Berigter / The Cape Town Gazette and African Advertiser immers verskyn, die begin van die Suid-Afrikaanse pers (‘n Wyse van spreke, Wessel de Kock, 1983, bl. 22).

    En reeds in Proeve van Kaapsch Taaleigen in Changuion se oorbekende werk, Nederduitsche taal in Zuid-Afrika hersteld (1844), vind ons Anglisismes, wat duidelik vanaf 1806 of vroeër al in Kaaps-Hollands begin posvat het. Wil jy werklik vir my kom sê die Engelse was onomwonde vreeslik taalpuristies as hul deur die Afrikaans/Hollandssprekende platteland gereis het? Lank voor Apartheid?! En Afrikaners wat stad toe gegaan het om handel te dryf? Ek kan my nie indink dat Afrikaners, wat teen 1930 nie eens almal tweetalig was nie, absoluut geen, maar géén letsel gelaat het op die ‘suiwer Engels’ wat immers daarvoor berug is om elke leenwoord tot sy beskikking op te raap nie. Vra maar vir Frans. Vra maar vir Hindi en al sy ander kolonialiseerde tale. Sou hierdie Boeretaal geen invloed in Kaapstad hê nie?

    Toe Branford se boek die eerste maal uitgegee is, was dit al 1978, 30 jaar ná 1948. Nooit gedink Afrikaans het sulke verswelgende taalinvloed op Engels binne so ‘n kort tydjie nie. Dit hou geen steek dat immigrante sedert 1950 toe eers met Afrikaners te doene sou kry nie. My grootouers van vaderskant was ‘rou’ Hollanders (Rotterdammers) wat genaturaliseer is, en tog praat en skryf ek en my pa Afrikaans. Afrikaans is toe lankal reeds gevorm en gestandaardiseer. Die nuwe stratum Suid-Afrikaanse Engels se impak sou ook nie anders gewees het op nuwe immigrante, soos uit Litaue, wat buitendien Engels moes aanleer nie. ‘Rou’ Engelse en hul kinders sou, net soos in Australië, ook met verloop van tyd maar aan die nuwe woordeskat, uitspraak en tradisie gewoond moes raak.

    En lees met vrug die Duitse sendeling Hermann Theodor Wangemann se reisbeskrywing, Eine Reise-Jahr in Süd-Afrika, wat vergewe is met Afrikaanse woorde en sinne.  En snaaks genoeg, hierdie Wangemann skryf oor skole en Xhosas in die Kaap vóór 1868 (publikasiejaar). Dan praat ons nog nie eens van die Anglikaanse kerk, die Rooms-Katolieke Kerk, die Engelse sendelingskole waar Xhosas selfs Latyn geleer is nie. En Fort Hare University met Engels as voertaal! Van hoeveel eeue sonder ‘n stroom Xhosa en Zoeloe in die Engelse taal praat ons nou?

    Nommer 2. Die taalkontak en die media onderskeidelik.

    Hoeveel huishulpe het nie by die mense ingewoon nie? Of is selfs saam met vakansie geneem nie (want iemand moes tog die skottelgoed was?). Veral komend van die verligte Engelse wat mos roem oor hoe hul harte vir die onderdruktes gebloei het, sou ek juis meer Xhosa-woorde in die “Oos-Kaapse Engels” verwag het. Ek hoor dan nou die dag hoe ‘n bejaarde Engelse dame dan met die sakpakkers en kassiere in Xhosa praat, wel stadig, maar die aanhoorders luister aandagtig. Hier, in die Overberg! En my moeder se kollega, van huis uit Engels, het destyds vir Bantoe-administrasie in Kaapstad getolk, ook uit wat vandag die Oos-Kaap is afkomstig, gebore 1950’s (sy het met Xhosa-kindertjies as kind gespeel). In die hartjie van Apartheid!

    Ek weet nie van jou nie, maar hoe meer tale mens onder die knie het, des te meer het mens die neiging om jou taal te verweef met daardie uitdrukkings waarvoor geen eweknieë in jou eie taal bestaan nie. Of net nie ritmies lekker op die tong loop nie. Die Duitse of Franse spreekwoord blits sommer ongevraagd uit die niet. Waarom sou Xhosa of Zoeloe ook nie?

    Gepraat van: waarom het oudpresidente Mandela, Mbeki, et al. nog nooit voorheen o.a. Xhosaïsmes so taks ingewerk nie? Neem maar die holruggeryde ubuntu, byvoorbeeld. En, aangesien Branford hoofsaaklik haar werk van geskrewe dokumente bedien, wat het Nguni-sprekers gekeer om hul werke, met eksotiese couleur locale, by Simon & Schuster of Oxford University Press of trouens enige uitgewery in Engels uit te gee? Huh? Niks nie – daar was immers ‘n baie doeltreffende poskantoordiens. En wat van The Sowetan (sedert 1981), Drum (sedert 1951), The Star (sedert 1887!) asook ander Engelse streekskoerante? Briewe is tog geplaas van mense wat alle variëteite van Engels kon praat en skryf? Apartheid kon dit tog seker nie keer nie?

    Blaai mens deur tweetalige Noord-Sotho- en Tswanawoordeboeke, spring die Afrikaanse leenwoorde soos vonke uit ‘n kampvuur, veral wat werksimplemente, meublemente, winkels en ‘n paar negosieware ens., betref. As Afrikaners dan nooit met hierdie taalgroepe omgegaan het nie, as gevolg van Apartheid, hoe het hierdie Afrikaanse woorde in hul taal dan beland? En omgekeerd? En hoe is die damme en paaie gebou sonder enige taalkontak? Dit maak mos nie sin nie.

    Of het almal dan nou ‘n TV of radio (en dus blootstelling van Afrikaans) gekry? ‘n Luukse vir volkere wat onder Apartheid krepeer het, soos ons altyd goed laat verstaan word? Was al hierdie woorde reeds in die Hollandssprekende Zuid-Afrikaansche Republiek en Oranje-Vrystaat ingeburger, of kom dit heelwat later?

    Die WAT het trouens, selfs in die 1950’s en later, nooit begrippe uit die inheemse tale in die Afrikaanse woordeskat ontken nie. Ook nie in sy letterkunde wat op die platteland (en stad – vergelyk Barrie Hough se Droomwa) afspeel nie. Waarom sou hy? Hierdie tale word tot vandag toe nog nooit as bedreigend vir Afrikaans ervaar nie. Inteendeel, die Bantoetale, soos dit destyds bekend was, is op Afrikaanse skole in Transvaal nog lank voor die Soweto-onluste aangebied.

    Ek glo wel Afrikaans is, soos vandag, oor ‘n wye plattelandse gebied versprei, wat beteken noue kontak met ander inheemse tale kon nie vermy word nie. Engels was hoofsaaklik tot die stede beperk. Maar weer – taal strek wyd en die pen is magtig. Die stedelinge het geen meer seggenskap as ek nie. Ek, hier op die platteland in die Wes-Kaap, het net soveel impak op Afrikaans as die Akademie gesetel in Pretoria, Gauteng. Hoeveel van ons gevierde skrywers was inderdaad boere, soos Etienne le Roux? Ook hulle het vorm aan die taal gegee. Waarom was dit dan in Suid-Afrikaanse Engels nie ook so nie?

    12. Afrikaans is ‘n aanvullende smaak en vrye keuse

    Die persoon wat gesê het “‘n biblioteek van vertalings is soos ‘n kunsgalery van afdrukke” het nog nooit oorklankings in sy lewe gehoor nie. Of sy ore sit op die verkeerde plek.

    Ek kyk gereeld tekenprente in ander tale as Engels. Hoewel Antoine de Rivarol in sy De l’Universalité de la langue française gesê het die Franse taal is nie eintlik geskik vir musiek nie, weet ons in 1784 het hy hoegenaamd nie van beter geweet nie. Kabaretstukke wat in Engels geskryf is, klink net beter in Frans. Dis asof Frans gemaak is vir die kleinkuns, of eerder, die kleinkuns vir die Frans. Maar Frans klink met die regte bewoording en sanger veerlig en soepel, met huppel en swaaie, waar Engels gewoon net plat of swaar klink. Die refrein van ‘n onbekende Franse lied soos ‘Allez ciao!’ stuur my saam met die lirieke en Boeing hoog die wolke in.

    So luister ek die Italiaanse weergawe van Paw Patrol se ‘Pups Save a Mer-pup’ (I cuccioli salvano una cansirena). Die sanggedeelte van die Duitse, Spaanse, die oorspronklike Engelse, Franse en Nederlandse weergawes laat maar veel te wense oor. En hier deur my oorfone duik ‘n Italiaanse diva in my geestesoog op met spierwit GoGo-stewels en sing in ‘n verruklike 1970’s-pop wat perfek by elke toneelskoot pas. En dit pas by Italiaans; nie daardie kattekraam wat hulle ‘Italiaanse kletsrym’ noem nie. So jammer die Italianers het hul goeie sin vir smaak verloor. Hul Europop het teen die vroeë 2000’s die ganse wêreld verower (nou wel met Engelse lirieke). Ek dink aan Eiffel 65, DJ Quicksilver, Gigi D’Agostino, Mabel… Hoe het hierdie arme volk dan so ontaard binne net 20 jaar?

    Kortom: sekere musiek en sekere liedjies pas net beter by sekere tale en stemme, maar elkeen het sy eie smaak. So bevind Lüdemann (hy noem homself ‘n ‘buitestaander’) hoe Duits en Sesotho, isiZulu en isiXhosa van die beste koormusiek oplewer (hy kon beslis Swahili ook bygevoeg het), maar dat Afrikaans sy koortradisie, anders as sy poësie en popmusiek, verwaarloos en ongelukkig nog nie lewenskragtig vanuit eie bodem ontwikkel het nie, maar eerder verwerkte stukke uit Europa of volksliedjies bly. Volgens hom stem die Afrikaanse kenmerke redelik ooreen met Duits, en kan die taal, soos Duits uit die Middeleeue hom van die tradisionele Latyn losgewikkel het, ‘n skoenlapper word. Ek moet erken, Adeste Fideles klink dooierig teenoor Herbei, o, ihr Gläub’gen. Oordeel self.

    Ek dink Lüdemann hy het ‘n redelike punt beet – en die potensiaal moet nog ontdek word. Dan weer – hoeveel geld steek daar in koormusiek? En hoe beïnvloed geld die ontwikkeling? Ope vraag.

    Afrikaans het ook ‘n smaak/styl van sy eie. Dit verskil ook nie by vertalings nie. Kom ons kyk gou na Gustave Flaubert se Madame Bovary (1857):

    La lune, toute ronde et couleur de pourpre, se levait à ras de terre, au fond de la prairie. Elle montait vite entre les branches des peupliers, qui la cachaient de place en place, comme un rideau noir, troué. Puis elle parut, éclatante de blancheur, dans le ciel vide qu’elle éclairait ; et alors, se ralentissant, elle laissa tomber sur la rivière une grande tache, qui faisait une infinité d’étoiles ; et cette lueur d’argent semblait s’y tordre jusqu’au fond, à la manière d’un serpent sans tête couvert d’écailles lumineuses. Cela ressemblait aussi à quelque monstrueux candélabre, d’où ruisselaient, tout du long, des gouttes de diamant en fusion. La nuit douce s’étalait autour d’eux ; des nappes d’ombre emplissaient les feuillages.

    Emma, les yeux à demi clos, aspirait avec de grands soupirs le vent frais qui soufflait. Ils ne se parlaient pas, trop perdus qu’ils étaient dans l’envahissement de leur rêverie. La tendresse des anciens jours leur revenait au cœur, abondante et silencieuse comme la rivière qui coulait, avec autant de mollesse qu’en apportait le parfum des seringas, et projetait dans leur souvenir des ombres plus démesurées et plus mélancoliques que celles des saules immobiles qui s’allongeaient sur l’herbe. Souvent quelque bête nocturne, hérisson ou belette, se mettant en chasse, dérangeait les feuilles, ou bien on entendait par moments une pêche mûre qui tombait toute seule de l’espalier.

    Nou volg die Hollander, C.J. Kelk, se vertaling (bl. 194 uit Die vertaling as kuns):

    De zuiver ronde, purperkleurige maan rees aan de grens der weide nauwelijks boven de horizon uit. Zij steeg vlug tussen de takken der populieren door, waarachter zij zo nu en dan als achter een zwart, doorzeefd gordijn schuilging. Totdat zij in een verblindende blankheid in de ledige hemel verscheen, die zij met licht overgoot; en daar hield zij in, en wierp over de rivier een grote lichtplek, wemelend van duizenden sterren, en dit silveren licht scheen daar tot op de bodem toe als een slang zonder kop te kronkelen, bedekt met lichtende schubben. Ook geleek het op een soort monsterlijke kandelaar, waarvan over de gehele lengte druppen vloeibaar diamant afgutsen. De zoele nacht breidde zich over hen uit; het gebladerte ging schuil in dikke schaduwlagen.

    Emma ademde met half gesloten ogen in gulzige teugen de frisse wind in, die op haar aan blies. Zij spraken niet met elkaar, daartoe waren zij te diep in beslag genomen door hun mijmering. Oude tederheden hadden hun hart weer in bezit genomen, verstommend en overstelpend als de rivier, die met evenveel zoetheid voortstroomde als de geur der seringen, die hun werd toegevoerd; ze vervulden hun herinnering met schaduwen, matelozer en droefgeestiger dan die der onbeweeglijke wilgen, die zich in een rechte lijn over het gras uitstrekten. Van tijd tot tijd bracht een nachtdier, een wezel of een egel, dat op de jacht ging, de bladeren in beroering of men hoorden bijwijlen een rijpe perzik zo maar van de leiboom op de grond ploffen.

    En dr. F.P. van der Merwe se eie poging [‘Of my vertaling die beste is, is nie ter sprake nie, wat wel ter sprake is, is of dit korrekte Afrikaans is en ‘n korrekte weergawe’] op bl. 195:

    Die maan doem groot en rond en purperrooi aan die anderkant van die weiveld op, gelyk met die aarde. Hy styg vinnig tussen die populiertakke wat hom plek-plek verberg, soos ‘n swart gordyn vol gate. Dan verskyn hy verblindend wit in die wolkelose hemel wat hy verlig. Hy styg nou stadiger en op die rivier gooi hy ‘n groot helder kol, waarin ‘n oneindige gewemel van sterretjies skitter. Dit lyk asof die silwerglans tot in die dieptes afkronkel soos ‘n koplose slang wat met liggewende skubbe bedek is. Dit lyk ook soos ‘n monsteragtige kandelaar, langs die hele lengte waarvan diamantdruppels saamvloei. Die heerlike nag rus oneindig om hulle en skadukolle vul die blare.

    Emma maak haar oë halftoe en asem die vars windjie wat waai met diep teue in. Hulle praat nie met mekaar nie, want hulle is te diep versonke in hul mymeringe. Die teerheid van die eerste dae kom terug in hul harte, oorvloedig en stil soos die rivier wat daar vloei, met die sagtheid van die geur van jasmyn en skiet in hul herinneringe skaduwees uit onmeetliker en weemoediger as dié van die onbeweeglike wilgers wat lank uitgerek oor die gras lê. Dikwels roer een of ander nagdier, soos ‘n ystervark of ‘n wesel wat op die jag uitgaan, in die blare of so nie hoor hulle af en toe ‘n enkele ryp perske van die latwerk afval.

    En die Duitse vertaling (uit Project Gutenberg):

    Der Vollmond ging purpurrot auf, drüben über der Linie des flachen Horizonts, wie mitten in den Wiesen. Rasch stieg er hoch, und schon stand er hinter den Pappeln und schimmerte durch ihre Zweige, versteckt wie hinter einem löchrigen, schwarzen Vorhang. Und bald erschien er glänzend-weiß im klaren Raume des weiten Himmels. Er ward immer silberner, und nun rieselte seine Lichtflut auch unten im Bache über den Wellen in zahllosen funkelnden Sternen, wie ein Strom geschmolzener Diamanten. Ringsum leuchtete die laue lichte Sommernacht. Nur in den Wipfeln hingen dunkle Schatten.

    Mit halbgeschlossenen Augen atmete Emma in tiefen Zügen den kühlen Nachtwind ein. Sie sprachen beide nicht, ganz versunken und verloren in ihre Gedanken. Die Zärtlichkeit vergangener Tage ergriff von neuem ihre Herzen, unerschöpflich und schweigsam wie der dahinfließende Bach, lind und leise wie der Fliederduft. Die Erinnerung an das Einst war von Schatten durchwirkt, die verschwommener und wehmütiger waren als die der unbeweglichen Weiden, deren Umrisse aus den Gräsern wuchsen. Zuweilen raschelte auf seiner nächtlichen Jagd ein Tier durchs Gesträuch, ein Igel oder ein Wiesel, oder man hörte, wie ein reifer Pfirsich von selber zur Erde fiel.

    Gustave Flaubert, omstreeks 1860

    Tussen dié twee gebroeders hierbo sien Afrikaans effe minimalisties daaruit – en ek hou daarvan so. Ek hou van die Nederlandse gekunstelde bewoording, en die spanning in die Duits wat opbou.

    Dit gaan nie hier oor wie se vertaling uit Frans die beste is nie. Ek wil hê die leser moet aanvaar dat daarbuite ander style en smake, sinsbou en woordkeuses is om van te kies en mekaar aanvul. En elke mens gaan die tale verskillend ervaar.

    Op een van my Paw Patrol-DVD’s staan duidelik op die afleweringslys in Nederlands onder twee episodes geskrywe “(Beschikbaar in alle talen behalve Frans)”, wat vir jou sê daar word in Europa darem nog die moeite gedoen sodat iedereen wat Engels (Amerikaans en Brits afsonderlik), Frans, Duits, Spaans, Italiaans of Nederlands wil hoor, die keuse mag uitoefen.

    In Frankryk het jy die keuse of jy jou longe in Nederlands wil uitpraat – ‘n Franse tolk sal voorsien word. Vra vir professor Lotte Jensen en madame Marianne de Susbielle.

    ‘n Franse dame, ‘n Fries en ‘n Hollander kom in Parys byeen. Die Franse jonge dame ken nie Engels en Hollands nie, die Fries ken nie Frans nie, die Hollander praat Frans, Engels en Duits (en het ‘n kernwoordeskat van Russies en is goed onderleg in die Latyn en Oudgrieks). Oplossing: hulle praat al drie Duits met mekaar. Dis ‘n keuse.

    Op my bordjie eetgoed is daar ‘n worsrolletjie, ‘n frikkadelletjie, ‘n bloubessie-muffintjie, ‘n pampoenpoffertjie, ‘n Hertzoggie, ‘n pasteitjie en ‘n stingeltjie pietersielie eenkant. So ervaar ek tale ook: soos ‘n vingerete, lig en altyd byderhand. Hoe meer daar is om van te kies, hoe aangenamer.

    Wie dan, sal die mens die groot onreg aandoen om hom van hierdie keuses te ontsê, te beroof?

    En van Afrikaans dan?

    13. Afrikaans is ‘n ware brugbouer van tale

    Ek kan werklik nie insien hoe op aarde Afrikaans ‘n bedreiging vir ander tale kan inhou nie. Ook, omdat hy dieselfde lot deel met Katalaans en vele ander tale daarbuite, bevind jy jou in goeie geselskap. As ‘n Katalaan sien jy vertaal sy artikels in Afrikaans, sien hy dit as ‘n liefdesgebaar – want geen ander taal buite Spanje doen eintlik veel om die Katalaanse kultuur buite sy grense te bevorder nie.

    Ek kom elke dag ander mense op die internet teë en mens wonder dan alte graag: “Magtig, hoe sê mens in Spaans: ‘Man, jou werk is skitterend!’?”. Of jy sien ‘n Italianer in die kommentaarbalk skerts (en emoji’s blerts) met ‘n taalgenoot en jy wonder waaroor hulle so lekker saamlag. Of een Russiese opmerking op YouTube kry drieduisend opduimpies, en jy wonder verstom waarom.

    ‘n Lingua franca / verkeerstaal kan dit nie doen nie. Jy sal nooit werklik die agtergrond, die denke, die vrese, die humor, die manier van dink verstaan nie. Die volke ken hulself ook nie so goed om hul eie deugde en tekortkominge raak te sien nie. So iets kan ook nie in ‘n onderhoud opgesom word nie. Daar sal altyd ‘n afstand of ‘n stuk glas bly tussen jou en die ander persoon. Jy sal altyd die buitestaander bly. En dit is kosbare kodes en data wat sienderoë verlore gaan.

    Met die uitsondering van Nieugrieks wat na Afrikaans uitgereik het (die naam is dr. P.L. Nicolaides), en Nederlands en Duits wat Afrikaans tegemoetkom, was dit in die meeste gevalle die Afrikaner self wat ander tale en kulture gaan besoek en so die eerste woordeboeke begin saamstel het.

    Ek het ‘n formule self uitgewerk, x²-x, wat mens min of meer ‘n idee gee hoeveel woordeboeke nodig is sodat elke taal sy regmatige plek onder die son kan kry. 2 tale beteken 2 woordeboeke (Afrikaans-Duits; Duits-Afrikaans), 3 tale beteken 6 woordeboeke (Afrikaans-Duits; Afrikaans-Roemeens; Duits-Roemeens; Duits-Afrikaans; Roemeens-Afrikaans; Roemeens-Duits ) en so voorts. Nou, die EU het, sonder Russies, 24 amptelike tale, wat natuurlik 552 verskillende woordeboeke beteken.

    Gestel daar is 6 500 tale daarbuite, dan praat ons van ‘n beoogde 42 243 500 tweetalige woordeboeke altesaam wêreldwyd in omloop. Vir Afrikaans (2 woordeboeke per taal) alleen sal ons dus betrokke moet raak by 12 998 woordeboeke.

    Dink jou net die geleenthede in wat op ons wag! Natuurlik kry jy drietalige of meertalige woordeboeke, maar persoonlik dink ek nie duld sulke woordeboeke (in gedrukte formaat) ‘n omvangryke verskeidenheid uitdrukkings nie. En daardie uitdrukkings strek nogal wyd en almal kan meedoen.

    Hierdie reistog bied ook die potensiaal vir selfontdekking. So moes ek mooi Afrikaans soek vir Latein ohne Mühe en Le latin sans peine. Dit is twee Assimil-pakkette wat Latyn soos ‘n lewende taal aanbied. Ek het lank gewonder… nee, moeiteloos pas nie. ‘Maklik’, ‘sonder slag of stoot’, ‘sonder probleme’ het my hoogs ontevrede laat besluit om by “Latyn sonder die moeite” te volstaan. Maande het verbygegaan totdat die frase “sonder sukkel” sommer uit die bloute by my opkom. “Latyn sonder sukkel” is nou sommer twee vlieë in twee tale met een klap. Natuurliker kan dit nie klink nie en buitelanders kan dit met vreugde gebruik. Ek sal dit miskien hoogstens as die standaard kan ophemel, maar ander kan gerus daarop verbeter, veral in die formele skryftrant. (En juis daarom hou ek nie van name deur die media bedink soos die hoogs oordrewe “Die goue seun” vir Uys Krige nie, want dit sê vir my niemand sal sy standaard ooit kan ewenaar of oortref nie, en nou kan alles maar bergaf. Nee, Krige het die standaard gestel, maar daar sal altyd iemand wees wat hom oortref).

    So lees ek cum grano salis in Volksverraad “Die tyd sou ook leer dat die KP (net soos die AWB) ‘n rytuig sou word om die volkstaat-idee te bevorder” en “Onwetend van die agendas van Tienie Groenewald se Kom. Ops., het Boshoff as’t ware ‘n rytuig vir die Verligte Aksie-beweging geword.”

    Ek weet nie, die WAT aanvaar ‘rytuig’, maar vir my is dit ‘n lompe vertaling vir vehicle. Ek dink aan middel, agent, medium, instrument, werktuig, en binne die konteks is die beste woord seker: Judasbok!

    In die WAT kom ek ook af op die uitdrukking ‘’n Draad breek waar hy die swakste is’ en dan wonder ek hoekom hy nie in my tweetalige woordeboeke opgeneem is langs ‘A chain is only as strong as its weakest link’ nie.

    Ek dink ons begin nou eers Afrikaans saam met die ander tale ontdek.

    14. Afrikaans bied van die beste skole in Suid-Afrika

    Ek hoef niks te sê nie – lees maar dr. Roodt se artikel “Stuur gerus jou kind na ‘n Engelse skool (nie)”

    15. Afrikaans het ‘n geskiedenis

    Ek het net eenmaal ‘n koerant vir myself gekoop (op 23 Januarie 2008, Die Burger was R4,50), en toe nooit weer nie. Maar wanneer ‘n susterskind en hondjie die wêreld loop staan en bemors met water, kort jy koerantpapier en dis wat ek toe gaan soek in die motorhuis van my ouers. ‘n Foto van ‘n gapende visskelet in ‘n dolleë dam laat my op die plek stilstaan: is dit miskien die Aralmeer, die Kommuniste se grootste onverskoonbare ekologiese ramp op aarde denkbaar? Toe nie, dis die Ncqweba-dam, voorheen Van Ryneveldpasdam, Graaff-Reinet, Oos-Kaap. Die artikel is geskryf deur Elsabé Pienaar, gedateer 11 Januarie 2020 in Die Burger (bl. 6 tot 7 van die By).  Op ‘n baie klein stukkie in die koerant staan toe die volgende verdoemende teks:

    Tydens die 1955-droogte het kommer ontstaan dat die hoë soutinhoud en warm watertemperatuur die oorblywende vis in die dam sou laat sterf. ‘n Grootskaalse net-operasie is op 21 Januarie 1956 van stapel gestuur en skares inwoners het van douvoordag af opgedaag om die pasella vangs van sowat 35 000 visse huis toe te dra. […]

    In 2018 en 2019, toe die dam leeggeloop het, is daar, helaas, nie veel gedoen toe die geskiedenis homself herhaal het nie. Derduisende verrottende visse het inwoners wind-af van die dam se lewe vir volgende paar maande ontsier.

    En eers in Oktober/November 2019 is die vrot vis toe verwyder; mosterd na die maal. Dit gaan egter nie vir my soseer oor die gebrek aan gesonde verstand om die water langer drinkbaar te hou nie (eintlik wel, want hoe kon die mense uit die jaar kruikie die moeilikheid self logies voorsien het, maar nou selfs nie eens die oudste burgers of alwetende tieners van die dorp nie?). Dit gaan vir my daaroor: ek laat my nie vertel dat géén enkele siel wat in 1956 selfs 20 jaar oud was hierdie gebeurtenis in 2018 nie vroegtydig (!) kon onthou en die jonges vanuit sy rolstoel kon aangesê het om iets aan die saak te doen nie. Iemand sou gehoor gee. Die 82-jariges wat ek ken is almal nog vlug van verstand, al is die liggaam bietjie onwillig. So, hoe dan nou? Ek gaan aanneem dit was die trae owerhede se skuld. Maar sou dit nie die geval wees nie…

    Bogenoemde lyk dan op ‘n druppel water na die volgende uittreksel uit Dschungelkind (2011 herdruk; 2005), deur Sabine Kuegler. Die skryfster het as Duitse sendelingsdogter in die 1980’s op ‘n eiland naby Indonesië grootgeword wat vir jare lank gebuk gegaan het onder stamoorloë (met stokke en spiese). Haar vader het spesifiek die Fayu-stam bearbei. Haar boek is tot rolprent verwerk. Sy skryf onder die hoofstukopskrif ‘Rückwärtsgang’ (bl. 284-285):

    Man weiß, dass ein Volk vom Aussterben bedroht ist, wenn das Wissen nicht von Generation zu Generation weitergegeben wird. Ich kann es heute noch nicht fassen, dass kein Fayu uns von den weißen Menschen erzählt hat, die in den 40er Jahren zu ihnen gekommen waren; die Erinnerung an jene Holländer war in »unserer « Fayu-Generation offensichtlich bereits verloren gegangen.

    Es ist ja nicht so, dass sie keine Zeit gehabt hätten, einander Geschichten zu erzählen. Stundenlang saßen die Männer zusammen, erzählten von der Jagd oder vom Krieg oder sprachen lange Zeit kein Wort. Auf diese Weise geht das besondere Wissen, das ein Mensch sich zeit seines Lebens erarbeitet hat, verloren. Die nächste Generation muss wieder ganz von vorn anfangen. Langsam vergeht auch das Verlangen nach Wissen überhaupt, und alles, was bleibt, ist das Überlebensnotwendige.

    […]

    Ich werde hin und wieder darauf angesprochen, ob es denn nicht besser gewesen wäre, wir hätten diese »glücklichen Wilden« in ihrem Paradies in Ruhe gelassen, um sie nicht schlechten Einflüssen auszusetzen.

    Ich frage dann zurück, was es denn wohl für ein Paradies sei, in dem die Menschen einander abschlachten, weil sie in selbstzerstöririschen Traditionen gefangen sind? In dem Kinder tagtäglich in Angst und Schrecken leben?

    Overgesetsynde:

    ‘n Mens weet dat ‘n volk op die randjie van uitsterwing staan as kennis nie van geslag tot geslag oorgedra word nie. Dit gaan nou nog my verstande te bowe dat die Fayu ons nie van die blankes vertel het wat in die 1940’s by hulle aangekom het nie. Die herinneringe aan daardie Hollanders was vir “ons” Fayu-geslag duidelik lankal reeds verlore.

    Dis nou ook nie asof hulle nié die tyd had om stories te vertel nie. Urelank kon die mans bymekaar sit en jag- of oorlogstaaltjies uitruil, of dan weer vir ‘n lang ruk in stilte saam deurbring. Die besonderse kennis wat ‘n mens deur sy lewe opgedoen het gaan sodoende heeltemal verlore. Die volgende geslag moet dan maar weer heeltemal van voor af begin. Stadig maar seker is ook die dors na kennis net nie meer daar nie, en al wat oorbly is maar net die noodsaaklike ter oorlewing.

    […]

    Ek word so dan en wan gevra of dit nie beter sou wees om die “gelukkige barbare” in hul paradys eenvoudig net met rus te laat om hulle van die slegte [Westerse] invloede te weerhou nie.

    Dan stel ek die teenvraag: watse soort paradys is dit waar mense mekaar oor en weer uitmoor, terwyl hulle vasgevang sit in hul eie selfvernietigende tradisies? Waar kinders elke dag in vrees en bewing moet lewe?

    Waarom wil jy elke keer dieselfde foute maak wat ander kulture (of jou eie) reeds gemaak het? Wat is die sin daarin? Al daardie notules by volksraadvergaderings, al die verslae in die argief… was dit dan om dowe neute?

    Dit bring ons nou by die volgende:

    “You don’t have to burn books to destroy a culture. Just get people to stop reading them.” ― Ray Bradbury
    Ray Bradbury

    Ek wil bogenoemde asseblief ‘n breër konteks gee: Nie alleen Afrikaans s’n nie, maar ook die sprekers van ander tale s’n wat nie Afrikaans ken nie.

    16. Afrikaans het bloedsweet en onderhandeling gekos

    Eers moes die Afrikaner homself oortuig dat Afrikaans sy moedertaal is. Afrikaans sou hoegenaamd nie tot stand gekom het sonder die Engelse nie (lees: Die opvallende raakpunt tussen Afrikaans en Korsikaans), daardie bietjie eer is die Afrikaners die Engelse inderdaad verskuldig. Ons sou steeds vandag Hollands gepraat het.

    Ek hoef nie verder te skryf oor die taalstryd in skole in die eerste byna drie eeue nie, want daaroor het dr. D.H. Cilliers (1953) reeds uitvoerig uitgebrei in sy Die stryd van die Afrikaanssprekende in Kaapland om sy eie skool (1652-1939). Ek hoef ook nie tweetaligheid in die staatsdiens tydens Apartheid te behandel nie, want ek het reeds die taalstryder dr. H.J. Terblanche uitvoerig bespreek.

    Maar het hul dan onnodig vir die taal baklei as almal net sou boedel oorgee? Wat was dan die sin daarvan?

    Pleks daarvan om in ‘n laissez-faire/laat-Gods-water-oor-Godsakker-loop-mentaliteit te verval: waarom is soveel moeite in die eerste plek gedoen, dink jy? En met die vryhede rondom ons wat wel nog oorbly wat ons nog die ruimte laat om te skep – is die eentalige weg inslaan dan nou die dank wat ons voorgangers daarvoor moet kry? Ook diegene uit ander tale, soos Peter Blum, G.P.J. Trümpelmann en E. Elbe, A.C. Bouman, Olga Kirsch, die Gonins, die Hobson-broers, Topsy Smith (wat Engels grootgeword het), Claus Nordbruch, Jerzy Koch, Jochem van Bruggen, Rabbyn Moses Romm en andere wat hul die moeite getroos het om iets vir Afrikaans te doen? As ons nie dank aan ons voorgangers van die volk verskuldig is nie, ten minste dan aan ons gaste.

    17. Afrikaanse grammatika is hondmaklik

    Soos die wyse C.J. Langenhoven self skryf in sy A First Guide to Afrikaans (1926), ‘n werkie wat hy geskryf het “to express my very deep and sincere acknowledgment of the honour you did to my people, the service you rendered to your own, and the foundation of future greater goodwill and understanding you helped to lay for both, by your cordial and unanimous support of the amendment to our Constitution which made Afrikaans an official language of the Union” (p. 30):

    The French language you could learn in a month if it weren’t for the verbs. In English the forms are very much fewer and simpler. In Afrikaans they are fewer and simpler still.

    En, hoe beskeie van hom wat absoluut versot was op Latyn:

    If you follow its guidance with moderate intelligence and reasonable diligence you will know more Afrikaans in six weeks’ time than I knew Latin after six years […]

    Hy skryf ook in sy boek, Loeloeraai:

    En daarop het sy met Loeloeraai se taalonderrig voortgegaan. Dit was ‘n goeie ding, dog ek, dat dit so getref het dat hy sy eerste aanraking met die aarde in Suid-Afrika gevind het. Sê nou hy was in Holland of Duitsland of Sjina te lande gekom, hoe sou hy ooit oor die onmoontlikhede van daardie ongerymde en onleerbare tale gekom het om te kan verstaan en hom verstaanbaar te maak? In Engeland sou dit nog op ‘n manier kon gegaan het sovér as die taal betref, maar natuurlik daar is die mense weer onmoontlik.

    Ek verwonder my dus waarom Afrikaans nog nie ‘n stormloop beleef het nie.

    Die ironie van hierdie punt is juis dat iets wat te maklik is, skynbaar as iets minderwaardig die minste aftrek kry. Ek dink daar moet ‘n naam vir hierdie soort paradoks wees, want toe ek Aardrykskunde op skool gehad het, het van die SkeiNat-leerlinge die vak té maklik gevind (die teorie) en op neergesien, en die Huishoudkundeklasleerlinge dit weer té moeilik (die kaartwerk). Op die ou end was daar uit ‘n matriekklas van oor die 100 slegs 7 wat die vak geneem het. Kan jy dit nou oorvertel?

    Maar hierdie tendens vind jy reeds in dr. H.J. Terblanche se outobiografie in ‘n artikel uit Die Hoofstad van 12 April 1972 (p. 207):

    ‘n Tipiese voorbeeld van die houding van die meeste immigrante is die geleerde Engelse vriend wat ek ken. Hoewel hy reeds meer as 40 jaar in die land is, sê hy dat hy Afrikaans nie kan bemeester nie. Toe hy ‘n aantal jare gelede oorsee was in verband met navorsing kon hy egter Spaans in ‘n paar maande onder die knie kry. Feit is dat hy, soos duisende immigrante, Afrikaans nie wil praat nie.

    So ‘n paar jaar terug, ek wil nou nie lieg nie, hoor ek op RSG se Praat Saam ‘n afgevaardigde wat Wes-Afrika gereeld besoek. Die naam het my nou ontgaan. Nee, haar Afrikaans is nie so goed nie (‘n duidelike Kaapse tongval, bat sies wêrrie iengliesj), so die gesprek duur maar rustig in Engels voort. En skaars ‘n halfuur later sê sy nee, die meeste gesprekke daarbo in Afrika geskied nog in Engels, maar sy is darem nou besig om Frans te leer.

    Ek dag: ‘Vrou, as jy nie eens Afrikaans jou lewe lank kon baasraak nie, hoe wil jy nog die Frans aandurf’? In elke tweedehandse boekwinkel waar ek kom sien ek hordes Franse grammatikaboeke en woordeboeke onder die stof. Wat sê dit vir my? Met wapperende vaandels word Frans soos ‘n Nuwejaarsvoorneme aangepak, maar stil-stil druipstert so weer laat vaar. Want wie gooi woordeboeke weg? G’n mens is so volleerd nie!

    Dan begin ek werklik ook wonder of die aanleer van Frans regtig sulke suiwer bedoelinge gehad het. Was dit oor die oppervlakkige ‘aansien’ wat aan Frans as die taal van die (korrupte) elite (dis nou die puntjie van die stronthoop) in Afrika kleef (en dat jy darem nog ‘in tel’ is), of wonder jy al lank wat in Molière, Diderot, Voltaire, Rousseau en andere se geskrifte staan? Of is die aanleer van Frans bloot ‘n modegier omrede die koningin van Engeland dit kan praat, en daarom die Engelse elite daarmee probeer byhou, en ook jý, die alewige naprater?

    Dit is vir my juis lagwekkend hoe Afrikaanse satelliettelevisie nou baie kookprogramme in Frankryk uitsaai en ‘n paar briefies uit Provence per poskaart stuur, terwyl die Sestigers klipharde bene aan die Franse filosofie gekou het en vertalings by die honderde gedoen het om Afrikaans te bevorder. Jy kan hoegenaamd nie die twee mos vergelyk nie!

    Of, soos dr. Roodt my eenmaal geantwoord het oor die klaarblyklike belangstelling in Frans hier te lande:

    Ek vermoed dat die ontdekking van Parys deur Amerikaanse skrywers soos Hemingway of Norman Mailer heelwat hiermee te make gehad het. Dit was met ander woorde ‘n mode in die Engelse of Angel-Saksiese wêreld […]

    Weer moet ek nou Latyn hierby insleep, as die liewe leser my dit sal vergewe: in Duitsland word mos gesê Latyn ondermyn die EU-ideaal om drietaligheid te bevorder (moedertaal + twee lewende tale). Die teenantwoord is juis dat die meeste Latynleerlinge in elk geval meer tale op skool kies as hul portuurgroep.

    Waarom dus nie twee tale gelyk aanpak nie, as jy dan nou jou wil uitgee vir ‘n erudiet, iemand ‘in tel’? Waarom nie Afrikaans én Frans nie?

    Dan weet jy steeds meer as die afgevaardigde. En sal boonop gouer vordering maak met die een. Jy weet goed watter een.

    18. Afrikaans bied ‘n paar woordeboeke kosteloos op die internet

    Dis reg, ja. Besoek https://viva-afrikaans.org/ . registreer en gaan jou gang. En as jy daar klaar is, hope ou handboeke wag op jou by Noordwes-Universiteit se Afrikaans Linguistic Books.

    19. Afrikaans is vir eksotiese taalinvloede te vinde

    Ek het reeds genoem van die Afrikatale waarvan die woorde ook al jare in die WAT vervat is.

    Omrede Afrikaans ‘n jong taal is wat nog ruim taalleemtes met ander tale uit ander wêrelddele voel [en hulle met ons], hang dit van sy gebruikers af wat hulle met hom wil maak in die nuwe kleinerwordende wêreld.

    Hulle kan hom so puristies maak soos Yslands (en die Hollands beoog deur Bond tegen Leenwoorden, wat egter geen probleem het om woorde by Afrikaans met omsigtigheid te leen nie).

    Die sprekers kan egter, net soos die Hollanders, duisende Franse, Duitse, Engelse, Javaanse en Joodse leenwoorde na hartelus invoer [en die oorspronklike uitspraak in die proses deels uit onkunde, deels uit leedvermaak verkrag].

    Of, soos die taalrade van Frans en Duits, die slagboom vir twintig jaar ‘n bietjie laat sak en eers kyk of nuutskeppings nie dalk wil werk nie. ‘Le boerewors’ word met grasie by ‘n dinee toegestaan.

    In die Afrikaanse Standaardtaal probeer jy waar moontlik ‘n oormaat en oordaad Anglisismes vermy, maar niks keer jou om Franse, Duitse, Spaanse, Italiaanse, Russiese, Nederlandse, Tsjeggiese, Deense, Sweedse, Ierse, of selfs Japannese, Chinese of Koreaanse uitdrukkings in te voer nie.

    Afrikaans ken byvoorbeeld “met die eerste lig” (teen dagbreek), wat so reg uit die Latyn kom, “prima luce”. Dit hinder niemand nie en is trouens deur Latynliewende Langenhoven self gebruik.

    In Changuion se werk word “Schalten en Walten” nog gebruik, natuurlik uit Duits wat “handel na goeddunke” beteken. Dit het in onbruik geraak, maar ‘stewels’ en  ‘gans en gaar’ het behoue gebly. In die WAT is hoeveel Franse en Italiaanse leenwoorde opgeneem wat net nooit gebruik word nie.

    Ek het reeds al die geleenthede en probleme van die herlewing van vergeetwoorde behandel.

    20. Afrikaans help jou om ander tale te leer

    Anne Baker het ‘n baie interessante bevinding gemaak:

    Die groep wat heel goed behoort te vaar met die aanleer van Duits is diegene met Afrikaans (L1 – Moedertaal) – Engels (L2 – Tweedetaal) – Duits (L3 – Derdetaal ), juis omdat Duits veel nader aan Afrikaans is wat sinsbou en woordeskat betref en die sprekers inderdaad die minste probleme het met die bepaalde lidwoorde (die, der, das). Die Afrikaanse groep maak wel taalfoute deur sy Afrikanerismes en ingeburgerde Anglisismes. En die ‘um zu’ (om te)-sinsbou deur hiperkorreksie te vermy.

    Die laasgenoemde probleem by Afrikaans kan maklik oorkom word.

    Die Afrikaanssprekendes is gewoond aan die volgende:

    Er ist nach Deutschland gefahren, um dort Deutsch zu lernen.

    Hy het na Duitsland gery om daar Duits te leer.

    Nou kry jy Afrikaanssprekendes wat “um” vermy, omrede jy sinne kry soos:

    (af) Ek hoop om u weer te sien.

    (de) Ich hoffe, Sie wieder zu sehen.

    (en) I hope to see you again.

    Duidelik is die “om” by Duits en Engels afwesig, en hierdie onreëlmatigheid verwar die Afrikaanssprekende nou ‘n bietjie. Maar die rede in Duits hiervoor is eenvoudig: daar is géén voorafgaande geskiedenis in die sin nie.

    Vergelyk dit nou met:

    (de) Ich bin nach Deutschland gefahren, um Sie wieder zu sehen.

    (af) Ek het na Duitsland gery om u weer te sien.

    —

    (de) Ich bin hier, um Sie zu töten.

    (af) Ek is hier om u te vermoor.

    Hier het jy nou ‘n geskiedenis in die sin wat daaragter steek, en daarom gebruik jy um zu.

    Probleem opgelos.

    Diegene met Engels (L1) – Afrikaans (L2) – Duits (L3), put wel voordeel uit hul Germaanse taal, maar sukkel weer met die sinsbou. Dit blyk ook dat die Engelssprekendes selde of geensins van hul Afrikaanse kennis gebruik maak nie, moontlik weens die hoë dunk en prestige van hul eie taal, reken Baker. Hulle ervaar wel nie die hiperkorreksie soos die Afrikaanssprekendes met die “um zu”-vermyding hierbo nie.

    Probleme ontstaan ook onder diegene met Zoeloe (L1) – Engels (L2) – Afrikaans (L3) – Duits (L4). Al het die Zoeloesprekendes dikwels Afrikaans geleer, gebruik hulle steeds Engels as kruk. By party skole mag hul net drie vakke neem en dus moet Afrikaans gelos word. Soos Baker duidelik stel: hier tel die stigmatisering van Afrikaans hoegenaamd nie. Die Engelse kruk word veral weerspieël in die sinsbou wat ‘n duidelike Engelse patroon handhaaf (Engels is dikwels die hoërskoolonderrigstaal van die Zoeloesprekendes, en Zoeloe die tweede taalvak, en Duits die derde). En benewens die Engelse patroon, word verkeerde Duitse woorde gekies wat woord vir woord uit die tweetalige woordeboek nageslaan is.

    Byvoorbeeld:

    (…) Der Vater mangel zu gefangen die hunde.*

    (en) The father needs to catch the dog.

    (de) Der Vater muss den Hund fangen.

    Of

    (…) Mein Vater ist arbeitet*

    (en) My father is working

    (de) Mein Vater arbeitet

    Het meer mense maar hul Afrikaans gebruik, kon dit die taalaanleer soveel vinniger en sonder probleme bespoedig het.

    Tot slot

    Afrikaans het vir my geleer daar is altyd ‘n ander kant van die saak, en om teen oorvereenvoudiging te waak. Afrikaans het my geleer die waarheid is iewers daarbuite. Afrikaans het my geleer hoe groot die wêreld buitekant die dorpsgrense is. Afrikaans dien as kruk, skakel en aanvulling vir ander tale. Afrikaans kan woeker en belê met geld. Afrikaans het ‘n geskiedenis aan die suidpunt, in Europa, in Argentinië, Kanada, Australië en elders. Afrikaans is nog jonk en buigsaam. Afrikaans is eenvoudig. Afrikaans wéét wanneer hy ‘n doodloopstraat-onderwerp bereik het.

    Afrikaans kan nog droom van ideale. Afrikaans is gereed vir die wêreld.

    Ex Africa semper aliquid novi.