Soweto is in ligte laaie. Diegene wat die hoofstroommedia jeugdiges noem, is op ‘n plundertog gemik teen uitlanders; diegene wat nie die plaaslike bevolking se taal, etniese herkoms of velkleur deel nie. Somaliërs, asook winkeleienaars uit Pakistan word geteiken. ‘n Bejaarde Malawiese man is op ‘n grusame wyse vermoor en vermink, wat herinner aan hoe Sjaka se krygers hul vyande se mae oopgesny het om hulle geeste vry te laat. Ander inwoners van Soweto, in wat herinner aan hoe Idi Amin die Indiese winkeleienaars uit Uganda verjaag het, verwys na die buitelanders as “honde” wat moet voertsek.
Die probleem, of dan verskoning wat aangevoer word, is die vreemdelinge se sukses as die eienaars van klein ondernemings in die lokasies. Daar is immers geen maatskaplike toelaes in Somalië of Pakistan nie, en dus moet die mense werk om te oorleef, iets wat nie ‘n vreeslik gewilde konsep onder die plaaslike bevolking is nie. In die Engelse pers word ene Joseph Mthethwa, ‘n inwoner van Soweto, aangehaal. Mnr Mthethwa analiseer die oorsaak van die geweld as volg: “They have brains, they can do things that we can’t . . . they are starving us of business.”
Inderdaad.
Laat ek dus opsom: Mense word geteiken omdat hulle ‘n ander taal praat, van ‘n ander etniese groep is, en ook omdat hul velkleur verskil. Hulle winkels word geplunder, selfs deur lede van die besonder effektiewe SAPD, wat in 80% van alle misdade op die toneel is, voordat die misdaad eens aangemeld is. Mense word ook vermoor deur die bendes. Klink vir my baie na rassistiese haatmisdaad, nie waar nie? Om mense honde te noem, is duidelik rassistiese haatspraak. Maar nee, dit is glo “xenofobie.” Die hoofstroommedia weier dus om swart rassiste en rassisme op sy naam te noem. Swartes kan mos nie rassiste wees nie? Nee! Dis te erg vir die lyer aan die geestelike ongesteldheid bekend as politieke korrektheid om te aanvaar! Selfs die term xenofobie word egter bevraagteken. ‘n ANC-politikus beweer gister dat hierdie rassistiese haatmisdaad nie eens xenofobie is nie, maar glo gewone misdaad. Nes plaasaanvalle ook glo niks behalwe gewone misdaad is nie.
Gelukkig het ons hier, in die wonderlike, nie-rassige NSA, instansies wat geskep is om presies na hierdie soort rassistiese haatmisdaad te kyk. Enige redelike mens sou dink dat die Menseregtekommissie, asook die Gelykheidshof, hulself vir jare lank sou kon besig hou met hierdie soort ding. Al die elemente van dít waarvoor beide instansies gestig is, is immers hier teenwoordig: Growwe skendings van menseregte. Haatspraak. Openlike rassisme en die aanblaas van etniese haat. Rassistiese haatmisdade en geweld.
Maar nee, redelikheid is nie iets waarvan mens een van hierdie twee instansies kan beskuldig nie. Met twee Joodse vervolgers (let wel: Nie aanklaers nie, want hierdie is ‘n blote heksejag) aan die spits, is die MRK en Gelykheidshof besig met ‘n veel belangriker saak: Die ondersoek na Sunette Bridges se uitlatings op Facebook. Me Bridges se sonde was om na plaasaanvallers as barbare te verwys. Van haar volgelinge het op haar Facebook-blad gereageer, en daarom is die heksejag teen haar van stapel gestuur, in wat slegs as ‘n boendoehof beskou kan word, ‘n instansie met die doel om eensydig op sogenaamde blanke rassiste jag te maak. Wat is ‘n paar dooie uitlanders, ‘n brandende lokasie en grootskeepse etniese geweld nou, vergeleke met ‘n Facebook-inskrywing? Met matelose arrogansie het die Indiese voorsittende beampte vir me Bridges na Kaapstad gedaag, ipv om die sitting in Gauteng, waar die slagoffer van die heksejag woon, te laat plaasvind: “Ons sal hierdie blanke rassis wys wie is baas!”
Ek wil daarom my innige dank teenoor die Gelykheidshof en die MRK betuig. Danksy julle edele optrede, wat rassistiese geweld en haatmisdaad in Soweto ignoreer, en eerder gevaarlike blanke sangeresse se Facebook-inskrywings aan die kaak wil stel, slaap ons almal veiliger in die aand.
Twee Kaapse regsgeleerdes, Anton Katz en Brigit Rubinstein, het gister in die Wes-Kaapse Hooggeregshof namens die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie teen die sangeres Sunette Bridges opgetree. Advokaat Anton Katz het aan die hof gesê dat dit gaan om die Grondwet en dat niemand in die land “haatspraak mag pleeg nie”.”As hierdie voorbeelde getuienis van haatspraak is, speel Sunette Bridges woer-woer met die Grondwet,” het Katz gesê. “Is hierdie voorbeeld getuienis van haatspraak of nie? Dis wat die hof aan ons moet sê.”
Brigit Rubinstein van Cliffe Dekker Hofmeyr
Me. Brigit Rubinstein, ‘n vennoot van Cliffe Decker Hofmeyr, “adviseer” die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie oor die saak teen Sunette Bridges en sy is gister by die hof saam met Tammy Carter van die SAMRK afgeneem.
Volgens Rubinstein, het sy en die Menseregtekommissie Bridges “in die openbaar versoek om die saak te hanteer. Die SAMRK verkies dat dit deur bemiddelling geskied, dat sy verantwoordelikheid neem vir die plasings wat sy [op Facebook] gemaak het en dié wat sy as rassisties beskou, moet uitwis.”
Advokaat Paul Kruger, wat as prokureur vir Bridges optree en wat voorheen in die Boeremagsaak namens verskeie aangeklaagdes opgetree het, meen dat sy kliënt nie rassisties is nie en nie verantwoordelik gehou kan word vir die uitlatings van ander op haar Facebookblad nie.
“My kliënt word verantwoordelik gehou vir kommentaar wat deur ander gemaak is. Sy het self nooit die k-woord gebruik, of Adolf Hitler aangehaal nie,” het hy in die hof gesê nadat Katz twee voorbeelde aangehaal het van ander mense wat op Bridges se Facebook gereageer het.
Paul Kruger het buite die hof verklaar:
“Ek dink nie sy kan verantwoordelik gehou word vir dinge wat ander mense op haar Facebookblad kwytraak nie, ten minste nie voor die voet, onbepaald en onvoowaardelik nie.
“Dié kwessies moet deur die hof tydens die volgende sitting op ‘n deskundige manier ondersoek word, en ek is bly dat die regter daardie beslissing gevel het.”
‘n Skouverhoor soos dit destyds in die Sowjetunie en ander Oos-Europese lande gehou is, begin vandag in die Wes-Kaapse Gelykheidshof waar Sunette Bridges teregstaan op klagtes van “rassisme” en “haatspraak”.Die saak is deur die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie teen haar aanhangig gemaak. Volgens die woordvoerder van die kommissie, Isaac Mangena, “ontvang (hulle) reeds jare lank klagtes oor die rassistiese inhoud van Bridges se Facebook-bladsye.
“Daar kan geen twyfel wees dat daar uitlatings was wat so rassisties en skadelik is dat dit nie beskerm word nie en daarom deur die hof gestraf behoort te word.
“Rassistiese en haatdeurtrekte kommentaar behoort nie toegelaat te word om in die openbare domein te gedy nie,” meen Mangena.
Media wat gister probeer het om Bridges te bereik, kon nie daarin slaag om haar mening in te win nie.
Een van die klagtes het te make met ‘n grappie wat Bridges vier jaar gelede op haar Facebookblad gemaak het en waarin sy haar tuiner ‘n “groenie” genoem het, blykbaar in die volgende sin:
…van al die instrumente wat daar is om mee REGUIT te bou – ’n waterpas, profiele, maatband, fishline, Square – is ’n sambok wraggies die enigste ene wat vir hierdie Groenie van my werk hoor!!! EISH!!!!!Sx.
Volgens TimesLive is daar “behoefte aan ‘n presedent om kommentaar op sosiale media te reguleer weens die persepsie dat rassehaatspraak aan’t toeneem is”.
Enkele ekstreemlinkse groepies op Facebook, wat self haatveldtogte teen Afrikaanse openbare figure voer, is besig om die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie met klagtes te oorval. Daarom het die Kommissie verlede week aangekondig dat “klagtes oor rassistiese plasings (op sosiale media) nou 20% van alle klagtes uitmaak”.
Klik asb. op ons petisie hier bo ten gunste van spraakvryheid vir Afrikaanse aktiviste.
Sodra mense egter konserwatiewe (insluitende regse) menings uiter, is die hel los en word hulle oorlaai met slegsêery en afgedreig met bv boikotte en hofsake.
Vinette Ebrahim is ‘n aktrise in die televisie-sepie 7de Laan. Ek herinner my dat sy na ‘n vakansiebesoek (aan Suid-Amerika?) haarself “beroemd” genoem het. In werklikheid is sy bloot bekend aan sommige mense wat met ligte vermaak op televisie gediend is. Na dese sal sy in minstens sommige kringe berug wees. Die rede waarom sy nie tussen “beroemd” en “bekend” onderskei nie, is moontlik omdat sy beweer: “I do struggle in Afrikaans.” Engels is glo haar moedertaal, al verdien sy haar brood in Afrikaans. Sy is sekerlik nie die enigste mens wat Afrikaans kan praat en in die nuwe Suid-Afrika polities korrek eerder Engels wil wees nie.
Maar impliseer haar mate van bedrewenheid in Afrikaans dat sy Afrikaners verstaan en waardering vir hulle het? Ek herinner my dat sy al voorheen vir my aanstoot met haar giftige, linkse politieke uitlatings gegee het. Dié gif styg periodiek op uit haar politieke slykpoel. Een van die verwerplike kenmerke van die nuwe Suid-Afrika is dat mense, insluitende vermaaklikheidskunstenaars, ongebreideld linkse (insluitende kommunistiese) openbare uitsprake kan maak en skotvry daarvan afkom. Sodra mense egter konserwatiewe (insluitende regse) menings uiter, is die hel los en word hulle oorlaai met slegsêery en afgedreig met bv boikotte en hofsake. In die nuwe Suid-Afrika is ons glo veronderstel om ons nuut gevonde vryheid te vier, maar vryheid van uitdrukking word nie in gelyke mate aan almal gegun nie. Ebrahim verlekker haar in blankes se gebrekkige vryheid. Sy skryf aan Sunette Bridges:
“You will never see freedom as you knew it again.”
Ebrahim se jongste politieke uitlatings is deur Bridges ontlok. Wanneer iemand soos Bridges met regse politieke stellings vorendag kom, ontvang hulle geen publisiteit in Naspers se koerante nie. Sodra iemand soos Ebrahim ekstreemlinkse en kwetsende aanmerkings maak, wat met regse menings gekontrasteer kan word, word hulle dadelik gepubliseer. Dit is hoe die jongste sage onder my aandag gekom het (Die Burger, 3 deser, p 6). Die ander bron waarop ek my teks baseer, is Adriana Stuijt se artikel op Censorbugbear (3 deser).
Ebrahim se houding herinner aan dié van Elzabé Zietsman, wat beswaard was omdat Steve Hofmeyr Die Stem gesing het, en Amanda Strydom, wat openlik bely het dat sy, anders as Hofmeyr, saam met die stroom gaan (Netwerk24, 6 November). Die persepsie is dat om suksesvol in die vermaaklikheidswêreld te wees, ‘n mens die nuwe Suid-Afrika gelate moet aanvaar en selfs behoort goed te praat. Op grond hiervan reken Ebrahim seker dat sy maar kwetsende aanmerkings oor Afrikaners kan maak sonder om enigsins gevaar te loop om uit daardie televisie-sepie geskryf te word. Maar dit is hoofsaaklik Afrikaanssprekendes en moontlik by uitstek Afrikaners wat na daardie uitsendings kyk en haar ruim vergoeding moontlik maak. Daar is ook die belange van die borge, bv die adverteerders op televisie, wat in ag geneem moet word. Hulle sal nie genoeë met ‘n afname in die kykersgetalle neem nie.
Op 28 Desember het Dave Janda ‘n onderhoud met Bridges op die “VSA radio talk-show” gevoer. Naas inligting was daar ook propaganda in die uitsending; iets wat glad nie vreemd aan die massamedia (pers, rolprent, radio, televisie, internet) is nie. Sommige van die inligting (feite en vertolking van feite) is myns insiens korrek, al was daar dalk ook oordrywing, bv wat getalle betref. Dit is moeilik om getalle te beoordeel, bv die getal plaasmoorde en hoeveel inwoners daar in die land is, omdat die ANC-regering nie in staat is om betroubare statistiek hieroor te versamel of te verskaf nie. Byvoorbeeld, gewoonlik word die bevolking op 50 tot 55 miljoen geskat, maar die 70 miljoen wat in die uitsending genoem is, is heel moontlik nader aan die waarheid.
Ook word die etnisiteit van die misdadigers en hulle slagoffers doelbewus van owerheidsweë verswyg. Die stelling dat dit swartes is wat wittes vermoor en nie andersom nie, sal seker deur enige objektiewe waarnemer onderskryf word. Dat “at least 1 million” wittes geëmigreer het, is moontlik oordrewe, maar dat blankes met rede op groot skaal die land verlaat, staan vas. Dat teen wittes by werkverskaffing gediskrimineer word en dat sommige van hulle verarm en in “squatter camps” woon, is ook waar. Ook: “People who speak Afrikaans are [sometimes] ‘considered racists’ and universities are closing or refusing to teach in Afrikaans.”
Ander korrekte inligting wat verskaf is, is dat (sommige) plase van blankes aan swartes gegee word; die land pleks van ‘n uitvoerder van voedsel eerder ‘n invoerder van kos geword het; liedere wat haatspraak teen blankes bevat deur mense soos Nelson Mandela en Jacob Zuma gesing is; die infrastruktuur (bv paaie) en onderwys voorheen beter was, ens.
Almal sal nie noodwendig heelhartig met Janda saamstem wanneer hy sê “in his opinion the country is nothing short of a catastrophe” nie, maar dat daar in talle opsigte drastiese agteruitgang en verval ingetree het, kan kwalik betwyfel word. Die volgende stelling is moeilik om met sekerheid te vertolk:”GenocideWatch has listed South Africa’s Afrikaner-white minority as being at level 6 of 10 levels before approaching all-out genocide.” As volksmoord gedefinieer word as die doelbewuste en sistematiese uitwissing van bv ‘n etniese of kultuurgroep, kwalifiseer plaasmoorde myns insiens (nog) nie daarvoor nie; des te meer omdat erken word: “there are no mass murders happening.” Maar dit is maklik om te verstaan waarom Afrikaner-lojaliste bedag op volksmoord is. Byvoorbeeld, swartes wat in die ou Suid-Afrika met die blanke owerheid saamgewerk het, bv as raadslede in plaaslike bestuur, is deur “bevrydingsbewegings” soos die ANC geteiken en (sistematies) uitgemoor.
Die ANC regeer nou die land en openbaar geen voorliefde vir die blankes en veral nie vir die Afrikaners nie; sekerlik ook nie vir blanke boere nie. Moorde op blankes word van owerheidsweë nie openlik aangemoedig nie, maar daar word glad nie genoeg gedoen om sulke ernstige misdade te voorkom en sterk en herhaaldelik te veroordeel nie. Die kanse is ook glad te skraal dat misdadigers aangekeer en gevonnis word. Moorde word eerder aanmoedig as ontmoedig weens die wanpraktyk, onder die dekmantel van menseregte, dat moordenaars nie die doodstraf opgelê mag word nie. Selfs moordenaars wat uit die buiteland hierheen vlug, word deur die ANC-regering teen uitlewering beskerm as hulle in hulle land van herkoms die doodstraf opgelê kan word. Toe die doodstraf in die jare negentig afgeskaf is, was een van die gewilde argumente dat sodanige straf die land voortydig van Nelson Mandela kon ontneem het. Of dit ‘n argument vir of teen die doodstraf is, hang egter van ‘n mens se politieke siening af.
Teen hierdie agtergrond kan Ebrahim se ongevraagde reaksie, op 2 deser op Twitter, op Bridges se radio-onderhoud beoordeel word. Ebrahim het haar in Engels uitgelaat met die uitdruklike bedoeling om Bridges te beledig:
“So please allow me to insult you in my mother tongue. You speak so eloquently about genocide not ‘necessarily being the mass killing of a nation’. The possible slow, planned obliteration of said nation on all fronts: socially, politically, economically, etc. Well how does it feel Sunette Bridges to be wearing the shoe that my people wore for so long? How does it feel to be the downtrodden minority? How does it feel to be in fear for your life on a daily basis? How does it feel to be a second class citizen in the land of your birth? The only difference here is that you will never see freedom as you knew it again. You have made it impossible for yourself and those like you. Racists. Face the fact, ‘baasskap’ (the ANC-propaganda word for leadership by whites during apartheid) has disappeared never to be re-emerge again. You are an opportunist and a fearmonger and you exploit the undereducated Afrikaner. You and Steve Hofmeyr. Your little boeremag enclave is exactly that … little. But I will be watching you with keen interest because I believe that you are a parasite with an agenda.”
Oor Ebrahim se uitbarsting kan die volgende gesê word:
Sy het daarin geslaag om Bridges te beledig met woorde soos “racists”, “opportunist”, “fearmonger” en “parasite”. “Rassis” en “apartheid” word deesdae tot vervelens toe misbruik as sinoniem vir waarvan iemand nie hou nie.
Ebrahim veroordeel geensins volksmoord as dit teen Afrikaners gepleeg word nie. Sy impliseer dat dit voorheen teen “my people” in swang was. Ingevolge die definisie wat hierbo vir volksmoord verskaf is, kan gevra word of dit naasteby die waarheid is dat die blanke bewind nie-wittes doelbewus en sistematies uitgemoor het. Dat die “apartheidsregime” se veiligheidsmagte (weermag en polisie) skouspelagtig suksesvol teen “vryheidsvegters/terroriste” oorlog gevoer en probeer het om hulle uit te wis, kan nie ontken word nie, maar dit is iets heeltemal anders as volksmoord.
[Die onbeholpenheid van ons “bevryders” in oorlogsituasies het sinici genoop om dit “kuikenmoord” te noem. In die HAT word kuikenmoord soos volg verduidelik: “Afknouery; wreedheid teenoor kinders* of swakkeres. ‘Ek wil nie kuikenmoord pleeg nie’ – spoggerig gesê deur ‘n vegter wat reken dat hy te sterk is vir sy teenstander.” *Daar word dikwels beweer dat kinders (sê 12 tot 16 jaar oud) die beste terroriste is omdat hulle gemotiveer/mislei kan word om enigiets vreesloos te doen omdat hulle nie die gevare besef nie.]
[MK was die militêre vleuel van die ANC. Nelson Mandela, wat ‘n Nobel-vredesprys gewen het, was die eerste MK-opperbevelhebber (Janet Cherry, Umkhonto weSizwe, Auckland Park: Jacana, 2011, p 18). Die volgende drie aanhalings uit Cherry se boek is hier toepaslik:
Ter onderskrywing van “kuikenmoord”: “In military terms MK has to be judged one of the least effective armies in modern history” (p 141).
Oor plaasmoorde word erken dat MK blanke boere as “security force personnel” (p 77) getakseer en dus as wettige teikens vir terrorisme beskou het.
In wat hierbo oor volksmoord in die sin van sistematiese uitwissing geskryf is, is daar hierdie stelling: “MK adopted a clear policy of assassinating those who turned state witness in political trials” (p 27).]
Ebrahim verlekker haar in die feit en erken dat blankes nou die benadeeldes is; dat daar teen hulle gediskrimineer word. Wittes is nou “the downtrodden minority” en “second class citizen[s]”.
“How does it feel to be in fear for your life on a daily basis?” ‘n Klimaat van vrees is nie ‘n vreemde situasie vir blankes nie. In die ou Suid-Afrika was daar die vrees vir terreuraanvalle deur diegene wat deesdae as ons bevryders opgehemel word. In die nuwe Suid-Afrika is daar die vrees vir aanvalle deur misdadigers omdat die land die “murder capitol of the world” geword het;”the murder rate for Afrikaner farmers is the highest in the world” – aanhalings uit Bridges se radio-onderhoud. Ebrahim het deesdae rede om in vrees vir misdadigers te lewe; in baie groter mate as in die ou Suid-Afrika. Is daar in hierdie opsig werklik rede vir euforie/genoegdoening/behaaglikheid van haar kant af?
Ebrahim verwys na “the undereducated Afrikaner”. Die vraag is hoedanig die formele kwalifikasies van hierdie “sepie-ster” is. Ek het rede om haar kennis van en insig in bv die geskiedenis te betwyfel. Sy is klaarblyklik nie in staat om ideologie en propaganda aanvaarbaar/gesaghebbend te beoordeel nie.
Die trant van haar ongevraagde reaksie is neerbuigend en aanstootlik, bv haar verwysing na “your little boeremag enclave” en haar afdreigende “I will be watching you”. Dit is vir my baie duidelik dat sy, soos die ANC, geen voorliefde vir blankes, insluitende Afrikaners en veral regses, het nie.
Ebrahim verwys uitdruklik na Steve Hofmeyr. Ek is dus eintlik verplig om hierdie vraag te beantwoord: Waarom is Hofmeyr se optrede, bv deur Die Stem te sing en vir Afrikaners in die bres te tree, reg (of aanvaarbaar), terwyl ek Ebrahim se uitlatings afkeur? Ebrahim skaar haar by die hoofstroom en hoop kennelik op meerderheidsteun. Dit is egter nie heroïes of moreel om deel van onregverdigbare bevoordeling te wees nie. Ebrahim gee uitdrukking aan en simboliseer wat foutief in die waardes van die nuwe Suid-Afrika is. Waar dit beroepsgewys vir haar saak maak, by haar sepie-kykers, gaan sy egter steun verloor.
Hofmeyr, daarenteen, verset hom teen die ideologiese misleiding wat oorweldigend en amptelik aan die orde van die dag is. Hy weet wie hierdie land tot die ontwikkeldste in Afrika opgebou het en dat dit moreel verkeerd is om juis hierdie groep doelbewus te benadeel; dus stank vir dank uit te deel. Diegene in die ideologiese hoofstroom, wat op steun van die massa aanspraak maak, verwerp hom. Verloopte Afrikaners verskans hulle posisies deur hom te verguis. Deur vir ‘n kwalitatiewe minderheid kant te kies, deur sy lot by sy eie mense in te werp, verhoog Hofmeyr sy morele aansien, maar dit kan finansiële opofferings meebring.
Ebrahim verlekker haar in die huidige onreg omdat sy self daardeur bevoordeel word. Geen akteur/aktrise sou dit op televisie oorleef het as hy/sy regse politieke stellings van dieselfde radikale en beledigende orde as Ebrahim se linkse uitlatings gemaak het nie. Vrae soos die volgende kan gestel word:
Gaan die oorbekende dubbele standaarde vir Ebrahim geld en haar bas as “sepie-ster” red; dus, gaan sy onverdiend heeltemal skotvry hiervan afkom al het sy so ‘n onnodig hoë politieke profiel? Is linksheid, anders as regsheid, (maklik) vergeefbaar in die openbare media?
Is Ebrahim ‘n toonbeeld van iemand wat versoening bevorder of juis die teenoorgestelde?
Ebrahim gaan van die veronderstelling uit dat sy iemand doelbewus mag beledig as hy/sy ‘n mening uitspreek wat met haar oortuigings verskil. Is Ebrahim se uitbarsting nie ‘n klassieke geval van onverdraagsaamheid nie?
Kortom, Vinette Ebrahim is myns insiens kwalik ‘n rolmodel vir versoening, verdraagsaamheid en selfs doodgewone ordentlikheid.
‘n Mens kon dink dat Die Burger se anti-blanke gesindheid teen hierdie tyd ‘n versadigingspunt bereik het. Pleks daarvan het hierdie koerant hom egter die afgelope tyd op sy ingeslane weg oortref. Na die dood van Johannes Grosskopf, ‘n oud-Naspersjoernalis en -redakteur, was daar net lof vir hom. Geen melding is gemaak van hoe Johannes en sy vrou, Santie, die terrorisme van hulle seun, Hein, goedgepraat het nie. Daar is selfs ‘n foto van Hein, geneem tydens die begrafnisdiens, gepubliseer (21 deser, p 7), maar geen melding is gemaak van die motorbom wat hierdie MK-stryder en ANC-lid in 1987 geplant en 26 mense, veral burgerlikes, beseer het nie. As Hein hom aan “apartheidsvergrype” skuldig gemaak het (bv deur deesdae Die Stem te sing of die vorige landsvlag te laat wapper), sou Die Burger dit sekerlik genoem het. Wat ook verswyg word, is dat hierdie geweldenaar nie in die nuwe Suid-Afrika wil woon nie. Hein het hom knus in Engeland gevestig.
Maar die eintlike aanleiding vir my skrywe is Herman Wasserman se artikel oor die Dookoom-liedjie (Die Burger, 22 deser, p 11). Dit is myns insiens een van die onbetaamlikste stukkies joernalistiek wat ooit in Die Burger gepubliseer is. Dit kom van ‘n outeur wat hoog opgee oor joernalistieke etiek, waarvan die grondslag tog sekerlik die najaag van die waarheid behoort te wees. Wasserman was eens ‘n Naspersjoernalis wat daarop roem dat hy Die Burger se eertydse redakteur (toe dié koerant nog pro-blank en pro-Afrikaner was) se wense geïgnoreer het deur Nelson Mandela te gaan opsoek. Dit kon ook nie hoër of laer nie, Wasserman moes eenvoudig sy held se begrafnis in die Oos-Kaap bywoon, waar hy sekerlik as spreekwoordelike nuttige idioot baie welkom was.
Wasserman se insig is dat hy iemand soos Mandela, wat die land tot in die grond wou afbreek, wil vereer, eerder as om ‘n goeie woord te hê vir ordentlike, beskaafde, nie-misdadige Afrikaners wat die land oor eeue ontwikkel en opgebou het. Sy loopbaan as dosent in joernalistiek/mediastudie het van die Universiteit Stellenbosch via Rhodes tot by die Universiteit Kaapstad geloop. Nou is Wasserman die kollega van Afrikaanssprekende mede-verlooptes soos Pierre de Vos en Sonja Loots. Uit hierdie oord sal daar kwalik ooit iets goeds oor Afrikaners geuiter word. Wasserman het heel moontlik, soos Antjie Krog (maar anders as Hein Grosskopf), tradisionele Boere-Afrikaners as ouers gehad, wat die verdorwenheid en ontaarding van hulle kind nooit sou begryp nie. Sowel Wasserman as Krog het aanvanklik literêre werk in Afrikaans gepubliseer, maar albei verkies deesdae om Engels te probeer wees. Dit is ‘n algemene verskynsel dat radikaal-linkse politieke oortuiging Afrikaanssprekendes van hulle moedertaal vervreem.
Kom ons kyk in hoe ‘n mate Wasserman ‘n geharde kluitjiebakker is. Hou deurgaans in gedagte dat hy ‘n professor is; dus iemand wat betaal word om gesaghebbende inligting te versprei. Wasserman se siening van ons geskiedenis is identies met wat in ANC-propaganda versprei word. “Dookoom se liedjie val nie uit die lug nie. Dit is ingebed in meer as drie eeue van onreg, uitbuiting en verdrukking in die naam van ‘beskawing’ – vandaar die eksplisiete verwysing in die liedjie na 1652, toe die ‘setlaars met ‘n bemanning van misdadigers’ (settlers with a convict crew) aan die Kaap aangeland het.”
Wat het Jan van Riebeeck volgens hierdie radikale liberaal-humanistiese siening verkeerd gedoen? Van Riebeeck het as wit kolonis die vermetelheid gehad om sy bevoorregte posisie in Holland aan die Kaap voort te sit. In sy geboorteland het hy en sy “misdadige” bemanning in huise gewoon. Aan die Kaap het hulle uit selfsug vir hulleself woonplekke gebou pleks van eers gratis huise vir die Khoi-San te voorsien (verkieslik met gratis lopende water, elektrisiteit en spoeltoilette en dalk sommer televisie ook); onskuldige inheemses wat behuisingsgewys reeds eeue benadeel is omdat hulle geen behoorlike skuiling teen wind en weer gehad het nie. Volgens hierdie siening het die Khoi-San nie weens onvermoë agtergeraak nie; hulle is agtergestel deur die slegte wittes. Hulle is as benadeeldes magteloos in die agtergrond ingedwing.
Die Khoi-San het volgens hierdie siening vreedsaam en idillies gelewe. Die San het gejag en die Khoi het die omgewing van brandhout gestroop. Albei groepe het roofbou toegepas, dus op ‘n onvolhoubare manier ten koste van die land en natuur gelewe. Uit die noord-ooste het veglustige swartes inbeweeg met bestaansboerdery, wat geen land florerend kon maak nie. In hierdie situasie het Europeërs hoop gebring; waarna Wasserman smalend as “beskawing” verwys. Eeue lank was Europese beskawing die behoud van die land; die grondslag van ontwikkeling en voorspoed. Wasserman het klaarblyklik nog nooit besin oor hoe die land sonder die bydrae van blankes daar sou uitgesien het nie. Daarom het hy ook geen begrip vir die kolossale onreg wat wittes en veral Afrikaners aangedoen is deur hierdie kosbare erflating te verkwansel nie.
Wasserman opper geen beswaar teen die morsige mengsel van Afrikaans en Engels en die kru taal in die Dookoom-liedjie nie. Wat hom betref is dit bloot die uitdrukking van die frustrasie van plaaswerkers wat keelvol is vir boere wat op hulle skree en hulle die slagoffers van die dopstelsel maak. Hierdie twee negatiewe elemente word doelbewus uitgesonder terwyl al die positiewe dinge wat wit boere oor eeue gedoen het, geïgnoreer word. Selfs teen Dookoom se oproep dat die plase afgebrand moet word, maak Wasserman nie kapsie nie. Die raad wat hy uitdeel, is dat ons met begrip moet luister:”teenstanders [moet] mekaar beter verstaan.” Ons moet glo opnuut “besin oor hoe vlak die pyn en frustrasie onder swart en bruin werkers lê. Dit vra ons om te onthou dat onder die prentjiemooi wingerde en boorde in die Wes-Kaap, daar ‘n ‘flipside van die Fairest Cape’ is.” ANC-arbeidsonrusstokers soos Marius Fransman en Tony Ehrenreich sal ongetwyfeld hiervan hou.
Die humanis in Wasserman pleit vir “groter begrip en verdraagsaamheid,” maar hy rig sy pleidooi uitsluitlik op die wittes, wat volgens hom klaarblyklik die enigste skuldige party is. Daarom is dit vir Wasserman “problematies” dat AfriForum “met ‘n bepaalde etniese minderheid se belange vereenselwig word.” Hy is wrewelig oor die klag van haatspraak wat AfriForum by die Menseregtekommissie teen die sanggroep en sy liedjie ingedien het. “Die organisasie sal sekerlik by die groot publiek aan geloofwaardigheid wen as hy ook ‘n slag Afrikaners wat hulself aan rassisme skuldig maak, voor die konstitusionele hof bring.” Die frase “groot publiek” verwys sekerlik na die swart meerderheid, waarby Wasserman hom skaar.
Pleks van opstoking tot geweld af te keur, haal Wasserman Dookoom se reaksie met klaarblyklike goedkeuring aan: “Daar is ‘n verskil daartussen om woede uit te druk en om geweld op te stook… Om werkers erger as diere te behandel is sekerlik op sigself ‘n opstoking tot geweld?” Ons moet glo “die redes vir die woede” soek. ‘n Moontlike beginpunt, wat gerus deur Wasserman oorweeg kan word, is of die gruwelike aantyging en veralgemening dat “werkers erger as diere” behandel word, naasteby die waarheid is.
Wasserman se volgende skuif is om te maak asof Dookoom se Larney-liedjie in dieselfde kategorie as Bok van Blerk se “De la Rey” val: “slegs naïewe luisteraars sal nie die implikasie snap van woorde soos ”n handjie van ons teen ‘n hele groot mag’ en ”n nasie wat weer op sal staan’ nie.” Wasserman ontken by implikasie dat veel aanstootliker voorstelle en inderdaad opstoking tot misdadigheid in die Dookoom-teks voorkom. Dit is duidelik dat Wasserman ook nie daarvan hou dat blankes of Afrikaners na hulle minderheidstatus verwys nie. Ons moet ons seker eerder as een groot en gelukkige Suid-Afrikaanse nasie voordoen. Anti-Afrikaners verwys graag na wat “luid om braaivleisvure” gepraat word en Wasserman doen dit ook. Hy ontken dat die Afrikanernasie bestaansreg het.
Die Larney-liedjie, daarenteen, het volgens Wasserman wel bestaansreg. “Voorts kan Dookoom se liedjie nie gesien word in isolasie van voortgesette maatskaplike ongelykheid, trae grondhervorming en alledaagse wit rassisme nie. Dink maar aan die onlangse ‘blackface’-voorvalle aan die universiteite van Stellenbosch en Pretoria.” Hierdie twee gevalle word genoem as grondslag vir sy verregaande veralgemening dat rassisme onder blankes alledaags is. Later verwys hy na “die gesanik van wit rassiste.” Geen melding word gemaak van rassisme in nie-wit geledere nie.
Verder behoort dit vir Wasserman maklik te wees om vas te stel dat die maatskaplike ongelykheid van wittes en swartes wêreldwyd aangetref word. Wittes het in hierdie opsig nie noodwendig gesondig nie. Rasse-ongelykheid kan nie goedsmoeds aan bv rassesegregasie of apartheid toegeskryf word nie. Sodanige ongelykheid word in die praktyk onaanvaarbaar slegs as van die foutiewe standpunt uitgegaan word dat alle etniese groepe in alle opsigte al die tyd wesenlik eenders is; bv dat almal ten minste die potensiaal het om in dieselfde mate vindingryk, toegewyd, kundig, suksesvol en vooruitstrewend te wees. Dit is klaarblyklik nie die geval nie en hang onder meer saam met kultuurverskille. Binne etniese groepe kom daar ook groot ongelykhede voor.
Vervolgens haal Wasserman sy studeerkamerkennis van medialeer uit. Jürgen Habermas het gepleit vir joernalistieke objektiwiteit en balans, maar Wasserman voel beswaard hieroor. “Habermas het sy teorie gebaseer op ‘n bourgeois Europese omgewing, nie morsige, ongelyke, gewelddeurdrengte nuwe demokrasieë soos Suid-Afrika nie.” In Afrika kan dus maar ander norme as in Europa geld; bv (soos ons onlangs moes verneem) korrupsie is plaaslik iets anders en moet nie sonder meer veroordeel word nie; dit kan bloot die terugneem wees van wat al eeue lank geskuld is. Wasserman hou van Susan Bickford se standpunt “dat emosionele uitsprake in die openbare domein nie onvanpas is nie.” Hier dink Wasserman kennelik goedkeurend aan Dookoom se Larney en nie aan Van Blerk se De la Rey nie.
Volgens Wasserman moet ons na die emosies in Dookoom se liedjie luister en “probeer vasstel wat die oorsake daarvan is – dit verg ‘n oop ingesteldheid en die bereidheid om te bly luister, juis en veral wanneer dit moeilik word.” Nêrens is daar sprake dat Wasserman fout met Dookoom vind en hierdie groep kritiseer nie. Die wittes moet eerder die fout by hulleself soek. Hy kla oor “die hatige persoonlike aanvalle” wat in reaksies op Naspersberigte op die internet voorkom en “‘n oorvloed rassistiese propaganda” op Sunette Bridges se Facebook-bladsy. Nêrens is daar enige aanduiding dat Wasserman in hierdie gevalle sy eie raad volg en bereid is om sonder ophou “regse” bronne te lees en te bly luister nie. Dit is voor die hand liggend dat “wit rassiste” immers ook “pyn en frustrasie” kan hê wat vlak lê en waarvoor hulle begrip verlang; ook van orakel Wasserman.
Die Burger was nie tevrede met bloot die eensydige begrip wat Wasserman in sy onbetaamlike artikel vir Dookoom se Larney-liedjie probeer kweek het nie. Die koerant wou hierop voortborduur deur verdere publisiteit aan die liedjie te gee. Hierdie bedenklike kultuuruiting, wat Wasserman ‘n “musikale handgranaat” noem, moes verder misbruik word om meer en beter houe teen blankes en veral Afrikaners in te kry. Twee dae later (24 deser, p 15) is Murray la Vita se onderhoud met Dookoom onder die opskrif, “Wat mense nie wil hoor nie,” gepubliseer.
Soos die Larney-liedjie bestaan die teks van hierdie onderhoud uit ‘n bedenklike mengsel van Afrikaans en Engels. Toe Die Burger nog trots pro-Afrikaans was, is teks gesuiwer voordat dit gepubliseer is. Hier is daar egter geen poging aangewend om hierdie kultuuruiting taalkundig te ontsmet nie. Daar word selfs beweer dat die bruines Afrikaans “lewendig” hou. Ou Afrikaans (Standaardafrikaans?) word met nuwe Afrikaans (die mengeltaal Kaaps?) gekontrasteer. Onkiese woorde word aangebied as “p–s” en “k-k”. Die opskrif toon duidelik dat die Wasserman-idioom blatant voortgesit word. Die onderskrif verwys daarom weer na die pyn en woede waaraan hierdie sanggroep uitdrukking gee.
Die betekenis van die woord “larney” word verduidelik. Dit is ‘n sinoniem vir baas, maar hierdie baas is bevoorreg, het baie geld en hy mishandel sy werkers. Die woord “dookoom” “has supposed origins in pre-Islamic shamanism in the Indonesian archipelago” en is ‘n negatiewe ghetto-mite wat met towery te make het. Opsommend kan seker gesê word dat ‘n mens hier met ‘n onaptytlike groep en ‘n bedenklike komposisie gekonfronteer word. Dit is ‘n politieke en kulturele moeras waarin ek geen behae het nie.
Dit is vir my duidelik dat Wasserman so verknog aan linkse politiek is dat hy nie sy eie raad volg deur tradisionele en eietydse konserwatiewe Afrikanerpolitiek met voldoende openheid te benader nie. Die Burger verkeer in ‘n soortgelyke situasie. Dit is deesdae vir sy lesers maklik om hulle ‘n baie beter koerant voor te stel. Een manier waarop Die Burger sonder veel moeite sy rol as meningsvormer kan verbeter, is deur sy onverkwiklike dis van konstante, linkse, politieke propaganda af te wissel met oorwoë, behoudende, konserwatiewer standpunte. Dit sal aanklank by sy tradisionele Europees-geöriënteerde lesers vind en ook ‘n bydrae lewer tot groter en ewewigtiger insig by talle mense wat tans deur veral ANC-geïnspireerde propaganda mislei word.
Ek reageer op u skrywe op die Daily Maverick se webblad. Ek het dit terloops vir ‘n oomblik oorweeg om hierdie skrywe in Engels te rig, maar toe besef ek dat, verengels soos u mag wees met ‘n voornaam soos Julian, iemand met die van Rademeyer minstens iemand sal ken wat Afrikaans magtig is, en wat hierdie brief aan u sal kan voorlees.
U rubriek gaan opnuut oor die omstredenheid rondom Steve Hofmeyr en Sunette Bridges se bewering dat blankes die slagoffers is van ‘n moedswillige veldtog van rassistiese haatmisdaad. U organisasie, AfricaCheck, word in u rubriek voorgehou as ‘n rasionele, onafhanklike een, wat wetenskap en statistiek pleeg.
Ek sal dus maar die gewone, agterlike geskree-huil oor rassisme in u rubriek ignoreer, synde so holrug gery dat dit nie ‘n kwansuise wetenskaplik-gefundeerde organisasie betaam nie, en dus geen verdere reaksie werd is nie. Voorts is die tradisionele en breindood-verskoning dat “almal onder misdaad ly”, so absurd en inderdaad onnosel dat mens net sowel kan argumenteer dat die dwelmprobleem op die Kaapse Vlakte heeltemal normaal en in orde is, omdat Colombië ook ‘n dwelmprobleem het. Nee wat, jammer, selfs nie u glo sulke belaglikhede nie. Kom ons fokus maar eerder op u pogings om Hofmeyr en Bridges te weerlê.
U haal twee reaksies op Hofmeyr en Bridges se bewerings aan.
Die eerste is uit die pen van Nechama Brodie. Sy beweer dat die moordkoers op blankes vandag soortgelyk is aan die moordkoers tussen 1979 en 1991, en laer is as vir ander groepe. Goed en wel, blankes het kennelik beter sekerheid by hul huise, maar wat sy bloot oor kan raai, is hoeveel van daardie moorde deur swartes gepleeg word. Sy spekuleer, sonder om hoegenaamd eens te probeer om harde, wetenskaplike syfers aan te haal, dat die eintlike booswigte blanke mans is. G’n mens weet hoe sy daardie bewering kan staaf nie, want die rassegroep van veroordeeldes word nie tydens skuldigbevindings opgeteken nie. Vir ‘n organisasie wat beweer dat u kwansuis wetenskaplik gefundeerde metodes sou gebruik, is sulke “data” dus van nul en gener waarde nie. Dis blote raaiwerk, spekulasie en selfs vooroordeel aan die kant van me Brody, en dus is haar “bewyse” waardeloos – niemand weet hoeveel blankes deur ander blankes of swartes vermoor word nie.
Die tweede aanhaling is van Lisa Vetten, wat beweer dat blanke vrouens veel meer waarskynlik is om deur hul metgeselle vermoor te word, as deur swart aanvallers. Weer eens, soos me Brody se spekulasie, is dit hoogstens ‘n wilde raaiskoot. Vetten spreek in ieder geval nie dít wat Hofmeyr en Bridges beweer het, aan nie. Nie een van hulle het ontken dat blankes ook misdaad pleeg nie. Vetten se reaksie spreek nie die kern van die argument aan nie, en is dus ‘n strooipop-argument, iets wat ‘n eksterne kwessie opstel en daarop reageer, maar nie die opponent se argument hoegenaamd beantwoord nie. Om dit in eenvoudige terme te stel: In ‘n lelieblanke dorp, sê maar iewers in Noorweë, sal daar wel ook ‘n klein persentasie blanke mans wees wat hul vrouens aanval en selfs vermoor. Nes in Suid-Afrika, maar in Suid-Afrika is daar benewens hierdie geweld, ook die addisionele faktor van swart-op-wit, rassistiese aanvalle, wat insgelyks teen blanke vrouens gemik is.
En daardie punt, dat blankes buitensporig die slagoffers is van rassistiese, swart-op-wit haatmisdade, wat me Vetten, me Brody, asook uself, mnr Rademeyer, glad nie eens probeer aanspreek nie, is die kern van Hofmeyr en Bridges se argument. Ek kan dit soos volg formuleer: By die gebrek aan harde, verdedigbare data, maar te oordeel aan mediaberigte en persoonlike oorvertellings, is dit veel, veel meer waarskynlik dat swart-op-blank misdaad die omgekeerde vêr oortref. Ek stel dit aan u dat dit veel, veel waarskynliker is dat, waar dit by rassistiese misdaad kom, ‘n blanke deur ‘n swarte vermoor, aangeval, gekaap, vermoor of verkrag sal word, as dat ‘n blanke dit met ‘n swarte sal doen.
Nou goed, u kan argumenteer dat Hofmeyr en Bridges se data verdag of selfs foutief is. Beide is immers sangers, nie demograwe of kriminoloë nie. U organisasie, daarenteen, roem u op u wetenskaplike benadering en u beweer dat u, anders as Hofmeyr en Bridges, op harde data staatmaak. Ek daag u dus hiermee in die openbaar uit: Gebruik met liefde alle wetenskaplike middele en data tot u beskikking. Doen enige nodige navorsing. Haal soveel bronne as wat u wil aan. Onderwerp u bevindings aan ‘n proses van evaluasie, maar antwoord asseblief vir ons die volgende twee eenvoudige vragies, met verdedigbare, harde data:
Hoeveel blankes word vermoor, verkrag, aangeval, beroof en gekaap deur swart oortreders, en hoeveel swartes word op hul beurt deur blankes op soortgelyke wyses aangeval?
Hoeveel plaasaanvalle en huisinvalle, dikwels gepaard met marteling, is teen blanke slagoffers deur swartes gepleeg, en hoeveel huise in plekke soos Soweto of plaasaanvalle in plekke soos landelike KwaZulu-Natal, is deur blanke booswigte gepleeg?
Kom, dis eenvoudige vrae, en harde syfers is mos u kos. Met bostaande, harde, wetenskaplik verdedigbare syfers, het u hier die geleentheid om die argument vir eens en vir altyd en oortuigend te wen. Kontroleer dit gerus vir bevolkingsgetalle; deel met ander woorde die aantal rassistiese haatmisdade teen blankes hierbo deur die blanke bevolking en druk dit uit as ‘n syfer per 100 000, en doen gerus dieselfde met wit-op-swart aanvalle.
Ek sien met opgehoue asem uit na u antwoord op bostaande, eenvoudige vragies.
Die Menseregtekommissie het die joernalis Nechama Brodie, die navorser Lisa Vetten, die webblad Africa Check en prof. Naeema Abrahams van die Mediese Navorsingsraad gelyk gegee nadat Sunette Bridges ‘n klag teen hulle ingedien het.
Africa Check is berug vir eensydige “ondersoeke” wat ‘n bepaalde agenda nastreef.
Bridges het vroeër vanjaar ’n lys van vermoorde wit vroue as deel van ’n klag teen ’n groep akademici by die Menseregtekommissie ingedien. Steve Hofmeyr het haar ondersteun.
Die academici het bevind dat wit Suid-Afrikaanse vroue ‘n groter kans staan om deur hul liefdesmaat vermoor te word as deur ‘n onbekende swart man.
Verkragting en moord het dramaties toegeneem in Suid-Afrika sedert 1994 maar die span se ondersoek was spesifiek gerig teen wit mans, nie ‘n noemenswaardige persentasie van die algehele bevolking nie.
Luidens ’n brief deur die MRK het Bridges-hulle aangedring dat “alle verklarings in die openbaar teruggetrek moet word”; “dat Brodie en Vetten verskoning aan alle wit Suid-Afrikaanse mans moet maak”; “dat Africa Check behoorlike studies oor vroulike moorde moet handhaaf”; en dat “hulle moet ophou om sulke verklarings oor wit Suid-Afrikaanse mans te maak”.
Die MRK het bevind dat die klagte ongegrond is. Die bevinding bevestig egter dat die hoë moordkoers waarskynlik te danke is aan swart mans wat vroue van alle rasse vermoor, aangesien die moordkoers vir wit mans baie laer is as vir swart mans.
Die keer is dit nie op die strate van Hillbrow nie, maar die strate van Bothaville, Ventersdorp en Pretoria waar jy dit hoor
‘n Paar dekades terug verkrag Dan Roodt die volkslied en lees gedigte voor met ‘n oshart teen sy bors, Koos Kombuis, met of sonder drugs, sing van AWB tiete en huisies by die see, Johannes Kerkorrel bedel harte vir Hillbrow en saam met Max krap die Vrye Weekblad almal se gat. Die een ding in gemeen is hulle rebellie teen die regering, teen ‘n stelsel wat nie werk nie, teen wat hulle glo verkeerd is. In coffee shops en rokerige bars groei die beweging. Dit is gewaagd, dit is protes en dit is hoogverraad. Party mense wil hulle doodskop, ander wil standbeelde bou, maar almal ken die soundtrack van die beweging. Dit is Voëlvry!
Die naweek sing Steve die stem en die skare, duisende van hulle, sing saam. Dan Roodt het ‘n webwerf en Naspers kry hom nogsteeds nie stil nie. Sunette skryf ‘n lied met Eugene se gebed in. Jong kunstenaars begin reguit en onbeskaamd sing van hulle mense, van dit wat verkeerd is, van ‘n stelsel wat nie werk nie en ‘n regering wat nie regeer nie. Die keer is dit nie op die strate van Hillbrow nie, maar die strate van Bothaville, Ventersdorp en Pretoria waar jy dit hoor. Dit is in die kroeg op die platteland en die kunstefees Innibos waar die stem gehoor word. In plaas van coffee shops en agterstraatjies is die beweging nou voor kooperasies en agter op plaasbakkies.
Dit is dalk nog net ‘n gefluister. Onafhanklike, ongekoppelde gebeure wat hier en daar sporadies kop uitsteek. Kunstenaars wat dalk nie tans om dieselfde vuur sit nie, maar wat mekaar nog gaan vind. Praag vervang die drukkoste van ‘n Vrye Weekblad. Sommige mense haat dit, ander wil standbeelde bou. Die regering wil dit smoor. Alles wat was, is, en sal weer wees.
Boetman is vanoggend die bliksem in. Dis Boetman se eie skuld, want hy behoort teen dié tyd beter te weet as om die Afrikaanse weergawe van Prawda, Beeld, te lees. Die gewone leuens en propaganda wat in Naarpers se publikasies verskyn, gewaarborg is om enige regdenkende persoon se bloeddruk gevaarlik hoog te maak. Ek kan my goed indink hoe inwoners van die destydse Sowjet-Unie moes voel toe hulle daardie regime se leuens in Prawda moes lees. Dis dieselfde emosie wat ek ervaar as ek Naarpers se Prawda teen my beter wete in lees.
Vanoggend se bloeddrukstyging is veroorsaak deur nóg ‘n stuk gemors wat te velde trek teen die sangeres en aktivis, Sunette Bridges. Me Bridges het die linksetjies behoorlik op hol, want vir haar is Adriaan Basson, Prawda se liggewig-redakteur, banger as die duiwel vir ‘n slypsteen, te oordeel aan hoe gereeld daar histeriese bangbroek-veroordelings van me Bridges in Prawda verskyn.
Dié prul vanoggend is geskryf deur ‘n DA-raadslid in Durban, ene Martin Meyer, wat die vermetelheid het om homself ‘n trotse Afrikaner te noem. Ek het dit begin lees met die wete dat dit bloot die gewone NSA-rasieleier gemors sou bevat, wat selfs Meyer self moeilik vind om te glo. Julle almal ken dit: hoe boos apartheid kwansuis was, hoe fantasties die dooie terroris Mandela was, en watter wonderlike grondwet die land glo het. Ek het dit verwag, en ek is nie teleurgestel nie. Dit was inderdaad die gewone NSA-lofsingery, komende uit ‘n libverkrampte se besonder onoorspronklike pen. My bloed het egter behoorlik gekook toe ek die volgende lees:
“Onthou jy dat die weermag self in die townships was, ja, die land se eie weermag was ontplooi binne die landsgrense met die opdrag om ons eie mense te dood?”
Nou kyk, meneer Meyer, in jou stuk erken jy self dat jy ‘n snotsnuiter was in die jare tagtig, want jy skryf jy is 37 jaar oud. Kennelik het jou denke ook nie veel verder gevorder vanaf jou snuiterstadium nie. Jy is dus iewers rondom 1977 gebore. Jy was te jonk om diensplig te verrig tydens die jare tagtig, want jy was slegs 13 jaar oud in 1990. Ek weet dus nie wie bostaande snert in jou deurmekaar koppie ingeprent het nie, maar jy was beslis nie persoonlik daar nie. Jy het dit baie beslis nie persoonlik ervaar nie.
Laat ek jou reghelp, meneer Meyer. Ek was dáár. Ek was ‘n dienspligtige in die jare tagtig. Ek was in die lokasies. Jammer nou dat die term lokasie jou, in jou hoogheilige DA-libvertraagdheid, nou ontstig, maar tot vandag toe verwys die swartes self na die “kasi”. Ek kan jou verseker, meneer Meyer, dat ek en my mede-troepe, en ons Staandemag-leiers, beslis nié daar was om “ons eie mense te dood” (sic) nie.
Inteendeel – ons is opgelei om mense te beskerm. Ons is ten sterkste verbied om mense leed aan te doen. Die doktrine van minimum geweld is oor en oor in ons ingedril. Ons het ons lewens op die spel geplaas sodat snotkoppies soos Meyer veilig in hulle bedjies in hulle mammies se huise kon slaap, ja ook daar in “The Last Outpost”, die liberale Natal, waar Meyer hom bevind. Daar was slegs een insident tydens my eenheid se maande in die lokasies, en dit was toe ‘n troep per abuis sy geweer afgevuur het. Dié troep het niemand “gedood” nie, meneer Meyer, dit was ‘n blote ongeluk, maar nietemin moes die insident ‘n kommissie van ondersoek ondergaan.
Ja, ons kon maklik mense uitgewis het. Ons het immers Ratels en masjiengewere gehad, wat baie effektief sou wees om massamoord mee te pleeg. Maar ons het nie. Weer eens: Ons is die dood voor die oë gesweer sou ons iemand leed aandoen, buiten uit selfverdediging. Daar is wel op ons geskiet met AK-47s. Ons lewens was wel in gevaar. Ons was daar sodat Meyer kon oorleef om vandag sy linksliberale drek en selfhaat te kan spu.
En nou draai hierdie DA- libvertraagde ploert waaragtig om en het die verstommende vermetelheid om te lieg en te beweer dat ons daar was om mense dood te maak. Nou kyk, ek verstaan dat die vermoë om te lieg sonder om te blik of te bloos ‘n voorvereiste vir ‘n DA-politikus is, maar waaragtig, meneer Meyer, jou blatante, propagandastiese leuens en beledigings wat jy teenoor my en duisende ander voormalige soldate pleeg, is onaanvaarbaar. Dit is nie net blatante leuens nie, dit is haatspraak en Nazi-agtige propaganda en beswaddering van eerbare mense.
Ek eis die volgende van al drie oortreders: Prawda se redakteur, Martin Meyer en die DA: ‘n Onmiddelike regstelling van Meyer se blatante leuens in Prawda, gevolg deur ‘n onvoorwaardelike verskoning deur Adriaan Basson, Meyer en die DA vir al drie partye se growwe gebrek aan respek vir ons wat julle in die 1980s veilig gehou het.
Boetman het nou genoeg gehad van die haat, waninformasie, leuens en propaganda wat teen my as Afrikaner gepleeg word.
Op haar Facebook-blad en in ‘n privaatepos, het die sangeres en Rooi-Oktober-aktivis Sunette Bridges ‘n uitspraak van dr. Dan Roodt – waarin hy noem dat redelike steun selfbeskikking vir Afrikaners moontlik sal maak – as ‘n “infame leuen” verwerp.
Bridges skryf:
Hierdie is jou stelling: Dan Roodt: “Melville, as die Front Nasionaal / Front National net ‘n paar 100 000 stemme kan kry, kan ons somme binne enkele maande ‘n volkstaat kry, met ‘n baie groot stuk grond en dele van die stedelike gebiede daarby!”
Ek volstaan daarby dat dit ‘n infame leuen is.
Voer julle debatte op FN se webblad, BKA en Praag. Ek is nie te vinde daarvoor nie.
Groete
Sunette
Dr. Dan Roodt, wat saam met verskeie ander groepe en aktiviste op die bestuur van die nuwe politieke party, Front Nasionaal dien, het hierop soos volg gereageer:
Beste Sunette,
Dis nogal ongelukkige woordgebruik om dit ‘n “infame leuen” te noem. Ek het ‘n mening uitgespreek, gegrond op my interpretasie van die grondwet en die volkereg.
Indien daar beduidende steun vir selfbeskikking is, beskik ons oor al die regte om dit uit te oefen! Die syfer wat blykbaar deur die VN aanvaar word vir “beduidende steun” is 35% van die bevolking. Gestel daar is 2 miljoen Afrikaners en ongeveer 1 miljoen stemgeregtigdes. Dan, indien 350 000 vir die FN stem, het ons ‘n saak uitgemaak om tot die volgende stap oor te gaan, naamlik onderhandeling oor grondgebied. Ons kan ook ander lande of internasionale organisasies vra om hierby te bemiddel.
Indien daar geen vordering is nie, is daar ander remedies ook. Uiteraard sal ons met omsigtigheid moet handel, maar ons kan selfs soos Kosowo oorgaan tot ‘n eensydige onafhanklikheidsverklaring. Dit sal ń aantal hofsake in SA en internasionaal ontketen waartydens ons kan bewys watter dele van die land ons reeds jare lank bewoon, waar ons monumente, dorpe, ens, geleë is, waarna die hof geen keuse sal hê as om ons gelyk te gee nie.
Die Kosowo-uitspraak van 2010 het die sogenaamde uti possidetis-reël gewysig en voortaan mag geen staat ‘n volk met identifiseerbare grondgebied in sy midde daarvan weerhou om onafhanklikheid te eis nie. Ook die SA Grondwet maak daarvoor voorsiening in artikel 235, maar die Grondwet is ondergeskik aan die volkereg in dié geval. En die volkereg steun ons saak nog baie sterker as die grondwet. Dis waarop my uitspraak gegrond is. Nou kan jy my vertel waarom ek verkeerd is.
Doer in Stalinbos is daar ‘n bekende aktivis oor veral godsdienssake met die naam Hans Pietersen. Hy het veral bekend verwerf toe hy aksies teen godsdiensonderrig by skole oorgeneem het ná George Claassen skielik en vinnig die aftog geblaas het. Hans het selfs ‘n boek uitgegee onder die titel: Die vrese van ons vaders: Geloof, onderrig en die Afrikanerkind.
Hans is baie lief om op sy eie Facebook allerhande foto’s en sketse van homself te plaas. Bietjie baie narsisties, maar elkeen van ons het maar sy foute! Hans en ‘n paar van sy vriende is ook lief om allerlei dinge op sekere webblaaie en FBs te plaas en ek het veral probleme met hom begin optel toe ek sy groot liefde vir Mandela hier oor die begrafnistyd begin aanvat het. Sommer van pure asprisgeit het ek toe annerdag vir hom Sunette Bridges se jongste lys van wittes wat verlede jaar aangeval, vermoor en gemartel is – meer as 200 gevalle in die jaar – aangestuur.
Maar waar ontplof onse Hans. Hy wys my daarop dat baie meer swartes deur swartes vermoor en aangeval is, en toe ek weer stel dat mense soos Sunette en ek gereeld daarop wys en dit ook betreur, beskuldig hy my eers daarvan dat ek nie die statistieke wil aanvaar nie. Toe ek hom vra om vir my dan syfers te gee van hoeveel swartes sommer net deur wittes aangeval en vermoor is, is hy eers woedend. Hy voer toe ook sommer aan dat van die aanvalle op wittes is oor die grond wat wittes by swartes gesteel het.
Laasweek loof hy weer vir ou Max du Preez oor die se nuwe werk wat glo die titel “Rumour of Spring” het, en ek skryf vir hom dat dit eerder “The Winter of our Discontent!” behoort te heet! Hans vlieg net daar weg en beweer ek het nie sy vraag oor statistiese gegewens beantwoord nie en voeg by: “Feit is, jou rassisme is gegrond op sentiment, nie rede nie. Jy, Sx en Steve gebruik feite soos ‘n dronkie ‘n lamppaal gebruik – vir ondersteuning in plaas van verligting. En terwyl jy luister: uit die statistiek wat ek aanhaal is daar geen aanduiding van ‘n aanslag teen wittes nie. Hoekom kleef jy dan aan die mite? Omdat dit jou pas, of omdat jy te dom is om statistiek te ontleed?”
Weens ander verpligtinge sien ek die antwoord eers Vrydag en ek antwoord toe: “Hans, ek dink jy is nie dom nie – net domastrant, en dis byna dieselfde! Lees nou mooi: Ek weet van al daardie statistiek wat jy aanhaal. Ek en andere – onder wie Sunette en Steve – sê aanhoudend dat die moord- en aanvalsyfer van swart op swart ook heeltemal te hoog is. Die gebrek aan respek vir enige lewe is skrikwekkend. Die syfers wat Sunette aangehaal het, is baie spesifiek: dit gaan oor aanvalle deur swartes op wittes die afgelope jaar. Dit gaan nie net oor boere op plase of mense met net Afrikaanse vanne nie – dit gaan oor alle gevalle waar wittes aangeval – en gemoor en gemartel is. Jy kan nou maar draaie gooi soos jy wil en verskonings maak wat uit die lug gegryp is: die syfers is sorgwekkend – veral as ‘n mens dan vra hoeveel gevalle was daar van wittes wat swartes so aanval en martel? Self kan ek nie een geval onthou nie – daar was pogings om sulke gevalle aan te bied, maar toe blyk dit dit is gevalle waar boere op stropers en willddiewe geskiet, ens. As jy beskik oor ‘n bron waar sulke syfers gegee kan word, gee dit asb. En om hierdie kommer oor die aanvalle as rassisties te bestempel, is nie alleen onwaar nie, maar tiperend van jou liederlike ingesteldheid teenoor wittes. En nou het jy hierbo êrens nog viesliker geword deur te beweer dat die aanvalle onder meer is omdat wittes swartes se grond gesteel het. Jy lieg, ou Hansie. Jy lieg nie alleen nie – jy hits eintlik swartes aan om wittes aan te val want grond is glo gesteel. Ek dink jy kan met reg as ‘n medepligtige aangekla word as daar weer ‘n geval kom van ‘n wit boer wat aangeval word – veral een wie se grond onder ‘n grondeis staan. Ek was in my laaste werksjare onder meer by die Kommissie op die Herstel van Grondregte (onder Joe Seremane). So hard as wat die kommissarisse ook al probeer het, kon hulle nie een geval kry van waar swartes se grond “gesteel” en aan wittes oorgedra is nie. Daar is stapels leggers en dokumente wat wys dat in elke geval van onteiening is swartes nie alleen met kontant vergoed nie, maar ook met meer grond as wat hulle gehad het – net elders. Dis hoekom ek sê jy lieg – en jy doen dit net om op die Afrikaner te spoeg en te vloek. Nou wil ek mooi vra dat jy asb. in die toekoms al jou skrywes in Engels doen – en die Afrikaner uitlos. Jy wil nes ou Max nie ‘n Afrikaner wees nie, maar jy wil op hulle vloek en skel. Skei uit.”
Hans antwoord: (Hans Pietersen 02:52 NM)
“Jy rammel kak af soos ‘n draaiorrel maar ignoreer my data en vrae – tipies. En dan probeer jy vir my sê wat ek moet doen? Vlieg in jou moer in. Ek sal graag in Engels skryf, eerstens omdat ek kan en tweedens om die wye wêreld te vertel watse fucked up dose julle rassiste is. Oor hierdie onderwerp is die wêreld aan my kant. Skryf maar julle droom van ‘n wit land op julle magies en vee dit met julle Voortrekkerkappies af.”
Ek antwoord: (Thys Human 02:54 NM)
“Een van my probleme met jou en jou Stellenbosse vriende is dat julle my taak bemoeilik om dit by Afrikaners tuis te bring dat alle Afrikaners nie godgelowiges is nie. Daar is heelwat mense soos ek wat as ateïste bestempel word, maar kulturele en volksgebonde Afrikaners is – en WIL wees. Maar dan is hulle vinnig om vir my uit te wys hoe mense soos jy en Claassen en daai simpel paleontoloog op US ook ongelowiges is wat op die Afrikaner vloek en skree. Ek sal dit waardeer as jy – en jou vriende – nou ophou om Afrikaans te gebruik – dis nie meer JULLE taal nie. Gebruik liefs Kaaps. Groete”
Hans 02:55 NM: “Jy’s ‘n poes. ‘n Wit ene.
Thys 02:55 NM: “Sien jy wat ek bedoel! Die oomblik as jy vasgevat word, begin jy vloek en skel! Foeitog.”
Daar was nog ‘n vloekwoord of twee, maar voordat ek dit kon kopieer (soos die aanhalings hierbo) sluit hy sy FB.
As iemand wat wel toegang het tot sy FB hom wil vertel dat ek hom sy gevloekery hier op Praag aangehaal het, sal ek dit nogal verwelkom. Maar wees maar gereed vir die blou dampe wat kan ontstaan!
Hierdie vraag impliseer ‘n oorvereenvoudiging van die dilemma wat ek wil bespreek, omdat ons vir eers nie ten volle van die Rooitaal sal wegkom nie. Nietemin, glo ek dat die onderliggende logika wat my noop om hierdie vraag te stel baie relevant is. Laat ek verduidelik.
Steve Hofmeyer maak die stelling, “We are not used to being raped by black people.” teenoor ‘n TV-joernalis ten tyde van Rooi Oktober. Is die teendeel dan dat ons gewoond is om deur witmense verkrag te word? Ek twyfel dis wat Hofmeyer bedoel het. Die brawe Sunette Bridges vir wie ek sedert Rooi Oktober baie respek ontwikkel het, neem deel aan regter Davis se Judge for Yourself en doen haar bes. Vir ‘n tweedetaalspreker vaar sy glad nie te sleg nie, maar gemeet aan die standaard van ‘n eerstetaalspreker is sy maar power. Wees verseker dat die aanvallende Davis op Bridges se taalagterstand gereken het.
Nóg Steve hofmeyer, nóg Sunette Bridges se vertoning is uniek. Meeste van ons wat tweedetaalsprekers is, sal onder soortgelyke omstandighede dalk nog swakker as hulle presteer. Vir die Suid-Afrikaanse gehoor is hulle Engels neffens substandaard, maar tog goed genoeg. Kom dit egter by die buiteland wil mens hulle liewer uitdoof. Hulle gebruik van die taal en hul swaar aksent laat veel te wense oor en sal enige aanhoorder van kanaal laat verander. Ongelukkig is die Engelssprekende wêreld baie rassisties en mense wat nie hul taal op standaard kan praat nie word gewoonlik as dom beskou.
Ek woon nou reeds ses jaar in ‘n Engelssprekende land. Voordat ek hier aangeland het was ek onder die indruk dat my Engels heel goed was. Ek het immers my eie besigheid in Johannesburg bedryf. Hier het ek egter ontdek dat ek as tweedetaalspreker erg te kort skiet. Boonop het ek besef dat die Engels wat selfs deur eerstetaalsprekers in SA gebesig word ‘n verleentheid vir hierdie internasionale taal is.
In die ou Suid-Afrika het ons twee amptelike tale gehad, nl. Engels en Afrikaans. Dit het Nasionale Party-eersteministers en later staatspresidente in die prekêre situasie geplaas waar hulle, anders as hul Europese eweknieë, hulle in twee tale vlot moes wees. Ek sal nooit vergeet hoe John Vorster kleigetrap het op internasionale perskonferensies nie. Sy onvermoë om die woorde reg uit te spreek het hom heeltemal belaglik laat oorkom. PW Botha was nie veel beter nie en Pik Botha (buitelandse minister) was amper net so erg soos Vorster. Hulle was in ‘n onbenydenswaardige posisie want soos Steve Hofmeyer, Sunette Bridges en Dan Roodt moes hulle ook ‘n moeilike saak aan Engelse media in hul tweede taal
stel.
Ons Afrikaneraktiviste het klaarblyklik nog nie besef dat toe ons land elf amptelike tale gekry het hulle van Engels bevry is nie. Anders as eertydse NP-ministers is daar geen verpligting om enigsins meer met die media op Engels te kommunikeer nie.
Reeds in die Sowjet-jare het Russiese regeringslui doodeenvoudig geweier om met die Weste op Engels te komminikeer.
Soos sy voorgangers is Gorbatsjof en sy ministers altyd deur hul eie tolke vergesel. Daar kan geen twyfel wees dat ‘n intelligente en geleerde man soos Mikhail Gorbatsjof Engels magtig was nie. Nietemin, met elke staatsbesoek aan die VSA moes elke sin van Ronald Reagan eers deur Gorbatsjof se tolk na Russies vertaal word en dan is die Sowjetleier se Russiese antwoord weer na Engels vertaal. Ek is seker Gorbatsjof het Reagan in die eerste plek goed verstaan, maar niks ooit laat blyk nie.
Behalwe dat Russiese/Sowjet-trots nie sou duld dat die USSR-sekretarisgeneraal/president Engels met die VSA-president praat nie, sou dit ook strategies dom wees. Gorbatsjof sou nooit die moeilike ontwapeningsonderhandelinge so effektief in Engels kon behartig as in sy eie moedertaal, Russies, nie. Terloops, President Poetin en heelwat ander Europese regeringshoofde pas ook hierdie benadering toe.
Howel ons leiers/aktiviste se Engels goed genoeg is om nie te wag vir die vertaling van ‘n Engelse vraag nie, sou ek ernstig aanbeveel dat hulle oorweeg om slegs op Afrikaans te antwoord en veral waar hulle aan formele debatte deelneem. Dan sal daar geen probleem met die kwaliteit van die inhoud van die antwoord, die taalgebruik of die aksent wees nie. Vir seker moet daar Engelse Magisters onder ons wees wat as vrywillige tolke vir ons aktiviste by sulke geleenthede sal optree. Waar dit nie moontlik is nie kan ons aandring op onderskrifte met dien verstande en voorwaarde dat ons die bypassende Engelse teks na die opname self sal voorsien. Immers kan ons nie die vertaling aan vyandiges oorlaat nie.
Wanneer ‘n tweedetaalspreker se spanningsvlakke toeneem, soos tydens ‘n debat, verswak hul Engels. Glo my, ek het nou reeds ses jaar se intensiewe Engelse ervaring agter die rug en nog steeds het ek hierdie probleem met nie meer as 70% oorkom nie. Dus, waarom wil ons Afrikaner-aktiviste enigsins geleerde Engelssprekende Suid-Afrikaners op hul taal aanvat? Dit is dom. Immers is dit ‘n baie ongelyke speelveld. Ja, daar sal geleenthede wees waar daar nie ‘n vertaler sal wees nie, en waar mens doodeenvoudig onmiddellik in Engels moet antwoord, soos tydens Rooi Oktober. Immers is ons leiers aktiviste en nie regeringslui nie en sal daarom nie heeltyds die gerief van tolke hê nie. Nietemin, hou die Engels slegs vir waar dit nie anders kan nie. Ons hoef onsself nie as Engelsmagtig aan die Engelssprekende wêreld voor te doen nie. Om Engels te praat, is ‘n vorm van selfdiskriminasie en wys tot watter mate ons minderwaardig oor ons eie taal en kultuur voel.
Waarom demonstreer ons nie ons uniekheid nie? Ons het ons eie trotse taal, ons eie kultuur en identiteit en ons soek ons eie staat. Ons wil nie deel van hierdie Afro-Angel-Saksiese staat wees nie.
Eergister was ek saam met my 11-jarige seuntjie, ‘n motorgeesdriftige met sy eie aanlyn- virtuele “motormaatskappy” by die Johannesburgse Motorskou. By die BMW-afdeling het ‘n besoekende Duitser aan my gesê dat een uit elke sewe van sy landgenote in die motorbedryf werksaam is. Sommige is blykbaar ook dosente aan Engels-Suid-Afrikaanse universiteite, want enkele dae gelede is ‘n groteske aanval deur ene Antje Schuhmann van Wits op die Rooi-Oktober-betoging, asook Afrikaners geloods onder die titel: Red October: part of the rise of global, right-wing white supremacy?
Schuhmann is nie baie subtiel nie, want sy skel sommer die vorige Afrikanerregering uit as:
…the last state-organised white supremacist anachronisms, upholding racist fascist ideologies in order to legitimise a murderous system of white domination? My interest is to outline the parallels the Red October phenomenon has with other extremist movements, particularly in Germany, and to then provide some institutional and civil society responses.
In die Daily Maverick verskyn ‘n advertensie vir ‘n luukse Mercedes-Benz soos wat korrupte staatsamptenare graag ry, langs Antje Schuhmann se aanval op Afrikaanse betogers
Ons, die “rassisties-fascistiese… moordenaars” waarna die skryfster verwys, betaal egter die belastings wat korrupte munisipale en staatsamptenare in staat stel om luukse Duitse motors soos Mercedes-Benze of BMW’s te koop. Toevallig verskyn daar naas Schuhmann se kwasi-kommunistiese tirade teen Afrikaners ‘n advertensie vir ‘n baie duur, sportiewe Mercedes soos wat staatsamptenare en ontvangers van SEB-voordele gewoonlik bestuur. En in vele opsigte is die skryfster besig om die institusionele korrupsie en geweldsmisdaad, selfs volksmoord van die nuwe Suid-Afrika te verdedig – ten einde Duitse motormaatskappye in staat te stel om nog luuksevoertuie in ons land te verkoop!
Soos ek al voorheen geargumenteer het, is die huidige Suid-Afrikaanse stelsel patologies van aard. Daarom lei dit onvermydelik tot vorme van sadisme waar weerlose oumense en vroue deur “vryheidsvegters” aangeval, verkrag en tot die dood toe gemartel word. Die linkse, globalistiese en internasionalistiese diskoers skeld hulle gedurig vry van enige verantwoordelikheid vir hul gruwels, wat niks minder as oorlogsmisdade is nie. Die grondslag vir hul morele kwytskelding is sosio-ekonomies. Omdat die swart bevolking as groep gemiddeld “armer” as die blanke bevolking is, is hul sadistiese moordparty geregverdig. Tydens die Al Jazeera-debat toe ek en Sunette Bridges saam teen Christi van der Westhuizen en Sipho Singiswa geargumenteer het, het Van der Westhuizen weereens met dié argument vorendag gekom. Vanweë “inkomste-ongelykheid” in Suid-Afrika, is swart sadisme, korrupsie en misdaad implisiet geregverdig en “legitiem”.
Die teenpool van sadisme is natuurlik masochisme. Ons is veronderstel om die huidige geweld, anargie en wetteloosheid te “geniet”. Trouens, dit is die boodskap wat telkens aan ons oorgedra word, dat geweld in die vorm van moord en verkragting ‘n noodwendige uitvloeisel van sogenaamde “demokrasie” is en dat ons daarmee vir lief moet neem!
Die parallelle wat Schuhmann tussen Afrikaners en Duitsers tref, is onverskoonbaar, selfs lasterlik. Sy sien byvoorbeeld ‘n ooreenkoms raak tussen Steve Hofmeyr se kommentaar oor Verwoerd se skoolbouprogram tydens die betoging by die Uniegebou en mense wat Hitler probeer rehabiliteer:
Firstly, historic revisionism and denialism. The expression “Hitler… if he would not have done this thing with the Jews… but he gave us highways and decreased unemployment” resonates with Hofmeyr saying about Apartheid “no, I don’t think all of it was wrong but it couldn’t go on forever[…] Hendrik Verwoed gave us good schools, how can I say that’s wrong?”
Terwyl Duitsers Jode in konsentrasiekampe geplaas het, het ons vir swartmense skole en klinieke opgerig. Brittanje het in ons land konsentrasiekampe bedryf en hierdie Duitse vrou is in haar argument besig om die Brits-koloniale volksmoordlogika dat “Afrikaners moet verdwyn” te herhaal. Want, sê sy, enige aandrang op volkskap of wat sy op Duits Volksgemeinschaft noem, is per se rassisties!
Tesame met die afstootlike Afrikanerverraaier, Christi van der Westhuizen, maak sy die vrees en verskrikking wat ons slagoffers van plaasmoorde en huisaanvalle ervaar af as Angst, oftewel verbeelde/sielkundige angs! Met ander woorde, die moorde en verkragtings waaroor die media elke dag berig, bestaan net in ons verbeelding.
‘n Toneel in Inglourious Basterds waar die ‘Beer-Jood’ ‘n Duitser op sy knieë met ‘n bofbalkolf vermorsel
Ek wil my nie veel uitlaat oor die stryd tussen Duitsers en Jode nie, behalwe om te sê dat dit dikwels tot perversie aanleiding gee. Enersyds is daar masochistiese Duitsers (soos hierdie Schuhmann?) wat steeds derms uitryg oor die tweede wêreldoorlog en andersyds is daar Jode soos die Weinstein-broers wat ‘n rolprent soos Inglourious Basterds deur die geweldskultusregisseur, Quentin Tarantino, laat maak het. In die film kry ‘n Jood geleentheid om Duitse krygsgevangenes se harsings letterlik een na die ander met ‘n bofbalkolf uit te slaan. Joodse slagofferskap regverdig Joodse sadisme teenoor Duitsers (net soos swart slagofferskap in Suid-Afrika swart-op-Afrikaner-sadisme sou regverdig?). Die held, die “Beer-Jood” (Bear Jew), verlustig hom in sy teregstellings van Duitse krygsgevangenes.
In ‘n berig in The Atlantic, beskryf Eli Roth, die Joodse akteur wat die protagonis vertolk, die film as “kosjerporno” (kosher porn):
““It’s almost a deep sexual satisfaction of wanting to beat Nazis to death, an orgasmic feeling,” Roth said. “My character gets to beat Nazis to death. That’s something I could watch all day. My parents are very strong about Holocaust education. My grandparents got out of Poland and Russia and Austria, but their relatives did not.”
Tarantino’s producer, Lawrence Bender, says that after reading the first draft of Inglourious Basterds, he told Tarantino, “As your producing partner, I thank you, and as a member of the Jewish tribe, I thank you, motherfucker, because this movie is a fucking Jewish wet dream.” Harvey and Bob Weinstein, the film’s executive producers, also reportedly enjoyed the film’s theme of Jewish revenge.
Tarantino told me he has received only positive reactions from his Jewish friends. “The Jewish males that I’ve known since I’ve been writing the film and telling them about it, they’ve just been, ‘Man, I can’t fucking wait for this fucking movie!’” he told me. “And they tell their dads, and they’re like, ‘I want to see that movie!’”
Nog ‘n toneel uit Inglourious Basterds waarin die geregverdigde moordlus van die slagoffer opgehemel word
Die gelykstelling van die NP-beleid met nazisme is ‘n propagandategniek wat deur Joe Slovo, Brian Bunting (skrywer van The rise of the South African Reich) en ander kommuniste aangewend is. Ons weet ook dat die terreurveldtogte van die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty onder leiding van Joe Slovo met die hulp van die Oos-Duitse geheimediens, alombekend as die Stasi, geskied het. In die biografie van Markus Wolf, die voormalige hoof van die Stasi, word vermeld dat hy en Joe Slovo noue bande gehandhaaf het.
Anjte Schuhmann en die Daily Maverick maak van dieselfde Stasi- en SAKP-tegniek gebruik om Afrikaner-beswaarmakers teen plaasmoorde en ander geweld as neo-Nazi’s te konstrueer. Sy beweer selfs dat die kleure van die Red October-webwerf, wat deur Sunette Bridges gekies is, die kleure van die Nazi-party en die AWB reproduseer:
…Red October, citing Martin Luther King on its English-only website, follows that logic, yet borrowing the red, white and black colours of the German National Socialist Party and the Afrikaner Weerstandsbeweging.
Duidelik is die handskoene nou af in die Links-Regs-stryd in Suid-Afrika en gaan ons mekaar as Nazi’s en Staliniste uitskel. Schuhmann en die Daily Maverick het egter heelwat meer in gemeen met die Stasi, die muurskieters van Oos-Duitsland en die Sowjet-goelag as wat ons Afrikaners met Nazi’s het. Indien die Rooi Oktober-veldtog enigiets bereik het, is dit ook om die onderliggende Boerehaat hier in Johannesburg, aan Wits en in die geledere van die Daily Maverick-medewerkers te ontbloot.
Afrikaners wat soos die Suidlander-groepering daaroor fantaseer dat daar op ‘n dag “hulp uit Duitsland” sal opdaag om ons uit die huidige dwingelandy te “bevry”, kan gerus daarvan vergeet. Terwyl die ANC ons staatskas leeg steel, word ‘n groot deel van daardie fondse aan Mercedes-Benze bestee.
Die een se dood is die ander se brood, soos hulle sê.
Noem Antje Schuhmann ‘n ideologiese werktuigkundige van die Vierde Ryk, dié van Daimler-Benz en die ander groot Duitse motormaatskappye. Ons sal nie enige morele lesse vanuit Oos-Berlyn, Stuttgart of München vat nie.
En dalk is dit hoog tyd dat Afrikaners na Franse of Koreaanse motors toe oorskakel?
Rooi Oktober was ‘n dawerende sukses, en net nog ‘n bewys van Gustav Venter se stelling dat Afrikaners se uitnemendheid in ons breinselle, en nie in ons spermselle, gesetel is nie. Alhoewel die opkoms by die Rooi Oktober-optogte nie getalsgewys groot was nie, was die reaksie daarop wel reusagtig. Die maatstaf van ‘n suksesvolle optog is sekerlik hoe dit mense laat praat, en selfs hoeveel omstredenheid dit genereer.
Gemeet hieraan was Rooi Oktober soos ‘n atoombom in die hoenderhok. Al wat ‘n nuusagentskap is, het berigte daaroor gedra. Dit maak steeds vandag opslae. Sekere inbellers na radiostasies is dae ná die aksies steeds woedend. Ek het selfs een op SAFM gehoor wat gemeen het dat Sunette Bridges permanent stilgemaak moet word, en dat die regering “te sag met blankes is”. Sy het nie gesê wat presies sy sou wou sien gebeur nie, maar Zimbabwe is sekerlik nie meer ver nie.
Kontrasteer bogenoemde met jou deursnit-Cosatu-optog: Duisende “wêkkas” wat marsjeer oor een of ander irrelevante grief. Asblikke word omgesmyt. Winkels word geplunder. Niemand gee egter om oor wat Cosatu wil hê nie; die nuusberigte handel eerder oor hoe erg die verkeer ontwrig gaan word. Die aangeleentheid waaroor die mars gehandel het, word bykans nooit verder bespreek nie. Terug na Gustav: Wat 20000 Cosatu-lede nie kan regkry nie, kan wel deur 300 Afrikaners vermag word. Uitnemendheid in aksie.
Rooi Oktober het dit teen ‘n paar probleme gehad. Rassistiese geweld teen blankes was een beswaar. So ook rassistiese regstellende aksie en SEB, wat neo-apartheid is wat ook teen blankes gemik is.
Hierop het Rooi Oktober se kritici die mees belaglike reaksies denkbaar gehad. Van ‘n ernstige poging om Rooi Oktober se griewe aan te spreek, was daar min sprake. En die mees belaglike reaksie van almal? Dit moet sekerlik die breindood stelling wees dat “almal onder misdaad ly.” Ek is baie lus om diegene wat laasgenoemde loutere onsin kwytraak, ‘n dwarsklap toe te dien dat hulle leë koppe daarvan tol, hulle dan te troos met hierdie woorde: “Toemaar, almal ontvang op een of ander stadium ‘n taai klap.” Asof die feit dat ander bevolkingsgroepe mekaar ook teiken met geweldsmisdaad, op enige manier iets doen om die leed aan blanke slagoffers van rassistiese, swart-op-wit geweld ongedaan te maak. Nee, nee, nee! Die feit dat ander groepe rassistiese haatmisdaad as normaal of alledaags beskou en almal daaronder gebuk gaan, is geen verskoning nie. Dit is eerder ‘n bekentenis dat misdaad so buite beheer is dat almal dit maar bloot aanvaar as gewoon.
‘n Ander gunstelingreaksie was om die boodskapper te probeer skiet; om Steve Hofmeyr en Sunette Bridges te probeer stilmaak met die ewe verstandelik-gestremde towerwoordjie van die linkse: “Rassiste!” Ongelukkig vir die linkses beteken die krete van rassisme in hierdie konteks niks buiten dat die linkse se standpunt deur die feite vernietig is nie, en is die term só holrug gery dat dit geen impak meer maak nie.
Nie een van diegene wat hierdie belaglike snert kwytraak, nie één van Rooi Oktober se kritici, het die moed om die ware vraagstukke wat deur Rooi Oktober geopper is, te konfronteer nie.
Hier is die eerste ontbeantwoorde vraag: Wie is dit wat wié op rassistiese wyse aanval?
Buiten vir uiters skaars voorvalle van wit-op-swart geweld, wat dan op histeriese en sensasionalistiese wyse aan die groot klok gehang word, selfs al is daar geen geweld betrokke nie (die Reitzhuis-voorval), is bykans alle rassistiese geweld in Suid-Afrika van die swart-op-wit verskeidenheid, selfs al kontroleer mens vir relatiewe getalle (nog ‘n gunstelingverskoning van die linkses). Blankes word op ‘n daaglikse grondslag deur ander volke aangeval, verkrag, beroof, vermoor en geterroriseer, teen ‘n tempo buite alle verhouding met die geweldsmisdaadkoers in lande waar blankes ‘n meerderheid is. Bykans sonder uitsondering word hierdie rassistiese haatmisdaad teen blankes gemik egter as sogenaamde gewone misdaad afgemaak, en fluit geen voëltjie daaroor nie.
Dit is aan die ander kant nie blanke bendes wat swart plaashuise binneval en die bejaarde bewoners daarvan doodmartel nie. Geweldsmisdaad is ‘n skaars ding in oorwegend-blanke gemeenskappe, vergeleke met Suid-Afrika se koers. Hoe kry die inwoners van Kopenhagen, ‘n metrogebied met miljoene inwoners, dit byvoorbeeld reg om minder as 10 verkragtings per jaar te pleeg (boonop word bykans al die verkragtings daar deur immigrante gepleeg), maar in die bloederige NSA is daar 55000 vrouens per jaar wat verkragtings aanmeld, met sekerlik honderde duisende meer verkragtings wat nooit aangemeld word nie? Gekoppel hieraan: Waarom teiken swart mans blanke vrouens vir verkragting, maar nie andersom nie? Hoeveel blanke mans verkrag swart vrouens? Ek kan aan geen enkele wit-op-swart verkragtingsvoorval in die nuusblaaie oor die afgelope vyf jaar dink nie, maar ek mag verkeerd wees.
Die tweede vraagstuk, wat ook glad nie aangespreek word deur Rooi Oktober se kritici nie, is: Waarom is daar ‘n gewapende stryd teen die vorige regering se rasgebaseerde wetgewing geloods, maar wanneer blankes swart-op-wit rassisme en rasgebaseerde wetgewing soos RA en SEB moet verduur, is dit skynbaar skielik heeltemal in die haak?
Hierop is die reaksies ewe absurd as die flou verskonings wat aangebied word oor misdaad. Een is dat die onregte van die verlede reggestel moet word en daarom is hierdie rassisme glo “nodig.” My reaksie: Dus word die onregte van die verlede reggestel deur dieselfde onregte te herhaal. Geen blanke het enige iemand se grond “gesteel” nie. Geen blanke wat ná 1978 gebore is, kon ooit stem in die vorige bedeling nie. Waarom moet blankes dus op rassistiese wyse geteiken word?
Rooi Oktober was, kortom, hoogs suksesvol, want skielik praat die hele land oor die vrae wat die linksetjies eerder probeer verswyg. Aan die linkses wat Rooi Oktober desperaat probeer stilmaak: Skiet gerus die boodskapper; wees snedig oor Steve of Sunette se persoonlike lewens. Bied gerus absurde en breindood verskonings aan, wat selfs nie eens julle self ernstig kan opneem nie. Julle gaan egter nie die feite wat deur Rooi Oktober aan die groot klok gehang is, laat verdwyn nie. Julle kan nie blankes verhoed om bloot die nuus te lees, of om met vriende en kennisse te gesels, en om ons eie menings te vorm nie. Geen hoeveelheid rassisme-gillery gaan ons skielik laat dink ons woon in ‘n misdaadvrye paradys nie. Geen mooi naampies vir die onverdedigbare rassisme wat ons teiken (“regstellende aksie”, “bemagtiging” of “transformasie”) gaan ons laat dink dat dit nié blote swart-op-wit rassisme is nie.
Welgedaan, Rooi Oktober, dat julle die moed gehad het om die olifant in die hoek op sy naam te noem.
