Etiket: Pierre de Vos

Brief: Mike Cernovich teen die wêreld

Alles het met hierdie twiet begin.

Mike Cernovich, ‘n figuur in die Amerikaanse, jammer internasionale, alt-regse beweging het Donderdag ‘n reeks Twiets geskryf oor die huidige situasie in Suid-Afrika. Bewerings dat die blanke minderheid onderdruk en selfs uitgemoor word, het ‘n herrie onder Suid-Afrika se media-elite veroorsaak.

Ek het persoonlik vir Cernovich op Facebook ingelig dat Suid-Afrika as land nie spraakvryheid geniet nie. Eers het Indiese redaktrises soos Ranjeni Munusamy dit ontken, maar ‘n swerm linkses soos die propagandis en Boerehater Eusebius McKaiser en onse vriendin Nechama Brodie het ingespring om te bevestig dat Suid-Afrika se spraakwette van die strengste ter wêreld is.

Brodie het onmiddellik aangedring dat Cernovich summier verbied word om na Suid-Afrika te reis. Suid-Afrika het reeds vanjaar die dominee Steven Anderson toegang tot die land geweier. Richard Spencer, Michael Savage en Louis Farrakhan is op ‘n lys van mense wat nie na Brittanje mag reis nie. Vroeër dié jaar was daar ook ‘n mislukte veldtog om Steve Hofmeyr te verbied om na Holland te reis vir sy gesprek met Martin Bosma.

Cernovich se aanhangers word beskryf as “un-kind”. Die groot ironie is dat die konsep “un-kind” meer walglik is as enigiets wat Cernovich gesê het. Is die Arabiese woord “kaffer” nie maar net n ander manier om “un-kind” te sê nie? Daar word volgens my nou openlik na individue wat alt-regse sienings deel as “kaffers” verwys. Brodie sal nie vir hierdie taalgebruik tronk toe gaan nie. Net soos Pierre de Vos vir al sy jare van anti-blanke, anti-Westerse beledegings beloon word. Geregtigheid in Suid-Afrika swaai nie albei kante toe nie. Leer hierdie les en leer hom vinnig.

Ek maak uit hierdie gebeure die volgende afleiding: Klein groepies mense beheer ons land en wêreld. Klein organisasies soos AfriCheck (wat terloops deur George Soros befonds word) het nou die reg om te besluit “oor die lewe en die dood”.

Ek het Vrydag in ‘n private boodskap aan Dr. Dan gese:

“As jy die Cernovich-skokgolwe analiseer kom jy 3 dinge agter:
1) SA lewe in ‘n ander dimensie
2) Blankes wêreldwyd ondersteun ons en sal miljoene van ons toegang gee na hulle lande as hulle ooit “wit nasionalistiese” partye aan bewind kry.
3) Blankes in SA word gehaat deur die media/intelligentsia.”

– Vicky

Leon Lemmer: Universiteit Stellenbosch: Afrikaans as HOP-huis

Op 12 November het Wim de Villiers, die rektor van die Universiteit Stellenbosch (US), met die ondersteuning van sy bestuurspan, aangekondig dat hy Engels met ingang volgende jaar “die primêre taal van kommunikasie en administrasie” van die US wil maak. Op 15 November het die uitvoerende komitee van die US-raad De Villiers se verengelsingsvoorstel verwerp en aangekondig dat die taalbeleid, waarvolgens Afrikaans en Engels veronderstel is om gelyke status te hê, in 2016 onveranderd gehandhaaf sal word. Daar is uitdruklik verklaar dat Afrikaans nie “verwater” sal word nie. Op 30 November is sake tydens ‘n sitting van die volle US-raad op die spits gedryf.

Ek het voorspel dat die waarskynlikste uitkoms sal wees “dat die ondergang van Afrikaans aan die US ietwat uitgestel word” (Praag 28 November). Elke keer as die US-raad deesdae oor die taalbeleid besluit, is dit ‘n afskaling van Afrikaans; ook hierdie keer, soos ek hier onder aantoon. Tom McLachlan beaam dat die jongste besluit “net tydelike grasie” vir Afrikaans is (LitNet 3 deser). Andries Visagie skryf tereg: “Die nasionale afskaling van die oorblywende spatsels Afrikaans is deel van dié golf van destruksie wat elke ooreenkoms net as ‘n tydelike ruspunt beskou” (Die Burger, 18 November, p 10).

In hierdie rubriek poog ek om ‘n oorsig van die afgelope week se gebeure te gee.

Voor die US-raadsbesluit

Voor die US-raadsvergadering het Die Burger (30 November, p 1, 4) berig dat die US-senaat, dus die professore, op 27 November met ‘n “oorweldigende meerderheid” De Villiers se verengelsingsvoorstelle gesteun het. Dit was klaarblyklik ‘n poging van De Villiers om steun vir sy anti-Afrikaansgesindheid te werf. Dit gaan lynreg in teen die jongste besluit van die US-raad se uitvoerende komitee. Ook om daarmee die US-raad vooraf sag te probeer maak; dus te intimideer. Enersyds kan die houding van hierdie meerderheid US-professore dui op die mate waarin die wesenlike aard van die tradisionele blanke, Afrikaanse US reeds met etniesgebaseerde aanstellings op die hoogste akademiese vlak getransformeer en kultureel vermurwe is. Andersyds is dit die resultaat van die ANC-regering se beleid om by die vasstelling van owerheidsubsidies net een onderrigtaal in ag te neem. Dit is hierdie bose regime se manier om Afrikaans as onderrigtaal aan al ons universiteite uit te wis. Die dosente wil nie hulle werklading vermeerder deur onderrig in twee tale aan te bied sonder die aanstelling van ‘n afdoende getal ekstra doserende personeel nie. Die US-senaat het dus ten gunste van die aanbieding van minder akademiese onderrig gestem sodat dosente meer tyd vir hulleself (en hopelik ook meer tyd vir navorsing) kan hê.

Op 12 en 27 November is die US-senaat byeengeroep blykbaar sonder om die nodige dokumentasie oor die taalbeleid ruim voor die tyd te versprei, gevolglik kon daar nie vooraf deeglik oor De Villiers se voorstelle besin word nie. Volgens sommige berigte is daar by die eerste byeenkoms nie formeel gestem nie. Die klimaat is bloot getoets. By die tweede byeenkoms is ‘n minder radikale taalkoersverandering voorgestel, wat aanvaar is, maar ‘n verteenwoordigende getal senaatslede was nie teenwoordig nie (Lektor, Stellenbosch, se brief, Die Burger, 3 deser, p 17). Dit lyk asof De Villiers proseduregewys die mening van senaatslede ten gunste van sy verengelsingsmanie probeer manipuleer.

Op 28 November is ‘n landswye Afrikaanse Alumni-vereniging, met Johann Rossouw as voorsitter, op Stellenbosch gestig; nie net om Afrikaansbelange te bevorder nie, maar ook bv akademiese vryheid. Die US-studenteraad het by monde van James de Villiers, nog ‘n De Villiers-hanskakie, hom ten gunste van Wim de Villiers se beoogde verengelsing uitgespreek. Open Stellenbosch (OS) het (soos gebruiklik seker sonder vooraf goedkeuring) ‘n nagwaak voor een van die administrasiegeboue gehou om die US-raadslede te probeer intimideer. Die studentevereniging Adam Tas, wat pro-Afrikaans is, het op 30 November, sonder veel publisiteit, ‘n memorandum aan die US-bestuur oorhandig. Die Afrikaanse Taalraad (ATR) het hom ook in ‘n mate ten gunste van Afrikaans uitgespreek. Die probleem is dat sowel Adam Tas as die ATR meertaligheid propageer pleks van kompromisloos pro-Afrikaans te wees. Dieselfde geld die US se Departement Afrikaans en Nederlands, wat in hierdie late stadium wakker geskik het deur uiteindelik te erken dat die Afrikaansdosente “bekommerd [is] oor die potensiële [!] verskraling van Afrikaans as akademiese en administratiewe taal” (LitNet 30 November). Daar is reeds jare lank werklike, maklik sigbare verskraling, sodat “potensiële verskraling” sekerlik erg eufemisties is.

Die Burger het op 30 November, toe hy vroegoggend met ‘n sterk geformuleerde mening ‘n verskil ten gunste van Afrikaans kon maak, redaksioneel geswyg. Daar is selfs verder gegaan. André le Roux, die dwars Sarie-joernalis, is toegelaat om in die rubriek Maandag Aktueel (p 8), onder die opskrif “Ons muf in dié klein dampkring”, sy stem dik teen Afrikaans te maak: “dat die gesprek oor die toekoms van Afrikaans nie veel wyer strek as ‘n selfkwetsende bekgeveg onder wit Afrikaners nie … As ons as liefhebbers van ons taal nie tred hou met en ‘straatslim’ aanpas by die snelle politieke en ekonomiese omwentelinge wat nou ná 21 jaar eers regtig momentum en vastrapplek kry nie, skakel ons onsself vinnig uit as pleitbesorgers van Afrikaans se regmatige belange.”

Le Roux hou van Wannie Carstens se taalkompomieë (bv ophemeling van Afrikaansvariëteite pleks van Standaardafrikaans, (oor)beklemtoning van die rol van bruines eerder as dié van wittes, bevordering van veeltaligheid en versoening pleks van Afrikaans en Afrikanerkultuur). Vir Le Roux gaan dit klaarblyklik om assimilasie met die verswelgende swart meerderheid; dus Suid-Afrikanerskap pleks van Afrikanerskap. Daarom het hy dit teen “taalbul-heethoofde”. Afrikaners moet blykbaar eerder sonder slag of stoot oorgee op pad na ‘n vergesogte, vae utopie: “Afrikaans het genoeg gravitas om in die komende dekades te gedy, mits hy op elke vlak en funksie tot die groter inklusiewe Suid-Afrika hertoetree.” Moontlik volg hieruit gebooie soos die volgende. Moenie vir Afrikaans veg nie, oftewel moenie ‘n taalbul wees nie. Moenie Afrikaans beskerm nie. Moenie weerstand bied teen die magte van die bose nie. Dan sal alles wel wees.

Le Roux skryf voorts: “Adam Small verwys verlede Woensdag diplomaties na NP van Wyk Louw se beskrywing van Afrikaners se ‘kleinburgerlikheid’. Louw, wat meer as enigiemand anders Afrikaans se ‘hoër funksies’ verpersoonlik het, was egter blatanter. Hy het dit ‘n ‘kleindorpse’ mentaliteit genoem … Met ‘n genetiese neiging tot ‘kleindorpsheid’ bedreig ons ons eie taalgoed deur te wil leef in ‘n land waarop ons verniet wens eerder as dié een waarin alle Suid-Afrikaners bestaan.” Le Roux hef dus eintlik ‘n loflied vir die kulturele oorgawe van Afrikaners aan. Hy veroordeel nie Small se ondersteuning vir De Villiers se voorgestelde US-verengelsing nie. Verder boor hy Afrikaners dieper as Small in die grond in. Small gebruik Van Wyk Louw graag selektief ter bevordering van sy eie politieke agenda. Small, wat in Londen nie hond haaraf met sy doktorale studie onder die leiding van die beroemde filosoof, Karl Popper (1902-1994), kon maak nie, wanskat Van Wyk Louw as denker.

Hoe misplaas Le Roux se instemming met Small is, blyk uit Peter Louw se brief op dieselfde bladsy in dieselfde koerant. “Adam Small se mening … dat my vader, NP van Wyk Louw [1906-1970], geen probleem met die verengelsing van die Universiteit Stellenbosch (US) sou gehad het nie, is vergesog en onbegryplik … in die lig van Louw se lewenslange en intense betrokkenheid by die Afrikaanse taal en letterkunde, sou ek egter presies die teenoorgestelde wil beweer: dat hy bitter omgekrap sou gewees het oor wat tans by die US gebeur … daar is oorweldigende aanduidings … dat Louw heel tuis sou gevoel het by hedendaagse taalverdedigers … Eintlik is ek vir sy onthalwe bly dat hy nie meer hier is om die pynlike afgang van Afrikaans in die afgelope dekades te beleef nie.”

Ek vind dit interessant dat WEG Louw (1913-1980, die broer van Van Wyk Louw) se seun ook juis nou op die US-taalstryd gereageer het. PC Louw, Stellenbosch, skryf dat hy ten sterkste aanstoot neem omdat ‘n woordvoerder van OS beweer dat gelyke status vir Afrikaans en Engels gelykstaande aan rassisme is. Louw voel seker dat sy vader so ‘n rassisme-aanklag as ‘n drogredenasie sou verwerp het. “Ek wonder of hy, indien hy nog geleef het, sy letterkundige en dokumenteversameling aan die Universiteit Stellenbosch sou wou bemaak het” (Die Burger, 3 deser, p 16).

Die US-raadsbesluit

Die aand van die 30ste is die US-raadsbesluit op die US-webwerf gepubliseer. Die mosie is glo met ‘n “oorweldigende meerderheid” aanvaar. Die vroeëre mosie van die uitvoerende komitee (15 November) is ook aanvaar. Die raad bly dus verbind tot die taalbeleid wat op 22 November 2014 aanvaar is. Van De Villiers se verengelsingsvoorstel is bloot “kennis geneem” pleks van dit ondubbelsinnig te veroordeel en te verwerp. “Die Raad verklaar onomwonde dat taal nooit [!] enige hindernis mag wees vir enige [!] student wat voorgraads of nagraads [!] aan die US wil studeer en nie óf Afrikaans óf Engels magtig is nie.” Letterlik is dit sekerlik ‘n oordrewe stelling, maar die implikasie is dat die US-raad se ideaal is dat alle studente hulle volledige leergang na eie keuse in Afrikaans of Engels moet kan voltooi. Dit gee uitdrukking aan die taalbeleid waarvolgens Afrikaans en Engels veronderstel is om gelyke status te geniet. Die verwysing na nagraads is interessant, want in die praktyk word eenvoudig aanvaar dat nagraadse onderrig aan die US mos (by voorkeur) in Engels is. In ten minste daardie sin is daar reeds geen gelyke status vir Afrikaans en Engels nie. Daar is myns insiens ook nie ‘n kat se kans dat die De Villiers-US hieraan ten gunste van Afrikaans sal verander nie. Hou deurgaans in die gedagte dat die uitvoering van die taalbeleid tans in die hande van mense soos Wim de Villiers en Nico Koopman, die viserektor vir transformasie, is. Hulle is die onwilligs denkbare mense om Afrikaans te bevorder.

Voorts versoek die raad “die Bestuur om met die oog hierop [die vorige aanhaling] die nodige meganismes verder uit te bou en deurlopend te monitor. Indien dit sou beteken dat die Engelse akademiese aanbod die gestelde teiken oorskry, sal dit die ondersteuning van die Raad geniet.” Hiermee word die veronderstelde gelyke status van Afrikaans en Engels ook voorgraads ongelyk ten gunste van Engels getrek. Teoreties word na ‘n 100% Afrikaans- en 100% Engels-aanbod gestreef, met 75% vir albei teen 2020, maar onder druk van OS mag die Engels-aanbod maar gouer as die Afrikaans-aanbod vermeerder word. Die US is/word dus onteenseglik ‘n oorwegend Engelse universiteit, teenstrydig met Jannie Marais se skenkings- en stigtingsvoorwaarde dat Afrikaans nie ‘n mindere plek as Engels mag beklee nie.

“Tergelykertyd verklaar die Raad dat dit [die oorskryding van die gestelde teiken vir Engels] nie ten koste mag wees van die ooreengekome minimum teiken vir die Afrikaanse aanbod nie.” Hier het ons dus ‘n situasie waar die Engelse aanbod gemaksimaliseer kan word, terwyl daar in die geval van Afrikaans bloot by die minimum teiken gehou hoef te word.* Die ewewig tussen Afrikaans en Engels word dus met raadsgoedkeuring verder versteur. Om hierdie pil te versuiker, word bygevoeg: “Die Raad versoek dat óók die Afrikaanse voorgraadse akademiese aanbod nog verder verhoog sal word.” Nagraads word die verengelste status quo hier egter sonder meer aanvaar. [* Dit herinner aan wat reeds in 2009 gesê is: “Stellenbosch het dus gekies vir ‘n minimale posisie vir Afrikaans en ‘n maksimale posisie vir Engels” (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, 2013, p 195).]

“Die Raad bevestig hiermee dat die Universiteit se meertalige aanbod as ‘n strategiese bate vir US beskou word en as ‘n kompeterende voordeel uitgebou moet word.” Dit weerspreek De Villiers se versugting vir ‘n verengelste US baie duidelik; dus sy poging om “gelykberegtigde toegang tot leer- en onderriggeleenthede vir alle studente te verseker” deur die US te verengels. Soos die ANC hou die US-raad egter van groeiende diversiteit (eintlik: ontwitting) en demografiese verswelging: “Die Raad beskou die groeiende diversiteit in die studente-demografie aan die US as ‘n groot bate vir sowel die akademiese as persoonlike vorming van die studente … Die Raad sal daarom saam met Bestuur kreatief wil bly dink hoe onderlinge begrip en waardering vir almal verbonde aan die US bevorder kan word, en die verrykingspotensiaal van die diversiteit maksimaal ontsluit kan word.”

“Wat die administratiewe en kommunikasie-taal aan die US betref, besluit die Raad dat taal nooit [!] uitsluitend mag wees vir studente en personeel nie. Die Raad aanvaar dat, soos tans, amptelike dokumente en kommunikasie daarom in Afrikaans sowel as in Engels beskikbaar sal wees.” Dit is in direkte teenspraak met De Villiers se standpunt: “Die primêre taal van kommunikasie en administrasie van die Universiteit Stellenbosch sal Engels wees.”

“Wat die voertaal van vergaderings en byeenkomste aan die US en in universiteitskoshuise betref, versoek die Raad dat dit onderling gereël word met die oogmerk om niemand uit te sluit nie.” Pleks van daarop aan te dring dat Afrikaans en Engels hier gelyke status moet geniet, speel die US-raad hier in die hande van hanskakie De Villiers. Wat in die praktyk waarskynlik sal gebeur, is dat Engels tot die (enigste) taal van nie-uitsluiting verklaar sal word (“almal verstaan mos Engels”) en Afrikaans dus hier taboe sal wees. Die resultaat sal dus in ooreenstemming met De Villiers se voorgestelde opdringing van Engels wees: “In koshuise en ander leefomgewings behoort studente Engels as omgangstaal in huisvergaderings en ander amptelike funksies [te] gebruik.”

Ten spyte van die duidelike leemtes in hierdie kompromisbesluit van die US-raad is dit allerweë as ‘n oorwinning vir Afrikaans bestempel. Onvolmaak soos die besluit is, is dit nogtans ‘n duidelike repudiëring van De Villiers se voorgestelde verengelsingsbeleid. Desnieteenstaande is geen mosie van wantroue in De Villiers gestel nie, terwyl daar ruim rede is om hom by die uitvoering van hierdie US-raadsbesluit te wantrou. Dit is nie sinvol om van wolf skaapwagter te maak nie. Afrikaans en De Villiers kan nie saam aan die US voortbestaan nie. Vorentoe sal ‘n keuse gemaak moet word. Die aanduidings is dat die toekoms aan die kant van De Villiers en ‘n eentalig Engelse US is. Alle OS-manewales en ander onrus sal waarskynlik voortaan na die US-raad afgewentel word, want mense soos De Villiers en Koopman is blykbaar eendragtig van dieselfde oortuiging as die destruktiewe magte op die kampus.

Die situasie waarin Afrikaans hom aan die US bevind, laat my dink aan ‘n HOP-huis met ernstige strukturele probleme. ANC-goedgekeurde kontrakteurs, soos De Villiers en Koopman, gebruik te min Afrikaanse sement en te veel growwe Engelse sand. Die leefruimte vir Afrikaans het verstikkend min geword. Maar diegene wat die US-HOP-huis op pad na Engelse eentaligheid verniet op ‘n skinkbord kry, juig daaroor. ‘n HOP-huis is immers ‘n leefruimte vir swartes, geskenk deur swartes, maar in groot mate gefinansier deur wittes. (HOP verwys na die ANC-regering se Heropbou- en ontwikkelingsprogram. Waarom heropbou? Dus, wie het afgebreek wat opgebou was? Die UDF/ANC en PAC met bv oproer, vandalisme en terrorisme.)

Na die US-raadsbesluit

Op die US-webwerf (1 deser) het die US-raad se voorsitter, George Steyn, die besluit toegelig en bygevoeg: “Ek beskou die Raad se mosie as ‘n baie sterk sein vir alle belangegroepe van die Universiteit Stellenbosch dat ons verbind is tot inklusiwiteit en die uitbreiding van onderrigtale aan die instelling. Meertaligheid is vir ons ‘n strategiese bate; dit maak ons uniek en gee ons ‘n kompeterende voordeel bo ander instellings.” Steyn se verduideliking is aangebied onder die opskrif: “Raadsmosie steun transformasie aan US.”

Op dieselfde dag en plek het die US-bestuur, myns insiens taamlik druipstert maar met ‘n goeie skeut hardegatheid, ook van hom laat hoor, onder die opskrif: “Raadsmosie versterk US as meertalige Suid-Afrikaanse universiteit – US Bestuur.” De Villiers se verengelsingsvoorstelle word ‘n “gespreksdokument” genoem en die US-raadsbesluit ‘n “riglyndokument”; dus nie voorskrifte waaraan die US-bestuur teen wil en dank uitvoering moet gee nie. Daardie riglyne versterk glo “bestuur se onmiddellike planne vir beter taalimplementering.” Een van die beginsels wat met ingang 2016 deur die US-bestuur toegepas gaan word, is:”kennisoordrag in lesings (kleiner groepe) moet ten minste in Engels plaasvind.” Dit is (grootliks) ‘n toepassing van De Villiers se verengelsingsvoorstel: “In kleiner klasgroepe sal alle inligting in Engels oorgedra word.” Wat ‘n groot en wat ‘n klein klasgroep is, word nêrens gespesifiseer nie. Die meeste onderrig vind waarskynlik in sogenaamde klein klasgroepe plaas. Deur sulke klasse by voorkeur te verengels is sekerlik opsetlik strydig met die jongste US-raadsbesluit.

De Villiers word soos volg aangehaal: “Dit is nie die rol van Bestuur om alle oplossings te probeer verskaf nie. Bogenoemde beginsels sal met fakulteitsrade bespreek word. Ons akademiese personeel sal ten beste weet hoe om meertaligheid in verskillende omgewings te implementeer, en Bestuur sal die nodige ondersteuning verleen.” Wat De Villiers hier sê, het uiters ernstige implikasies. Myns insiens is ‘n redelike vertolking dat aangesien sy oplossing vir die taalprobleem, naamlik verengelsing, nie deur die US-raad aanvaar is nie, die US-bestuur nie (noodwendig) verdere oplossings gaan probeer soek nie. Pleks van die voorskrifte van die US-raad te aanvaar en uit te voer, gaan De Villiers blykbaar toelaat dat die dosente (vryelik) volgens eie voorkeur oor die taalaanbod besluit. As hy hiermee wegkom, sal dit finaal die dood in die pot vir Afrikaans aan die US wees.

Uit Pieter Kapp se dokumentering van die US se taalgeskiedenis, Maties en Afrikaans (2013), is dit baie duidelik dat as besluite oor die onderrigtaal aan die US se dosente oorgelaat word, verengelsing vinnig intree. Dit het in die Fakulteit Lettere gebeur toe tweetalige klasse sonder raadsgoedkeuring goedsmoeds in die tweede en derde studiejaar ingestel is, pleks van Engelse onderrig tot die eerste studiejaar te beperk. Die Fakulteite Teologie en Gesondheidswetenskappe het toe dieselfde gaping gevat (p 109, 118, 139, 147). Na Russel Botman se diensaanvaarding as rektor in 2007 het hy Engels bevorder met: “Elke omgewing, hetsy fakulteit of administrasie-afdeling, bepaal sy eie taalplanne in ooreenstemming met die beleid” (p 159), terwyl daar geen duidelike begrip was van of bekommernis oor wat die taalbeleid behels nie. Toe is al gesê: “Nagraads word die taal deur die bepaalde onderrigomgewing bepaal” (p 160). Die sprekende resultaat hiervan is die huidige grootliks Engelse onderrig op nagraadse vlak. Die US-konvokasie het teen die desentralisering van die taalbeleid beswaar gemaak met die oproep dat geen ruimte in die taalbeleid toegelaat moet word wat “deur dosente en Bestuurslede gemanipuleer” kan word nie (p 160). Voorgraads het tweetalige klasse egter spoedig die reël en Afrikaanse klasse die uitsondering geword. Leopold Scholtz het geskryf: “Die T-opsie [tweetalige klasse] bly ‘n halfwegstasie na Engels en nou word dit nog verder vergemaklik deur die besluit oor die onderrigtaal na dosente af te wentel. Eikestadnuus het dit teleurstellend genoem, want die beleid is eintlik ‘n verswakking van die posisie van Afrikaans deur die besluite oor onderrigtaal te desentraliseer” (p 160). Die uitvoerende komitee van die US-raad het hierdie vergrype, wat Afrikaans ernstig benadeel het, later gekondoneer (p 163). Teen 2009 is gesê: “Dit het duidelik geword dat fakulteite en individuele dosente die vryheid wou hê om enige taalbeleid te volg wat hulle pas” (p 168).* “Wat nodig is, is spesifieke waarborge wat Afrikaanse onderrig uit die hande van die willekeurige besluite van dosente neem” (p 176). Teen die einde van 2009 het die voorsitter van die US-konvokasie gesê: “Dit is hierdie deurlopende gebrek aan ‘n spesifieke en duidelike beleid wat die deure oop laat vir dosente om Afrikaans te ignoreer” (p 200). [* Die militante Amanda Gouws is blykbaar ‘n sprekende voorbeeld hiervan: “In my tweejaarsklas van ongeveer 300 studente het ek in die eerste lesing gevra hoeveel in Engels onderrig wil word. Dit was ongeveer 80%, alhoewel net 60% Engelssprekend was. Die studente het gekies” (Die Burger, 1 deser, p 12).]

Wat die voorafgaande toon, is dat sodra die US-raad nie ‘n duidelike taalbeleid neerlê en ook verseker dat dit toegepas word nie, gedesentraliseerde, ongekoördineerde, arbitêre besluite aan die orde van die dag is, met chaotiese gevolge. Die gemeenskaplike kenmerk is dat die posisie van Afrikaans deurlopend verswak. “Daar is min simpatie en begrip by die dosente vir die [Afrikaanse] studente se taalsituasie. Afrikaanse studente is skugter om te protesteer omdat hulle vir drie dinge bang is: diskriminasie deur die dosent, groepsdruk van veral nie-Afrikaanse studente maar ook Afrikaanse studente om nie ‘n skouspel te maak nie, en om as nie vaardig in Engels nie gestereotipeer te word” (Kapp, p 221).

Kapp se studie toon dat die praktyk in groter mate verengels het as wat aan die US-raad gekommunikeer is. Dit is ‘n terrein waarop daar sedert 2002 ten koste van Afrikaans listig gelieg en bedrieg is. Dit geld die era van Chris Brink, Russel Botman en Wim de Villiers, drie rektore met ‘n anti-Afrikaanse ingesteldheid; direk strydig met wat hulle voor diensaanvaarding plegtig belowe het. Nou wil De Villiers blykbaar juis desentralisasie van taalbesluite toelaat sodat sy ideaal van ‘n verengelste US werklikheid kan word. Sy standpunt behels myns insiens ‘n doelbewuste en uittartende reaksie op die jongste US-raadsbesluit. Kortom, die Afrikaanse aanbod sal ingevolge daardie raadsbesluit myns insiens nie uitgebrei word so lank De Villiers die rektor is nie. Die Engelse aanbod sal egter sekerlik met geesdrif uitgebrei word.

Ten slotte

Dit is prakties onmoontlik om alles te berde te bring wat die afgelope week oor hierdie onderwerp gepubliseer is. Die res van my skrywe is dus baie selektief en oorsigtelik.

Amanda Gouws het die kans gebruik om propaganda teen Afrikaans te versprei. Hierdie gesindheid by haar kom van ver af, soos Kapp se teks bevestig. Dit gaan vir Gouws glo om sosiale geregtigheid en nie identiteit nie. Blankes word glo reeds op skool onregverdig bevoordeel omdat hulle in Afrikaans kan studeer. Verder: “Afrikaans is verpolitiseer.” (Die Burger, 1 deser, p 12). Gouws kritiseer Sonja Loots omdat sy nou as ‘n “selfaangestelde polisievrou” ontpop het. Dit kan interessant wees om te kyk hoe susters baklei. Joan Hambidge het Gouws teengespreek deur te ontken dat Afrikaans aan die Universiteit Johannesburg sonder noemenswaardige teenstand vernietig is. Gouws se beswaar dat die geveg aan die US eerder om kultuur as taal gaan, laat Hambidge vra: “Presies waar word taal en kultuur ooit van mekaar geskei?” (Die Burger, 3 deser, p 16). Hambidge wys ook op die verpolitisering van Engels. Uitheemse taalmodelle is volgens Gouws uit die bose. Afrika-modelle moet seker gesoek word. Hambidge meen daardie “uitheemse” modelle is plaaslik toepaslik. Afrikaans hoort in elk geval hier. “Waarom dit verpand vir Engels?” Hambidge neem tereg “standpunt in teen diegene wat ‘n sterk inheemse taal met ‘n lang skryftradisie probeer verloën.”

Die US-studenteraad kan weens die buitengewoon lae stempersentasie tydens sy verkiesing glad nie daarop aanspraak maak dat hy namens die meerderheid US-studente praat nie. Nogtans het hy die jongste US-raadsbesluit veroordeel. Dit geld ook Open Stellenbosch. ‘n Woordvoerder van OS beweer: “Die raad is onbevoeg en verstaan nie transformasie nie” (Die Burger, 1 deser, p 1). Vorentoe sal OS misbruik kan maak van Die Burger se sinspeling dat die US-raad demografies nie die samestelling van die US-studentekorps weerspieël nie (Die Burger, 28 November, p 12). Van die eienaardigste reaksies het gekom van Anne-Marie Beukes, die voorsitster van die Afrikaanse Taalraad: “Dit is bemoedigend dat Engels nie voortydig die verstektaal van die US sal wees nie” (Die Burger, 2 deser, p 3). Impliseer sy dat die tyd vir De Villiers se voorgestelde verengelsing weldra ryp gaan wees?

Leopold Scholtz is die enigste joernalis wat met ‘n pro-Afrikaansgesindheid in Die Burger skryf. Hy het kennis geneem van die gebrek aan steun uit bruin geledere in die US-taalstryd. Polities korrek pak hy die skuld daarvoor op die blankes. “Ons Afrikaners het ons bruin taalgenote, om dit sag te stel, baie stief behandel” (Die Burger, 3 deser, p 16). “Dit is een rede waarom bruin stemme in die openbare gesprek oor Afrikaans tot dusver oorwegend so terughoudend was.” Dit klink vir my erg eufemisties. Uit die geledere van ontwikkelde bruines is daar in werklikheid ‘n pro-Engelse golf. “Die tyd het aangebreek dat die wit, bruin en swart Afrikaanssprekers regtig hande vat.” Ek wonder soms hoe Scholtz dit regkry om skynbaar nie moeg te word vir sy eie holruggeryde, tam stories nie. Dit lyk vir my asof dit beter sou wees as Afrikaners hulle hande vry hou sodat hulle vir Afrikaans kan veg, want uit die geledere van ander etniese groepe sal geen hulp opdaag nie.

Tot en met Donderdag het Die Burger redaksioneel nog nie ‘n piepgeluid oor die US-raad se jongste besluit laat hoor nie. In die redaksionele Vryburger-rubriek, wat guitig probeer wees, is daar egter ‘n aanduiding gegee van die mate van erns waarmee hierdie groepie joernaliste die US-taalstryd betrag deur skuins te verwys na “hierdie ou taalsakie by Maties” (Die Burger, 3 deser, p 17).

Teen die einde van die week, Vrydag, is ‘n hoofartikel, onder die opskrif “Bou Maties nou as ‘n uitnemende, meertalige bate,” uiteindelik aan die saak gewy (Die Burger, 4 deser, p 14). Naïef-idealisties word beweer dat die US-raad se jongste besluit stabiliteit op die kampus gaan bring. Hoewel die raadsbesluit wesenlik as ‘n voortsetting van die status quo aangebied word, reken Die Burger dat daar “‘n aanvoelbare verskil” gaan wees. Die instelling van parallelmediumonderrig in die groter klasse word blykbaar as ‘n deurbraak beskou. Enersyds word die verengelsing van die kleiner klasse gerieflikheidshalwe verswyg. Andersyds word die waarskynlike weerslag van aparte klasse as apartheid (hoofsaaklik wittes woon die Afrikaanse en hoofsaaklik nie-wittes woon die Engelse klasse by) nie verreken nie. Dan volg hierdie twak: “‘n Meertalige kampus is eerder die vergestalting van die bedoeling van ons grondwetskrywers.” Wil Die Burger hiermee te kenne gee dat net die enkele universiteite wat in ‘n (afnemende) mate nog in ‘n mate Afrikaans is die grondwettoets slaag; dus dat die oorgrote meerderheid plaaslike, uitsluitlik Engelse universiteite, insluitende De Villiers se verengelsingsprojek, die grondwettoets druip? Myns insiens is uitsluitlik Afrikaanse universiteite in dieselfde mate as uitsluitlik Engelse universiteite grondwetlik regverdigbaar. ‘n Uitsluitlik Afrikaanse universiteit is en bly dié ideale oplossing vir al die US se huidige taalprobleme.

Pierre de Vos het die US met sy soort grondwetkennis probeer verengels, maar hy is op ‘n uiters bekwame manier deur die regsgeleerde Koos Malan tereggewys (Netwerk24, 4 deser). Piet (Kopdoek) Croucamp het teen diegene wat vir Afrikaans veg te velde getrek as mense wat “Afrikaans met vlakliggende slagofferskap verdedig” en wat “Afrikaans se toekoms wil afdwing” (Netwerk24, 3 deser) terwyl dit juis Engels is wat aan Afrikaanssprekende opgedring word. Charles Smith, daarenteen, kom deesdae met sterk pro-Afrikaanse uitsprake (Netwerk24, 3 deser). Les bes kan kennis geneem word van Ernst Conradie se artikel oor die aard van die universiteit (Netwerk24, 3 deser).

Herman Wasserman oor die Larney-liedjie van Dookoom

‘n Mens kon dink dat Die Burger se anti-blanke gesindheid teen hierdie tyd ‘n versadigingspunt bereik het. Pleks daarvan het hierdie koerant hom egter die afgelope tyd op sy ingeslane weg oortref. Na die dood van Johannes Grosskopf, ‘n oud-Naspersjoernalis en -redakteur, was daar net lof vir hom. Geen melding is gemaak van hoe Johannes en sy vrou, Santie, die terrorisme van hulle seun, Hein, goedgepraat het nie. Daar is selfs ‘n foto van Hein, geneem tydens die begrafnisdiens, gepubliseer (21 deser, p 7), maar geen melding is gemaak van die motorbom wat hierdie MK-stryder en ANC-lid in 1987 geplant en 26 mense, veral burgerlikes, beseer het nie. As Hein hom aan “apartheidsvergrype” skuldig gemaak het (bv deur deesdae Die Stem te sing of die vorige landsvlag te laat wapper), sou Die Burger dit sekerlik genoem het. Wat ook verswyg word, is dat hierdie geweldenaar nie in die nuwe Suid-Afrika wil woon nie. Hein het hom knus in Engeland gevestig.

Maar die eintlike aanleiding vir my skrywe is Herman Wasserman se artikel oor die Dookoom-liedjie (Die Burger, 22 deser, p 11). Dit is myns insiens een van die onbetaamlikste stukkies joernalistiek wat ooit in Die Burger gepubliseer is. Dit kom van ‘n outeur wat hoog opgee oor joernalistieke etiek, waarvan die grondslag tog sekerlik die najaag van die waarheid behoort te wees. Wasserman was eens ‘n Naspersjoernalis wat daarop roem dat hy Die Burger se eertydse redakteur (toe dié koerant nog pro-blank en pro-Afrikaner was) se wense geïgnoreer het deur Nelson Mandela te gaan opsoek. Dit kon ook nie hoër of laer nie, Wasserman moes eenvoudig sy held se begrafnis in die Oos-Kaap bywoon, waar hy sekerlik as spreekwoordelike nuttige idioot baie welkom was.

Wasserman se insig is dat hy iemand soos Mandela, wat die land tot in die grond wou afbreek, wil vereer, eerder as om ‘n goeie woord te hê vir ordentlike, beskaafde, nie-misdadige Afrikaners wat die land oor eeue ontwikkel en opgebou het. Sy loopbaan as dosent in joernalistiek/mediastudie het van die Universiteit Stellenbosch via Rhodes tot by die Universiteit Kaapstad geloop. Nou is Wasserman die kollega van Afrikaanssprekende mede-verlooptes soos Pierre de Vos en Sonja Loots. Uit hierdie oord sal daar kwalik ooit iets goeds oor Afrikaners geuiter word. Wasserman het heel moontlik, soos Antjie Krog (maar anders as Hein Grosskopf), tradisionele Boere-Afrikaners as ouers gehad, wat die verdorwenheid en ontaarding van hulle kind nooit sou begryp nie. Sowel Wasserman as Krog het aanvanklik literêre werk in Afrikaans gepubliseer, maar albei verkies deesdae om Engels te probeer wees. Dit is ‘n algemene verskynsel dat radikaal-linkse politieke oortuiging Afrikaanssprekendes van hulle moedertaal vervreem.

Kom ons kyk in hoe ‘n mate Wasserman ‘n geharde kluitjiebakker is. Hou deurgaans in gedagte dat hy ‘n professor is; dus iemand wat betaal word om gesaghebbende inligting te versprei. Wasserman se siening van ons geskiedenis is identies met wat in ANC-propaganda versprei word. “Dookoom se liedjie val nie uit die lug nie. Dit is ingebed in meer as drie eeue van onreg, uitbuiting en verdrukking in die naam van ‘beskawing’ – vandaar die eksplisiete verwysing in die liedjie na 1652, toe die ‘setlaars met ‘n bemanning van misdadigers’ (settlers with a convict crew) aan die Kaap aangeland het.”

Wat het Jan van Riebeeck volgens hierdie radikale liberaal-humanistiese siening verkeerd gedoen? Van Riebeeck het as wit kolonis die vermetelheid gehad om sy bevoorregte posisie in Holland aan die Kaap voort te sit. In sy geboorteland het hy en sy “misdadige” bemanning in huise gewoon. Aan die Kaap het hulle uit selfsug vir hulleself woonplekke gebou pleks van eers gratis huise vir die Khoi-San te voorsien (verkieslik met gratis lopende water, elektrisiteit en spoeltoilette en dalk sommer televisie ook); onskuldige inheemses wat behuisingsgewys reeds eeue benadeel is omdat hulle geen behoorlike skuiling teen wind en weer gehad het nie. Volgens hierdie siening het die Khoi-San nie weens onvermoë agtergeraak nie; hulle is agtergestel deur die slegte wittes. Hulle is as benadeeldes magteloos in die agtergrond ingedwing.

Die Khoi-San het volgens hierdie siening vreedsaam en idillies gelewe. Die San het gejag en die Khoi het die omgewing van brandhout gestroop. Albei groepe het roofbou toegepas, dus op ‘n onvolhoubare manier ten koste van die land en natuur gelewe. Uit die noord-ooste het veglustige swartes inbeweeg met bestaansboerdery, wat geen land florerend kon maak nie. In hierdie situasie het Europeërs hoop gebring; waarna Wasserman smalend as “beskawing” verwys. Eeue lank was Europese beskawing die behoud van die land; die grondslag van ontwikkeling en voorspoed. Wasserman het klaarblyklik nog nooit besin oor hoe die land sonder die bydrae van blankes daar sou uitgesien het nie. Daarom het hy ook geen begrip vir die kolossale onreg wat wittes en veral Afrikaners aangedoen is deur hierdie kosbare erflating te verkwansel nie.

Wasserman opper geen beswaar teen die morsige mengsel van Afrikaans en Engels en die kru taal in die Dookoom-liedjie nie. Wat hom betref is dit bloot die uitdrukking van die frustrasie van plaaswerkers wat keelvol is vir boere wat op hulle skree en hulle die slagoffers van die dopstelsel maak. Hierdie twee negatiewe elemente word doelbewus uitgesonder terwyl al die positiewe dinge wat wit boere oor eeue gedoen het, geïgnoreer word. Selfs teen Dookoom se oproep dat die plase afgebrand moet word, maak Wasserman nie kapsie nie. Die raad wat hy uitdeel, is dat ons met begrip moet luister:”teenstanders [moet] mekaar beter verstaan.” Ons moet glo opnuut “besin oor hoe vlak die pyn en frustrasie onder swart en bruin werkers lê. Dit vra ons om te onthou dat onder die prentjiemooi wingerde en boorde in die Wes-Kaap, daar ‘n ‘flipside van die Fairest Cape’ is.” ANC-arbeidsonrusstokers soos Marius Fransman en Tony Ehrenreich sal ongetwyfeld hiervan hou.

Die humanis in Wasserman pleit vir “groter begrip en verdraagsaamheid,” maar hy rig sy pleidooi uitsluitlik op die wittes, wat volgens hom klaarblyklik die enigste skuldige party is. Daarom is dit vir Wasserman “problematies” dat AfriForum “met ‘n bepaalde etniese minderheid se belange vereenselwig word.” Hy is wrewelig oor die klag van haatspraak wat AfriForum by die Menseregtekommissie teen die sanggroep en sy liedjie ingedien het. “Die organisasie sal sekerlik by die groot publiek aan geloofwaardigheid wen as hy ook ‘n slag Afrikaners wat hulself aan rassisme skuldig maak, voor die konstitusionele hof bring.” Die frase “groot publiek” verwys sekerlik na die swart meerderheid, waarby Wasserman hom skaar.

Pleks van opstoking tot geweld af te keur, haal Wasserman Dookoom se reaksie met klaarblyklike goedkeuring aan: “Daar is ‘n verskil daartussen om woede uit te druk en om geweld op te stook… Om werkers erger as diere te behandel is sekerlik op sigself ‘n opstoking tot geweld?” Ons moet glo “die redes vir die woede” soek. ‘n Moontlike beginpunt, wat gerus deur Wasserman oorweeg kan word, is of die gruwelike aantyging en veralgemening dat “werkers erger as diere” behandel word, naasteby die waarheid is.

Wasserman se volgende skuif is om te maak asof Dookoom se Larney-liedjie in dieselfde kategorie as Bok van Blerk se “De la Rey” val: “slegs naïewe luisteraars sal nie die implikasie snap van woorde soos ”n handjie van ons teen ‘n hele groot mag’ en ”n nasie wat weer op sal staan’ nie.” Wasserman ontken by implikasie dat veel aanstootliker voorstelle en inderdaad opstoking tot misdadigheid in die Dookoom-teks voorkom. Dit is duidelik dat Wasserman ook nie daarvan hou dat blankes of Afrikaners na hulle minderheidstatus verwys nie. Ons moet ons seker eerder as een groot en gelukkige Suid-Afrikaanse nasie voordoen. Anti-Afrikaners verwys graag na wat “luid om braaivleisvure” gepraat word en Wasserman doen dit ook. Hy ontken dat die Afrikanernasie bestaansreg het.

Die Larney-liedjie, daarenteen, het volgens Wasserman wel bestaansreg. “Voorts kan Dookoom se liedjie nie gesien word in isolasie van voortgesette maatskaplike ongelykheid, trae grondhervorming en alledaagse wit rassisme nie. Dink maar aan die onlangse ‘blackface’-voorvalle aan die universiteite van Stellenbosch en Pretoria.” Hierdie twee gevalle word genoem as grondslag vir sy verregaande veralgemening dat rassisme onder blankes alledaags is. Later verwys hy na “die gesanik van wit rassiste.” Geen melding word gemaak van rassisme in nie-wit geledere nie.

Verder behoort dit vir Wasserman maklik te wees om vas te stel dat die maatskaplike ongelykheid van wittes en swartes wêreldwyd aangetref word. Wittes het in hierdie opsig nie noodwendig gesondig nie. Rasse-ongelykheid kan nie goedsmoeds aan bv rassesegregasie of apartheid toegeskryf word nie. Sodanige ongelykheid word in die praktyk onaanvaarbaar slegs as van die foutiewe standpunt uitgegaan word dat alle etniese groepe in alle opsigte al die tyd wesenlik eenders is; bv dat almal ten minste die potensiaal het om in dieselfde mate vindingryk, toegewyd, kundig, suksesvol en vooruitstrewend te wees. Dit is klaarblyklik nie die geval nie en hang onder meer saam met kultuurverskille. Binne etniese groepe kom daar ook groot ongelykhede voor.

Vervolgens haal Wasserman sy studeerkamerkennis van medialeer uit. Jürgen Habermas het gepleit vir joernalistieke objektiwiteit en balans, maar Wasserman voel beswaard hieroor. “Habermas het sy teorie gebaseer op ‘n bourgeois Europese omgewing, nie morsige, ongelyke, gewelddeurdrengte nuwe demokrasieë soos Suid-Afrika nie.” In Afrika kan dus maar ander norme as in Europa geld; bv (soos ons onlangs moes verneem) korrupsie is plaaslik iets anders en moet nie sonder meer veroordeel word nie; dit kan bloot die terugneem wees van wat al eeue lank geskuld is. Wasserman hou van Susan Bickford se standpunt “dat emosionele uitsprake in die openbare domein nie onvanpas is nie.” Hier dink Wasserman kennelik goedkeurend aan Dookoom se Larney en nie aan Van Blerk se De la Rey nie.

Volgens Wasserman moet ons na die emosies in Dookoom se liedjie luister en “probeer vasstel wat die oorsake daarvan is – dit verg ‘n oop ingesteldheid en die bereidheid om te bly luister, juis en veral wanneer dit moeilik word.” Nêrens is daar sprake dat Wasserman fout met Dookoom vind en hierdie groep kritiseer nie. Die wittes moet eerder die fout by hulleself soek. Hy kla oor “die hatige persoonlike aanvalle” wat in reaksies op Naspersberigte op die internet voorkom en “‘n oorvloed rassistiese propaganda” op Sunette Bridges se Facebook-bladsy. Nêrens is daar enige aanduiding dat Wasserman in hierdie gevalle sy eie raad volg en bereid is om sonder ophou “regse” bronne te lees en te bly luister nie. Dit is voor die hand liggend dat “wit rassiste” immers ook “pyn en frustrasie” kan hê wat vlak lê en waarvoor hulle begrip verlang; ook van orakel Wasserman.

Die Burger was nie tevrede met bloot die eensydige begrip wat Wasserman in sy onbetaamlike artikel vir Dookoom se Larney-liedjie probeer kweek het nie. Die koerant wou hierop voortborduur deur verdere publisiteit aan die liedjie te gee. Hierdie bedenklike kultuuruiting, wat Wasserman ‘n “musikale handgranaat” noem, moes verder misbruik word om meer en beter houe teen blankes en veral Afrikaners in te kry. Twee dae later (24 deser, p 15) is Murray la Vita se onderhoud met Dookoom onder die opskrif, “Wat mense nie wil hoor nie,” gepubliseer.

Soos die Larney-liedjie bestaan die teks van hierdie onderhoud uit ‘n bedenklike mengsel van Afrikaans en Engels. Toe Die Burger nog trots pro-Afrikaans was, is teks gesuiwer voordat dit gepubliseer is. Hier is daar egter geen poging aangewend om hierdie kultuuruiting taalkundig te ontsmet nie. Daar word selfs beweer dat die bruines Afrikaans “lewendig” hou. Ou Afrikaans (Standaardafrikaans?) word met nuwe Afrikaans (die mengeltaal Kaaps?) gekontrasteer. Onkiese woorde word aangebied as “p–s” en “k-k”. Die opskrif toon duidelik dat die Wasserman-idioom blatant voortgesit word. Die onderskrif verwys daarom weer na die pyn en woede waaraan hierdie sanggroep uitdrukking gee.

Die betekenis van die woord “larney” word verduidelik. Dit is ‘n sinoniem vir baas, maar hierdie baas is bevoorreg, het baie geld en hy mishandel sy werkers. Die woord “dookoom” “has supposed origins in pre-Islamic shamanism in the Indonesian archipelago” en is ‘n negatiewe ghetto-mite wat met towery te make het. Opsommend kan seker gesê word dat ‘n mens hier met ‘n onaptytlike groep en ‘n bedenklike komposisie gekonfronteer word. Dit is ‘n politieke en kulturele moeras waarin ek geen behae het nie.

Dit is vir my duidelik dat Wasserman so verknog aan linkse politiek is dat hy nie sy eie raad volg deur tradisionele en eietydse konserwatiewe Afrikanerpolitiek met voldoende openheid te benader nie. Die Burger verkeer in ‘n soortgelyke situasie. Dit is deesdae vir sy lesers maklik om hulle ‘n baie beter koerant voor te stel. Een manier waarop Die Burger sonder veel moeite sy rol as meningsvormer kan verbeter, is deur sy onverkwiklike dis van konstante, linkse, politieke propaganda af te wissel met oorwoë, behoudende, konserwatiewer standpunte. Dit sal aanklank by sy tradisionele Europees-geöriënteerde lesers vind en ook ‘n bydrae lewer tot groter en ewewigtiger insig by talle mense wat tans deur veral ANC-geïnspireerde propaganda mislei word.

Skoppensboer: Ek is bliksems liberaal en radikaal

Dis nou hoog tyd dat ek wat Skoppensboer is uit die kas kom en bely: Ek is ôk liberaal. Van my beste vriende werk by Naarpers of die universiteite waar ons al die Afrikanerbloedjies met marxisme, feminisme en liberalisme indoktrineer. Ek en Herr Adriaan Basson en doktor Piet Croucamp en Sir Max du Preez en professor Peer de Vos en mee. Sonja Loots, Christi van der Westhuizen, Amanda Gouws, ens., ens. kuier gereeld in Melville saam. As ek nou nie myself besimpeld suip in Kaapse kroeë saam met my diverse vrinne van diverse seksuele en ander voorkeure nie.

Gepraat van seksuele voorkeur. Ek is al so progressief dat ek nie meer ‘n seksuele voorkeur hét nie. As die bui my pak, verkeer ek sommer met hond of skaap of kind onder twaalf van enige geslag. Watwou, immoreel? Vandat ek my van Afrikanerskap, Christenskap, burgerskap en al die ander vervelige -skappe bevry het, buitel ek van plesier met kind of dier.

Alle ma’s behoort hul kinders aan die bediendes en die libertyne oor te laat. My goeie vriendin Sonja Loots het juis in Sondag se Rapport geskryf: Huisvroue gee my krampe en naarheid. As daar een ding erger is as om kinders in ons land te wil grootmaak, is dit die gedagte om voltyds tuis na hulle te wil omsien, vir hulle skooltoebroodjies te wil maak, na musieklesse of dramaklas toe te wil aanry en sodoende net nog ‘n jong regse te wil produseer. Los hulle liewer dat hulle dagga rook of hulle liggame ontdek, solank hulle kondome gebruik.

Ek is so liberaal, meeste van die tyd is ek letterlik kaal. En ek het nie eens ‘n nudistestrand daarvoor nodig nie. Daar is net twee dinge in die lewe: seks en geld. Vandat ek so liberaal geword het, loop my lewe oor albei.

God is dood en dis goed so. Die regses en veral die boere word een vir een uitgemoor en as ek nou sê dat ek ‘n traan daaroor stort, sou ek lieg. Nie dat dit sleg is om ‘n leuen te vertel nie – niks is meer sleg nie – maar die grootste skande vir ‘n liberaal en veral ‘n Afrikanerliberaal sou wees om hom van simpatie vir boere of wit regses te verdink.

Daardie dag toe die Bop-polisieman die drie ooms van die AWB buite hul ou Mercedes soos honde doodgeskiet het, was vir my ‘n loutere vreugde. Ek het my vrek gelag! Dis net wat hulle verdien het, hulle en hulle hele gesinnetjies wat iewers op die platteland woon waar mense nog Afrikaans praat en nog huwelike met mense van dieselfde ras en die teenoorgestelde geslag aangaan.

Hoe gouer elke wit man en vrou in dié land óf uitgemoor word óf uitbaster tot iets mooiers as wit, Afrikaans of Europees, hoe beter vir ons almal.

Ek hoor daagliks hoe al die regses oor plaasmoorde kla. Man, soos my vriend Max gesê het, besef julle nie hoe gelukkig julle is dat julle nog lewe nie? As ek president was, het ek julle almal voor die voet laat doodskiet en begrawe. Of dalk julle lyke vir die hiënas en die aasvoëls in die Krugerwildtuin gevoer. Ons progressiewe, liberale, transformasiegedrewe, diverse, anti-rassistiese vrydenkers is al lankal moeg vir elkeen wat terughunker na die verlede of vasklou aan uitgediende sedelike waardes. My enigste klagte teen die term “blanke volksmoord” is dat dit nog nie heeltemal bewaarheid is nie.

Soos Charles Nqakula in die parlement gesê het: As jy nie van misdaad en geweld hou nie, vat jou goed en trek, Ferreira. Of liewer, los jou goed hier vir ons en voetsek met die klere aan jou lyf en jou reaksionêre, konserwatiewe idee’tjies oor die waarde van ‘n menselewe, tradisie, taal, kultuur, identiteit en al die ander twak waaroor julle alewig sanik!

Die mens is ‘n soewereine individu wat kan maak wat hy wil. Solank jy nie ‘n rassistiese woord gebruik nie, is daar niks onder die son wat verbode is nie. Kom by, man! Daar’s ‘n kroeg op die hoek en ‘n dwelmhandelaar by elke skool, dus gaan ons onsself geniet, of jy nou daarvan hou of nie.

Ons is bevry. Daar is geen taboe meer nie. Waarom die howe en die tronke nie al lankal afgeskaf is nie, weet nugter. Niemand moor sonder rede nie en in dié land het die hele bevolking rede om moord te wil pleeg, want daar was mos apartheid, nie waar nie?

Oral waar ek kom, probeer ek my vriende van kleur teen die oorblywende blankes en regses opsteek. Ek vertel hulle hoe rassisties julle is en dat julle julself steeds eenkant en apart wil hou. As die helder lig van haat in hul oë ontbrand, voel ek ek het my liberale plig gedoen.

Dis waar wat hulle sê: die revolusie het nog nie ver genoeg gevorder nie. Eers as elke Afrikaner vermoor, verkrag of ten minste verarm is, sal ek voel dat julle genoegsaam vir julle rassisme, seksisme en homofobie geboet het.

Elke dag as ek die liberale Beeld oopslaan en ek lees van al die moord en doodslag, die korrupsie en kaperjolle, dan giggel ek onophoudelik. Want ek dink aan al die ontstoke regses wat so pas nog ‘n nag agter hul mure en elektriese heinings en lemmetjiesdraad oorleef het en wat waarskynlik half-onstoke, half-bevrees in hul koffie en beskuit stik as hulle gister se dodetol verneem.

Jan van Riebeeck was ‘n afstootlike kolonialis wat nooit hierheen moes gekom het nie. Die hele Suid-Afrika is ‘n fout, maar ons is vinnig besig om dit reg te stel. In elke koerantrubriek, in elke artikel en proefskrif bring ek en my liberale vriende en kollegas hulde aan ons grootse revolusie wat die land nog lank in sy greep gaan hê.

Mag elke boer sterf. Mag elke blanke maagd onteer word. Mag al julle bankrekeninge en beleggings en wonings en karre deur die staat onteien word. Mag diegene wat oorleef in een geslag almal sorgvrye kleurlinge word wat nie meer oor enigiets omgee nie.

Hoe gouer daardie kragdadige swartman, Malema, aan bewind kom, hoe beter vir ons almal.

Ek gee lankal nie meer om nie. Soos my liefling- liberale sangeres, Karen Zoid, sing:

Die katte miaau
En die honde blaf
En die kinders
Brand hulle skole af

Dit maak nie,maak nie regtig saak nie

Hy’s gatvol vir sy boerebarok
Nou dra hy lipstick
En hy dra ‘n rok

En dit maak nie, maak nie regtig saak nie

Almal saam: Amandla!

‘n Kortbegrip van ons jong demokrasie

Soos sy mede-Dakar-ganger Theuns Eloff is die historikus Hermann Giliomee sy vroeëre oorverligtheid kwyt. Dit is nie bloot die verloop van die jare sedert 1988 wat albei wyser gemaak het nie, maar veral die lesse geleer uit dure ondervinding sedert ons “bevryding” twintig jaar gelede. Ek het egter groot waardering vir die wyse waarop Giliomee vir Afrikaans as onderrigtaal aan die Universiteit Stellenbosch in die bres getree het. In ‘n toespraak op 8 deser het Giliomee met ‘n kortbegrip van ons geskiedenis oor die laaste vyftig jare vorendag gekom (Maroelamedia, 13 deser), grootliks gebaseer op sy boek, Die laaste Afrikanerleiers (Kaapstad: Tafelberg, 2012, 460p).

Ek gaan nie veel uitwei oor die voor-De Klerk-era nie. Giliomee verkwalik HF Verwoerd omdat hy nie rasseklassifikasie uitgefaseer het nie. Hy beweer dit is eers in die jare negentig gedoen. Die waarheid is dat rasseklassifikasie toe oënskynlik afgeskaf is, maar sedertdien ten koste van veral blankes en ten gunste van veral swartes seker meer as ooit toegepas is. “Nie-rassigheid is heeltemal gediskrediteer deur die ANC self.”

Die dwaasheid van die aanvaarding van die Wiehahn-verslag (1982) tydens die bewind van PW Botha word uitgewys. “Daar was min besef van [hierdie] groot historiese les: om vakbondregte voor politieke regte te gee, is erg destabiliserend en sal ‘n land lank kortwiek in sy ekonomiese groei. Dit strem die ekonomie nou nog.” “Strem”? Dalk eerder: ruïneer.

Dopper en Anglikaan deel 'n oomblik saam
Dopper en Anglikaan deel ‘n oomblik saam

Ek wil my veral bepaal by die bodemlose dwaasheid wat die FW de Klerk-era gekenmerk het, maar let daarop dat ek Giliomee se opmerkings voorts met my eie aanvul (of aandik). Ek skryf dus na aanleiding van Giliomee se toespraak, maar ek herhaal nie bloot klakkeloos wat hy gesê het nie. Volgens De Klerk was dit in sy tyd wat ons veelgeprese grondwet beslag gekry en hy met heroïse staatsmanskap ‘n burgeroorlog voorkom het. Op grond hiervan verwag hy steeds ongekwalifiseerde verering, nie net van die swartes wat hy so buitensporig ter wille was nie, maar ook van die blankes; selfs van die Afrikaners.

Giliomee wys daarop dat PW Botha nie so dwaas soos De Klerk sou wees om te ontwapen voordat bevredigend met die vyand onderhandel is nie. De Klerk het militêre uitgawes besnoei en diensplig ingekort. “Hy wou daarmee die sein gee dat die staat nie wil veg nie.” Die ANC het dus beheer oor die swart woongebiede verkry. Die gevolg was: “Die militêr-sterker party se wil om te veg, kwyn en die siening kry in hul geledere [die] oorhand dat omdat [die] stryd immoreel is, is dit ook ‘n verlore stryd.” Geen daadwerklike poging is aangewend om die fundamentele immoraliteit van die ANC, bv sy verslaafdheid aan geweld, waaronder terrorisme, uit te wys nie. As rassediskriminasie die morele hoofbeswaar teen apartheid is, waarom is rassediskriminasie nie summier in die nuwe grondwet verbied nie? Pleks daarvan tier erge rassediskriminasie in die nuwe Suid-Afrika voort, maar die moraliste verkies om dit te ignoreer.

Dit is bekend dat De Klerk aanvanklik wou hê dat die ANC geweld moet afsweer en dat kommuniste nie aan die onderhandelings deelneem nie. Die ANC het hierdie versoeke geweier en De Klerk het in albei gevalle toegegee. Eensydige toegewings het deurgaans sy onderhandelingstrategie gekenmerk. De Klerk was bekend met die algemeen aanvaarde standpunt dat daar nie met terroriste onderhandel word nie. Hy het besluit om hierdie sinvolle raad te ignoreer. Die gevolg was dat wanneer die ANC nie dadelik sy sin gekry het nie, Nelson Mandela en sy dissipels De Klerk telkens met die hervatting van “die gewapende stryd” afgedreig en tot verdere toegewings verplig het. Op hierdie manier is die “vreedsame” oorgang na “ons jong demokrasie” bewerkstellig. De Klerk het hom ingewurm in ‘n verloor-verloorsituasie.

Die ANC-onderhandelaars is deur talle buitelandse kundiges gerugsteun. De Klerk was dwaas genoeg om net op mede-Nasionale Party-kornuite te steun. Giliomee stel die aanwesigheid van ‘n “beskermende buitelandse moondheid” as ‘n voorwaarde vir die suksesvolle afdwing van ‘n politieke skikking. “Die VSA speel hierdie rol in Israel en Westminster (Londen) in die geval van Noord-Ierland.” Tans verkrag die ANC-regering die letter en gees van De Klerk se naïewe onderhandelings na willekeur en daar is geen buitelandse moondheid wat hom hieroor verknies nie.

‘n Tweede voorwaarde vir voortbestaan is dat wanneer die tradisionele maatskaplike orde revolusionêr omvergewerp word, soos wat De Klerk bewerkstellig het, die skikking daarvoor voorsiening moet maak dat kernwaardes wat eie aan ‘n kultuur is na die oorgang in die nuwe bedeling onderskraag word, bv minderheidsregte (insluitende vetoregte), blanke selfbeskikking, Afrikanernasionalisme en Afrikaans; ook vrywaring teen vervolging. Nie ‘n enkele een van hierdie items is doeltreffend in die grondwet of in sy vertolking en toepassing verskans nie. “Minderhede in SA kan moeilik die mas opkom sonder ‘n ideologie en sonder ‘n grondwet wat vir die land geskik is.” Vir die ANC gaan dit om swartmag en Afrika-nasionalisme en nie om ‘n liberale demokrasie nie. “Ons Grondwet is besig om ‘n kwynende vyeblaar te word.”

‘n Derde voorwaarde vir voortbestaan is dat politieke leiers “aan hul volgelinge genoeg inligting verskaf om ‘n ingeligte en oorwoë besluit te neem wanneer hulle gevra word om groot leiersbesluite te bekragtig. In die geval van Noord-Ierland is die krities belangrike referendum in 1998 gehou nadat die volle grondwet bekend gemaak is.” Wat het in Suid-Afrika gebeur? Voor die 1992-referendum is magsdeling en eie woonbuurte, eie skole, werksekuriteit (“niemand sal sy werk verloor nie”), eiendomsregte (“boere, julle kaart en transport is veilig”), ens, aan die blankes belowe. Geen nuwe grondwet het toe bestaan nie, maar De Klerk het plegtig belowe dat die blanke kiesers in ‘n opvolg-referendum uitspraak oor die uitkoms van sy grondwetlike onderhandelings sou kon lewer.

Hierdie belofte is nooit gestand gedoen nie. Om hierdie rede is sowel die grondwet as die ANC-bewind myns insiens streng gesproke onwettig. Ten spyte van De Klerk se gegorrel oor “wigte en teenwigte” het die beloofde magsdeling algehele oorgawe aan swartmag geblyk te wees. “Uiteindelik was daar geen magsdeling en wigte en teenwigte soos die NP beloof het nie.” Die grondwet het eers later sy beslag gekry en die blanke kiesers het geen vetoreg of ander beheer daaroor gehad nie. “Die NP het sy band met die kiesers verbreek (‘n mens kan dit ook sterker stel).” Daarom sê ek: Die blankes en hulle nageslag is per slot van sake deur De Klerk en ‘n klein groepie NP-kornuite uit ‘n potensieel blink toekoms verneuk.

Giliomee vestig ook die aandag op die dwaasheid van De Klerk om net (onbekwame) NP-koukuslede by die onderhandelings te betrek en nie iemand soos Johan Liebenberg van die Kamer van Mynwese nie, wat reeds bewys het dat hy suksesvol met ‘n element soos Cyril Ramaphosa kragte kan meet. Die NP se onderhandelingspan (bv Roelf Meyer, Leon Wessels en skrumskakel Dawie de Villiers) was man vir man nie naasteby opgewasse teen die ANC se onderhandelaars (bv Ramaphosa, Joe Slovo en Mac Maharaj) nie. Danksy hulle toegeeflikheid en ANC-lojaliteit word van hierdie destydse NP-ampsdraers deesdae deur die ANC-regering by staatsprojekte betrek. Meyer doen hoogs lonende ondersoekwerk vir die Departement van Verdediging en Wessels is ruim vergoed vir die skade wat hy blankes en Afrikaans op die Potchefstroom-kampus van die Noordwes-universiteit aangedoen het. Vir De Villiers kon daar egter selfs in die geledere van getransformeerde rugby skynbaar nie ‘n taak gevind word nie.

‘n Ietwat onverwagte kompliment word deur die eens oorverligte Giliomee aan sy destydse teenstanders, naamlik verkrampte akademici, gegee: “Die meer rasionele faksie onder regses in [die] 1980’s het ‘n veel meer realistiese verwagting gehad van hoe die land vandag onder die ANC-bewind sou lyk.” Verligte akademici wou “aan die regte kant van die geskiedenis” wees. “Dit is iets wat enige persoon wat iets van die geskiedenis weet, met groot agterdog moet bejeen.” Dink in hierdie verband aan ‘n geval soos Willie Esterhuyse en hedendaagse kommentators soos Anton van Niekerk, Piet Croucamp en Pierre de Vos. Daar is ook joernaliste soos Max du Preez en Adriaan Basson en ‘n motiveringspreker soos JP (Silwerrandjie) Landman. Dit is klaarblyklik lonend om eerder optimisties as pessimisties te wees, al verkrag ‘n mens die waarheid in hierdie proses.

De Klerk se ideaal was ‘n nie-kommunistiese en vreedsame nuwe Suid-Afrika. Wat het hy bereik? ‘n Land wat sedert 1994 nog nie ‘n nie-kommunistiese staatshoof gehad het nie; om van ‘n anti-kommunistiese president nie te praat nie. ‘n Vreedsame samelewing ontwyk ons meer as ooit tevore. Byvoorbeeld, voorheen was winkelsentrums die toonbeelde van Europese beskawing en die teenpool van lokasies. Nou is winkelsentrums daagliks die toneel van rooftogte. In (feitlik) elke opsig het De Klerk se inisiatiewe klaaglik misluk.

In die kommentaar op Giliomee se gepubliseerde toespraak wys die lesers telkens op De Klerk se verraad; dat hy die blanke kiesers mislei het. “Hy is ore aangesit deur twee bosvegters.” “Die Afrikaner het, met die begeleiding van hierdie man, homself verloën. En nou betaal sy kinders vir sy bespotlike strewe na gewildheid.” As ek die blankes en veral die Afrikaners aangedoen het wat De Klerk teen ruim betaling vermag het, sou ek nooit weer in die openbaar verskyn het of aandag op myself probeer vestig het nie. Ek sou myself nooit kon vergewe nie. My eie mense, my kultuurgroep, verdien beter. Ek sou dit sekerlik onmoontlik gevind het om my lewe voort te sit.

Oor Nobelpryse en volksgevoel

Een van die aspekte van Suid-Afrika wat seker die meeste uitstaan, is die hoon en smaad wat byna konstant deur Afrikaners ervaar word. Nou die dag skryf iemand vir my dat mnr. Nicky Oppenheimer, die sakeman, tydens ‘n onderhoud aan hom gesê het: “Die Afrikaners se grootste vyande is ander Afrikaners.”

danr2Natuurlik is dit waar. Die ergste anti-Afrikaanse uitsprake word nie deur Britte of Amerikaners, swartes of SA Engelse gemaak nie, maar deur verloopte Afrikaners soos Max du Preez, Pierre de Vos, Wiekus Kotze van die EFF, die skryfster Antjie Krog, die agent Piet Croucamp, asook die Beeld-joernaliste Adriaan Basson en Christi van der Westhuizen.

Geen Afrikaner behalwe FW de Klerk het nog ooit ‘n Nobelprys verower nie en in sy geval was dit geensins verdiend nie. Dit was eerder tekenend van De Klerk se eie Boerehaat en ‘n soort sug na volkselfmoord, want die 70 000 Afrikaners wat sedert 1994 vermoor is, is regstreeks aan sy onbesonne oorgawe te wyte. In elk geval is die Nobelprys vir vrede ‘n mindere, verpolitiseerde prys wat geensins prestasie beloon nie, maar meesal toeval. Die prys vir vrede word volgens die Andy Warhol-beginsel toegeken: “In die toekoms sal elkeen vir 15 minute wêreldberoemd wees.” Toevallig het Warhol dié uitspraak in Stockholm, tuiste van die Nobelpryse, by die Moderna Museet aldaar in 1968 gemaak.

Ook die Franse voel deesdae nie te goed oor hulself nie. Ekonomies gaan dit vrot en die land het sy ou glans verloor. Daarom het die gewilde aanbieder van boekprogramme op televisie, Bernard Pivot, oor vanjaar se toekenning van die Nobelprys vir letterkunde aan die Franse skrywer Patrick Modiano op Twitter gesê:

Overgezet synde: Die Nobelprys vir letterkunde aan Modiano het die Franse se vertroue vir die duur van ‘n naweek herstel.

Hoewel Frankryk insgelyks polities verdeeld is, beskik sowel linkse as regse Franse oor ‘n patriotisme en trots op hul land, geskiedenis, taal, kultuur en letterkunde. Anders as by ons, kom ‘n mens nie die ekwivalent van Boerehaat deur Afrikaners teenoor ander Afrikaners teë nie.

Hoewel die gay skrywer en filosoof, Guy Hocquenghem, hom op ‘n slag as ‘n “Frankofoob” getipeer het, is dit raar om minagting vir Frankryk by Franse teë te kom. Hoe verklaar ‘n mens dus dié verskynsel by Afrikaners?

Aan die een kant is daar die tweetalige gespletenheid van die ou Suid-Afrika, asook die Nat-Sap-verdeling onder Afrikaners. Terwyl die meerderheid Afrikaners nog altyd patrioties teenoor die eie kultuur en groep gestaan het, was daar ‘n taamlik ryk en welvarende pro-Britse groep wat op hul volksgenote neergesien het en eerder Engels wou wees. Niks hiervan het verander nie en dit is ook nie toevallig dat vandag se selfhatende Afrikaners dit een en almal betreur dat hulle nie Engels gebore is nie.

Voeg daarby die identiteitsprobleme van Suid-Afrikaanse Engelse wat ek in my onlangse essay behandel en ons het die resep vir ‘n nasionale uitskelkompetisie waartydens die Kaapse slagspreuk “Jou ma se…” welluidend weerklink.

Suid-Afrika kon so anders gewees het. Pleks van ‘n probleemland, kon ons welvarend, gelukkig, trots en sorgvry gewees het. Dit is egter die lot van alle multinasionale state dat daar wedwywering en veral naywer tussen groepe sal wees, wat weer tot etniese uitbarstings lei. Alles van die afbrand van skole tot nihilistiese, anomiese “popgroepe” soos Die Antwoord of die huidige Dookoom kan hierdeur verklaar word.

Anomie is ‘n begrip wat deur die Franse sosioloog Émile Durkheim bekendgestel is in sy boek Suicide (1897) wat juis oor selfmoord handel. Dit behels ‘n “gebrek of afwysing van waardes en standaarde”. ‘n Toestand van anomie in ‘n maatskappy lei sekerlik ook tot wetteloosheid, iets wat ons toenemend in Suid-Afrika ervaar.

Terwyl Durkheim in anomie iets negatiefs of ongewens gesien het, word anomie en nihilistiese opstand in Suid-Afrika opgehemel. So pas het die Engels-Suid-Afrikaanse skrywer wat in Kanada woon of gewoon het, Richard Poplak, in die Daily Maverick ‘n meningstuk gepubliseer waarin hy juis Dookoom se oproepe in hul kletsryme om boere se plase af te brand, loof. Of ten minste meen Poplak dat, indien Steve Hofmeyr oor die wetlike reg beskik om Die Stem te sing en daarmee “Suid-Afrika se rassewonde oop te steek”, dan beskik Dookoom insgelyks oor so ‘n reg.

Die blote gelykstelling van ‘n patriotiese, suiwer lied soos Die Stem – wat juis die teenoorgestelde van ‘n anomiese boodskap uitdra – met die vernielsug en nihilisme van Dookoom se kletsryme getuig natuurlik van gebrekkige ontleding.

Terwyl Poplak hom iewers in sy rubriek op sy gewese rabbi beroep en daarmee sy Joodsheid openbaar, was dit juis die mededirekteur van die SA Joodse Raad van Afgevaardigdes wat nie te lank gelede nie, verklaar het dat “die anti-apartheidsbeweging deur Boerehaat gekenmerk is”. Daar word gerieflikheidshalwe vergeet hoeveel huise en skole daar al in Suid-Afrika in die naam van “bevryding” afgebrand is, asof anomie ooit deur blote interpretasie verdoesel kan word.

Waarskynlik is daar geen salf aan Suid-Afrika te smeer nie en sal ‘n groot deel van die land se inwoners – ryk en arm, swart, wit of bruin – altyd onvergenoegd en lus om iets te gaan brand, voel. Maar Afrikaners is heeltemal in staat om aan die algemene anomie te ontkom.

Die eerste stap sou wees om soos die Franse ‘n nasietrots te ontwikkel. Eerder: weer terug te vind. Want daar was tye in die verlede toe skrywers en intellektuele soos Van Wyk Louw, D.F. en F.E.J. Malherbe, G.A. Watermeyer, Jan Rabie, J.C. Steyn en ander, asook politieke leiers soos Hertzog, Malan, Strijdom en Verwoerd, onbeskaamd trots was op Afrikaans en Afrikanerskap.

Tans bespeur ‘n mens ook ‘n opwelling van nasionalisme onder Afrikaners, soos veral deur die sing van Die Stem by Steve Hofmeyr se byeenkomste vergestalt word. Ons almal het met Die Stem en vlaghysingseremonies grootgeword. Waar daar egter vir my ‘n gebrek is, is nie soseer aan dié openbare vertoon van volkstrots nie – hoe nodig ons dit ook al tans het! – maar aan ‘n dieper, meer intieme omgang met die Afrikaanse tradisie.

Dis seker nie toevallig dat soveel van die leiers van die vroeë Afrikaanse taalbewegings Franse name en vanne gehad het nie. Toevallig lees ek nou die dag weer ‘n paragraaf in Paul Kruger se biografie raak waar hy en sy geselskap in die 1880’s na Europa gereis het en daar ná Majuba oral soos helde ontvang is. In Amsterdam is Kruger deur duisende mense toegejuig. In Leiden het Oom Paul voor sy studentegehoor van sy ietwat stywe Nederlands na Afrikaans oorgeskakel:

“Volgens ‘n verslaggewer was die man wat, in sy poging om suiwer Nederlands te spreek, hulle tot dusver slegs woorde van goeie bedoeling en weining betekenis hoor spreek het, plotseling ‘getransfigureerd’. Nou eers het die Hollanders ‘n denkbeeld gekry van sy groot invloed op sy landgenote. Die gehoor het spontaan en staande hulde gebring en dit het ‘n tydjie geduur om die orde te herstel.” (Krüger: 332)

In Antwerpen, Vlaandere, het die Transvaalse afvaardiging insgelyks ‘n triomfantelike ontvangs geniet:

Sommige gaste het geween, veral toe ‘n sanger ‘Die Vierkleur van Transvaal’, gedig deur ds. Du Toit en getoonset deur J.S. de Villiers, voorgedra het. Hy is met harpspel begelei en die Vlaminge het dit pragtig gevind en die taal het hulle diep in die warm gemoed gegryp. Ongetwyfeld was die begaafde jong superintendent van onderwys die held van die aand.” (Krüger: 336)

Die sukses van die Afrikaanse beweging in die negentiende en vroeë twintigste eeue was gegrond op ‘n kombinasie van patriotisme en ‘n liefde vir Afrikaans. Die anomie wat Durkheim reeds in die 1890’s in Europa raakgesien het, het nog nie onder Afrikaners bestaan nie. Korreksie: in die 1890’s is die nasionale dag van die ZAR wel ontsier deur dronk Afrikaners wat Engelse spotliedjies gesing het.

Die groot verskil is egter dat anomie tot onlangs nie die botoon in ons land gevoer het nie. Vandag is die “resies na onder”, na platvloersheid, vervreemding, aftakeling en selfmoord, in volle swang.

Ons sal die anomie wat soveel van ons kinders en jongmense ook in sy wurggreep het, moet besweer. Slegs deur die algemene volksgevoel te verander, sal ons daarin slaag.

Niemand gaan ons ‘n Nobelprys daarvoor gee nie, maar om weer die soort aansien en agting te geniet wat Kruger, S.J. du Toit, Leyds en ander meer as honderd jaar gelede in Europa ervaar het, sou vir alle Afrikaners meer as genoeg beloning wees.

 

Piet Croucamp, Pierre de Vos en die honde van Karl Marx

Tans vlieg daar steeds eposse heen en weer oor Piet Croucamp se anti-Christelike uitlatings waarvan ‘n opname onlangs na vore gekom het.

Om meer as een godsdiens of wêreldbeskouing in ‘n enkele land te akkomodeer, was nog altyd ‘n probleem. Ons voorouers met Franse vanne het in die Kaap beland vanweë die Bartolomeusnag toe Catherine de Médicis besluit het om die poorte van Parys te sluit en alle Protestante voor die voet dood te maak. Tot in die vroeë 1700s was daar nog godsdiensoorloë en ‘n sekere Marie Durand (‘n naam wat eintlik Afrikaans klink!) is in die suide van Frankryk vir 38 jaar in ‘n kerker opgesluit omdat sy verseg het om van haar Protestantse geloof afstand te doen.

roodt_fbfotoVandaar dus die Europese besluit om kerk en staat te skei. Ongelukkig sien ons tans hoe die sekulêre Europese staat nie meer in staat is om dié skeiding te handhaaf nie omdat Moslem-immigrante ‘n absolute siening van hul eie geloof handhaaf en dus verwag dat skole veral daarby moet aanpas en hulle moet toelaat om hul gebruike te handhaaf.

In ons land heers daar enersyds ‘n waardekrisis omdat ons nie meer in staat is om tussen reg en verkeerd te onderskei nie, en andersyds word daar ‘n soort appèl op sekularisme van die Europese tipe gedoen, maar dan sonder om werklik die geskiedenis en veronderstelllings daarvan te verstaan.

Die post-1994-staat is kwalik ideologies neutraal. Croucamp se aanval spesifiek op die Christelike godsdiens geskied vanuit ‘n chauvinistiese vooroordeel teenoor Christene. Hy sou byvoorbeeld nie dieselfde kwetsende opmerkings oor Islam of die Jodedom maak nie.

Of selfs Mandela se naam ydellik gebruik nie. Toevallig het ek ‘n week of tien dae gelede ‘n epos van iemand ontvang wat by sy werk afgedank gaan word omdat hy geweier het om aan die korporatiewe Mandeladag deel te neem! Hy is geskors en word dissiplinêr verhoor omdat sy weiering blykbaar die maatskappy in ‘n swak lig stel en boonop aanstoot aan swart werknemers gegee het.

‘n Mens sou vele intellektuele of akademiese besware teen Croucamp se “argument” kon inbring. Immers hou die bestaan, aldan nie, van God denkers en teoloë al eeue lank besig. Die wetenskap self is geensins absoluut nie (hoewel swaartekrag en ‘n paar ander dinge moeilik weerlê kan word) en Croucamp se beroep op Einstein as die teenpool van Christelike denke is op sy minste problematies, aangesien die moderne kwantumfisika, waaronder die teorie van die Oerknal, deelagtig aan sekere veronderstellings is wat in wese nie veel van byvoorbeeld Genesis verskil nie. Maar ek dink nie dis waaroor dit gaan nie.

Croucamp is heeltemal vry om op Christene te vloek en te skel – hoewel, ‘n mens sou wou sien dat hy ter wille van konsekwentheid dit na die ander Semitiese gelowe uitbrei, as hy oor die moed beskik – maar dan in sy persoonlike hoedanigheid. Die argument wat teen die bestaan van Afrikaanse universiteite gebruik word, naamlik dat die belastingbetaler geen ander taal as Engels mag subisidieer nie, geld seker ook vir die verkondiging van idiosinkratiese persoonlike vooroordele terwyl mens ‘n gesubsidieerde amptenaar is? Croucamp het insgelyks nie sy uitlatings oor ‘n breindood God en Christus in ‘n Melvillese kafee gemaak nie, maar blykbaar op die perseel van die UJ (wat eens die RAU was). Tensy die styl van akademiese debatvoering dermate agteruitgegaan het en deesdae nie meer van die gemiddelde kroeggesprek te onderskei is nie, meen ek ook dat Croucamp nie die vorm en reëls van ‘n akademiese of intellektuele gesprek nakom nie.

Pierre de Vos van die Universiteit van Kaapstad het Croucamp ondersteun met die volgende woorde:

Die Grondwet beskerm nie gelowiges teen kritiek van hul Godsdiens nie net soos dit nie ateïste teen kritiek bescherm nie. Dan het ons ’n teokrasie. Dit beskerm almal se reg om te glo wat hulle wil en om wat hulle glo te verkondig (sien Grondwetlike Hof-uitspraak in S v Lawrence). U is dus geregtig om te glo dat die essensie van menswees is om te glo. Ander van ons het die reg om te glo die stelling is absurd en om dit te sê. ’n Akademikus se plig is nie om hom of haarself te sensureer om te voldoen aan wat sommige ander as fatsoenlike gedrag en denke voorhoud nie, maar om sy of haar eerlike sienings te gee, ongeag wat ander mag glo.

Dit wil voorkom asof De Vos vir hom en Croucamp absolute vryheid van spraak met staatsubsidie opeis, want die grondwet sou dit toelaat. Geeneen van ons het ooit tot hierdie grondwet ingestem nie en daar was nooit ‘n referendum daaroor nie. Ek voel my hoegenaamd nie deur die grondwet gebind nie en weier byvoorbeeld om te aanvaar dat ek en my nageslag aan regstellende aksie onderworpe moet wees omdat een of ander NP-amptenaar iewers dertig of veertig jaar gelede iemand sou te nagekom het. Dat die grondwet daarom carte blanche verskaf aan sogenaamde “tenured radicals” om die res van ons te beledig en eintlik haatveldtogte teen ons te voer, maak ook allermins sin.

Ons het ‘n nuwe Verligting in Suid-Afrika nodig. Want die soort onverdraagsaamheid van die Spaanse Inkwisisie wat deur Van Wyk Louw in sy gedig “Die hond van God” beskryf word, leef tans voort by wat mens “die honde van Karl Marx” sou kon noem. Ons land het die ideologiese uitskot van ‘n totalitêre Oos-Europa geërf. Tot 100 miljoen mense is deur die kommuniste uitgemoor, vele ook omdat hulle Christene was. Die studente in Pretoria wat ná ‘n Bybelstudiesessie by haar meenthuis in Pretoria aangeval, verkrag, met ‘n mes geskend en vir dood agtergelaat is, is maar een van die duisende gevalle waar gelowige Christene deur “vryheidsvegters” of “honde van Karl Marx” aangeval is.

Nietzsche se kritiek op die humanisme is ook ter sake, want die sogenaamde ateïs plaas bloot die mens op die troon van God en daarmee saam word die hele siklus van sensuur, onverdraagsaamheid en vervolging wat die Kerk in sy donkerste jare gekenmerk het, herhaal. Croucamp en vele ander het al oor en oor bewys hoe onverdraagsaam hulle is deur byvoorbeeld dissidente akademici aan te kla, hul spraakvryheid – selfs in hul persoonlike hoedanigheid weg van die kampus af – aan bande te lê en letterlike heksejagte teen hulle te onderneem. Deur Christus met Mandela te vervang en daarmee diegene te vervolg wat oneerbiedig teenoor “Nelson van Qunu” (teenoor Jesus van Nasaret) is, is ewe seer Middeleeus.

Pakistan en Indië het twee lande geword omdat Moslems en Hindoes nie saam in dieselfde land kon aanbly nie. Solank as wat die honde van Karl Marx ons in Suid-Afrika vervolg, ons spraakvryheid skend en die universiteite slegs katedrale vir anti-Christelike vloekers is, sien ek nie hoe die stelsel volhoubaar is nie. Ek sou eerder in ‘n verdraagsame Christelike volkstaat wou woon wat soos in die 1983-grondwet godsdiensvryheid erken, as in ‘n fanatiese, dom, totalitêre, sekulêr-fundamentalistiese soort Demokratiese Kampoetsja (die republiek van Pol Pot wat tussen 17 April 1975 en 7 Januarie 1979 bestaan het) waarin “akademici” dit as hul taak sien om slegs Christene (maar geen ander gelowiges nie) te beledig.

Demokratiese Kampoetsja is net soos Demokratiese Suid-Afrika gekenmerk deur etniese vervolging, anti-Christelike onverdraagsaamheid en terreur:

Massacres of ethnic Vietnamese and of their sympathizers, as well as destruction of Vietnamese Catholic churches by the Khmer Rouge took place sporadically in Cambodia under the Democratic Kampuchea regime, especially in the Eastern Zone after May 1975. By early 1978, however, the Vietnamese leadership decided to support internal resistance to the Pol Pot regime and the Eastern Zone of Cambodia became a focus of insurrection. In the meantime, as 1978 wore on, Khmer Rouge bellicosity in the border areas surpassed Hanoi’s threshold of tolerance. War hysteria against Vietnam reached bizarre levels within Democratic Kampuchea as Pol Pot tried to distract attention from bloody inner purges. In May 1978, on the eve of So Phim’s Eastern Zone uprising, Radio Phnom Penh declared that if each Cambodian soldier killed thirty Vietnamese, only 2 million troops would be needed to eliminate the entire Vietnamese population of 50 million. (Uit: Wikipedia)

Wat my betref, kan al die fakulteite van geesteswetenskappe aan die universiteite maar afgeskaf word, want hulle verteenwoordig kultureel-marxistiese kloosters wat geen kennis of kritiese denke aan studente oordra nie en bloot bestaan om hul arme slagoffers met hul negentiende-eeuse dogma te indokrineer. Pleks van miljarde rande hierop te vermors, kan vryskutnavorsers bloot vergoed word vir publikasies in geakkrediteerde tydskrifte. Aangesien die gemiddelde akademikus slegs een artikel per jaar produseer, terwyl hulle veel meer aandag aan hul heksejagte op “afvalliges” bestee, sal die land ‘n groot intellektuele inspuiting kry en daar ook veel meer mededinging wees, pleks van die huidige baantjies-vir-boeties-stelsel.

Maar dis weer ‘n ander debat.

Gaan hulle tenks stuur om ons te keer om ‘Die Stem’ te sing?

Die polemiek rondom die sing van “Die Stem” is besig om wyer uit te kring en intussen het die EFF ook te kenne gegee dat die dele van ons volkslied wat tans nog by rugbywedstryde gesing word, uit die amptelike nasionale lied verwyder moet word.

Dan RoodtOp Daily Maverick het prof. Pierre de Vos van die UK ‘n aanval op die voortbestaan van “wit, Afrikaanse universiteite” gedoen waarin hy hulle afskaffing bepleit. Ene A.J. Venter het hom op die kommentaarafdeling van dié webblad taamlik breedvoerig ondersteun, al klaende oor die “outoritêre” aard van die Afrikaanse kultuur en dat ons te veel “soos militaristiese Duitsers” is.

Hierop antwoord ek hom soos volg:

Mnr. Venter, as u so teen die “militaristiese Duitsers” is, moet u maar liewer daardie BMW of Volkswagen gaan inruil vir ‘n Cadillac of Ford. Wat u op Daily Maverick oor Afrikaners kwytraak, verteenwoordig bloot Engelse stereotipes wat oor jare kwaadwillig hier en in die buiteland oor ons versprei is, dat ons “outoritêr” is en sulke twak. Terloops, dit staan natuurlik in die WVK-verslag ook, een of ander “Adorno”-analise van ons “outoritêre kultuur”, patriargale gesinstruktuur, en wat nog.

Suid-Afrikaanse kommuniste is te dom om hul eie eenvoudige ideologie te verstaan, dis die probleem.

Feit is egter dat die mense wat in dié land die grootste menseregteskendings gepleeg het – die Britte, wat so deur die onnosele plaaslike bevolking bewonder word, asook die kommunistiese terroriste wat burgerlikes in ons stede met motorbomme bestook het – geensins Afrikaners is nie. Dis seker nie “outoritêr” om terreur te pleeg nie en daarom aanvaarbaar. Nietemin bestaan daar verskeie internasionale konvensies daarteen.

Ek aanvaar dat ons die onlangse oorlog – soos in 1902 – geheel en al verloor het en tans onder die oorheersing van korrupte, wrede, dom, vertoonsugtige plunderaars verkeer. Iewers het ek al daarna verwys as die “Derde Britse besetting”. Ons is ontwapen en verguis; indien ‘n mens te veel kritiek daarteen uitspreek, kan jy maklik in die tronk beland.

Waarom die gehate naam “Suid-Afrika” nie verander is nie, weet nugter. Dis in elk geval ‘n uitvinding van “apartheid”, of ten minste van Smuts en Hertzog. Die “nuwe reënboogmense” kan gerus vir hulle ‘n Zimzaniese naam van een of ander aard uitdink en nie langer, soos op soveel ander gebiede op ons parasiteer nie.

Die meeste mense in dié land is egter tevrede met een of ander hibriede, kunsmatige, koloniale indentiteit of subidentiteit. Heimlik wil almal Amerikaners wees, want dit is wat hulle op die TV sien.

Die enigste groep wat nie met dié “skadubestaan” tevrede is nie, is die Afrikaners. U sê dat ek u nie verteenwoordig nie, maar dan verteenwoordig u my 100 keer minder as wat ek u verteenwoordig. Ten minste stry ek vir Afrikaans en vir ons menseregte, vir die reg van ons vroue om nie deur maniakke verkrag te word en vir ons boere om nie doodgemartel te word soos al met duisende gebeur het nie. Ek doen dit met die pen en nie met bomme soos u kommunistiese helde wat met straatname en in die skoolgeskiedenisboeke vereer word nie.

Die polities korrekte leuens wat u oor Afrikaans kwytraak, as sou dit een of ander “mengsel” van Frans, Khoisan en wat ook al sou wees, is so onnosel en kinderlik, dis regtig lagwekkend! Daar is minder vreemde woorde in Afrikaans as in die meeste Europese tale en géén taalkundige getuienis dat dit ooit ‘n pidgin, kreool of “gemengde” taal was nie. Trouens, Engels, hoewel tans ‘n wêreldtaal, is veel eerder ‘n bastertaal vol vreemde woorde wat van sy oorspronklike Angel-Saksiese wortels afgesny is.

Deur Afrikaans verkry ‘n mens toegang tot die hele kultuurskat van Noord-Europa, want met min moeite kan enige Afrikaner Nederlands, Duits en selfs die Skandinawiese tale begin lees en verstaan, soos wat ons voorouers natuurlik voortdurend gedoen het en waardeur Afrikaans tot die voortreflikste kultuurtaal ooit op die Afrikakontinent bevrug is.

Die wonderlike “Engelse” skole in dié land is besig om in duie te stort en oor die afgelope paar dae was daar berigte dat die wiskundesyfer wat in sulke “Engelse” skole aangeteken word op die graad negevlak onder 30% is en in sommige skole so laag soos nul of twee persent. Ook kan die leerlinge nie hul wonderlike Engels skryf of lees nie.

Ons kan dus die pragtige Britse koloniale erfenis in dié land salueer vir sy wonderbaarlike vermoë om sy kultuurgoedere aan die plaaslike bevolking oor te dra en veral af te dwing – Afrikanerkinders in die Transvaal is vir die eerste keer Engels in die konsentrasiekampe geleer – maar binnekort gaan niemand meer kan lees of skryf of basiese somme kan doen nie.

Ek is nie “vasgevang in die twintigste eeu” soos u beweer nie. Inteendeel. Dié land bevind hom egter in ‘n negentiende-eeuse, dweepsieke, Brits-imperiale versugting soos dít waarmee die arme siel Peer de Vos van Daily Maverick besig is. Sy onverbloemde Boerehaat en vyandigheid teenoor Afrikaans en die PUK is veronderstel om die guns van sy jingo-kollegas by Ikeys te koop en aan hom ‘n nuttige verhoginkie te besorg. Die ewige hensopper en Britse kruiper: daardie gehate figuur in Afrikaans. Dekades lank het ons mense van sypaadjie verander as hulle so iemand op straat teëgekom het.

Die huidige vyandigheid jeens Afrikaans op universiteit berus egter op niks, geen argument, geen grondslag, geen beginsel nie. Dis bloot blinde vooroordeel, tesame met die bekende Engelse hovaardigheid wat Peer nie nog nie behoorlik bemeester het nie.

Nader aan die een-en-twintigste eeu egter, sit ons tans met ‘n probleem dat die wêreld besig is om te polariseer in twee kampe: aan die een kant die Angel-Saksers met hul olie-oorloë en gewelddadige veldtogte teen al wat nasiestaat is, en aan die ander kant die volkere, met hul tradisies, kulture, tale, godsdienste, ens.

Terwyl ons, danksy dekades van Boerehaat en propaganda en verguising, sekerlik nie veel vriende in ons eie land oor het nie, word ons egter steeds en toenemend buite Suid-Afrika erken vir ons beskawing, opvoedingsvlak, werkywer en die Afrikaanse standaardtaal wat wêreldwyd aan universiteite as vak bestudeer word.

Ek dink die punt wat ek voorheen gemaak het, bly staan: die Engelsman of die “nuwe Suid-Afrikaner”, daardie soort yl afspieëling van die Zimbabwiër – want is Robert Mugabe nie u almal se intellektuele vader nie? – lyk asof hy nie oor die moed beskik om finaal teen ons te begin optree, alle Afrikaanse skole te sluit, die universiteite finaal te “transformeer”, ons kinders van tersiêre opvoeding uit te sluit en ons ook enige verdere indiensneming in die ekonomie te ontsê nie.

Die vraag is nou: waarvoor wag almal? Of moet daar eers ‘n teken uit die imperium – vanuit Washington of Londen – kom, gerugsteun deur troepe, om finaal tot die etniese suiwering van die Afikaner en Afrikaans vanuit Suid-Afrika oor te gaan?
Gaan ons verbied word om “Die Stem” of “Die lied van jong Suid-Afrika” te sing soos wat die Sowjetunie die Estlanders verbied het om hul volksliedjies te sing? En wie gaan dit afdwing? Die korrupte Azaniese polisie wat ons dalk met ‘n R100-noot sal kan omkoop om tog maar “Die Stem” te mag sing?

Gaan u tenks stuur, nes die Sowjetunie in Estland gemaak het, om ons te keer om te sing of om ons taal te praat en ons kinders daarin op te voed? Maar loop die tenks in Bloemfontein nog?

Hierop het Venter my soos volg geantwoord:

Stereotipes wat WAAR is – en niks Brits aan het nie, nie almal wat anti-nasionalisme is is pro-imperialisme nie, daar is meer as twee filosofiese stelses op aarde.

Die Afrikaners onder die Nasionaliste WAS outoriter, UITERS outoriter – ek het deur dit geleef. Ek het na ‘n apartheid skool gegaan – en ek onthou hoe absoluut sieldodend hulle was. In die naam van “disipline” het ons, ons kinders se gedagtes so bestuur dat vrye, kritiese denke ‘n doodsonde geword het.

Het ons alles wat vreemd is outomaties as ‘n euwel verklaar en onsself afgesny van alle vooruitgang.

Tot ons in ‘n land gewoon het waar geen vryheid bestaan het nie. Waar die regering kon sensor sonder terugslag en ‘n eens vrye, individualistiese volk in ‘n klomp skape verander is.

Nee, ons soek nie Amerika nie – Amerika is polities vol van dieselfde foute wat ons gemaak het.

Ek glo aan individuele vryheid en regte en dat almal dit ewe waardig is, elke volk is vol wonderlike goeie dinge en absolute euwels – en elke een (insluitend die Afrikaners) moet vereweg aan die verander en groei wees om die euwels te verminder en die goeie te vergroot.

En volks-selfsugtigheid is die grootste euwel van almal:
Jy veg om “ons” vroue teen verkragting te verdedig ? Ek veg vir ‘n planeet waar GEEN vrou verkrag word nie. Want ek is NIE ‘n rasis nie en ek glo nie dat Afrikaner vroue verhewe bo al die ander vroue is nie. Jou volks-selfsugtige weergawe ONDERMYN die goeie werk van ons wat glo NIEMAND mag verkrag word nie.

Die antwoord op jou vraag is eenvoudig: hulle wag nie, niemand WIL die Afrikaners vernietig nie. Julle regses wag nou all meer as drie-honderd jaar vir die nag van die lang mes – wanneer gaan julle besef dit sal nooit gebeur nie ?

Die Afrikaners is eenvoudig nie belangrik genoeg om vernietig te word nie. Ons is ‘n ou klein volkie in ‘n klein landjie. Jy sien ‘n aanval waar daar niks is nie omdat jy so seker is van ons verhoogde status – maar selfs op die Suid Afrikaanse verhoog is ons ‘n voet-nota.

As daar ‘n tyd was wat iemand dalk ons sou wou uitroei was dit in 1994. Vandag ? Dis lagwekkend.

En dis waar jou grootste fout is- jy dink nog in terme van “lande”, asof dit nog iets beteken. Die wereld het klein geword, jou volk het gereis en ander kulture leer ken en gesien dat daar goeie dinge in al die kulture is. Ek het die goeie in dertig Afrika-lande gesien, ek het dit in vier Suid Amerikaanse land gevind, ek het dit in die ooste en in Europa beleef.

Jy kan nie vir mense vertel hoe hulle moet leef nie – jou kultuur is nie besig on vernietig of aangeval te word nie – dis bloot besig om te groei en te verbeter. Soos dit moet.

Eens is daar vir ons vertel dat volksvreemd byna ‘n vloekwoord is – dat alles wat vreemd is vermy moet word. Maar daardie tyd is gelukkig vir ewig verby.

Ek geniet die boeke van die beste skrywers uit elke kultuur. Ek geniet Japanese kuns en Franse films en ek is met ‘n Skot getroud en ek het iets van die mensdom as ‘n geheel geleer: ek het geleer dat ons almal maar basies dieselfde is. Dat geen oorlog OOIT ‘n geregtelike oorlog kan wees nie. Dat vrede en vryheid alleenlik beskore is vir die wat dit aan ALMAL gun.

Ek het Terry Pratchet en Shakespeare en Huxley bestudeer, ek het vir Tom Stoppard gelag en vir Achebe gehuil.

Dit was alles volksvreemd – en dit was pragtig.

En na dit alles is ek nie minder Afrikaner nie – inteendeel, ek is ‘n BETER Afrikaner omdat ek nie NET ‘n Afrikaner is nie.
Afrikaner is nie my identiteit nie. Dis maar net ‘n deeltjie van my.

Ek is ‘n mens – en die ganse Afrikaner kultuur is minder as 5% van wat my, MY maak. Dis nie onbelangrik nie, elke stukkie van my is belangrik – maar dis ook nie MEER belangrik as die res nie.

Dis wat mense in the een en twintigste eeu geleer het – dat niks en niemand MEER of MINDER belangrik as die volgende is nie.

Eendag sal jy dit dalk ook leer… en besef dat wanneer jy veg vir Afrikaner vroue – doen jy ‘n onreg aan elke ANDER vrou aan. Wanneer jy veg vir Afrikaner boere – doen jy ‘n onreg aan elke ANDER mens wat vermoor word.
Daar kan nie reg in onreg wees nie.

Veg vir almal, of veg vir niemand – maar om net vir party te veg: dit is die grootste onreg wat daar is.

Ek antwoord:

Wanneer gaan u egter daardie laaste sin in Engels vertaal en vir u Engelse en Amerikaanse broers vertel wat reeds ‘n miljoen mense in Irak gedood het, kinders in Sirië onder die bomme steek, ens.? Maar dis die probleem met die jingo-Afrikaner: hy sien die boosheid van sy eie mense raak, maar die Anglo-Amerikaner se imperiale hebsug en oorlugsug gaan by hom verby.

Die Britte en Amerikaners veg net vir hulleself en hul eie beursies.

Lees byvoorbeeld dié stuk wat iemand vandag onder my aandag bring: Why America needs war.

Dit mag wees dat Afrikaners onbelangrik is en nie eens die moeite werd om te kom uitwis nie – in elk geval doen die plaasmoordenaars klaar redelik goed daarmee – maar dan wonder mens waarom soveel mense op aarde dit nodig geag het om te sorg dat ons heeltemal ontkieser word in ‘n stelsel waarin jy kan stem tot jy blou in die gesig is en jy sal nie eens ‘n munisipaliteit van 200 siele in die Vrystaat kry om te regeer nie?

Ek dink die antwoord is dat ons wel mededingers was vir Brittanje en selfs die Swede wat hul vliegtuie hier wou kom verkoop en ons staat, asook die openbare maatskappye, wou kom plunder. Alles wat die Afrikaners in die twintigste eeu oor dekades heen met ons klein ou bietjie kapitaal en belastings kon skep, het hulle in een slag kom stroop. Heerlik! Mittal het Yskor verniet gekry. Verniet! Hy is mos ‘n vriend van Tony Blair, wat oor Irak se “wapens van massavernietiging” gelieg het, daarom het hy Yskor verdien.

En volgens kenners beskik ons oor die tweede grootste hoeveelheid minerale rykdom ter wêreld, naas dié van Rusland. Wil u beweer dat die koloniale mynmaatskappye wat reeds meer as ‘n eeu in ons land werksaam is nie daarin belangstel nie? Die eerste vergadering tussen die ANC en die NP in die tagtigerjare is deur ‘n amptenaar van die Londense Gold Fields gereël.

Dis wonderlik dat u nou soveel kultuur ingekry het, maar die Afrikaner was dan juis vanuit die staanspoor ‘n nuuskierige en kultuurhonger mens. Ons vorige geslagte het Europese tale geleer praat, geskilder, geskryf, wonderlike argitektuur geproduseer – wat nou hier in Johannesburg skandelik deur die Verdrukker gesloop word! Vernietig, want daar is een of ander “projek” aan die gang waaruit ‘n klomp mense weer uit die provinsiale finansies hulself gaan help.

Indien u enigiets van ander kulture verstaan, is dit danksy die Afrikanerkultuur in dié land, want die Angel-Sakser bring net die monokultuur met hom saam. Hulle haat alle volkere: ons, maar ook die Franse, Duitsers, Japannese, wie ook al. Veral natuurlik die Russe. Almal moet voor hulle buig. Een land ná die ander word gedestabiliseer.

Die Oekraïners wat reeds ses miljoen dooies aan kommunisme moes afstaan – die kommunisme waaroor Peer en sy universitêre vriende steeds biduur hou – se hele land en finansiële stelsel is nou deur die Amerikaners gedestabiliseer, as deel van die groter plan om Rusland omver te werp.

Tydens die ABO het daar Iere, Russe, Skandinawiërs, Nederlanders, Duitsers, ens., aan ons kant geveg. Selfs Vincent van Gogh se broer het hier vir ons gesneuwel. Ons is nou weer daar, want ons en die Europeërs is almal in die visier van die sogenaamde Nuwe Wêreldorde. Ons diversiteit, veelheid van tale en tradisies is vir hulle ‘n steen des aanstoots, daarom moet dit weg en ons moet almal deel word van wat Van Wyk Louw die “mensvleisbredie” genoem het.

Waarom val Peer (de Vos) vir die PUK aan? Want iewers weet hy die Empaaier verwag dit van hom. Sy eie klein burokratiese posisie hang daarvan af, dat hy die haat jeens Afrikaners sal aanblaas met sy stereotipe stelletjie idees en belydenisse.

Ons stel nie in sy vervelige lewetjie en ontgroening of wat ook al belang nie. Om op grond daarvan die verengelsing van die oudste universiteit in die oudste dorp in die Transvaal te bepleit, is so absurd soos om te sê Pretoria Boys High moet Afrikaans word as straf omdat Oscar Pistorius daar op skool was!

Wie gee Peer die Anglofiel die reg om die PUK te straf? Dis mos belaglik.

Volksvreemd is nie die verskeidenheid van tale en kulture wat jy ervaar en wat jy in jou eie kultuur vertaal nie. In elk geval het Afrikaners meer boeke in Afrikaans vertaal as wat die klomp lui Engelse in ons land ooit gelees het, uit ‘n verskeidenheid van tale. Iewers het ek gelees van ‘n afgetrede Deense militêre offisier wat as ‘n stokperdjie begin vertaal het. Met sy dood het hy iets soos 900 boeke in Deens vertaal!

Elke klein taal ter wêreld het slegs danksy die opoffering en toewyding van sy sprekers tot stand gekom. Soos Deens. Of Afrikaans.

Volksvreemd is die lelike verraad waaraan soveel Afrikaners hulle al skuldig gemaak het, en veral De Klerk se geslag wat aan mense een ding vertel en ‘n ander gedoen het. As De Klerk militêr aan Umkhonto we Sizwe wou oorgee, is dit sy goeie reg, maar waarom mense met praatjies oor “wigte en teenwigte” om die bos lei, sodat hulle twintig jaar later eers uitvind wat regtig gebeur het en dat hulle nou as vreemdelinge in hul eie land geag word?

Dan praat ek nie eens van mense wat op ‘n manier te bang is om ‘n AK47 te gryp en Afrikaners op straat soos honde te gaan doodskiet nie, maar wat Boerehaat aanblaas in die hoop dat ‘n swartman of dalk ‘n bende plaasmoordenaars dit iewers namens hom sal gaan doen.

‘n Mens noem dit aanhitsing. Dít wat Sir Percy Fitzpatrick met The Transvaal from within gedoen het, en waarmee Peer en die res van die Boerehaters op die kampusse steeds besig is.

Dis eenvoudig verfoeilik, lafhartig en onderduims. Maar tog sóóóó Engels, nie waar nie? Die ewige moraliste. Maar wat self agter die deur staan…

Pierre de Vos sê Afrikaners teer op Engelse belastings en mag nie meer in Afrikaans studeer

Haha, Pierre, jy het jouself nou oortref. Baie geluk! Ja, dis eenvoudig: verbied eenvoudig die Afrikanerstudente om op enige plek te mag studeer! Hulle moet gestraf word vir die apartheid van hul ouers.

Ons teer op julle Engelse belastings! Dis hoog tyd dat ons kinders alle opvoeding ontsê word, want dis net nie prakties om dit aan ons te verskaf nie. En boonop is ons mos almal dom, “dumb Dutchmen”, nie waar nie. Ons doen nie so goed in wiskunde soos julle in julle goeie Ingelse skole nie, ahem…

En ons voorouers, die Hollanders, Duitsers en Franse, is net so dom. Geen bydrae tot die wetenskap, wiskunde en filosofie uit daardie oorde nie. Slegs Engeland, die lig van die wêreld! En haar koloniale dogterland hier aan die suidpunt, en hoe suider hoe beter, nie waar nie, soos byvoorbeeld Kaapstad.

Daarom sal die bloedjies van Houghton, Clifton en Constantia heerlik in hul moedertaal mag studeer… dis mos normaal.

Aan die ander kant, dis verskriklik dat Stellenbosch jou menseregte so geskend het deur nie jou ateïsme op die vorm te erken nie. En boonop was die vorm seker in Afrikaans. Dit verdien ‘n Nürnbergverhoor, as jy my vra.

Ek wil egter nou ‘n lansie breek vir die Christene… Die Anglikaanse Kerk het mos ook geld geskenk vir die Kerkstraat- en ander bomme in die Wimpy’s. En die Nederlandse kerke. Daar is darem ‘n paar goeie Christene ook, wat goeie terreur herken as hulle dit sien?

En wat van Boesak? En die ontslape Russel Botman wat Stellenbosch so graag wou verengels? Of kom net ateïste in die hemel? Jy weet, Karl Marx was darem ‘n Jood ook, nie net ‘n ateïs nie…

Pierre de Vos en sy polities korrekte godsdiens

roodt_dan_wikideur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Pierre de Vos sê so ewe aan ‘n paar mense wat kommentaar lewer op sy jongste prul waarin hy hom by die heksejag op Potchefstroomse studente oor ‘n sogenaamde “Nazi-saluut” voeg:

I was hoping any of these comments actually engaged with the substance of the argument I presented. Sadly not. Oh well, one day.

Sjoe, is daar enige “substansie”? Daardie idioot wat Desmond Tutu se “analise” van apartheid in die WVK-verslag geskryf het, het mos beweer dat Afrikaners oor ‘n “outoritêre kultuur” beskik en toe een of ander aanhalinkie uit Adorno gegee. Sover ek onthou, was hy ook van die Universiteit van Kaapstad.

Ek dink De Vos adem maar net die soort Boerehaatteorieë wat op sy kampus rondsweef uit en die meeste van die tyd weet hy nie eens waar hulle vandaan kom nie, weens ‘n gebrekkige kennis van Westerse denke, filosofie en geskiedenis.

Tydens die Weimarrepubliek het Hitler in stryd getree met die kommuniste en naarstiglik gesoek na simbole en rituele wat hulle s’n kon naboots. Pleks van die hamer-en-sekel het hy die swastika gekies wat blykbaar op sy Katolieke kerkgebou in Oostenryk iewers al baie lank vertoon is.

Die oorspronklike model vir nasionaal-sosialistiese rituele en simbole was dus kommunisme. Soos ‘n hele paar mense, onder andere die Nederlandse politikus Martin Bosma, onlangs opgemerk het, was nasionaal-sosialisme eintlik ‘n linkse ideologie. Beide kommunisme en NS verteenwoordig vorme van “burgerlike godsdiens” of dan die aanbidding van wat Koos Malan in sy boek Politokrasie “die jaloerse god”, die staat, genoem het.

De Vos se “ontleding” – dis nie ‘n ontleding nie, want hy poog geensins om enige werklike neutrale beskrywing of begrip van die voorval aan te bied nie – verteenwoordig, soos ek reeds voorheen in ‘n Engelse kommentaar gesê het, op sigself ‘n afskuwelike stuk “groupthink” en konformisme.

Kom ons neem nou ‘n hele paar treë terug, soos die spreekwoordelike “antropoloog vanaf Mars” sou kon doen. Waarmee hy besig is, is presies waarvan hy die studente op Potch beskuldig. Hy voel hom deel van ‘n groep – die linkse Engelse stam van vervelige, dom akademici op Rondebosch. Behalwe hy is ‘n effense buitestaander wat nie eintlik Engels is nie, daarom moet jy die waardes van sy groep – asook sy Boerehaat – nog meer beklemtoon in ‘n angsvallige poging om tot die groep te behoort.

Dus, Afrikaners is Nazi’s. Of ten minste diegene wat tydens die tweede wêreldoorlog lede van die Ossewabrandwag was. Dit strook met die amptelike SAKP-siening deur die lid Brian Bunting in sy boek The Rise of the South African Reich.

Wat De Vos onder “kritiese denke” verstaan, is juis om binne stamverband te konformeer en die vooroordele van sy groep klakkeloos te herhaal en op Afrikanerstudente te projekteer. Waarskynlik beskik vele van daardie meisies wat hul koshuislied sing en hul arms in die lug swaai oor meer kritiese denke as ‘n paar departemente aan die UK saam. In elk geval sal hy nie weet nie, want hy het met geen van hulle gepraat nie; nie eens Beeld het hulle menings gevra nie. Soos onder Stalin, word daar aan hulle vertel: Ons wéét julle dink sus, en van nou af aan sal julle só dink.

Gesien vanuit ‘n (kultuur)-marxistiese oogpunt, is ‘n “goed funksionerende universiteit” soos De Vos dit noem een waar studente die “kritiese teorie” van Horkheimer of Marcuse of Adorno of wie ook al bemeester, tesame natuurlik met Das Kapital, en daarna die wêreld om hulle “krities” begin ontleed. Die postmoderne filosowe – en verder terug natuurlik Nietzsche – het reeds jare gelede aangetoon tot welke mate die marxisme dieselfde struktuur as dié van ‘n godsdiens vertoon.

Dus, om “krities te dink” beteken binne sy raamwerk – of dié van sy stammetjie Boerehaters aan die UK, wat een en dieselfde raamwerk is – om “sonde” by ander raak te sien. Dit gaan om die afdwing van die polities korrekte kode en daar word fundamentalisties genoeg van ons almal verwag om ons daarby neer te lê. Ook die koshuisstudente op Potch.

Nes onder kommunisme en NS, gryp die staat in elke aspek van ons lewens in: in die ekonomie, in die opvoeding, in die verhouding tussen ouers en kinders, in ons openbare en privaatlewens. Die staat, asook akademici wat blykbaar nie meer “navorsing” doen nie, maar hulle voltyds met heksejagte op “sondaars” besig hou, bedreig op ‘n wesentlike manier ons vryheid.

Hierdie staatlike “morele leer” wat met fanatisme op ons afgedwing word en waar selfs ons taal en onskuldige gebare deur die linkse dwepers – amper het ek die woord “ajatollas” gebruik, maar ek dink dit sou ‘n belediging vir Moslems wees – gepolisieer word, staan in jukstaposisie met die bandelose wreedheid, verkragting en sadisme wat ons jaar na jaar in Suid-Afrika ervaar. Soos alle vorme van fanatisme, is politieke korrektheid wêreldvreemd en glad nie van toepassing op die “wrede paradys” waarin ons woon nie.

Die haas totalitêre en fanatiese denkbeelde van politieke korrektheid is so ver verwyder van die Afrikanerkultuur en -lewensbeskouing, wat in die Joods-Christelike godsdiens en die Europese Verligting gewortel is, dat ons nie meer dieselfde land kan deel nie. Net soos Indië en Pakistan na godsdiens in twee state uiteengeval het, sal Suid-Afrika in ten minste twee state verdeel moet word.

Die akademiese skollie Pierre de Vos

roodt_dan_wikideur Dan Roodt


Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Daar is seker min mense wat so goed vir die Afrikaanse term “suurstofdief” kwalifiseer soos die pseudo-regsgeleerde Pierre de Vos van die Universiteit van Kaapstad. De Vos dra niks tot die samelewing by behalwe halfgebakte interpretasies van die Suid-Afrikaanse grondwet met ‘n onderliggende toon van Boere- en antiblanke haat nie.

Pierre de Vos kan gerus my rubriek oor die Inval van die imbesiele lees, want hy behoort beslis tot die pes van onnoselheid wat hierdie land onder die ANC se korrupte skrikbewind getref het. Hy is by uitstek ‘n aap en ‘n na-aper. Maar selfs as ek dít sê, voel ek sterk dat ek die orde van die primate beledig! Eugène Marais, skrywer van Burgers van die berge en Die siel van die aap, sou my gelyk gee dat die gemiddelde blouaap of bobbejaan interessanter as Kaapstad se sogenaamde “Claude Leon Foundation Chair in Constitutional Governance” is. Dis blykbaar wat De Vos is: ‘n langnaamstoel. Hulle het net vergeet om die suffiks “-gang” by te voeg, dan sou dit ‘n goeie Afrikaanse vertaling kon wees!

Pretensie is waarskynlik die naamwoord wat Pierre de Vos die beste opsom. Iewers het ek al kommentaar gelewer oor die “Dunning-Kruger-effek“, wat slim mense onseker maak en die onintelligentes van selfvertroue laat oorloop. Die dom persoon wéét eenvoudig nie wat hy nie weet nie, daarom glo hy dat hy “volleerd” is. De Vos se presieuse politiekery onder die vaandel van sy o so Ingelse woernaal, “Constitutionally Speaking” popel van die uiterste pretensie. Dis nog ‘n eienskap van die horingdom Afrikaner, sy voorliefde vir Engels, die Britse koningsgesin, soos hulle in die Naarpers-tydskrif Die Huisgenoot opgehemel word – en alles wat daarmee saamhang. Hulle ondersteun ook Britse sokkerspanne en droom van ‘n lewe in ‘n council flat waar hulle saam met ander bleek halfgeletterdes bier kan drink terwyl hule na Tottenham Hotspur op die kroegtelevisie kyk.

In Afrikaans praat ons, ietwat chauvinisties, van “die Engelse ghwar”. Soos Oscar Wilde egter sou kon sê: “Daar is een ding wat erger as ‘n Engelse ghwar is, en dis ‘n Afrikaanse ghwar wat Engels geword het.”

Die grinnikende Pierre de Vos straal sy nuutgevonde status as Engelse ghwar met trots uit. Tesame met ghwarskap, het hy ook – dit spreek vanself – ‘n stewige dosis Boerehaat ingekry. Volgens Wikipedia het “Pierre Francois de Vos” aan die Pietersburg High School gematrikuleer. Is daar so iets op Pietersburg en het dit iets met Hoërskool Pietersburg te make? Blykbaar was daardie ander verloopte Afrikaneridioot, Van Zyl Slabbert, insgelyks in Pietersburg op skool. In Inval van die imbesiele het ek hom beskryf as “verreweg een van die domste mense wat ek ooit die twyfelagtige voorreg gehad het om te ontmoet”.

Weereens stem dit my ongemaklik om Pierre de Vos enigsins met ‘n verloopte Afrikaner – al was hy ook ‘n volslae moroon soos Van Zyl Slabbert – te vergelyk. Dit impliseer ‘n vorm van “erkenning” vir Pierre de Vos, wat gereeld op “Radio Sonder Mense” gehoor word, waarskynlik omdat die Britse geheimediens ‘n mol daar geplant het om die Afrikanerbevolking deur nie-mense te laat teister. Hy word uitgenooi om sy onsinnige, polities korrekte opinies met die arme luisteraars te deel. Moenie lag oor die “Britse-geheimediens”-deel nie: ek het my vermoedens oor sekere omroepers van Radio Sonder Mense!

Weereens sukkel ek om Pierre de Vos te kategoriseer. Dat hy nie tot die spesie homo sapiens behoort nie, is gewis. Selfs nie ‘n primaat nie, nee. Hy laat my dink aan daardie kortverhaal van Jorge Luis Borges oor antieke Chinese klassifikasies, waaronder “diere wat van ver af soos vlieë lyk”. Dan eerder: reptiel.

Pierre de Vos is inderdaad ‘n dinosourus wat iewers uit die Jurassic Park van politieke korrektheid ontsnap het. Hy verlang na Oos-Duitsland en die dae toe die hoof van die Stasi, Markus Wolf, en Joe Slovo nog iewers in Oos-Berlyn in ‘n kantoor bomme vir Suid-Afrikaanse Wimpy-restaurante beplan het. In perverse Pierre se stiksienige klein universum is enige misdaad of gruweldaad geregverdig solank dit teen blankes, verkieslik Afrikaners, gepleeg word. Of gepleeg is.

Want in sy jongste lispelende gesis op Konstitoesjinillie spiekieng, nogal oor sy geesgenoot Robert McBride, verdedig die Rooi Reptiel van Rondebosch die gebruik van terreur teen burgerlikes in Suid-Afrika! Hy skryf oor die dronklap McBride se aanstelling as hoof van die Onafhanklike Polisie-ondersoekdirektoraat:

But my guess is that many people who are horrified by McBride’s appointment, are motivated by other, completely irrelevant, considerations.
People who believe in the moral equivalence of acts committed in pursuit of the struggle against Apartheid and acts committed to defend and protect the minority Apartheid regime, will invariably point out that McBride was involved in the planting of a bomb outside Magoo’s Bar, which killed three people and injured 69 others.
However, I would argue that such a belief in the moral equivalence between those who fought Apartheid and those who enforced it is itself morally despicable. One side was fighting injustice. The other side was fighting to protect injustice.
Judging McBride for his involvement in the Magoo’s Bar incident is a bit like judging Winston Churchill for his involvement in the bombing of Dresden or judging Harry Truman for ordering the bombing of Hiroshima and Nagasaki. (Although it must be said that this analogy is unflattering to McBride – in the latter two examples, hundreds of thousands of people were killed, while only three people were killed in the Magoo’s Bar bomb.)
Unless you believe the Apartheid state was a legitimate state and that any illegal acts of resistance against it was illegitimate, you cannot judge McBride for his involvement in this case. In any event, like many others, McBride received amnesty from the Truth and Reconciliation Commission for his actions, which wiped the slate clean.

Uit hiedie idee-arm klein betoog (betogie?), sien ons helder die beperkinge van die reptielbrein. Die reptielbrein, die oerbrein, dink naamlik binêr: óf-óf. Veg of vlug. Óf wit óf swart. Wit sleg, swart goed. Apartheid sleg, kommunisme goed.

Mao het gesê dat as mense oor “kultuur” praat, haal hy sy pistool uit. Ek voel omtrent dieselfde oor mense wat in Suid-Afrika oor “moraliteit” praat. In die mees immorele, perverse, gewelddadige, misdadige, korrupte, leuenagtige en esteties afstootlike bestel op aarde, kry verraderlike slange soos De Vos dit reg om oor “moraliteit” te praat. Selfs om ‘n argument – nee, dis die verkeerde woord, want praatsieke Pierre is nie tot argumente in staat nie, noem dit ‘n verwyt, ‘n gekyf – selfs om sy gekyf op “moraliteit” te begrond, verg darem een of ander begrip van moraliteit of morele waardes, waaroor nóg De Vos nóg kriminele Azanië beskik. Anders as Mao, kry ek nie lus om my pistool uit te haal as ‘n laer vorm van lewe sy “moraliteit” uitpluk nie; dit sou goeie ammunisie vermors. Eerder ‘n byl of iets dergelike waarmee zombies gewoonlik uit hul halfdooie bestaan verlos word. Lees gerus ook episode 23 van Gustav Venter se Bodem elders hier.

In sy newelagtige reptielbrein sonder nuanse, poneer die konstitoesjinil hanswors sy totalitêre teleologie van: die doel heilig die middele: One side was fighting injustice. The other side was fighting to protect injustice.

Ek is seker dis wat Beria gesê het toe hy die Katynwoudmassamoord op Poolse nasionaliste gerasionaliseer het. McBride se lafhartige bom in Magoo’s Bar wat “maar net drie mense gedood” en ‘n verdere 69 beseer het, word daarmee geregverdig. Ek herinner my dat selfs die vader van kultuurmarxisme, Herbert Marcuse, teenoor die Baader-Meinhof-terreur in die toenmalige Wes-Duitsland in ‘n Time-onderhoud opgemerk het dat “die etiek van jou einddoelwit ook uit jou optrede moet spreek”. Soos die voormalige polisiekommissaris, Johan van der Merwe, in sy outobiografie skryf, het die ANC hom nie aan die Geneefse Konvensie en verwante protokolle oor aanvalle op burgerlikes gesteur nie. “Propaganda deur die daad”, die slagspreuk van elke terroris, was die enigste beginsel wat die bose Joe Slovo en sy ewe bose handlangers soos McBride se optrede gerig het. Om Churchill en Dresden of Horosjima by te sleep, is net nog ‘n voorbeeld van De Vos se algemene sofisme en voorliefde vir drogredenasies. Dis seker daarmee dat hy al die pad van Pietersburg-hoërskool af in Kaapstad kon gaan stoel.

En dan kom ons by die finale bewys dat die Groot Stoel byna niks van die volkereg verstaan nie, want hy beweer:

Unless you believe the Apartheid state was a legitimate state and that any illegal acts of resistance against it was illegitimate, you cannot judge McBride for his involvement in this case. In any event, like many others, McBride received amnesty from the Truth and Reconciliation Commission for his actions, which wiped the slate clean.

Soos die horde dom kommunistiese dinosourusse en Berlynsemuur-nostalgiste in dié land gewoonlik maak, gebruik De Vos hier die begrip “apartheidstaat”. Op sigself is dié gedagte terug te voer na die gevleuelde woorde van Marx en Engels, naamlik dat die staat bloot ‘n “komitee is om die sake van die burgery (bourgeoisie) te reël”. Die apartheidstaat, dus die Westers georiënteerde staat met Rormeins-Hollandse en Engelse gemenereg wat tussen 1652 en 1994 bestaan het, was weens sy “gebrek aan legitimiteit” as’t ware “vrye wild” vir McBride of enige ander terroris, sadis of aanvaller van vroue en kinders om na willekeur aan te val, die bloed van sy burgers te vergiet of les bes, soos die fameuse Winnie, die “halssnoer” te laat botvier.

Pierre de Vos... grinnikend
Pierre de Vos… grinnikend

Onderliggend aan die brandsiek, grinnikende Pierre de Vos se stelling is geen logika of argument nie, dog bloot leedvermaak. Die vieslike klein tor verlekker hom in die pyn en lyding van sy held, McBride, se terreurdaad. Dit spreek nogal boekdele oor die gehalte van akkademiese akkedisse in die Nuwe Suid-Afrika, die element van sadistiese perversie wat aan soveel universiteite uitslaan. Nie net is McBride deur Tutu se lieg-en-bieg-kommissie kwytgeskeld nie, maar ons mag nie eens die uitvaagsel se afskuwelike optrede “oordeel” of veroordeel nie!

Wat Tutu se lieg-en-biegkommissie betref, het ek destyds in my boekie Om die waarheidskommissie te vergeet so min of meer die vooroordeel daarvan uitgewys. In welke mate was daardie kommissie en sy werksaamhede “legitiem” terwyl dit die metodes van ‘n Stalinistiese “vertoonverhoor” gevolg het? Die veelgeroemde kommissie is bloot opgerig om die destydse veiligheidsmagte te veroordeel, amnestie van sommiges te weerhou en voor die voet ANC- kommunistiese terreur kwyt te skeld. Voorbeelde van die Tutu-kommissie se juridiese mistastinge is legio en ons hoef nie nou weer daarop in te gaan nie.

In die oë van alle regdenkende mense sal Robert McBride se terreur egter nooit regverdigbaar wees nie, ongeag hoeveel linkse propaganda in die Oos-Duitse en Sowjetstyl daar tans op ons deur die regime en sy meelopers soos De Vos uitgegiet word.

Gepraat van kommunisme, bring dit my by die ergste van sy fantasmagoriese uitsprake, die gedagte dat die staat vóór 1994 “oor geen legitimiteit beskik het nie”. Op sigself is so ‘n uitspraak gegrond op die kommunistiese idee dat slegs die finale, sosialistiese staat van die toekoms, die kommunistiese utopie, enige bestaansreg of “legitimiteit” het. Die wette van die parlement tussen 1910 en 1994 beteken niks en kan maar geïgnoreer word. Hoewel, tans sien ons hoe dikwels selfs ANC-advokate soos Gilbert Marcus, broer van die reserwebankgoewerneur Gill Marcus, hul op uitsprake van regters in die verlede beroep en hoe die jurisprudensie van die “onlegitieme apartheidstaat” in die hede voortduur.

Toegegee, hierdie land is deur propaganda verower. Daarom is die openbare mening sedertdien insgelyks vergiftig teen alles, hoe goed bedoel ook al, wat voor 1994 plaasgevind het. Die soort algehele veroordeling van selfs die onskuldigste uitinge van vóór ’94 spreek insgelyks van die gebrek aan nuanse of rasionaliteit van die heersende ideologie wat deur ywerige napraters en Boerehaters soos De Vos onderhou word.

Die blote feit dat ‘n sekere aantal gebreinspoelde mense aan ‘n idee glo, maak dit nog nie wáár nie. Dis tog die aanvangspunt van enige vorm van logiese denke.

Terloops, het ‘n peiling deur die staatsradio in Rusland wat kort ná Mandela se dood in Desember gehou is, bevind dat 83% van Russe glo dat “Mandela ‘n terroris was”; boonop was 86% insgelyks van mening dat “apartheid ‘n legitieme regeringsvorm is”. Kennelik werk die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty se propaganda nie so goed in ‘n land wat self vir 70 jaar aan kommunisme blootgestel is nie. Asof dit nog nodig is, wys dit die absurditeit van De Vos, die anti-apartheidsreptiel, se stomonnosele argumentum ad populum uit. Immers is daar meer inwoners van Rusland as van Suid-Afrika. Moet ons daarom hul mening as die waarheid aanvaar; hulle is dan ‘n meerderheid? Of is die waarheid meer as ‘n meningspeiling?

Dit ly geen twyfel dat Suid-Afrika vóór 1994 universeel as ‘n staat erken is nie. Die Montevideo-konvensie van 1933 het die volkereg uiteengesit wat die erkenning van state betref. Die eerste artikel daarvan bepaal die vier elemente wat nodig is vir ‘n staat om erkenning te geniet:

“Die staat as ‘n persoon binne die volkereg behoort oor die volgende kwalifikasies te beskik: (a) ‘n permanente bevolking; (b) ‘n gedefinieerde grondgebied; (c) ‘n regering; en (d) die vermoë om met ander state verhoudings aan te gaan.”

Veel meer as enige ander Afrikaland, het Suid-Afrika destyds aan elkeen van dié kwalifikasies voldoen en is universeel as ‘n staat erken, selfs deur vyandelike lande. Waar kom De Vos daaraan dat ons land destyds een of ander seerowerseiland of tydelike afstigting deur ‘n groepie gewapende Afrika-rebelle was? Dis tog loutere snert!

De Vos se skryfsels word ook op die webblad The Daily Maverick geplaas. Meer nog as die Mail & Guardian of selfs die naargeestige Naarperspublikasies, verteenwoordig die Daily Maverick tans die uitgesproke mondstuk van Boerehaat in Suid-Afrika. Dit is daar waar Afrikaners selfs in hul huidige verarmde, gewonde, verstote, verdrukte en magtelose toestand verder beswadder en tot vyand, nie net van die swart meerderheid nie, maar selfs van die mensdom gemaak word! Plaasmoorde en ander geweld word vergoeilik of geringgeskat deur Pierre de Vos en sy Engelstalige Boerehaat-kamerade.

Africa Check, wat laas vir Steve Hofmeyr met fanfare gekritiseer het weens sy uitspreek dat Afrikaners “soos vlieë in hierdie bedeling sterf”, het so pas ‘n stuk op die Daily Maverick geplaas waarin geargumenteer word dat Suid-Afrika eintlik glad nie die “verkragtingshoofstad van die wêreld” is nie. Weereens wemel die artikel van absurde gevolgtrekkings:

In South Africa, a study in 2010 by Gender Links and the Medical Research Council found that in South Africa’s Gauteng province only one in 13 women reported non-partner rape and overall only one in 25 rapes had been reported to the police.

Given these variables “no international comparisons will be accurate,” Lizette Lancaster, manager of the Institute for Security Studies crime and justice hub, told Africa Check.

Met ander woorde, omdat die eintlike verkragtingskoers waarskynlik dertien keer hoër as die amptelike syfer is, mag ons nie van Suid-Afrika as die “verkragtingshoofstad” van die wêreld praat nie! Sulke terme is taboe, maar nie die aanhoudende verguising van Afrikaners as Nazi’s, rassiste, oorlogsmisdadigers en ongewenstes in die land nie.

Wat presies is hier aan die gang? wonder ‘n mens. Waarom vind De Vos en sy Boerehaat-juigkommando van die Daaglikse Nar dit nodig om soveel haat en nyd teen ons aan te blaas?

Sluit aan by PRAAG!

SANEF sal aanhou om foto’s van Nkandla te plaas

Die Parlement, Nasionale Sleutelpunt
Die Parlement, Nasionale Sleutelpunt

Die Nasionale Redakteursforum, SANEF, sê die media sal voortgaan foto’s van Nkandla te publiseer.

SANEF sê foto’s van veiligheidskenmerke van die opgraderings aan President Jacob Zuma se privaatwoning op Nkandla in KwaZulu-Natal wek aansienlike openbare belangstelling, en daarom sal hulle voortgaan om dit af te neem en te plaas.

Suid-Afrika se veiligheidsgroepering het vroeër aangedui dat sulke foto’s nie wenslik is nie.

SANEF het na die groepering se versoek aan die media en lede van die publiek om nie sulke foto’s te publiseer nie, gesê hulle sal nie gehoor gee daaraan nie.

Die Ministers het vroeër in Pretoria ‘n sterk waarskuwing gerig dat diegene wat sulke foto’s publiseer, vervolg sal word aangesien die woning ‘n nasionale sleutelpunt is.

Die Grondwetkenner, Pierre de Vos, sê daar is geen wetgewing wat die publikasie van foto’s van nasionale sleutelpunte verbied nie.

De Vos sê indien dit wel ‘n oortreding van de wet sou wees om sulke foto’s te publiseer, sal dit ook onwettig wees om die opening van die Parlement uit te saai aangesien dit ook ‘n Nasionale Sleutelpunt is.

Kastrate in die Nuwe Suid-Afrika-koor

Farinelli, 'n beroemde kastraat uit die agtiende eeu (Skildery deur Carlo Broschi)
Farinelli, ‘n beroemde kastraat uit die agtiende eeu (Skildery deur Carlo Broschi)

deur Leon Lemmer

Kastrate het tot die einde van die 19de eeu dikwels in kore en as soliste opgetree. Hulle het hulle voorpubertydse stemtoon behou en kon note sing wat nie vir vroue moontlik is nie. Danksy oefening kon kastrate groot longkrag ontwikkel en dus lank en hard sing. Omdat hulle nie testosteroon in hulle bloed gehad het nie, was hulle beenstruktuur nie sterk nie. Hulle kon en wou nie veg nie. Pleks van hulle te verset, was hulle hoogs aanpasbaar. Hierdie buigsaamheid het meer as net hulle stemme gegeld.

Die motivering vir kastrasie was dikwels om ‘n gewaande groter saak as eie belang te dien. Dit kom neer op eie verslawing, onderwerping en bestraffing. Ná kastrasie was dit steeds moontlik om met oorgawe in ‘n koor te sing en daarvoor komplimente te ontvang, maar dit was nie moontlik om ‘n nageslag te verwek en bv leiers op te lewer nie. Tog was daar kastrate wat ná so ‘n katastrofe steeds gedink het dat hulle hulle goed van hulle taak gekwyt het; dat mense aan hulle dank verskuldig is en eerder die onomkeerbare moet aanvaar.

Kastrasie ontneem ‘n man van sy seksuele vermoëns. Sodanige aksie klink na ‘n dwase stap. Dit is egter moontlik om ook in ‘n ander sin gekastreer te word, bv om willens en wetens jou politieke mag te verloor en dan weens ‘n gebrek aan politieke testosteroon net lof vir hierdie steriliteit te hê en selfs sover te gaan om met die vyand te heul. Sodanige kastrasie geld dan nie net mans nie en kan dus ook by vroue aangetref word.

Kastrasie kan dus letterlik of figuurlik vertolk word. Politieke kastrate is diegene wat aktief meegewerk het om die blankes en veral Afrikaners van hulle politieke mag te ontneem en/of juig omdat dit deesdae die geval is. Politieke ontmanning is vir hierdie kastrate heeltemal aanvaarbaar. Sodanige toestand word nie deur hulle afgekeur nie omdat gemeen word dat die land nou in beter hande is. Hierdie kastrate probeer om mense met propaganda sag te maak en om die deugde van politieke steriliteit te besing.

In die pers was daar onlangs ‘n klassieke voorbeeld van figuurlike kastrasie. Die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK) was sedert sy ontstaan ‘n oorwegend Afrikaanse inrigting. Onder die leiding van Jakes Gerwel as rektor en Jaap Durand as viserektor is die UWK tot ‘n eentalige Engelse universiteit getransformeer.

Die huidige rektor, Brian O’Connell, het hom soos volg hieroor uitgelaat: “Daar kan mense wees wat sê dit is onregverdig teenoor Afrikaanssprekendes, maar daardie was ‘n groothartige gebaar soos min. ‘n Opoffering deur Afrikaanssprekende studente … Hulle het gesê aangesien ons broers en susters nie toegang het tot hierdie taal nie, gaan ons hulle help deur onderrig in Engels te ontvang. Dit was amper asof studente Afrikaans opgeoffer het ter wille van goeie lesings, want wanneer jy lesings in twee tale aanbied, neem dit jou twee keer so lank” (Die Burger, 28.06.2013, p 15).

‘n Beter manier van doen vir sowel die UWK as tradisioneel Afrikaanse universiteite sou wees om, soos in die res van die wêreld, van studente te verwag om die onderrigtaal van die universiteit aan te leer as hulle verkies om juis daar te studeer. O’Connell se redenasie dui op ‘n tipiese kastraatmentaliteit.

In die politiek van die nuwe Suid-Afrika is daar baie blanke Afrikaanse mans, insluitende Broeders van weleer, wat die kastrate se hoë C’s (of is dit A’s vir Afrika?) sing. FW de Klerk se refrein is dat hy ‘n onbewysbare groter ramp as die huidige ANC-bewind voorkom het. Pik Botha het in 1994 die deuntjie gesing dat die Nasionale Party (NP) die verkiesing met miljoene stemme sou wen. Willie Esterhuyse het luid vir die ANC gesing, maar sedert sy groot vriend Thabo Mbeki die trekpas gekry het, het sy stem nogal stil geword. Marthinus van Schalkwyk is seker die hoogs betaalde koorknaap in die wêreld omdat hy passievol daaroor was dat die NP deur die ANC verswelg moet word.

In die kastratekoor is daar talle ander wat met oorgawe die lof van die nuwe Suid-Afrika besing: Roelf Meyer, Leon Wessels, Dawie de Villiers, Sampie Terreblanche, Jaap Durand, Frits Gaum, Max du Preez, JP Landman, Pierre de Vos, Wannie Carstens, ens. Sedert Anton van Niekerk se politieke testosteroon onder sy lessenaar vergruis is, sing hy ekstra hard in hierdie koor. Vergoeding bly nie agterweë nie. Vandeesweek is berig dat ‘n minister hom in ‘n etiekkomitee aangestel het (Die Burger, 30 deser, p 5). As ‘n mens se ego dors is, word publisiteit om die geringste rede gesoek.

Piet Crowcamp is die baba in hierdie groep lofsangers. Hy word maklik uitgeken omdat hy weens onbeholpenheid sy doek verkeerd aan het. Oor wat hy ‘n egte akademikus ter wille van politieke gewin aangedoen het, het hy blykbaar geen gewete nie. Dit is verblydend dat haar kollegas in die departement aanvanklik Crowcamp se opdringerige inmenging teengestaan het. Die tragedie is egter dat (sover bekend) geen akademikus vir haar daadwerklik in die bres getree het nie. Dit is gewoon ‘n skande dat die universiteit dadelik en sonder meer haar bedanking aanvaar het. Hiervoor kan daar geen akademiese regverdiging wees nie. Die motivering is suiwer op politiek gegrondves. Wat hiermee tuisgebring word, is dat al die plaaslike universiteite en hulle akademici in die ban van die ANC en sy kommunistiese minister van hoër onderwys verkeer.

Behalwe diegene wat voluit in die Nuwe Suid-Afrika-koor sing, is daar darem ook diegene wat die haglike verval om hulle raaksien en deesdae ‘n bietjie sagter sing: Tim du Plessis, Theuns Eloff, André Brink, Breyten Breytenbach, ens.

Kastrasie kan onnatuurlik beslag kry of dit kan aangebore wees. Voorbeelde van gebore kastrate wat lustig die loflied “Nelson Mandela is die volmaakte ikoon” sing, is Helen Zille, Patricia de Lille, Ruda Landman en Antjie Krog.

Weens fundamentalisme, fanatisme, dogmatisme, opportunisme, ens, is die kern van die genoemde kastratekoor goed gevestig. Nogtans word verdere nominasies van verdienstelike kandidate ingewag.

Gee Afrikaners ‘n Nürnberg-verhoor!

Aan die begin van die week het daar weer luide krete opgegaan dat Afrikaners en blankes in die algemeen nog nie genoeg vir apartheid geboet het nie. Is dit toevallig of het ons hier met ‘n georkestreerde veldtog te make? Veral die kinders van onlangse immigrante soos Helen Zille, Steven Friedman en Paul Berkowitz verkeer op die voorpunt van die aanklagte teen ons inheemse Afrikaners. Hierby moet nog prof. Pierre de Vos, die gay akademikus van Kaapstad, gevoeg word.

Apartheid is nou ‘n groter probleem as in 1994 en vorentoe gaan dit waarskynlik net aangroei. Ek begin dink dat dit tyd is om hierdie mense se bluf te roep en hulle uit te daag om ‘n Nürnberg-verhoor te hou waar elke lewende NP-minister en staatsamptenaar uit die ou bedeling in die hof kan verskyn op ‘n klag van “misdaad teen die mensdom” sodat daar klinies na die getuienis agter dié stelling gekyk kan word.

Tans is Afrikaners heeltemal te veel op die verdediging as dit oor hul sogenaamde “besmette verlede” gaan. Pierre de Vos vra mos op sy woernaal in Rebranding the DA Nostalgia for a past that never was:

“After all, how is it possible to be nostalgic about your own past when that past is littered with memories of racial oppression and exploitation from which you, your parents or grandparents benefited – often handsomely?”

De Vos is Claude-Leon-professor van Grondwetlike Reg aan die Universiteit van Kaapstad en word gereeld oor grondwetlike kwessies in die media aangehaal. Daarom moet ons sy uitspraak ernstig opneem.

Maar De Vos reageer eintlik net op ‘n toespraak van Helen Zille verlede Saterdag waarin sy die destydse Progressiewe Party as die “ware bevryders” van Suid-Afrika beskryf. Trouens, die huidige grondwet met sy sentralistiese “een-nasie”-ideologie kan teruggevoer word na die Progressiewe Party se Molteno-kommissie van 1961:

“Not many people know that the Constitution that emerged from the Codesa negotiations has its roots in the Molteno Commission set up by the Progressive Party back in 1961. We recommended a national convention, an entrenched Constitution, a bill of rights, a common voters’ roll, a clearly defined role for the provinces and an independent judiciary. We had been preparing for the constitutional negotiations for three decades, and we were ready for them when they finally came. That is why our team played such a crucial role in shaping our country’s founding compact.”

Daardie toespraak is betitel: The DA’s untold story: Part 1. Vandag sit Zille die DA se selfadvertensie as “bevrydingsbeweging” voort in The DA’s untold story: Part 2. Ná die kritiek vroeër vandeesweek dat sy al die blanke mans uit die party se geskiedenis “uitgeskryf” het, erken sy vandag die “enorme bydrae van reuse soos Colin Eglin, Ray Swart and Frederik van Zyl Slabbert”, asook Tony Leon.

Dog op ‘n manier stem Zille se uiteensetting van die geskiedenis ooreen met my eie, wat die Britse tradisie soos ‘n “goue draad” deur die Suid-Afrikaanse geskiedenis sien loop en dat ons nie soseer deur die ANC in 1994 “verower” is nie, maar deur die Britte. Daarom verwys Helen Zille spesifiek na die Britse sendelinge en veral dr. John Phillip as die oorsprong van die DA se Brits-liberale tradisie. Wat sy nalaat om te noem, is dat eenduisend Afrikaners tydens Graaf Caledon se bewind onskuldig deur die Engelse sendelinge, Read en Van der Kemp, aangekla is omdat hulle kwansuis hul slawe of bediendes sou vermoor, verkrag of aangerand het. Ná die gevreesde rondgaande howe, wat in die volksmond as die swarte ommegang bekendgestaan het, hul werk gedoen het, is geen van die aangeklaagdes skuldig bevind nie!

Soos Jaap Steyn dit stel:

“Die regters het verklaar dat as die sendelinge die sake eers vooraf ondersoek het, hulle nie die hof met al die leuens sou lastig geval het nie. Van Bethelsdorp sê hulle dat ‘luiheid en ledigheid en derhalwe morsigheid en smerigheid daar opgroei tot perfeksie”. Beelaerts van Blokland het verklaar dat die beskuldigdes hul mense goed behandel het. Afrikaners het die swarte ommegang as ‘n gruwelike onreg ervaar. Hul goeie naam is wel tydelik in ere herstel, maar hul belastering is gou hervat.”

Zille meen dat Britse liberalisme soos ‘n goue draad deur ons geskiedenis loop. Maar so ook die belastering wat daarmee gepaardgaan! Die leidster van die DA is nes dr. John Phillip ‘n nuwe aankomeling in die land, synde die dogter van Duitse immigrante maar wat hier Engels grootgeword het. Tans is sy, nes haar berugte voorganger uit die 1820s en 1830s, besig om ons inheemse Afrikaners te belaster met bewerings dat ons ‘n klomp bose rassiste is wat ‘n “misdaad teen die mensdom” gepleeg het.

Noudat die Afrikaner van alle mag en invloed gestroop is, is ons vyande besig om die skroewe aan te draai. Steven Friedman en Paul Berkowitz meen dat die regering sy dienslewering moet verbeter, maar dat “apartheid” – en daarom Afrikaners – vir swart armoede verantwoordelik is. “Apartheid was very good at destroying wealth and entrenching poverty,” sê Berkowitz.

Om Afrikaners te belaster en vir alles te blameer wat in Suid-Afrika verkeerd loop, ook onder die ANC-bewind, het al gewoonte geword. Ons is die sondebokke. In die Tsjeggies-Duitse skrywer Franz Kafka se roman Die verhoor, word ‘n man, Josef K, van ‘n misdaad aangekla. Hy weet egter nie wat die klag is nie en kan hom nêrens daarteen verweer nie.

Deur die geskiedenis het die belastering van volkere of godsdienstige groepe ‘n vername rol gespeel. Een van die maniere waarop die Katolieke Kerk haat en nyd jeens ons Hugenote-voorouers in Frankryk aangehits het, was deur verguising en valse beskuldigings. Hoe verder ons van die historiese werklikheid van die NP se bewind tussen 1948 en 1994 staan, hoe grotesker raak die voorstellings daarvan. Daar is reeds die Apartheidsmuseum in Johannesburg, wat deur Abe en Solly Krok reg langs Gold Reef City gebou is, waar toeriste van regoor die wêreld besoek aflê. Die skatryk Krok-tweeling, waarvan een intussen oorlede is, het hul fortuin uit karsinogeniese bleikmiddels gemaak waarmee veral swart vroue poog om hul velle ligter te maak. Besoekers aan die Apartheidsmuseum word subtiel gebreinspoel om te dink dat apartheid eintlik ‘n vorm van volksmoord was. ‘n Video waarin dr. Verwoerd onskuldig die Engelse sinsnede, “I believe in final solutions”, gebruik, word oor en oor herhaal om die parallel met die Nazi’s se Endösung vir die Jodeprobleem in Duitsland te skep.

Tydens ‘n konferensie enkele jare gelede by die SA Menseregtekommissie se kantore in Johannesburg, het ‘n Indiërvrou wat blykbaar ‘n professor by Wits is, op my geskree: “Apartheid het miljoene mense doodgemaak!” Wat is volgende? Terwyl FW de Klerk en die res van die voormalige NP-regering hul leierskapsrol geabdikeer het, is die veld oop om eintlik enige oordrywing of selfs verdigsel aan Afrikaners toe te skryf. Reeds in die WVK-verslag het Tutu en Boraine bedenklike parallelle tussen die nazisme en apartheid getref. Gaan ons binnekort lees van die “apartheid holocaust”? Gaan toekomstige geslagte Afrikaners aantygings van ‘n volksmoord op swartmense moet weerlê terwyl hul vyande al die argiewe en bewysstukke beheer?

Dit kan selfs gebeur dat ons vyande sulke bewyse van ‘n “apartheid holocaust” in die argiewe “plant”! Briewe tussen NP-ministers wat lankal reeds dood is, kan vervals word om die indruk te skep dat Afrikaners inderdaad ‘n volksmoord op swartmense uitgevoer het. Vreemder dinge het al in die politiek en in die geskiedenis gebeur. Só byvoorbeeld was die wêreld vyftig jaar lank salig onder die indruk dat die Duiters tydens die tweede wêreldoorlog derduisende Poolse nasionaliste en offisiere in die Katyn-woud laat doodmaak het. Eers in die negentigerjare het mnr. Boris Jeltsin met die waarheid vorendag gekom deur die Russiese argiewe oop te maak en te onthul dat dit maar een van Josef Stalin en die gevreesde Beria se vele volksmoorde was.

Daar is een ding wat erger is as om onskuldig van moord aangekla te word en in hegtenis geneem te word en dit is om nié in hegtenis geneem te word nie! Dit is laster in sy suiwerste vorm, om ‘n veldtog teen iemand te voer deur hom van moord te beskuldig, sonder dat hy ooit geleentheid kry om sy onskuld in die hof te bewys.

Dit is egter presies wat tans aan die gang is. Daar gaan nie ‘n dag verby dat politici van die DA, die ANC en sogenaamde politieke kommentators nie die toenemende enormiteit van die “apartheidsmisdaad” aan die groot klok hang nie. Soos ek vandeesweek aan Berkowitz geskryf het, is “apartheid” eintlik ‘n metoniem vir Afrikaners. Agter die gewraakte begrip “apartheid” staan Afrikaners, die “daders” wat konstant sal moet boet en wie se regte daarom na willekeur vertrap mag word.

Dis waarom ek vandag die handskoen teenoor al ons vyande neergooi en sê: gun ons ons verhoor! Kla ons onverwyld van oorlogsmisdade of die “misdaad teen die mensdom” aan dat ons die feite oor Afrikanerregering tussen 1948 en 1994, gebreke en al, voor die howe kan lê. Die meeste van die NP-ministers en staatsamptenare lewe nog. Kla hulle aan, mev. Zille, mnr. Solly Krok, mnr. Alex Boraine, mnr. Desmond Tutu en elke ander persoon wat glo dat Afrikaners iewers in die verlede ‘n volksmoord op swartmense gepleeg het.

Kom arresteer my sommer eerste. Al het ek destyds bloedweinig met apartheid te make gehad, sal ek saam met die res van ons volk staan. Ons is oorwin, nie net deur Umkhonto we Sizwe nie, maar ook deur die Progressiewe Party wat ons vanuit Houghton en Seepunt verower het. As ons oorlogskuld vir ons sogenaamde “misdaad teen die mensdom” te betaal het, laat dit ons opgelê word.

Dit is beter om daardie oorlogskuld nóú te betaal as om vir ewig in die toekoms daaraan herinner te word. Trek sommer ook die triljoene rande se bates wat in 1994 by ons afgevat is daarvan af. As daar nog iets oorbly, sal ons met graagte die rekening vereffen, Calviniste wat ons is.

Maar eers eis ons om verhoor te word. Gee ons ons Nürnberg-verhoor dat ons die getuienis van wat ons werklik in dié land vir veertig jaar gedoen het, kan voorlê.

Anders gaan ons nog vir geslagte lank met groter wordende beskuldigings van ‘n “apartheid holocaust” moet saamleef en gaan ons kinders en ons kleinkinders en selfs agterkleinkinders die smet moet verduur.