Ons Westerse beskawing is oor die eeue aan talle bedreigings blootgestel. Bedreigings van buite, maar dan veral, die ergste van almal: die bedreigings van binne. En as ons sê bedreigings van binne, dan bedoel ons daarmee die verskynsel dat mense hulle wil tot voortbestaan, verloor. Die beste voorbeeld hiervan uit die geskiedenis was die verval en ondergang van die Romeinse ryk. Maar daar is steeds nog die bedreigings van buite ook en die grootste hiervan is die knaende uitbreidingsdrang van die Moslemwêreld .
Die stryd tussen die Christen- en die Moslemwêreld strek oor eeue tot sover terug as die geboorte van die profeet Mohammed in 571. Kort na sy dood het die Moslemverowerings van reusagtige gebiede in Noord-Afrika, die Midde-Ooste, en die Verre-Ooste ‘n aanvang geneem. Binne die bestek van twee eeue het die Moslems vanuit hulle tuisvesting op die Arabiese skiereiland hulle heerskapy uitgebrei na (huidige benamings): Egipte, Libië, Algerië, Tunisië, Morokko, Spanje Israel , Irak, Iran, Sirië, Turkye, Oos-Europa en groot gebiede in die Verre-Ooste tot aan die grens van Indië. Vandag het bv. Indonesië die grootste Moslembevolking op aarde.
Vir ons van belang is dat tot en met die Moslemverowerings, die oorgrote meerderheid van die wêreld se Christenbevolking in Noord-Afrika gewoon het. Die Moslems het hieraan ‘n einde gemaak en sedertdien het die Christenteenwoordigheid in hierdie lande tot onbeduidende minderhede gekwyn. Deur die geskiedenis het die Westelike Christenbevolkings van tyd tot tyd daadwerklike pogings aangewend om die Moslemuitbreiding hok te slaan, maar dikwels, het hulle net kop gegee.
Na hulle verowerings van die sesde en sewende eeu het Moslems (Arabiere en Turke) talle skuiwe gemaak in die rigting van Sentraal- en Wes-Europa. Soms het hulle hulle teen sterk weerstand vasgeloop. By ander geleenthede , soos byvoorbeeld nou, sonder enige weerstand hoegenaamd.
Van 711 tot 1492 was Spanje in die hande van die Arabiere. Kort nadat hulle Spanje oorrompel het, het die Arabiese (Moslem-) veroweraars verdere invalle in Frankryk onderneem, maar daar, nadat hulle 500 km ver gevorder het, is hulle in 732 by die stad Poitiers voorgekeer deur Karel Martel en na Spanje teruggedryf. In 1492 het die Christelike Spanjaarde na agt eeue se stryd teen Moslemoorheersing die besetters finaal uit hulle land verjaag.
In 1463 het die Turke Konstantinopel, die hoofstad van die Oos-Romeinse ryk en ook van die Christelike wêreld van daardie tyd oorrompel. Konstantinopel is vernoem na die eerste Romeinse keiser wat die Christelike geloof aangeneem het. Bitter ironies was dat die Turkse inname van Konstantinopel, (voortaan bekend as Instanboel), moontlik gemaak is deur die plundering van die stad enkele jare tevore deur die Kruisvaarders wat die stad se vermoëns om homself te verdedig onherroeplik verwoes het. Die val van Konstantinopel het die deure wyd oopgegooi vir Turkse verowering van die hele Oos-Mediterreense en Oos-Europese gebied.
In 1529 vertrek ‘n reuse- Turkse vloot in die rigting van die Wes-Middellandse See. Hulle word by die slag van Lepanto in die Golf van Korinte (nie ver van Athene nie) deur ‘n koalisievloot van Christelike lande oortuigend verslaan.
Die slag van Lepanto in 1571, voorstelling deur ‘n onbekende Engelse skilder
Dwarsdeur die 17de en 18de eeue het die Turke volhardend probeer om Wene in te neem en sodoende hulle pad oorland na Wes-Europa oop te maak. In 1716 is hulle pogings finaal die nek ingeslaan deur die Oostenrykse veldheer, Prins Eugen.
Vir eeue na die val van Konstantinopel was die Turke in beheer van Griekeland en die Balkanstate totdat hulle tydens die Griekse vryheidsoorlog van die vroeë negentiende eeu verdryf is, met die uitsondering van die grondgebied aan die Westelike oewer van die Bosforus waar onder meer Konstantinopel (die huidige Istanboel) en die oudste belangrike gebou in die Christelike beskawing, nl. die Katedraal Aya Sophia, geleë is. Die Aya Sophia is terloops pas deur pres. Erdogan van Turkye tot moskee verklaar.
In ‘n onlangse artikel het Leon Lemmer die profetiese boek , Omsingel die laer van die heiliges deur Jean Raspail bespreek wat handel oor die omsingeling van die Europese beskawing deur hordes uit die derde wêreld. Profeties is dit nie heeltemal nie, want dit is gegrond op sy waarnemings van verwikkelings voor — en tydens — die skrywe van die boek. Tog is dit merkwaardig hoe dinge gebeur presies soos hy dit in 1973 voorsien het. As beskrywing van wat nou besig is om te gebeur, is “oorstroming” moontlik ‘n meer akkurate beskrywing as “omsingeling”. ‘n Vyand wat jou omsingel kan jy nog beveg, maar teen dié wat jou binnegesypel het, is jy magteloos.
Vandag beleef ons die klakkelose aanvaarding van miljoene Moslems uit Turkye en Noord-Afrika in bv Frankryk; dié land sit tans met ‘n bevolking van meer ses miljoen Moslems. En in Engeland, Nederland en Duitsland is die situasie nie veel beter nie. Hierdie instroming sou vanselfsprekend nie moontlik gewees het sonder die goedkeuring, en selfs aanmoediging van opeenvolgende Europese regerings nie. Dink vir ‘n oomblik maar aan mev Merkel wat ‘n jaar of wat gelede die instroming van miljoene “asielsoekers” uit die derde wêreld as ‘n “geleentheid vir Duitsland” beskryf het. (Eine Chance fur Deutschland).
Daar is boeke te skryf oor die maniere waarop die Westerse beskawings besig is om hulleself af te takel. Die groot vraag is natuurlik waarom hulle dit wil doen. Daar is meer as een moontlike verklaring. Een is dat ‘n beskawing wie se einde begin nader kom, die neiging het om met die naderende katastrofe te flankeer. Nog ‘n moontlikheid kan wees dat ‘n beskawing wat so’n laagtepunt bereik het soos die huidige Weste, verkies om ‘n vinnige einde daaraan te maak ten einde weer van voor af te begin of om selfs heeltemal te verdwyn. En dan is daar natuurlik die sterk moontlikheid dat iemand besig is om die situasie te manipuleer ten einde voordeel daaruit te kan trek en te kan oorheers.
Maar as daar dan nou wel ‘n ontwaking in Europese lande sou kom oor die snelle oorname van hulle lande deur Moslem indringers, dan gebeur dit, ironies genoeg, danksy die optredes van die Moslemekstremiste self. Ten einde die artikel nie te lank te maak nie, noem ons net kortliks enkele onlangse gevalle :
2015: Aanslag teen die Paryse hekelpublikasie Charlie Hebdo. 12 mense gedood en 11 verwond.
2015: Aanval op die Paryse nagklub Bataclan. 130 mense dood en 413 beseer.
2016: ‘n Moslembesetene jaag met ‘n vragmotor in ‘n skare feesvierendes in die stad Nice in. 86 mense dood en talle beseer.
‘n Week of wat gelede word ‘n Franse onderwyser in Parys voor sy skool, ten aansien van talle skoolkinders deur ‘n Moslem maniak onthoof.
En pas weer word drie vrouens in ‘n kerk in Nice keelaf gesny.
In die afwesigheid van enige wil om die invloei van inkommers aan bande te lê, probeer die Europese regerings die probleem besweer met spoeg-en-plakmaatreëls wat maar net die uiteindelike ramp uitstel. Al die beklekkery en stertswaaiery van Westerse regerings stel die Moslems allermins tevrede. Inteendeel is daar miljoene Moslems wêreldwyd aan die betoog teen Frankryk en dit is wensdenkery dat hierdie oorverhitte atmosfeer nie na Europa gaan oorwaai nie. Vir hierdie situasie het die huidige en ‘n reeks vorige regerings net hulself te blameer. Daar is politieke partye, publikasies en indiwidue wat dekades lank reeds teen hierdie dreigende katastrofe probeer waarsku, maar hulle word deurgaans afgemaak as “ekstreemregs” en dus ignoreerbaar. Daar is niemand so doof as hy wat nie wil hoor nie. Klink bekend nè?
Veral ontstellend is dat die Moslems, benewens die besetting van gedeeltes van Europese stede, ook voorskriftelik wil wees oor beleid buite die gebiede wat hulle vir alle praktiese doeleindes volledig beheer: Halaalkos in skoolkafeterias, selfs in openbare staatskole, Moslemskole waar kinders teen die Weste geïndoktrineer word, die toepassing van Moslemwette deur Moslemhowe, moskees om elke draai ten spyte daarvan dat Christene wêreldwyd uit Moslemlande verdryf word en geen Christelike kerke aldaar toegelaaat word nie.
Te midde van dít alles maak die Europese Unie en EU-lidlande net nog meer en meer regulasies en voorskrifte wat ” diskriminasie” teen die Moslem- en ander inkommers verbied. Dis asof hulle hul eie graf nie vinnig genoeg kan grawe nie. Die geykte argument is altyd “Ja, maar Moslems is nie almal radikaal nie.” Dit is so, maar hoe weet die Franse en ander Europese lande se polisie watter Moslems is radikaal, of potensieel radikaal en watter nie en as hulle weet, waarom vind die aanvalle dan plaas? Daar is natuurlik gevalle waar hulle wel duidelik geweet het dat ‘n bepaalde persoon ‘n radikaal is en hom nogtans vryelik laat rondloop het soos in die geval van die maniak wat die onderwyser onthoof het. En in elk geval, Moslems radikaliseer oornag.
Een van die redes waarom die Moslems so suksesvol is in hulle pogings om die Westerse wêreld te oorspoel, is dat hulle in sekere opsigte die waardes respekteer wat die Westerse samelewings lank reeds verwerp het: Hulle is konserwatief, hulle het die wil om te wen, hulle is familievas, geheg aan hulle geloof, hulle duld nie homoseksuele huwelike nie, hulle het hoër morele standaarde, hulle vrouens loop nie half kaalbas in die straat en selfs in kerke rond nie. In ‘n neutedop, in Europa is die moskees vol en die kerke leeg.
Natuurlik is daar dié in hulle geledere wat onskuldige mense vermoor en vermink en dis ‘n probleem — ‘n probleem vir ons, maar ook ‘n probleem vir hulle want die oorgrote meerderheid slagoffers van Moslemterreur is ander Moslems. Lankal reeds het die Moslemwêreld tot die besef gekom dat hulle met ‘n frontale gewelddadige aanslag teen die Weste nie veel verder sal kom nie. Daarom het hulle eerder die strategie begin volg van geleidelike insypeling, want hulle het maar te goed verstaan dat die Westerse humanistiese samelewings teen die instroming van “arme drommels ” uit die derde wêreld nie bestand is nie. Enkele jare gelede het die Turkse president, Erdogan, tydens ‘n toespraak voor ‘n Turkse gehoor in Duitsland uitgeroep: “Dis nie nodig om Turkye as lid van die Europese Unie toe te laat nie. Turkye is reeds in Europa!”
Het die Europese beskawings ‘n kans om hulle teen hierdie dreigende oorstroming te verweer? Die kanse lyk uiters skraal, maar as daar dan tog ‘n kans is, sal dit in die eerste plek afhang daarvan of die Europese beskawings daarin kan slaag om eers die stryd teen hulleself te wen.
Ek het voorheen geskryf oor pogings om staatkundige eenheid in Europa te bewerkstellig, bv met die Europese Unie (EU). Dit is in ooreenstemming met die versugting na globalisering: “The Enlightenment, in which the idea of the European Union is intellectually rooted, demands universal citizenship,” volgens Gaspar Miklos Tamas (Ivan Krastev, bron hier onder, Kindle 381). Ek het ook oor die inkommerprobleem geskryf: die buitensporige mate waarin ekonomiese vlugtelinge en asielsoekers op Europa toesak. Dit vind aanklank by politieke byderwetsheid, humanitêre simpatieë en liberalisties-linkse politiek. Daarvolgens is die inkommers bv op welsynstoelaes geregtig, al het hulle niks tot die staatskas of die heil van die betrokke land bygedra nie. Dat hulle in baie gevalle onwettig die land binnegekom het en dus misdadigers is, word nie teen hulle gereken nie. ‘n Teenreaksie het gelukkig spoedig ingetree. Pleks van eendersverklarende kosmopolitiese begeertes word die belangrikheid van eiesoortige kultuur binne nasionale state beklemtoon. ‘n Nuwe waardering het nie net vir die handhawing van beveiligde landsgrense ontwikkel nie, maar ook groter bewustheid van die ons/hulle-onderskeid. “He is among us, but he is not of us” (234).
In groot mate het die Europeërs deesdae vir die eerste keer op eie bodem te make met mense (bv Moslems en swart Afrikane) wat kultureel grondig van hulle verskil. Waaraan ek al dikwels gedink het, is: Gestel die Europeërs het vroeër hierdie eerstehandse ervaring opgedoen. Myns insiens kon hulle dan groot simpatie met die blanke bewind in Suid-Afrika gehad het. Hulle sou die blankes/Afrikaners moreel en materieel ondersteun het, omdat hulle begrip vir die sterk onderlinge kulturele bande sou gehad het; ook begrip vir die groot kulturele kloof tussen ons en “die ander” want die onderskeid word nie op grond van velkleur gemaak nie maar omdat “die ander” ‘n ander denk- en leefwyse het. Ek het al dikwels die ooreenkomste tussen die lot van die blankes in Algerië en Suid-Afrika uitgewys. In albei gevalle het ‘n miljoen blankes gevlug toe enersyds Arabiese en Berberse Moslems en andersyds terroristies-kommunistiese swartes beheer van die regering oorgeneem het. Krastev skryf: “In many respects, people who vote today for the Far Right in Europe share the sentiments of French pied noirs [Algerian whites] who where forced to leave Algeria at the time of the War of Independence [1954-1962]” (356). Wanneer ek as ontheemde in die nuwe Suid-Afrika nostalgies na foto’s uit my verlede kyk, is dit soos “a postcard from a lost world, a place where [I] felt at home” (761).
Omdat ek reeds dikwels oor hierdie onderwerp gelees en geskryf het, het ek aanvanklik nie Ivan Krastev se boek, After Europe (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 2017, 125p; Amazon Kindle $11,49), gelees nie. Toe daar vanjaar ‘n bygewerkte weergawe teen dieselfde prys beskikbaar gestel is, het ek besluit om dit te koop. Ek is nie spyt daaroor nie, want dit is ‘n briljant geargumenteerde uiteensetting. Vir my as leser het dit voorgekom asof elke stelling en selfs woord deeglik deur die outeur oorweeg is en dat hy uitstekend oor die onderwerp ingelig is. Die bywerking van 11 bladsye is tot die laaste afdeling beperk. Dit het my in mindere mate beïndruk omdat die outeur daarin in ‘n mate afbreek wat hy in die oorspronklike uitgawe staangemaak het.
Ivan Krastev
‘n Boek wat min of meer oor dieselfde onderwerp handel, is ‘n bundel opstelle geredigeer deur Heinrich Geiselberger, The great regression (2017, 220p; Amazon Kindle $11,49). Twee ander boeke deur Krastev is In mistrust be trust: Can democracy survive when we can’t trust our leaders? (2013, 71p; Amazon Kindle $3,44) en Democracy disrupted: The politics of global protest (2014, 89p; Amazon Kindle $11,49). Met Stephen Holmes as mede-outeur het daar ook die volgende boek van Krastev verskyn: The light that failed: A reckoning (2019, 240p; Amazon Kindle $23,20). Dit is die lig van liberalisme wat al hoe dowwer skyn. Dit hang saam met Krastev se voorbehoude oor demokrasie en globalisme. Laasgenoemde boek het dieselfde hooftitel as een van Rudyard Kipling (1865-1936) se romans (1891), wat oor ‘n mislukte liefdesverhouding handel. Kipling het ook die gedig, “The white man’s burden” (1899), geskryf, waarin hy as geswore imperialis die Amerikaners aanmoedig om die Fillipyne te annekseer. Van 1898 tot 1908 het Kipling dikwels tyd in Kaapstad deurgebring. Hy was ‘n sterk ondersteuner van die Britte in die Anglo-Boereoorlog.
‘n Groot voordeel van Krastev se 2017-teks is dat dit ‘n Oos-Europese siening van die ondewerp is terwyl hieroor (ten minste in Engels) meesal uit ‘n tradisioneel Westerse perspektief geskryf word. Krastev is verbonde aan die Center for Liberal Strategies in Sofia, Bulgarye. Dit is bekend dat lande in Oos-Europa minder welvarend as dié in Wes-Europa is. Om hierdie rede het Oos-Europa nie so ‘n groot probleem met inkommers wat wil parasiteer nie. Die sterk verset teen inkommers is daarom vir my des te meer interessant. Maar dit moet ook in gedagte gehou word dat hierdie lande onder kommunistiese bewind (oorwegend) blank gebly het. Dit gaan vir Oos-Europeërs nie soseer om die behoud van materiële dinge nie, maar om die bewaring en voortsetting van hulle geestelike erfenis.
Dit is bekend dat staatsryke kom en gaan. In Oos-Europa is dit bv die skielike ineenstorting van die Habsburgse Hongaars-Oostenrykse Ryk in 1914 ná die sluipmoord op aartshertog Franz Ferdinand wat ingrypende gevolge gehad het. Maar so ook die verbrokkeling van die Sowjetunie ná die val van die Berlynse muur op 9 November 1989. Daar was ‘n wydverspreide maar foutiewe aanname dat albei hierdie ryke gekom het om te bly, net soos die Britte gedink het die son sou nooit oor die Britse Ryk sak nie. Krastev verwys afwisselend na Sentraal- of Oos-Europa. Met albei bedoel hy eintlik eens kommunistiese Europa. Namate die Sowjetunie verkrummel het, het Europa as ‘t ware al hoe meer ooswaarts uitgebrei. Dieselfde gebeur met die Europese Unie.
Wat vir my nog steeds ‘n skokkende misdaad teen Europese beskawing bly, is dat die 1989-gebeure plaaslik op so ‘n vergesogte manier vertolk is dat dit tot die ondergang van blanke politieke beheer in Suid-Afrika gelei het. “When man-made worlds of political and cultural artifice disappear, they do so quickly” (38). Die vraag wat Krastev homself afvra, is: “Are we experiencing a similar ‘disintegration moment’ in Europe today?” (38). Blank Suid-Afrika se disintegrasie het op ‘n spesifieke dag begin: FW de Klerk se toespraak in die parlement op 2 Februarie 1990. Die NP-onderhandelaars het daarna telkens voor die voortgesette geweldpleging van ANC-terroriste en -kommuniste geswig. Daardie geweld is onder die leiding van die latere vredesikoon en versoener, Nelson Mandela, gepleeg.
Die dwaasheid van 1990/94 in Suid-Afrika én die aanvanklike verwelkoming van inkommers in Europa herinner aan wat George Orwell gesê het: “To see what is in front of one’s nose needs a constant struggle” (73). De Klerk & kie het gewone, goeie, redelike mense pleks van klipharde, immorele terroriste en kommuniste voor hulle oë aan die onderhandelingstafel gesien. “Societies sometimes do commit suicide, and they do it with a certain élan as well” (73). Soos uit my vorige rubriek blyk, verkeer iemand soos Leon Wessels steeds in die waan dat hy uitsonderlik gepresteer het deur in groter mate as enige ander NP-onderhandelaar ten prooi van die wense/eise van die bose ANC/SAKP te val. Sedert 2015 ly Europa weens inkommers onder terreuraanvalle soortgelyk aan dié destyds in Suid-Afrika. In Suid-Afrika se geval is die 1990/94-terreur, ongelooflik soos dit mag klink, onder meer gepleeg deur terroriste wat toegelaat is om na Suid-Afrika terug te keer, of sulke inkommers wat terroriste in Suid-Afrika opgelei het. Dit is moontlik gemaak deur De Klerk se verslapping van die sekuriteitsmaatreëls. In daardie sin was dit selfmoord.
“The [European] Union looks more than ever like a community of fate” (62), wat die inwoners kan noop om saam te staan om die kulturele en terreurbedreigings die hoof te bied. Maar dit gebeur nie noodwendig nie. Angela Merkel, die Duitse staatshoof, het dermate aan skuldgevoelens oor hulle Nazi-verlede gely dat sy aanvanklik nie net inkommers onbeperk toegelaat het nie, maar hulle selfs aangemoedig het om in groot getalle na Duitsland te kom. Linkses poog om hierdie optrede soos volg te regverdig: dat ‘n verouderde Duitse bevolking jong mense as werkers nodig het. In bv Japan is daar wat veroudering betref ‘n situasie soortgelyk aan dié in Duitsland. Maar in Japan word geredeneer dat outomatisering, bv robotisering, die arbeidsmag in afdoende mate sal aanvul. Pleks van ekonomiese oorwegings te prioritiseer, soos in Duitsland, verkies die Japannese wyslik om eerder die behoud van hulle kultuur voorop te stel. In Europa “the fear of a barbarian invasion coexists with a fear of a robot-driven transformation … How society will function when work is a privilege and not a right or duty is not a theoretical question” (570).
In Duitsland en elders in Europa kom daar in elk geval dikwels min van toegewyde werk deur inkommers tereg. Hulle verkies om eerder op die welsynsvoordele te parasiteer, wat van staatskant al hoe meer ontaard in “borrowing from future generations in the form of deficit spending” (111). Terselfdertyd is werkloosheid in Europa, soos in Suid-Afrika, ‘n teelaarde vir misdaad. Krastev se gevolgtrekking is: “Immigration is unlikely to provide Europe with a solution for its demographic weakness” (99), maw ‘n mens kan nie die blanke bevolking sinvol of bevredigend met sulke inkommers aanvul nie. Uiteraard kan die tradisionele bevolking nog minder wyslik met die inkommers vervang word. Maar daardie nuwes kan die inheemses uiteindelik verswelg.
“The geopolitical rationale for European unity vanished with the Soviet Union’s collapse” (87). Dit kan wees dat ‘n veranderingsoomblik vir Europa aangebreek het of naby is. “A passing glance at China, India, and Russia, not to speak of the vast reaches of the Muslim world, makes clear that both ethnic nationalism and religion remain major driving forces in global politics. Europe’s postmodernism, postnationalism, and secularism make it different from the rest of the world, not a harbinger of what necessarily awaits it. What is also visible in the context of the refugee crisis is that national loyalties, once considered dead and buried, are back – with a vengeance – in contemporary Europe” (122).
Krastev verduidelik die boektitel soos volg:
“It is this new reality that first inspired me to think in terms of after Europe. After Europe signifies that the old continent has both lost its centrality in global politics and the confidence of Europeans themselves – the confidence that its political choices can shape the future of the world. After Europe means that the European project has lost its teleological appeal and that the idea of a ‘United States of Europe’ is less inspiring than at perhaps any other moment in the last fifty years. After Europe means that Europe is suffering from an identity crisis in which its Christian and Enlightenment legacies are no longer secure. After Europe does not necessarily mean that the European Union is at an end so much as it signals that we need to leave behind our naïve hopes and expectations about the future shape of Europe and the world” (134).
“The only way to deal with the risk of disintegration [of Europe] is to recognise clearheadedly that the refugee crisis has dramatically changed the nature of democratic politics on the national level and that what we are witnessing in Europe is not simply a populist riot against the establishment but a voters’ rebellion against the meritocratic elites (best symbolized by hard-working, competent officials in Brussels who are nonetheless out of touch with the societies they are supposed to represent and serve). How the refugee crisis has changed European societies and why citizens resent the meritocratic elites are the two issues this book will try to address. (What the refugee crises has clarified is that Europeans no longer dream of some distant utopia. There really is no imagined perfect land where they want to live. The new dream is for what one might call Nativia – a distant island to which unwanted foreigners can be sent without the slightest pang of guilt) (196).
Die optimistiese idee van ‘n nuwe wêreldorde het volgens Kenneth Jowitt plek gemaak vir “the new world disorder” (294). “In [Francis] Fukuyama’s imagination, Europe was the model for the coming global liberal order. For Jowitt, on the other hand, the old continent was the epicenter of the new world disorder” (307). “There is depression: ‘We are lost; Europe is turning into Europastan!’” (434).
Dwarsdeur die boek het Krastev dit teen die “meritocratic elite”. In Europa is die elite seker intellektueel die meerdere van die populistiese massa, maar nie noodwendig kultureel nie. Ek dink Krastev se eintlike beswaar is teen burokratiese politici wat min kennis van en nog minder begrip vir die massa se belange het. In Suid-Afrika, waar daar bitter min sprake van intellektualiteit by die ANC-regime is, is die gaping tussen die politici en die gepeupel se leefwêrelde (die een buitensporig luuks, die ander brandarm) so groot dat ek ‘n revolusie voorsien. Krastev verwys na Europa se “demographic dystopia”: “In order to ensure their prosperity, Europeans need to open their borders; yet such openness threatens to annihilate their cultural distinctiveness” (570). Maar as Europeërs nou reeds hulle utopiese drome afgesweer het, hoe diep is die put nie vir die blankes in Suid-Afrika wat daagliks in ‘n distopie met rommelstatus moet lewe terwyl daar geen vooruitsig op verbetering is nie? ‘n Manier waarop verligting verkry kan word, is ‘n nieu-Robbeneiland, ‘n lekker groot een, waarheen alle misdadigers gestuur word, bv almal wat skole en winkels plunder, paaie versper, boere vermoor, vee en kragkabels steel, ens, asook alle onwettige inkommers.
“The refugee crisis turned out to be Europe’s 9/11” (245). “[It] now looks increasingly like the second coming of decolonization” (344). “In the twenty-first century, migration is the new revolution – not a twentieth-century of the masses, but an exit-driven revolution of individuals and families. It is inspired not by ideologically inscribed paintings of radiant futures but by Google Maps photos of life on the other side (of the border). In order to succeed, this new revolution doesn’t require ideology, political movements, or political leaders. For so many of the wretched of the earth, crossing the European Union’s border is a matter of human necessity and hardly a question of a utopian future” (208).
Wat dikwels misgekyk word, is dat hierdie migrante doelbewus ‘n nieblanke regime vir ‘n blanke regering verruil omdat laasgenoemde beter (bv meer doeltreffende) regeerders is. Maar dan word daar van die Suid-Afrikaanse blankes verwag om entoesiasties oor die “onderhandelde revolusie” van 1994 te wees.
“The problem with the migration revolution – as in any revolution, really – is that it contains within itself the capacity to inspire counterrevolution. In this case, the revolution has inspired the rise of threatened majorities as a major force in European politics. These anxious majorities fear that foreigners are taking over their countries and jeopardizing their way of life” (208). In Suid-Afrika is die situasie heeltemal anders. ‘n Kultureel andersoortige meerderheid is mandaadloos in beheer van die land geplaas en probeer om die eens polities magtige blanke minderheid ten minste kultureel te vernietig. ‘n Verdere revolusie is moontlik, selfs waarskynlik, maar dit sal uit die swart meerderheid ontspruit en na verwagting, ten minste aanvanklik, die gepeupel in groter mate as die 1994-revolusie bevoordeel. Van verligting van die blankes se lot is daar nie sprake nie. Die blankes se saak is in 1990/94 verbrou. Daar sal myns insiens geen tweede kans wees nie.
“Many Europeans unconditionally accept the flow of immigrants as a sign of democracy’s failure” (282). Hoewel ‘n demokraties verkose regering veronderstel is om uitdrukking aan die wense van die meerderheid kiesers te gee, was sulke regerings dikwels geneig om die weerstand wat by die meerderheid kiesers teen inkommers bestaan, te ignoreer. “For many, ‘democracy’ in the EU quickly became code for the political impotence of citizens. Rather than Brussels symbolizing the glory of a common European home, the EU’s capital came to represent the unrestricted power of the markets and the destructive power of globalization” (886). In hierdie sin “democracy can be a trigger for destabilization” (508). ‘n Diktator soos Muammar Gadafi van Libië het Europa redelik doeltreffend teen inkommers beskerm. Nadat hy weens die Westerse, veral Amerikaanse, sug na demokrasie uit sy pos verwyder is, het die migrantevloed Europa getref. Dit is waarom daar in Europa toenemende simpatie met regeringsvorme is wat meer outoritêr as demokrasie is.
Die strategie van baie van die demokrasië in Europa het spoedig verander. “In the age of migration, democracy has begun to operate as an instrument of exclusion, not inclusion” (208). In Amerika is Donald Trump die toonbeeld hiervan. Hy wil Amerikaanse verblyfreg en burgerskap so moeilik moontlik vir merietelose migrante maak. In Europa is daar die opkoms van regse politieke partye wat alles moontlik doen om migrante buite hulle lande te hou. Selfs regerings wat nie naastenby regs is nie, het dit nodig gevind om versperrings op hulle grense aan te bring sodat migrante nie so maklik kan inkom nie. “Open borders are no longer a sign of freedom but are now a symbol of insecurity” (496). “In the 1990s, globalization meant the opening of borders for ideas, goods and capital” (508). Globalisme het in ‘n nagmerrie ontaard toe ook mense op groot skaal en dikwels onwettig oor landsgrense begin beweeg het.
“Liberal notions of tolerance, cheaply reduced to a caricatured notion of ‘political correctness,’ have come to be seen as the enemy of the people” (282). Daar is “the inability and unwillingness of liberal elites to discuss migration and contend with its consequences … [The] revolt against the hypocrisy of liberal elites is fundamentally reshaping Europe’s political landscape” (332). “Tolerance and civility were long the defining characteristics of the European Union. Today they are often perceived as the EU’s core vulnerabilities” (520). “The idea of ‘creative destruction’ was at the very heart of our experience with globalization. But if a decade ago we preferred to focus on the ‘creative,’ now the focus is, regretably, on the ‘destruction’” (520).
Dit herinner aan Suid-Afrika se onlangse geskiedenis. Veral in die jare tagtig het die ANC/UDF alles moontlik probeer doen om af te breek wat onder die leiding van die blankes tot stand gebring is. Dit het geskied in die waan dat daar later onder ‘n ANC-regime iets beters tot stand gebing sou word. Vandaar die ANC se heropbou en ontwikkelingsprogram ná die 1994-ramp, sonder om openlik te erken dat wat heropgebou moet word, is wat die ANC/UDF doelbewus en eiehandig afgebreek het. In werklikheid het al hoe groter verval ná 1994 ingetree, soos gesimboliseer deur die verwerwing van ekonomies-finansiële rommelstatus. Dit is vir onkundiges en onbekwames veel makliker om af te breek as om op te bou.
By ‘n vorige geleentheid het ek geskryf oor David Goodhart se onderskeid tussen “Anywhere people” en “Somewhere people” (Praag, 8.12.2018). Heel gepas verwys Krastev ook daarna: “The conflicts between Anywheres and Somewheres, between globalists and nativists, and between open societies and closed societies have become more important in shaping voters’ political identities than previous class-based identities” (460). Krastev verskaf dan hierdie interessante inligting oor Amerika: “Among the many electoral maps published after the last US elections, one captures this [the Somewheres and Anywheres phenomenon] particularly well, showing that although Trump-land covers around 85 percent of the land mass of the United States, those living in Clinton-land make up roughly 54 percent of the population. If we imagine these regions as two countries, we notice immediately that Clinton-land, composed of coastal regions and urban islands, suggests nineteenth-century Britain, while Trump-land more resembles the landmasses of Eurasia governed by Russia and Germany. The political struggle between Clinton and Trump was one between sea power and land power, between people who think in terms of space and people who think in terms of place” (460).
Die volgende waarneming is ook van aktuele belang: “[The] Harvard historian and legal scholar Samuel Moyn convincingly argues [that] the birth date of the human rights movement is relatively recent, sometime in the 1970s. Further, in order to understand properly the popularity of the human rights paradigm, we should recognize that it is a substitute for both nation-centered utopias and other internationalist utopias like socialism” (484). Menseregte-aktiviste veronderstel sowel die gelykheid as wesenlike eendersheid van mense en is dus geneig om beswaard oor nasiestate en landsgrense te wees. Maar ek dink nie menseregte lê (noodwendig) sosialisme aan bande nie. Byvoorbeeld, die ANC-regime is gaande oor menseregte (vir swartes) en terselfdertyd geswore aanhangers van sosialisme, wat sonder beswaar maar tot kommunisme oordryf kan word, bv in hulle “Tweede Demokratiese Revolusie”. “The insistence of political theorists such as Stephen Holmes that rights have costs, and that divorcing the capacity of the state from the ability of the regime to make rights real, has been ignored” (484). Dink maar net aan wat die agt menseregtekommissarisse en hulle administratiewe onderbou Suid-Afrika jaarliks kos en in hoeverre hulle daarin slaag om menseregte vir blankes te verseker.
In die Europese Unie is daar “a clash of solidarities: national, ethnic, and religious … Western Europeans as a rule trust their national governments … In the East … the majority of people there are more likely to trust Brussels than their national governments. They had pinned their hopes on technocrats in Brussels proving more competent and less corrupt than their national leaders” (582). Ná 1989 was die situasie in Oos-Europa dus aanvanklik soortgelyk aan dié in Suid-Afrika: Die kiesers het nog nie afdoende aangepas by die nuwe demokratiese opset nie. Die regerings gee dus nie werklik uitdrukking aan die wense van die meerderheid kiesers nie en is boonop ondoeltreffend en korrup. In Europa het massa-migrasie hierdie situasie teen 2015 radikaal verander. “The migration crisis upended this dynamic. Germans and Swedes are now less convinced that their governments are capable of shaping the EU’s common policies, while eastern Europeans, still skeptical about the competence and honesty of their national governments, now place more faith in them than in Brussels. They see them ready to defend what lies squarely in the national interest. In short, migration has brought a renationalization of politics and a concomitant resurrection of the East-West divide, if indeed it ever really disappeared” (582).
Waarop dit myns insiens neerkom, is dat die Wes-Europese lande, ten spyte van toenemende teenkanting in eie geledere, amptelik voortgaan om die Europese Unie se liberale migrasiebeleid te steun. Die Oos-Europese lande, daarenteen, het om ekonomiese redes aansluiting by die welvarender Wes-Europese land gesoek en daarom lid van die Europese Unie geword. Maar die migrantekrisis noop hulle om ter behoud van hulle kulturele identiteit hulle van die EU se migrasiebeleid te distansieer. Dít terwyl Oos-Europa ‘n groot uitvloei van inwoners na veral Wes-Europa ervaar en dus eintlik ekonomies-aktiewe migrante nodig het (630). Hulle teenstand spruit uit hulle bewustheid van “the darker sides of so-called multiculturalism” (641). “What this may intimate is that the unification of Europe has always been far more a dream than a reality. And it is the return of the East-West divide, more than any other political development, that fuels fears of a wholesale or even partial disintegration of the EU” (594).
Dit is ook “central Europe’s deeply rooted mistrust toward a cosmopolitan mindset that divides East and West. Eastern Europe does not have a colonial history and thus lacks a sense of guilt, but it also lacks a shared fate that often accompanies colonial encounters” (737). Oos-Europeërs het nie ‘n kosmopolitiese verlede nie. In soverre hulle ‘n breër ervaring as hulle eie land het, is dit die onaangename herinnering aan kommunistiese oorheersing. Vir hulle is daar “the direct connection between communism and internationalism, that partially explains central Europe’s senstivities when it comes to the refugee crisis” (774). “The German drive for cosmopolitanism was also a way to escape the xenophobic legacy of Nazism, while it could be argued that central Europe’s anticosmopolitanism is partially rooted in an aversion to the communist-imposed internationalism” (774).
“Being a normal country was the dream of eastern European society. The West’s normality was embodied by its prosperity, civility, and economic success. Three decades later, postmodern Europe is viewed by many eastern Europeans as culturally abnormal” (749). Maar die inkommers het ook ‘n mate van herbesinning in Wes-Europa genoodsaak. “The demand for democracy in Europe has been transformed into a call to defend one’s own political community and thus a demand for exclusion rather than inclusion. It also creates a dynamic in which the European project is seen no longer as an expression of liberal universalism but as a sour expression of its defensive parochialism” (791). In Europa is daar ‘n herontdekking en herwaardering van eie kultuur. Plaaslik besef en verstaan iemand soos die armsalige Wim de Villiers dit nie. Hy weet nie dat sy passie om studente met wêreldburgerskap te indoktrineer en hulle ooreenkomstig op te lei in die Weste al hoe meer uit die mode raak nie. Maar solank hy die Afrikanergeskiedenis van die Universiteit Stellenbosch (US) met wortel en tak uitroei, insluitende Afrikaans so veel en so gou moontlik, bly die ANC-regime tevrede met die US se transformasieteikens.
“The public in Eastern Europe (aside from a relatively small number of die-hard liberals) remains largely unmoved by the plight of the refugees. That’s why leaders there have lambasted Brussels’s decision to redistribute refugees among EU member states. Prime Minister Robert Fico of Slovakia has asserted that his country would be prepared to accept only Christians … The leader of the governing Law and Justice Party in Poland, Jaroslaw Kaczyński, warned that accepting refugees would be a public health risk because of the allegedly dangerous diseases migrants carry with them. Hungarian prime minister, Viktor Orbán, contends that the European Union’s moral duty is not to help the refugees but to guarantee general security” (606). Die sterk teenkanting teen migrante in Pole is te begrype omdat die land eers ná 1989 daarin kon slaag om 98% etnies Pools te word (653).
“Citizenship means common descent and shared culture. It was precisely from nineteenth-century Germans that central Europeans borrowed the idea of the nation as cultural unity” (653). “Being more impoverished than western Europeans, they wonder how anyone can expect them to express spontaneous humanitarian solidarity” (665). “Gay marriages signify fewer kids and further demographic decline. For an eastern European nation haunted by low birth rates and migration, the endorsement of gay culture is like endorsing your own disappearance” (689). Is dit nie waarom Naspers/Media24-publikasies sowel rasgemengde as selfdegeslag-huwelike by iedere moontlike geleentheid met teks en foto’s aan lesers en kykers opdring nie? Die onderliggende motivering skyn te wees die vernietiging van die plaaslike blankedom, veral die Afrikanerdom met sy beweerde slegte apartheidsverlede.
“It is loyalty – namely, the unconditional loyalty to ethnic, religious, or social groups – that is at the heart of the appeal of Europe’s new populism” (1212). “The emerging illiberal political consensus is not limited to right-wing radicalism; it encompasses the transformation of the European mainstream itself. It is not what extremists say that threatens Europe; the real threat is what the mainstream leaders no longer say – principally, that diversity is good for Europe” (1070). Dit word die “illiberal turn” genoem (945). “The rise of the populist sentiments signals a return to political polarization and a more confrontational style of politics … The Left-Right divide is being replaced by a conflict between internationalists and nativists … Populism’s key feature is a hostility not to elitism but to pluralism … Populists do not claim to stand for all Poles, French, or Hungarians, but they insist that they stand for all ‘true Poles,’ ‘true French,’ and ‘true Hungarians’” (958), soortgelyk aan die onderskeid wat tussen enersyds egte of ware Afrikaners en andersyds hanskakies, oorverligtes of verloopte Afrikaners gemaak word.
Aan die einde van sy 2017-boek het Krastev tot die volgende slotsom gekom: “The disintegration of the union is one of the most likely outcomes” (1442). Maar die teks is so kort ná twee onvoorsiene en hoogs onverwagte politieke verwikkelinge voltooi dat die gevolge daarvan toe nog nie in hulle volle omvang verwerklik was nie. Ek verwys na die pro-Brexit-uitslag van die referendum op 25 Junie 2016 in Brittanje en die verkiesing van Donald Trump as Amerikaanse president op 8 November 2016. In sy 2020-bywerking skryf Krastev oor sy 2017-boek: “It guessed (correctly) that the refugee crisis of 2015 would profoundly transform European politics. It predicted (wrongly) that Europeans’ newly born love for referenda could bring the end of the union. The book was read as pessimistic and gloomy, and in a way it is. But it is also a book of hope. ‘Hope is definitely not the same thing as optimism,’ wrote Václav Havel [1936-2011]” (1499), die president van die Tsjeggiese Republiek (1993-2003). In die nuwe Suid-Afrika behoort Afrikaners dalk ook hierdie onderskeid te maak sodat hulle nie op moedverloor se vlakte beland nie.
Krastev het sy deuntjie verander. Die vraag is of sy gewysigde siening korrek is. “The European populist revolution that started with the promise to destroy the EU has ended up reconciling itself to the idea that disintegration of the union would be a tragedy for Europeans. Nostalgia for the nation state is still present in the rhetoric of the populist right, but it’s begun to take the decline of the nation state for granted” (1536). Dalk probeer Krastev om te gou ‘n nuwe tendens te bespeur. “For many European societies, particularly in the East, the fear of emigration (your compatriots leaving your country for another) outweighs the fear of migration (foreigners trying to join your country) and better explain the support for populist parties” (1536). Maar is die leemte wat gelaat word deur mense wat landuit vlug (noodwendig) erger as die mate waarin inkommers met ‘n wildvreemde kultuur ‘n land, hetsy op kort- of langtermyn, kan opdonder?
“If there is one single factor that is most responsible for Europe making its peace with the idea of maintaining the union in some form, it is Brexit. Since 2016, Great Britain has been transformed in almost unimaginable ways. It has become provincial, disoriented, and unimportant. [?] What once was the greatest empire in the history of the world has started to resemble a rebellious colony” (1548). Maar Ian Smith (1919-2007) van Rhodesië-faam (eerste minister 1964-1979) het die Britte lank gelede al daaraan herinner dat Great Britain tot Britain gekrimp het. Die teenstanders van Brexit het groot rampspoed vir die land voorspel, maar te oordeel aan die wisselkoers gaan dit veel beter met die Britse ekonomie as dié van baie ander lande, noodwendig insluitende Suid-Afrika. Brittanje het ‘n onontbeerlike bondgenoot in Trump se Amerika. Die vraag is of skeptisisme oor Trump as persoon nie dalk Krastev se ongunstige evaluering van Brexit oormatig beïnvloed nie, asook sy bewering van ‘n afname in die entoesiasme vir nasionalisme en nasionale state in (Oos-)Europa.
In een van haar eerste amptelike optredes het die nuut aangewese president van die Europese Kommissie, Ursula von der Leyen, onlangs ‘n portefeulje (agentskap of ministerie) geskep “om die Europese lewenswyse te beskerm”, ‘n maatreël wat plaasvind binne die raamwerk van immigrasiebestuur. In die eerste plek is dit duidelik dat as sy haar hiervoor beywer, dit noodsaaklik geword het, maar verder is dit insiggewend dat haar inisiatief ‘n storm van verontwaardiging in die Europese media en politieke kringe ontketen het wat haar genoop het om die naam van die portefeulje te verander na “Portefeulje om die Europese lewenswyse te bevorder”(!).
Meer en meer koerante en skrywers begin wys op die geleidelike verswelging van Wes-Europa deur immigrante uit Afrika en die Moslemlande. Dapper enkelinge wat probeer wal gooi, doen dit in die aangesig van ‘n arsenaal van links geïnspireerde staatswette : wette teen diskriminasie, teen haatspraak, teen rassisme, teen islamofobie, teen verwysings na instroming, besetting, omgekeerde kolonisering en wat ook al nog deur die verwronge verbeeldingskrag van linkses en politiek korrektes (dieselfde ding) voortgebring kan word. Praatjies en lesings by universiteite wat op die ontstellende ontwikkelings wys, word verbied deur aanwending van die goedkoop foefie dat die spreker nie die “openbare veiligheid” kan waarborg nie. Elemente wat inderdaad die openbare vrede versteur, word egter wel toegelaat.
‘n Goeie voorbeeld is Thilo Sarrazin. Sarazin is ‘n Duitse ekonoom met ‘n indrukwekkende loopbaan in die akademie, die politiek, verskeie Duitse ministeries, waaronder die Ministerie van Finansies en verskillende groot sake-ondernemings, banke en nog meer. Ten tye van sy gedwonge aftrede in 2010 was hy op die direksie van die Deutsche Bundesbank, oftewel die Duitse Reserwebank. Waarom dan was sy aftrede gedwonge ? Wel, die rede was dat hy in 2010 ‘n boek gepubliseer het getiteld, Deutschland schafft sich ab (Duitsland skaf homself af) wat handel oor ? … die verswelging van die Duitse samelewing deur ? … Moslem immigrante. Sarrazin is terstond uit sy pos by die Reserwebank ontslaan en het nooit weer enige ander noemenswaardige posisie beklee nie. Enkele dapperes is daar dus wel, maar hulle eindig op die ashoop van die Europese samelewing.
Groot dele van talle Europese stede is vandag niks anders nie as lokasies, kompleet met dwelms, geweld, diefstal, beskadinging en roof van openbare eiendom, besetting van geboue, misdadigheid van allerlei aard, maer honde, smerige strate, haarkappery op die sypaadjies, kortom al die handelsmerke van die Afrika-kultuur waarmee ons in Suid-Afrika daagliks saamleef. Die Europeërs vind dit kleurvol. Honderdduisende van hulle onderneem nogtans jaarliks die lang reis na Suid-Afrika om ‘n pelgrimsbesoek te bring aan Kaylelitsha en Soweto. ‘n Mens wil naar word.
Elders op Praag is die onbeteuelde instroming van immigrante uit die Derdewêreld na Wes-Europa breedvoerig bespreek. Hierdie verskynsel is ‘n simptoom van die siektetoestand wat in Wes-Europese lande vaardig is en waaraan die regerende elite ‘n groot aandeel het. Sommige van hulle is bloot onwillig of onmagtig om die instroming — wat inderdaad ‘n oorstroming geword het — hok te slaan, maar ander moedig die instroming van swartes en Moslems selfs aktief aan omdat hulle dit sien as ‘n bron van goedkoop arbeid om die rykes nog ryker te maak. Die prominente Britse skrywer en joernalis, Douglas Murray wys in sy boek, The Strange Death of Europe daarop dat die dood van Europa ‘n bewuste keuse van Europeërs is. Miskien is dit meer korrek om te sê dat dit die keuse van die Europese heersersklas is. Maar hulle begin stadigaan die prys vir hulle onbesonnenheid betaal.
As die Europese regerende elite dan willoos, hulpeloos en gelate toekyk hoe hulle beskawing letterlik besig is om te verdwyn, is dit egter nie so gesteld met die algemene bevolking nie. In talle Europese lande is daar ‘n onmiskenbare reaksie onderweg van bevolkings wat behoudend en nasionalisties is, asook keelvol vir wat besig is om met hulle te gebeur. In Frankryk, byvoorbeeld is die Rassemblement National van Marine Le Pen reeds die grootste enkele party. In die pas afgelope verkiesings in Spanje het die regsgesinde VOX-party se steun vermeerder van 24 setels in die parlement tot 52 setels. Daar is ook sterk en groeiende nasionalistiese partye in Skotland, Oostenryk, Italië, Pole,en Hongarye en hulle steun neem by die dag toe. Die Brexitbeweging kan op sy afkophoendermanier ook beskou word as ‘n nasionalisiese reaksie. Die regerende elite lê natuurlik allerlei struikelblokke op die weg van behoudendes om op demokratiese wyse vordering te maak. In die jongste algemene verkiesing in Frankryk het die party van Marine Le Pen 23% van die totale stemme gekry, maar slegs 8 van die 577 lede van Nasionale Vergadering is afkomstig uit haar party, oftewel ietsie meer as 1%. Demokraties!
Die sogenaamde ” mandaat ” wat die verkose leiers van die bevolking ontvang, is bloot ‘n mandaat in naam. In werklikheid regeer die Europese politici met ‘n mandaat van die groot finansiële instellings, onder meer die banke. Die wette waarvolgens Europeërs leef, word deur die Europese parlement gemaak of goedgekeur en die Europese Parlement en Kommissie word totaal deur die geldmagte voorgeskryf. (Sien in hierdie verband ook my rubriek oor die seekatvampier van 27 Julie 2016). Hierdie werklikhede is stadigaan besig om deur te dring tot die bewussyn van die algemene Europese bevolkings.
Dit skyn dus asof Europa begin ontwikkel in die rigting van ‘n gesplete samelewing met aan die een kant mense wat nog waarde heg aan die nasiestaat, Europese tradisies en kultuur en aan die ander kant die globaliste wat aan Europese tradisies geen erg het nie, met hulle gevolg van bruikbare idiote in die media en elders agterna.
Daar is Europese denkers en skrywers wat selfs begin dink in die rigting van “paralelle instellings” en ” paralelle geografiese gebiede “, ‘n aanduiding van hoe ver die verrotting reeds gevorder het. Lappies aarde op ‘n vasteland met ‘n beskawingsgeskiedenis van duisende jare ? Lyk alteveel na apartheid in die hart van Europa. Net in hierdie geval sou dit eerder blankestans wees as bantoestans. Die enigste aanduiding van paralellisme vir die oomblik is egter nie dié van beleërde Europeërs nie, maar van juis van die nuwe derdewêreldse intrekkers. Groot gedeeltes van veral stadsgebiede in Engeland en Frankryk en ander Europese lande is reeds vir die polisie, ambulansdienste, posdienste en ander staatsinstansies onbegaanbaar en word letterlik deur vreemdelinge, insluitend dwelmhandelaars en soortgelyke kriminele elemente, regeer.
Die oomblik waarop ‘n vloed gekeer moet word, is wanneer die eerste krakie in die damwal verskyn. As die wal eers gebreek het, is dit te laat. Ons Nederlandse vriende sal begrip hê vir hierdie analogie “Parallelle oplossings” kan miskien in Suid-Afrika ‘n goeie idee wees, maar in Europa? Is die “parallelle oplossings” nie maar net ‘n poging om nuwe dammetjies te bou nie wat op hulle beurt ook gaan breek, soos ons in die Wes-Kaap reeds ondervind het: eers kom die goedkoop arbeid, dan die vrouens en ooms en tantes en nefies en niggies en die swerms kleintjies en siedaar! ons is kop onder water. Ons het dit alles reeds beleef : oorwig van getalle, stemreg, mag, oorheersing en verval. Suid-Afrika bly maar eenmaal ‘n patroon van wat wêreldwyd gebeur.
Nuwe dammetjies is net nie die antwoord nie. Die enigste antwoord is ‘n reusagtige poging om die damwal te herstel en die vloed om te keer. Maar eers moet die Europeërs die skade van die dekade lange breinspoeling herstel voordat hulle hierdie stroom gaan keer. So’n proses neem egter tyd en tyd is juis dít wat kortkom.
Die oorweldigende getuienis van samespanning tussen die media, die universiteite en ‘n klein groepie ekstreemlinkse Afrikaners waar dit Afrikaanse kwessies raak, kan ‘n mens laat glo dat ons hele kultuur tans vanuit ‘n korrupte kantoortjie van die nasionale intelligensiediens bestuur word. Op hierdie Sondag 6 Oktober is daar weer ‘n stortvloed propaganda in Media24 waarin die kwessie van homoseksuele regte in die NG Kerk opnuut aan die groot klok gehang word. Vanaf die Rapport-preekstoel word ons dan met vuur en swael gemaan, nogal onder die ironiese titel, “Om jou naaste lief te hê”. En natuurlik word “apartheid”, die vernaamste begrip in die triomfantelike linkse gesangeboek, by die hare bygesleep:
“Die NG Kerk het 30 jaar gelede die moed gehad om van sy ondersteuning van ‘n diskriminerende stelsel met die naam apartheid af te sien. Dieselfde moed en profetiese getuienis word nou weer van die NG Kerk gevra – dié keer oor die ‘gay-kwessie’.”
Die skrywers van dié artikel, Chris Jones en Laurie Gaum, klap hiermee hul vingers. Die Afrikaner en Afrikanerlidmate van die NG Kerk word al dekades lank oor die kop gemoker met felle propaganda, onder meer dat ons miljoene swartes in ‘n “misdaad teen die mensdom” sou uitgemoor het — iets wat ‘n infame leuen is — en nou is dit weer tyd vir elke NG-lidmaat om die knie voor die politiek korrekte politburo te buig.
Waarom het daar ooit ‘n “gay-kwessie” in die NG Kerk ontstaan? Jare gelede toe ek nog op skool was, kan ek onthou dat bepaalde homoseksuele wel eredienste bygewoon en selfs as diakens en ouderlinge in die kerk diens gedoen het. Dit is net nooit aan die groot klok gehang nie. Dit was die tydvak van Afrikanerverdraagsaamheid, van “leef en laat leef”.
Tans verkeer ons egter midde-in die Rooi Revolusie wat niks ontsien nie. Weliswaar het die ANC-SAKP geen marxisme-leninisme in 1994 ingestel nie, al wou hulle hoe graag, maar die meer omvattende kultuurmarxisme het die heersende ideologie in ons land geword. Elkeen sal die revolusionêre evangelie aanneem, anders sal jy vervolg word, of ten minste jou werk verloor of in die openbaar gehoon word.
So pas het die beroemde Franse skrywer en denker, Éric Zemmour, ‘n toespraak in Frankryk gelewer waarin hy die hele “progressiewe projek” wat al sedert die dae van die Franse revolusie duur haarfyn ontleed het. In die Westerse wêreld fokus die linkses en progressiewes op etniese en seksuele minderhede ten einde die heersende orde omver te werp. Daarom, stel hy dit onomwonde: “Die heteroseksuele blanke Katolieke man was die enigste vyand wat vernietig moes word.” Binne die Franse konteks het hy gepraat van die “blanke Katolieke man”, maar hier by ons kan ons dit met die “blanke Protestantse man” vervang.
Die NG Kerk is een van die laaste oorblywende instellings wat nie aktief teen blanke mans diskrimineer nie. Juis daarom moet dit vernietig word. In dié opsig is die “gay-kwessie” slegs die Trojaanse perd wat agter die Kerkmuur ingesmokkel moet word, van waar die hele vesting dan ingepalm en geplunder sal word. (Kyk maar na Eskom of die SAUK as finansiële voorbeelde van wat met die “getransformeerde” NGK gaan gebeur.) Binne die Trojaanse perd is daar 12 soldate, ‘n dosyn fanatiese “gay”-dwepers wat reeds die NGK hof toe gesleep het en gesorg het dat die sekulêre hof met sy regters wat deur Zuma of Ramaphosa aangestel word, die uitspraak lewer dat waar geloof en die grondwet bots, die grondwet sal geld. Daardie grondwet waaraan u en ek geen aandeel gehad het nie; dis bloot deur Roelf Meyer en Cyril Ramaphosa aan ons opgedis as ‘n fait accompli, waaronder die hele stuk diskriminasie teen Afrikaans en die Afrikaner wat onherroepelik daarin vervat is.
As wapen in die hierdie stryd teen die blanke Afrikaanse man, geld die groot progressiewe slagspreuk: “Julle sluit uit!” Die feit dat die NG Kerk nie — soos in soveel ander kulturele instellings reeds gebeur — by voorkeur gays en feministe as predikante aanstel nie, gee aanstoot aan die progressiewes, die Progs om hulle maar so te noem.
Ek sien die laaste oorblywende Prog, Helen Zille, het ook haar naam gevoeg by ‘n lys van “openbare persoonlikhede” wat insgeslyks die NG Kerk maan om finaal die progressiewe ideologie te omhels- en daarmee tesaam huwelike tussen gays, die doop van kinders wat kunsmatig verwek is en deur gays grootgemaak word, asook “transgeslag” mense en alles wat daarmee saamhang. In hul geskriffie in Rapport verwys Jones en Gaum na “gay lidmate (of meer korrek: LGBTQIA+-lidmate)”, dus gaan dit om die hele swetterjoel “geslagte” en Frankensteinagtige praktyke wat die progressiewe ideologie en die moderne tegnologie aan ons kan opdis.
Terloops doen ‘n kort video vandeesweek die rondte van sosiale media vanuit Frankryk, waar ‘n ewe verligte Franse vroueparlementslid verduidelik dat die nuwe wetsontwerp rondom mediese bevrugting en alles wat daarmee saamhang “geen beletsel plaas op heteroseksuele paartjies wat kinders vleeslik sou wou verwek nie”.
“Geen beletsel nie.” Met ander woorde, die vereniging van man en vrou in die huwelik, wat sekerlik ‘n hoeksteen van die Kerk is, anders waarom sou almal nie maar in die landdroskantoor trou nie? word nou toenemend gesien as iets “wat toegelaat word”, maar nie noodwendig binne die progressiewe ideologie (en teologie!) as wenslik geag word word nie.
Feministe (en elke vroulike universiteitsteoloog is seker vandag ‘n feminis en interpreteer die Bybel vanuit haar anti-man- en veral anti-blankeman-perspektief) praat van “heteronormatiwiteit”. Hiermee word die gedagte uitgedruk dat die tyd van die heteroseksuele mens gekom en gegaan het en ons dus reeds in ‘n soort postmenslike, alfabetgeslagtelike toestand verkeer. Hoe lank alvorens die huwelik tussen hetereksuele man en vrou, wat reeds deur progressiewes as “ongewens” gesien word, inderdaad belet of verbied word? Immers gaan ons Aldous Huxley se “dapper nuwe wêreld” tegemoet waarin die totalitêre staat hom met ons intiemste handelinge en identiteite bemoei, gestu deur die histeriese “Rooiwagte” van die geslagsrevolusie.
Daar is dus baie meer op die spel as bloot of ‘n homoseksueel in die kerk mag trou, of in die amp bevestig mag word, aldan nie. Hierdie stap deur die progressiewes om die NG Kerk met hul blikoopmaker oop te sny, is bloot die eerste van vele daaropvolgende stappe. As heteroseksualiteit “uitsluit”, weet ons mos danksy die Idi Amin-agtige Panyaza Lesufi van die Gautengse onderwysdepartement dat Afrikaans dit ook doen. Dus sal die taal insgelyks moet waai.
Indien enigiemand dink dat ek nou te ver gaan, hoef hy of sy maar net te let op die onheilspellende ondertone van die Trojaanse perd-insittendes, of NG-belhamels, soos André Bartlett byvoorbeeld, wat elders op Netwerk24 sê:
“Die NG Kerk sal nog baie meer as tans homself as deel van die groter kerklike beweging moet sien en baie meer ekumenies moet saamwerk. Nie net op die vlak van kerklike verband nie, maar ook op plaaslike vlak sal gemeentes hande moet vat met ander Christelike gemeenskappe.”
En van daar af is dit maar ‘n kortpad daarna om jou plaaslike Nigeriese pastoor penningmeester van jou gemeente te maak en die wagwoord vir die bankrekening aan hom toe te vertrou. Ons leef mos in ‘n uiters eerlike en wetsgehoorsame land wat deur die progressiewes met hul marxistiese gelykheidsideologie vir ons geskep is.
Reeds tweehonderd jaar lank word Afrikaners aktief vervolg en selfs geterroriseer deur sekere Engelstalige kerke in dié land. Gaan lees maar die ou en meer onlangse geskiedenis. Die Soweto-onluste is ten minste gedeeltelik deur die Anglikaanse priesters opgestook — uit haat vir Afrikaans. Moet ons nou met diegene “hande vat” sodat ons ondergang soveel sneller kan geskied?
Maar waarom ophou as dit by “ander Christelike gemeenskappe” kom? Radio Sonder Mense alias RSG saai reeds getrou soggens Moslempreke uit, hoewel die gebruik van Afrikaans by Kaapse Moslems blykbaar tot op nul gedaal het, ten minste sover dit hul universele, internasionalistiese godsdiensbeoefening betref. Eerder as wat daardie uitsendings op Afrikaanse Moslems gemik is, wat in die praktyk nie bestaan nie, vermoed ek dit gaan juis daaroor om Afrikaners sag te maak vir verdere “ekumeniese samewerking”, nie net oor taalgrense nie, maar ook oor geloofsgrense heen.
Die godsdiensvryheid waarvoor ons voorouers gestry, gely en dikwels gesterf het, loop gevaar om in die sand te loop. Aanstons gaan ‘n klein bende “ekumeniese teoloë” bepaal wat ons mag glo, wie ons mag aanbid, in watter taal, en met wie ons mag trou.
Al weet ons nog nie presies hoe hulle “dapper nuwe wêreld” gaan lyk nie, weet ons reeds hoe die geteikende mens of “identiteit” daar uitsien: die blanke, heteroseksuele man.
Het dit nie dalk tyd geword dat ons almal rondom die ware slagoffer groepeer, hy wat reeds in plaasmoorde en huisaanvalle sneuwel en teen wie daar in die werkplek, op universiteit en binnekort selfs in die Kerk gediskrimineer word nie?
‘n NG-predikant van die Groote Kerk in Kaapstad, ds. Riaan de Villiers, het ‘n herrie ontketen omdat hy na afloop van ‘n kerswaak vir die vermoorde Moslems van Christchurch gesê het dat die Calvinistiese uitverkiesingsleer verwerp moet word. Alle gelowe moet omhels word en dit sou selfs “rassisties” wees om te glo dat alleenlik Protestantse Christene gered word.
Hy het ook gesê dat “Jesus oor Moslems treur”. Gewoonlik word Christene deur Moslems as “ongelowiges” beskou, met verskeie verse in die Koran wat Moslems oproep tot djihad of “heilige oorlog” teen die ongelowiges.
Lede van De Villiers se gemeente is aangemoedig om verlede Sondag die kersweek in die Anglikaanse St. Georg-katedraal in Kaapstad by te woon.
Volgens ds. Riaan de Villiers is die aanval deur Brendon Tarrant in Christchurch op ‘n moskee die “produk van ’n giftige vermenging van denkwyses soos onder andere nasionalisme, rassisme, vreemdelingehaat en misplaaste geloofsoortuigings van uitverkorenheid.”
By implikasie het De Villiers Protestantse Calviniste wat wel aan die uitverkiesingsleer glo as “medepligtig” aan Brenton Tarrant se terreurdaad beskou kan word.
“As die kerk dié sienings in hulle midde akkommodeer of toelaat, is hulle medepligtig,” het De Villiers gesê.
Daar is ook gepraat van “Moslembroers en -susters”, waaroor De Villiers sedertdien gekritiseer is.
Ds. Riaan de Villiers het aan Die Kerkbode verklaar: “In Christchurch is kinders van God met onbeskryflike geweld om die lewe gebring terwyl hulle besig was om te bid. Jesus treur hieroor en sy kerk behoort hierdie mense te omarm en saam te treur.”
Die Kerkbode berig verder dat Jacques Strydom, ’n lidmaat van die Groote Kerk, sê hy het eers die waarde van die kerswaak besef toe hy sien hoe “divers” die bymekaarkoms is. “Dit maak my opgewonde dat kerke nie net oop kan wees vir verskillende mense nie, maar selfs ook vir ander gelowe,” sê hy.
Intussen woed ‘n polemiek rondom De Villiers se uitsprake op die Facebook-blad van Die Kerkbode.
In sy reaksie het ds. Schalk Strauss van die APK gesê: “Ek glo nie wat ek lees nie! Niemand keur die sinnelose geweld goed nie, maar om te beweer: ‘In Christchurch is kinders van God met onbeskryflike geweld om die lewe gebring terwyl hulle besig was om te bid. Jesus treur hieroor en sy kerk behoort hierdie mense te omarm en saam te treur’, is verregaande! Jesus Christus treur eerder oor valse uitsprake soos hierdie!”
In nog ‘n plasing op Facebook, sê Hans Steyn: “Die dominee moet van sy amp ontneem word en geskors word vir die skokkende uitlating — Moslems is mense en verdien simpatie maar hulle bly heidene.”
Sowel die Anglikaanse Kerk van Suid-Afrika as die Joodse Raad van Afgevaardigdes het vóór 1994 terreuraanvalle op onskuldige burgerlikes in Suid-Afrika ondersteun of goedgepraat. ‘n Moslem, Aboobaker Ismail, het ‘n sleutelrol gespeel om die Kerkstraatbom van 20 Mei 1983 te laat ontplof.
By ‘n vorige geleentheid het ek oor Julian Langness se boek, Fistfights with Muslims in Europe: One man’s journey through modernity (2016) geskryf (Praag 17.04.2016). Dieselfde rubriek handel ook oor ‘n boek van Bruce Bawer. Wat hierdie twee outeurs, afgesien van Amerikaanse burgerskap, gemeen het, is ‘n verwantskap met Noorweë. Langness het Noorse voorouers terwyl Bawer in Noorweë woon. Maar ‘n ander ooreenkoms is hier van belang: Albei het boeke gepubliseer oor die kulturele aftakeling wat veral Moslem immigrante in Europa veroorsaak.
Volgens Langness stel die Moslem-immigrante hulle religie bo alles. Hulle beoog die Islamisering van Europa, dus “to restore the caliphate” (Kindle 491). Histories is dit gedoen deur “to either kill or convert” nie-Moslems (491). Langness verwys na “large populations of immigrants displaying a combination of very high birthrates and very low labor participation rates” (528). Volgens hulle moet van “white supremacists” ontslae geraak word (2343). In laaste instansie is die doel “the abolition of whiteness” (2334). In Moslem-lande het nie-Moslems tweedeklas-burgerskap, Dhimmitude genoem, wat herinner aan die tweedeklas-burgerskap wat blankes in die nuwe Suid-Afrika het. In ons geval is die diskriminasie nie op religie gebaseer nie, maar op ras, wat dit ‘n erger vergryp behoort te maak. “Newspapers ‘were expressly forbidden to mention a person’s ethnic or immigrant background in reports on criminal cases lest a bad image be projected’ … If Norwegians were given the facts, it ‘might trigger racist responses’” (861). In Suid-Afrika is dit sedert 1994 algemene praktyk dat die ras/kleur/vreemde nasionaliteit van misdadigers nie genoem word nie.* Langness skryf tereg “The longing for tribe and heritage is one of the most innate drives that we as humans possess” (73). Ten spyte van giftige propaganda moet blankes hulle selfrespek behou (765). Sy pessimistiese gevolgtrekking oor Europa is: “A culture that is unwilling to fight for its survival does not deserve to survive” (1346). Dit kan ook op Afrikanerkultuur van toepassing wees. [* In die Weste is linkse elemente ferm in beheer van “the academy, the entertainment industry and the press” (Boek in volgende paragraaf, Kindle 2069) – ook in Suid-Afrika.]
Identity rising
Die voorafgaande paragraaf is op my genoemde vorige rubriek gebaseer omdat Langness in sy twee latere boeke, wat ek hier onder bespreek, hierdie standpunte herhaal. In Identity rising: How Nationalist Millennials will re-take Europe, save America, and become the new ‘Greatest Generation’ (St Paul: ES Linden, 2017, 337p; Amazon Kindle $1,14) is Langness skynbaar optimisties. Namate die getal en persentasie van Europa se nie-blanke bevolking toeneem, kom die syns insiens onvermydelike burgeroorlog nader, wat volgens hom deur die tradisionele Europeërs gewen kan/gaan word. Hy veronderstel die tradisionele Europeërs beskou hulleself “as a distinct singular group – an ‘us’ – worthy of fighting and dying for” (Kindle 808). Met die oog hierop bepleit hy ‘n terugkeer na manlikheid. Soos Friedrich Nietzche (1844-1900) het hy dit teen “men without chests” (971), oftewel mans sonder die spreekwoordelike knaters. Die kulturele marxiste, daarenteen, “declared masculinity ‘toxic’, and claims that gender differentiation should be abolished” (2352).
Francis Fukuyama het in sy boek, The end of history and the last man (1992), geskryf oor “the end point of mankind’s ideological evolution and the universalization of Western liberal democracy as the final form of human government” (962). Na die Moslem-geïnspireerde 9/11-aanvalle het George Will opgemerk, “history had returned from vacation” en Fareed Zakaria het dit beskryf as “the end of the end of history” (979). Die “law of the jungle” het met die 9/11-gebeure in Amerika, die voorste Westerse land, toegeslaan (989, 1007). Daar het hierna klaarblyklik heelwat werk voorgelê om die fondamente van Westerse beskawing te verstewig. “‘Cultural-nationalism’ … opposes the third-worldization of the West and the purposeful destruction of Western culture” (2326).
Die stryd teen Kritiese Teorie, oftewel kulturele marxisme (bv in die gedaante van politieke korrektheid en regstellende aksie), is sedert 9/11 (2001) met hernude ywer hervat. “In this system of belief, blacks must take black power and wield it over whites, women must do the same over men, gays over straights, and so on. Obviously such examples point to the depths of insanity that modern progressivism has reached” (1025). “Progressivism at its core is nothing more than a nihilistic form of cultural suicide” (1034). “Indeed many have called progressivism nothing more than a new and perverted form of turn-the-other-cheek Christianity, where white racism has replaced original sin, and the suicide of the West as atonement for that original sin has replaced the rapture and ascendance to heaven” (1043). Kulturele marxiste noem “disloyalty toward family … faith … race … [and] nation” (1043) as voorbeelde van “open mindedness” (1052).
Langness se “obsession with Europe” (27) lei hom tot die gevolgtrekking dat dit die moeite werd is om vir die oorlewing van Europese kultuur te veg. Wat hy voorsien, is dus anders as wat plaaslik op so ‘n skandalige wyse plaasgevind het, naamlik dat FW de Klerk weens die wanhantering van die onderhandelinge sonder slag of stoot oorgegee het. Selfs die veel geprese Grondwet laat blykbaar die owerheidsdiefstal van blankes se eiendom toe. Wat my in ‘n sin met droefheid vervul, is dat die multikulturalisme in Europa te laat gekom het. Europese lande het deur die bank apartheid verdoem omdat daar in daardie destydse grootliks monokulturele samelewings geen begrip was vir die diepgaande kulturele verskille tussen Europeërs en nie-Europeërs nie.
Die huidige situasie in Europa toon ook dat die assimilasie en rasse-integrasie van nie-blankes in blanke samelewings in groot mate nie plaasvind nie; dat die dogma van rasse-integrasie as iets natuurliks ‘n mite van die kulturele marxiste is. “This was especially apparent to anyone who actually spent time in majority non-white areas, where blacks, Hispanics, and Muslims (especially in Europe) almost universally self-selected into homogenous communities, and treated passersby of other races with suspicion and often aggression” (1744). In Suid-Afrika maak die ANC en sy kornuite, soos Jonathan Jansen, hulle egter skuldig aan militante gedwonge rasse-integrasie. Greg Johnson stel die teenoorgestelde standpunt, ook namens Afrikaners, pragtig: “It [is] natural, normal, and right for us to love our own and to be concerned with the future of our people” (2435). Tussen die Weste (bv Amerika en Europa) en Suid-Afrika is die groot verskil dat die blankes daar nog in die meerderheid en polities in beheer is terwyl die demografiese winter (2714) reeds lank sy verbete greep op Suid-Afrika het.
Blank Europa se jong en middeljarige mense raak al hoe meer gatvol vir die situasie waarin hulle hulle bevind. “Being born in the 1980’s and early 90’s, they were the first generation that had known what was popularly called ‘multiculturalism’ since birth. While celebrated across the West as the ultimate fulfillment of liberal-democracy, this ‘diversity’ had been anything but rosy for them … they were … taught that they were ‘privileged’ as white Europeans, and that they had been born into a history of racism and oppression, and countries still steeped in each, which it was their duty to make up for” (86). Al hoe meer Europese blankes beskou hulleself as lede van “Generation Identitaire” “staging provocative public protests against what they viewed as the evils being perpetrated upon Europe” (95). In die hoofstroom-inligtingsmedia word hulle gedemoniseer as “Neo-Nazi’s” en veral in Duitsland is daar drakoniese wette teen “haatspraak” om sulke bedrywighede aan bande te lê (103). Dít is die lot van mense wat hulle vir vanselfsprekendhede soos “secure borders, secure future” beywer (111).
Soos ander behoudende skrywers noem Langness veral Wes-Europa “Middle-Earth” (270). Dit verwys na JRR Tolkien (1892-1973) se benaming vir die fiktiewe sentrale kontinent in die noorde in sy boeke The Hobbitt (1937) en The Lord of the Rings (1954/5). In die suide is “Dark Land.” Tolkien is in Bloemfontein gebore, gevolglik het hy seker geweet waarvan hy praat. Dit is die voortbestaan van die tradisionele inwoners van hierdie kernkontinent, Europa (en Wes-Europa in veel groter mate as Oos-Europa), wat tans deur massa-immigrasie bedreig word. Ek moet byvoeg dat Langness na my mening te veel verskillende soorte generasies probeer onderskei en beskryf en dat hy, ook deur te veel herhaling, neig om ‘n oorpropagandistiese indruk te wek.
Daar is frases wat treffend is en ‘n mens bybly, bv “Homosexuality was not just tolerated but sentimentalized and celebrated” (414) en Harold Rosenberg se “herd of the independent minds” (356). Die pro-massa-immigrasie dwase “saw – or wished to see – their own generosity and ‘humanitarianism’ reflected back at them” (448). “They blamed the immigrant violence [including terrorism – 602] on ‘European racism’” (555) en is vervul met self-haat (565). Guillaume Faye noem hierdie verskynsel “ethno-masochism” (565) – masochisme is die “abnormale geestesgesteldheid waarby liggamlike mishandeling of vernedering van die self ‘n noodsaaklike middel vir … bevrediging en geluk … is” (HAT). Die Arabiese woord “asabiya” word gebruik vir “the concept of collective solidarity … the ability of its [a group’s] members to stick together, to cooperate; it allows a group to protect itself against the enemies, and to impose its will on others … aggressive and defensive strength is obtained only through … the mutual affection and willingness to fight and die for each other” (808).
Oor saamstaan/solidariteit is daar by Afrikaners groot ruimte vir verbetering. Enoch Powell het reeds in 1968 in Brittanje teen massa-immigrasie gewaarsku en met verwysing na die Britse kiesers genoem:”They were never consulted, they found themselves made strangers in their own country” (491). “They were now the unwanted. They now learn that a one-way privilege is to be established by an act of parliament” (499), soortgelyk aan die benadeling van blankes en die eensydige bevoordeling van swartes sedert 1994 in Suid-Afrika. In Brittanje en Wes-Europa is daar volgens Langness “the spectacle of mass-immigration … carried out against the wishes and best interests of the native citizenry” (519).
Volgens Langness is kulturele rehabilitasie in sommige Wes-Europese lande nie meer moontlik nie. “Germany, Sweden, the Netherlands, Belgium, France, and the UK are too far gone” (3003). Daarmee erken Langness eintlik dat die Westerse hart uit Wes-Europa geruk is; dat Westerse kultuur eerder, of langer, in Oos-Europa sal oorleef. Hy probeer egter moedig om optimisties te wees, mits ‘n ommekeer spoedig kom. “The transformation of society can begin with a small dedicated minority” (3164) – ‘n gideonsbende; ook in die geval van die Afrikanerdom? Dit kan/moet “metapolitical ‘meme warfare’ insluit (3184); iets waarmee Praag reeds sedert 2000 besig is. “Without such a turnaround it will be too late, and by the time my 5 year old son is my age, hugh swaths of the West will have been destroyed, or at least changed into something that can no longer be called the same” (3044).
Langness voorsien dat Amerika in nasiestate/tuislande kan opbreek. “There might be a Hispanic nation in the southwest, a nation purely for African-Americans somewhere in the south, a European-American nation somewhere else, and multiple other small states, which could choose the direction they best saw fit” (3318). “I would view such a future breakup positively, specially if it prevented worse outcomes” (3335), soos nie-blanke oorheersing. “The worst-case scenario for America is that progressivism is triumphant … America would likely devolve into an even more pronounced high-crime, low-trust society. Mass-immigration would continue, eroding the asabiya of the nation until nothing is left. Everyday life would likely be like Brazil or South Africa … there would be massive crime, massive suffering, and little-to-no way to turn things around” (3335).
Daar het ons dit: Suid-Afrika as die slegste moontlike scenario vir Amerika, “soulless darkness” (3590), en dit is geskryf voor die aankondiging van die beoogde owerheidsdiefstal van blankes se eiendom. Wat ek moeilik vind om te verstaan, is dat daar volwasse blankes met (‘n mate van) skynbare verstand is wat op die ANC se beoogde onteiening sonder vergoeding reageer deur te sê hulle moet eers oor die besonderhede ingelig word voordat hulle weet wat om daarvan te dink; maw hulle is nie op beginsel teen misdaad, by name diefstal, gekant nie. Ander sê Cyril Ramaphosa se aankondiging moet deeglik gelees word. Dan blyk dit glo dat die gevolge nie so erg gaan wees nie.
Die fatale fout wat gemaak word, is dat veronderstel word dat die ANC ‘n betroubare entiteit is, dat wat die ANC sê en wat hy doen identies is. Die ANC het bv gesê hy sou geweldpleging tydens die 1990/94-onderhandelinge opskort, maar het sy geweldpleging onverminderd voortgesit. Die ANC is ‘n hoogs immorele instansie wat homself loof as hoogs moreel maar hom in werklikheid opportunisties as nie-onderhewig aan Westerse waardes soos integriteit ag en met niks vertrou behoort te word nie; veral nie met die belange van blankes nie. Die amptelike loslating in die Suid-Afrikaanse samelewing van die beginsel van die “regmatige” toe-eiening van iets in ruil vir niks gaan die land (verder) vernietig.
The coming war in Europe
‘n Bundel met 18 van Langness se opstelle is gepubliseer en is gratis beskikbaar: The coming war in Europe: Essays on Europe’s coming destabilization and internal confrontation with Islam (St Paul: ES Linden, 2017, 153p; Amazon Kindle $0). Sy hooftema is weer massa-immigrasie. Sommige van sy statistiek en stellings mag oordrewe voorkom, maar hulle toon ‘n neiging wat voltrek word, al sou dit dalk langer duur as wat hy voorspel. Langness noem dat 30% van die Sweedse bevolking van nie-Sweedse oorsprong is (68) en dat die meeste tradisionele Swede 60+ jaar oud is, terwyl die nie-Swede meesal jonk is (75). “The Swedes will become a minority in their own country within 2041” (97). “In Sweden, ‘politically correct’ is an obsession worthy of demonic possession” (527).
“German 20-35 year-old’s will be a minority in that country by, at the latest, 2020” (113). Anders as in Frankryk, is daar in Brittanje groter verdraagsaamheid oor Moslemdrag: “:The UK police will now [2016] employ Burka-clad female officers in their ranks” (1074). David Cameron, die Britse Konserwatiewe eerste minister (2010-2016), het dit reggekry om die volgende stommiteit kwyt te raak: “It is mainstream Britain which needs to integrate more with the British Asian way of life, not the other way around” (1483). Interessant is die feit dat van Wes-Europese lande verwag word om sogenaamde vlugtelinge as immigrante te aanvaar, terwyl nie ‘n enkele van die Golfstate in die Midde-Ooste dit vir hulle mede-Moslems doen nie (486).
Langness verwys na Guillaume Faye se boek, The colonisation of Europe (2016), bv sy begrip van “ethno-masochism” wat “white self-hatred” beteken en die leerstelling van “miscegenation as Supreme Value” tot gevolg het (197). Die Moslems in Frankryk “are very well aware of the fact that they are conducting an ethnic civil war and that their goal is to aggress against the indigenous peoples” (203). Baie blanke Franse se “limitless self-hatred and ideologically-driven guilt mean that any action by immigrants, no matter how horrible, can be explained by them as being caused by white racism” (203). Die progressiewes redeneer: “Immigrants struggle only because of structural inequality and racism, they commit crimes and become terrorists because they are excluded, once they feel as though they belong they will become fully integrated” (210). Sulke redenasies word geopper ten spyte van die feit dat “terrorism is now a part of life in Europe” (1427).
Faye dink nie enige van die “oplossings” wat vir die massa-immigrasie vraagstuk voorgestel word, sal slaag nie. “They include everything from a continuation of the status quo, to the utopian notion of the successful assimilation, to peacefully co-existing parallel societies within the same nation, to the idea of paying migrants to return home (as Norway has attempted to a small extent)” (223). “Only by inserting an additional variable into it can it [the problem] be solved. To Faye, that variable is civil war” (230), dus die herowering van hulle kontinent deur die Europeërs. Burgeroorlog sal uitbreek “when there was a confluence of three events: (1) when security forces are no longer able to contain Muslim criminality and aggression; (2) when the Muslims become powerful enough that they start demanding and imposing concessions upon society and the goverment; and (3) when the economy begins to fall apart (likely under the weight of mass immigration/multiculturalism)” (256). Langness voeg by: “Surely Faye’s civil war will come at some point no matter what. By the time Muslims make up 80% of the population, can any of us imagine native Europeans living with them free and unmolested?” (282). Die tragedie is dat swart oorheersing in Suid-Afrika [“the state as evil/Goliathesque” – 1408) reeds daardie 80%-merk verbygesteek het. Die plaaslike blankes lewe sekerlik nie “free and unmolested” nie.
Viktor Orban, die eerste minister van Hongarye, het die situasie in Europa raak opgesom: “For us today, what is at stake is Europe, the lifestyle of European citizens, European values, the survival or disappearance of European nations, and more precisely formulated, their transformation beyond recognition. Today, the question is not merely in what kind of a Europe we would like to live, but whether everything we understand as Europe will exist at all” (562).
Samuel Francis het soos volg oor die situasie in Amerika geskryf, wat in verskeie opsigte aan die nuwe Suid-Afrika herinner: “What we have in this country today … is both anarchy (the failure of the state to enforce the laws), and, at the same time, tyranny – the enforcement of laws by the state for oppressive purposes; the criminalization of the law-abiding and innocent through exorbitant taxation, bureaucratic regulation, the invasion of privacy, and the engineering of social institutions, such as the family and local schools; the imposition of thought control through ‘sensitivity training’ and multiculturalist curricula, ‘hate crime’ laws, gun-control laws that punish or disarm otherwise law-abiding citizens but have no impact on violent criminals who get guns illegally, and a vast labyrinth of other measures. In a word, anarcho-tyranny” (843). Langness meen omstandighede in Europa is soortgelyk aan dié in Amerika en die aanwesigheid van “no-go zones”, waarin die owerheid, bv die polisie, dit nie kan waag nie, “is a sign of a failed state” (915).
Mathieu von Rohr kom met ‘n interessant Twitter-aanhaling vorendag: “I’m tired of living in interesting times” (613). Daar word verwys na “the White Preservation movement” (1360) en ek het voorheen gewag gemaak van die wenslikheid, eintlik noodsaaklikheid, van die herwaardering van blankes, bv hulle oor die algemeen voortreflike moraliteit en hulle ongeëwenaarde prestasies in onder meer Afrika.
Wat Afrikaners vorentoe meer as ooit nodig het, is sisu. “Sisu is a Finnish word that cannot be translated metaphrastically into the English language, loosely translated to mean stoic determination, grit, bravery, guts, resilience, perseverance and hardiness, expressing the historic self-identified Finnish national character” (2072). Dit is die teenoorgestelde van sommige blankes wat “ethno-suicidalists” is (1565), dus wat met hulle gedrag die ondergang van hulle etniese groep bevorder. Wat ons as blankes moet begeer, is “eucatastrophe” wat die teenoorgestelde van “catastrophe”, soos die nuwe Suid-Afrika, is (2086).
In sy 10de opstel slaan Langness ‘n ietwat ander blaadjie om en skryf hy oor JK Rowling se Harry Potter-boeke.
JK Rowling
J.K. Rowling
JK Rowling (gebore in 1965) is ‘n Britse skryfster wat onder die skuilnaam Robert Galbraith ook misdaadromans skryf. Onder haar eie naam het sy wêreldwye bekendheid met die reeks van sewe Harry Potter-kinderboeke (1997-2007, 4195p) verwerf. Die eerste Potter-boek is deur 12 uitgewers verwerp voordat Bloomsbury ingewillig het om ‘n klein oplaag te druk. Deesdae is Rowling skatryk met reuse, luukse huise in Skotland en Engeland. Die vraag kan gestel word: Waaraan dank die Potter-boeke hulle gewildheid? Die antwoord is: Deels aan politieke byderwetsheid.
Die fantasie-element in die Potter-boeke kan in ‘n mate teruggelei word na die werke van JRR Tolkien. ‘n Deurlopende invloed op Rowling is Jessica (Decca) (1917-1996), die kommunistiese vyfde Mitford-suster, die rooi skaap in die familie. Die ander vyf Mitford-susters (Nancy, Pamela, Diana, Unity en Deborah) het nie kommunistiese neigings gehad nie; in twee gevalle (Diana en Unity) eerder simpatie met fascisme. Oor Rowling se linkse politiek is daar geen twyfel nie. Sy is ‘n ondersteuner van die Britse Arbeidersparty en die Amerikaanse Demokratiese Party. Sy is teen Skotse politieke onafhanklikheid gekant en ook teen Brexit.
Oor die Potter-boeke skryf Langness: “It proved impossible to miss their blatantly purposeful reflection of Progressive SJW-orthodoxy” (1040). SJW: Social Justice Warrior. “It was abundantly clear for all who read the books that JK Rowling wanted them to reflect the ‘progress’ of multicultural Britain that she and her ilk were so proud of, as well as serve as a warning to impressionable yound children of the evils that come from focusing on race/tribe/heritage/culture. In this regard they sought to serve as the perfect artistic metaphor or mascot for late 20th century liberal humanism … in the United Kingdom’s drive to banish all vestiges of racism, traditionalism, fascism, and homogeneity from its society during those years, its government and intelligentsia created horrors far surpassing the fictitious ones that Rowling portrayed in her books” (1052).
“Through their blind and unquestioning devotion to the religion of ‘multiculturalism’ and ‘diversity’, Rowling’s contemporaries in the UK government and media have ushered in a society more frightening than anything she wrote about in her books. This is the horrible and tragic irony of JK Rowling’s great success. Only time will tell if the people of the UK realize what has happened, and reject this real-life dark wizardry. In the world of Harry Potter, it took seven long books for evil to be defeated. Does the UK have that much time?” (1095). Langness het hierdie vraag al in 2016 gestel.
Dit is algemeen bekend dat die Potter-boeke oor bv toordery en heksery handel. Maar Rowling spreek ook haar seën uit oor bv multikulturaliteit, veelrassigheid, rasvermenging, homoseksualiteit, feminisme en internasionalisme. Dit blyk dat sy gekant is teen die uitoefening van gesag, slawerny, ras- en kulturele meerderwaardigheid, rassisme, onderdrukking, ens. Sy het beweer dat sy geen beswaar teen massa-immigrasie het nie; dat Brittanje sy grense moet oopstel en meer immigrante/”vlugtelinge” moet inneem. Sy het spesifiek teen Donald Trump se immigrasiebeleid uitgevaar. In 2017 is Rowling deur skeptici uitgedaag om van hierdie inkommers in haar ruim wonings te huisves. Daar is glo 18 ekstra kamers in haar huis in Londen beskikbaar en baie ruimte vir die oprigting van skuilings vir vlugtelinge op haar landgoed. ‘n Versoekskrif met meer as 50 000 handtekeninge is opgestel. Daar word steeds op Rowling se instemmende antwoord gewag. Sy predik oorverligte idees maar is nie bereid om op te offer en self ‘n voorbeeld te stel nie. Dit is ander mense wat die “vlugtelinge” moet koester.
Die probleem waarmee ons sit, is al oor en oor ontleed. Wat is die oplossing? “Wat is julle plan?” het die Nederlanders, Vlaminge en Duitsers vir my onlangs in Europa gevra. Daar is mos die grappie van ‘n Boer maak ‘n plan, ‘n Indiër hét ‘n plan en ‘n swarte stéél een. Dis op ‘n keer deur ‘n swartman aan my vertel, en hy het meer kleurryke taal gebruik, dus waag ek dit om so iets hier te herhaal.
Vele mense het al dié plan genoem: Skep ‘n Afrikaanse groeipunt aan die kus. Ek noem dit hier ‘n groeipunt, want ek dink dis een van die swakplekke van Orania — by al die empatie en bewondering wat ek vir dié Noord-Kaapse dorpie koester — dat dit van die begin af as ‘n grootse politieke oplossing vir die Afrikaner aangebied is: ‘n volkstaat, ‘n nuwe Jerusalem. Dis ‘n bietjie soos om die kar voor die perde te span. Alvorens jy ‘n nuwe republiek kan uitroep, moet jy oor genoeg grondgebied, ‘n bevolking en ‘n ekonomie beskik. Jy moet die plek beset.
Vandaar dus my idee van ‘n “groeipunt”. Nie dat die politieke sy daarvan te diep weggesteek hoef te word nie, maar dit moet in die eerste plaas ‘n praktiese, ekonomiese oplossing bied wat ons in staat sal stel om te ontsnap uit die antiblanke rassisme, geweld en korrupsie van die Nuwe Suid-Afrika.
Terloops, die politiek in Suid-Afrika en in die wêreld beweeg nou blitssnel; verby is die jare van wag dat iets moet gebeur! Tien dae gelede was ek nog in Europa en daar is mense begeesterd besig om te debatteer, te organiseer en weerstand te bied teen die verswelging van hul kontinent deur mense uit Afrika en die Midde-Ooste, spesifiek natuurlik Moslems.
Ek het dit al voorheen gesê en herhaal dit hier: Ons probleem en die Europeërs s’n is presies dieselfde, en die meeste mense begin dit ook so insien: ons kwyn demografies, terwyl die vyand se getalle konstant vermeerder. Ons is oud en dekadent, teenoor hulle wat jonk en fanaties is.
Aan die ander kant het Europeërs nie verniet oor die afgelope 500 jaar die wêreld verower nie… Ons kán as ons wil! Afrikaners is vandag in Suid-Afrika teenwoordig omdat ‘n klein landjie soos Nederland met ‘n grondgebied so groot soos die Krugerwildtuin in die sewentiende eeu besluit het om die oseane op hul seilskepies aan te durf. Jan van Riebeeck het ‘n halfwegstasie aan die Kaap gevestig, daarom is ons hier. Net gister het ek die kopstuk van my Facebook en Twitter verander na bogaande, ‘n tyd toe die Kaap nog spreekwoordelik Hollands was.
Waar? is natuurlik die groot vraag. Eintlik is daar net twee keuses: die Suid-Kaap of die Weskus. En op ‘n manier is die keuse reeds gemaak, want meer mense het al Suid-Kaap toe getrek as Weskus toe. Die Suid-Kaap beskik ook oor ‘n bestaande hawe: Mosselbaai. Goed, goed, daar is insgelyks Saldanha van waar ystererts uitgevoer word, maar blykbaar woon daar nie eens 4 000 blankes in dié hawedorp nie.
Wat ek aangaande die Suid-Kaap interessant vind, is dat daar reeds ‘n natuurlike migrasie van Afrikaners daarheen plaasvind. Baie welaf Afrikaners in Gauteng besit ook reeds vakansiehuise daar; dis reeds ‘n goeie begin.
Terwyl ek in Amsterdam intense politieke gesprekke gevoer het, tot laat in die nag, het ek skielik die woord “Mosselbaai” genoem. Onmiddellik is daar na selfone gegryp om dit op te kyk en, ja, die naam Mosselbaai is in 1601 deur die Nederlandse seevaarder Paulus van Caerden gemunt. Die ander weergawe is dat ‘n ander, beroemde Hollandse seekaptein, Cornelis de Houtman, dit in 1595 benoem het. Dis belangrik, want die kapitaal vir enige groot ontwikkelingsprojek aan die kus sal van Europa en spesifiek van Nederland en Vlaandere af moet kom. Afrikaners is oor die afgelope twintig jaar so verarm en vanuit die ekonomie uitgesluit dat ons kwalik nog oorleef, daarom gaan ons nie die hele projek “uit ons eie sak” kan finansier nie.
Dan is daar nog die euro: Al word daar, veral vanuit regse Europese kringe, smalende kritiek op die euro uitgespreek, hou ek van die geldeenheid. Ons moet dit ook meer en meer begin gebruik. Die rand is op pad om ‘n tweede Zimdollar te word; van hier af aan kan die proses eintlik net versnel. Kom ons hou ons likiede bates in euro, en finansier ons ook in euro teen baie lae rentekoerse… Eintlik is die euro maar ‘n ou Duitse mark en Nederlandse gulde wat as “universele Europese geldeenheid” vermom is. Oor die afgelope twee dekades het dit ook konstant teen die dollar, die pond en die meeste ander geldeenhede versterk, selfs teen die superharde Switserse frank.
Pleks van te emigreer uit Suid-Afrika na Engelse lande soos Nieu-Seeland en Australië toe, moet ons delokaliseer, eenvoudig vanuit die Suid-Afrikaans ekonomie en stelsel uitklim en — soos dit heet — “ons eie ding begin doen”. En daarvoor is die Suid-Kaap myns insiens ‘n baie geskikte gebied.
Toegegee, niemand hou van trek nie en ons het almal wortels op allerlei plekke dwarsoor die hele land. My familie is al geslagte lank in die Tranvaal; ons het so half die geneigdheid om oral waar ons kom perskebome of nartjiebome te wil plant! My moeder is op Swartruggens gebore. Ons het die Groot Trek en die Vryheidsoorloë meegemaak. Die Kaap verteenwoordig vir my ‘n ander land. Ek het eers Parys, Frankryk, besoek alvorens ek in Kaapstad gekom het. Kaapstad is vir my amper vreemder as Stockholm. Dis ook baie Engels, London-on-sea. Dit pruil so half van snobisme, op ‘n agterlike, domastrante, provinsialistiese, Engels-koloniale manier… Die Suid-Kaap is egter iets anders: dis vriendelik, Afrikaans, landelik, effens boers soos ons daarvan hou.
Ongelukkig kon ek aanlyn net dié Engelstalige kaart van die Suid-Kaap vind. As iemand oor ‘n beter en Afrikaanse weergawe beskik, laat weet my asb. – DR
Sommige Afrikaners wil egter “veg vir die hele land” en stel daarom nie belang om te delokaliseer nie. Histories voel ek net so sterk oor ons hele land en dat dit ons toekom! My en jou voorouers het vir die Vrystaat en Transvaal geveg, en ons sal dié gebiede weer terugkry, kom wat wil. Selfs Suidwes; waarom op aarde is dit ooit aan Swapo oorhandig?
Maar mense, kom ons wees redelik (en realisties): dit gaan nou oor oorlewing. As ons aanhou soos tans, gaan daar oor twintig jaar niks van die eens trotse Afrikanervolk oor wees nie. Ons gaan deur die drie V’s vernietig wees: verengels, verarm en verbaster. Kyk om jou: die proses is reeds aan die gang. Afrikaans het reeds “geval” by Tukkies, Kovsies en selfs op Stellenbosch, met Potch wat nie ver agter is nie. Die Afrikaanse skole is volgende in die visier. As jou kind eers deur ‘n Engelse skool gebreinspoel is, is daar eintlik geen salf meer aan hom te smeer nie. Hy het dan reeds geakkultureer by die antiblanke, anti-Afrikaanse waardes van die NSA. Sy morele en intellektuele standaarde is dan op die vlak van ‘n Hillbrow-prostituut s’n. Ekskuus, “sekswerker”. Dis mos deesdae ‘n eerbare beroep in Suid-Afrika. Toegegee, dis seker meer eerbaar as dié van ‘n NSA-politikus.
Dus, sien dit as ‘n noodmaatreël, soos om te emigreer. Ons moet iewers heen waar ons nie meer doodgemaak word nie en waar ons steeds ons taal kan praat en met mekaar sake kan doen sonder dat ons deur die Afro-marxistiese staat en groot maatskappye versmoor word.
‘n Groot deel van die PWV (of dan die Gautengprovinsie, eintlik hou ek niks van dié woord nie) se ekonomie sal suidwaarts moet verskuif. Vir ‘n begin kan mense bloot vakansiehuise en -woonstelle daar koop, en solank hul gesinne daar vestig, buite die gevaarsones van Gauteng en die Kaapstad-omgewing. Die moordkoerse in Johannesburg, Pretoria en Kaapstad is hoër as dié in vele oorlogsgebiede, juis daarom emigreer soveel mense. Ons kan heen en weer pendel tussen die George-lughawe en die res van die land, maar ook oorsee, want ons sal ons goedere en dienste buite Suid-Afrika moet verkoop, daar waar daar nie regstellende aksie en antiblanke diskriminasie bestaan nie.
Daar is baie te leer uit Orania se ervaring met volkseie arbeid. Vanuit die staanspoor sal ons sover moontlik moet meganiseer, en van volkseie arbeid gebruik moet maak. Uiteraard bestaan daar ‘n redelike kleurlingbevolking ook in die Suid-Kaap en hulle moet deel van die groeipunt wees. Die groeipunt moenie “slegs vir blankes” wees nie, ‘n gedagte wat steeds in vandag se wêreld so gestigmatiseer is dat NAVO, Rusland en China ons dalk sáám met vliegtuie sal kom bombardeer as ons dit probeer. Maar ons moet binne die eerste paar jaar ‘n volstrekte meerderheid behaal, met die mikpunt om ‘n Afrikanermeerderheid van tot tagtig of negentig persent in die gebied op te bou. In elk geval: as net die helfte van Gauteng se anderhalf miljoen Afrikaners soontoe trek, sal ons by verre in die meerderheid wees.
Afrikaans moet die voertaal én die openbare taal wees. Dit is ononderhandelbaar. Geen Engels nie. Alvorens ons enige ander grense trek, moet ons soos in Vlaandere (en Orania) ‘n taalgrens trek. Dit moet ‘n Afrikaanse Republiek in wording wees. Ek verafsku die manier waarop die Naspersmedia die woord “Afrikaanse” as ‘n (polities korrekte) selfstandige naamwoord gebruik, maar laat dit maar “Afrikaans” in daardie “inklusiewe” sin (nou moet ek eers na die lugsakkie gryp) óók wees. Onthou: dit gaan om ons oorlewing. Hier en daar kan ons maar kompromieë aangaan, solank ons daarvan bewus is dat die einddoel volkome vryheid en selfregering moet wees. Selfbeskikking, soos hulle sê, maar selfs dié woord het al ‘n bietjie van ‘n utopiese klankie in Afrikaans verkry, iets soos die hemel waarvan jy in die Bybel lees maar net gaan ervaar as jy die dag doodgaan. Ons moet vryheid in die hier en nou verkry.
Alle Afrikaanse groepe moet saamwerk. Dis seker veel gevra en die ou en die nuwe Afrikanerelite of Broederbond sal dit seker afskiet as iets wat nie deur ‘n aantal komitees en geheime vergaderings van die FW de Klerk-stigting goedgekeur is nie. Maar raai wat? Ons gee nie om nie. Soos die Oos-Duitse betogers wat die Berlynse Muur laat val het in 1989, en toe weer in 2014 teen immigrasie, geskree het: Wir sind das Volk! Ons is die volk. Ons sal self besluit, en laat FW de Klerk en sy handlangers in hul moer vlieg!
Vanuit Europa en vanuit die VSA sal daar geweldige steun vir so ‘n projek wees. Mense sal graag in so iets wou belê: ‘n kusstad of -streek met die potensiaal om die Singapoer van Afrika te word. Ons keer ons rug op Afrika en sy probleme, en raak deel van die groter wêreld daarbuite, die ontwikkelde, eerste wêreld. Ons sal ook Europese immigrante kan lok. Ons beskik oor aangename weer, vriendelike mense, goedkoop eiendom en ruimte. As dit veilig, Westers en Afrikaans is, sal honderde duisende Europeërs daarheen stroom. Solank die internetspoed goed is, sal hulle sommer daar kan werk ook. Ons sal nie vir hulle werk hoef te skep nie; hulle het klaar werk. Die hele Noord-Europa, Skandinawië, Nederland-Vlaandere, Duitsland, Oostenryk, beskik so te sê oor volle indiensneming. Ons hoef net by hulle ekonomie “in te prop”, daaraan deel te neem, op ‘n gedelokaliseerde manier, en dan sal ons ‘n bloeityd beleef!
Europeërs kan by ons kom aftree, hul euro’s hier kom uitgee. Ons kan versorgingsentrums bou, tesame met goeie en bekostigbare hospitale (soos wat ons eens gehad het) wat oor die hele wêreld bekend sal raak.
Die groot uitdaging gaan natuurlik wees om, nes in Europa, ons van migrante te vrywaar: derdewêreldparasiete wat op ons welvaart wil kom teer, wil kom plak, om aalmoese wil smeek en, les bes, wil kom roof en moor soos wat dit tans op ons plase en in ons stede die geval is. Daar moet egter ‘n ongeskrewe reël wees dat ons geen Xhosas in diens sal neem nie. Die munisipale regulasies en bywette moet eenvoudig toegepas word: geen plakkershut of kaja mag ooit opgerig word nie. Niemand mag onder ‘n brug of ‘n stuk plastiek slaap nie. Hy moet terug Transkei toe, waar hy vandaan kom. Hy kan daar vir die ANC gaan stem, of die EFF of wie ook al. Indien nie sy lewende leiers op ons TV-skerms nie, sal die spook van Nelson Mandela na hom omsien. Ons moet nooit weer die swartman, en veral die Xhosa, ons probleem maak nie.
As ons na ons geskiedenis kyk, onlangs en verder terug, sien ons dat die Nguni-volkere lank reeds die Afrikaner as hul vyand beskou. Ons moet dit só aanvaar. Slegs voortdurende paraatheid en strategiese denke gaan ons teen die vyand se aanvalle en teistering vrywaar. Daarmee saam is daar natuurlik die Uitlanderbevolkings van Johannesburg en Kaapstad wat van Suid-Afrika ‘n soort linkse Britse kolonie wou maak. Hulle is ‘n ander vyand, wat dikwels met die Nguni’s saamspan, maar hulle voel gewoonlik nie gemaklik in Afrikaanse omgewings nie, dus sal hulle voorlopig aanhou om ons in hul media en vanuit hul stedelike vestings in Johannesburg en Kaapstad te hoon.
‘n Privaat Afrikaanse universiteit kan in die Suid-Kaap gestig word; dit op sigself sal reeds enorm baie ekonomiese aktiwiteit skep, asook jongmense daarheen lok. Laat die res van die universiteite volledig “transformeer” met studente wat gratis studeer en ewe gratis betoog en die plekke afbrand, terwyl die linkse akademici hulle lustig aanpor. Die linkses en multikulturaliste sal mekaar besig hou, terwyl ons rustig aan ons nuwe tuiste bou.
Die Afrikaner kort ‘n heimat, dis só eenvoudig.
Sien dit as ‘n Eurokaanse projek: Europees-Afrikaans. Van die begin af was dit tog wat ons wou doen: om ‘n stukkie Europa hier in Afrika te kom skep.
Die Katalaanse separatiste hoop dat hul oopgrensbeleid genoeg stemme sal inbring teen die “fascistiese” Spaanse staat.
Die magstryd tussen diegene wat Katalonië se onafhanklikheid ondersteun en diegene wat sy legitimiteit verwerp, het opgewarm, met Josep Lluís Trapero wat as hoof van Katalonië se streekspolisie ontslaan is.
Die Mossos d’Esquadra is die polisieafdeling van Katalonië, maar nadat Spanje vir direkte regering gestem het, probeer hulle nou ontslae raak van diegene binne die onafhanklikheidsbeweging om weer oor die land beheer te kan neem.
Spanning bly in Katalonië styg, aangesien separatiste begin het om Spaanse en EU-vlae van geboue af te haal na aanleiding van die onafhanklikheidstem.
Die vlag van die Europese Unie is ook verwyder omdat die EU die onafhanklikheidseise van Katalonië nie erken het nie, alhoewel Katalaanse separatiste oop grense en onbeperkte immigrasie omhels het.
Europa sien ‘n groeiende verdeling vanweë Brussel se aandrang dat lande gedwing moet word om kwotas van migrante in te neem.
Die Katalaanse bevolking het dramaties verander gedurende die laaste 15 jaar, het AlJazeera berig. In 2000 was slegs ongeveer 2 persent van die inwoners van Katalonië van vreemde oorsprong. In 2010 het migrantengetalle ‘n hoogtepunt van 16 persent bereik.
Een vyfde van die vreemdelinge wat in Katalonië woon, kom uit Marokko, en ‘n soortgelyke verhouding kom uit Suid-Amerika. Die res kom uit Roemenië, Pakistan en China.
Nigel Farage beskryf die situasie as ‘n “nagmerrie” vir die EU-hoof Jean-Claude Juncker. Die voormalige Ukip-leier het aan The Express gesê: “Dit is mnr Juncker se ergste nagmerrie. Die Europese Unie ondersteun Spaanse wreedheid en het die Katalane teen die EU gedraai.
“Dit laat Brexit soos ‘n piekniek op ‘n Sondagmiddag lyk.”
Madrid was nog altyd meer bekommerd oor die bedreiging van Baskeland, maar nou is dit algemeen dat Katalaanse nasionaliste na die Spaanse regering verwys as “fasciste”, het die British Financial Times berig. Katalonië het een van die hoogste persentasies immigrante in Spanje.
Die Spaanse regering staan voor ‘n verdeelde Katalonië, met ongeveer 50 persent van die mense wat Katalaanse onafhanklikheid teenstaan.
As premier Rajoy te veel geweld gebruik, sal dit die duidelike meerderheid teen onafhanklikheid skep wat tans nie bestaan nie. Maar Spanje hoef nie Katalaanse “nasionalisme” vrees nie, want dit bestaan nie.
Separatistiese veldtogte het immigrante aangemoedig om sonder stemreg te gaan stem. “Ek wil almal hier aanmoedig om by ons te staan en ‘ja’ te stem,” het Zuhair Altayeb gesê. Altayeb het van Sirië in 2011 gevlug.
“Al die migrante wat amptelik in Katalonië geregistreer is, sal vanaf die eerste dag van onafhanklikheid Katalaanse nasionaliteit hê,” het Uruguayan Ana Surra, ‘n linkse Spaanse parlementslid, gesê.
Die Spaanse minister van binnelandse sake het ‘n pro-onafhanklikheidsgroep genaamd “Nous Catalans” (Nuwe Katalane) beskuldig dat die meer as ‘n halfmiljoen Moslems wat in Katalonië woon, slegs daar is in ruil vir hul ondersteuning.
Spaanse media het ook gesê dat die bekendstelling van Islam- en Arabiese en Berber-studies in sekere Katalaanse openbare skole slegs deel is van die strategie om hierdie gemeenskappe om te koop.
Op versoek van die staatsaanklaer van Spanje het die land se hooggeregshof beveel dat die separatistiese leiers tronk toe gestuur word. Een van die nege kan op borgtog vrygelaat word.
Die aanklaer se kantoor het regter Carmen Lamela gevra om die amptenare wat aangekla is van opstand, sedisie en verduistering van openbare fondse, aan te hou terwyl die ondersoek voortduur, berig La Vanguardia.
Een van die nege raadslede Santi Vila, wat uit die regering bedank het voordat Katalonië onafhanklikheid verklaar het, kan vrygelaat word as hy borgtog van €50 000 betaal volgens die aanklaer.
Die aanklaer het ook die regter gevra om ‘n Europese aanhoudingsbevel uit te reik vir die voormalige leier Carles Puigdemont wat in Brussel wegkruip.
Na die wrede moord op ‘n bejaarde egpaar vroegoggend in Linz, Oostenryk, is die motief vir die misdaad nou opgelos: Die verdagte – ‘n 54-jarige Moslem uit Tunisië – het die bloedbad uit haat vir die FPÖ [Freiheitliche Partei Österreichs ] Die Oostenrykse Vryheidsparty gepleeg, volgens die polisie.
Hy het die afgelope paar jaar sy negatiewe ervarings in Oostenryk op die twee oumense geblameer en wou ‘n waarskuwingsvoorbeeld stel sê hy.
Dus het die dubbelgrumoorde in Linz ‘n politieke motief gehad, soos die nasionale polisiedirekteur van Bo-Oostenryk Andreas Pilsl Saterdagmiddag opgemerk het aan die Oostenrykse dagblad, Krone.
Die verdagte van die dubbelmoordmoord, wat sedert 1989 in Oostenryk woon, is in 2012 gevonnis vir die mishandeling van diere, na ‘n klag deur ‘n plaaslike FPÖ-verkose lid van ‘n stadsraad.
Van toe af het hy die FPÖ vir alle negatiewe persoonlike ervarings geblameer. Byvoorbeeld, toe hy na sy mening sleg behandel is by die werksentrum, of een keer toe sy voordele ingekort is.
Die vermeende dubbelmoordenaar het beweer dat sy twee slagoffers met die FPÖ verbind kon word – wat eintlik nie eens waar was nie, volgens Pilsl. Die twee oues het geen bande met die party gehad nie. Die 54-jarige verdagte het sy daad akkuraat beplan, hoewel hy geweet het dat die twee pensioenarisse nie verantwoordelik was vir sy situasie nie, volgens die nasionale polisiedirekteur.
Volgens voorlopige ondersoeke het die Tunisiër eerste die 85-jarige vasgebind, waarna hy die man met die mes gesteek en ‘n stok geslaan en hom vermoor het. Toe het hy die kombuis van die huis aan die brand gesteek. Die nooddienste het die lyke van die bejaarde egpaar tydens ‘n brandbestrydingsoperasie ontdek.
Volgens inligting wat aan Krone beskikbaar is, het die twee bejaarde Oostenrykers hom selfs finansieel bygestaan.
Die Amerikaanse regering het ‘n gedeelte van sy beleid oor President Donald Trump se omstrede reisverbod op reisigers van ses oorwegend Moslemlande, herroep.
Die verbod het gisteraand in werking getree. Amerikaanse ambassades en konsulate sal nie meer visums goedkeur vir paspoorte van Iran, Libië, Somalië, Soedan, Sirië of Jemen nie tensy dié burgers ‘n bona fide-verhouding met mense of instansies in Amerika kan bewys.
Dit sluit in ‘n ouer, ‘n kind, ‘n eggenoot, asook ‘n skoondogter of -seun. Dit sluit egter grootouers, kleinkinders, ooms, tantes, niggies en neefs uit.
Verloofdes is ook aanvanklik uitgesluit, maar daar is gisteraand besluit om dit te herroep.
Mense van dié lande wat reeds reisdokumente het, sal toegelaat word om na Amerika te reis. Sakereisigers moet bewys lewer van ‘n amptelike sakebesoek aan ‘n Amerikanse entiteit, soos byvoorbeeld ‘n universiteit of hospitaal.
Die land se hoogste hof sal finale uitspraak gee oor die nuwe reisbeperkings wanneer die saak in Oktober aangehoor word.
Burgers van Saoedi-Arabië word nie geraak deur die verbod nie.
Drie konserwatiewe regters van die Appelhof wat die laer howe se opheffing van die verbod omgekeer het, het ‘n volledige verbod gesteun.
Die swart regter Clarence Thomas het gesê die regering se belang in die behoud van nasionale veiligheid weeg swaarder as enige probleme wat potensiële besoekers mag ervaar.
‘n Bekommerde vrou wat daarop aandring dat haar seuntjie ondersoek word deur ‘n wit dokter by ‘n inloopkliniek in Toronto, het opslae gemaak.
Maar Moslem-pasiënte vra gereeld vir ‘n dokter van ‘n spesifieke geslag, het dr. Alan Drummond, mede-voorsitter van openbare sake vir die Kanadese Vereniging van Noodgeneeshere, gesê.
Hulle wend graag ‘n poging aan om Islamitiese pasiënte te akkommodeer wat meer gemaklik met ‘n vroulike dokter sal voel, het hy gesê. Daar was nog geen linkse histerie oor hierdie versoeke nie.
Die Vereniging van Verloskundiges en Ginekoloë van Kanada het ‘n paar jaar gelede ‘n soortgelyke posisie in ‘n verklaring gestel en gesê dat versoeke vir ‘n dokter van ‘n spesifieke geslag geakkommodeer sal word.
“Ras is nie ‘n opsie nie,” het ‘n woordvoerder per e-pos gesê.
In die video wat Sondag aanlyn gepubliseer is, word die vrou toenemend angstig om ‘n wit dokter te spreek. “Ek het ‘n dokter gesien wat nie wit is nie, wat my kind nie gehelp het nie,” sê die vrou in die video. “Ek wil graag ‘n wit dokter sien. Jy vertel my daar is nie een wit dokter in hierdie hele gebou nie?”
Sy gaan voort om te versoek om met ‘n dokter met beter tandhigiëne te praat wat “nie bruin tande het nie” en “Engels praat”.
In die loop van die vier minute se video, vra die vrou ‘n paar keer aan kliniekpersoneel om ‘n wit dokter te sien om haar seun te behandel wat sy sê borspyn het. Wanneer die personeel vir haar sê dat daar nie so ‘n dokter beskikbaar is nie, sê die vrou uiteindelik “om wit te wees in hierdie land, moet ek myself skiet?”
Hitesh Bhardwaj, ‘n Indiër, het die voorval opgeneem by Rapid Access to Medical Specialists in Mississauga. Hy het sy video met CBC News gedeel. Bhardwaj het gesê hy het dit “uit ‘n sin van verantwoordelikheid” gedoen.
“Ek kon dit net geïgnoreer het, maar ‘n innerlike stem het my oortuig dat dit heeltemal verkeerd is, en daar is geen ruimte vir verkeerde interpretasie nie,” het hy gesê. “As ons almal net ignoreer en afskakel om dit te voorkom in onaangename situasies, verander dinge nie. . . Om so iets voor jou oë te sien, en dit gebeur so openlik en vrymoediglik – dit het my net geskok.”
“Ek is so vereer om in ‘n land te woon waar die meeste mense so verwelkomend en inklusief is, en belangriker, nie bang is om reg te wees nie,” het Bhardwaj gesê.
Peel se streekspolisie sê hulle is Sondag na ‘n kliniek in Mississauga geroep na berigte van ‘n versteuring, maar die saak is gesluit omdat geen aanklagte gelê is nie aangesien niemand beseer is nie en geen dreigemente gemaak is nie.
Die Kanadese Mediese Vereniging het intussen gesê dat “rassisme nie in Kanada of in ons gesondheidsorgstelsel bestaansreg het nie”.
“Deel van Kanada se krag is ons multikulturele geskiedenis en samestelling,” het die vereniging se president, dr. Granger Avery, in ‘n verklaring gesê.
Dinsdag het die premier, Kathleen Wynne, aan die Kanadese dagblad The Star gesê: “Ek dink dit is ‘n skokkende gebeurtenis en daar is geen plek vir daardie soort gedrag nie – vir die soort rassisme en haat nie,” het sy gesê. “Dit was baie, baie ontstellend.”
Die Britse polisie sê die dodetal na die brand in `n woonstelgebou in Londen het tot minstens 12 gestyg. Die woonstelgebou word hoofsaaklik deur Marokkane bewoon.
Op Twitter is daar gespekuleer dat dwelmhandelaars die gebou aan die brand gesteek het, maar dit kon nie bevestig word nie.
Sewentig pasiënte is in hospitale opgeneem en twintig van hulle se toestand is kritiek. Omstanders sê hulle het ligte aan die bokant van die gebou van 24 verdiepings en vasgekeerde mense met kinders voor vensters gesien.
Die polisiehoof, Stuart Cundy sê die dodetal sal waarskynlik nog verder styg. Cundy sê die soektog en opruimingswerk gaan nog lank duur.
Inwoners van die woonstelgebou het telkens oor die brandgevaar in die gebou gewaarsku en sê die afwerking van die gebou het moontlik bygedra dat die brand so vinnig versprei het.
Martyn Hett, wat ook gesterf het in die ISIS-terreuraanval by die Manchester-arena, is hierdie week onthou as iemand wat “met passie en moed geleef het”, het die Britse poniekoerant, The Sun, berig. Die waarheid is egter dat Hett se oproepe vir massamoord van heteroseksuele “wit mans” en die verdediging van seksueel afwykende Moslems, nie die nuus gehaal het nie.
Die gay joernalis en reklame-bestuurder, is bevestig as die tiende slagoffer van die Manchester-terreuraanval. Hett was soek sedert Maandagaand se aanval ná die Ariana Grande-konsert wat 22 gedood het en meer as 50 ander beseer het.
Hett se dood is aangekondig deur sy gay kêrel Russell Hayward, op Twitter. Maar Hett het ietwat van ‘n problematiese Twitter-geskiedenis gehad.
Hier is ‘n paar van sy twiets:
“Ek stel massa-volksmoord voor” vir heteroseksuele wit mans.
“Die kommentaar draad oor die moslemaanval-storie [in Westminster, Londen] gee my ‘n senuwee-ineenstorting. Wit, Engelse rassiste wat beweer dat hulle onderdruk word.”
“Die grootste slagoffers van ISIS aanvalle was MOSLEMS.”
“Die aantal getroude moslem taxi-bestuurders wat my gratis huis toe geneem het in die hoop op ‘n vinnige “blowie”. [seksueel afwykende gedrag] Dit smelt my hart elke keer.”
Baie van die onlangse ISIS-aanvallers is “geassimileer” in die Weste in terme van hul “bevryde” seks, dwelms en alkoholgebruik. Die terreuraanvalle is egter uitgevoer om te verseker dat hulle hemel toe gaan nadat hulle hierdie godsdienstige sondes gepleeg het.
Die 66-jarige Sweedse onderwyseres van die omgewingsparty wat “Ons hou van verskille” op Facebook “gehou-van” het – ‘n slagspreuk wat deur multikulturele ondersteuners gebruik word – en ook ‘n foto opgelaai om diegene wat grensbeheer wil hê belaglik te maak net een dag voor die terreuraanval in Stockholm, het die terroriste se vyfde slagoffer geword.
Marie Kide (66) het die vyfde slagoffer van die terroriste van Stockholm geword, nadat sy aan haar beserings beswyk het terwyl sy nog in die hospitaal was. Kide was ‘n verkose politikus in die stadsraad van Trollhättan vir die Groen Party.
Die oop grense wat Swede se Groenparty-lede so graag wil sien, het haar haar lewe gekos. Kide was self ‘n voorstander van meer immigrasie na Swede en die transformasie van die land na ‘n multikulturele samelewing.
Haar laaste pos op Facebook was van die dag voor die terroriste-aanval in Sentraal-Stockholm op 7 April. Dit is ‘n satiriese tekening wat deur die kunstenaar Wisti gemaak is, waar hy mense uitbeeld wat strenger kontroles vir grense vra, belaglik maak omdat hulle gemotiveer word deur vrees dat hulle nie meer luukse kombuis toerusting sal kan bekostig nie.
Kide se laaste FB-pos lui: As ons ons grens nie nou sluit nie, kan ons eindig in ‘n situasie waar ons nie meer hierdie Per Moberg-snybord vir 400 euro kan bekostig nie.
Die terreuraanval in die winkelstraat Drottninggatan in Stockholm het vier mense ter plaatse vermoor en 15 ander beseer. Een van die slagoffers was ‘n elfjarige meisie wat op pad huis toe was van skool. Omdat sy gehoorgestremd was, het die kind nie vragmotor hoor aankom nie.
Kort ná die voorval het die polisie Rakhmat Akilov, 39, gearresteer, die bestuurder van die voertuig wat die voetgangers net soos in Nice, Frankryk, afgemaai het. Akilov kom uit Oesbekistan en was onwettig in Swede en was dus reeds deur die polisie gesoek. Die polisie het egter nie hulpbronne om die ongeveer 10 000 onwettige vreemdelinge van die land te soek nie.
Daar is ook ‘n gebrek aan politieke wil in Swede om die immigrasie-probleem die hoof te bied. Die Sweedse Groen Party se nalatenskap tot dusver was die bekendstelling van gratis gesondheidsorg en gratis skoolopleiding vir onwettige vreemdelinge wat in Swede wegkruip omdat hulle nie verblyfpermitte het nie.
