praag.co.za

Tag: SAKP

  • Leon Lemmer: Terrorisme en revolusie

    Leon Lemmer: Terrorisme en revolusie

    ‘n Kwarteeu het verloop sedert die gebeure van 1990/94. Dit het duidelik geword dat daar nie politieke magsdeling plaasgevind het soos valslik aan die blanke kiesers belowe is nie, maar magsoorgawe aan die swart meerderheid. Daar is nie evolusionêre voortsetting van die geskiedenis soos wat dit van 1652 tot 1989 was nie. Die ramp wat die land in 1994 getref het, was ‘n revolusie; dus, ‘n absolute breuk met die geskiedenis. Dit is waarom die ANC/SAKP-regime voorgee dat die geskiedenis van Suid-Afrika eintlik in 1994 begin. Dit is ook die grondslag vir die veronderstelling dat alles wat tydens die blanke politieke bewind was, sleg is. Dit is waarom daar van ons donker verlede gepraat word asof dit evangelie is. Dit is waarom naïewe linksgesinde blankes hulle deur ANC/SAKP-propaganda laat wysmaak dat hulle verskoning vir ons beweerde slegte verlede moet vra.

    Het die era van lig werklik in 1994 aangebreek? Nee, die versugting moet eerder wees: “Hoe groot is die donkerheid nie” (Matteus 6:23). ‘n Ander mite is dat hierdie oorgang na “demokrasie” vreedsaam plaasgevind het. Sedert 1910 was 1990/94 die gewelddadigste in die land se geskiedenis.

    Die voorafgaande verduidelik waarom daar in hierdie rubriek aandag aan twee verskynsels, terrorisme en revolusie, geskenk word. Plaaslik het terrorisme tot die 1994-revolusie en ook tot “demokrasie” (‘n eufemisme vir swart oorheersing) gelei. Die gebeure was wesenlik ‘n gewelddadige revolusie waarin die wit baas deur die swart baas vervang is. Hierdie revolusie het onder die leiding van Nelson Mandela plaasgevind, vandaar die groot waardering wat hom veral ná die suksesvolle revolusie te beurt geval het; ook in die geledere van polities verligte blankes. Vervolgens bespreek ek eers terrorisme en daarna die revolusie wat daarop gevolg het. Hou deurgaans die ANC (waarby die UDF en SAKP ingesluit is) as dié toonbeeld van ‘n terreurinstansie, asook Mandela as dié toonbeeld van ‘n terroris, in gedagte.

    Terrorisme

    Terrorisme: “skrikaanjaging/intimidasie deur dade van geweld; gesamentlike dade deur terroriste gepleeg” (HAT). Terrorism: “The use of violence, or the threat of violence, to frighten people in order to achieve a political, social, or religious goal” (Oxford English Dicionary). Geweld en dreigemente dat tot geweldpleging oorgegaan sal word as daar nie aan eise toegegee word nie, is dié kern van terrorisme. Albei strategieë was kenmerkend van die ANC tydens die 1990/94- onderhandelinge; so ook buitensporige geweld vóór 1990. Dat die ANC ‘n terroriste-organisasie was, kan nie betwyfel word nie. Die ANC se geweld asook afdreigings daarmee het in 1990/94 onder die leiding van Mandela plaasgevind. Mandela was ongetwyfeld ‘n terroris, al het hy besluit dat hy eerder ‘n “vryheidsvegter” genoem moet word. Daarna het al wat ‘n sikofant is Mandela as ‘n vryheidsvegter by uitnemendheid beskou. Sowel Mandela as die ANC het nooit die kern van hulle bedrywighede, naamlik geweld, afgesweer nie. Dit is in ooreenstemming met die wens van die berugte swartmagaktivis, Frantz Fanon (1925-1961), wat geweld as “inherently empowering” beskou het; selfs as “a cleansing force” (Townshend, bron hier onder, p 13).

    In Amerika is die amptelike definisie van terrorisme: “The calculated use or threat of violence to inculcate fear, intended to coerce or intimidate governments or societies,” en in Brittanje: “The use or threat, for the purpose of advancing a political, religious, or ideological course of action, of serious violence against any person or property” (Charles Townshend, Terrorism: A very short introduction, Oxford University Press, 2002, p 3). Oor Amerika: “Many of the legislative enactments followed federal law by defining ‘act of terrorism’ as a violent felony intended either to intimidate or coerce a civilian population or to influence or effect governmental policy or conduct’” (Albert Borowitz, bron hier onder, Kindle 204). Sunil Khilnani skryf: “‘Terrorism is a distinctive form of modern political agency, intended to threaten the ability of the state to ensure the security of its members’ – and thus its claim to legitimacy” (Townshend 5). Die ANC het op hierdie manier uiters voortydig erkenning as die “enigste ware verteenwoordigers van die land se inwoners” verwerf, bv by die Verenigde Nasies. Geen wonder nie dat daar beswaardheid is oor “the failure of the international community to fully recognize terrorism as criminal behaviour” (127).

    “Terrorism is the recourse of those too weak to oppose states openly” (7). Mandela het bv telkens beweer dat hy geen ander opsie as geweld gehad het nie. Hierdie argument word sonder meer deur Mandela se volgelinge en simpatiseerders herhaal. Daarmee word die feit geïgnoreer dat baie van die dood en verwoesting wat deur die ANC aangerig is, veral in 1990/94, nie teen die NP-regering gemik was nie, maar teen die Inkatha Vryheidsparty (IVP); dus om politieke mag vir die ANC te bekom en wat so onbeperk moontlik moet wees, verkieslik ‘n tweederde meerderheid tydens die algemene verkiesing in 1994. ANC-kornuite vertel graag van die vryheid wat hulle met bloed verwerf het, maar hulle versuim om te noem dat dit weens die ANC se magshonger hoofsaaklik swart bloed van nie-ANC-aanhangers is wat ANC-terroriste laat vloei het. “The essence of terrorism is the use of violence by the armed against the unarmed” (8).

    Wat ook geïgnoreer word, is dat baie swartes buite die ANC teen die gebruik van geweld vir politieke doeleindes gekant was. “The weak may adopt a strategy of resistance which does not require terror” (7). Maar die ANC het nie-ANC-gesindes met geweld en dreigemente van geweld probeer verplig om hulle by die ANC te skaar. Dít is kenmerkend van ‘n egte terreurorganisasie: “targeting ‘the silent’ – those who had precisely avoided political commitment of any kind” (43). Mandela het leiding met die vergoeiliking en vertroeteling van geweld in die ANC gegee deur die stigting van Umkhonto weSizwe (MK), die gewapende vleuel van die ANC, wat op 16 Desember 1961 met sy terrorisme begin het. Deesdae verwag die ANC met sy valse waardes dat 16 Desember as Versoeningsdag gevier moet word.

    “The essence of terrorism … is surely the negation of combat. Its targets are attacked in a way that inhibits (or better prohibits) self-defence … in the indiscriminate bombing of a street market, a store, or a bar, we see a deliberate flouting of the international law of war, and a refusal to accept as binding the prevailing moral distinctions – between belligerents and neutrals, combatants and noncombatants, legitimate and illegitimate targets” (7). Volgens die ANC “there are no innocents” (60) in nie-ANC-geledere. Indien dit nie steeds die geval is nie, wás die ANC ‘n verderflike organisasie, met Mandela aan die begin (1961-1962) en later (1990/94) aan die spits van die geweld/terrorisme. Daar is gepoog om so skouspelagtig moontlik onbeskaaf te wees, bv met halssnoermoorde, om die ANC se gesag af te dwing. ‘n Amerikaanse regter het tereg terrorisme beskryf as “a clear and present danger to the very existence of civilisation itself” (33). “Without some sense of disturbance, of abnormality if not enormity, attention would not be seized” (8).

    “Fear may drive people to comply” (9); vrees nie net by nie-ANC-gesinde swartes nie, maar ook by die armsalige FW de Klerk en sy armsalige onderhandelaars. De Kerk het nooit gevolg gegee aan die Amerikaanse departement van buitelandse sake se beleid nie: “Make no concessions to terrorists and strike no deals” (130). “Although the 20th century produced plenty of successful ‘wars of national liberation’, often with a significant terrorist dimension, none succeeded by terrorism alone” (25). In Algerië het die FLN-terroriste Charles de Gaulle se hartlike samewerking vir ‘n oorwinning/revolusie nodig gehad. In Suid-Afrika was dit De Klerk wat gesorg het dat die ANC-terroriste seëvier. In Algerië terrorisme “was integral to the revolution” (94) – so ook in Suid-Afrika.

    “Terrorists … are mostly unamenable to limited concessions: it is by setting absolute, non-negotiable demands, as much as by using violence, that they opt out of the political process” (26). De Klerk het hom op ‘n uiters dwase en kortsigtige manier probeer distansieer van die sekuriteitsmaatreëls van sy voorgangers, John Vorster en PW Botha, wat terrorisme kragdadig bestry het. Op aandrang van die ANC het De Klerk talle sekuriteitsmaatreëls afgeskaf, waarmee hy hom toenemend blootgestel het aan afdreiging met geweld deur die bose ANC. De Klerk het nooit ‘n elementêre les geleer wat steeds suksesvol deur bv Israel toegepas word nie: “The reaction of a state should [at least] be in proportion to the wound inflicted on it [by terrorism]” (117)

    “The support-building function of terrorism encompassed two distinct aims: first, securing obedience or compliance … and, second, bidding for sympathy and ideological or moral endorsement” (12). Met albei was die ANC suksesvol. Die massa-inligtingsmedia plaaslik en in die buiteland, asook bv religieuse instansies, het die ANC se terrorisme vergoeilik en gesteun, gevolg deur die regerings van talle lande. “Publicity is the ‘oxygen’ of terrorism” (136). Volgens Yonah Alexander “terrorists make ‘a conscious and deliberate effort to manipulate the media’ and that ‘by provinding extensive coverage of incidents the media give the impression that they sympathise with the terrorist cause’” (136). Die ANC het steeds die SABC en Naspers/Media24 in die holte van sy hand. Dit hinder my dat Afrikaners veral in hierdie grendeltyd daagliks aan die pro-ANC-propaganda van hierdie twee instansies blootgestel is, terwyl baie van hierdie kykers, luisteraars en lesers nie die vermoë het om sinvol teen breinspoeling weerstand te bied nie.

    Die aartslinkse Doris Lessing (1919-2013), wat lank in Rhodesië gewoon het (1925-1949), het simpatie met terroriste gehad. In haar roman, The good terrorist (1984), laat sy ‘n terroris sê: “We are going to pull everything down. All of it” (20). Dit is ook wat die ANC telkens belowe het: dat sy terroriste enigiets, indien nodig alles, wat in Suid-Afrika opgebou is, sal vernietig ten einde die politieke mag te bekom. Dit het van 1994 af die ANC-regime se heropbou- en ontwikkelingsprogram (“Reconstruction and Development Programme”) genoodsaak. Townshend vestig die aandag op die geykte skynheiligheid of dubbele standaarde van terreur-instansies, wat ook dikwels in ANC-uitlatings na vore gekom het: “That the violence of their protests was puny in comparison with the ‘violence inherent in the system’” (23). Willie Esterhuyse verwys graag na die “sistemiese geweld” van apartheid, maar hy verkies om soveel moontlik oor die inherente gewelddadigheid van die terroristiese ANC te swyg.

    Selfverheerlikende terrorisme

    “The terrorist is noble, terrible, irresistibly fascinating, for he combines in himself the two sublimities of human grandeur: the martyr and the hero” (Serge Stepniak-Kravchinski, Underground Russia, 1883, aangehaal in Townshend, p 31). Hiervan is Mandela by uitstek ‘n toonbeeld: eers ‘n martelaar-gevangene, “onskuldig” in die tronk (1962-1990), toe ‘n hergeaktiveerde terroris (1990-1994) en daarna ‘n ná-revolusionêre held. Van veral fanatieke Moslem-terroriste word gesê: “The terrorist is not just prepared to get killed, but wants to get killed” (119). Ek dink Mandela was te lafhartig vir selfdoodterrorisme, al het hy in 1964 in die Rivonia-verhoor vol propagandistiese bravade verklaar dat hy bereid was om vir sy ideale en die bevordering daarvan met terroristiese bedrywighede te sterf.

    Mandela se misplaaste roem is gegrond op die gewaande”moral superiority of the individual guerrilla, produced by the fact that he is ‘defending a just cause, the cause of the people’” (63). In werklikheid het dit nog nooit vir Mandela en die ANC om die heil van “the people”, in die sin van die Suid-Afrikaanse bevolking in sy geheel, gegaan nie. Dit gaan spesifiek om die onregverdigbare bevoordeling van swartes, by uitstek diegene in die voorste gestoeltes van die ANC, en die buitensporige benadeling van blankes. “The framework for much modern terrorist action is ethnic or nationalist” (74). “Terrorism may play a leading part in the attempt to preserve or ‘reawaken’ the national spirit” (76). Vandaar die groot aanhang wat die swartbewussynspropaganda van bv Fanon en Steve Biko in ANC-geledere geniet.

    Van Albert Borowitz (gebore in 1930) is die volgende boek gepubliseer: Terrorism for self-glorification: The Herostratos syndrome (Kent State University Press, 2005, 192p; Amazon Kindle $25,09). Die naam Herostratos is vanweë ‘n enkele daad bekend. Hy het in 356 vC die Artemis-tempel (Artemisium) in Efese aan die weskus van Klein-Asië (by Selçuk in Turkye) afgebrand. Hierdie marmertempel was een van die Sewe Wêreldwonders in die antieke tyd. Herostratos het die hout van die tempeldak aan die brand gesteek (Kindle 329) met ‘n enkele doel voor oë: sodat hy vir altyd en wêreldwyd bekend kan wees. Dit is ‘n voorbeeld van “the morbid quest for eternal fame through crimes of violence” (93), oftewel “the morbid passion for infamy” (235). Borowitz wys op “the paradox that negative fame often outlasts glory achieved by merit” (692). “They seek fame and generally attain honor from that from which it were more fitting that they suffer disgrace and punishment” (723). “It is said of Herostratos … that he was ‘more desirous of a widespread reputation than of a good one” (770). Ná die brand is die marmerpilare van die tempel verkoop (378). Die vernietiging van die Artemisium was dus volkome.

    Ydelheid het ongetwyfeld ‘n rol gespeel. Mense wat aan die Herostratos-sindroom ly, is nie in staat om op ‘n positiewe manier te presteer en op ‘n prysenswaardige manier bekend te word nie. Hulle is gedoem om eerder berug as beroemd te wees. Herostratos het ‘n metoniem geword vir iemand wat ‘n misdaad pleeg ten einde bekend te word. Hy het ‘n duur prys vir sy misdaad betaal: “He was apprehended, tortured, and executed” (93). Om sy poging tot permanente bekendheid in tyd en ruimte te fnuik, was daar “the imposition of a ban on the mention of his name” (93). Terwyl Mandela in die tronk was, was daar streng sensuurregulasies oor wat oor hom en ander terroriste gepubliseer mag word. Hulle het immers nie ‘n navolgenswaardige voorbeeld gestel nie. Byvoorbeeld, geen foto van Mandela was toe in plaaslike publikasies toelaatbaar nie.

    In die Griekse mitologie is Artemis ‘n dogter van Zeus en die godin van die jag, die maan en vrugbaarheid. “By die Romeine word Artemis met die Ou Italiese vrugbaarheidsgodin en die godin van die maan, Diana, geassosieer” (Adelaïde van Reeth, Ensiklopedie van die mitologie, Vlaeberg Uitgewers, 1994, p 28). Diana was ook die godin van plantegroei en die slawe (61). Die tempel waarom dit hier gaan, was die tweede een wat omtreeks 550 vC opgerig is nadat die eerste Artemis-tempel in ‘n vloed in die 7de eeu vC vernietig is. Die Artemisium verskyn op ‘n vroeë lys van wêreldwonders wat deur die historikus Herodotus (484-425 vC) opgestel is. In 323 vC is begin met die oprigting van die derde Artemisium, wat in 401 nC vernietig is. Hierdie tempel is ook as ‘n wêreldwonder beskou. Die herbouing van die tempel het dus in ‘n sin Herostratos se vernietigingswerk verydel. Die verbod op die noem van sy naam was egter nie geslaagd nie. Sy naam word in verskeie antieke geskrifte genoem. Publisiteit is die lewensbloed van diegene wat aan die Herostratos-sindroom ly. Naamerkenning word in hierdie konteks ‘n vorm van verheerliking.

    Borowitz skryf: “A famous person, property, or institution is often chosen as victum or target … [eg] a killer may hope, by his attack, to absorb the celebrity of his prey” (106). Jaloesie kan ook ‘n rol speel. Herostratos is al “the first terrorist who entered history” genoem (121). “A leading expert on modern terrorist activity, Walter Laqueur [1921-2018], … has written in the wake of the attack on the World Trade Center [2001], ‘Over the centuries, terrorism has appeared in many guises. It is not an ideology or a political doctrine, but rather a method – the substate application of violence or the threat of violence to sow panic and bring about political change’” (121). “In Terrorist lives (1994), Maxwell Taylor and Ethel Quayle express their belief that ‘a core element in any account of terrorism is that it involves the use of violence to achieve political ends’” (137).

    Dit lyk asof hedendaagse terrorisme grootliks polities gemotiveerd is. By Moslem-terrorisme word daar in laaste instansie ook ‘n politieke doel nagestreef omdat die ideaal is dat Moslem-geestelikes in beheer van die regering van ‘n land en selfs die hele wêreld moet wees. Maar die Moslem-terroris kan naas saligheid in die hiernamaals ook deur selfverheerliking gemotiveer word, naamlik die begeerte om in die geheue van mense voort te leef, dus sekulêre of wêreldse onsterflikheid. “The Palestinian terrorists’ self-sacrifice may now be encouraged less by the ‘idea of winning a place in paradise’ than by the prospect of living on in human memory” (173). In Suid-Afrika was dit die “perceived injustice” (155) van apartheid wat Mandela tot terrorisme aangespoor het. “Like many political terrorists, Herostratos and his successors appeared dedicated to the destruction of an unjust world” (155).

    ‘n Kenmerk van die hedendaagse terroris is “his passion for media attention” (155). “Media attention does not, however, merely serve the purpose of publicizing and advancing the goals of a political cause, but also may appease the desires of individuals at the summit or base of the terrorist organization for personal stardom. The terrorist’s achievement of fame carries with it an intoxicating sense of empowerment such as Herostratos felt when the temple’s fire leapt up to the night sky of Ephesus” (173). “James Bowman … argues that our media culture has fostered a new era of Herostratos by trivializing the standards for acquiring reputation. He notes that in heroic ages reflected in Homer and in medieval epics such as The Song of Roland, reputation was equated with ‘honor’ … In Bowman’s view, the times of heroism and honor have given way to a ‘Herostratian age’ ruled by a media-fueled obsession with celebrity, whether for good or ill” (3875). Mandela was ‘n toonbeeld van ‘n publisiteitsoeker. Nadat hy in 1990 uit die tronk vrygelaat is, het hy nie net plaaslik aandag en verheerliking gesoek en gekry nie, maar wêreldwyd. Hy het talle lande die een na die ander besoek om vereer te word en geld vir die terroristiese ANC in te samel. Dit was asof Mandela met hierdie reise sy vryheid gevier het en probeer het om daarmee sy jare van inperking te ontgroei. Maar hy verdien nie verering op grond van sy terreurdade nie. “Only God deserves to be glorified for He is perfect” (754).

    Borowitz beskryf latere gebeure wat as uitdrukkings van die Herostratos-sindroom beskou kan word. Enersyds polities gemotiveerde terrorisme, bv die vernietiging van die Stari Most (Ou Brug) in Mostar, Bosnië-Herzegovina. Die konstruksie van die Stari Most oor die Neretva-rivier het nege jaar in beslag geneem (1557-1566) – “a monument to civilization” (1727). Hierdie brug was die verbinding tussen die Kroate se gebied op die wesbank en die Moslems se gebied op die oosbank. In die stryd om onafhanklike etniese state in Joego-Slawië te vestig, het die Serwiërs in 1991 die brug beskadig, maar dit was die Kroate wat dit in November 1993 vernietig het (1711). Dit is een van die min gebeure in daardie gebied en tyd waarvoor die skuld nie op die Serwiërs gepak word nie. Die kernprobleem was dat die Weste, insluitende Navo, hulle aan die kant van die Moslems geskaar het (Praag 12.05.2018).

    Andersyds is daar om religieuse redes uitdrukking aan die Herostratos-sindroom gegee, bv die verwoesting van die twee groot Boeddhistiese beelde, 35 en 53 meter hoog, in Bamiyan, Afghanistan, in Maart 2001. Hierdie beelde is in onderskeidelik die jaar 507 en 554 in sandsteen uitgebeitel. Die Taliban, ‘n fundamentalistiese politieke beweging en militêre organisasie, het die beelde met bv bomme en dinamiet vernietig omdat die Moslemgeloof geen afbeeldings van gode toelaat nie en die Boeddhiste deur Moslems as ongelowiges beskou word. Die Taliban het “creating a pure Islamic state” as ideaal in Afghanistan (1808). Die vernietiging van die beelde is “anticultural terrorism”, “cultural cannibalism” (“the intentional elimination of symbolism representing a culture”) en “identicide” (“the destruction of places of identity”) genoem (1792). Westerse instansies het vooraf aangebied om die beelde te koop, maar die reaksie uit Moslem-geledere was: “We refer to be remembered as the destroyers of statues, rather than as the sellers of them” (1824).

    Dit is nie net met die verwoesting van voorwerpe, soos ‘n brug of standbeeld, wat terroriste daarin slaag om bekendheid te verwerf nie. Dit kan ook bereik word deur bekende mense te vermoor. Dink bv aan die talle suksesvolle en onsuksesvolle aanslae op die lewe van Amerikaanse presidente. Die sluipmoordenaars, volgens David Brin, “showed a yearning for attention, both in the headline-grabbing nature of their crimes and in their polemics after capture” (3891). In Suid-Afrika is dit ‘n briljante intellektueel en staatshoof, Hendrik Verwoerd, wat twee keer die slagoffer van ‘n sluipmoordaanval was. Hulle misdade is die enigste rede waarom die name van David Pratt en Dimitri Tsafendas bekend geword het en onthou word.

    Daar is aanvanklik gepoog om Herostratos se naam uit die geskiedenis te verwyder. Wat gebeur dan? Behalwe sy misdaad is daar eintlik geen ander eerstehandse inligting oor hom beskikbaar nie. Die gevolg is dat daar gespekuleer word oor hierdie “symbol of destructiveness” (3064). Verbeelding word gebruik om ongegronde inligting oor hom te versprei. Fiksie- en “feite”-tekste oor Herostratos en soortgelyke misdadigers word gepubliseer. Byvoorbeeld, in sy kortverhaal, “Erostratus” (in The wall and other stories, 1948), beweer Jean-Paul Sartre (1905-1980) Herostratos het “a sense of freedom by committing a gratuitous criminal act” ervaar (3195). Sartre het die begrip vryheid gebruik om feitlik enigiets waarvan hy gehou het, goed te praat. Edmund Burke (bron hier onder) verwys na die “‘all-atoning name’ of liberty … But what is liberty without wisdom, and without virtue? It is the greatest of all possible evils; for it is folly, vice, and madness, without tuition or restraint. Those who know what virtuous liberty is, cannot bear to see it disgraced by incapable heads” (Kindle 998).

    Sartre was een van die domonnosele in die politiek. Hy skryf: “For myself, who, until then, had never heard of Erostratus, his story was encouraging. He had been dead more than two thousand years and his act was still shining like a black diamond” (Borowitz 3214). Dit is Sartre wat met spesifieke verwysing na Algerië geskryf het: “The only true culture is that of the Revolution” (Preface, Frantz Fanon, The wretched of the earth, London: Penguin, 1961/2001, p 11). “It demands no less than a complete demolishing of all existing structures” (10). “There is one duty to be done, one end to achieve: to thrust out colonialism by every means” (18). “Once the last settler is killed, shipped home or assimilated, the minority breed disappears” (20).

    Fernando Pessoa (1888-1935), ‘n Portugese skrywer met ‘n Suid-Afrikaanse agtergrond (1896-1905), het teen die einde van sy lewe ‘n boek geskryf: Erostratus and the search for immortality (Borowitz 3826). Die Russiese eksistensialistiese skrywer, Lev Shestov (1866-1938), het in ‘n essay, “Destroying and building” (1923, in Potestas clavium, 1968), hoogs sinvol geskryf “the final goal of man is to build and that destruction is in itself a terrible thing that can be justified only if it is a temporary step leading to new building … People like Herostratus must be put into chains in order not to be able to destroy” (3858). ‘n Terroristiese organisasie soos die ANC, wat van 1961 tot 1994 ‘n beleid van verskroeide aarde gevolg het – soos die Britte in die Anglo-Boereoorlog – is toegelaat om mandaatloos die politieke mag oor te neem. As regering is die ANC ‘n volslae mislukking, want hoewel sy terroriste suksesvol kon afbreek, vind hulle dit moeilik, indien nie onmoontlik nie, om die land te herbou.

    Revolusie

    Ek het met Edmund Burke (1729-1797) kennis gemaak toe ek James Boswell se klassieke biografie, The life of Samuel Johnson (1791, Amazon Kindle $0), gelees het. Al drie was lid van ‘n klub, waaroor daar onlangs ‘n uitstekende boek gepubliseer is: Leo Damrosch se The Club: Johnson, Boswell, and the friends who shaped an age (New Haven: Yale University Press, 2019, 498p; Amazon Kindle $16,32). Burke was ‘n Ier wat lank ‘n Britse parlementslid was (1766-1794). Wat uit hierdie twee boeke blyk, is dat Burke ‘n denker met uitnemende substansie was; veel meer ewewigtig as Johnson. Damrosch het tereg groot waardering vir Johnson, maar hy dink nie veel van Boswell nie. Mettertyd is Burke al hoe meer as die grondlegger van hedendaagse konserwatisme erken.

    Revolusie: “opstand teen die staat wat tot ‘n algehele ommekeer van die stelsel lei.” Evolusie: “geleidelike ontwikkeling” (HAT). Die Franse Revolusie (1789) is seker die bekendste revolusie. Kort ná die aanvanklike revolusie (eintlik het die revolusie tot 1799 geduur) het Burke ‘n boek daaroor gepubliseer: Reflections on the Revolution in France (1790). In hierdie rubriek gebruik ek die volgende teks, gebaseer op Burke se 1790-boek: The evils of revolution (London: Penguin, 2008, 100p; Amazon Kindle $8,10).

    Burke het sy boek geskryf in reaksie op die ingenomenheid van die Britse Constitutional Society en Revolution Society met die Franse Revolusie. Hy kontrasteer bv die Britse geskiedenis en (ongeskrewe) Grondwet met dié van die Franse. Burke doen dit nie net om op kenmerkende wyse die meerderwaardigheid van die Britte te probeer tuisbring nie. Die Britte het ‘n eeu vroeër hulle “Glorious Revolution” (1689) gehad, maar dit het nie die weefsel of kern van die Britse samelewing vernietig soos wat met die Franse Revolusie gebeur het nie. “The question is not now of the vices of that monarchy, but of its existence. Is it then true, that the French government was such as to be incapable or undeserving of reform; so that it was of absolute necessity the whole fabric should be at once pulled down, and the area cleared for the erection of a theoretic experimental edifice in its place?” (779). “Along with much evil, there is some good in monarchy itself” (790). Insgelyks was apartheid glad nie net sleg nie. “When ancient opinions and rules of life are taken away, the loss cannot possibly be estimated. From that moment we have no compass to govern us; nor can we know distinctly to what port we steer” (610). Ten spyte van periodieke ontwrigtings het daar by die Britte ‘n deurlopendheid behoue gebly. Deurlopendheid is wat sedert 1994 in Suid-Afrika ontbreek. Daar was ‘n absolute breuk met ons geskiedenis; dus, in 1994 was daar ‘n revolusie.

    Die vraag is: Het Afrikaanssprekende blankes hulle deur hierdie onverkwiklike gebeure tot verlooptheid laat ontspoor? In hoeverre het hulle Afrikanergetrou gebly? Burke het sy vertroue in die Franse gees/kultuur behou. “It is a thing to be wondered at, to see how very soon France, when she had a moment to respire, recovered and emerged from the longest and most dreadful civil war that ever was known in any nation. Why? Because among all their massacres, they had not slain the mind in their country” (414). Het die Afrikaner se gees onblusbaar sterk uit enersyds die verraad in eie kring en andersyds die naakte terrorisme van die vyand gekom? Loutering kan hartversterkend wees. Afrikaners behoort te bly streef na ‘n normale samelewing. “Believe me, Sir, those who attempt to level, never equalize. In all societies, consisting of various descriptions of citizens, some description must be uppermost. The levellers therefore only change and pervert the natural order of things” (425). “By having a right to every thing, they want every thing” (457).

    Burke skryf dat hy die Franse nie met hulle revolusie geluk kan wens alvorens daar duidelikheid oor sekere sake is nie, bv “with solidity of property, with peace and order, with civil and social manners. All these (in their way) are good things too; and, without them, liberty is not a benefit whilst it lasts, and is not likely to continue long. The effect of liberty to individuals is, that they do what they please. We ought to see what it will please them to do, before we risque congratulations, which may be soon turned into complaints” (108). Die klem wat in Frankryk op vryheid geplaas is, het spoedig in sy kolonies weerklank gevind. Dit het tot opstand in bv Haïti gelei, waar die blankes op groot skaal suksesvol uitgemoor en onafhanklikheid in 1804 verkry is. Dit was ‘n geval van “the spirit of freedom, leading in itself to misrule and excess” (306).

    In Suid-Afrika het die inwoners sedert 1994 die vryheid om bv paaie te versper en voertuie met klippe te bestook. Die veiligheidsituasie is sodanig dat jy nie in jou eie woonplek veilig is nie, om nie te praat van die feit dat jy in baie opsigte nie vry is om te gaan waar jy wil nie, want jy doen dit op die gevaar af dat jy aangeval, beroof en selfs gedood kan word. Maar die ANC-regime verwag dat ons elke jaar Vryheidsdag op 27 April moet vier, die dag in 1994 waarop swart oorheersing begin het. Sedertdien is blankes nie eens meer vry om poste in bv die staatsdiens te beklee nie. Hulle is nie eens meer vry om eie woongebiede en skole te hê nie, ens.

    In Brittanje, anders as in Frankryk, is die monargie nie afgeskaf nie, Historiese kontinuïteit is beswaar deur eerder die mag van die koning/koningin te beperk en die funksie van die monargie van uitvoerend na formeel of seremonieel te verander. Die Britse parlement “cannot renounce its share of authority. The engagement and pact of society, which generally goes by the name of the constitution, forbids such invasion and such surrender. The constituent parts of a state are obliged to hold their public faith with each other … Otherwise competence and power would soon be confounded, and no law be left but the will of a prevailing force” (151). In Suid-Afrika is daardie seëvierende mag die terroristiese ANC, wat sy sin selfs in die aanhef tot die Grondwet (1996) gekry het: “We, the people of South Africa, recognise the injustices of the past.” Dus, daar moet ‘n revolusionêre breuk met die slegte verlede wees. Soos Burke voorspel het (in die vorige paragraaf) het die euforie van 1994 spoedig vir ontnugtering plek gemaak. Tekens van bekwaamheid (Burke verwys hier bo na “competence”) in die ANC-regime is skaars. Alles waarvoor die regime nie die nodige vaardigheid het nie, word uitdagings (“challenges”) genoem. Daar is baie van hulle en dit lyk asof hulle al hoe meer word.

    Burke het in 1790 tereg voorsien dat daar verdere revolusionêre veranderings in Frankryk sou kom; dat die situasie nie stabiel was nie. Wat nodig was, was “to make the Revolution a parent of settlement, and not a nursery of future revolutions” (228). Revolusies is geneig om teenrevolusies te ontlok, al is daar hierdie waarheid: “a revolution will be the very last resource of the thinking and the good” (285). Die uitkoms van die 1990/94-onderhandelinge was so skandalig en vergesog dat daar in 1993/94 die wesenlike moontlikheid bestaan het dat die veiligheidsmagte (weermag en polisie) in opstand sou kom. Een van die redes waarom dit nie gebeur het nie, is omdat daar nie groot duidelikheid was oor wat al die gevolge van die verbroude onderhandelinge sou wees nie. Valse versekeringe uit sowel ANC- as NP-geledere het die gemoedere verder gekalmeer, gerugsteun deur die massa-inligtingsmedia. Namate die kloof tussen die welvarende ANC-voorbokke en die verarmde gepeupel verbreed, word die moontlikheid van ‘n verdere revolusie egter al hoe groter.

    Pleks van radikale verandering, naamlik revolusie, verkies Burke geleidelike aanpassing, dus evolusie. “These opposed and conflicting interests, which you consider as so great a blemish in your old and in our present constitution, interpose a salutary check to all precipitate resolutions. They render deliberation a matter not of choice, but of necessity; they make all change a subject of compromise, which naturally begets moderation; they produce temperaments, preventing the sore evil of harsh, crude, unqualified reformations; and rendering all the headlong exertions of arbitary power, in the few or in the many, for ever impracticable” (327). In ‘n revolusionêre klimaat gebeur die teenoorgestelde” “Moderation will be stigmatized as the virtue of cowards, and compromise as the prudence of traitors” (1008).

    Die Suid-Afrikaanse bevolking is nie naasteby homogeen nie. Wat sedert 1994 gebeur, is dat die ANC-regime grootliks met in agname van eerstens hulle eie belang en tweedens die belang van die swart meerderheid regeer. Daar is weinig sprake van die gematigdheid wat Burke aanhang. Die belange van die bruines, Asiate en veral blankes word dikwels glad nie in ag geneem nie. Dit is waarom daar deur die ANC-regime openlik vir bv die onteiening sonder vergoeding van blankes se besittings geywer word.

    Die volgende kan seker ook van die ANC en die nuwe Suid-Afrika gesê word: “France has bought undignified calamities at a higher price than any nation has purchased the most unequivocal blessings! France has bought poverty by crime. France has not sacrificed her virtue to her interest; but she has abandoned her interest, that she might prostitute her virtue … All other people have laid the foundations of civil freedom in severer manners, and a system of a more austere and masculine morality” (360). “The French rebel against a mild and lawful monarch, with more fury, outrage, and insult, than ever any people has been known to rise against the most illegal usurper, or the most sanguinary tyrant” (381).

    Die ANC se terrorisme het geen perke geken nie. Die onbeskaafdheid daarvan was grenseloos. Tog word die ANC nie daarvoor tot verantwoording geroep nie, word daar nie verskoning gevra nie en word daar nie skadevergoeding betaal nie. “To make a revolution is a measure which, prima fronte, requires an apology. To make a revolution is to subvert the ancient state of our country; and no common reasons are called for to justify so violent a proceeding” (811). “Were all these dreadful things necessary? Were they the inevitable result of the desperate struggle of determined patriots, compelled to wade through blood and tumult, to the quiet shore of a tranquil and prosperous liberty?” (381).

    Besluit self wat van die volgende op die ANC van toepassing is: “Not one drop of their blood have they shed in the cause of the country they have ruined. They have made no sacrifices to their projects of greater consequence than their shoe-buckles, whilst they were imprisoning their king, murdering their fellow citizens, and bathing in tears, and plunging in poverty and distress, thousands of worthy men and worthy families. Their cruelty has not even been the base result of fear. It has been the effect of their sense of perfect safety,* in authorizing treasons, robberies, rapes, assassinations, slaughters, and burnings throughout their harrassed land. But the cause of all was plain from the beginning” (392) – naamlik, in die geval van die ANC, om ten alle koste die politieke mag te bekom. [* Dink aan die ANC-lede wat knus in die buiteland as ‘n “regering in ballingskap” vertoef het.]

    Die volgende is naatloos op ons situasie van toepassing: “Till power and right are the same, the whole body of them has no right inconsistent with virtue, and the first of all virtues, prudence.* Men have no right to what is not reasonable”** (490). “This sort of people are so taken up with their theories about the rights of man, that they have totally forgot his nature” (534). Die reg op vryheid word vertolk asof (feitlik) alles veroorloof is. Daarom hoef daar nie betaal te word vir wat ontvang of gesteel word nie. Onder “regstelling” word vergoeding vir die beweerde euwels van apartheid verstaan; nie boetedoening vir misdade soos terrorisme nie. [* In die sin van bedagsaamheid. ** Byvoorbeeld, onteiening sonder vergoeding.]

    Dan volg hierdie beroemde woorde van Burke: “Society is indeed a contract … It becomes a partnership not only between those who are living, but between those who are living, those who are dead, and those who are to be born” (652). Hoe is dit vir verloopte Afrikaners moontlik om so fundamenteel ontrou aan hulle voorgeslagte te wees? Waarom word verloopte Afrikaners in so ‘n groot mate in die dampkring van die Afrikanerdom verdra, soortgelyk aan die verraaiers en joiners in en ná die Anglo-Boereoorlog? Hoe kry verloopte Afrikaners dit reg om Afrikaner-kinders en -jongmense in die oë te kyk terwyl hulle versoenend en inskiklik oor die onderploeging van hulle tradisionele geboortereg is? My nageslag is teen astronomiese koste besig met voorbereidings om die land te verlaat. Ek moedig hulle aan omdat dit vir jonger mense die regte ding is om te doen. Maar dit laat my verbitterd.

    Hoe tipies of kenmerkend is die volgende nie van die nageboorte van ons eie revolusie nie? “When all the frauds, impostures, violences, rapines, burnings, murders, confiscations …and every description of tyranny and cruelty employed to bring about and to uphold this revolution, have their natural effect, that is, to shock the moral sentiments of all virtuous and sober minds, the abettors of this philosophical system immediately strain their throats in a declaration against the old monarchical government of France. When they have rendered that deposed power [NP government] sufficiently black, they then proceed in argument, as if all those who disapprove of their new abuses, must of course be partizans of the old [apartheid]; that those who reprobate their crude and violent schemes of liberty ought to be treated as advocates for servitude [baasskap] … Have these gentlemen never heard, in the whole circle of the worlds of theory and practice, of any thing between the despotism of the monarch [government by whites] and the despotism of the multitude [unqualified majority rule]?” (737).

    In Frankryk is daar en in Suid-Afrika word daar steeds buitensporig oordryf oor hoe sleg die vóór-revolusionêre era was en hoe wonderlik die ná-revolusionêre era is. “I know how easy a topic it is to dwell on the faults of departed greatness” (769). “Those who are habitually employed in finding and displaying faults, are unqualified for the work of reformation” (887). Verwyte geslinger teen die vorige regering kom van ‘n regime waarvan gesê kan word: “[It] thought proper to commit a thousand crimes and to subject their country to a thousand evils … Is it then a truth so universally acknowledged, that a pure democracy is the only tolerable form into which human society can be thrown, that a man is not permitted to hestitate about its merits, without the suspicion of being a friend to tyranny, that is, of being a foe to mankind?” (758).

    “Of this I am certain, that in a democracy, the majority of the citizens is capable of exercising the most cruel oppressions upon the minority, whenever strong divisions prevail in that kind of polity, as they often must; and that oppression of the minority will extend to far greater numbers, and will be carried on with much greater fury, than can almost ever be apprehended from the dominion of a single sceptre. In such a popular persecution, individual sufferers are in a much more deplorable condition than in any other … those who are subjected to wrong under multitudes, are deprived of all external consolation. They seem deserted by mankind; overpowered by a conspiracy of their whole species” (769). Inderdaad, dit voel asof niemand buite die Afrikanerdom werklik oor die lot van Afrikaners begaan is nie.

    Slot

    Gewelddadigheid as die wesenlike aard van terrorisme en die vernietinging inherent in revolusie is wat vir beskaafde mense verwerplik is. “Is it in destroying and pulling down that skill is displayed? Your [France’s] mob can do this as well at least as your assemblies. The shallowest understanding, the rudest hand, is more than equal to that task. Rage and phrenzy will pull down more in half an hour, than prudence, deliberation, and foresight can build up in a hundred years” (854).

    Hier bo het ek na Samuel Johnson en James Boswell verwys. In 1773 het hulle ‘n reis na die Skotse eilande, die Hebride, onderneem. Albei het ‘n verslag oor hierdie reis gepubliseer: Johnson in 1775 (A journey to the Western Islands of Scotland, Amazon Kindle bv $1,14) en Boswell in 1785 ( A journal of a tour to the Hebrides with Samuel Johnson, Amazon Kindle bv $0). Sedert ek Boswell se beroemde Johnson-biografie en hierdie twee reisverslae gelees het, is dit een van my genotvolste ervarings om leunstoelreise na hierdie eilande te onderneem. Onlangs het ek van die oudste dokumentasie oor die Skotse eilande gelees: A description of the Western Islands of Scotland ca 1695 (1703) and A late voyage to St Kilda (1698) by Martin Martin, and Description of the occidental ie Western Islands of Scotland by Donald Monro (1549) (Edinburgh: Birlinn, 1999/2018, 384p; Amazon Kindle $6,89). Monro lys sowat 250 eilande. Volgens die Wikipedia is daar meer as 900. Martin se 1703-boek handel nie net oor die Hebride in die noordweste nie, maar ook oor twee eilandgroepe in die noorde van Skotland: Orkney en Shetland.

    Wat my aangegryp het, is die volgende paragraaf wat meer as drie eeue gelede oor ‘n kerkgebou op die eiland Suid-Ronaldsay, Orkney, geskryf is : “Ladykirk, in South Ronaldsha, though ruinous, and without a roof, is so much reverenced by the natives, that they choose rather to repair this old one, than to build a new church in a more convenient place, and at a cheaper rate: such is the power of education, that these men cannot be cured of these superfluous fancies, transmitted to them by their ignorant ancestors” (Kindle 3623). Om iets te bou, in stand te hou, te bewaar en waardeer, dít is van die beste en mooiste vrugte van beskawing. Dit is iets wat die ANC nog moet leer.

  • Dan Roodt: Hoe die NP Suid-Afrika kon gered het

    Dan Roodt: Hoe die NP Suid-Afrika kon gered het

    Die afgelope week het heelwat ink gevloei, of liewer aanlyndata, betreffende FW de Klerk se vrylating van Nelson Mandela dertig jaar gelede, asook De Klerk se daaropvolgende verraad jeens die land en sy eie kiesers. Die jongste reaksie wat ek gesien het, is dié van Ilana Mercer, ‘n gebore Suid-Afrikaner wat tans in ‘n verre uithoek van die VSA woon: 30 Years Since F. W. de Klerk’s Great Betrayal.

    My eie kommentaar op De Klerk se oorgawe het reeds ‘n week gelede op 1 Februarie verskyn, onder die opskrif: 2 Februarie, ‘n swart dag in ons geskiedenis.

    Vanuit die Naspers- en Media24-stal word FW natuurlik konstant verdedig as die gewildste Afrikaner wat ons vyande al ooit teëgekom het, want hy het die land op ‘n skinkbord aan die mees radikale Afro-marxistiese faksie, die ANC/SAKP, oorhandig – met die funeste gevolge wat ons tans ervaar. Ek sit letterlik hier en tik op ‘n skootrekenaar – iets wat ek slegs by uitsondering gebruik want ek verkies ‘n tafelrekenaar met ‘n groot skerm – en wonder of my selfoonbattery lank genoeg gaan hou vir my om dié rubriek via die skootrekenaar te kan publiseer. Praat van jou laaste halwe kersie wat flikker en dreig om uit te brand, te midde van die revolusionêre stikdonkerte wat FW de Klerk geskep het.

    Ons is gekondisioneer om beurtkrag, antiblanke haat, (te)regstellende aksie en wetgewing, gate in die paaie, plaasmoorde, geweld, seksuele teistering en selfs verkragting van ons vroue en jong meisies deur swart mans, die afskaffing van Afrikaans, e.d.m., met gelatenheid aanvaar.

    Ewe gelate as wat die nonchalante owerspeler en kaalkoppierewaaier, FW de Klerk, vanaf die dek van sy Griekse jag die land weggegee het!

    Maar linkses glo dat dit “onvermydelik” was dat die ANC-terreurbeweging Suid-Afrika sou verower. ‘n Dag of twee gelede het ek per twiet vir een van die rooi Afrikaners, Pieter du Toit, gevra of hy dan glo in die marxistiese doktrine van “historiese onafwendbaarheid” waarvolgens die kommunisme bestem is om oor kapitalisme te triomfeer. Dié idee is mos in die geskrifte van Marx en Engels verewig. Maar intussen het die Berlynse Muur geval en is selfs Moedertjie Rusland, waar ek verlede jaar gasspreker by ‘n konferensie was, kapitalisties. Jy kan hamburgers en Coke in Rusland koop, asook Duitse of Koreaanse motors.

    Net in Suid-Afrika, Noord-Korea en Kuba het die Muur nog nie geval nie, ideologies gesproke. Want ons word oorheers deur die Christi van der Westhuizens, die Max du Preez’s, die Julius Malemas, Panyaza Lesufi’s en ander wat soos die Russe in die Katynwoud met die Pole gemaak het, elkeen wat hom nog durf ‘n Afrikaner noem, ‘n skoot in die agterkop wil gee.

    Nes Pieter du Toit, verdedig Christi van der Westhuizen fanaties De Klerk se oorgawe en die “onafwendbare” staatsgreep, die “nasionale demokratiese revolusie”, wat die ANC uiteindelik op die hele land en sy instellings sou uitvoer – ook op Eskom en elke watersuiweringsaanleg, wat verklaar waarom ek en u vandag dikwels sonder elektrisiteit en water sit!

    Christi van der Westhuizen is die ANC se woordvoerder in Afrikaans, en daarom het sy vrye toegang tot Netwerk24, RSG en vele ander media. Indien dit nie vir die internet was nie, sou die res van ons lankal tot Siberië of een of ander strafkamp in die Karoo verban gewees het – letterlik en figuurlik. Die kommunisme (en sy metodes) is mos “onafwendbaar”, soos die linkses ons elke dag verseker. Vir alle praktiese doeleindes is Suid-Afrika reeds ‘n marxistiese diktatuur. Net die koms van die internet en inligtingstegnologie weerhou ons van die totale Sowjetisering van ons land.

    In haar jongste Netwerk24-rubriek, vra Christi van der Westhuizen skielik die vraag: “Wat as PW president gebly het?” Dis nogal ‘n interessante vraag, soortgelyk aan: “Sê nou maar FW de Klerk het nie oorgegee nie, wat sou dan gebeur het?”

    In vele opsigte voel ek my presies die antitese of die teenoorgestelde as Christi van der Westhuizen. Sy is ‘n linkse, lesbiese vrou sonder kinders. Ek is ‘n regse, heteroseksuele man mét kinders. Per definisie is Christi bloot begaan oor die toekoms soos dit haarself raak. Sy beskik oor geen nageslag of erfenis nie. As die ANC die land totaal verwoes, alle Afrikaners uit die land verdryf of uitmoor, soos hulle reeds in ‘n mate daarin geslaag het, is dit maar tot daarna toe. Solank daar nog iewers ‘n gay kroeg op Port Elizabeth oorbly waar Christi kan gaan rinkink en sy haar maandelikse salaris ontvang om ANC-propaganda op kampus en in die media uit te basuin, is sy dolgelukkig.

    Hierteenoor is veel meer as my eie toekoms in ons land op die spel, want ek is oor my kinders begaan. Toe my dogter op Tukkies was, het sy my vertel dat sy bang is om na die Gautreinstasie in Hatfield toe te loop, want swartes op straat teister die Tukkiemeisies en slinger hulle allerlei onwelvoeglike opmerkings toe. Die universiteit doen niks daaraan nie, want dit “vind nie op die kampus plaas nie”. Watter wêreld laat ek aan my kinders na? Het hulle ‘n toekoms in Suid-Afrika onder hierdie rassistiese, linkse diktatuur wat hom as “demokrasie” vermom? Ek het die beste van Suid-Afrika beleef: die sestiger- en sewentigerjare toe Afrikaans ‘n groot opbloei beleef het, Johannesburg wat naas Mahattan die toonbeeld van ‘n “wolkekrabberstad” was, die kosmopolitiese Hillbrow met sy kafees van die Europese tipe, skoon, netjiese en veilige strate sonder slaggate.

    Maar danksy De Klerk en sy medeverraaiers het ons tot op hierdie smerige, misdadige, korrupte vlak gedaal. Met my “ja”-stem in die 1992-referendum het ek my kinders se toekoms vir ‘n pot lensiesop verkoop. Dit sal vir altyd by my bly spook.

    Christi is ook wesentlik Engels, desnieteenstaande die feit dat sy Afrikaans magtig is. Sy leef in die wêreld van Anglo-Amerikaanse kultuurmarxisme en beskou Europeërs en Afrikaners as agterlik. Hierteenoor hou Engels en kultuurmarxisme vir my geen bekoring in nie. Ek is wel jare lank daarmee gebreinspoel op die Engelse kampus waar ek gestudeer het, maar ek het gou-gou die werke van Nietzsche, Heidegger en ‘n swetterjoel aweregse Franse denkers ontdek. Die Europese, nie die Engelse denke nie, boei my. Hoe Afrikaners in die verlede gedink het, fassineer my insgelyks. Eintlik was hulle hul tyd vooruit, want hulle het al tastende met probleme geworstel waaroor die res van die wêreld nou eers begin dink: die naasbestaan van onversoenbare kulture, asook die hantering van ongebreidelde maatskaplike geweld en misdaad, tesame met politieke of godsdienstige ekstremisme.

    Christi van der Westhuizen haat die mense tussen wie sy grootgeword het. Soos die skrywer André P. Brink – nog ‘n linkse idioot as daar al ooit een was – op ‘n keer aan ‘n Franse televisiespan gesê het, sal dit vir Christi van der Westhuizen beter wees “as my eie volk ophou bestaan”.

    By die gedagte van Afrikanervolksmoord, selfs die kultuurvolksmoord wat daar tans teen ons gepleeg word, kom alles wat ek is in opstand. Dis waarom ek my op my Twitterprofiel as ‘n “bittereinder” beskryf: ek sal nooit die oorheersing deur die ANC en deur die Engelse marxiste in Suid-Afrika aanvaar nie. Al word Afrikaans op elke kampus en in elke skool verbied, sal ek dit steeds aanhou praat en skryf – al word ek nou ook na ‘n strafkamp toe gestuur! Nog minder sal ek my tot kommunisme of kultuurmarxisme bekeer. Soos die Franse Protestantse martelares uit die vroeë agtiende eeu wat geweier het om Katoliek te word, Marié Durand, sou ek eerder 38 jaar se eensame aanhouding in ‘n toring verduur alvorens ek my oortuigings sou afsweer.

    Synde die verbeeldinglose Christi wat binne haar kultuurmarxistiese eggokamer soos ‘n robot slagspreuke herhaal, kan sy bloot een uitkoms bedink indien die NP nie die knie voor die aggressiewe terreurveldtog van die ANC/SAKP sou gebuig het nie. Sy skryf naamlik:

    “Wit regses se fantasie dat wit oppergesag sou kon voortbestaan indien De Klerk ‘nie alles weggegee het nie’, is net in die vorm van ‘n militêre diktatuur haalbaar. Botha en sy sekurokrate het Suid-Afrika op daardie trajek geplaas, soos gesien kan word met die verharding van sy posisie in die tweede helfte van die 1980’s. Sy twee beroerteaanvalle het ‘n stokkie daarvoor gesteek.”

    Sy skryf verder:

    “Die ekonomie was in ’n onhoudbare krisis. Internasionale mening, veral dié van Westerse bondgenote, het ná die val van die Kommunisme geskuif. Suid-Afrika sou in ’n groot mate geïsoleer gewees het, sonder ’n magtige beskermheer soos wat Israel in die vorm van die VSA het.”

    Suid-Afrika was in 1989 ‘n beleërde land, dog slegs in ‘n mate. Verskeie linkse regerings in Skandinawië, Kanada en Frankryk het saam met die Sowjetunie, Oos-Duitsland en Kuba gewerk om die regering te ondermyn en ‘n marxistiese diktatuur hier by ons tot stand te bring. Die aanvanklike plan was om die banke en alle nywerhede te nasionaliseer in ‘n volskaalse “rooi revolusie” soos wat Lenin, Mao, Fidel Castro en vele ander uitgevoer het. Daarmee saam sou die land van “fasciste”, nasionaliste, Afrikaners en nie-linkse blankes gesuiwer word. Indien ons nie almal doodgemaak sou word nie, sou ons soos in Algerië die keuse gegee word: “Pak jou tas of ons maak jou dood.”

    Christi praat van ‘n “regse fantasie”, maar hiedie linkse fantasie van ‘n gesuiwerde, hoofsaaklik swart en marxistiese Suid-Afrika bestaan steeds en kruip elke dag nader. Dit leef voort in die EFF se uitsprake en in sy skare Johannesburgse joernalistieke bewonderaars wat graag wil toesien dat sy “ware rooi revolusie” verwesenlik word.

    Nie verniet nie maak die nuusredakteur van The Citizen, Daniel Friedman, YouTube-video’s waarin hy spot met “blanke volksmoord” (white genocide).

    Dis egter ‘n ingewikkelde wêreld waarin ons leef, baie ingewikkelder as wat die linkse Christi in haar Engelse, kultuurmarxistiese eggokamer haar dit kan voorstel.

    Dis boonop onwaar om te sê dat Suid-Afrika onder PW Botha universeel verwerp en geboikot is. Met behulp van die Sweedse geld en al die binnelandse verraaiers soos Desmond Tutu, het die ANC/SAKP wel oral ter wêreld sanksies teen Suid-Afrika bepleit, in die hoop dat die land ekonomies in duie sou stort en hulle Ukhonto we Sizwe oor die Limpopo sou kon stuur om Pretoria met geweld te verower. Maar vele belangrike lande ter wêreld met groot ekonomieë het glad nie sanksies teen Suid-Afrika toegepas nie, waaronder Wes-Duitsland, Italië, Switserland, Japan, Suid-Korea, asook ‘n swetterjoel Latyns-Amerikaanse lande met regse regerings.

    Die Verenigde Koninkryk het nooit ekonomiese sanksies teen Suid-Afrika toegepas nie. Trouens, uit onlangs vrygestelde geheime dokumente uit Brittanje blyk dat die VK onder mev. Margaret Thatcher selfs die verpligte VN-wapensanksies omseil het, met die firma Plessey wat radartoerusting aan ons ou Weermag veskaf het. Dis dalk een goeie ding wat die Engelse oor die afgelope 200 jaar gedoen het.

    Die val van kommunisme in Oos-Europa moes ook die ANC-SAKP uitgewis het. Soos ek reeds in my Engelstalige essay, The Scourge of the ANC, geargumenteer het, het FW de Klerk se onnoselheid en verraad dié terreurorganisasie van ‘n gewisse dood gered! Soos God in die dakskildery van die Sistynse kapel, het FW sy vinger na die sterwende, verswakte ANC uitgestrek en hulle van ‘n tweede lewe voorsien.

    Was dit nie vir De Klerk se onbekookte, oneerlike verraad nie, kon dit só anders verloop het. Ons kon permanent van die ANC ontslae gewees het. Dwarsdeur die wêreld, maar veral in Latyns-Amerika, was daar al terreur- en guerillabewegings wat hele landstreke en stede kon beset, maar wat agterna die onderspit teen die veiligheidsmagte gedelf het. Die ANC was in ‘n oorlog met die Afrikaner en met Suid-Afrika gewikkel, ‘n oorlog wat hy net nie kon wen nie, gegewe die feit dat hy nêrens in Suid-Afrika enige dorp, stad of lappie grond kon verower nie.

    Maar terug by linkse en regse “fantasieë”. Werklikheidsontkenning is ‘n algemene probleem in Suid-Afrika. Dis reeds glashelder dat die ANC nie in staat is om te regeer nie, asook dat die ewe “bevryde” Zimbabwe ‘n volslae mislukking is. Linkses ontken dit egter, en maak asof sowel Suid-Afrika as Zimbabwe sal “regkom” as ons net ‘n paar klein verstellinkies aanbring: ‘n Cyril Ramaphosa hier en daar, rentekoerse wat ‘n kwart van ‘n persentasiepunt verlaag word of nóg ‘n lening vir Eskom of SAL.

    Ons kan nie langer in ontkenning leef nie. Een vorm van ontkenning is egter marxistiese “historiese onafwendbaarheid”. Die ANC en SAKP was nooit gepredestineer of vooraf bestem om te regeer nie. Dié ramp is deur menslike optrede veroorsaak, veral die optrede van een man: FW de Klerk.

    Dit kon só anders verloop het.

    Gestel die kabinet, pleks van onderlangs te mor oor die feit dat De Klerk en sy lakei, Roelf Meyer, besig was om al dié liggaam se voorskrifte en voorbehoude oorboord te gooi, het FW en Rooi Roelf net daar afgedank, die kabinet geskommel en ‘n nuwe span ingestuur.

    Onlangs het dr. Rina Venter, wat destyds minister van gesondheid was, haar outobiografie gepubliseer waarin sy weergee hoe onrusbarend FW de Klerk se “styl van onderhandeling” (lees: oorgawe) was. Indien sy en ander kabinetslede destyds bymekaar gekom het en De Klerk afgedank het, kon hulle nog die land gered het.

    Miskien kon Rina Venter self president geword het. Deur die geskiedenis het vroue in bepaalde krisissituasies na vore getree om hul land en hul volk te red. Dink maar aan die sewentienjarige Johanna van Arkel wat in 1428, toe Frankryk op sy knieë was en beset deur Engelse, self die wapenrusting aangetrek en ‘n leër rondom haar versamel het om ‘n Franse opstand van stapel te stuur. Of mevrou Margaret Thatcher wat die VK van stagnasie en linkse ondergang gered het. Om nie van Eva Perón, die “geestelike leier van die Argentynse nasie”, te vergeet nie.

    Pleks van FW se ellendige oorgawe aan die Rooies, sou Rina Venter dadelik bondgenote na regs begin soek het. Sy kon in die geheim met Constand Viljoen, Jaap Marais, Andries Treurnicht en Ferdi Hartzenberg vergader het. Daarna met Buthelezi, Lucas Mangope, Oupa Gqozo en ander tuislandleiers.

    Sodoende kon ‘n verenigde regse front tot stand kom teen die dreigende ANC-oorname van Suid-Afrika.

    Christi van der Westhuizen verwys na die geheime plan van die ANC in die vroeë negentigerjare om Suid-Afrika met geweld oor te neem, bekend as Operasie Vula. Pleks van die verraaier FW de Klerk wat dit as ‘n kleinigheid afgemaak het, sou Rina Venter dit as ‘n verskoning gebruik om die onderhandelings heeltemal te staak. Sy stel die ANC voor ‘n ultimatum: óf hulle laat vaar geweld en oorhandig al hul onwettige wapens, óf sy staak die onderhandelings en verklaar die onderhandelings as ‘n mislukking. Die Israeli’s en Palestyne het al verskeie kere onderhandel en nooit tot ‘n ooreenkoms gekom nie. Die buitewêreld sou verstaan: ons het probeer, maar die ANC klou vas aan sy idée fixe van gewelddadige, marxistiese revolusie.

    Terloops, FW de Klerk moes nooit vir Mandela met soveel fanfare en publisiteit vrygelaat het nie. Is Bram Fischer nie ook destyds in 1975 weens humanitêre redes vrygelaat toe hy kanker in die gevangenis ontwikkel het nie? Niemand het eens daarvan geweet nie. Die ANC het insgelyks vir Clive Derby-Lewis ná lewenslange tronkstraf vrygelaat, maar dit was geensins voorbladnuus nie en hy was steeds onder huisarres en moes gereeld by die polisiestasie aanmeld.

    Indien De Klerk oor enige verstand beskik het, sou hy presies so ‘n metode gevolg het om Mandela vry te laat: eers moes hy geweld afsweer (soos wat PW vereis het), daarna kon hy op Qunu gaan bly, maar hom daagliks by die polisiestasie aanmeld en aan geen politieke bedrywighede deeneem nie, anders word sy parool teruggetrek.

    Waarskynlik sou die ANC nie daarvan gehou het dat die NP nie meer wou kapituleer onder Rina Venter nie en sou gepoog het om vir oulaas ‘n gewapende opstand te pleeg deur Operasie Vula van stapel te stuur. Rina Venter sou alle weerbare blanke mans oproep en Ukhonto we Sizwe blitsig verslaan, met die meeste wat uitwyk na hul ou kamp wat deur die Oos-Duitsers, Swede en Russe in Tanzanië beskikbaar gestel is. Maar omdat Oos-Duitsland en Rusland ná die ineenstorting van die Berlynse Muur nie meer militêre bystand en toerusting aan die ANC verskaf nie, stort alles in duie. Soos in 1969, hou die ANC weer ‘n konferensie in Morogoro om sy voortbestaan te bespreek en besluit dié keer om wel te ontbind.

    Swede en Noorweë besluit om eerder Robert Mugabe se bewind te finansier ten einde Afro-marxisme te verwesenlik, maar as grondhervorming in 2000 in dié land afskop, help selfs die Sweedse geld nie meer nie. Suid-Afrika sluit sy grense met Zimbabwe en laat geen voedseluitvoer na dié land toe nie, sodat die Zimbabwiërs krepeer en slegs danksy voedselhulp vanuit Skandinawië en vanaf die Wêredvoedselprogram in Rome oorleef.

    Met die ANC as bedreiging uit die weg geruim, gaan dit egter klopdisselboom in Suid-Afrika. Nadat die Franse Sosialistiese president, François Mitterand, in 1995 teen Jacques Chirac in die presidentsverkiesing verloor, besluit Frankryk om sanksies teen Suid-Afrika op te hef. Geen van die voormalige Oosbloklande wil sanksies teen Suid-Afrika handhaaf nie, gegewe ons voortreflike rekord van antikommunisme, dus val die domino’s een na die ander: handelsanksies, finansiële sanksies, sportsanksies. As George Bush by Bill Clinton in 2001 oorneem, word alle Amerikaanse sanksies kragtens die Comprenhensive Anti-Apartheid Act van 1986 herroep.

    Slegs Kuba en Swede handhaaf steeds sanksies teen Suid-Afrika, maar dit kan Rina Venter en haar span nie skeel nie. Teenoor die verdeeldheid wat vanaf 1968 met die wegbreek van Albert Hertzog uit die Nasionale Party gegeld het, heers daar nou ‘n ongekende politieke eenheid onder Afrikaners. Van Zyl Slabbert, Roelf Meyer, Leon Wessels en Theuns Eloff bevind hulle nou in vrywillige ballingskap op Gorée-eiland waar hulle hul besig hou met Afrika-ontwikkeling terwyl hulle salarisse van George Soros se Open Society Foundation ontvang.

    Die NP, HNP en KP het reeds in die vroeë negentigerjare saamgesmelt om die Nuwe Afrikanerparty te vorm, ‘n party waarin openhartige debat en kritiese denke aangemoedig word, anders as die gatkruiperkultuur wat in die dekadente fase van die ou NP en veral onder FW de Klerk gegeld het.

    Die Driekamerparlement word stelselmatig hervorm om ook ‘n kamer vir stedelike swartes in te sluit. Dit vind groot byval en die munisipaliteit van Soweto verkry breë magte om die swart woonbuurt byna soos ‘n Switserse kanton te bedryf. Buitelandse waarnemers is beïndruk met die pragmatiese hervormings van die Nuwe Afrikanerparty, wat so geslaagd ‘n linkse, marxistiese revolusie deur die ANC en SAKP in Suid-Afrika afgeweer het.

    Verskeie linkse groepe is egter steeds in die land bedrywig. Soos voorheen gebruik hulle die Engelse kampusse van Wits, die Universiteite van Kaapstad, Natal en Rhodes as basisse vir agitasie en ondermyning. As die liedjie “Kill a Boer, kill a farmer” op die kampus van die Universiteit van Kaapstad gesing word, roep dr. Rina Venter haar kabinet byeen om die toestand te bespreek.

    Daarna maak dr. Koos Malan, ‘n eertydse HNP-lid, skrywer en tans minister van onderwys, ‘n aankondiging dat die vier Engelse kampusse summier gesluit word. Terselfdertyd bars daar spontaan betogings op die Afrikaanse kampusse los met die slagspreuk: “Skaf Engels af!”

    Die polisie bewaak die vier Engelse kampusse waar soveel lede van die voormalige ANC en Kommunistiese Party voorheen gestudeer en geïndoktrineer is en sorg dat niemand dit op die persele waag nie.

    In die Afrikaanse media skryf vele rubriekskrywers dat slegs Afrikaans vir hoër onderwys in die land gebruik behoort te word, vanweë die koloniale en marxistiese geskiedenis van Engels in die land. ‘n Besoekende Poolse parlementslid beaam dit as ‘n goeie idee.

    Koos Malan kom egter met ‘n nuwe voorstel vorendag, en dit is dat die vier Engelse kampusse veeltalig moet word. Pleks van plaaslike linkse universiteite, moet hulle nou omvorm word tot internasionale regse universiteite waar ‘n heenkome gebied word vir behoudende intellektuele en denkers van regoor die wêreld, met klasse in Engels, Frans, Duits, Spaans, Russies, Pools, Japannees en ander tale, asook natuurlik Afrikaans.

    ‘n Nuwe wet, soortgelyk aan die Franse wet wat voorsiening maak vir die ontheffing van burgerskap, word deur al vier kamers van die parlement goedgekeur. Diegene wat hulle skuldig maak aan ondermynende bedrywighede teen die staat, die propagering van Boerehaat of vyandigheid teenoor Afrikaans, die beplanning van terreur of sabotasie, of bloot radikalisering, word deur die minister van binnelandse sake van hul Suid-Afrikaanse burgerskap onthef en gedeporteer na hul land van herkoms, hetsy die Verenigde Koninkryk in die geval van blanke Engelssprekendes, Indië of Pakistan in die geval van Indiërs en Israel of Litaue in die geval van Jode. Met behulp van die wet, word daar skoongemaak onder Engelse akademici en ‘n hele paar honderd word gedeporteer. Die Burgerskapontheffingswet maak ook voorsiening daarvoor dat waar ‘n persoon nie oor ‘n duidelike land van herkoms beskik nie, hy na Zimbabwe gedeporteer mag word. Max du Preez, Christi van der Westhuizen, Adriaan Basson en diesulkes, wat Afrikaans grootgeword het maar die Engelse marxisme omhels het, se Suid-Afrikaanse paspoorte word afgeneem en hulle word na die utopiese landjie noord van die Limpopo gedeporteer.

    In haar onlangse Kersboodskap aan Suid-Afrika, het dr. Rina Venter gesê:

    “Toe ek minister van onderwys was, het ek besef dat goeie beplanning die grondslag vir alle groei en ontwikkeling is, hetsy in die gesondheidstelsel, hetsy in die ekonomie of die samelewing as geheel. Daarom sal ons voortaan groot klem plaas op ruimtelike ordening en die handhawing van ons omgewing, soortgelyk aan hoe dit in Nederland en sommige ander lande gedoen word.”

    As deel van haar nuwe Groot Plan vir Suid-Afrika, word steenkoolkragsentrales stelselmatig uitgefasseer en Suid-Afrika skakel oor na sonkrag en alternatiewe energiebronne, ook om energieonafhanklik te word. Die minister van handel en nywerheid hoor iewers ‘n voëltjie fluit dat ‘n Suid-Afrikaner in Kalifornië, Elon Musk, besig is om ‘n nuwe elektriese motor, die Tesla, te ontwikkel. Hy vlieg onmiddellik soontoe om hom te oortuig om sy fabrieke vir motors en batterye in Suid-Afrika op te rig, met die regering wat alles in sy vermoë doen om dit vir hom aantreklik te maak. In Rosslyn verrys ‘n nuwe “gigafabriek” om Teslas te vervaardig, wat van daar af oor die hele wêreld versprei word. Binnelands word subsidies aan die publiek betaal om oor te skakel na elektriese voertuie, soortgelyk aan hoe dit in die EU geskied.

    In al die groot stede word daar soos in Nederland en Denemarke fietspaaie aangelê sodat mense ook per fiets heen en weer werk toe kan ry. As voormalige minister van gesondheid, is dr. Rina Venter veral begaan oor volksgesondheid en dat ons mense fiks en aktief moet bly.

    Trouens, as jong minister onder PW Botha het sy die magtige Rembrandtgroep aangevat en die verkoop van sigarette aan kinders onder 18 verbied, asook reklame vir sigarette ingeperk, iets waarvoor sy ‘n toekenning van die Amerikaanse Kankervereniging ontvang het.

    Suid-Afrika is besig om in ‘n droomland te ontpop: die lug is skoon, die paaie en sypaadjies is skoon, die begrotings klop, nasionaal, provinsiaal en munisipaal. Tabak, alkohol en dwelms kwyn weg. Eskom is nou ‘n leier op die gebied van alternatiewe en veral sonergie, met reusesonkragsentrales wat oral soos paddastoele verrys. Met die afskuwelike linkse klein landjie Nieu-Seeland, die Kuba van die Stille Oseaan, wat uiteindelik ingestem het dat Suid-Afrika weer tot internasionale rugby toegelaat word, word die rugbywêreldbekergtoernooi vir die eerste keer in 2011 in Suid-Afrika gehou en die Springbokke wen die eindwedstryd teen die Kiwi’s 62-0. (Maak dit 102-0, dit klink nóg beter.)

    Die ekonomie groei teen agt tot tien persent per jaar, wat ‘n groot tekort aan opgeleide mannekrag veroorsaak. Maar ‘n horde Nederlanders, Vlaminge, Duitsers, Oostenrykers, Skandinawiërs, Pole en Russe staan tou by Suid-Afrikaanse ambassades om hierheen te immigreer en in huise met swembaddens, twee badkamers en dubbelmotorhuise met een Tesla en een elektriese BMW daarin te kom woon.

    Tuislandontwikkeling vorder met rasse skrede en word hoofsaaklik met hulpgeld vanuit die EU en die VSA bedryf, sodat dit geen las op die Suid-Afrikaanse belastingbetaler plaas nie. Slegs die Transkei verseg om te ontwikkel maar ‘n hoë muur is reg rondom die land gebou sodat geen Xhosa meer onwettig ons land mag binnekom nie. Die laaste paar Xhosas wat in die Wes-Kaap bakhand staan, word terug Transkei toe gedeporteer en daarmee is Suid-Afrika se “rasseprobleem” so te sê opgelos.

    In sy begrotingsrede verlaag die minister van finansies in 2015 sowel die persoonlike as die maatskappybelasgtingkoers tot 20%. Die blanke parlement staan verdere belastingtoegewings toe vir gesinne met kinders; blanke gesinne met drie of meer kinders betaal geen persoonlike belasting nie.

    Die Staatsteater word opgeknap en operas met internasionale sterre word daar aangebied, terwyl nie minder nie as twaalf voltydse simfonieorkeste regoor die land konserte hou.

    In 2020 steek die Suid-Afrikaanse ekonomie dié van Kanada verby, om die gesamentlike negende plek met Brasilië te deel. Ons is lankal groter as Australië of Nederland. Met die politieke en ekonomiese probleme in Brasilië, is ekonome dit eens dat ons ekonomie binne die volgende jaar selfs groter as daardie land s’n gaan wees. In die VSA meen vele meningsvormers dat Suid-Afrika vir Kanada binne die G7 moet vervang.

    Vanweë die streng toepassing van verkeersreëls, bestuursbystand in elektriese motors en die miljoene kilometer wat pendelaars per fiets aflê, het die ongeluksyfer in die land van 16 000 sterftes per jaar tot 300 sterftes, heelwat laer as in die meeste EU-lande, gedaal. Die eerlike, bekwame polisiemag en doeltreffende howe het insgelyks gesorg dat die moordsyfer van 34 per 100 000 lede van die bevolking tot 3 per 100 000, laer as in die VSA (5,30), gedaal het. Maar steeds hou die minister van justisie en polisie vol dat dié syfer nog “veels te hoog is” en dat Suid-Afrika, naas Japan (0,2), “die veiligste land ter wêreld behoort te wees”.

    Niemand kan meer onthou wanneer laas iemand op ‘n plaas vermoor is nie en met die hoëspoedinternet wat deesdae oral op die platteland beskikbaar is, is vele stedelinge besig om uit te wyk platteland toe om die natuur en ‘n veilige, ongejaagde lewenstyl te geniet.

    Eiendomspryse in die middestede van Johannesburg, Pretoria, Kaapstad en Durban lyk egter naar, want die koers per vierkante meter vergelyk goed met dié in Parys, Londen of Toronto. ‘n Kleinerige woonstel in Hillbrow of Braamfontein kos R10 miljoen, terwyl ‘n voorstedelike huis in Pretoria teen ‘n prys van tussen R20 en R30 miljoen verhandel. Om die instroming van kapitaal na Suid-Afrika te stuit, oorweeg die Reserwebank tans negatiewe rentekoerse op die kort termyn, asook maatreëls om die oorverhitte eiendoms- en aandelemarkte te kortwiek.

    Vir eerste kopers van woonhuise en veral jong paartjies wat gesinne wil begin, bied die staat egter gesubsidieerde, rentevrye lenings aan.

    Afrikaans beleef ‘n ongekende opbloei en dit spoel selfs oor die landsgrense na die buurlande en elders in Afrika waar die taal gesien word as ‘n vername onderdeel van die voorspoed en voortreflikheid van Suid-Afrika…

  • Brief: SAKP/ANC wil totalitêre kommunistiese staat vestig

    Brief: SAKP/ANC wil totalitêre kommunistiese staat vestig

    Aangaande die huidige grondgrypplanne, ek dink die lesers en joernaliste moet nou begin besef die SAKP / ANC se stryd het nooit werklik oor bevryding gegaan nie, maar oor die geleidelike infasering en vestiging van ‘n totalitêre kommunistiese staat. Dit het nie gegaan oor nie-rassigheid en demokrasie nie. Dit is bloot die dekmantel waaronder die werklike stryd gevoer word. As jy eers die werklike motief snap, sal jy die hele konteks begryp waarbinne die ideologiese stryd homself uitspeel in Suid-Afrika, kommunisme vs kapitalisme, totale beheer vs persoonlike vryheid.

    Skielik raak die vergesogtheid van die totale aanslag nie meer so vergesog nie. Ramaphosa het immers tydens die onderhandelings van 1992 tot 1994 dit duidelik gestel dat die ANC nie alles eensklaps gaan vat nie, maar oor tyd en met verdrag. Mandela self was lid van die SAKP. Die ANC voer bloot die Mandela-plan uit.

    Namate die realiteit van kommunisme al nader aan ons sakke en ons fisiese leefwêreld kruip, hoe groter werklikheid raak die totale aanslag wat as ‘n bangmaakstorie afgemaak is deur die linkses en liberales.

    Dit lyk my tog die konserwatiewes en behoudendes het toe die pot nie so ver mis gesit nie.

    — Willem Liebenberg

  • Dan Roodt: Afrikaner, Eurokaner

    Dan Roodt: Afrikaner, Eurokaner

    Wie en wat is ‘n Afrikaner?

    Soos by alle volkere wat vir lang tye oorheers of beset is, het dié vraag al telkemale in die verlede tydens krisistye na vore gekom. Tans, met die juk van die ANC-terroristebewind wat al swaarder op ons druk, tesame met die onderdrukking van ons kultuur, ervaar vele van ons mense nogmaals ‘n identiteitskrisis. Andersins verkeer ons natuurlik in die tydvak van sogenaamde “identiteitspolitiek” wat regoor die wêreld gevoer word en waardeur die identiteit van veral blanke Europeërs of Westerlinge aangeval of verguis word terwyl dié van swartmense of Moslems opgehemel word. Ons sien dit ook in die taamlik absurde “akademiese” diskoerse rondom ‘n begrip soos “witheid”. In Nederland het van die media begin om die woord “blanke” te onderdruk ten gunste van “witte” wat blykbaar oor meer negatiewe konnotasies beskik, sodat witskuld in die hand gewerk kan word.

    Die voormalige Beeld-joernaliste Mandy Rossouw

    Afgesien van tye in die negentiende eeu toe die koloniale Britse bewind met alle geweld gepoog het om die Nederlands- of Afrikaanssprekende bevolking aan die Kaap te verengels, was daar nog nooit ‘n tydvak in die geskiedenis toe die staat, maar ook privaat magte en kragte soos die hoofstroommedia, so hard gepoog het om die Afrikaneridentiteit aan te val, verdag te maak of te verguis nie. Ek onthou dat ‘n joernaliste van die dagblad Beeld, Mandy Rossouw (sy is intussen oorlede) my op ‘n keer geskakel het en van “rassisme” beskuldig het bloot omdat ek die term “Afrikaner” gebruik het. Ek was heeltemal uit die veld geslaan, maar het agterna by nadenke vermoed dat sy gemeen het dat Afrikanerskap in 1994 deur die revolusionêre oorname van die ANC-SAKP as’t ware afgeskaf is en dat enigeen wat aanhou om die blote woord te gebruik ‘n soort taboe oortree.

    In Rapport van 21 April 2019 laat Tim du Plessis hom insgelyks kragtens die heersende ideologie negatief uit oor die Afrikaneridentiteit:

    Dié klas rebellies begin dikwels as taalaktivisme vir Afrikaans. Piekfyn met my. Dan volg intree vir die Afrikaanse kultuur. Ook reg, mits dit inklusief is, soos die ATKV dit deesdae doen.

    Maar dan op ‘n kol kom jy agter ons ywer is nou vir ‘Afrikaner’. En dis waar jy my verloor. Want van hier af is dit ‘n kort sprongetjie na ‘wit’.

    Hiermee verwoord Du Plessis die amptelike sensuur wat daar in die Naspersmedia — deesdae bekend as Media 24 — rondom die begrip “Afrikaner” bestaan. Oor die afgelope dekade of twee is die woord vervang met die neologisme, “Afrikaanse” wat onmiddellik ietwat vroulik op die oor val, soortgelyk aan “Nederlandse”. Dog ‘n “Afrikaanse” is geen vroulike Afrikaner nie, maar veronderstel om ‘n soort samevoeging van alle Afrikaanssprekende identiteite te wees, blank en bruin. ‘n Joernalis van Die Burger, die Kaapse koerant, het my selfs vertel dat hy en ander ‘n omsendbrief per e-pos van die bestuur ontvang het waarin hulle aangesê is om die gebruik van die woord “Afrikaner” te vermy, tensy die konteks dit genoodsaak. Ons sien dus dat die term “Afrikaanse” met ‘n hoë mate van sosiogeniëring gepaard gaan, wat nie vreemd is aan totalitêre, linkse samelewings nie.

    In dié verband was die ANC en sy alliansievennoot, die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty, nog altyd uiters vyandig teenoor die inheemse blanke bevolking en veral die Afrikaner. Die party se beleid het in die 1930’s beslag gekry toe dit deur Oos-Europese immigrante met ‘n internasionalistiese identiteit oorheers is. Hiervolgens is die Afrikaner gesien as ‘n “kunsmatige skepping” van die vyandelike klas, die kleinburgery of petite bourgeoisie soos daar gewoonlik op Frans daarna verwys word. In die huidige Suid-Afrikaanse tydvak, wat so intens deur ‘n linkse hegemonie gekenmerk word, het dié kommunistiese vooroordeel uit die vroeë dekades van die vorige eeu tot ‘n nasionale dogma verhard. Sowel die vorige ANC-president, Jacob Zuma, as die huidige, Cyril Ramaphosa, het reeds die datum 1652 as ‘n uiters negatiewe jaar op die kalender gekenmerk toe die Nederlanders aan die Kaap geland het en begin het “om grond te steel”. Logies gesproke, hoort ons dus nie hier nie, synde beide vreemdelinge in die land ná byna vier eeue én “fasciste” wat verseg om ‘n globale, proletariese, Engelse kultuur aan te neem soos wat die SAKP sou verkies.

    Dog nie net Afrikanerskap staan in die spervuur nie. Ook die Afrikaanse taal, spesifiek die standaardtaal, gee deesdae aanstoot. Daar was die Afrikaans-must-fall-beweging op sommige kampusse, tesame met verklarings deur die hoof van Radio sonder grense (RSG) dat Standaardafrikaans toenemend deur “Kaaps” of ‘n nuwe standaardtaal met ‘n “Kaapse” grondslag vervang sou word. Verskeie taalkundiges, veral vanaf die Potchefstroomkampus van die Noordwes-universiteit, het ook begin om die Wes-Germaanse oorsprong van Afrikaans te bevraagteken en dit as ‘n soort “Khoisan-dialek” voor te stel. Kortom, en in weerwil van die taal se benaming wat na die Afrika-vasteland verwys, word Afrikaans as “te eurosentries” gesien en moet daarom soos die meeste ander dinge verafrikaniseer word deur ‘n Khoisan-identiteit daaraan toe te dig.

    Dit bring my by die hooftema van dié rubriek, naamlik die spanning wat daar heers tussen die Europese oorsprong van die Afrikaner en sy heimat in Afrika, “oor ons ewige gebergtes, waar die kranse antwoord gee,” soos dit in “Die Stem” deur C.J. Langenhoven besing word. Die blote noem van “Die Stem” is egter in die huidige tydsgewrig op sigself omstrede, soos mnr. Steve Hofmeyr al telkemale ondervind het, want dié volkslied word insgelyks deur beide die links-liberale en kommunisties-radikale groeperings in Suid-Afrika verwerp.

    In dieselfde trant wys die titel van dié rubriek heen na ‘n boek deur die links-liberale politikus, Frederik van Zyl Slabbert, wat sy omhelsing van liberale Engelsheid of Britsheid ten spyt, halsstarrig volgehou het om hom as “Afrikaner” te tipeer. Die teks wat ek in gedagte het is Afrikaner, Afrikaan (Tafelberg, 1999), ‘n vreemde mengsel van saamgeflanste teorie en outobiografie waarin hy die begrip “Afrikaner” letterlik opvat en so min of meer aan dié van “Afrikaan” of swartman — met al die teenstrydighede wat daaruit voortvloei — gelykstel.

    Om verskeie redes verafsku ek die soort Engelsgesinde Prog-liberalisme van Slabbert en spreek dit vanself dat my eie begrip van Afrikanerskap reëlreg van syne verskil. My eie siening van Afrikaneridenteit sluit aan by die klassieke tradisie wat in 1707 met Hendrik Bibault se tussenwerpsel teenoor ‘n landdros, Ik ben een Africaander! begin het, en dwarsdeur die negentiende en twintigste eeue deur ‘n swetterjoel geskiedkundiges, skrywers, kunstenaars, argitekte, filosowe en politieke denkers ontwikkel is, waaronder N.P. van Wyk Louw.

    Maar, en dis die tweede polemiese invalshoek van my argument, afgesien van my afwysing van die Afrikaner-Afrikaan-begrip, hiermee wil ek insgelyks kritiek lewer op ‘n soort gemoedelike siening van Afrika wat in die verlede deel uitgemaak het van ons identifikasie met die vasteland. In die tyd van Afrikaans must fall en Kill a Boer, kill a farmer, moet ons vereenselwiging met Afrika — dieselfde Afrika wat ons verwerp en aanval, hetsy kultureel, hetsy fisiek — noodwendig onder die loep kom. Daarmee saam moet ons herbesin oor ‘n bepaalde “Afrika-romantiek” wat ons idee van Afrikanerskap in die verlede gekleur het, en wat vir seker by Van Wyk Louw en ander teenwoordig was.

    Die huidige tydvak, asook ons volslae magsverlies en oorheersing deur aggressiewe, dikwels vyandige Afrikane, dring hierdie herbesinning aan ons op. Maar ook, en juis as gevolg van Europa en Amerika se immigrasieprobleme, tesame met die opkoms van ‘n wêreldwye anti-blanke of anti-Westerse vyandigheid, bevind ons en ons stamlande ons toenemend in dieselfde bootjie. Vir die eerste keer sedert die vroeë vyftigerjare byvoorbeeld, heers daar toenemende solidariteit tussen Afrikaners en die inwoners van die Lae Lande, sowel Nederlanders as Vlaminge. In Duitsland, Frankryk, Italië en Swede vlam daar ook belangstelling op in die penarie waarin ons ons bevind, met gepaardgaande simpatie. Dít alles noop ons om ons te heroriënteer sover dit ons Europese wortels aanbetref.

    Aangaande die term “Eurokaner”, het ek dit helaas nie gemunt nie. ‘n Klompie jare gelede het ek ‘n internetgesprek met ‘n jong Fransman gevoer waartydens hy ewe kripties aan my gesê het: “Afrikaner, Eurokaner, dis een en dieselfde ding.” Dit het my nogal verras en sedertdien het die woord my bygebly. Ek dink dat hy daarmee wou uitdruk dat, soos Ilana Mercer ook al geskryf het, álle blankes nou in die spervuur verkeer. (Ilana Mercer: Why hatred of whites is here to stay.)

    Dit is dan die eerste, taamlik breë definisie van ‘n Eurokaner: iemand van Europese afkoms wat weens nyd en ressentiment deur ander gehaat word.

    Lees ook: Dan Roodt: Eurokaner en kreool

  • Video: RSG se omhelsing van die SAKP

    Die openbare uitsaaier RSG (Radio Sonder Grense) begin al hoe meer om die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty te vergoeilik en in sy luisteraars se kele af te druk.

  • Swartes brand geskiedkundige Bloemfonteinstadsaal af

    Swartes brand geskiedkundige Bloemfonteinstadsaal af

    Die geskiedkundige stadsaal van Bloemfontein, wat as ‘n nasionale gedenkwaardigheid in Suid-Afrika geklassifiseer is, is gisteraand deur ongeveer ‘n duisend stakende munisipale werkers afgebrand. Die werkers behoort aan die Suid-Afrikaanse Munisipale Werkersunie (Samwu) en eis ‘n salarisverhoging van R2500 per maand.

    Tot tien nuwe vullisverwyderingvragmotors van die munisipaliteit is gister gekaap en gebruik om amok te maak.

    Laat gisteraand het die polisie gepoog om die werkers deur middel van skokgranate, water en rubberkoeëls te stuit, dog nie voordat die gebou aan die brand gesteek is nie.

    Verbygaande motoriste is ook deur die onlusmakers onder die klippe gesteek. Blykbaar moes die nabygeleë Volksbladgebou ontruim word omdat brandalarms afgegaan het.

    Die munisipale bestuurder, Tankiso Mea, het die skade kom besigtig maar wou nie kommentaar lewer nie.  Volgens hom sal hy en die burgemeester vandag ‘n verklaring uitreik waarin die gebeure onder die loep sal kom.

    Die stadsaal van Bloemfontein is oorspronklik in 1883 opgerig toe die gebou deur die bekende Vrystaatse argitek van Duitse afkoms, Richard Wocke, ontwerp is. Hierdie gebou is egter in 1934 gesloop en deur die huidige gebou vervang.

     

    Die munisipale werkers probeer die uitvoerende burgemeester van Bloemfontein, Olly Mlamleli, afpers om aan hulle ‘n verhoging van R2500 per maand toe te staan. Toe sy weier om so ‘n ooreenkoms te onderteken, het chaos losgebars.

    Van die werkers het ook gesê: “Ons kan haar nie vertrou nie. Olly het k** gemaak en sy moet f**of. Olly moet voetsek.”

    Daar word ook van oorlog gepraat. Volgens die werkers word hulle deur die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty (SAKP) en Sanco ondersteun.

    ‘n Woordvoerder van Samwu het gesê: “Olly het haar hond, Patrick Monyakoane, ‘n lid van die burgemeesterskomitee, wat blykbaar R900 000 per jaar met net ‘n laerskoolkwalifikasie verdien, op ons losgelaat. Ons gaan al ons honde op haar loslaat. Dinge gaan nooit weer normaal wees nie. Die oorlog het begin.”

  • Zuma storm Londense bankiers met sy horings laag

    Zuma storm Londense bankiers met sy horings laag

    President Jacob Zuma het laat gisteraand ‘n kabinetskommeling aangekondig in weerwil van dreigemente van sy teenstanders om dit nie te waag nie.

    Zuma se teenstanders is kennelik bereid om die land se ekonomie en die waarde van die rand op te offer, om beheer oor die party terug te kry en daarmee sommer tegelyk hulself in die voet te skiet deur die waarde van die Suid-Afrikaanse geldeenheid af te praat.

    Die Rand het met vyf persent verswak nadat Gordhan afgedank en die minister van Binnelandse Sake Malusi Gigaba in sy plek aangestel is.

    Sfiso Buthelezi is as adjunk-minister aangestel. Die rand het tot R13.45 teruggesak voordat dit effens herstel het. Anne Fruhauf, vise-president by New York-gebaseerde risiko adviseur Teneo Intelligence sê: “Die skuif het ‘n massiewe teenreaksie van die anti-Zuma-faksie uitgelok.”

    Moody’s, die kredietgraderingsagentskap, het Suid-Afrika se status voorheen op twee vlakke bo rommel gestel, met ‘n negatiewe uitkyk. Hulle sal binnekort op 7 April, ‘n hersiening van die land se kredietwaardigheid publiseer.

    Vyf ministers is deur Zuma afgedank en tien nuwe ministers en adjunkministers is aangestel. Nie een van die ministers wat in die pad gesteek is was na-aan die president nie.

    Omstrede ministers soos die minister van Maatskaplike Ontwikkeling, Bathabile Dlamini en die minister van Kommunikasie, Faith Muthambi is behou. Muthambi is egter verskuif en is nou die minister van die staatsdiens.

    Die Suid-Afrikaanse Kommuniste Party moet nou besluit of hy sy dreigement gaan deurvoer om al sy lede uit die kabinet te onttrek nadat Pravin Gordhan en Mcebisi Jonas as minister en adjunk-minister van finansies afgedank is.

    Die SAKP-lede in die kabinet is die minister van Hoër Onderwys, Blade Nsimande, die adjunkminister van Openbare Werke, Jeremy Cronin, die minister van sport, Thulas Nxesi, die minister van Handel en Nywerheid, Rob Davies en die minister van Ekonomiese Ontwikkeling, Ebrahim Patel.

    Die Parlement het bevestig dat die DA ‘n versoek ingedien het dat ‘n mosie van wantroue in President Jacob Zuma ingestel word.

    Die twee grootste opposisiepartye, die Demokratiese Alliansie en die EFF, het aansoek gedoen om mosies van wantroue teen Zuma te bring.

    Die woordvoerder van die Parlement sê die Nasionale Vergadering sal dit oorweeg en binnekort daarop reageer. Die DA-leier, Mmusi Maimane, het die mosie ingedien en sê dit is in reaksie op Zuma se kabinetskuiwe en die besluit om Gordhan en Jonas uit die tesourie te verwyder.

    Dit is die eerste mosie van wantroue wat Maimane vanjaar indien. Hy het ook verlede jaar in Maart ‘n mosie van wantroue in Zuma ingedien ná die afdanking van die voormalige minister van finansies, Nhlanhla Nene, die vorige jaar.

    Daarbenewens het Maimane verlede November ‘n soortgelyke mosie ingedien. Nie een van die mosies was egter suksesvol nie.

    “Dit word as ‘n oop aanval op die Tesourie beskou om diegene wat teen korrupsie is, met mense lojaal aan Zuma te vervang om die Zuma-faksie te help wen in Desember,” sê Peter Attard Montalto, ‘n ekonoom by Nomura International Plc in Londen. “Dit is ‘n aanval op die instelling van die nasionale tesourie en as sodanig sal dit verskeie kredietafgraderings aktiveer.”

    Gigaba, die nuwe minister van finansies, het by die Departement van Binnelandse Sake ‘n paar omstrede besluite geneem, soos meer onlangs inspeksies om seker te maak Suid-Afrikaanse besighede voldoen aan die vereiste om ‘n minimum van 60 persent Suid-Afrikaanse burgers in diens te hê.

    Gerugte wil hê dat Gigaba die goedkeuring vir die Guptas se aankoop van die Habib-bank sal deurvoer, iets wat Gordhan nie wou doen nie.

    Die Suid-Afrikaanse Reserwebank het die staatskapingsverslag van die Openbare Beskermer as een van die redes aangevoer vir hoekom hulle nie goedkeuring vir die aankoop van ‘n bank aan ‘n Gupta-gekoppelde maatskappy wou verleen nie.

    Die maatskappy, Vardospan, het die hooggeregshof genader in Pretoria om die Reserwebank en Bank Registrateur te dwing om sy aansoek goed te keur. Die Reserwebank se advokaat Gilbert Marcus sê Vardospan het misluk om die “kompleksiteit” van die goedkeuringsproses te waardeer.

  • Meer as 70 Metro-amptenare geskors te midde van koalisie-gesprekke

    Meer as 70 Metro-amptenare geskors te midde van koalisie-gesprekke

    Meer as sewentig amptenare is tans in die agt Metro’s geskors. Dit is deur die Minister van Samewerkende Regering, Des van Rooyen bekend gemaak in `n geskrewe antwoord op `n parlementêre vraag.

    Dit kom te midde van vier Metro’s wat moontlik deur koalisies beheer sal word, het RSG berig.

    Die amptenare wat geskors is, sluit in stadsklerke, `n munisipale bestuurder, brandweerpersoneel, bou-inspekteurs, metropolisiebeamptes en `n opsigter by `n swembad.

    Van die klagtes teen hulle is seksuele teistering, bedrog, ‘n onregmagtige mediakonferensie en die gebruik van munisipale eiendom om perlemoen te smokkel.

    Die skorsings is in Buffalo City, Ethekwini, Mangaung, Nelson Mandelabaai, Ekhuruleni, Johannesburg, Tshwane en Kaapstad.

    Die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty het onderneem om ondersteuners teen ‘n DA-EFF-koalisie te mobiliseer in Gautengse metro’s waar die ANC nie ‘n volstrekte meerderheid behaal het nie.

    Die DA is in koalisiegesprekke met die EFF oor die metro’s van Johannesburg, Tshwane, Ekurhuleni en Mogale City.

    In die Kannaland-munisipaliteit in die Klein-Karoo sal die DA en ANC glo saamwerk. Die twee partye het elkeen twee raadslede, terwyl ICOSA die ander drie raadslede het.

    Die DA en ANC hou vol dat hulle nie `n koalisie gevorm het nie, maar net gaan “saamwerk”.

    Die nuwe burgemeester is Magdalene Berry van die ANC, terwyl Aletta Theron van die DA die speaker is.

  • Honderde, behalwe SAKP daag op in koue vir Zuma

    Honderde, behalwe SAKP daag op in koue vir Zuma

    Honderde ANC-ondersteuners het die gure weer getrotseer om President Jacob Zuma Dinsdag te hoor praat in Inchanga.

    Terwyl dit gereën het, het Zuma en die laggende ondersteuners afgesluit met sy kenmerkende “Umshini Wami” liedjie, ‘n herinnering aan die terreurveldtog waarmee die ANC aan bewind gekom het.

    Umshini Wam’, mshini wam Ek wil my masjiengeweer hê
    Khawuleth’umshini wam Bring my masjiengeweer
    Umshini Wam’ we baba My masjiengeweer my vader
    Khawuleth’umshini wam Bring my masjiengeweer
    Umshini Wam’ we baba My masjiengeweer my vader

    Khawuleth’umshini wam Bring my masjiengeweer
    Khawuleth’umshini wam Bring my masjiengeweer

    Wen’uyangibambezela Jy mors jou tyd
    Khawuleth’umshini wam Bring my masjiengeweer
    Khawuleth’umshini wam Bring my masjiengeweer

    Zuma het oudlede van ANC wat ​​as onafhanklike kandidate in die komende plaaslike verkiesings staan, skerp gekritiseer.

    Die president se optrede by die sportveld in Fredville is gekenmerk deur die afwesigheid van senior lede van die SA Kommunistiese Party (SAKP).

    Fredville is dieselfde gebied waar SAKP-lid Philip Dlamini in Januarie doodgeskiet is.

    Vier mense is in hegtenis geneem in verband met die moord, twee van wie wat na bewering met die uittredende raadslid Dennis Shozi verbind kan word.

    In die gebied is SAKP- en ANC-lede verdeel oor watter kandidaat in die wyk moet staan.

    Petros Nxumalo staan ​​as ‘n onafhanklike kandidaat in opposisie tot die voorkeurkandidaat, die ANC se Nokukhanya Gumede.

    Zuma het ook uitgevaar teen die Demokratiese Alliansie wat hy as ‘n verlenging van die eertydse Nasionale Party beskou.

    Zuma sal na verwagting sy veldtog in Pietermaritzburg Woensdag voortsit, terwyl sy voormalige vrou en uitgaande Afrika-unie-voorsitter Nkosozana Dlamini-Zuma saam met die minister van sport, Fikile Mbalula in Durban sal optree.

  • Dan Roodt: Ná Nice lyk ANC-terreur en NP-oorgawe nóg skrikwekkender

    Dan Roodt: Ná Nice lyk ANC-terreur en NP-oorgawe nóg skrikwekkender

    Donderdag se bloedige terreuraanval in Nice deur die Moslemvragmotorbestuurder Mohamed Lahouaiej-Bouhlel het oor die aardbol weergalm. Die aaklige gewetenloosheid van terrorisme is opnuut onder die kollig. Ironies genoeg het die leier van die ANC en president van Suid-Afrika, Jacob Zuma, sy medelye aan die Franse volk betuig.

    Ironies, want nie lank gelede nie het die ANC en die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty lustig van dié lafhartige metode van “oorlogvoering” gebruik gemaak. Die Kerkstraatbom, die Amanzimtoti-bom, Magoo’s Bar en baie ander voorvalle is nog vars in ons geheue.

    za-nl_roodt-danDie enigste verskil met die huidige voorvalle in Frankryk (Parys, Nice) en die VSA (Orlando) is dat die hoofstroommedia terreur afkeur, waar hulle dit nie aan die “beskikbaarheid van wapens” toeskryf nie. Ná Nice sal van die meer liberale en linkse meningsprekers seker argumenteer teen “die beskikbaarheid van gehuurde vragmotors”.

    Feit is egter dat daar onder gewone mense ‘n wêreldwye afkeer van terreur aanwesig is. Maar danksy die medepligtigheid van die hoofstroommedia, veral in Londen, met die ANC-SAKP in die tagtigerjare, is daardie terroristegroep se aanvalle op burgerlikes nie met dieselfde afgryse verwerp as wat tans die geval is nie. Selfs koningin Elizabeth II van Brittanje het oor die afgelope paar dae haar meegevoel met die Franse Republiek uitgespreek. Ek herinner my nie dat sy dieselfde meegevoel met die Republiek van Suid-Afrika ná 20 Mei 1983 betoon het toe die ANC die Kerkstraatbom in Pretoria laat ontplof het nie.

    Gebeure wat so skokkend en radikaal is soos Nice of verlede jaar se aanvalle op die Bataclan-kafee en ander plekke in Parys, wat ongeveer 130 mense gedood het, verander die geskiedenis. Die hele verhaal van derdewêreldopstand teen die Weste is besig om voor ons oë herskryf te word. Die Westerling, die blanke, is skielik nie meer die dader of booswig nie, maar die slagoffer en lid van ‘n bedreigde spesie.

    Wat vir die Franse geld, geld ook vir ons. Die terreur waarmee die ANC en die SA Kommunisteparty die land se futlose leiers destyds oorrompel het, was ewe immoreel en afskuwelik as Mohamed Lahouaiej-Bouhlel wat hele gesinne met hul ewe onskuldige kinders voor die voet met sy vragmotor en vuurwapen afgemaai het.

    Mev. Marine Le Pen, die opkomende regse Franse politikus wat aanstaande jaar gaan poog om in die presidentsverkiesing die leisels by die uiters ongewilde Sosialis François Hollande oor te neem, het nie gehuiwer om ‘n baie sterk boodskap uit te stuur dat Frankryk haar met alle mag teen radikale Islamterreur moet verdedig nie. Sy eis dat die minister van binnelandse sake, Bernard Cazeneuve, wat ook met veiligheid belas is, moet bedank. Ook wil sy hê dat die militêre begroting tot 3% van die land se bruto nasionale produk verhoog moet word, dat die inligtingsdienste moet verbeter en dat daar ‘n spesiale polisie-eenheid teen terrorisme in die lewe geroep moet word.

    Ons as Afrikaners kan net hoop dat sy, asook mnr. Donald Trump wat hom insgelyks teen Islamitiese terreur uitgespreek het, in hul onderskeie presidentsverkiesings sal slaag. Terselfdertyd kan ons nie anders as om weer die hoofstuk van mnr. FW de Klerk se onbesonne kapitulasie voor ekstremistiese terreur deur die ANC en Kommunisteparty te open nie.

    Daar waar ander volkere bereid is om saam te staan en terreur met wortel en tak uit te roei, het die Afrikanerelite onder invloed van linkse buitelandse meningsvormers en die plaaslike media – wat nog altyd anti-Afrikaans en selfs anti-Suid-Afrikaans was – besluit om aan die duiwelse geweldenaars oor te gee.

    Daardie oorgawe het geen vrede gebring nie, inteendeel. ‘n Mens kan die afgelope twee dekades van regering deur die voormalige terroristeorganisasie as die “voortsetting van terreur met ander middele” bestempel. In die plek van bomme op straat en in winkelsentrums het plaasmoorde, huisaanvalle en ongebreidelde misdaad gekom. In haar reaksie op die terreur in Nice, het mev. Le Pen ook klem gelê op die deels misdadige element van die terreur wat haar land tans teister sodat Franse gevangenisse “universiteite vir terreur” geword het. Arabiere en swartes wat vir gemeneregoortredings gevonnis word, word in die tronke verpolitiseer en geleer om die inheemse Franse te haat. Mohamed Lahouaiej-Bouhlel is so ‘n geval, wat reeds vir gewone misdaad gevonnis is, maar wat as immigrant nie uit die land gesit is nie en hom toe tot Islamitiese terreur gewend het.

    Die uitgebreide bedrog, diefstal, korrupsie en ander misdaad wat die ANC-terroristegroep pleeg sedert hy aan bewind gekom het, spreek van dieselfde “vloeibaarheid” tussen misdaad en politiek in Suid-Afrika. Die rede waarom “regimeverandering” in die vroeë negentigerjare hier by ons moes plaasvind, had min te make met die “politieke regte van gekleurdes” en meer met die wil om die staat, die munisipaliteite en selfs privaat bates na willekeur te kom stroop.

    Terreur verteenwoordig ‘n internasionale misdaad, maar terreur werk ook ander soorte misdaad en geweld in die hand wat op die oog af nie polities of ideologies gemotiveer is nie. Dit maak van terreur inderdaad ‘n tweesnydende swaard wat op die duur vir state en volkere vernietigend is. Indien die Afrikanervolk in Suid-Afrika ophou bestaan, sal dit regstreeks aan terreur en die gevolge daarvan te wyte wees.

    Anders as die negatiewe beeld wat die hoofstroommedia van haar skets, is mev. Marine Le Pen ‘n uiters bekwame politikus wat met streng logiese argumente poog om kiesersteun te werf. Enigeen wat Frans verstaan, kan haar TV- en radio-onderhoude aanlyn volg en moet onder die indruk van haar bedrewenheid as debatsvoerder kom. Dikwels ontwapen sy haar teenstanders met haar welsprekendheid, kwinkslae en kennis aangaande politieke en maatskaplike kwessies.

    Dog mev. Marine Le Pen word gerugsteun deur honderde en selfs duisende Franse intellektuele, skrywers en meningsvormers wat te velde trek teen die dekadente toestand waarin dekades van lakse sosialistiese en hoofstroom- regse regering die land gelaat het.

    In dié opsig kan Afrikaners maar net die Franse beny, al het ons nie onlangs onder ‘n massaterreuraanval deur die ANC-SAKP, APLA of ander ekstremistiese organisasies deurgeloop nie. Frankryk staar baie groot probleme in die gesig en word van alle kante bedreig, maar nogtans is daar sprake van ‘n rasionele reaksie by die bevolking en hul leiers.

    Hier by ons is Afrikaners, ná twintig jaar van histeriese propaganda deur die einste gewetenlose terreurbeweging, soos slaapwandelaars wat besig is om op ‘n afgrond af te stuur. Van rasionele denke is daar min tekens. Erger, die oorblyfsels van die Afrikanerelite wat nog nie deur die meedoënlose “transformasies” van die ANC-SAKP-terroriste vernietig is nie, het vir alle praktiese doeleindes na die vyand toe oorgeloop.

    Waar hulle nie letterlik by die ANC aangesluit het nie, tree hulle as meelopers van die huidige bewind op. Sulke meelopers maak jag op die enkele oorblywende figure of groepe wat poog om nog ‘n kersie van insig in die duisternis al flikkerende te laat brand.

    Geen wonder dat die terreuraanval in Nice binne ‘n dag of so vanuit die plaaslike media verdwyn het nie, want ons joernaliste en meningsvormers verkies om as apologete vir terreur niks oor die aangeleentheid te sê nie. Hulle hoop dat niemand die parallel tussen die huidige Frankryk en Suid-Afrika in die tagtigerjare sal trek nie.

    Die definisie van terrorisme soos dit in vele internasionale wette en konvensies, asook woordeboeke, opgesom word, is:

    “Die gebruik van geweld en dreigemente om te intimideer of te dwing, veral vir politieke doeleindes.”

    Tot Suid-Afrika se groot skande, is die land deur lafhartige terreur en intimidasie tot oorgawe gedwing. Sekerlik het die verraad van die Afrikanerelite ‘n groot rol daarby gespeel, maar dit neem nie weg dat ons in die eerste plek – soos Frankryk en ander lande tans – met terreur te kampe gehad het nie.

    Daardie joernaliste, skrywers, akademici en meningsvormers wat aanhou om die ANC op te hemel en sy aanhoudende terreur en misdade te verskoon of te regverdig, is as meelopers ewe medepligtig aan terreur as die ANC en sy verwante organisasies self. Max du Preez, Adriaan Basson, Piet Croucamp, Christi van der Westhuizen, selfs meer “gematigde” of “behoudende” figure soos Leopold Scholtz of Tim du Plessis, is almal terroriste of terroristemeelopers. In vele Europese lande bestaan daar deesdae wetgewing wat terroriste en hul apologete of diegene wat terreur verdedig of aanhits, oor dieselfde kam skeer.

    Dat ‘n kentering in die Westerse wêreld besig is om plaas te vind, is gewis. Sowel Donald Trump as Marine Le Pen mag dalk nie aan bewind kom nie. Nogtans sou ek uiters verbaas wees indien albei teen die gediskrediteerde links-liberale establishment in die VSA en Frankryk sou verloor, gegewe die tragiese terreurdade wat kort-kort plaasvind.

    Die wiel draai stadig, maar hy draai. Die dag is dalk nie meer ver dat ons nie langer in die media gaan verneem dat Joe Slovo, Ronnie Kasrils en Aboobaker Ismail, asook Solomon Mahlangu na wie etlike strate in Pretoria vernoem is, nie blote “anti-apartheidsaktiviste” was nie, maar terroriste soortgelyk aan Mohamed Lahouaiej-Bouhlel.

    As daardie dag aanbreek, sal ons ook met die terroristemeelopers afreken, wat elkeen etlike jare in die gevangenis verdien.

  • Walus wil aansoek doen om tydelike parool

    Walus wil aansoek doen om tydelike parool

    Volgend Janusz Walus se regsverteenwoordiger gaan die politieke gevangene ‘n versoek rig dat hy tydelik op parool vrygelaat word nadat die staat aangedui het dat hulle appèl sal aanteken teen sy vrylating.

    Die hof het op 10 Maart die minister van Korrektiewe Dienste se besluit om nie parool aan Walus toe te staan nie, tersyde gestel.

    Julian Knight, Walus se prokureur, het gesê dat hy ‘n aansoek by die Noord-Gautengse hooggeregshof in Pretoria sal indien as Michael Masutha, die minister, se aansoek om verlof tot appèl aangehoor is.

    Jacob Mamabolo, SAKP-sekretaris in Gauteng, het intussen ‘n memorandum aan die nasionale kommissaris van korrektiewe dienste, oorhandig.

    Die SAKP eis ‘n dringende wysiging van paroolwette sodat die families van slagoffers kan bepaal dat parool geweier word.

  • Janusz Walus vrygelaat

    Janusz Walus vrygelaat

    Janusz Walus sal op parool vrygelaat word. Sy prokureur, Roelof du Plessis, het Donderdagoggend die Poolse immigrant se vrylating bevestig.

    Walus het die leier van die Kommuniste, Hani in sy oprit in Boksburg in April 1993 doodgeskiet.

    Die SAKP was teenwoordig en woordvoerder Alex Mashilo sê hulle is teleurgesteld, maar nie verbaas nie.

    Terwyl die paroolraad Walus die groen lig gegee het, het die minister van justisie, Michael Masutha geweier, omdat “verdere dialoog met die party en die Hani-familie” glo nodig was.

    Die regspan wat Walus verteenwoordig het, het aangevoer dat Masutha bevooroordeeld was teen hul kliënt, en het gesê die besluit van die minister van justisie om nie parool toe te staan nie, was uitsluitlik as gevolg van politieke vooroordeel en inmenging.

    Walus en sy mede-gevangene Clive Derby-Lewis is in 2014 beseer ‘n beweerde SAKP-sluipmoordaanval deur ‘n bendeleier wat omgekoop is in die Kgosi Mampuru (voorheen Pretoria Sentraal) Gevangenis.

    Ander gevangenes het die twee gered van ‘n gewisse dood. Die SAPD sou die voorval ondersoek, maar na twee jaar is daar nog geen besonderhede vrygestel nie.

    Derby-Lewis en Walus is albei gesteek met ‘n “kombuislepel”, het ‘n woordvoerder van Korrektiewe Dienste Manelisi Wolela gesê.

    Die bendeleier het die twee voorheen met rus gelaat, maar die SAKP wou klaarblyklik nie hê hulle moet die gevangenis oorleef nie.

  • SAKP weier anti-kommunis Waluś se parool

    SAKP weier anti-kommunis Waluś se parool

    Janusz Waluś sal Dinsdag weer poog om die politieke stryd om op parool vrygelaat te word, aan te pak.

    Die minister van justisie en korrektiewe dienste, Michael Masutha, gebruik die verskoning dat “dialoog” met die Hani-familie en die SAKP nodig is om Waluś se vrylating te verseker.

    Die 63-jarige Walus is reeds parool toegestaan deur die paroolraad, maar die minister dwarsboom die proses.

    Die Pools-gebore anti-kommunis Waluś het al byna 23 jaar in die tronk deurgebring nadat hy skuldig bevind is aan die moord op Chris Hani.

    Pole het as buurstaat van die Sowjetunie voor 1989 swaar gely onder die verskriklike juk van kommunisme.

    In 1946 is ‘n bekookte nasionale referendum gehou wat gelei het tot die nasionalisering van medium- en swaar nywerhede, en toegelaat het dat die kommuniste ‘n beslissende rol in nasionale sake speel. Dit het tot grootskaalse armoede en ellende gelei.

    Waluś is saam met die voormalige politikus, Clive Derby-Lewis, tot lewenslange tronkstraf vir moord op die SAKP-leier gevonnis.

    Hani is buite sy huis in Boksburg in 1993 doogeskiet. FW de Klerk het dadelik ‘n boodskap van meegevoel aan die SAKP gestuur waarin hy die dood van Hani betreur het.

    By Hani se begrafnis het sy medekommuniste hom egter geloof dat hy juis nie ‘n “man van vrede” was nie.

    Waluś gaan die hof versoek om die minister se besluit te hersien nadat hy die parool geweier het, en met ‘n hofbevel probeer dwing om hom vry te laat soos die paroolraad aanbeveel het.

    Waluś en Derby-Lewis is albei skuldig bevind op aanklagte dat hulle beplan het om die kommunis Hani te vermoor.

    Derby-Lewis het verlede jaar mediese parool ontvang ná ‘n bitter stryd met die SAKP, maar moet sy laaste dae onder huisarres deurbring.

    ‘n Vorige minister van korrektiewe dienste, Nosiviwe Mapisa-Nqakula, het Waluś se paroolaansoek in 2011 afgekeur.

    Waluś is aanvanklik die doodstraf opgelê, maar dit is tot lewenslange tronkstraf gewysig toe die doodstraf ná die ’94-verkiesings afgeskaf is.

  • Solidariteit, Afriforum, ANC en SAKP wil ‘vredesplan’ vir Tuks

    Solidariteit, Afriforum, ANC en SAKP wil ‘vredesplan’ vir Tuks

    Solidariteit en Afriforum sal saam met die ANC werk om ‘n “vredesplan” vir Tuks op te stel. Dit sluit ook die SAKP in.

    Volgens prof. Cheryl de la Rey, rektor en visekanselier van die UP, sal klasse Maandag hervat word.

    Provinsiale leiers van die ANC in Gauteng, Solidariteit en studenteorganisasies van die Universiteit van Pretoria (UP) het Woensdag glo byeengekom.

    Daar is ook met die SAPD vergader wat onderneem het om Maandag die veiligheid op die UP se Hatfield- en Groenkloof-kampus te verseker.

    ‘n Oproep is ook gedoen dat die universiteit die huidige taalbeleidproses opskort.

    ‘n Lid van die taaltaakgroep, prof. Koos Malan, het dit betwis dat die groep Engels as algemene onderrigtaal aanbeveel het.

    Hy het daarop gewys dat, anders as wat aangekondig is, die taakgroep steeds ’n model van veeltaligheid aanbeveel het.

    Prof. Norman Duncan, die UP se viserektor: akademies, het in ’n e-pos erken dat die senaat die taakgroep se aanbevelings gewysig het tot Engels as me­dium. Dié kwessie sal glo binnekort voor die raad dien.