praag.co.za

Tag: Christene

  • Leon Lemmer: Die boosheid van die Tibhirine-slagting

    Leon Lemmer: Die boosheid van die Tibhirine-slagting

    Karel Combrinck se puik skrywe oor Tibhirine en die treffende foto van die groep van sewe standbeelde in Lyon, Frankryk (Praag 14 Julie), het heelwat emosie in my losgelaat. Maar ek moet noem dat hierdie tragiese gebeure nie in 1969 plaasgevind het nie maar in 1996. In Combrinck se skrywe het hy dit veral teen die politieke korrektheid waarvolgens aan Moslems se gevoelens voorkeur bo dié van christene gegee word. Ek wil daarop uitbrei deur die aandag te vestig op wat daar in Tibhirine en Algerië gebeur het. Ek doen dit na aanleiding van die deeglike studie van John Kiser, The monks of Tibhirine: Faith, love, and terror in Algeria (New York: St Martin’s Press, 2002, 366p; Amazon Kindle $9,11). Die draaiboek van die rolprent, Of Gods and Men (2010), is op hierdie boek gebaseer.

    Die sewe Cisterciënser-monnike van die Trappe-orde wat op 21 Mei 1996 vermoor is, was (ek verstrek elkeen se geboortejaar en elkeen se aankomsjaar by die Tibhirine-klooster): die hoof/prior Christian de Chergé (1937, 1971) en Bruno Lemarchand (1930, 1989), Célestin Ringeard (1933, 1986), Christophe Lebreton (1950, 1987), Luc Dochier (1914, 1946), Michel Fleury (1944, 1984) en Paul Favre-Miville (1939, 1989). (Sien groepsfoto hier bo.) Hulle was almal Franse burgers. Hulle aanvanklike verbintenis met Algerië was dat Christian, Célestin, Christophe en Paul hulle militêre diensplig daar gedoen het, Bruno daar grootgeword het en Michel aanvanklik ‘n kommunis was en in sy jeug in Marseilles immigrante uit Noord-Afrika leer ken het. Ook Christophe “flirted with Marxism” (Kindle 1190). Luc het geen vorige verbintenis met Algerië gehad nie, maar hy het hom in Lyon as geneesheer bekwaam en ‘n deurslaggewende rol in die klooster se liefdadigheidswerk gespeel. Hy was ook die kok van hulle vegetariese maaltye. Bruno was in 1996 by ‘n susterklooster in Marokko gestasioneer en was toevallig op besoek aan Tibhirine. Die twee monnike wat op 27 Maart 1996 in die klooster was maar nie ontvoer is nie en dus die dood vrygespring het, is Amédée Noto (1920, 1946) en Jean-Pierre (1924, 1964).

    Algerië was sedert 1830 ‘n Franse kolonie. Vanaf 1848 is dit as ‘n integrerende deel van Frankryk bestuur. Na die Tweede Wêreldoorlog is Frankryk, anders as Turkye, in die anti-koloniale klimaat nie toegelaat om grondgebied op twee kontinente te hê nie. Die Algerynse Oorlog om onafhanklikheid het van 1954 tot 1962 geduur. Soos in die geval van Suid-Afrika was die einde van die blanke bewind in Algerië nie die einde van onrus en bloedvergieting nie. Van 1962 tot 1996 is daar 60 000 tot 100 000 mense in Algerië gedood. Die militêre bewind het ‘n hewige stryd gevoer om die terrorisme van rebellegroepe te bekamp. Die rebelle het die ideaal van ‘n Islamistiese staat nagestreef. Soos in die nuwe Suid-Afrika was agteruitgang en verval oral sigbaar.

    Oor Christian, die kloosterhoof, se teologie is daar ‘n boek beskikbaar: Christian Salenson se Christian de Chergé: A theology of hope (Collegeville: Liturgical Press, 2012, 225p; Amazon Kindle $13,67). Ek bepaal my egter hier by wat in Kiser se boek staan. As kind het Christian ‘n tyd lank in Algerië gewoon. Oor die Moslems het sy ma by hom ingeprent: “They are godly people and believe in the same God we do. There is only one God” (490). ‘n Deurslaggewende gebeurtenis in Christian se lewe was toe ‘n Moslem-polisieman sy lewe gered het. Christian was met sy militêre diensplig in Algerië besig toe hy met terroriste gekonfronteer is en sy Moslem-gesel hom met sy lyf beskerm het. As gevolg hiervan is hierdie Moslem, die vader van tien kinders, kort daarna deur terroriste vermoor. Christian het gesê: “He changed my life by liberating my faith” (285). Hierna het Christian myns insiens heeltemal oorboord met sy voorliefde vir die Islamitiese godsdiens en Moslems gegaan; dermate dat dit heel moontlik tot sy en sy ses medemonnike se dood gelei het.

    Na sy aankoms in Tibhirine Christian “found his new brothers perplexed by his zeal to join hands with Muslims and his obsession with finding ‘the notes that are in harmony’ between the faiths” (771). Christian het twee jaar lank aan “the Papal Institute of Islamic and Arabic Studies in Rome” studeer (785), Arabies bemeester en Islam grondig nagevors. “Islam and the Old Testament … were pretty much the same” (785). Later het Christian gesê: “The Muslim neighbor thinks, he prays, he believes in God, fasts, and gives to the poor. He’s almost like us!” (2256). Daarna het dit van kwaad tot erger gegaan: “Jesus is the only true ‘Muslim’” (2291). Dit herinner aan Willie Esterhuyse se vergesogte, politiek-gedrewe stelling: “As daar ooit ‘n godsdienstige en morele revolusionêr en aktivis was, dan was dit Jesus van Nasaret” (Die God van Genesis, Durbanville: Christelike Media Publikasies, 2010, p 198).

    Tydens die Suid-Afrikaanse “bevrydingstryd” het ampsdraers van sommige kerke en moskees terrorisme aktief bevorder. Dink maar aan die rol van bevrydingsteoloë soos Beyers Naudé, Desmond Tutu, Frank Chikane Barney Pityana en Allan Boesak. Léon-Etienne Duval, die Rooms-Katolieke aartsbiskop van Algiers, het ‘n soortgelyke rol in Algerië vervul. Soos in Suid-Afrika is daar in kerklike geledere gesê: “Let us learn to go beyond ourselves and to be enriched by those who are different” (188). Tydens die onafhanklikheidstryd het Duval “justice and self-determination for all Algerians” bepleit (271). “Friendship was not possible if one side viewed itself as superior to the other” (374). “He publicly condemned the violence on all sides, but singled out … the French army” (319). Ook in Suid-Afrika is die blanke bewind se veiligheidsmagte dikwels nie met dieselfde maat as die terroriste gemeet nie.

    Duval het gesê: “The basic problem is one of living together, and to assure equality between individuals without one community overwhelming the other” (374). Nelson Mandela het hierdie sentiment gedeel: Een etniese groep moet glo nie ‘n ander oorheers nie. “I have fought against white domination,” wat die waarheid is, maar dan lieg hy as hy sê: “I have fought against black domination” (Long walk to freedom, London: Abacus, 1995, p 438). In die nuwe Suid-Afrika was Mandela hoogs in sy skik met swart oorheersing. Insgelyks het Duval se naïewe standpunt nie tot vreedsame naasbestaan gelei nie maar tot die uittog van 1,2 miljoen blankes uit Algerië, asook derduisende Algerynse Moslems wat hulle in Frankryk gevestig het. Die blankes moes kies: “to leave or to die, the suitcase or the coffin” (423). In koloniale Algerië is die teenwoordigheid van Moslems aanvaar, maar nie dié van blankes in ‘n onafhanklike Algerië nie.

    Ek onderskryf Kiser se mening dat Alistair Horne se boek, A savage war of peace: Algeria 1954-1962 (London: Papermac, 1996, 608p; Amazon Kindle $15,95) seker die beste boek in Engels oor die Algerynse oorlog is (5080). Hierdie boek bied sekerlik nie ‘n aangename leeservaring nie; des te meer omdat daar talle ooreenkomste tussen die lot van Algerynse blankes en dié in Suid-Afrika is, bv “they had created the country out of virtually nothing” (p 32). Moontlike maniere wat destyds voorgestel is om Algerië uit sy politieke gemors te red, is Suid-Afrika se apartheidsbeleid (485, 545) of regering onder blanke beheer, soos dié van Ian Smith in Rhodesië (497).

    “Duval had nursed the hope that after independence, French and Algerians could live and work together to build a new country based on mutual respect” (409). In werklikheid is die onafhanklike Algerië getransformeer tot ‘n 99% monokulturele Arabier-Berber- Soenni-Moslemland. In die huidige ideologiese klimaat sou geen sodanige etniese suiwering ten bate van blankes toelaatbaar of selfs denkbaar gewees het nie. Soos in Suid-Afrika gebeur het, is die Algerynse blankes deur ‘n blanke, naamlik die Franse staatshoof Charles de Gaulle, uitverkoop. Pierre Claverie, die biskop van Oran, het in ‘n sin reg gehad toe hy gesê het: “If we leave, those who want ethnic and religious purification will win” (201). Hy is in Augustus 1996 vermoor (5055).

    “Duval loved the struggle” (388). “Duval was also a revolutionary who believed in the transforming power of brotherly love” (395). Hier onder toon ek egter aan dat hierdie Moslems glad nie getransformeer het nie. “The vast majority of his own clergy within Algiers” het Duval gesteun; ook Christian in Tibhirine. Duval en Christian is in hulle oortuigings gesterk deur die besluit van die Second Vatican Council (1962-1965) dat die Rooms-Katolieke Kerk “culture-free and truly universal” moet wees (572), asook “openness toward other religions” moet openbaar (656). In ‘n transkulturele werklikheid wil die Kerk erkenning aan kulturele, insluitende godsdienstige, diversiteit gee (2334). Met hierdie besluite is die ekumeniese beweging voortgesit, wat reeds in 1948 tot die stigting van die Wêreldraad van Kerke gelei het. Duval is kort voor die begrafnisdiens vir die sewe monnike dood, gevolglik is sy nagedagtenis saam met hulle s’n by dieselfde geleentheid in Algiers gehuldig.

    Tibhirine is aan die voet van die Atlasgebergte sestig myl van Algiers en kort anderkant Medea. Hierdie bergwêreld het skuiling aan die Moslem-terroriste teen die Franse en later aan die Moslem-rebelle teen die Algerynse regering gebied. Hulle is daar gejag en gebombardeer. “The bombing in the mountains drove scores of families into the valley. The monks sheltered many of them in their unused buildings, and the Arab men provided them with additional hands to work around the monastery” (409). Voordat Christian in 1984 die kloosterhoof geword het en in 1990 herkies is, was hy in beheer van die klooster se herberg waarheen “fellow seekers of God” (848) kon kom “for rest and reflection” (841). Hy het op die deur ‘n kennisgewing aangebring “that read ‘Muslims welcome for retreats here’” (848). “Christian soon developed a reputation as a man who could help them understand how the cross and the crescent cohabited in God’s house” (848).

    Christian “wanted the other monks to share his enthusiasm for seeking God with Muslims. But of all the brothers, he was the only one who had come to Algeria to live in spiritual communion with Islam” (862). “Christian went native, too native for the taste of many of the brothers. During Ramadan … Christian fasted for forty days … He followed the Muslim custom of removing one’s shoes when entering a mosque, taking off his sandals in the chapel. Then he caused a furor by proposing to have an alternative service with an Arab liturgy, a thought that was firmly rejected by the community as divisive” (869).

    “One of Christian’s spiritual heros [was] Mahatma Gandhi” (1409). “Christian was a radical. He was always pushing out the frontiers. He was ahead of his time in fighting for a truly universal Christianity of the heart that excluded no one … a Christianity of friendship, trust, and good works … Muslims sing the same song, only in a different key” (1361). Nadat Christian die kloosterhoof geword het, het sy standpunt veld gewen. “His desire to draw closer to God with Muslims and make the neighbors feel part of the extended monastic family gradually took root with the others” (1238).

    Christian se ideaal was “to be a living embodiment with all the inhabitants of this country, this City of God where all the frontiers of country, race and religion should one day disappear” (922). “Our Christian identity is always in the process of being born” (2284). Hy het gevra dat christene hulle visie vergroot en nuwe horisonne verken (2284); die “groter prentjie” soos ons plaaslik dikwels moet aanhoor; die globale pleks van eie kultuur. Christian het aansoek om Algeriese burgerskap gedoen maar nooit ‘n antwoord ontvang nie. Duval se aansoek was egter suksesvol. Christian het ‘n Bond of Peace, ‘n ribat-es-salaam, met die Moslems gesluit. “Known in the future simply as the ribat, these Christian-Muslim encounters became semi-annual meetings, beginning in the fall of 1980” (979).

    Ab Jean-Georges Tyszkiewicz van Tibhirine se vaderklooster, Aiguebelle in Frankryk, het tydens ‘n besoek gelas “that there was to be no more Islamology inside the cloister” (993). Sodanige aktiwiteite kon voortaan net in die herberg plaasvind. “Christian proposed to the brothers that the unused reception room next to the dispensary be lent to their neighbors for prayer. The building had direct access from the road and local people could come and go as they pleased” (1294). Christian wou hê dat Christophe hom as hoof moet opvolg, dalk omdat Christophe se teologie en politiek die naaste aan Christian s’n was.

    “Christophe developed the sense that God is with the poor” (1197), ‘n standpunt wat plaaslik in die Belydenis van Belhar (1986) gehuldig word: “Dat God … op ‘n besondere wyse die God van die noodlydende, die arme en die veronregte is.” Sowel Christian as Chistophe was anti-intellektualisties: “Knowledge puffs up; love edifies” (1225). Christophe se vriend en mede-monnik, Philippe Hérmon, het Tibhirine besoek en gesê: “My visit reminded me of something basic. God is one. They forced me to stretch my understanding of Jesus to create a place for Islam … Christians get lost too easily in dogma and theology. Every conception imposes a limit. Dogma limits. Doctrine limits. What is important is my relation to the other person” (1348).

    In 1989 het Algerië ‘n nuwe demokratiese grondwet gekry. Die Islamic Salvation Front (FIS, Front Islamique de Salut) is in dieselfde jaar gevorm met die doel om ‘n teokrasie, ‘n Islamitiese staat, in te stel. In 1990 het die FIS die munisipale verkiesings gewen. Die FIS se slagspreuk was: “A vote for FIS is a vote for Allah” (1624). Die FLN-regering, wat sedert onafhanklikheid in beheer van die land was, het die nasionale verkiesing, wat vir 1992 geskeduleer was en deur die FIS gewen sou word, gekanselleer. (FLN: National Liberation Front, Front de Libération Nationale.) ‘n Landswye staking het gevolg, waarna ‘n noodtoestand afgekondig is. Die FIS is verbied. Op 29 Junie 1992 is die Algerynse president en die hoof van die militêre regering, Mohammed Boudiaf, vermoor (5044).

    Vir sommige Moslems was die FIS nie militant genoeg nie. Hulle het in 1993 die Armed Islamic Group (GIA, Groupe Islamique Armé) gevorm met as leuse: “No peace, no truce, no compromise” (2835). Jamel Zitouni, wat voorheen in Afghanistan teen die Russe geveg het, het, nadat sy voorganger deur die Algeriese weermag gedood is, die hoof van die GIA geword. Daarmee was die tafel gedek vir die etniese en religieuse homogenisering van Algerië. Kiser noem die toestand waarin die land verval het “virtual civil war” (3131). In 1993 “the GIA officially declared war on foreigners in Algeria” (2343) en is buitelanders gewaarsku om die land te verlaat of die gevolge te dra. Van sowel binne as buite die Kerk, bv die regering, is aanbeveel en selfs gelas dat kloosters gesluit word; veral Tibhirine, wat in ‘n onrusgebied geleë was.

    Hierdie brutale Algeriese werklikheid was in skrille kontras met wat Christian gelees het in die ooreenkoms wat die Israeli Yitzhak Rabin met die Moslem Yasir Arafat aangegaan het: Hulle “committed themselves by their revolutionary handshake to renounce finally the sword and to plow together in peace … moving from hatred toward love” (2306). Christian het ongesteurd voortgegaan as religieuse entrepreneur. Hy het ‘n “new crucifix for the chapel” aangeskaf, “one that was less offensive to the Muslims” (2313). “The crucifix showed Jesus with his crown of thorns removed, his body covered in a tunic of royal purple, the nails transformed into golden points of light, dignified face looking ahead, without suffering. Above Jesus’ head were the words ‘He has risen’ in Arabic” (2320). Daar was ook “the bright yellow-and-blue minbar, the antique Muslim pulpit that occupied a corner of the refectory” (3329).

    Die owerheid het beskerming vir die Tibhirine-klooster aangebied. Hulle “proposed that police occupy one of the monastery’s unused buildings. Christian categorically refused. He said that no weapons could be allowed in the monastery” (2356). Hy wou nie kant kies tussen die terroriste (“the brothers of the mountain”) en die veiligheidsmagte (“the brothers of the plain”) nie (2363). Kort daarna is 12 Kroatiese konstruksie-ingenieurs twee myl van die klooster af vermoor; onder meer as vergelding omdat Kroate Moslems in Bosnië vermoor het. Die owerheid het aanbeveel dat die monnike hulleself bewapen en ‘n sirene installeer. Daar was selfs ‘n aanbod van die owerheid dat die monnike op regeringskoste in ‘n hotel gehuisves kon word (2444).

    Op Oukersaand in 1993 was die klooster steeds onbeveilig en het die moordenaar van die Kroate, Sayah Attia, daar gewapen opgedaag. Christian het gevra dat hulle buite die klooster gesels. Attia het drie eise gestel: dat Luc gewonde terroriste moet verpleeg, aan hulle mediese voorraad moet verskaf en ook geld. Christian het na oorleg met die monnike ingestem tot die eerste twee eise maar geldelike hulp geweier. Mediese bystand is beskou as “an act of humanity; the other [money] was an act of collaboration” (2533). Deur geld aan terroriste en apirantterroriste te gee, het Beyers Naudé nie hierdie onderskeid gemaak nie. Tot ‘n honderd mense het daagliks om mediese bystand by die klooster aangeklop (2744).

    In die Algerynse Rooms-Katolieke Kerk het die ampsdraers konsensus bereik dat hulle nie landuit sou vlug nie. Daar is bv geredeneer dat die weermag hulle dan in die kloosters sou tuismaak. Duval, sedert 1980 die plaaslike aartsbiskop, se raad aan Christian was: “Be steadfast, persevere … Be firm with those people” (2567). Attia het nie weer sy opwagting by Tibhirine gemaak nie en is in Februarie 1994 gedood toe daar al meer as 200 terreuraanvalle en 132 sluipmoorde was. Christian se reaksie was: “I felt I was my brother’s keeper, even of the brother in front of me that night” (2602).

    In Maart 1994 het die minister van buitelandse sake geëis dat die Tibhirine-klooster gesluit word. Die regering het tien soldate gestuur om in die klooster gestasioneer te word, maar “the brothers categorically rejected this. ‘If you stay here, you will only attract attention that will compromise our position,’” het Christian gesê (2751). In Moslem-geledere was daar groot verdeeldheid en bloedvergieting. “By May of 1994, over fifty imams had been murdered for condemning the killing of civilians” (2807). Christian het geredeneer: “By refusing to take sides, we are not washing our hands in noncommittal neutrality. That is not possible for us. No, we are protecting our freedom to love everyone, because that is our choice” (2814). “In September, nine brothers met in the chapter room to reconfirm their decision to stay in Tibhirine, something they would do every six months” (2917). Teen Desember was daar in Algerië “an estimated one thousand killings a week” (3017) met “seventy-eight the roll call of foreigners assassinated between September 1993 and the end of 1994” (3168). “Five hundred schools have been destroyed” (3302). Vir Suid-Afrikaners klink die vernietiging van skole bekend.

    Om 1-uur die oggend van 27 Maart 1996 het gewapende terroriste sewe Tibhirine-monnike ontvoer. Die oorblywende twee monnike het daarna na Algiers verhuis, want die regering het ‘n verbod op die verdere bewoning van die klooster geplaas. Die GIA wou die sewe gyselaars ruil vir terroriste wat deur die Algerynse regering aangehou is. Daar kon nie tot ‘n vergelyk gekom word nie, gevolglik is die sewe monnike op 21 Mei om die lewe gebring. Ten einde die dooies se identiteit te kon bevestig, is net hulle koppe op 30 Mei uitgelewer. Jean-Marie le Pen van die Front National in Frankryk het toe gesê: “The idea of a peace-seeking Islam is a myth” (3931). Daarteenoor “many wondered how a religion whose Scripture seemed so hostile to nonbelievers could produce in the general population the kind, tolerant, and hospitable souls they all knew from daily life” (972). Huldigingsbyeenkomste is in Frankryk gehou en die staatsbegrafnisdiens van die monnike was in die Notre-Dame d’Afrique in Algiers. Hulle oorskot is in Tibhirine ter ruste gelê. Op 16 Julie 1996 is die hoof van die GIA, Jamel Zatouni, in ‘n hinderlaag gedood (4288).

    Die Moslems van Tibhirine was FIS-gesind, maar geeneen van hulle het hulle glo by die militante GIA geskaar nie (2554). Ten spyte van alles wat die Tibhirine-monnike en die Rooms-Katolieke Kerk ten bate van die Moslems in Algerië gedoen het, het iets duidelik geblyk: “It is not a matter of reciprocity” (2270). “Muslims accepted the good works but not the faith. Where was the reciprocity?” (3117). Die christene het gegee en die Moslems het geneem. Dit is soortgelyk aan eg Suid-Afrikaanse ubuntu: Die blankes gee en die swartes ontvang.

    Let op wat christene in ‘n Islamitiese land soos Algerië ontbeer. Islam is die staatsgodsdiens. Amptelik is daar godsdiensvryheid maar nie-Islamitiese godsdienste is aan talle beperkings onderhewig. Die kruis as simbool van die christelike religie mag nie vertoon word nie. Kerkklokke mag nie lui nie. Monnike en nonne kan dit nie in die openbaar in hulle tradisionele kleredrag waag nie (894). Hulle mag nie vir die Moslems preek of hulle op enige ander manier tot die christelike godsdiens probeer bekeer nie. “Spreading the Good News is not permitted” (128). Die frase “‘enemies of the Lord’ found in the psalms were being omitted from the liturgy by certain priests in Algiers who were anxious not to offend Muslims” (1936). Daar mag nie meer as 12 monnike in ‘n klooster woon nie (1034). Die Rooms-Katolieke skole is genasionaliseer (881), insluitende die een wat in Tibhirine gebou is (1437, 3370). Die Tibhirine-klooster het ook net 30 van sy oorspronklike 800 akkers grond behou. Die res het staatsbesit geword (1456).

    ‘n Monument vir die maagd Maria is in 1938 deur die Kerk teen die heuwel bokant die klooster gebou (4390). “Her arms were broken off at the elbow and her stomach had been gouged with a chisel” (1476). Die regter voorarm van die standbeeld van kardinaal Charles Lavigerie (1825-1892) in Algiers is afgesaag omdat daar ‘n kruis in daardie hand was (3124). Vir die beperkte regte van Christene en Jode “living in a society governed by Islamic law” word die term “dhimmi” gebruik (4808). Na bewering is almal in dieselfde mate vry. In die praktyk is Moslems egter baie vryer as nie-Moslems. Insgelyks is almal in die nuwe Suid-Afrika na bewering vry en gelyk. In die praktyk is swartes egter vryer (bv in wat gesê en gesing mag word) en meer gelyk as blankes (bv by die toekenning van poste, grond, ens).

    Deesdae is dit polities korrek en in die mode om eerder ooreenkomste as verskille tussen etnisiteite, kulture en religieë te beklemtoon. Gelykmaking en eerdersverklaring is aan die orde van die dag. Let egter op die diepgaande verskille tussen die christelike religie en die Islamitiese godsdiens wat mense soos Duval en Christian gepoog het om te oorbrug. Islam is uit die Joodse en christelike godsdienste ontwikkel omdat hierdie vroeëre openbaringe glo in die Joodse en christelike geskrifte verwring is. “Jesus was not crucified, but Judas, who was substituted for Christ, although Jesus did ascend to heaven, along with Moses and Mohammed” (4862). Feitlik alle praktiserende Moslems is fundamentalisties in dié sin dat die Koran vir hulle letterlik die woord van God is, “spoken by the Angel Gabriel to the Prophet Mohammed. Muslims revere Jesus as a sinless prophet, born of a virgin, but he is not recognised as the Son of God” (5664; ook 4868). “The Three-in-One God does not fit Muslim ideas of God as one” (2320). Christian se teologie kan as idealisties en naïef beskou word. Soos Piet Retief het hy ongewapen vertroue in sy moordenaars gestel.

    Die volgende stelling van Kiser oor die sewe monnike, soos ook sy oorsimpatieke ingesteldheid teenoor veral Christian, kan bevraagteken word: “They did not die because they were Christians. They died because they wouldn’t leave their Muslim friends, who depended on them and who lived in equal [?] danger” (108). Die volgende stelling kan ook kwalik ongekwalifiseerd onderskryf word: “The motives for the monks’ kidnapping and the cause of their deaths remain a mystery to this day” (149).

    Daarteenoor is daar ook wyse uitlatings in die boek. “How does a community become open to change and evolution without blurring its identity and loosing sight of what it has that is worth preserving?” (4673). “This process of inculturation does not happen without anxiety over losing one’s own monastic identity. To avoid being overcome by this fear, the comunity must deepen and strengthen its own monastic culture” (2263). “The more we connect with those far away, the more we seem to disconnect from those closest to us” (4666). Dít is presies wat ek teen die kultuurvernietigende kultuur van internasionalisering het. Vir bv blankes en veral Afrikaners is die kultuureie in baie opsigte konkreter en belangriker as Afrikanisering en globalisering. Dit is iets wat bv Wim de Villiers nie wil verstaan nie. Afrikanerkultuur is geensins ‘n minderwaardige konteks vir akademiese werk nie; veral nie in Afrika nie.

    Blaise Pascal (1623-1662) het geskryf: “Men never do evil as thoroughly or as joyfully as when they do it in the name of God” (3239). Die sewe monnike is keelaf gesny (3888). Dit is ongekwalifiseerd fundamenteel bose dade. Maar daardie monnike was myns insiens skuldig aan ideologiese dwaling deur, soos dit die mode geword het, eerder hiermaals as hiernamaals georiënteerd te wees, volmaaktheid by onvolmaakte mense te veronderstel en te oop en akkommoderend vir ander religieë te wees. Dit herinner aan die arrogante Desmond Tutu wat die Hemel vir alle gelowiges, afgesien van hulle religie, oopgestel het.

    “Experience at killing provided a career ladder for aspiring emirs” (3544). ‘n Emir is ‘n Arabiese krygsowerste. Een van die lesse wat Algerië ons leer, is dat die misdadige leiers van ‘n terroristiese “bevrydingsbeweging,” soos die FLN en daarna die GIA, nie die geskikste mense is om ‘n land te regeer nie. Hoe langer hulle aan die mag klou, des te groter is die skade aan die land. Minderheidsgroepe moet uiteraard ook paraat wees vir die verswelgingspotensiaal van ‘n etniese en/of religieuse meerderheid.

  • Siriese konflik spoel oor na Libanon

    Siriese konflik spoel oor na Libanon

    Altesaam vyf mense is dood toe selfmoordbomaanvallers Maandag die oorwegend Christen-nedersetting, Qaa in Libanon, ongeveer 100 meter van die grens met Sirië geteiken en hul plofstof ontsteek het.

    Vier selfmoordbomaanvallers was by die aanval betrokke.

    Geen groep het nog verantwoordelikheid vir die aanval aanvaar nie.

    Inwoners van die nedersetting het onraad vermoed toe die aanvallers omstreeks 04:00 deur die dorp beweeg het. Toe ’n veiligheidswag hulle geroep het, het hulle ’n handgranaat gegooi en toe agtereenvolgend hulself tussen inwoners van die nedersetting opgeblaas.

    Vier lede van die weermag is onder die 15 gewondes.

    Qaa se burgemeester, Bashir Matar, het gesê die vierde aanvaller is deur veiligheidsmagte doodgeskiet. Hy sê ná die eerste ontploffing het mense op die toneel saamgedrom, waartydens ’n tweede en toe ’n derde ontploffing plaasgevind het.

    “Terwyl ons besig was om van die gewondes te help, het ek die vierde aanvaller na my toe sien beweeg. Ek het op hom geskree,” het Matar gesê. “Ons het op hom begin vuur en toe blaas hy homself op,” het hy gesê.

    Libanon beleef die afgelope jare toenemend oorspoel-geweldpleging uit Sirië se dodelike burgeroorlog en die Libanese owerheid is op ’n hoë gereedheidsgrondslag met verskerpte sekuriteitsmaatreëls wat die afgelope dae geld.

    Al is dit nog nie duidelik wie die aanval uitgevoer het nie, het Libanese Christene in Qaa die wapen opgeneem en selfverdedigingseenhede op die been gebring om inwoners teen moontlike aanvalle deur Moslem-ekstremiste uit naburige Sirië te beskerm.

  • Obama kies die kant van gewelddadige ekstremiste

    Gerugte dat president Obama geïndoktrineer is met jihadistiese oortuigings duik gereeld op die internet op. Waar het hy sulke oortuigings teëgekom?

    Lees meer.

  • Jesus se doopplek in Jordanië

    Jesus se doopplek in Jordanië

    Vir jare stap Christen-pelgrims van beide oewers die Jordaanrivier in om ‘n verbintenis met een van die hoekstene van geloof, die dood van Jesus Christus, te vorm.

    Die parallelle tradisie het sowel Israel as Jordanië uit toerismedollars voordeel laat trek, het AP berig.

    UNESCO het nou egter ingeklim in die meedinging en Jordanië se doopplek op die oostelike oewer van die rivier as wêrelderfenisterrein verklaar omdat geglo word dit is die plek waar Jesus gedoop is.

    Jordanië, waar die aantal toeriste skerp afgeneem het sedert die Arabiese lente en die opkoms van die Islamitiese Staat (IS), is verheug oor die aankondiging.

    Israel swyg, maar ‘n Palestynse amptenaar sê die doopplek op die westelike oewer moes ook erken gewees het. Die plek is in die Israel-besette gebied wat Palestyne beoog om in ‘n Palestynse staat in te sluit.

    Jordanië se minister van toerisme, Nayef al-Fayez, het UNESCO meegedeel dat Jordanië ‘n boodskap van verdraagsaamheid stuur.

    Die koninkryk se Hasjemitiese regeerders “wat die regstreekse afstammelinge van die profeet Mohammed is, is dieselfde wat beskerming aan een van die heiligste plekke vir die Christendom verleen”, het hy gesê.

  • Dertig Christene deur ISIS onthoof

    Die Islamitiese Staat-groep het ‘n video vrygestel wat toon hoe 30 Christene tereggestel word.

    Die beeldmateriaal van 29 minute wys hoe “volgelinge van die kruis” op ‘n strand onthoof word en ander doodgeskiet word.

    Die Ethiopiese Christene is in Libië ontvoer.

    Dit is soortgelyk aan ‘n ISIS-video wat toon hoe 21 Egiptiese Christene in Februarie tereggestel is.

    Die groep beheer tans groot dele van Sirië en Irak en het die steun van Saoedi-Arabië, ‘n Amerikaanse bondgenoot.

    ISIS het reeds in dele van die Midde-Ooste en Afrika-lande soos Libië uitgebrei.

    Noord-Afrika is deur Amerikaans-geleide NAVO-lugaanvalle gedestabiliseer wat die opkoms van ISIS vergemaklik het.

    ‘n Woordvoerder van die Ethiopiese regering het die grusame daad veroordeel.

    ISIS is bedrywig op die internet en het ‘n span kuberkrakers wat namens hulle kuberaanvalle doen.

  • Israel se diplomatieke krisis verdiep

    Verskeie diplomatieke krisisse het Woensdag saamgevloei om Israel se penarie te verdiep. ‘n Vergadering van die Geneefse Konvensie se ondertekenaars, ‘n beslissing van die EU se Hof van Justisie oor Hamas, ‘n EU-parlementsbesluit om Palestynse volkskap te erken, asook die Palestynse druk met ‘n VN-Veiligheidsraad konsepvoorstel om die Israeliese besetting van die Wesoewer binne twee jaar te beëindig.

    Israel het die pogings van die Palestyne om ‘n spertyd in te stel vir die beëindiging van Israel se besetting van die Palestynse gebiede as ‘n slenter veroordeel.

    Jordanië het die beskrywingspunt amptelik by die VN se Veiligheidsraad namens die Palestyne ingedien.

    Dit maak ook voorsiening vir ‘n skietstilstand binne ‘n jaar. Die VSA het reeds aangedui dat hulle nie die beskrywingspunt sal steun nie, maar ontleders meen Israel is op dun ys nadat president Obama intussen aangekondig het dat bande met Kuba herstel sal word.

    Die diplomatieke tsoenami wat teen Israel opbou, is deur die voormalige minister van verdediging, Ehud Barak ‘n paar jaar gelede voorspel.

    Sedertdien het Israel se internasionale aansien bly taan.

    Premier Benjamin Netanyahu se diplomatieke prestasie tydens sy ses jaar word nou ook deur voornemende kiesers veroordeel.

    Die meerderheid kiesers wil nie hê hy moet aanbly as premier nie, maar gegewe die afstand en verskille tussen Israel se binnelandse en buitelandse probleme, is daar nie veel kandidate wat die eerste minister se pos wil hê nie.

    Die voortsetting van konstruksie in Joodse nedersettings, die behoud van die status quo in die Wesoewer en Gasa, die onwilligheid om ‘n ernstige vredesplan te implementeer en die versuim om die internasionale gemeenskap se ondersteuning te verkry, plaas Israel in ‘n minderwaardige strategiese posisie.

    Netanyahu demonstreer ongelukkig dat hy Europa hoegenaamd nie begryp nie. Sy benadering tot die diplomatieke krisis met Frankryk, Brittanje, Duitsland en ander is eenvoudig.

    Hy glo Europa word gemotiveer deur Europese leiers se gretigheid om die stemme van die groeiende Moslem-minderheid in te palm deur die bevordering van ‘n pro-Palestynse agenda, terwyl Europese politici presies só ‘n verwikkeling van stemblokke wil vermy.

    Daarbenewens, is hy oortuig dat Europa se houding teenoor Israel gebaseer is op diepliggende anti-Semitiese sentimente, wat hom tot histeriese uitbarstings teen Christene aanspoor.

    Tuis wil sy kiesers hê hy moet sterk staan teen Hamas, maar Netanyahu verkies eerder om sterk teen Europa te bly uitvaar.

    Om regse kiesers se negatiewe gevoelens teen die Franse, die Belge of die Iere aan te wakker, stof hy gereeld die Holocaust af.

    En terwyl Europa op die ergste wyse beledig word, kan Netanyahu nie genoeg doen om sy vriendskap en lofprysinge aan die Verenigde State van Amerika op te dra nie.

    Meer as 80% van die wêreld se Joodse gemeenskap woon in die VSA en nie in Israel nie, ongetwyfeld een rede vir die Israelse premier se houding.

    Hy glo sy Republikeinse bondgenote in die Kongres, AIPAC en die verskillende Joodse organisasies, sowel President Obama se laaste twee jaar sal die voortgesette Amerikaanse veto in die Veiligheidsraad van die VN verseker.

    Obama se dramatiese aankondiging Woensdag oor die hernuwing van diplomatieke betrekkinge met Kuba na meer as 50 jaar moet egter as ‘n waarskuwing vir Netanyahu dien dat sy ontleding verkeerd is.

  • Naspersprokureur pleit dat Dan Roodt tronkstraf kry

    ‘n Vreemde toneel het hom vanoggend weereens by die Randburgse Landdroshof afgespeel toe ‘n prokureur, Adelé Le Roux, ‘n betoog gevoer het dat dr. Dan Roodt vir “minagting van die hof” tronk toe gestuur moet word. Le Roux tree vir die Naspers-filiaal, Paarl Media op.

    In haar betooghoofde wat sy aan die hof voorgelê het, beweer sy dat Roodt “sy hele dag deurbring deur rassistiese, lasterlike artikels vir PRAAG te skryf, of kontraproduktiewe inligting opkyk soos die twiet wat deur hom op 16 Augustus 2014 geplaas is: ‘Wow, I have just spent an hour looking for the Claudia Braude report on ‘Racism in the media’ online, finally found it!’”

    Hierdie navorsing is deur Roodt gebruik vir sy eboek, Raiders of the lost Empire: South Africa’s ‘English’ identity. Klaarblyklik mag skrywers nie meer navorsing vir hul boeke doen nie.

    Daarom vra Le Roux, namens Naspers, dat Roodt “tot ‘n tydperk van aanhouding in die gevangenis gevonnis word, waarvan die duur in die hande van die Hof gelaat word”.

    Die saak is intussen uitgestel. Na afloop van die hofverrigtinge het die Naspers-prokureur dit betreur dat Roodt steeds “op vrye voet” verkeer, maar dat dit “nie meer lank sal wees alvorens hy agter tralies is nie”.

    In die litanie van klagte wat Paarl Media teen Roodt opgestel het, tel sy kritiek op Pierre de Vos wat in ‘n rubriek uitgespreek is. Blykbaar mag De Vos en ander polities korrektes nie gekritiseer word nie. Ook Roodt se betrokkenheid by die aksie teen Conrad Koch namens Steve Hofmeyr word deur haar genoem as ‘n verdere grond waarom Roodt gevangenisstraf verdien aangesien hy “misplaaste kommer en inmenging in ander mense se sake voor die hof toon (soos die beskermingsbevel waartydens mnr. Roodt namens Steve Hofmeyr teen Conrad Koch alias Chester Missing opgetree het)”. Blykbaar meen sy dat Roodt PRAAG “se hulpbronne uitput” terwyl hy veronderstel is om alles in sy vermoë te doen om Paarl Media se rekening te betaal.

    Volgens Le Roux “word die waardigheid en die doeltreffendheid van die howe doelbewus deur mnr. (sic) Roodt ondermyn. Hy minag hofbevele en beledig of verkleineer landdroste.” Laasgenoemde is blykbaar van toepassing op ‘n frase in ‘n berig wat hier op praag verskyn het en waarin daar na landdros Sewnarain, wat die beslissing in die Steve Hofmeyr-Conrad Koch-saak gevel het, as “‘n landdros van kleur” verwys word. Daarom beveel sy aan dat die enigste oplossing is om Roodt “gevangenisstraf op te lê, aangesien “die krediteur wil toesien dat die reg geskied, op een of ander manier, asook die samelewing”.

    Dié beskrywing van die landdros as iemand van “kleur” is deur een van Koch se rare swart ondersteuners self op sosiale media gebruik.

    Intussen het dr. Dan Roodt Naspers en sy filiale soos Paarl Media en Media24 by die Mededingingskommissie verkla. “Waaroor dit gaan,” sê hy, “is die monopolie wat Naspers oor veral Afrikaanse media, maar ook die drukkers- en boekbedryf, beskik. Sonder publisiteit in die Naspersmedia kan niemand ‘n boek verkoop of ‘n organisasie soos PRAAG aan die gang hou nie. Boonop het Paarl Media ons daarin gedwing om ‘n veel groter oplaag van die boek te druk as wat ons aanvanklik wou, weens sy oorheersende posisie in die mark.”

    PRAAG is ook besig om om kondonasie aansoek te doen teen die aanvanklike verstekvonnis wat “onder vreemde omstandighede” verkry is. “Van die begin af het ons gesê ons gaan die aansoek teenstaan,” sê Dan Roodt. “Hoe die vonnis in ons afwesigheid verkry is, verstaan ons nie. Solank as wat ons deur die hof daartoe gedwing word, betaal ons egter elke maand ‘n bedrag aan Paarl Media se prokureurs oor. Om een of ander rede is dit nie genoeg nie en word daar nou ‘n heksejag teen my gevoer en gepoog om my tot gevangenisstraf vir my menings te vonnis.”

    Roodt en PRAAG eis ook R400 000 van Paarl Media vir die skending van sy taalregte en skade wat weens die onwettige monopolie in die boekbedryf op net een boek gely is.

    ‘Enige vyand van Dan Roodt is ‘n vriend van my’

    Me. Adelé le Roux, met blonde hare, van agter. Links van haar sit Johan Pienaar, met die ligblou hemp en bril tydens verlede week se hofsitting toe die Conrad Koch-Steve Hofmeyr-saak voorgekom het.
    Me. Adelé le Roux, met blonde hare, van agter. Links van haar sit Johan Pienaar, met die ligblou hemp en bril tydens verlede week se hofsitting toe die Conrad Koch-Steve Hofmeyr-saak voorgekom het.

    Tydens die Conrad Koch-Steve Hofmeyr-saak verlede week op 27 November het me. Adelé Le Roux langs mnr. Johan Pienaar gesit en was druk in gesprek met hom. Toe dr. Dan Roodt Le Roux uitvra wat sy in die hof maak vir ‘n saak wat niks met haar te make het nie en waarom sy met Pienaar praat, het sy omgedraai en gesê: “Enige vyand van Dan Roodt is ‘n vriend van my.”

    PRAAG en dr. Dan Roodt word reeds jare lank deur Pienaar geteister, in so ‘n mate dat hy Pienaar op Twitter en Facebook versper het. Pienaar het ook adverteerders van PRAAG gekontak en hulle gedreig om hul advertensies van die praag-webblaaie te onttrek.

    “Ons is nou regtig volledig in die Sowjetunie tydens die 1930’s,” sê dr. Dan Roodt. “Nie net word daar heksejagte teen ons gevoer en gepoog om ons finansieel en andersins te ruïneer nie, maar daar word selfs gevra dat ek vir ‘n onbepaalde tydperk gevangenisstraf opgelê word sodat ek tot ander ideologiese insigte kan kom. Ek voel soos Solsjenitsin, wat in ‘n strafkamp aangehou is, onder andere omdat hy ‘n Christen was.”

    Sowel Johan Pienaar as Piet Croucamp bedryf ‘n Facebookblad wat as “Afrikaanse ateïste” bekendstaan en waarin daar openlik haatspraak teen Christene gepredik word, tesame met die idee dat hulle soos ander dissidente vervolg behoort te word of gewelddadig aangeval behoort te word.

    ‘Ek is in opstand teen kommunisme’ – Dan Roodt

    “In my jong dae op universiteit was ek ook links, hoewel nooit marxisties nie,” sê Dan Roodt. “Ek het meer in vryheid vir die individu en die gemeenskap sónder staatsoorheersing belanggestel. Toe ek in 1985 in Parys aankom, het ek Tsjeggiese en Russiese vlugtelinge ontmoet wat my van die toestande in hul lande vertel het. Dit het my oortuig dat kommunisme ‘n gevaarlike en bose ideologie is wat menselewens op groot skaal kan vernietig. Dis ook waarom ek die naam PRAAG gekies het, ter herinnering aan die Praagse Lente toe die hele Tsjeggiese hoofstad in 1968 teen kommunisme in opstand gekom het.”

    “Nooit het ek kon dink dat dieselfde toestande van heksejagte, onverdraagsaamheid en vervolging van Christene en andersdenkendes in my eie land sou posvat nie,” gaan Roodt voort. “Ek aanvaar dit egter nie. Ek is in opstand teen kommunisme.”

    Op hierdie foto kan Pienaar gesien word waar hy tussen Charlea Sieberhagen van Beeld en Lourensa Eckhard, tot onlangs van Beeld maar tans by KykNET, sit. Sommige beweer dat sowel Pienaar as Croucamp joernaliste "hanteer" om Afrikanerdissidente en Christene te beswadder en te vervolg.
    Op hierdie foto by verlede week se hofsitting tydens die Koch-Hofmeyr-saak kan Pienaar gesien word waar hy tussen Charlea Sieberhagen van Beeld en Lourensa Eckard, tot onlangs van Beeld maar tans by KykNET, sit. Sommige beweer dat sowel Pienaar as Croucamp joernaliste en radio-omroepers “hanteer” om Afrikanerdissidente en Christene te beswadder en te vervolg.

  • Afrikaners: handevat-inskiklik of streep in die sand?

    Die Iraeliete was 40 jaar in die woestyn. Die blankes, veral Afrikaners, is reeds meer as 20 jaar in die politieke woestyn. Woestynverblyf in ‘n onbeskaafde woesterny is nie iets waartoe die blanke kiesers ingestem het nie. Die meerderheid blanke kiesers het as misleides ten gunste van magsdeling gestem, wat egter deur FW de Klerk en kie (veral die klein vyf – Praag 27.08) in magsoorgawe getransformeer is. Die vraag is nou: hoe moet blankes, veral tradisionele Afrikaners, op hierdie onverkwiklike situasie reageer? Behoort ons handevat-inskiklik, dus ANC- en swartmag-gedienstig, te wees, of moet ons veel eerder op gesonde weerstand/verset ingestel wees deur ‘n streep in die sand te trek?

    Die geskiedenis toon dat kiesers dikwels deur politici om die bos gelei word. Knoeiery is deel van die “kuns” van regering. Daaruit moet nie afgelei word dat politici noodwendig oor kundigheid of selfs elementêre inligting, kennis en insig beskik nie. Politici neem besluite en voer sommige van hulle op ‘n bepaalde manier uit. Die gevolge word dikwels glad nie voorsien nie. Volgens sy outobiografie het Izak de Villiers as redakteur van Rapport bv waargeneem dat FW de Klerk glad nie die gevolge van sy “inisiatiewe”, propvol fiktiewe “wigte en teenwigte”, besef het nie. De Klerk het persoonlik grootliks skotvry met sy droogmakery en verraad weggekom. Sedertdien sit ons met die gebakte pere. Wat nou gemaak?

    Insekte, soos miere en bye, openbaar geykte gedragspatrone. Dit word ook by mense aangetref. Dink aan die ontdekkingsreise wat na bv die poolstreke onderneem is.

    “Early Arctic exploration unfold with a certain formal inevitability, in stately, familiar, unvarying stages. The fitting and provisioning of the stout vessel, the gala departure, the fruitless exploration of blind bays and dead islands, the fading hopes, the trapping of the ship in pack ice, the fatal nightmare of cold and starvation. Finally, as an epilogue, a new expedition sets out in search of the first, and the cycle starts again” (Lev Grossman, Cold comfort, Time, 18.08, p 48).

    By politici word soortgelyke geykte gedragspatrone aangetref. Alles moontlik word deur die kandidaat gedoen om ‘n gunstige indruk by die kiesers te wek. In verkiesingstyd is hy hoogs sigbaar en toeganklik. Aan beloftes is daar geen einde nie. Sodra hy verkies is, geniet hy sy buitensporige vergoeding en byvoordele, word hy onsigbaar en ontoeganklik en raak die verkiesingsbeloftes gou in die vergetelheid. Wanneer die volgende verkiesing aanbreek, begin dié siklus van voor af.

    Dit gaan hier om kenmerkende herhalende gedrag by mense. Wat ons “die geskiedenis” noem, handel hoofsaaklik oor menslike handelinge. Vir toepassing in die hede is daar dus lesse te put uit wat voorheen gebeur het. Maar ‘n mens kan vir plaaslike toepassing ook met vrug kennis neem van wat op die oomblik elders in die wêreld gebeur. Die Midde-Ooste kan as voorbeeld dien. Ek maak gebruik van Aryn Baker se artikel, “Unholy choices” (Time, 21.04, p 18-23). Let voorts op hoe die posisie van christene in Moslemlande ooreenkomste vertoon met die situasie van blankes in oorheersend swart Suid-Afrika.

    In gebiede onder die beheer van fundamentalistiese Moslems word christene voor ‘n drieledige keuse gestel: bekering tot die Islamitiese geloof, betaling van hoër belasting, of die swaard, dus die dood. Dit was die geval in die Ottomaanse Ryk (1300-1920) en dit kom steeds voor in bv dele van Sirië en Irak waar fundamentalistiese Soenniete in beheer is. Wat die christene ter selfbeskerming in Sirië doen, is om die bewind van Bashar Assad, ‘n lid van die Alawitiese Moslemminderheid, te steun, terwyl chistene in Irak die Sjiïtiese meerderheidregering ondersteun. Vir hierdie christene gaan dit eerder om oorlewing as om morele beginsels. Daarom huiwer hulle nie om ‘n outoritêre bewind te ondersteun nie. Dié christene se lewens word gekenmerk, selfs oorheersend beïnvloed, deur sulke keuses en kompromieë.

    In Egipte hang die oorspronklike inwoners, die Kopte, ‘n vroeë vorm van die christelike religie aan. Sedert die Arabiese Moslems Noord-Afrika in die 7de en 8ste eeu ingeneem het, is die Kopte ‘n minderheid (deesdae slegs sowat 5% van die bevolking) wat ter wille van oorlewing geneig is om die owerheid, selfs al is dit ‘n militêre diktator, te steun.

    “In backing these authoritarian regimes, those [Christian] leaders and their supporters have failed to help their countries develop into states where justice, the rule of law and tolerance are applied evenly” (p 20).

    ‘n Mens kan sê dat die Kopte se situasie in Egipte soortgelyk is aan dié van die Khoi-San, die oorspronklike inwoners van Suid-Afrika. Sedert die politieke mag in 1994 onregmatig aan die swartes oorgedra is, maak die swartes asof hulle altyd hier was en op die land in sy geheel geregtig is. Daar word graag na die blankes as setlaars verwys, maar die werklike historiese verskil tussen wit en swart is dat die wittes oor die see uit Europa in Suid-Afrika geland het en die swartes oor land uit Afrika hierheen gekom het. In landsbelang behoort dit egter nie soseer te gaan om wie eerste hier was nie, maar veel eerder om watter etniese groep die meeste tot die land se ontwikkeling en voorspoed bygedra het. Die ou Suid-Afrika was opvallend beter as ander Afrika-lande. Groot dele van die land het toe onloënbaar die stempel van Europese beskawing gedra. Na 1994 het die nuwe Suid-Afrika binne twee dekades onmiskenbaar ‘n Afrikaland geword. Deur dit te noem, deel ek nie ‘n kompliment uit nie.

    “Some Christians in Syria have defied church leaders and called for Assad’s downfall, in the hope that fighting for the rights of all Syrians will strengthen the place of Syria’s minorities in the future” (p 20). Dieselfde mentaliteit is onder sommige Afrikaners waarneembaar. Die Afrikaanse Taalraad stry nie vir Afrikaans (bv Standaardafrikaans) as sodanig nie, maar vir alle sogenaamde variëteite van Afrikaans, insluitende die mengeltaal Kaaps en al die Afrikatale. Die bestuur van die Taalmonument voel hom nie geroepe om erkenning aan die oorheersend positiewe historiese rol van blankes te gee nie en verkies om eerder die aandeel van nie-wittes op te blaas. Die eens Afrikaanse universiteite benadeel Afrikaanssprekendes (veral Afrikaners) en Afrikaans blatant en bewandel die weg van transformasie, wat op verswarting en verengelsing neerkom. Hofsake word (tevergeefs) gevoer teen die benadeling van alle nie-swartes (bv bruines); daar word nie gekonsentreer op die bevordering van uitsluitlik blanke belange nie, soos wat nie-paternalisties vereis behoort te word. Waarom dit vir blanke oorverligtes/swakkelinge gaan, is om onder die dekmantel van nie-wit (bv bruin) belange per abuis of by implikasie ook blanke belange te dien.

    Wat is die gevolge van die christene se kruipbeleid in die Midde-Ooste? Dit kan terselfdertyd as aanduiding dien van wat plaaslik in ons veelgeroemde jong demokrasie verwag kan word. “In the last census of the Ottoman era, conducted in 1914, Christians made up a quarter of the Middle East’s population. Now they are less than 5% … If current demographic trends continue, the Middle East’s population of 12 million Christians will be halved by 2020 … much of the decline can be attributed to opportunistic emigration and falling birth rates” (p 21). In die nuwe Suid-Afrika is die geboortesyfer van daardie etniese groepe waarby die land die meeste kon baat juis die laagste. Verder word die swart geledere ongebreideld met swart immigrante aangevul, terwyl die nie-swart (veral wit) komponent deur emigrasie drasties uitgedun word.

    “Majority rule in the Arab world leaves minorities at risk” (p 22). Insgelyks plaas swart meerderheidsregering in Suid-Afrika al die nie-swartes (veral die wittes) soos paddas in ‘n pan wat geleidelik maar sekerlik voordurend verhit word. Dit is vir my nie moontlik om diegene te verkwalik wat die land verlaat nie, al het ek die opsie uitgeoefen om eerder hier aan te bly en weerstand te bied. Oor die Christene se kruipbeleid in die Midde-Ooste haal Baker ‘n waarnemer soos volg aan: “That kind of thinking may preserve Christian interests in the short term, but it risks putting them on the wrong side of history” (p 22).

    In die nuwe Suid-Afrika: of ons handevat of nie, kompromieë aangaan of nie, ons siel verkoop of nie, ons toekoms kan/sal ten spyte van “Faustian bargains” (p 22), dus sielverkopende toegewings, weens verswelging deur die swart massa verduister of selfs uitgedoof word. Die beroemde Amerikaanse orator, Robert Ingersoll (1833-1899), het in ‘n ander konteks gesê: “I had rather go down in the glory and grandeur of the storm, than to rot in any orthodox harbor.” Aangepas by my tema kan ek sê: Ek gaan eerder onder in die oop see van Europese beskawing as om my beginsels in die hawe van swart mag te verkwansel. Dit is myns insiens verkieslik om eerder eerbaar as oneerbaar onder te gaan.

    Na aanleiding van die verkiesingsoorwinning wat die Moslem-broederskap in Egipte behaal het, skryf Baker: “A christian would never be permitted to lead Egypt” (p 22). In die “nie-rassistiese” nuwe Suid-Afrika word dit sonder meer aanvaar dat geen nie-swarte (hetsy wit, bruin of Asiaat) ooit die staatshoof sal word nie; ook nie die president van die ANC nie. Nuttige idiote van enige etnisiteit word wel in die laer range geduld.

    In Egipte: “When the Islamist-controlled parliament rammed through a new constitution … Christians feared for their rights and identity … Christians need to stop seeking favors and support the rule of law by backing a presidential candidate who shares their values” (p 23). Volgens ‘n waarnemer oor Sirië: “If Islamists come to power, Christians are doomed” (p 23). Baker se gevolgtrekking: “Christians may simply not survive the Arab revolutions. Backing tyrants may buy them some time, but many Christian commentators believe that the only way these communities can guarantee their continued presence in the region is by pushing for the rights of others as much as for their own” (p 23). Dit is ook plaaslik ‘n gewilde strategie by wankelmoedige blankes. Dat dit ‘n waarborg (“guarantee”) teen verswelging of uitwissing verskaf, is sekerlik oordrewe, of bloot ‘n uitdrukking van ooroptimisme, of dalk opportunisme.

    Naskrif: Die afgelope maande het Praag elke Sondag ‘n teks van my gepubliseer. Weens veranderde omstandighede sal ek voortaan liewer wanneer die geleentheid hom voordoen, dus ongereeld, teks vir publikasie aanbied. Ek bedank Praag en sy lesers graag vir hulle meelewing en ondersteuning.

  • Ateïste het goeie plan met staatskole

    Deur Jan Viljoen.

    So hulle wil alle verwysing na geloof en Christenskap uit die staatskole uithaal. Hulle wil God uit die skole verwyder. Ek wonder of dit so ‘n slegte ding is.

    Miskien moet ons eers kyk wie “Hulle” is. Ek neem aan “Hulle”, soos wat die webblad “Hulle” aandui, die kerngroep van die beweging is wat hulleself “Skepties Suid Afrika” noem, en hulle is volgens inligting, voorstanders van logiese denke. Volgens bronne was professor George Claassen die vorige voorsitter van die skeptiese beweging en hy het in ongeveer 2009, as ek reg onthou, presies dieselfde aksie probeer loods.

    Nadat hy verskriklik oorval is met allerhande soorte haatboodskappe en dreigemente, het hy van sy plan afgesien, en hy het selfs sy webblad verwyder en half en half stert-tussen-die-bene in die vergetelheid verdwyn.

    Maar sy haat vir Christenskap het blykbaar nie getaan nie, want hier probeer hulle weer, die keer onder die vaandel van Pietersen, sodat Pietersen skynbaar hierdie keer die toorn van die klomp onchristelike Christelikes moet verduur. Dit is die eerste ding wat hulle doen wanneer hulle met Christene te doen kry wat net nie meer lus is om weer die ander wang te draai nie, en ook nie meer lus is om ‘n p..s en ander soortgelyke skeltaal toegesnou te word wanneer die sogenaamde “logiese denkers” die bekgeveg begin verloor nie. Dit is soos om die rassismekaart te skiet, of om iemand as ‘n anti-semiet uit te skel. Dan begin hulle luidkeels kerm dat hulle gedreig word en dat dit blykbaar nie Christelik is nie, want Christene is dan veronderstel om stil te bly en dit te aanvaar. Wel, ek is ‘n Christen en ek sal ‘n sn.tklap uitdeel as dit moet, want hoekom nie?

    Niemand het nog ooit van ‘n Christen verwag om soos ‘n kruiwa behandel te word nie, en as daar fisiese klappe uitgedeel moet word, is dit seker maar so. As jy daarvoor soek moenie staan en kerm wanneer jy dit gekry het nie.

    Hoekom sal ons gedweë staan en toekyk hoedat ons geestelik en fisies aangeval word? Die Bybel stel ‘n lys waardes voor waarvolgens jy jou moet rig, en nie om jou breins te vervang nie, en die Bybel negeer ook nie jou vermoë om terug te veg nie. As die Jode hulleself fisies mag verset en die hele wêreld staan en hande klap, hoekom mag die Christene dit doen nie? Van wanneer af moet Christene uitgesonder word as ‘n groep wat nie die reg of die vermoë het om hulleself te verdedig nie?

    Maar George Claassen is, netsoos Tim du Plessis, ‘n tipiese meningsvormer. Daardie verwaande tipe individu wat glo dat net hy reg is, en dat geen ander opinie behalwe sy eie enige bestaansreg het nie, en dat hy homself selfs tot die hof sal wend om sy opinie te probeer afdwing.

    Hy was jare een van die Burger se hoofbobbejane en vanuit sy amp het hy sy anti-Christelike waardes deur die Burger verkondig, veral met sy pseudo wetenskaplike rubrieke oor die teorie van evolusie. Vandaar die mening wat hy huldig dat slegs sy opinie een is wat aangehoor behoort te word en dat hy enige iemand anders se opinie uit hulle uit sal dwing.

    Dit word by die dag duideliker dat Naspers heel moontlik die grootste bydraer van die verval van die Afrikaner is, met die kaliber werfbobbejane wat al stoele daar volgesit het. Dit is dan ook geen wonder dat hierdie groep van Pietersen en Claassen sulke groot aanhangers van manne soos Richard Dawkins en Thomas (Darwin’s bulldog) en Aldous Huxley is nie, want hulle het ‘n ander geloof gekry wat vir hulle sin maak, een waarin daar nie plek vir ‘n Skepper is nie. Wanneer ‘n mens kan glo dat alles uit niks uit onstaan het, en dat die mens, al die diere, al die plante, al die virusse, kieme, bakterieë uit dieselfde klip uit kon evoleer dan wys dit jou wat logiese en vrydenke beteken.

    Die padda sal nie in ‘n prins verander nie, en ‘n houtpoppie sal nie in ‘n seuntjie verander nie, dis absurd, dit is feëverhale. Maar ‘n klip kan in ‘n mens verander want dit is evolusie. Hulle sal enigeiets glo wat deur die Dawkinse en die Huxleys van die wêreld aan hulle vertel word, tot so ‘n mate dat dit vir hulle ‘n de facto geloof word.

    Daar is ‘n rede hoekom dit ‘n geloof genoem word, en dit is omdat jy net daarin kan glo. Hierdie geloof moet ten alle koste in plek van die Christen geloof in skole aangebied word, en alhoewel baie skole deesdae evolusie as vak aanbied, is dit nie genoeg nie want daardie skole mag nie Christelike waardes ook verkondig nie.

    As ‘n kind nie altwee gelowe oor die ontstaan van die mens mag hoor nie, is dit bloot indoktrinasie en nie onderrig nie. Deur indoktrinasie moet skole deesdae goeie werkers voortbring en nie iemand produseer wat dalk die nuwe wêreldorde gaan kritiseer nie. Praat van logiese en onafhanklike denke.

    ‘n Skepper moet ten alle koste deur die evolusieteorie vervang word en dit is waaroor dit hier gaan. Nie oor die aantas van menseregte nie, dit is slegs die dekmantel en die argument wat gebruik wil word. Dit gaan oor indoktrinasie. Die geloof van evolusie moet die enigste geloof wees wat in skole aangebied moet word, want die teorie van evolusie is veel, veel meer as net om nie in ‘n Skepper te glo nie.

    As jou kind kan glo dat hy van ‘n klip af kon evoleer wat in oersop opgelos was, kan hy nie glo dat daar ‘n Skepper is nie, en dan kan hy ook nie glo dat hy ‘n siel het nie, want ‘n siel is ‘n Godgegewe ding. Hoe kan een eensellige diertjie wat die produk van ‘n weerligstraal en chemikalieë is en in oersop rondspartel aan al die mense in die geskiedenis van tyd elkeen ‘n siel verskaf, maar nie aan ‘n kiem nie, of aan ‘n boom of mossie nie, alhoewel die mens en al die ander lewensvorme volgens evolusie van presies dieselfde een eensellige diertjie af ge-evoleer het?

    Sodra jy aan ‘n kind vertel dat hy geen siel het nie, het die lewe geen doel nie en is die lewe maar net ‘n toestand waarin hy verkeer terwyl hy wag om dood te gaan en dan vir ewig te verdwyn. Want slegs sy dood het dan enige nut vir sy nageslag en dit is sodat hy sy gene wat volgens die teorie van evolusie, ‘n klein bietjie anders as sy ouers s’n is, kan skenk.

    As hy nie kinders gehad het nie was sy lewe totaal nutteloos want sy gene het nie tot die volgende evolusiepoging bygedra nie. Hy kon miskien dalk ‘n kar in sy lewe uitgevind het, of ‘n nuwe medisyne of hy kon pragtige musiek skryf of hy kon ander belangrike nalatenskappe gehad het, maar dit is vir die doel van evolusie totaal nutteloos, want slegs sy gene wat hy kon bemaak en kon oordra na die volgende generasie toe is van enige waarde.

    Volgens die Skepper is jou lewe op aarde en jou lewe na die dood van onskatbare waarde, maar volgens evolusie het jou lewe geen doel nie, behalwe om seksuele plesier na te jaag (Aldous Huxley se eie woorde) en gemuteerde gene na te laat en dan het slegs jou dood enige voordeel. ‘n Mens se lewe is dus totaal doelloos (meaningless). Morele en etiese waardes is nie op jou van toepassing nie want dit meng in met jou soeke na seksuele vryheid.

    “For myself, as no doubt for most of my contemporaries, the philosophy of meaninglessness was essentially an instrument of liberation. The liberation we desired was simultaneously liberation from a certain political and economic system and liberation from a certain system of morality. We objected to the morality because it interfered with our sexual freedom.” – Aldous Huxley, (oor hoekom evolusie vir hom belangrik is) “Confessions of a Professed Atheist,”

    “Theory must be piled on theory in order to keep the whole thing from crashing to the ground. Evolutionary theory is a tottering mass, around which little men run with poles trying to prop it up here and there.”- Carl Sagan, “Cosmos”, p. 256.

    Die skynbare aantas van menseregte, soos reeds gesê is bloot net die nuttige voertuig om die Skepper uit die skole te verwyder, maar die regte rede is om die teorie van evolusie as die enigste geloof in die skole aangebied te kry. Die bestaan van doelloosheid. Dit sal insiggewend wees om agter te kom wie vir hierdie hofsake gaan betaal. Ek is seker Pietersen of Claassen doen dit nie met hulle eie geld nie, hulle het verseker ‘n finansier wat agter die hele storie sit en Pietersen en Claassen is net weer die nuttige idiote wat die bal aan die rol moet kry.

    Maar nou kom ek terug na my heel eerste stelling daarbo, en dit is dat ek wonder of dit nie maar die beste ding gaan wees om Godsdiens in Staatskole af te skaf nie. Oftewel om die bestaan van doelloosheid in te faseer nie.

    Daar is in elk geval ‘n algemene verval in omtrent alle lande wat morele en etiese waardes aanbetref en hierdie is waardes wat deur goed soos geloof en Godsdiens daargestel word. En dit is so dat daar ‘n al hoe meer feller aanslag teen hierdie waardes is, wat tradisioneel deur die media gedryf word. Ateiste soos Pietersen is lief om voor te gee dat die afbreek van geloof en Godsdiens nie ‘n aanslag teen waardes is nie, maar dat dit skynbaar vrydenke en verligting en logika by kinders bewerkstellig. Wat natuurlik ‘n mite is, maar dit is ‘n maklike argument om te gebruik want dit is net ‘n strooiman tipe argument wat los in die lug hang, en dis nie eers ‘n argument nie maar bloot ‘n ongegronde stelling.

    Dit klink mooi vir hulle en dit klink asof dit gewig kan dra maar is so tipies van baie van hulle argumente; dis net ‘n los stelling wat hulle as ‘n argument wil probeer voorhou. Soos die stelling dat hulle nie kan glo dat kinders in hierdie verligte eeu nog steeds aan middeleeuse en primitiewe bygelowe blootgestel moet word nie. Wat hulle natuurlik vergeet is dat die Wetenskappe soos wat ons dit vandag het, nie moontlik sou kon wees sonder die bydrae van Christendenkers nie en dat Christene baie van die hooftakke van die Wetenskap gestig het.

    Om hulle aanslag te regverdig haal hulle gedurig ouens soos Richard Dawkins en die Huxleys aan, blykbaar om ‘n punt te staaf, maar as ‘n mens by al die retoriek verbykyk is daar maar bitter min argumentwaarde in hulle aanhalings oor. “’n Kind word nie as ‘n ateïs gebore nie. Hy word slegs as die kind van ateïstiese ouers gebore, en sal eendag ‘n geloof begin aanhang, of nie.”

    Wie het dit gesê? Wel ek het so gesê, na aanleiding van een van die aanhalings van Dawkins wat hulle so lief is om te gebruik, maar ek het die woord “Christen” in Dawkins se stelling met die woord “Ateïs” vervang, net om te wys watse belaglike tipe stellings hulle as hulle mantra beskou. Dit klink oulik maar dis maar net retoriek op sy beste. En dit komende van ‘n groep af wat glo dat logika en vrydenke die produk van ateïsme is.

    As jy ‘n Christen is, volgens Pietersen se organisasie, beskik jy nie oor dieselfde tipe logika as hulle nie, en kan jy ook nie vir jouself dink nie. Maar soos wat Christene die Bybel aanhang vir leiding, is hulle die ouens wat die Huxleys en Dawkinse van die wêreld aanhang vir leiding. So het elkeen maar sy godsdiens, maar hulle erken nie dat hulle siening ook maar net ‘n alternatiewe geloof is nie, met Dawkins en andere as die profete van hulle geloof.

    Maar hulle is besig met ‘n aksie wat lankal reeds begin het, en wat nou tot volvoering gebring moet word. Elkeen van hierdie ouens, Hans Pietersen, George Claassen en die ander in die groep gaan na die beste van sy vermoë spartel om sy weergawe van ‘n geloof in die skole ingestel te kry, en as hulle dit nie vandag of more of oormore gaan regkry nie, gaan iemand anders maar weer die rol van nuttige idioot oorneem en oor ‘n jaar of tien van nou af maar weer probeer.

    Miskien gaan hulle weer en weer gekeer word maar ek het so ‘n idee dat hulle soort dit een of ander tyd gaan regkry, want dit is die verloop van die wêreld tans. Daar is ‘n ongelooflik aanslag teen alles wat Christelik is, en dit is reg so want anders is die Bybel verkeerd. Die Christene gaan meer as net ‘n paar klappe moet uitdeel, maar ons gaan slegs die oorlog wen wanneer en op die manier wat dit in die Bybel voorspel word.

    Intussen word ons skole eintlik maar hole van morele en etiese verval en ons as ouer generasies kyk na die skole asof dit nog dieselfde is as wat dit in ons tyd was. Dit is nie. Ons kinders word blootgestel aan allerhande volksvreemde invloede maar ouers probeer maar net vasbyt en hoop dat sy kind nie tot verval kom voordat die kind met skool kan klaarmaak nie. Skole word deur sulkes soos Pietersen en Claassen gedwing om hulle leerders aan hierdie tipe verval bloot te stel maar intussen het ander met ‘n bietjie toekomsvisie daarin kon slaag om ander skole op die been te bring wat wel waardes het. Intussen het daar in bykans elke dorp ‘n Christenskool ontstaan.

    ‘n Skool wat geskoei is op Christenwaardes waar die mense wat nie hulle kinders aan die verval van Staatskole wil onderwerp nie, hulle kinders na toe kan stuur. Waar kinders nie aan die mantra van doelloosheid en toevallige bestaan onderwerp word nie, waar slegs die dood iets is wat ‘n doel het nie. Daar sal natuurlik ouers wees, soos Pietersen en Claassen wat nie hulle kinders na hierdie skole toe wil stuur nie, en eerder hulle kinders aan die verval van openbare skole wil onderwerp.

    En dit is hulle goeie reg. Dit is ook hulle goeie reg om CVO skole te vermy vir die onding wat dit skynbaar is. Ek kan nie sien dat enige CVO hulle na ‘n hof toe gaan wend om vir Pietersen en Claassen te dwing om hulle kinders na ‘n CVO skool toe te stuur nie. Want dit sal hulle menseregte aantas.

    My voorstel is dus om vir Pietersen en Claassen gelyk te gee. Voer hierdie nuwe geloof in die skool in en los die mense om hulle kinders uit daardie skole uit te haal en hulle in skole te plaas wat Afrikaans en Christelik is, waar daar waardes is, waar kinders geleer word dat hy meer as ‘n bosbok of ‘n daggaplant of enige ander ding is wat ook uit daardie mitiese eensellige organisme uit ge-evoleer het. Dat daar morele en etiese waardes is en dat die lewe daarom draai om jou op ‘n Hiernamaals voor te berei. En dat jy oor iets beskik waaroor mense wat ge-evoleer het skynbaar nie beskik nie, en dit is ‘n Godgegewe siel.

    Jou lewe is belangrik, jy is belangrik en jou dood is nie die einde van ‘n leeftyd nie, dit is die begin. As daar ooit enige rede was vir ouers om hulle kinders uit die skole uit te haal, is dit die geleentheid wat Pietersen en Claassen nou bied. Dit is eintlik ‘n uitkoms vir Christene wat hulle kinders besluitloos in openbare skole gelos het en sodat hulle nou met werklikheid kan weet dat dit die regte ding is om jou kind in ‘n CVO te plaas.

    Wanneer die openbare skole genoegsaam leeggeloop het sal die CVO op die nuwe skolieregetalle gedy. Baie mense gebruik sport as die enigste rede hoekom sy kind nog in ‘n openbare skool is, maar dit is ‘n baie dun argument. In die eerste plek hoef jou kind nie aan sport onderwerp te word om ‘n aanwins in die lewe te wees nie.

    Maar mense het hierdie wanopvatting dat sy kind dalk eendag vir die Springbokke kan speel, en baie geld kan maak. Hy sal geld en aansien en roem verdien. Ek het nuus. Daar is ‘n baie, baie beter kans dat dit nie sal gebeur nie, en mense sal tien teen een nie eendag jou kind as’n sportgod kan aanbid nie. Maar leer eerder jou kind om ‘n goeie mens te wees en om ‘n goeie besigheidsman te word, dan sal daar miskien dalk nog ‘n groter kans wees dat hy sy eie sportspanne kan besit. Hy kan later miskien sy eie sportgodjies besit.

    Waar sal jy in elk geval jou kind aan sport wil laat deelneem? In sterk CVO skole of in skole wat deur volksvreemdes en vreemde tale oorheers word, met spesiale reëls vir die wat skynbaar nie geleenthede gehad het nie, maar wat tog op dieselfde skoolbanke as jou kind sit?

    Pietersen en Claassen bied eintlik nou ‘n baie goeie geleentheid vir ouers om CVO skole en CVO sport tot nuwe hoogtes te neem en ek glo dit is ‘n goeie ding.

  • Pous, Hezbollah waarsku teen ISIS

    Pous Franciskus sowel as die sekretaris-generaal van Hezbollah, Hassan Nasrallah, het hul kommer oor die lot Christengroepe in Irak uitgespreek.

    Die Pous het aangedui dat hy bereid is om na Irak te reis om ondersteuning te gee aan vlugtelinge en Christengroepe in Koerdistan indien nodig.

    Alhoewel hy meen dat ingryping deur die internasionale gemeenskap wenslik is om Islamitiese militante in Irak te stuit, moet die besluit nie van ‘n “enkele land” afhang oor hoe om in die konflik in te gryp nie.

    Die Pous se oproep het wenkbroue laat lig aangesien hy homself tot dusver vir vrede uitgespreek het.

    Nasrallah het Vrydag gesê lande soos Libanon moet nie glo dat die VN-resolusie 1701 hulle sal beskerm nie. Die kwessie is nie meer ‘n bron van gevaar vir ‘n enkele groep soos die Sjia, Soennies, Christene of Druze nie, maar ‘n gevaar vir almal, het hy gemaan.

    Hy het gesê ISIS is besig met ‘n veldtog van totale vernietiging van alle godsdiensgroepe se kulturele erfenis van duisende jare. Die pluralistiese erfenis van Irak, Libanon, Sirië en Iran waar verdraagsaamheid eers geheers het, word deur ISIS bedreig. Hy het gesê Moslems kan hulself nie daarmee vereenselwig nie.

    Die krisis vir Christene in die Levant is egter baie kleiner as die etniese uitwissing wat Westers-gesteunde faksies van die junta in die Oekraïene teen Russiese Christene voer.

    Kiëf het doelbewus in Lugansk gedoen wat hulle reeds gedoen het in Slaviansk: Hulle het die stad se watertoevoer vernietig. In die tussentyd, het Kiëf se magte ‘n kolom van vlugtelinge uit die gevegsgebied aangeval met vuurpyle.

    Meer as 2000 mense het reeds in die konflik omgekom wat deur NAVO en die VSA gedryf word.

    Dit is ook noodsaaklik om te verstaan ​​dat aanvalle op burgerlikes deel vorm van NAVO se aanvaarde aanvalsdoktrine waar lande na die “Steentydperk” teruggeneem word.

    Die Amerikaanse Sekretaris Baker het in 1991 reeds aan Tarek Aziz van Irak belowe: “Ons sal jou land verwoes en dit na die Steentydperk terugneem.” Sedertdien het die VSA met die hulp van NAVO streng by die doktrine gehou.

    Die “skok en verwondering” is in werklikheid ‘n manier om die burgerlike bevolking te teiken en te terroriseer. Dit is waarmee die VSA se militêre magte hulself besig hou en steun ook ver-linkse groepe om hul doelwitte te bereik.

    Pous Franciskus het nie aangedui watter land hy bedoel by die “enkele land” nie. Hy sal glo Amerika aanstaande jaar besoek.

    Hy het voorts gesê hy is gereed om enige tyd na China te reis.

  • Gelyker as jy

    deur Karel Combrinck

    Van al die dooie katte wat deur die Franse Rewolusie aan ons nagelaat is, is die konsep van gelykheid een van die onwelriekendste. ‘n Groot aantal dooie mense is ook nagelaat deur daardie glorieryke gebeurtenis, maar kom ons bepaal ons vireers by hierdie besondere kat.

    Ons word daagliks gebombardeer met gelykheidspropaganda van allerlei aard, dermate dat ons net kan hoop, in die woorde van Shakespeare, that surfeit the appetite may sicken and so die.

    Regstellende aksie, Swart ekonomiese bemagtiging, Transformasie, Positiewe diskriminasie, alles eufemismes vir omgekeerde rassisme en ‘n program om wittes te tap en uit te mergel. Asof daar iets soos « positiewe » diskriminasie kan wees. Hoekom dan nie sommer positiewe diefstal, positiewe moord, positiewe verkragting, positiewe onbevoegdheid en positiewe korrupsie ook nie ?

    In die nastrewe van «gelykheid» word witmense in Amerika, daardie vesting van vryheid, asook in Suid­Afrika (sy klakkelose skoothondjie) universiteitstoelating geweier ten gunste van swartes; dít natuurlik sonder inagname van verdienste. Van die feit dat hierdie soort praktyk op die langeduur glad nie in die belang van swartes is nie, eerder die teendeel, is die ideoloë skynbaar salig onbewus.

    Onthou u nog die school busing in die VSA ? Gedurende die sewentiger- en tagtigerjare en selfs nou nog, word skoolkinders oral in Amerika soos troppe ganse met busse aangery van bakboord na stuurboord na swart skole sodat almal «gelyk» kan wees. Dis natuurlik ‘n gesonde beginsel van onderwysadministrasie om kinders te laat skoolgaan in die skool die naaste aan hulle woonplek.

    Nog beter sou wees om hulle te huisves in die skool van hulle keuse. Maar nie in Amerika nie, die sg «mees vrye» land. Vry, maar die willose slaaf van ideologie.

    Om besorg te wees oor ons minder bevoorregte broers en iets daaromtrent te doen, is goeie Christenmoraliteit. Die minder bevoorregte broers hoef natuurlik nie noodwendig swart, soos baie weldoeners skynbaar dink, te wees nie. Die einddoel hoef ook nie te wees om almal gelyk te maak nie. In die hande van politici, ideologies gedrewe akademici en joernaliste, met hulle betaalmeesters in die finansiële wêreld, word sulke besorgdhede snel verwring tot sinisme, eiebelang en geveinsdheid. Om geld uit staatsfondse in die naam van gelykheid en geregtigheid te pomp na die sakke van die massas in die derde wêreld is ‘n handige manier om markte te skep vir verbruikersgoedere en sodoende die rykes verder te verryk ten koste van die belastingbetaler. Iewers langs die pad het filantropiese en handelsoorwegings deurmekaar begin loop. Die «regte» ding word gedoen ten einde daaruit wins te maak.

    Daar is diegene wat ons graag wil laat glo dat die ideologie van gelykheid christelik van oorsprong is. Christus het wel gesê : «Verkoop alles wat jy het, gee dit vir die armes en volg my». Die belangrike punt hier is egter nie «gee vir die armes» nie, maar «volg my». Hy het wel bedelaars en kreupeles liefgehad (of moet ons liewer die eufemismes gebruik?) en so ook die rykes en die armes en die slegte vrou. Hy het selfs die belastinggaarder liefgehad en dit wil gedoen wees! Daar is egter geen aanduiding dat Hy ‘n soort sosiale rewolusie wou ontketen en almal wou omvorm tot ‘n amorfe, massa insekte nie. Het Hy dan nie self êrens gesê nie, «Die armes sal julle altyd by julle hê». Feite van die lewe! Daar is sterk aanduidings vandag dat die kerke eerder ‘n blaadjie uit die boek van die gelykheids- sosiale rewolusie wil neem as andersom. Vir die Christen is die ideale koninkryk waar ons almal voor God gelyk sal wees, in die hiernamaals. Vir die sosiale rewolusionêr en die marxis is daar geen hiernamaals nie en moet die ideale koninkryk hier en nou geskep word. Dis ‘n verskil wat nooit uit die oog verloor moet word nie.

    Daar is in elk geval geen aanduiding dat grootboetieregerings die rol van indiwidue moes oorneem en naasteliefde namens hulle moes beoefen nie. Naasteliefde en omgee vir ander is streng beperk tot verhoudings tussen indiwidue en sulke verantwoordelikhede kan nie aan die staat gedelegeer word nie. Die oogmerk van die Christelike leer is nie om aan indiwidue ‘n voorwendsel te verleen om hulle hande in onskuld te was en hulle verantwoordelikhede aan die staat oor te maak nie.

    Ons weet almal wat geword het van die poging om ‘n gelyke staatsoorheerste samelewing in die Sowjetunie tot stand te bring: Geen vryheid, geen ekonomiese vooruitgang, hongersnood, korrupsie, verdrukking, miljoene dooies. Die kommunisties geëinspireerde stelsel in Suid­-Afrika lyk vasberade om hierdie katastrofiese eksperiment voort te sit, maar minstens is hulle geslepe genoeg om ‘n mate van ekonomiese vryheid toe te laat vir ‘n handjie vol skeppende en produktiewe mense. Daar moet ten slotte ‘n belastingkoei wees om te melk sodat die vetkatte kan floreer en ‘n regter sewe jaar lank sy volle salaris kan trek sonder om ‘n vinger te verroer en ‘n hoof van die SABC ‘n salaris van 2,5 miljoen rand kan «verdien» sonder matriek en sodat ministers plase verniet kan kry waar hulle diere van verwaarlosing vrek.

    Agter die rookskerm van stories oor die regstelling van «ongeregtighede» van die verlede, dring «ontluikende» lande knaend daarop aan dat ontwikkelde lande hulle ekonomieë moet rugsteun ten einde ongelykhede tussen die eerste en die derde wêreld uit te stryk. (Lees: pasellas uit te deel aan die vetkat- regerende elite.) Tog is daar geen groter ongelykheid as binne hierdie «ontluikende» lande self nie. Klein klieks met politieke mag in die hande word fabelagtig ryk binne die bestek van enkele jare soos sedert 1994 in Suid­Afrika gebeur het, terwyl die massas, wat hulle so histeries op die hande dra, hoegenaamd nie «ontluik» nie en trouens steeds net nog armer word. Die vooruitsig dat die demokratiese utopie die towermiddel sou wees om die verwagtings van die massas te bevredig, was toe ook maar ‘n mite.

    In hulle soeke na gelykheid, strewe die ideoloë konsekwent na gemiddeldheid (mediocrity). Uitnemendheid is byna ‘n vloekwoord. In sommige lande is daar agitasie dat skoolkinders nie meer eksamens moet skryf nie en wanneer hulle dan wel eksamens skryf, moet die uitslae nie bekend gemaak word nie omdat dit «ongelykheid» in die hand sal werk ; ‘n sprekende voorbeeld van die neiging van ideoloë om wanneer die feite nie met hulle obsessies strook nie, die feite «reg» te maak, te verwring of toe te smeer.

    Uiteindelik bly die ideologie van «gelykheid» en «gelykmaking», beoefen as as ‘n soort van religie, net maar die doodste van alle katte.

  • Israel een van vier ongewildste lande ter wêreld

    Israel en Hamas het ingestem tot ‘n 12 uur lange humanitêre skietstilstand, nadat Israel onder geweldige internasionale druk gekom het.

    Israel het voorheen die Amerikaanse minister van buitelandse sake, John Kerry se versoek om ‘n skietstilstand verwerp, maar moes bes gee weens dié druk, nadat Amerika onder skoot gekom het omdat hulle ‘n ondersoek na beweerde oorlogsmisdade deur Israel geveto het.

    Israel word tans as een van die mees ongewilde lande ter wêreld gesien, in die onderste vier plekke, tesame met Pakistan, Noord-Korea en Iran.

    Israel is egter die land wat die meeste resolusies deur die VN verontagsaam, maar nogtans op Amerikaanse steun kan staatmaak.

    Internasionale regskenners sê dit kan die Verenigde Nasies se legitimiteit om konflik te besleg, skaad.

    Die Israelse weermag het gesê hy sal tydens die skietstaking voortgaan om na “tonnels” te soek wat deur “Hamas-militante” op die Gasa-grens gebruik word. Die tonnels word glo ook deur joernaliste gebruik wat oor die toestand in die gebied berig.

    Etlike duisende mense het die strate van New York Vrydag binnegevaar om teen Israel se offensief te betoog waarin hospitale, skole en ouetehuise geteiken word.

    Hulle eis ‘n einde aan die geweld wat die lewens van byna 850 Palestyne gekos het, die meeste van hulle burgerlikes.

    Palestynse vlae en slagspreuke wat Israel vir die aanval veroordeel was volop in Times Square. ‘n Oproep om ‘n einde te maak aan Amerikaanse steun aan die land, is ook gemaak.

    Die demografie van Israelse steun in die VSA het gekrimp tot wit mans oor die ouderdom van 55 met ‘n lae opvoedingspeil.

    Volgens Pew, verwar die meeste Judaïsme met Sionisme en is hulle evangeliese Christene. Lidmate van ouer Protestantse Kerke is fel gekant teen wat hulle Israel se “onwettige optrede” noem en het hul steun aan die BDS-veldtog toegesê.

    ‘n Militêre prokureur vir die IDF, Joel Zinger, het vroeër gesê wat Israel se beweerde oortredings in die konflik betref, maak hulle staat op Amerikaanse openbare betrekkinge om dit te hanteer.

    Op 23 Julie was die VSA die enigste land om ‘n VN-voorstel oor ‘n ondersoek na Israel se beweerde oortredings in Gasa te veto.

    Die VN stem elke jaar ten gunste van die wetlike vereiste om ‘n einde aan die Israeliese besetting en kolonisering van Palestina te maak met ongeveer 165 teen 2, teen die VSA en Israel. Israel het reeds 32 resolusies geïgnoreer.

  • Aan diegene wat liewer in die hel wil regeer

    Deur Joseph Secreve.

    Dr. Piet Croucamp verteenwoordig die nuwe klas akademici wat die wêreld soos ‘n olievlek oorspoel. Daardie eendimensionele denkers wat geleer het om kwantitatief te kan meet en navorsing te doen, maar wat die kwalitatiewe dimensie aanbetref kan hy seker nie meer tekortskiet as wat hy doen nie. Veral nie in sy standpunte oor geloof waarvan hy kennelik geen idee het wat hy sê nie. Om so herhaaldelik te vloek en te tier is mos meestal ‘n teken van kapitulasie en onmag.

    Maar goed, sonder om die man te speel, kom ons weerlê die argumente wat hy te berde bring. Ons begin met die maklike en meetbare fasette van godsdiens en gaan daarna die misterieuse wêreld betree van die meer esoteriese oorsprong van die godsdiens wat hy so al te ywerig wil afbreek.

    Het iemand ooit gewonder hoekom Christendom so lank al oorleef het? As dit ‘n geloof van oorlog was, soos dikwels beweer word, sou die oorlewing daarvan sin gemaak het, veral vanuit sy tipies Darwiniaans-Spenseriaanse “Oorlewing van die sterkste” benadering. Christendom is egter nie so ingestel nie. Byvoorbeeld sien ons dat daar in die geskiedenis agt kruistogte was, en die laaste was so agt honderd jaar gelede. Dit is in groot teenstelling met Islam, wat in die kort rukkie sedert 11 September 2001 ‘n wafferse twintig duisend(!) jihads teen die Weste afgeroep het.

    Die antwoord kan gevind word in die benadering wat Christendom onderskei het van die heidense opvattings wat destyds in die Romeinse Ryk gegeld het. Op grafte en monumente kan ons sien dat die Christene langer geleef het as die heidene. Die beginsel van naasteliefde en geloof in ‘n hiernamaals het ‘n uitwerking veroorsaak dat die aanhangers se lewenskwaliteit op aarde verbeter het. Selfs die geroemde Grieks-Romeinse dokter Galen – ‘n heiden – het die hasepad gekies elke keer as daar ‘n effense epidemie uitgebreek het, terwyl die Christene agtergebly het om die siekes te genees. Meestal het sowat twee derdes beter geword onder die sorgsame hand van die Christene, en die aantal van hulle wat oorlede is as gevolg van die siektes was ook nie beduidend hoog nie. Dis nogal fantasties wat skoon water en kos aan ‘n mens se gesondheid kan doen, en dit lyk asof die Christene dit geweet het, selfs al was daar geen wetenskaplike bewyse destyds om dit te staaf nie.

    Die latere Protestantse werksetiek het wondere verrig om welvaart verder te verhoog, soos ons in die Weste al te goed weet, en net soos in die Romeinse tyd was daar voortdurend keisers gewees wat Christendom wou vernietig omdat die verbeterende lewensomstandighede ‘n bedreiging vir hul magsposisie beteken het. Vandag sit ons met die geheime argitekte van die Nuwe Wêreldorde wat om dieselfde redes Christendom in verderf wil stort. Kyk maar na die herhaalde aanvalle vanuit links op Amerika en Suid-Afrika destyds toe Protestantisme die heersende godsdiens was, en dit is duidelik dat ‘n Nuwe Protestantse Republiek (NPR) die magshebbers nie op hul gemak sit nie.

    Dit sien ons ook in die ou wêreld waar ek woon. Hier het Protestantisme sy ontstaan gehad, maar die welsynstaat sorg dat dit moeilik is om werklik ryk te word soos in die NPRe vanwee allerlei glasplafonne wat in die wetgewings verwerk is. Dit is om daardie rede ook nie toevallig nie dat Duitsland tydens die Koue Oorlog langs geloofslyne opgedeel was tussen oos en wes, met die Wessies wat gemengd Katoliek en Protestants was en die Ossies wat oorwegend Protestants was en onder die dwang van Kommunisme moes leef.

    Onthou, die nuwe wêreld stel ‘n nuwe begin voor. Die ruimte om jou kultuur opnuut uit te vind is so wyd soos die eindelose landskap self. Die ou wêreld is vasgevang in eeue oue range en stande, elkeen wat op min of meer gespanne voet teenoor mekaar staan. Die welsynstaat was onder andere ook ingestel om die onsigbare kastes van Europa se welvarende stande in stand te hou deur die onderklasse se werk te bemoeilik om hoër op te beweeg.

    In sy uitbarsting blyk weereens dat Kloukramp onder die indruk is dat ‘n gebrek aan intelligensie ‘n mens na geloof lei. Onder andere verwys hy na die absurditeit van die kruisiging van Christus en dat daar kwansuis iets verkeerd is met die frontale lobbe van sy gelowige opponent. Dit wys weereens die feit dat iemand hoog opgelei is wil nie sê dat so iemand ‘n intellektuele ingesteldheid het nie.

    Op watter plek was Christus gekruisig? Golgotha: Die Plek van die …ja, u het reg geraai…die Plek van die Hoofskedel. Het iemand ooit die esoteriese boodskap daarvan bevraagteken? ‘n Mens se frontale lobbe sit mos in sy hoofskedel, aan die voorkant. Deur Christus te kruisig was die lig (vgl. Son – Seun, of Engels Sun – Son, of Nederlands Zon – Zoon) uitgedoof. Die lig van verligting was weg en het plek gemaak vir duisternis en bygeloof. Die mens was teruggeworpe in ‘n staat van dierlike angs in die nag nadat Christus die Gees gegee het.

    In soortgelyke verband het Emanuel Swedenborg ook geskryf dat die invloei van die Godheid deur die voorhoof plaasvind en daarna oor die gesig uitsprei, aangesien die voorhoof die setel van intellek is en die gelaat die binneste van die mens weerspieel. Hoewel hierdie verklaring uiters esoteries is, sien ons ‘n soortgelyke argument in Plato se Wette. Hierin het Plato verwys na slawe wat opgelei is as dokters teenoor wyse mense wat opgelei is as dokters. Die slawedokters volg instruksies maar verstaan nie die dieper werkinge daaragter nie. Met ander woorde hulle is goed opgelei maar het nie veel wysheid nie. Die wyse dokters verstaan die oorsprong en waardigheid van die mens beter.

    In die twintigste eeu is daar tallose voorbeelde hoe ateïsties opgeleide wetenskaplikes die grootste gruwel denkbaar op die planeet losgelaat het, van Mengele-eksperimente tot gedagtebeheerde slawe onder MK Ultra. Sulke eksperimente behoort nie slegs tot die verlede nie, maar word nog daagliks in lande soos Noord-Korea toegepas. Die uiters verontrustende outobiografie van Cathy O’Brien – Trance Formation of America – bewys dat daar nog steeds agter die skerms in die Verenigde State eksperimente op mense gedoen word wat suiwer satanisties is, om die minste te sê. Daar is dus wetenskap en bewys, maar uiters gevaarlik vanwee die totale gewetenloosheid waarmee hierdie wetenskap bedryf word.

    Daar kan dus onderskei word tussen twee soorte intellek, te wete ‘n laer intellek en ‘n hoër intellek. Die laer intellek bestaan uit hierdie genoemde wetenskaplike aberrasies en die hoër intellek bestaan uit die dieper begrip van iemand se menswees. Ek dink ons kan redelik maklik stel op watter vlak ons die spiritualiteit kan plaas en op watter vlak ons dr. Kopdoek se gedagtes kan indeel.

    Weereens het Swedenborg hierna verwys oor geeste wat na die hemel gegaan het met die gedagte dat hul innerlike gevoel van goedheid nie saakmaak nie: “…but when they came there, because their interior life was contrary to the angelic life, their intellectual faculties began to be blinded until they became like fools; and they began to be tortured in their voluntary faculties until they became like madmen. In a word, if those that have lived wickedly come into heaven they gasp for breath and writhe about, like fish out of water in the air. From this it can be seen that heaven is not outside of a man but within him.” (Uit: Heaven and Hell, stelling 54).

    Volgens Swedenborg verban geen godheid die mens na die hel nie, en probeer mense juis daaruit weg te lok. Mense gooi hulself in die hel, aangesien dit die omgewing is waar slegte mense nou eenmaal tuis voel. Die Bybelse “geween en gekners van tande” is die konstante vertrapping van slegte mense onder mekaar wat probeer om oor hul mindere te heers.

    Die interessante eienskap van ‘n monoteïstiese geloof is dat dit ‘n mens juis stimuleer om meer na te dink oor spirituele kwessies. By politeïstiese gelowe, waar baie gode heers, elkeen met ‘n spesifieke taak, word minder oor geloof nagedink, aangesien minder eise gestel word om na te dink oor die aard van die godheid. Weereens het monoteïsme gelei tot dieper en interessante insigte, veral omdat die godheid in monoteïsme moeilik peilbaar is.

    Een van Christendom se grootste bates in terme van sy verligtingsideale is die standpunt dat meerdere waarhede tegelyk kan bestaan. Vanuit die Grieke het ons geleer dat die mens uit twee nature bestaan, een dierlik en ander geestelik. In hierdie model moet een eienskap verdring word om die ander te bevoordeel. Sedert die meerdere-waarhede logika wat Christendom moontlik gemaak het, het ons geleer om te dink dat altwee mekaar moet komplimenteer om saam groter hoogtes te bereik. Soos Kierkegaard in Sygdommen til Toden (Die Siekte tot die Dood) geskryf het is die mens ’n sintese van die eindige en die eindelose, die tydelike en die ewige, van vryheid en noodsaak. Dit is dus uiters ironies dat die Hegeliaanse dialektiek (tese en antitese wat saam ‘n sintese vorm) wat die Kommuniste so graag aanhang ‘n suiwer Christelike oorsprong het; net jammer dat hulle nie oor die subtiliteite beskik om dit reg toe te pas nie.

    Sonder hierdie meervoudige waarheidmodel sou die moderne tyd net so grys, onverlig en monotoon wees soos wat Groukamp ons probeer weergee.

    So terloops, navorsing in die Verenigde State het uitgewys dat professore in die wiskunde en natuurwetenskappe eerder geneig is om kerk toe te gaan as hul kollegas uit ander fakulteite, wat aangee dat die suiwer wetenskappe nie genoeg is om ’n mens se spirituele dors te les nie. Daarbenewens is kerkgangers gelukkiger as ateïste, wat ‘n verdere aanduiding is dat Freud se standpunt dat godsdiens ‘n neurose is op klinkklare onsin berus. Andersins is mense uit die hoër middelklas eerder geneig om gelowig te wees of gereeld die kerk te besoek as mense uit die armer klasse. Daardie marxistiese stelling dat geloof die opium van die massa is, is met ander woorde ook ’n gefabriseerde twakstorie.

    Iets wat Kopkramp waarskynlik nie besef nie, is dat die oorspronklike skrywer van die Kommunistiese Manifes – Adam Weishaupt – geen idioot was nie. Hy het terdee geweet watter invloed geloof op mense gehad het, en hoekom dit vernietig moes word. Dit leer ons ook argeloos aan ons kinders as ons na die stryd tussen Dawid en Goliat verwys.

    Dawid het ’n reus verslaan deur hom met ’n primitiewe wapen presies tussen die oë te tref. Onthou die bogenoemde stelling oor die setel van goddelike ingewing. Wat Dawid in feite gedoen het is om Goliat se geestelike bewussyn uit te gooi. In die Hindoegodsdiens word verwys na die derde oog wat tussen die oë gesetel is, die oog wat oopgaan by bepeinsing van die allerhoogste. In die Egiptiese mitologie sien ons hoe die borsbeelde van die Farao’s ’n kobra het wat tussen die oë sit. Die slang simboliseer sluheid, en dit is die eienskap wat ’n koning moet hê om te regeer. Vergelyk ook Christus te boodskap in Mattheus 10:16 “Wees so skerpsinnig soos die slang maar behou die onskuld van die duif”.

    Toe Goliat sy spreekwoordelike derde oog verloor het, was dit kinderspel gewees om hom volledig te verslaan. Sodra ’n volk – hoe groot en magtig dan ook – sy geestelike krag verloor, is hy maklik verslaanbaar.

    Vergelyk ook die verhaal van Christus wat op water loop. Dit is ’n simbool van geloof gewees. Geloof bestaan uit die vermoë om uit jou omstandighede te transendeer. Toe Petrus na Hom wou loop en begin vrees, het hy weggesink. Dit simboliseer dat ’n mens sy swakhede kan oorkom deur te glo. Water geld as ’n eenvoudige simbool wat almal kan verstaan, vandaar dat hierdie voorbeeld gebruik was.

    Maar goed, daar is nog heelwat verhale in die Bybel wat simbolies is van dieperliggende aspekte. Aangesien dr. Koplap so graag staatmaak op wetenskaplike bewyse sal ek graag wou weet hoe hy die volgende wetenskaplik kan verklaar.

    Sedert ongeveer die periode vanaf 600 VC het iets dramaties plaasgevind dwarsoor die wêreld. In hierdie periode het die mens blykbaar opeens die vermoë ontwikkel om selfrefleksie toe te pas. Mense het meer eties, wiskundig en filosofiser begin word, en was ook gekenmerk deur die opkoms van Zarathoestra, Boeddha, Lao-Tsoe, Confucius, Xenophanes, Pythagoras, Isaiah, Theagenes en Hecataeus. Hindoeïsme het die geloof van Indië geword, die konsep van karma het by die Hindoes en Boeddhiste wortel geskiet, en Jeremia en Ezekiel het die nadruk begin lê op ’n mens se eie verantwoordelikheid. Die Olmeks in Meso-Amerika het ’n nuwe kalender ontwikkel, en die saad van monoteïsme was geplant in hierdie tyd.

    Moderne wetenskap het bewys dat astrologie geen invloed het om menslike gedrag nie, maar snaaks genoeg het hierdie bogenoemde verwikkeling juis plaasgevind met die opkoms van die Vistydperk. Hoe is dit moontlik dat so baie volkere, waarvan die meeste mekaar nie geken het nie, hierdie skielike wending ondergaan het?

    Anders sou ek wou weet hoe dit moontlik is dat die Egiptiese Oog van Horus presies lyk soos ’n afbeelding van die hipofise in die brein. Hoe het hulle destyds die verband geweet tussen hierdie orgaan en ’n mens se gemoedstemming?

    Die planeet Saturnus het ’n belangrike plek verower in die antieke en moderne godsdienste. Saturnus word van oudsher voorgestel met ’n swart kubus, of anders met ’n seshoekige Joodse Dawidster. Kyk maar as Jode bid dan bind hulle ’n swart kubus op hul voorkop, en Moslems loop om die swart kubus in Mekka tydens hul jaarlikse pelgrimstog. Hoekom loop Moslems antikloksgewys om die Kaaba? Die ringe van Saturnus draai ook antikloksgewys. Hoe het hulle dit destyds geweet toe daar geen teleskope was nie? Laat staan nog dat die noordpool van Saturnus seshoekig is soos ’n Dawidster. Hierdie ontdekking van die noordpool is baie onlangs eers ontdek. Hoe het hulle dit duisende jare gelede geweet?

    Dit is hierdie vrae wat eindeloos bind en die mens herinner dat sy lewe meer inhoud het as wat hy dink. Wetenskap is ’n instrument om vooruit te kom, maar verval in verskrikking as daar geen geestelike krag is om dit sinvol te maak nie.

    Net jammer dat die geleerdes nie hierdie waarhede meer raaksien nie.

  • Dis sinloos om kant tussen Jode en Moslems te kies

    deur Koos van Antwerpen

    N.a.v. wat al reeds in 2008 gebeur het en dít wat nou in Gasa gebeur, waar die Arabiese Moslems vuurpyle na die Jode skiet en die Jode hulle terugbombardeer, behoort die volgende in ag geneem te word.

    1. Agtergrondskennis

    Sedert 1948 verjaag die Jode sistematies die Arabiere uit Palestina waar hulle al langer bly as wat die werklike Jode ooit tevore daar gebly het, en dit alles sonder ‘n sent vergoeding. Vandag se moderne “Jode” het geen aanspraak op Palestina nie, want hulle is self nie Joodse nageslag nie. Hulle is die nageslag van Kasare wat ‘n aantal eeue terug die Joodse godsdiens hulle eie gemaak het.

    Die oorspronklike Jode is weens hulle afvalligheid van God deur Hom so verstrooi en vermeng oor die hele wêreld dat daar vandag nie een rasegte Jood oor is nie.

    Die feit dat Amerika gebruik word om Israel en die Jode te steun, is ‘n bewys van Joodse invloed, nie van Amerikaanse volkswil of die aanvaarbaarheid van Joodse aansprake nie.

    2. Jode en Moslems het dinge in gemeen

    Albei groepe se denkpartone en waardes word bepaal deur ‘n grondliggende dokument wat tierend anti-Westers en anti-Christelik is. In die geval van die Jode is dit die Talmoed en by die Moslems die Koran.

    Albei groepe haat Christus en die Christendom met ‘n passie en vervolg Christene waar hulle kan.

    Albei sien neer en verfoei mense wat nie aan hulle geloof behoort nie, in welke mate dat die nie-gelowiges selfs beskou word as slagvee wat mag gedood word soos wat hulle wil, wanneer hulle wil.

    Albei groepe hou daarvan om hul merk op kos te sit om nie-gelowiges o.a. te dwing om hulle gelowe te erken. Die Jode met hulle B-D-merk en die Moslems met hulle Halaalmerk. Interessant dat die twee merke saam op dieselfde kosverpakking kan voorkom.

    Albei groepe wil graag die wêreld oorheers om ‘n totalitêre godsdiensstaat te vestig en werk elkeen op sy eie manier daaraan.

    Albei groepe het direk of indirek al groot getalle Christene vermoor.

    Albei die groepe verbied of beveg die Chistendom aktief in lande waar hulle invloed verkry of regeer. In Moslemlande soos Saoedi-Arabië is die Bybel en die Christelike geloof verbode. In Amerika waar die Jode groot invloed het, is dit onwettig vir Christene om in staatskole te bid en in Frankryk mag ‘n kruis nie in staatskole vertoon word nie.

    Albei groepe probeer om deur media wat hulle beheer simpatie vir hulle saak op te wek. Hierin is die Jode waarskynlik meer suksesvol want hulle beheer o.a. 97% van alle tipes Amerikaanse media. Dit sluit in elektronies en gedruk. Hoe effektief die Moslems se simpatieke media is, is nie duidelik nie, maar dit sluit o.a. Al Jazeera in.

    Beide Jode en Moslems assimileer nie met die bevolkings van Westerse lande waar hulle toegelaat word nie. Hulle bly aparte groepe wat op alle moontlike maniere hul bes doen om die lande van binne af oor te neem of te ondergrawe en in die kortste moontlike tyd die grootste mag in die hande te kry – tot nadeel van die gasheerlande.

    3. Gevolgtrekking

    Vir nie-Jode en nie-Moslems sal dit net nadelig wees as enige van die twee groepe die absolute botoon in die wêreld begin voer of selfs enige mag verkry. Daarom is dit vir nie-Jode en nie-Moslems sinloos om kant te kies in die stryd tussen die Jode en die Arabiere.