Brittanje se prins Harry het versoek dat diensplig weer in dié land ingestel word, het Reuters berig.
Hy sê sy militêre loopbaan het hom en die soldate onder sy bevel gehelp om op die regte pad te bly.
Die 30-jarige Harry, vyfde in die ry vir die Britse kroon, het aan die Britse Sunday Times gesê sy loopbaan van tien jaar in die Britse weermag het “wonderlike dinge” vir hom gedoen.
“Bring diensplig terug. Ek ys as ek dink waar ek sonder die weermag sou wees.
“En nog belangriker, ek het gesien wat dit vir die jong manne beteken.”
Harry se weermagloopbaan eindig in Junie, nadat hy vroeër vanjaar gesê het hy is by ’n kruispad in sy lewe en dat hy meer koninklike take moet hanteer waarvoor hy nie tyd sal hê as hy ook nog in die weermag is nie.
Hy het ook gesê dat hy nie nou enige spesiale vriendin in sy lewe het nie en dat hy tevrede is met sy alleenloperstatus.
Ek wou eintlik vandag so ‘n bestekopname gedoen het van waar die Afrikanerbeweging tans staan. Oor die afgelope dertien tot veertien jaar het ons geskryf, betoog, hofsake gemaak en sommige het selfs planne gemaak om die ANC-bewind gewelddadig omver te werp, of is daartoe deur staatsagente verlei. Daarvoor is vele lewenslank tronk toe gestuur tydens die Boeremagverhoor.
Ná die rampspoedige oorgawe van die De Klerk-bewind in die vroeë negentigerjare – selfs “ja”-stemmers soos ek erken nou dat dit rampspoedig was – het ons eintlik geen sentimeter gevorder op die pad na ‘n herstel van Afrikanersoewereiniteit en -vryheid nie. Vandaar die behoefte aan ‘n nuwe politieke party om met hernieude ywer daardie taak aan te pak, wat ook verklaar waarom die Front Nasionaal onlangs tot stand gekom het.
Iewers in ‘n twiet het ek Afrikaners gevra om te stem soos in die 1948-verkiesing, wat steeds een van die grootste waterskeidings in dié land se geskiedenis was. Ek het ‘n teorie dat daardie verkiesingsoorwinning deur ‘n Afrikanerparty ook die dryfveer was agter die opkoms van die kommunistiese terreurbeweging van die ANC en SAKP, omdat die gesig van Afrikaners wat weereens ‘n sê in hul eie regerig gehad het vir hulle te erg was om te aanskou. Veral die naelstring met Brittanje wat tydens Republiekwording in 1961 geknip is, het vele liberale en kommuniste tot terreur laat oorgaan. Diegene wat nie tydens die Rivonia-verhoor vir gevangenisstraf Robbeneiland toe gestuur is nie, het Londen toe verhuis van waar hulle ‘n uitgerekte propaganda- en terreuroorlog teen Suid-Afrika en veral die Afrikaner gevoer het.
Die Vryheidsfront Plus verteenwoordig ‘n kwynende politieke party wat reeds soveel teenstrydighede in sy optrede ten toon stel, dat ‘n mens seker kan verstaan dat hy vrees dat hy vanjaar sy laaste ondersteuners by die stembus mag verloor.
Terwyl Front Nasionaal hom van die begin af toegespits het om sy kritiek vir die links-liberale DA uit te hou, asook die ANC met sy toenemend anti-blanke en anti-Afrikaanse beleid, sien die VF Plus lyk my net een vyand: mede-Afrikaners wat poog om uit die dwangbuis van vergange Afrikanerrusies te ontsnap.
Daarom het die party dit goed gedink om op sy Facebook-blad sy steun toe te sê aan ‘n halfgeletterde hagiografie aan die party deur ‘n sogenaamde “lid van die publiek”, maar waarin daar ook tot verdagmakery teen Front Nasionaal oorgegaan word.
Verskeie figure het insgelyks op Facebook oorgegaan tot ‘n aanval op my omdat ek bykans dertig jaar gelede nie diensplig verrig het nie, maar oorsee was. Asof ek mnr. De Klerk se onbekookte oorgawe in die uniform van ´n dienspligtige sou kon verhoed het! Dít, komende ná die klag wat ek namens PRAAG, Front Nasionaal en verskeie dienspligtiges van destyds teen mnr. Martin Meyer van die DA gelê het vir sy bewerings in Beeld dat die vorige regering sy weermag opdrag gegee het om swartmense in die lokasies as’t ware voor die voet dood te skiet. Manfred Delport het reeds skerp hierop gereageer, waarna verskeie praaglesers my gevra het om ‘n klag by die Persombudsman teen Beeld te lê, wat ek toe ook laat Vrydagmiddag gedoen het.
Maar – of so wil dit voorkom – as jy die Afrikaner en ons vorige weermag se reputasie wil beskerm teen onjuiste aantygings, verskaf dit rede vir ondersteuners van die Vryheidsfront Plus om jou op Facebook aan te val, soos wat ene Hester Weyers, ‘n profiel sonder foto, gedoen het.
Ek het haar soos volg geantwoord:
Hester Weyers, wil jy my gaan aankla? Op ‘n manier het ek destyds van die Weermag se rekenaar afgeval en intussen is ek Frankryk toe. Met my terugkeer in 92, het FW de Klerk al die generaals afgedank en besluit Mandela, Slovo en die ANC moet die land regeer. Dink jy ek sou dit as dienspligtige kon keer? Intussen het ek veel meer “diens gedoen” as wat jy of enigeen sou kon vermoed. Ek het twee keer persoonlik met PW Botha ure lank gesels – die destydse staatshoof – en vir hom was dit geen probleem nie. Ook nie vir genl. Constand Viljoen, genl. Chris Thirion en vele ander nie. Al waarmee jy besig is, is om vlieë af te vang. As jy enige politieke vrae of argumente het, luister ek vraag. Maar hou op om ou koeie uit die sloot te grawe en vlieë af te vang wat ons vandag – 30 jaar later – niks in die sak bring nie.
Aanstons het dr. Corné Mulder, broer van Pieter Mulder en sy regterhand in die party – daar is nie minder as drie Mulders op die VF Plus se uitvoerende dagbestuur nie – tot die relletjie op Facebook toegevoeg:
Hierdie post is geplaas onder die naam Front Nasionaal, maar dit klink dan vir my soos Dan. Dit is soos die gedeelte in Genesis 27 vers 22 waar Isak vir Jakob onwetend se: “Die stem, dis Jakob se stem, maar die hande, dis Esau se hande.” Kan ek dus ook aanvaar dat hierdie skrywer namens Front Nasionaal ook die een is wat die bewering gemaak het dat die VF Plus selfbeskikking uit sy grondwet verwyder het? Laasgenoemde is natuurlik ‘n blatante leuen.
Waarop ek gereageer het deur te sê:
Beste Corne Mulder, dit was wel ek (Dan Roodt) wat hier bo geskryf het oor die dienspligkwessie. Hier is wel verskeie mense wat soms op die blad namens Front Nasionaal skryf en partykeer noem hulle hul name en ander kere nie. Dit was beslis nie ek wat beweer het dat die VF+ “selfbeskikking uit sy grondwet verwyder het” nie.
Wel meen ek dat die selfbeskikkingsbegrip afgewater is, veral toe die begrip “volk” uit die missie van die VF gehaal is en met “gemeenskap” vervang is, want daarmee verval ‘n groot deel van die Afrikaner se volkeregtelike aansprake op selfbeskikking. Daar is in SA duisende “gemeenskappe” van allerlei aard en elkeen kan sekerlik nie aanspraak op selfbeskikking maak nie. Verder is Pieter Mulder op rekord dat hy al verskeie kere gesê het dat sy party “steeds selfbeskikking ondersteun, maar nie vir nóú nie”. Só ontstaan die vraag: Maar vir wanneer is dit dan?
Demografies gaan ons jaar na jaar agteruit en dit sou onvoorstelbaar wees dat ons byvoorbeeld in 2025 (oor slegs 11 jaar!) selfbeskikking sou kon verkry indien ons teen daardie tyd tot ‘n skamele een of twee persent van die SA bevolking gekrimp het. As mense dus vir my vra wat die verskil tussen die VF+ en die FN is, dan sê ek: eersgenoemde wil oor 20 jaar selfbeskikking hê en ons oor 20 maande! Trouens, mnr. Jaco Mulder (provinsiale leier van die VF+ in Gauteng) het eenkeer op ‘n baie pessimistiese noot verkondig dat daar oor een geslag net een miljoen Afrikaners in die land gaan oorbly. Indien die SA bevolking teen daardie tyd weereens verdubbel het tot 100 miljoen, sou dit beteken dat ons slegs een persent van die totale bevolking sou uitmaak! Soos dit vir my lyk, bied die VF+ sterwensbegeleiding vir die Afrikaner deur hom met ‘n droom van “Eendag…” te sus, terwyl ons in die hier en nou vryheid wil sien.
Mulder het weer teruggekap met die volgende:
Beste Dan Roodt, dankie vir jou erkenning dat dit nie jy was wat die onwaar stelling oor die VF Plus en selfbeskikking gemaak het nie. Wees asb so vriendelik en bring die korrekte feite onder die mede skrywers van Front Nasionaal se aandag. As daar met so n belangrike saak so n blatante fout gemaak word, kan dit net sowel met verskeie ander standpuntstellings ook gebeur. Ek is jammer Dan maar jou stelling dat Pieter Mulder op rekord is dat hy al verskeie kere gesê het dat sy party “steeds selfbeskikking ondersteun, maar nie vir nóú nie”, is ongelukkig ook onwaar. Dit was en is nog nooit sy of die VF Plus se standpunt nie. Daar is nog altyd gese dat dit ‘n proses verg om by volle selfbeskikking uit te kom. Vryheid is nie iewers op die rak en dan haal jy dit net gou daar af nie. Ons kan lang debatte voer oor hoe ons selfbeskikking gaan verkry en bereik, maar dis nie waar dat die VF Plus of Pieter Mulder ooit gese het, ons wil selfbeskikking he, maar nie nou nie.
Hierop het ek soos volg geantwoord:
Jy weet so goed soos ek jou broer Pieter het dit by verskeie vergaderings van die VF+ al gesê. Maar jul rekord spreek vanself: Ná 20 jaar is daar nog geen sentimeter gevorder nie. Dis soos die grappie oor Mugabe: Hy doen uitstekende werk betreffende Zimbabwe se ekonomie; hy het net nog meer tyd nodig. Die VF+ is eintlik ‘n paradoks: ‘n party met ‘n taamlik radikale beleid (separatisme) maar met ‘n kultuur van versigtigheid en om tog nie aanstoot aan die regerende ANC te gee nie. Wat was nou weer die term wat die party daarvoor uitgedink het? “Samewerkende opposisie”?
‘n Ander gesiene Afrikanerintellektueel het my eenslag daarop attent gemaak hoe hierdie kultuur van versigtigheid ook neerslag vind in feitlik elke onderhoud of toespraak van die party, met taalgebruik soos: “dié kant toe en daai kant toe” of “versigtig tussen die klippers deur”. Hoe op aarde gaan ‘n groepie taamlik bejaarde mans wat elke kritiese stem in die party met ‘n vinnige skorsing stilmaak en verder net oor hul eie posisies begaan is, ooit daarin slaag om vir die Afrikaner vryheid te bewerkstellig?
Indien ek die tyd gehad het om so te verspil, sou ek ‘n boek kon skryf oor die kultuur van risikovermyding in die VF+. Deur geen risiko’s te neem nie, het die party gestagneer tot op hierdie punt waar slegs ‘n aantal lojale ondersteuners uit die tyd van die KP dit nog blindelings volg. Eintlik teer die VF+ steeds op die KP en verteenwoordig dit ‘n splintergroep uit die verlede wat geen vernuwing ondergaan het of selfs wíl ondergaan nie. Nóg wat idees, nóg wat sy leierskap betref.
Dit herinner my aan ‘n beeld wat die skrywer V.S. Naipaul in sy roman “A bend in the river gebruik”: die VF is soos ‘n ster – honderde ligjare ver – wat reeds dood is, maar waarvan die lig ons nou eers bereik en die indruk wek dat daar nog iets doer ver is wat skyn! Die Afrikaner het sy rug teen die muur en verloor al hoe vinniger veld op elke moontlike gebied: taal, kultuur, onderwys, in die ekonomie deur regstellende aksie, demografies deur emigrasie. Intussen speel die VF+ politiek-politiek… veral klein politiek, dié van agteraf koukus en baantjies vir boeties, asof ons nog in die geil tyd van Afrikanermag en -oorvloed verkeer.
Die ongelooflike is dat Corné Mulder nou ontken dat Pieter Mulder ooit so iets gesê het, dat “selfbeskikking nie vir nou is nie”. Hy skryf op Facebook:
Beste Dan jy het ‘n stelling nogals in aanhalingstekens gemaak dat Pieter Mulder ten gunste van selfbeskikking is “maar nie nou nie”. Ek was by alle relevante VF Plus vergaderings. Ek stel dit kategories aan jou dat wat jy hier sê dood eenvoudig onwaar is. Dit is nog nooit gese nie en dit was en is nog nooit nie die VF Plus se standpunt nie. Dit bekommer my werklik dat jy so n onwaarheid kan kwytraak en dan daarna jou argument daarop prober bou. Nie goed genoeg nie…jammer.
Hier het ek weereens die punt herbevestig, want tensy my en ander se ore in die vertrek ons bedrieg het, het Pieter Mulder dit wel gesê:
Ek gaan nie nou deur al die ou notules blaai om dit op te spoor nie, maar ek is seker ander mense sal dit ook onthou. Maar bewys dan die teendeel van my stelling dat daar in 20 jaar nog niks gevorder is wat Afrikanerselfbeskikking betref nie? En dis nie net ek wat dit sê nie: dis die publiek daarbuite wat dit aanmekaar vir my sê! Of het julle nóg 20 jaar nodig?
Elders op Facebook het ‘n ander Vryheidsfront-ondersteuner, ene Marietjie Schoeman Blignaut, kommentaar gelewer op die volgende foto van Front Nasionaal-kandidate wat ek op my muur geplaas het.
Bestuur van Front Nasionaal, tesame met enkele kandidate
Nêrens was daar enige verwysing na die Vryheidsfront Plus nie. Nietemin het sy my daarvan beskuldig dat ek die VF Plus “aanval”. Ek dink nie enigiemand hoef die VF Plus aan te val nie, want hy vernietig homself deur soveel logiese teenstrydighede in sy beleid en optrede op te stapel dat min mense dit nog ernstig opneem. Hoe kan ‘n mens byvoorbeeld op twee stoele sit en tegelykertyd saam met Kortbroek in die ANC-regering dien, maar ook saam met die liberale DA-opposisie die ANC probeer kritiseer? Om nie te praat van die jongste groepering waarin die VF Plus hom bevind nie, wat selfs die radikale swart nasionalistiese PAC met sy geskiedenis van terreur teen blankes insluit nie!
Soos ek dit verder aan haar gestel het:
Marietjie Schoeman Blignaut, ek val jul nie aan nie. Dis julle wat skakels na halfgeletterde hagiografieë aan die VF Plus op my Facebook-muur kom plak waarin daar boonop vuige aanvalle op die Front Nasionaal geloods word wat niks met politiek of enige meningsverskil te make het nie, maar bloot bedoel is om ons verdag te maak!
Vertel jy my egter wat Pieter Mulder vir die Afrikaner bereik het ná twintig jaar in die parlement en vyf jaar in die ANC-regering? Die man sit op twee of meer stoele! Ek was by toe hy met smaak vertel het hoe hy in die toilet gaan wegkruip as hulle foto’s van die ANC-kabinet neem, want hy is bang sy eie ondersteuners kom agter waar hy hom in werklikheid bevind. In die party verwys almal mos na hom as “Die Leier” – wat in Duits as “Der Führer” vertaal… Watse soort Führer is dit wat wil “kamerverlaat” as hy bietjie sy gesig moet wys en sy poliieke kaarte op die tafel moet sit deur te erken dat hy adjunkminister van landbou is?
Nog iets: nou onlangs het der Führer se onmiddellike hoof, Tina Joemat-Pieterson, die landbouminister, uitgevaar teen blankes in die Wes-Kaap wat nog oor visvangpermitte beskik. Dermate dat ‘n Indiër, ene Shaheen Moolla, haar van “rassisme” beskuldig het. Maar der Führer, Pieter Mulder, sprak g’n sprook… Miskien het hy eers bietjie gaan kamerverlaat?
Volgens Marietjie het hy “alles feil vir ons blankes”. Dis ‘n taamlike verspreking, want ‘n feil is juis ‘n fout soos in die woord “feilloos” wat “sonder fout” beteken. Om “jou lewe veil te hê” vir ‘n saak, beteken egter om gereed te wees om alles op te offer. Wat het Pieter Mulder al opgeoffer? Sy adjunkministersalaris? Selfs ‘n Indiër spreek hom uit teen Joemat-Peterson se anti-wit rassisme, maar nie Mulder nie, want dit sou te veel van ‘n risiko vir sy eie belange behels. Dus eerder feil as veil!
Dit wil my voorkom asof die Vryheidsfront Plus dit veel makliker vind om mede-Afrikaners aan te val wat hy meen sy krimpende steunbasis bedreig as om in die Engelstalige wêreld van die DA en ANC daardie partye op hul denkfoute en vergissings, asook vedrukking van die Afrikaner se taal, kultuur en vryheid, te wys. Dit is hierin waarin verskeie PRAAG-aktiviste nog altyd uitgemunt het, met ons deelname op sosiale media aan nasionale debatte waar ons die Afrikanersaak, waaronder die noodsaak vir selfbeskikking, onverskrokke stel.
Ook Front Nasionaal wil waarlik op nasionale en internasionale vlak die magdom argumente ten gunste van Afrikanerselfbeskikking stel. Indien ons daarin kan slaag om ‘n paar honderdduisend stemme te kry, kan ons binnekort kulturele selfbeskikking verwesenlik. Daarna kan ons, moontlik tydens die munisipale verkiesings van 2016, selfbeskikking op plaaslike vlak verkry en ons ou dorpe en stede terugkry deur artikel 235 van die Grondwet en die volkereg te gebruik. Al die werk wat ons die afgelope twee jaar gedoen het rondom kantons, tesame met mnr. Jaap Kelder se Nasionale Belstingbetalersunie en die Strategiese Komitee van Afrikaanse organisasies, kan dan vrugte afwerp en ons kan die juk van ANC-munisipaliteite van ons afwerp.
As ons kultuur eers vry is en ons regeer onsself op plaaslike vlak, kan ‘n uiteindelike onafhanklike volkstaat of republiek ver uitbly?
Boetman is vanoggend die bliksem in. Dis Boetman se eie skuld, want hy behoort teen dié tyd beter te weet as om die Afrikaanse weergawe van Prawda, Beeld, te lees. Die gewone leuens en propaganda wat in Naarpers se publikasies verskyn, gewaarborg is om enige regdenkende persoon se bloeddruk gevaarlik hoog te maak. Ek kan my goed indink hoe inwoners van die destydse Sowjet-Unie moes voel toe hulle daardie regime se leuens in Prawda moes lees. Dis dieselfde emosie wat ek ervaar as ek Naarpers se Prawda teen my beter wete in lees.
Vanoggend se bloeddrukstyging is veroorsaak deur nóg ‘n stuk gemors wat te velde trek teen die sangeres en aktivis, Sunette Bridges. Me Bridges het die linksetjies behoorlik op hol, want vir haar is Adriaan Basson, Prawda se liggewig-redakteur, banger as die duiwel vir ‘n slypsteen, te oordeel aan hoe gereeld daar histeriese bangbroek-veroordelings van me Bridges in Prawda verskyn.
Dié prul vanoggend is geskryf deur ‘n DA-raadslid in Durban, ene Martin Meyer, wat die vermetelheid het om homself ‘n trotse Afrikaner te noem. Ek het dit begin lees met die wete dat dit bloot die gewone NSA-rasieleier gemors sou bevat, wat selfs Meyer self moeilik vind om te glo. Julle almal ken dit: hoe boos apartheid kwansuis was, hoe fantasties die dooie terroris Mandela was, en watter wonderlike grondwet die land glo het. Ek het dit verwag, en ek is nie teleurgestel nie. Dit was inderdaad die gewone NSA-lofsingery, komende uit ‘n libverkrampte se besonder onoorspronklike pen. My bloed het egter behoorlik gekook toe ek die volgende lees:
“Onthou jy dat die weermag self in die townships was, ja, die land se eie weermag was ontplooi binne die landsgrense met die opdrag om ons eie mense te dood?”
Nou kyk, meneer Meyer, in jou stuk erken jy self dat jy ‘n snotsnuiter was in die jare tagtig, want jy skryf jy is 37 jaar oud. Kennelik het jou denke ook nie veel verder gevorder vanaf jou snuiterstadium nie. Jy is dus iewers rondom 1977 gebore. Jy was te jonk om diensplig te verrig tydens die jare tagtig, want jy was slegs 13 jaar oud in 1990. Ek weet dus nie wie bostaande snert in jou deurmekaar koppie ingeprent het nie, maar jy was beslis nie persoonlik daar nie. Jy het dit baie beslis nie persoonlik ervaar nie.
Laat ek jou reghelp, meneer Meyer. Ek was dáár. Ek was ‘n dienspligtige in die jare tagtig. Ek was in die lokasies. Jammer nou dat die term lokasie jou, in jou hoogheilige DA-libvertraagdheid, nou ontstig, maar tot vandag toe verwys die swartes self na die “kasi”. Ek kan jou verseker, meneer Meyer, dat ek en my mede-troepe, en ons Staandemag-leiers, beslis nié daar was om “ons eie mense te dood” (sic) nie.
Inteendeel – ons is opgelei om mense te beskerm. Ons is ten sterkste verbied om mense leed aan te doen. Die doktrine van minimum geweld is oor en oor in ons ingedril. Ons het ons lewens op die spel geplaas sodat snotkoppies soos Meyer veilig in hulle bedjies in hulle mammies se huise kon slaap, ja ook daar in “The Last Outpost”, die liberale Natal, waar Meyer hom bevind. Daar was slegs een insident tydens my eenheid se maande in die lokasies, en dit was toe ‘n troep per abuis sy geweer afgevuur het. Dié troep het niemand “gedood” nie, meneer Meyer, dit was ‘n blote ongeluk, maar nietemin moes die insident ‘n kommissie van ondersoek ondergaan.
Ja, ons kon maklik mense uitgewis het. Ons het immers Ratels en masjiengewere gehad, wat baie effektief sou wees om massamoord mee te pleeg. Maar ons het nie. Weer eens: Ons is die dood voor die oë gesweer sou ons iemand leed aandoen, buiten uit selfverdediging. Daar is wel op ons geskiet met AK-47s. Ons lewens was wel in gevaar. Ons was daar sodat Meyer kon oorleef om vandag sy linksliberale drek en selfhaat te kan spu.
En nou draai hierdie DA- libvertraagde ploert waaragtig om en het die verstommende vermetelheid om te lieg en te beweer dat ons daar was om mense dood te maak. Nou kyk, ek verstaan dat die vermoë om te lieg sonder om te blik of te bloos ‘n voorvereiste vir ‘n DA-politikus is, maar waaragtig, meneer Meyer, jou blatante, propagandastiese leuens en beledigings wat jy teenoor my en duisende ander voormalige soldate pleeg, is onaanvaarbaar. Dit is nie net blatante leuens nie, dit is haatspraak en Nazi-agtige propaganda en beswaddering van eerbare mense.
Ek eis die volgende van al drie oortreders: Prawda se redakteur, Martin Meyer en die DA: ‘n Onmiddelike regstelling van Meyer se blatante leuens in Prawda, gevolg deur ‘n onvoorwaardelike verskoning deur Adriaan Basson, Meyer en die DA vir al drie partye se growwe gebrek aan respek vir ons wat julle in die 1980s veilig gehou het.
Boetman het nou genoeg gehad van die haat, waninformasie, leuens en propaganda wat teen my as Afrikaner gepleeg word.
Die gedagte aan ‘n herdenkingsmuur vol name is natuurlik nie nuut nie. Daar is genoeg monumente in die buiteland en ook in Suid-Afrika waar gevalle soldate, helde en slagoffers van bepaalde gebeurtenisse gehuldig word. Die beroemdste sodanige muur is sekerlik die Viëtnam-veteranegedenkmuur in Washington in die VSA.
Dit is deel van die besondere bewussyn van die Amerikaner en vorm die agtergrond van dosyne gung-ho-styl Amerikaanse heldeflieks. Dit is ‘n toeristelokker wat honderde duisende mense trek om die weerkaatsing van hulle eie gesigte te bekyk teen die lang lyste name van die gesneuweldes en vermistes.
Dié wat daarna kyk, is nie almal van dieselfde mening oor die toepaslikheid van die monument of, veral, van die ontwerp daarvan nie. Die Viëtnam-oorlog was die langste, mees uitmergelende en sosiaal verdelende stryd waarin die Amerikaners nog ooit betrokke was (‘n onderskeiding wat nou deur Bush se avontuur in Irak oortref mag word.) Die hele gedagte aan die verering van soldate wat daaraan deelgeneem het, was vir baie liberale Amerikaners afstootlik. Die ontwerper van die gedenkmuur, ‘n bloedjong student, Maya Lin, het dit egter beskryf as ‘n huldiging, nie soseer van die oorlog nie, maar van die soldate wat in gehoorsaamheid aan hulle regering se oproep gaan dien en gesterf het.
Die grootste strydpunt was egter die ontwerp van die muur self. Fondse is deur die Viëtnam-oorlogsveterane self ingesamel en hulle het vir voorstelle vir die ontwerp gevra. Die indiening waarvan hulleself by verre die meeste gehou het, was ‘n beeld van drie soldate deur die volksbeeldhouer, Frederick Hart. Dit was ‘n uitdrukking waarmee hulle hulleself kon vereenselwig, vol detail en simbole wat die oudgediende kon herken en waardeer. Drie soldate – twee wit en een swart – in bosuniforms verskyn as’t ware asof uit die oerwoud. Dit wil voorkom asof hulle nou net van patrollie af kom. Daar is ‘n gevoel van waaksaamheid oorgetrek met oorlogtamheid in hulle houdings. Die een dra ‘n M60 ligte masjiengeweer soos ‘n balk oor sy skouer en een van die ander het ‘n M16 aanvalsgeweer by hom. Hoeveel die beeldgroep ook al aangeklink het by die veterane, was die deurslaggewende besluit nie hulle s’n nie. Hulle het in ‘n spasma van politieke korrektheid ‘n paneel van agt kunstenaars en argitekte aangestel om die wenvoorstel te keur. ‘n Beeldgroep van iets so herkenbaar en verteenwoordigend soos drie soldate sou nooit die toets van die kunsgemeenskap in die hooggety van abstrakte kuns en Bauhaus-stylargitektuur oorleef nie. Hulle keuse het geval op die indiening van Maya Lin. Dit was ‘n… muur. Wel, twee mure eintlik, wat haaks met mekaar staan, amper soos die vrymesselaars se winkelhaak. Dit is van gepoleerde graniet uit Bangalore, Indië, gemaak.
Die muur was net té glad, té kaal en té kil vir baie veterane. Dit was meer “soos ‘n grafsteen as ‘n eerbewys aan gevalle kamerade” het een oudgediende dit uitgedruk. Hulle het die snedige kunskritici se beskuldigings van sentimentaliteit afgemaak en op Hart se Drie Soldate aangedring wat uiteindelik as kompromis ook op die perseel staangemaak is.
Maar as die ontwerp en selfs die politieke korrektheid van die monument gedebatteer is, was daar nooit enige teenstrydigheid oor wie se name daarop moes verskyn nie. Vir sy naam om daarop te verskyn moes die persoon opgeneem gewees het in die Amerikaanse weermag, verskeep gewees het na Viëtnam waar hy in aksie, ‘n ongeluk of van siekte wat hy daar opgedoen het, gesterf het of hy moes vermis geraak het in aksie. Daar is ‘n presiese aantal name op die muur: 58,249, waarvan agt dié van vroue is.
Dit is juis die identifisering van dié gestorwenes wat verering waardig is, wat die grootste strydpunt in die oprigting van die Suid-Afrikaanse gedenkmuur is. Voordat die beitel gelig en die hamer oorgehaal kan word, moet daar besluit word wat die doel van die muur en die vereistes vir verskyning daarop is.
Volgens die Freedom Park-trust se webblad is die muur ter herdenking van “dié wat vir menslikheid en vryheid in Suid-Afrika gesterf het.” By eerste aanskoue kom dit as ‘n rein gedagte voor. Wie kan protesteer as die slagoffers van brutaliteit en terrorisme formeel onthou word? Dit is gepas, is dit nie, om die onskuldige, weerlose mense te onthou wat, sê nou maar deur die Kerkstraat-bom, Robert McBride se Magoo’s Bar-bom en Mandela se Stasiebom, vermoor is.
Die name op die muur dien as’t ware as ‘n kwitansie vir die prys wat betaal is vir die “vryheid” van die Nuwe Suid-Afrika. Dit sal net ‘n baie lang muur moet wees. Elke mens wat nou nog met soveel uitgelatenheid in Suid-Afrika vermoor word, is deel van daardie onkoste. Dié misdaadvlaag word, na alles, stilswyend deur die regering goedgekeur en deur wetgewing ondersteun. Dit is deel van die voortgaande revolusie van die ANK. Mao het gepraat van “permanente rewolusie”. Die mees prominente hedendaagse praktisyn daarvan is Robert Mugabe maar dit net omdat Suid-Afrika nog deur ‘n paar kontorsies moet gaan voordat die rassistiese regime van Thabo Mbeki – en sy opvolger – geposisioneer is om ‘n eiesoortige Suid-Afrikaanse bydrae te maak tot die katalogus van Afro-marxistiese landsverpletteringe. ‘n Baie lang muur gaan inderdaad geverg word. Dit sal nie volledig wees sonder die name van, byvoorbeeld, Pieter Pieterse en David Rattray nie.
Die Amerikaanse muur is 75 meter lank en 3 meter hoog. As die Freedom Park-argitekte dieselfde lettertipe sal gebruik en hulle muur ook sal konstrueer om drie meter hoog te wees, sal dié konstruksie amper ‘n halwe kilometer lank moet wees om die name van die sowat 360 000 slagoffers te bevat wat met hulle lewens betaal het vir die “vryheid” van die ANK. En wat is bekom deur die betaling van dié helse prys? Vryheid, ja, vryheid vir die ANK om met matelose arrogansie en volslae onbeholpenheid die land die grond in te bestuur; om die staatskas te roof in ‘n program wat gaan onder die eufemistiese naam “Swart Ekonomiese Bemagtiging.” Daar is met lewens betaal vir die BMW’s van die nuwe sosiale verskynsel – die jong, hier’s-ek-nou swartetjie wat ‘n onbehoorlike salaris ontvang vir ‘n werk wat hy nie kan doen nie. As ‘n outomotiewe wonderwerk sou plaasvind en hy 360 000 kilometers op die Bee-Em se klok sou sit sonder om dit om ‘n paal te buig voordat hy dit inruil op ‘n groter een, is daar vir elke kilometer met een lewe betaal.
Maar hierdie kategorie – onskuldige, burgerlike slagoffers – is te eng om eksklusief gevier te word deur die ANK. In die gebruiklike spasma van sosialistiese ywer moet hulle gesneuwelde “helde” gehuldig word; deelnemers aan die “struggle”, hoofsaaklik lede van die Marxistiese ANK se gewapende vleuel, MK, en die PAC se eweknie, APLA. Dis moeilik om te sê hoeveel ruimte op die muur vir hulle name gelaat moet word. Wie van hierdie ontslapenes kwalifiseer vir opname op die gedenkteken? Kwalifiseer die honderde kamerade wat deur die ANK in hulle opleidingskampe doodgemartel is? Wat van dié ellendelinge wat so onbeholpe in die stryd was dat hulle hulleself opgeblaas het of wat in opleidingsongelukke omgekom het? As die definisie van ‘n ANK-held net dié insluit wat in ‘n aanval op regeringsmagte gesterf het, sal ‘n piepklein muur voldoende wees om hulle name in vetdrukhoofletters te bevat. Hulle kan die muur ‘n bietjie uitpof deur die 19 000 name by te voeg van dié wat die lewe in Kwa-Zoeloe gelaat het in die barbaarse gewapende stryd tussen die ANK en die IVP van 1990 tot 1994. En dan is daar die Kubane wat in Angola gehelp het om die bloeddorstige kommunistiese MPLA aan bewind te hou en wat in hulle duisende geswig het voor daardie doeltreffende krygsmasjien, die toendertydse Suid-Afrikaanse Weermag.
Die ANK kan maar self besluit wie helde in hulle oë is. Die strydpunt wat nou ontstaan, is of gesneuwelde lede van die apartheidsregering se weermag daarop aangebring moet word. Dit is verbasend dat daar hoegenaamd nog ‘n verskil van mening hieroor kan wees. Daar is geen ooreenkoms tussen Umkhonto we Sizwe-terroriste en die soldate van die ou S.A.W. nie.
Die S.A.W. was ‘n uiters professionele, gedissiplineerde en – veral – doeltreffende organisasie. Deesdae is daar ‘n liberalistiese veldtog deur oningeligtes – wat nooit daar was nie – om die ou weermag te besmeer met beskuldigings van wreedheid, onmenslikheid en onderdrukking. Inderwaarheid was die etos van die S.A.W. die welbekende Calvinistiese medemenslikheid van die Afrikaner. Die weermag se kontak met die plaaslike bevolking was altyd gerig deur die stelreël van “minimum geweld, maksimum vriendelikheid,” ‘n slagspreuk en ‘n benadering wat by elke operasionele lid ingedril is. Waar die weermag ook vir ‘n bepaalde tyd in ‘n nuwe gebied teenwoordig was, het hulle gratis mediese hulp, kos, behuising en selfs skole verskaf. Terwyl dorpe soos Ongiva en Xangongo in die Suide van Angola onder die weermag se beheer was, het dié inwoners daarvan ‘n lewenspeil ervaar wat nooit voorheen of daarna vir hulle beskore was nie. Toe was hulle veilig teen verdelging deur hulle eie volksgenote in die MPLA se weermag, FAPLA. (En anders as die skinderskrywers van die liberalistiese pers gebruik ek nie hoorsê stof nie. Ek was daar. Ek was een van die lede wat ‘n gewonde swart meisietjie in die veld net buite Cuvelai gevind het. Sy is in die kop getref deur die skrapnel van ‘n mortier wat roekeloos in die plaaslike bevolking se rigting gewerp is deur die onttrekkende FAPLA soldate. ‘n Deel van haar skedel was weg en die breinvlies was sigbaar. Drie weermagdokters en ‘n span mediese korps-lede het vir dae lank gespartel om haar lewe te red en toe die natuur ingetree het, het ek groot, taai manne gesien met trane in hulle oë, algeheel verpletter.)
Ek het genoeg daar gesien om te weet dat oorlog ‘n afgryslike verskynsel is en dat wanneer ‘n groot, doelgerigte leër aan die beweeg is, onskuldige mense soms in die slag bly. Maar ek weet hoe ‘n hoë premie die S.A.W. gestel het op die lewens van die plaaslike bevolking wat die slegte geluk gehad het om omgespoel te word deur die wispelturige branders van ‘n oorlog waarvoor hulle nie gevra het nie. Die waarheid is dat vroue, kinders en ander onskuldiges nooit die teiken van die Suid-Afrikaanse Weermag was nie.
Dít is, na alles, die groot verskil in definisie tussen ‘n legitieme weermag en ‘n terroriste-organisasie. MK en APLA is gestig met die oogmerk om weerlose mense om die lewe te bring om sodoende ‘n klimaat van vrees te skep waarin hulle eise oorweeg sou word. Hierdie organisasies was so lamlendig en amper komieklik onbeholpe op ‘n Keystone Kops-manier. En hulle was, natuurlik, te lafhartig om hulle wapens op die veiligheidsmagte of op die leiers van die apartheidsregering te rig. Daarom het Nelson Mandela Umkhonto we Sizwe gestig om jag te maak op mense wat hulleself nie kan verdedig nie. Dit is vir enige oud-lid ‘n ondenkbare, vernederende gruwel om te dink dat hulle gevalle kamerade se name in die teenwoordigheid van sulke moordenaars aangebring moet word.
Maar al wás hierdie terroriste so dapper, edel en doeltreffend soos wat die ANK se mites voorhou, is hulle en die S.A.W. in verskillende versamelings sonder gemene delers. Die gesneuweldes van die S.A.W. het nie geveg vir die “vryheid” waarvan die Freedom Park-trust praat nie. Hulle het geveg om die oorname van die regering deur die swart meerderheid van die land te verhoed. Ek weet want ek het lank en diep gesels met Roetsie, Schrönen, Dawid Lotter, Piet Liebenberg, Smittie en Peter Dicks, almal boesemvriende van my en almal in aksie in die operasionele gebied dood. Hulle het geglo dat ‘n swart meerderheidsregering onafwendbaar sou lei tot die algehele afwenteling van die land in ‘n tradisionele Afrika-moeras van armoede, ellende, misdaad en ‘n nuwe vlak van intense rassehaat. En as ek na die ANK-regering en hulle rekord van die afgelope dertien jaar kyk, sien ek niks wat my laat dink dat my kamerade verkeerd was nie.
As ons sou instem, as ons inderdaad sonder heftige proses sou aanvaar, dat ons gevalle helde se name op die ANK-Freedom Park se muur aangebring word, verraai ons hulle herinnering. Ons dien as ondersteuners van die ANK se permanente revolusie en maak ons van daardie muur ‘n rubberstempel van die ANK se onderduimse en vernietigende metodes. As lewe onder die ANK die swart gemeenskap se idee van vryheid is, is dit net nog ‘n glinsterende voorbeeld van die onaanpasbaarheid van die twee kulture. Dit onderstreep die noodsaak vir die Afrikaner om te onttrek na sy regmatige deel van die grondgebied van hierdie land waar hy homself kan regeer en sy eie weermag, ‘n eggo van die trotse Suid-Afrikaanse Weermag van ouds, kan opbou om homself te beskerm.
Die volk staan inderwaarheid voor ‘n metaforiese muur en ons is met ons rûe teen hom. Ons het ‘n keuse: Ons kan skaapagtig staan terwyl ons hande agter ons vasgebind word en ‘n blinddoek oor ons oë getrek word net voordat die vuurpeloton aanlê. (Hoewel ons weet watter vrot skuts die nakomelinge van MK en APLA is, kan selfs hulle beswaarlik op hierdie afstand mis.) Of ons kan omdraai, die muur agter ons afbreek en uitstap na vryheid en die oorlewing van die Afrikanervolk. En ons begin deur te sê ons weier dat die name van dié wat vir orde en veiligheid geveg het, besoedel word deur te verskyn in die omgewing van lafaards en moordenaars op die Freedom Trust se muur.
Die grootste strydpunt was egter die ontwerp van die muur self. Fondse is deur die Viëtnam-oorlogsveterane self ingesamel en hulle het vir voorstelle vir die ontwerp gevra. Die indiening waarvan hulleself by verre die meeste gehou het, was ‘n beeld van drie soldate deur die volksbeeldhouer, Frederick Hart. Dit was ‘n uitdrukking waarmee hulle hulleself kon vereenselwig, vol detail en simbole wat die oudgediende kon herken en waardeer. Drie soldate – twee wit en een swart – in bosuniforms verskyn as’t ware asof uit die oerwoud. Dit wil voorkom asof hulle nou net van patrollie af kom. Daar is ‘n gevoel van waaksaamheid oorgetrek met oorlogtamheid in hulle houdings. Die een dra ‘n M60 ligte masjiengeweer soos ‘n balk oor sy skouer en een van die ander het ‘n M16 aanvalsgeweer by hom. Hoeveel die beeldgroep ook al aangeklink het by die veterane, was die deurslaggewende besluit nie hulle s’n nie. Hulle het in ‘n spasma van politieke korrektheid ‘n paneel van agt kunstenaars en argitekte aangestel om die wenvoorstel te keur. ‘n Beeldgroep van iets so herkenbaar en verteenwoordigend soos drie soldate sou nooit die toets van die kunsgemeenskap in die hooggety van abstrakte kuns en Bauhaus-stylargitektuur oorleef nie. Hulle keuse het geval op die indiening van Maya Lin. Dit was ‘n… muur. Wel, twee mure eintlik, wat haaks met mekaar staan, amper soos die vrymesselaars se winkelhaak. Dit is van gepoleerde graniet uit Bangalore, Indië, gemaak.