praag.co.za

Tag: kommunisme

  • Suidpunt: Nee, Afrikaans het nie ‘Solarpunk’ nodig nie

    Suidpunt: Nee, Afrikaans het nie ‘Solarpunk’ nodig nie

    As jy nou al absoluut sat gelees is aan die alewige distopiese fiksie in Afrikaans wat 26 jaar gans te laat geskryf is (wat uit daai jare vandag as profetiese werk sou geloof kon word), skep moed: In hierdie week tweet my een geliefde skrywer van Bellville een ou wat die vier kwadrante van Punk uitbeeld volgens polities-ekonomiese punte: Atompunk, Dieselpunk, Cyberpunk en… Solarpunk. Dit was op 5 Mei 2020:

    ‘Solarpunk’ het ek nog nooit in my lewe van gehoor nie, en die Engelse (7 Mei 2019), Sweedse (24 Oktober 2019), Spaanse (2 Februarie 2020), Portugese (25 Februarie 2020), Duitse (7 Maart 2020), Franse (21 Maart 2020) en Hollandse (23 Maart 2020) Wikipedia het skynbaar ook eers onlangs daarvan te hore gekom, soos ek uit die nuwe Wikipedia-artikels kan aflei in die onderskeie tale (sien die datums toe artikels geplaas is tussen hakies). Dit verskil van die drie vorige punk-genres omrede daar nie gefokus word op al die verderflike foute en neerslagtigheid van die samelewing nie, maar alleen die prag, toekomsverwagting en entoesiasme.

    En tog, die hele storie dra eintlik nou al ‘n ruie baard, want in Brasilië het die gelyknamige titel reeds in die vroeë 2010’s verskyn (party bronne sê 2012, ander weer 2014). In Portugees, natuurlik.

    Solarpunk beeld hierdie futuristiese toringhoë woonstelle in ekodorpe en -stede uit met klimop-ranke, daktuine, vertikale tuine, buurttuine, bobbejaantoue, vlinders, parke en ‘n utopiese voorstelling van die paradys wat uiteindelik op die mensdom neergedaal het. Vreeslik idealisties. Uiteindelik hemel op aarde. Terug na die Tuin van Eden, waar die mens gestel is om dit te bewerk en te bewaak. Diegene wat glo in die vooruitgangsgeloof (wat Deterministies glo die mens is, gegrond op die evolusie en deur uit sy foute te leer, op pad om ‘n halfgod te word ) en agteruitgangsgeloof (gegrond op die Dekadentisme, wat glo die mensdom het met die eeue al hoe afvalliger en verdorwe van sedes geword hoe langer hy uit die bos gekruip het) kan albei nou bladskud.

    ‘n Stralende toekoms: natuurlik werk alles met sonkrag en ander vorme van hernieubare energie. Die dae van fossielbrandstof is verby. Die kunswerke straal van ‘n hartroerende optimisme wat ‘n mens se oë laat traan van blydskap (of is dit die sonsteek?). Daar word gekyk hoe die mens by hierdie nuwe tegnologiese wonders sal aanpas ensomeer. Maar ook het mense teruggekeer om op volhoubare wyse hul eie groente in kommunale opset te kweek, tot almal se vreugde.

    Tog, aangesien die persoon hierdie Solarpunk onder “Leftist Libertarianism” indeel (wat vir my ‘n totale antitese is), is daar maar net die vae voorgevoel wat mens kry. Iets soos die roemryke Hangende tuine van Babilon wat ‘n paar duisend jaar gelede in duie gestort het. Dus, ‘n nuwe Babilon wat herbou word net om later weer te verbrokkel? Grens dit aan Sonaanbidding? Genoeg gewese beskawings daarvan as bewys, sou ek sê.

    Ook, verneem ek, bly dit nie by ‘n literêre genre nie – Solarpunk het ondertussen ‘n politieke beweging geword.

    “We are solarpunks because the only other options are denial or despair.” [Lui die kenmerkende dichotomiese deuntjie] “At its core, Solarpunk is a vision of a future that embodies the best of what humanity can achieve: a post-scarcity, post-hierarchy, post-capitalistic world where humanity sees itself as part of nature and clean energy replaces fossil fuels.”

    Lapidêr gestel: suiwer Kommunisme.

    Moet ons hierdie kunsstroming in Afrikaans toelaat? Liewer nie. Onthou, Solarpunk beteken rebellie teen die establishment en kapitalisme, dit werk dekolonisering aan die hand, en is op sigself ‘n teenkultuur: “Solarpunk wants to counter the scenarios of a dying earth, an insuperable gap between rich and poor, and a society controlled by corporations. Not in hundreds of years, but within reach.”  Soos apporpedia.org dit ook stel: “It will need to be a synthesis of leftist thought: anti-capitalist, anti-hate, anti-fascist, and anti-hierarchy.”

    Bonne Junon, quelle merde tu parles? Anti-hate – hoor net wie práát! Solarpunk is in die éérste plek gebou op haat! Jy háát die kapitaliste en jy háát die vernuf wat sakemanne en ingenieurs aan die dag lê, wat jy nooit in jou dag des lewens sal bereik nie. Keer maar sommer nou met jou skoffel terug lande toe, tu paysan!

    ‘n Mens lag jou dood vir naïewe uitlatings soos “diverse communities from around the world adopt the name and the ideas, and build little nests of self-sustaining revolution”, juis omdat ‘n revolusie van nature selfvernietigend is en sy eie kinders opvreet, soos Danton destyds tydens die Franse Revolusie al so gesê het. My magtig, die grootste van alle rewolusies, die Kommunisme, het sienderoë nooit in Rusland of Sjina verwesenlik nie (dit het trouens nooit verder as sosialisme gevorder nie), laat staan nog gevou?! Die Nywerheidsomwenteling was nie ‘n gedwonge omkeer nie, dit het natuurlik gebeur soos masjiene uiteindelik mense begin vervang het en rustof uit koloniale lande maklik te kry was. Die vraag na produkte het toegeneem, en mense is daarin voorsien. Soos dit vandag nog gaan.

    “Solarpunk culture includes all cultures, religions, abilities, sexes, genders and sexual identities.”

    Wat daar eintlik staan: “Jy kan van enige kleur en geur wees soos ‘n diverse bont straatbrak wat deur sy eie teefmoer op die sypaadjie uit haar baarmoeder verwerp is by geboorte, dit is ons betekenis van ‘diversiteit’ binne ons laermentaliteit. Let egter wel: Ons hou egter nie van ‘n ‘diversiteit’ menings nie; veral nie dié soort wat ons eenogige retrokommunistiese denkwyse kritiseer waarop ons geen antwoorde het nie. Ons hou nie van oop gesprekke nie, want ons raak kwaad want dit wys hoe dom, agterlik en onvoorbereid ons is.” Soos jy vandag op universiteit kry, ja.

    “Solarpunk emphasizes environmental sustainability and social justice.” Aai tog. Hier begin ons al weer met die nimmereindigende bekgeveg rondom identiteitspolitiek om mense ‘nader aan mekaar te bring’ en “hande vat” (jig, haal sommer dadelik die handseep uit). En ek dag ‘n woordeboek skryf wat sprekers van twee tale nader aan mekaar sal bring sou beter werk?

    Solarpunk omskep ‘n doodgewone middel wat elektrisiteit opwek dus tot ‘n politieke strydwapen.

    Kritiek

    Nommer 1: Dit maak nie ‘n bloue duit saak of jy brandhout, vuursteen, swawelstokkies, olie, petrol, kernkrag of metaangas-uit-perdemis stook nie, ook nie of jy jaloers waak oor jou plekkie onder die son nie; dit verander nie die mens se gedrag nie. Dit is maar weer ‘n hoë nadruk op die uiterlike, die leë dop, eerder as die inhoud.

    Volgens Solarpunk kan elkeen sy eie sonkrag benut en is dus onafhanklik van enige maatskappy en regering – elkeen het dus ewe veel mag en is daarom gelukkig want almal is gelyk en het gelyke kanse. Al val my kolletjie grond in ‘n skaduryke gebied met swak grond wat nie soveel oeste oplewer soos joune nie. En al kyk jou woonstel warm noord en myne na die yskoue suide in die winter… [soos geboue maar gemaak is…]

    Dit is ‘n uiters materialistiese siening (dit is sommer sonneklaar!) wat lankal saam met die Ystergordyn en Berlynse Muur verbrokkel het. Ek bedoel, ons sien sonpanele reg rondom ons opdoem by elke winkelsentrum. Ons sien de laaste HOP-/GEAR-huisie met songeisers. Het dit die mensegedrag enigsins verander? Nee, dit het nie. Het die misdaad afgeneem? Nee, dit het nie. Die mens het tegnologie getem, nie andersom nie.

    Herwinning wat op Donderdagoggende op ons dorp uitgesit word is ook net ‘n bykomende roetine, ‘n mag van die gewoonte; en ook net omdat ons gratis sakke (behoort te) kry en minder swartsakke op ‘n Maandag vir die vulliswa moet uitsit wat andersins onnodige onkoste is. Daar is geen euforie daaraan verbonde nie. Net so, vir ons in Suid-Afrika, het sonkrag geen politieke bymotiewe nie, ons is net gatvol van beurtkrag. Met meer as voldoende kragvoorsiening soos tydens Apartheid sou byna niemand hierdie rigting ooit ingeslaan het nie. Met oorgenoeg watervoorsiening, sonder om nog te droom van waterbeperkings, sou mense tot meer as 30 kiloliter per huishouding per maand verbruik of water na naburige lande uitvoer, soos Israel maak.

    Niemand val in aanbidding voor hommeltuie neer nie, maar daar sal diegene wees wat dit net ‘n nuttige middel vind om kospakkies skelmpies mee af te lewer, of die honde aan ‘n leiband mee te gaan stap as die staat mense soos misdadigers onmenslik begin inkluister, byvoorbeeld.

    My reënmeter kan vir my slegs ‘n aanduiding gee of dit werklik nodig is om die tuin nat te maak of nie (as dit oornag gereën het); waarom wil ek nie tuin natmaak nie? Want ek kan my tyd en bronne beter benut, vanselfsprekend. Maar so lewensveranderend werk hierdie keëlvormige stuk plastiek nou wragtig ook nie dat ek ‘n roman oor hom sou skryf nie.

    Party mense hou van sweis. Ander hou van tuinmaak en met die bure gesels. Ander is meer gepla wat in ander lande aangaan, en gaan slegs tuin toe as dit werklik nodig is. Sien: smaak verskil.

    Nommer 2: Van die resensies op Goodreads is teleurgesteld oor die distopieë in ‘n genre wat veronderstel is om optimisties te wees. Ek praat nou van Solarpunk: Histórias ecológicas e fantásticas em um mundo sustentável. Onderduimse politieke gekonkel duur in die kortverhale steeds voort soos dit tans in die werklike lewe in Brasilië ook afspeel. Vir my is het die Brasiliaanse skrywers net doodgewoon realistieser geskryf as jou liggelowige klein blinkoog kommunis-in-wording. Met vriendelike verwysing na nommer 1 hierbo.

    Die Brasiliane behoort mos te wéét! Hulle het vir klein Lula de Silva (Lulinha paz e amor) gehad wat belowe het om die volk te verenig onder sy sosialistiese bewind. Die media, die akademiese elite en bekendes het die publiek probeer wysmaak deur geld van die rykes te vat sal die armes uiteindelik ryker word. Maar dit was net De Silva (president vanaf 2003 tot 2011) en trawante wat uit die politiek en sakebedryf voordeel getrek het. Sy opvolger, Dilma Rousseff (president vanaf 2011 tot 2016), was glad nie beter nie. Inteendeel: die staat het onder haar moederlike sorg enorme skuld aangegaan (‘stimulus’), die minimumloon moes styg, asook maatskaplike toelae (‘sosiale geregtigheid’, sien ‘social justice’ hierbo), en hoër uitbetalings aan die amptenary (‘belegging in die toekoms’), hopeloos te veel aanstellings in die staatsdiens en staatsbeheerde maatskappye (‘goeie bestuur’). Kortom: die belastinginkomste kon nie byhou met die staatsbesteding wat vier keer die bedrag was nie. Dit was ook bitter moeilik vir beleggers uit die buiteland om enigsins ‘n onderneming in Brasilië te open, byna onmoontlik om eiendom te registreer en ‘n uiters ingewikkelde belastingstelsel om mee te sukkel. Die moord- en roofsyfer het ook allermins verminder en die onderwys en mediese sorg bly pateties (2017). So sê Felipe Moura Brasil, rubriekskrywer van die Veja-tydskrif. Daardie vyftien jaar sosialisme het die land ongelooflike skade berokken, sê hy.

    Daar is ‘n boek geskryf deur Anthony Elson, Globalization and Development: Why East Asia Surged Ahead and Latin America Fell Behind, wat elke keer benadruk dat Suid-Amerika hoofsaaklik uitvoerlande van rustof gebly het, en hul staatsowerhede deurtrek was met korrupsie en nepotisme (glo ‘n erfstuk van die Katolieke bestel, wat Protestante kolonies onder Engelse en Hollandse bewind glo gespaar is), daarom kon hulle nie groei nie. Hulle het nooit nywerheidslande geword soos Suidoos-Asië nie.

    Tog is dit ook nie so eenvoudig nie. ‘n Joernalis en ondernemer woonagtig in Hongkong, Stephen Vines, skryf weer in The Years of Living Dangerously: Asia from Financial Crisis to the New Millennium (2000), die Asiatiese state en ondernemings buitekant Japan het:

    1) ‘n valse rooskleurige beeld van die markte aan die Weste voorgehou om buitelandse beleggers te lok. Ook het heelwat mense vir mekaar oor en weer gunsies bewys, wat maar ewe korrup is.

    2) probeer om ‘n familiesaak te bly, ongeag hoe groot die onderneming raak, met die gevolg dat die beste en kundigste persone nie in die regte poste aangestel was nie. Geen aandeelhouer sou ooit soveel insae hê soos die familie nie. Groot ondernemings is soos ‘n eenmansaak bedryf. Ook het familiesake glad nie gespesialiseer nie, maar besighede links en regs opgekoop en uitgekoop waarvan die familielede as bestuurslede van hierdie konglomerate absoluut onkundig was, totaal buitekant hul vakgebied.

    Chinese motorfietshandelsmerke

    3) bowenal nie, soos Japan, geweldig baie moeite gedoen en geld uitgegee op navorsing en verbetering van die produkte nie. ‘n Mens verkoop nie iets voetstoots nie – iets waaruit Suid-Afrikaanse maatskappye gerus kan leer! Die geld is egter opgepot in vaste eiendom (of uitgegee op allerhande luukshede en blinkgoed), maar nie teruggeploeg in die onderneming en sy produkte nie. Japan het egter ook sy eie bloutjie geloop: hy het weens sy markversadiging ‘oorgespoel’ en so fabrieke in Sjina oopgemaak (omrede die arbeidskoste in Japan te hoog geraak het), met die Sjinese staat se toestemming. Motorfietse (ek dink dit was die Honda Cub). Groot fout: op ‘n manier het die patente uitgelek en volgens Japan’s Motorcycle Wars deur Jeffrey Alexander was daar teen 2002 tot 400 ongelisensieerde vervaardigers doenig in Sjina wat motorfietse op Japanese patente gebou het, wel met minderwaardige plaaslike onderdele. Daar is selfs bevind uit ‘n steekproef van 1 300 motorfietsmodelle met ‘n enjin kleiner as 125 cc was 90% daarvan roofkopieë. Dit sê veel van sakevertroue in daardie land. “Copying alone is a technological dead end that will turn only short-term profits, and firms that rely solely upon copying will ultimately fall by the wayside just as they did in Japan during the 1950s and 1960s.” Japan het inderdaad kort na die oorlog wel tydelik self patente uit die Weste gebruik, maar sedertdien het hy uit sy foute geleer en naam gemaak.

    Dus, in die res van Asië het die ekonomieë in die laat 1990’s vir ‘n wyle in duie gestort weens bogenoemde drie punte. Die vraag is nou, het Asië, Suid-Amerika en die mensdom uit sy foute geleer? Dit help nie om foute oor die hoof te sien nie.

    Hoekom wil dit vir my voorkom of die Solarpunks nie die waarheid, soos die son, ‘n slag in die oë kan kyk nie?

    Nommer 3: Sulke optimisme herinner aan die Belle Époque, en hierdie ongekende ekonomiese bloei in Frankryk was kort voor die hele wêreld in die Eerste Wêreldoorlog gedompel is. Opbloei en inkrimping is ‘n universele verskynsel, ook in ‘n “volhoubare” omgewing waar “rusperiodes” (wat ‘n eufemisme vir insinking, resessie en depressie het ek nie nou bedink nie?) voorkom. In hierdie rusperiode is daar mense wat swaarkry, terwyl ander gedy. C’est la vie.

    Nommer 4: Tegnologie is wonderlik, maar dit kan ook hoogs vertragend werk as daar ‘n vinniger metode reeds bestaan wat goed werk. Mense is kwaad in spitsverkeer, omdat hulle weet daar is vinniger metodes om van punt A na punt B te kom, of dit nou per helikopter of lugskip is.

    Daar is ‘n rede hoekom mense hul krag by die munisipaliteit laat aansluit, en dit is gewoon omdat dit tyd spaar. As jy elke oggend eers op die dak moet klim om jou daaglikse voëltjiepoef of lagie stof in wind en weer af te vee in jou sopnat pajamas net om te kan oggendkoffie maak, dink ek gaan jy op die ou end terugverlang na die koolstofpotte van Egipte. Moet tog net nie dat jou voet gly nie.

    Slegs ‘n tuinier in murg en been, of iemand wat die saligheid ken van niksdoen, of ‘n proponent of apologeet van Afrikatyd is, sal 15 tot 30 minute lank wil hare kloof oor watter skille nou komposhoop toe moet gaan en watter na die wurmplaas (erdwurmreaktor) om wurmtee te maak.

    Ek dink nie mense besef hoeveel tyd tuinwerk in beslag neem nie. En sukses is geen waarborg nie. Dit gaan vir my meer oor die týd wat onnodig verlore gaan.

    Nommer 5: Nie almal sal gediend wees met bobbejane wat sommer self in die sitkamer kom tee skink nie. Ook nie met spinnekoppe wat ewe rats met die klimop hulself by die boudoir op Eenheid 21 van Verdieping 32 innooi, of die lastige muskiete wat hul teelaarde onder digte blare gevind het nie. Ek sal ook graag wil weet hoe mense die ruite met sulke onpraktiese argitektuur gewas kry. Ek wil liewer nie dink aan die brommers wat heerlik woel in die bemestingryke kweeklane op die grondverdieping nie. Aan die ander kant, middestad Johannesburg en omstreke leef klaar naby genoeg aan die natuur: vergewe van die rotte.

    Estetika kom in hierdie genre, net soos by Steampunk, weereens voor die logika. Ek wil liewer nie dink aan die skade wat plantwortels aan die geboue oor die lange duur gaan aanrig nie. Jy plant nooit ‘n boom langs ‘n heining nie – met rede! Laat staan nog binne ‘n gebou!

    En dink net hoe woedend jy gaan raak as die bure se sproeiers bokant jou woonstel nou juis moet aankom wanneer jy jou koerant buite op die balkon lees… En die al nimmereindigende blare opvee! Jy wil ook nie naby wees as daar ‘n skielike storm losbars en die stormafvoer in die straat benede ‘n blokkasie kry van die blare nie…

    Nommer 6: Ek skryf nou die dag aan ‘n kollega op Wikipedia:

    “Deesdae sien ek stoepe word al hoe meer toegebou met glas: dit hou die stof, misdadigers en verbygangers buite en laat die sonlig soos ‘n kweekhuis instroom in die winter. Terselfdertyd het jy ‘n portaal bygekry waar jy jou sambrele kan bêre. Ons het nog nie die skoene-uittrek soos in Japan en Noord-Europa nie. Daarvoor het jy mos ‘n mop en stofsuier.” […] “Die toegeboude stoep hou die vlieë ook sommer buite.” […]  “Dat ‘n orangerie (mooi woord wat ongelukkig nié in die WAT opgeneem is nie) nou so in Noord-Ierland gewild geraak het, is vir my verbasend; vroeër was dit slegs vir die welgesteldes beskore vir hul eksotiese invoerplante. En ja, my ma gebruik die toegeboude stoep om sensitiewe plante aan die lewe te hou (wat buite nie verskroei van die hitte nie, vrek van die dors), maar meer nog om die groente en vrugte “ryp” te maak; jou winkels koop die pere, mango’s en avokado’s heeltemal te groen aan, of laat dit ‘n ewigheid in die vrieskas bly. Los jy hulle in die yskas, vrot hulle binne ‘n week.”

    Wat ek hiermee probeer sê: die gebruik van sonlig om ‘n soort kweekhuis binne jou eie huis te skep het niks met ekobewustheid of politiek te make nie. Die samelewing het van so ‘n aard verander dat jy meer ruimte en veiligheid nodig het. En mense hou van gerief. Dit gebeur op natuurliker wyse en word nêrens afgedwing nie. Dit is evolusionêr, nié revolusionêr nie.

    Nommer 7: Die Solarpunk-gemeenskap is té plaaslik, té parogiaal, té regionaal en té plattelandsgesentreerd na my sin. Dis soos om terug te keer na ‘n tydperk voor die Nywerheidsomwenteling, na ‘n soort primitiewe bestaan. En dit laat my ongemaklik.

    Dit beantwoord ook nie die vraag hoekom maatskappye, waarteen hierdie groepie tog so gekant is, in die eerste plek ryk word nie. Die kernreël van enige ekonomie is om die meeste met die minste geld en tyd te doen, aan vraag en aanbod te voldoen; dit handel alles oor optimalisering en evolusie. Soos ek gesê het, as die elektrisiteit- en watervoorsiening prima was en die koste laag, sou niemand eers gedink het aan ‘n sonpaneel nie. Jy sou mense moes smeek om dit aan te koop. Solarpunk, so tipies revolusionêr, neuk dwars in ‘n rigting in, want hy kan, dit moet net, maar waarheen, weet hy nie.

    Terwyl Cyberpunk jou die geleentheid gun om ‘n soort bomenslike figuur met behulp van die kuberwêreld te word (dis die mooi kant van daardie distopiese genre), om jou hoogste potensiaal te bereik, smee Solarpunk jou absoluut soos snot gelyk met die aarde – jy sal nié bo jou medemens uitstyg nie, want dit bring ongelykheid en onmin mee.

    Party mense hou van die kollektiewe gemeenskap, ander, soos ek, hoegenaamd nie.

    Die modernisme gun juis mense die ruimte om met die minste moeite so beweeglik moontlik te leef. Jy sluit die deur agter jou met ‘n geruste hart toe en die stralervliegtuig staan gereed vir Singapoer. Dit is die bedoeling.

    Die stedeling se tuine raak kleiner en verbruik minder water, omdat ons meer tyd voor die rekenaar wil deurbring (wat skakel met mense in Moskou, Londen, Rotterdam, Rome, Rio…) en ook omdat ons voortdurend op reis kan wees. Voedselproduksie word gewoonlik die lewenstaak vir kommersiële plase wat daarin spesialiseer en oor ruim middele, tegniek en tegnologie beskik om met die nodige deskundigheid die meeste te vermag met die minste geld. Die goue reël van die ekonomie word eerbiedig. Dit gee ook vir die tussenganger, die handelaar, die geleentheid om sy wins te maak [daarom is die aankoopprys van vleis byvoorbeeld net meer as R20/kg en betaal jy oor die R80/kg, om die koste te delg van ander produkte wat nie altyd verkoop nie. Want jy het die volste reg op keuse uit byvoorbeeld 20+ invoerkaassoorte op die rak]. Terselfdertyd is die regering ook veronderstel om ‘n ogie oor die standaarde te hou.

    Wat sê die Solarpunk-Handves? “The objective is to promote self sufficiency and living within natural limits.” Met ander woorde, bestáánsboerdery? Geen cornu copia? Non? En wat dan nou van my ingevoerde Gouda uit Holland? Ek gaan nie my sakkies Cappuccino opoffer nie!

    Maar nou het jy, vreemd genoeg van ‘n Groenlinkse standpunt, ‘n bedryf waar daar géén regulasies op die bedryf is nie (geen standaarde), ruilhandel plaasvind (daar gaan jou belasting nou…) en het almal streng gesproke oornag koelakke word, waar hy sy lappie grond volgens ‘n soort pagstelsel in die vorm van ‘n buurttuin (soos in Holland) by die staat huur. Maar, ten minste het almal nou gelyke mag. Dit laat my klaar weer wonder hoekom hierdie Solarpunk skielik so ontsaglik “mensvriendelik” is, terwyl Nederland juis verwildering aanmoedig op plase wat “onderdeur is”, sodat wilde herte daarop kan wei.

    Tensy omstandighede van so aard is, soos in Suid-Afrika, wat mens natuurlik noop om jou eie groente en vrugte in jou agtertuin te kweek – dan moet die broodboom ongelukkig maar in die slag bly. As dit nie ‘n teken van besuiniging is of bloot ‘n kieskeuriger smaak (“my eie organies gekweekte koejawels smaak die beste”) in gunstiger tye nie, is dit eerder ‘n simptoom van wegholinflasie of voedseltekorte, wat eerder ‘n teken is van ‘n distopie, handelsverbod of oorlog. Van wanneer af is die distopiese leefstyl nou ‘n utopiese een, as ek mag vra?

    En sodra jy daardie verpligtinge het, sit jy soos ‘n lyfeiene in die feodale tydperk van die Middeleeue vasgekluister aan jou lappie grond – want o, wee! – wie sal na my tuin omsien as almal hul eie boorde het om te onderhou? Moet tog nie dink by ‘n buurttuin is daar minder diefstal van groente nie: in Nederland is jou gedeelde lappie grond letterlik agter slot en grendel. Met rede.

    “Our future must involve repurposing and creating new things from what we already have. Imagine “smart cities” being junked in favor of smart citizenry.”

    Jy bedoel, mense neem die plek in van stemvee, masjiene of gedwonge gemeenskapsdiens en verpligte deelname? Hoe langer ek uit die skool is, hoe sieker raak ek van hierdie hoërskoolmentaliteit in die staatsdiens wat nooit sy tienertekkies gaan uittrek en grootword nie. Wat as ek nie deel van die “geborge gemeenskapsgevoel” wil wees nie, omdat ek my tyd in my eensaamheid beter kan benut as wat enigeen op die munisipale bestuur met hul rompslomp vir my kan voorskryf? Jy weet tog watter soort mens op die rade dien: gaan jy jou asem en tyd mors? Buitendien, dit staan my vry om te loop as ek nie van die dorp of stad hou nie. As die munisipaliteit my kundigheid nodig het, kan hulle my bel. Ek lewe nie in ‘n byekorf nie. Verder moet ons onthou dat niemand sy sterk punte beter ken as hyself nie – om vir enigiets anders in te willig maak van hom ‘n dilettant.  Kan almal boer? Kan almal ‘n vliegtuig vlieg? Ek vra maar net.

    En gepraat van ‘slim burgerskap’: na soveel jare kan mense in Duitsland nou nog nie behoorlik glas van papier onderskei by die herwinningsblikke nie. Sterkte met die heropvoedingkampe, hoor!

    Terloops, as jy tussen die Amish wil gaan bly, kan jy dit van ganse harte maar doen. Ek wil nie.

    Nommer 8: Op die ou end gaan tegnologie ook maar afhang van die vervaardiger en die lithium- en silikon-ontginning, wat sal bly voortteer op die einste Moeder Aarde wat die Groenlinkes aanvoer verkrag word deur transnasionale gigamaatskappye. Jy kan snot en trane huil oor mynbou wat die omgewing skaad – jyself skryf sonder ironie jou betoog lieflik op ‘n rekenaar of selfoon gemaak uit elektronika, gemaak uit komponente wat gemaak is van verwerkte rustof, wat kom uit… raai? Myne!

    Nommer 9: Of jy nou Atompunk, Dieselpunk of Cyberpunk gelees het – daar is om die een of ander rede, een of ander tyd, ad nauseum, dwelms by betrokke in die fiksie. Jy het tog werklik nie gedink daar sal by Solarpunk nié ‘n hektaar dagga in die burgemeesterstuin verbou word nie? Soos ek by Nommer 1 gesê het: tegnologie het nie die mens getem nie. Die mens het nou eenmaal die neiging om homself van homself te wil verlos. Dit kry jy in iedere samelewing. Miskien net met ‘n sonniger voorkoms.

    Nommer 10: Onkruid en vergroening van damme floreer soos bemestingstowwe na varswaterbronne deursypel… Gedenk maar Hartbeespoortdam. Ons noem dit eutrofikasie. As jy Boer Jan wil speel en die dorp in ‘n hoenderhok wil omskep, moet jy weet wat die gevolge gaan wees.  Dis net in FarmVille en My Little City waar so iets nie gebeur nie.

    Bonuspunt 1: Allemansgoed is niemandsgoed. In ‘n funksionele rasionele munisipaliteit word een of meer persone deur die stadsraad aangewys en besoldig om sekere werk voltyds te doen wat ander mense in staat stel om hul tyd produktiewer te benut. Dis die logiese ideaal.

    As mens by die venster uitkyk vir die 8 munisipale werkers wat al 100 meter hiervandaan soos 28 persone opklink, sien ek swaar dae vir die munisipaliteit as Solarpunk werklikheid moet word. Één ou werk, die ander sewe lê op hul besems en pikke en praat ‘n sloot in die grond. Streng gesproke sou ek elke werker ‘n straat gee om te doen, elkeen afsonderlik. Want soos ek in die supermark opmerk, klos die rakpakkers ook almal bymekaar by die lekkergoedrak en praat dan te lekker, en dan moet jy, die klant, maar gedwee met jou winkelwaentjie met ‘n suutjiespoeperige “ekskuus, jammer, sorry” deurwurm om anderkant uit te kom.

    Ek is nog van die gelukkiges in hierdie land wat ‘n brief aan die munisipaliteit kan skryf oor boomtakke  wat sulke sliertes oor die sypaadjie hang, wat jou eenvoudig dwing om in die pad te loop. Die hemel alleen weet hoe mense daar in Gauteng oorleef! Op die ou end neem die burgers maar self verantwoordelikheid en haal die snoeiskêre uit, terwyl hul elke maand hul doodbetaal aan erfbelasting aan dienste wat hul nooit kry nie. En dit lei tot:

    Kommunistiese Kommune #3: elke burger van die dorp is ewe verantwoordelik vir die parkie en sypaadjies in sy buurt. Nou begin die groot moeilikheid. Want later gaan niemand weet waar hul verantwoordelikhede begin en ophou nie. Of erger: daardie droë hondebollie voor my huis is nie my verantwoordelikheid nie, want dis my buurman se hond wat elke aand uitbreek. ‘n Eeue-oue vete word op tou gesit wat die hele dorp in ‘n bloedbad dompel, 300 onskuldige vroue en kinders bly in die slag. En alles het by die hond begin.

    Want ek sien naby ons huis het ‘n munisipale tuintjie ontstaan. Dit het as ‘n stokperdjie begin vir twee vrywillige stedelinge op die platteland met ‘n ekstra bietjie baie vrye tyd. Die ou kliphoop is omskep in ‘n lushof (sakkevol kunsmis is ingery), mooi beplant met ‘n paar mielies in die onomheinde oopte, met ‘n hele blommeryk. Selfs ‘n waterpyp is spesiaal deur die dorpsraad laat aanlê ter besproeiing en verfraaiing van die nuwe buurttuin (wat slegs deur hierdie mense omgesien word).  Wat gebeur? Die mieliekoppe word oornag afgesteel. Dis totáál ongewoon, want gewoonlik verdwyn die plant sommer wortel en tak. Jy kan jou ook indink wat sal gebeur as die vrywilligers eendag net nie meer daar is nie, of as die stokperdjie ouer as drie maande hul begin verveel. Dit is nie soos ‘n huis wat jy van buite af self sukkel om so mooi moontlik te probeer maak om teen ‘n wins later te verkoop nie; dis ook nie soos om pikkewyne te help skoonmaak nie. So… jy kan nie wérklik waarde of ‘n motief of dryfkrag aan hierdie buurttuin of allemanstuin koppel nie, want dit behoort aan niemand. So op die ou end word die plek toegegroei met onkruid en die munisipaliteit kom spuit alles maar weer dood. Terug by die begin.  Alles verniet.

    Die mense, hoe edel hul bedoelings, kon eerder ‘n boek geskryf het wat ten minste nog 100 jaar iewers sal rondsweef.

    Bonuspunt 2: COVID-19 en “sosiale afstand” het mense seker nou mooi geleer wat ‘n absolute doodgebore mislukking kommunale idees is.

    Gevolgtrekking

    Ek het besluit om Solarpunk nie ‘n Afrikaanse naam te gee nie, want dit is nie die benoeming in my taal waardig nie. Ek soek dit nie in my ongeskonde Afrikaanse woordeskat nie. Dit is deur Groenlinkses bedink om die middelklas totaal uit te wis, die proletariaat  tot diktatuur uit te bou en tot dwangarbeid te vonnis deur hul van kosbare tyd en smaak te beroof wat vir belangriker dinge aangewend kon word. Soos om hul gees te ontwikkel.

    Die algehele indruk wat mens kry van Solarpunk is alles behalwe dié van ‘n vriendelike gesiggie. Dit pas eerder by dié van ‘n despoot of ‘n nukkerige tiener. Geen gesprekvoering of debattering word toegestaan of geduld nie. Dit is: “ek stel hierdie onmoontlike en onbillike voorwaardes, aanvaar dit of los dit”. Geen sakeman sal hom aan so ‘n gril steur nie en sy geld elders gaan belê; want aanvaar jy so ‘n persoon se aanbod, het jy ‘n pakt met die duiwel gesluit.

    Kortom: hou wyd hiervan. Dis duidelik soos daglig.

  • Sydney Gregan: Ons woon in ‘n marxisties-kommunistiese staat. Besef u dit?

    Sydney Gregan: Ons woon in ‘n marxisties-kommunistiese staat. Besef u dit?

    Volgens oorlewering (onder meer uit Homerus se Ilias) het die inwoners van Troje gedink dat die Griekse houtperd in hulle midde die gode se seën op Troje beteken. Die waarheid was gans anders, dit het Troje se ondergang bewerk. Toe die tyd geleë is, in die nag, het die vyand letterlik uit die houtperd gestroom en Troje se poort van binne af oopgemaak sodat die vyand die stad van buite kon oorstroom en oorweldig.

    In ons land is die ateïstiese kommunisme aanvanklik bestry en die lafhartige terreurgroep, die ANC, ook. Onder nasionaal-gesinde Afrikanerleiers is die gevaar ingesien. Die terroristiese aanslae op ons land, op die grense en binnelands, is doeltreffend geneutraliseer. Troje het ook vir jare, ‘n volle dekade, die Griekse beleg van hulle stad weerstaan. Daarna het die Griekse leër die beleg skynbaar beëindig en hulle uit sig onttrek. Net die massiewe houtperd het agtergebly — om uiteindelik in Troje tereg te kom. Kommunisme is nie in die openbaar in ons land bepleit en bevorder nie. Kommunistiese politiek was verbode. Maar akademiese marxisme, die houtperd, was nie verbode nie. Marxisme was nie teen die wet nie.

    Marxisme was die houtperd by die Troje van die Suid-Afrikaanse samelewing. Op die terreine van veral die sosiologie en die teologie is die marxisme as ‘n bewonderenswaardige en gesogte houtperd dieper en dieper in Suid-Afrika ingesleep. Die houtperd het ‘n draak in ons midde gebaar en ons land is oorstroom deur die vyand sodat dit vandag amper onherkenbaar vermink is.

    Dus, miskien moet ons weer mooi kyk wat ons in ons land losgelaat het; ingesleep het. Vergeet vir ‘n oomblik van woorde soos demokrasie en menseregte. Kom ons bekyk die draak van naderby.

    Wat word kortweg onder marxisme, marxisme-leninisme en kommunisme verstaan?

    Wat is marxisme?

    Marxisme het ‘n veelheid van definisies en interpretasies (net soos die Christendom uit ‘n veelheid denominasies bestaan). ‘n Basiese kenmerk van die marxisme is sy humanisme wat mense as gelyke sosiale wesens sien. Die konsep van die mens as ‘n sosiale wese (en dit beteken vir Marx ‘n menslike wese) is ‘n sleutelbegrip in sy denke.

    Voortvloeiend uit Marx se sosiale humanisme kom veral die volgende punte wat hier van belang is na vore: gelykheid, wette, strukture, stryd, individualiteit en geloof. Marxisme leer die gelykheid van alle mense. Daarom moet alle mense op dieselfde vlak wees: ewe ryk of ewe arm, ewe ontwikkeld (of onontwikkeld!), geleerd en beskaafd, ewe vry, ewe gevoed, geklee en behuis, ewe gesond, bruikbaar en nuttig. Sou ‘n mens daarop wys dat die werklikhede van die lewe nou eenmaal anders is, dat mense verskillend is in tale, tradisies, kulture, wonings en state, is die verweer van die marxisme deur op ‘n sondebok te wys: apartheidswette! Wette wat onderskeid gestel het en klasse daargestel het. Klasse bring konflik. Indien daar nie wetlike strukture was nie, sou daar nie aggressie en konflik gewees het nie. Klasse bring verdrukking en dit lei noodwendig tot opstand. Individualiteit moet verdwyn en plek maak vir gelykwees (ewewees) in alle opsigte. Herverdeling van besit, beskawing, standaard en gelykskakeling van ras, grondgebied, onderwys, politiek, kerk en kultuur. Inisiatief en privaatheid moet gesosialiseer word. Ironies genoeg gebruik hierdie marxiste nou juis weer wette om hulle ideologie af te dwing!

    Die praktyk en die geskiedenis toon natuurlik dat gelykheid en vryheid botsende begrippe is. Toegangsgelykheid van rasse tot enige woongebied of openbare vervoer, ontneem ‘n individu die vryheid om ten opsigte van die betrokke sake net met sy eie ras te kan assosieer. Sonder om die evolusionistiese en dialekties-historiese materialisme in al hulle fasette in die marxistiese filosofie na te gaan, kan alleen uit bogenoemde reeds gestel word dat die marxisme Godloos wil wees.

    ‘n Sosialistiese humanisme van die omvang, indringendheid en konsekwentheid van die marxisme, het as vertrekpunt dat daar nie ‘n metafisiese dimensie van die sigbare wêreld is nie. Die sigbare kom van en uit die sigbare. Daar is nie ‘n onsigbare nie. Daar is nie ‘n God nie. Daar is nie waarheid in die geloof in God nie. Daarom is daar ook geen verskil te make of te handhaaf tussen gelowiges (van watter aard ook al) en ongelowiges (van watter aard ook al) nie. Menseregte soos deur die sosialistiese humanisme van die marxisme uitgespel, lê klem op die gelykheid en eendersheid en eenwording van “race, sex, age, colour and creed”.

    Marxisme-leninisme op sy beurt weer word voorgehou as ‘n: “transformation of Marx ignoring his humanism in favour of the dictatorship of the Party”.

    Lenin word natuurlik geblameer en is die vlieg in die salf. Hy het die boosheid in die marxisme-leninisme gebring; hy het die konsep van die “Party” ingebring — die diktatuur van die Party en dat teenstanders vernietig moet word. Terwyl Marxisme dus positief beoordeel is, is marxisme-leninisme veroordeel. Veral ten opsigte van die volgende sake word hierdie onderskeid gehandhaaf: ideologie, klas, politiek en revolusie. Wat ideologie betref, word marxisme positief gesien as ‘n rasionalisering van die klassestryd, terwyl marxisme-leninisme negatief veroordeel word as die instrumentalisering van morele waardes, soos geregtigheid en bevryding.

    Klas verwys vir die marxisme bloot na die status van ‘n groep met betrekking tot sy eienaarskap al dan nie van produksie. Marxisme-leninisme oorbeklemtoon die begrip “klas” ten koste van ander begrippe soos ras en so meer. Politiek in die marxistiese benadering sou dan die grondige artikulasie van die klassekonflik in sosiale, ekonomiese en politieke verhoudinge wees, terwyl dit in marxisties-leninistiese sin ‘n baie begrensde Partyhantering van die klassekonflik sou wees.

    Eweneens word revolusie in Marxistiese sin baie positief gesien:

    “According to Marx revolution is a historical and dialectical process which takes place through conscientisation of the proletariat. It need not be violent”.

    Daarteenoor is revolusie vir die marxisme-leninisme ‘n radikale bevryding deur die omverwerping van die staat.

    Teen hierdie agtergrond van ‘n onderskeid tussen marxisme en marxisme-leninisme, is die marxistiese benadering van ideologie (weg met blanke regering in Suid-Afrika), klas (werkers en swartes moes polities, sosiaal en ekonomies bemagtig word), politiek (ekonomiese krag moet gelyk verdeel word onder alle groepe en rasse en volksgroepe), en revolusie bepleit.

    Ten opsigte van revolusie sou die “goeie” marxistiese benadering dan neerkom op:

    “In a democracy the revolution can take place through the ballot-box. In so far as South Africa is a democracy this evolutionary revolution is possible. But in so far as it is undemocratic in its treatment of non-White groups the revolution will have to take a violent nature.”

    Kommunisme

    Nadat die revolusie as mikpunt van alle marxisme en marxisme-leninisme bereik is, sou dan ‘n ware demokrasie volg — die diktatuur van die proletariaat, werkers of gelykes. Die tweede stadium waama die revolusie moet lei, is kommunisme. Dit sal ‘n nuwe vreedsame samelewing wees met nuwe “vry” mense. Dit is ‘n samelewing sonder klasseverskil, privaat besit en dus ook konflik, uitbuiting en aggressie.

    Uit die inhoud van wat hierbo oor marxisme, marxisme-leninisme en kommunisme gesê is, behoort dit reeds duidelik te wees, dat omtrent alles wat in die naam van politieke hervorming vandag in Suid-Afrika plaasvind en plaasgevind het, niks minder as marxisme is nie. 

    Die marxistiese politiek het Suid-Afrika gesien (en sien dit steeds) as ‘n ongelyke gemeenskap weens uitbuiting deur blankes wat geld, mag, geweld en geleenthede gehad het wat die swartes dan nie sou gehad het nie. Hierdie status quo wou blankes handhaaf deur wette en tuislande vir swartes. Hierdie marxistiese analise van die samelewing in Suid-Afrika, hou natuurlik geen rekening met volkskap, volksbewussyn, nasionalisme, vaderland, kultuur, beskawing en so meer nie. Inteendeel! Dít alles word as vorme van ongelykheid verwerp. Die oplossing wat aangebied word sou dan net een van twee wees:

    “How can this unequal society be transformed into a just society? The Marxist-Leninist chooses the inevitability of a violent revolution. The Marxist looks for radical change which excludes violence. The radical change must take place on the basic level, namely, the distribution of economic power. Political, social and economic power is concentrated in the hands of the white ruling class. A change must take place on all three levels but real change can only be based on the economic level.”

    Kyk ons na wat vandag op politieke gebied in Suid-Afrika op groot skaal plaasvind, staan ‘n mens verstom hoe marxistiese verandering in die politieke hervorming die greep op byna alles het. Die marxistiese beskouing van regverdige samelewing, demokrasie, gelykheid en so meer word in ‘n groot mate gewoon as uitgangspunt aanvaar. Die heersende politiek is gekaap om in kameraadskap van “ons probleme” te praat. Die goeie uitweg uit ons marxisties gedefinieerde probleme is blykbaar om marxisme-leninisme oorbodig te maak deur so goed en so gou moontlik marxisties te word:

    “A society such as ours with its political, social and economic injustices can be exploited for Marxist-Leninist aims and the best way to cope with this is to tackle injustices on all levels and not to cover up the iniquities of our society.”

    Wat demokrasie betref, moes daar glo ‘n verbreding kom ongesiens en met opheffing van nasionalismes, volksbewussyne en volksbestaan:

    “We should not isolate ourselves from Western democratic countries. There is of course a close link between undemocratic national politics and international isolation. … In our rejection of the non-political means of violence to solve our problems we must eradicate the existence of structural violence created by unjust laws.”

    Die tweede implikasie wat marxisme polities in Suid-Afrika glo tot stand moet bring, het te doene met kapitalisme. Waar kapitalisme as ekonomiese sisteem opgebou word uit privaatbesit, individuele inisiatief en produksiemededinging, en geassosieer word met nasionalisme en swart tuislande as neo-kolonialisme, word daar nog soekend rondgetas na ‘n aanvaarbare kombinasie van goeie elemente uit bogenoemde faktore en marxisme; in elk geval:

    “the implementation of an economic system in which a more just distribution of wealth is possible.”

    Die onregverdigheid van 10-20% (blankes) wat 87% grond besit teenoor 80-90% (swartes) wat 13% besit, moet opgehef word. Nou moet die grondwet selfs verander word, (in soverre dit nie in elk geval die geleentheid daartoe gebied het nie), sodat dit drasties beslag kan kry. By so ‘n marxistiese redenasie is en word baie (historiese) faktore eenvoudig buite rekening gelaat, waaronder die privaatreg (erfreg) en historiese werklikhede soos aan wie dit publiekregtelik behoort het.

    Dus, in die lig van die marxistiese aanslag word fundamentale vrae oor volks- en kultuurverskille eenvoudig misken. Die geskiedenis bestaan nie meer in hierdie denkpatroon nie. Die derde wêreld het die eerste wêreld oorstroom en demografie het alle verskille uitgewis — ‘n siening wat jou pas as jy in die getallemeerderheid verkeer.

    Terwyl mens eenvoudig verstom gestaan het oor die gebeure, naamlik dat nasionalisme deur ‘n dwarsklap tot stilswye verdoem is, het die werklikhede van die “nuwe” Suid-Afrika die naïewelinge eweneens tot nuwe insigte gebring.

    Die skreiende ironie is dat Karl Marx, wat juis erns daarmee maak om die mens uit sy vervreemding te verlos, die enigste Verlosser, Jesus Christus, in die proses verloën. Vir Marx is “vervreemding” vervreemding van die natuur. Antropologies uitgedruk:

    Dit is ‘n onmenslike verhouding tot die natuur … Eerstens is die mens vervreem van die produk van sy arbeid … Hy word tweedens ook van sy produserende werksaamheid self vervreem … Die derde vlak van vervreemding … is die vervreemding tussen die arbeider en sy medemens. Laastens is die mens ook vervreem van homself as persoon. Die ware Middelaar tussen mens en God, en daarmee in al die menslike verhoudinge, word deur die marxisme verwerp.

    Marxisme kom in der waarheid in die plek van God. Daarom kan Marx, terwyl hy toegee dat kommunisme met ateïsme begin, ook verklaar dat ateïsme nog lank nie kommunisme is nie. Dit is inderdaad ‘n uitgemaakte saak dat daar geen vreedsame naasbestaan tussen die kommunisme en die christendom kan wees nie.

    Nogtans is, (en word steeds), gepleit dat die kerk en samelewing in Suid-Afrika positiewe waardering oor en deelname aan die hierdie (marxistiese) bestel moet hê ten spyte van die feit dat ons kennis neem dat:

    “For Marxism the ‘death of God’ is a necessary condition for the concern for man.”

    Omdat die Godloosheid van die Marxisme ‘n Godloosheid ten gunste van die mens is, word dit in die marxisme selfs positief waardeer!

    “And indeed, the atheism of Marxism deserves our respect, for it is an atheism for the sake of man — man, not as an isolated sovereign individual, but as a communal being. For Marxism must be explored, and we must face the serious criticism that even the concept of God held by many Christians in South Africa is a hindrance for really coming to grips with our problems”.

    Die geloof in Christus as ons enigste en ewige Verlosser, die bestaan van ons volk, en ons eie individualiteit en identiteit onder andere, is nou in ‘n bedreigde posisie vir hulle voortbestaan voor die aanslag van die marxisme.

    Alexander Solzhenitsyn het gesê:

    “Within the philosophical system of Marx and Lenin and at the heart of their psychology, hatred of God is the principal driving force more fundamental than all their political and economic pretentions … To achieve its diabolical ends communism needs to control a population devoid of religious and national feeling, and this entails a destruction of faith and nationhood.”

    Daar word van ons verwag om hierdie “demokratiese” bestel (marxisme) as iets goeds te aanvaar en maar net te waak teen die “vergrype”. Dit is egter duidelik dat wie “A” sê vir die sisteem (van die marxistiese boom), ook uiteindelik “B” moet sê vir die boom se vrugte. Marxisme en enige marxistiese sosialisme is en loop onvermydelik uit op marxisme-leninisme en kommunisme.

    Marxisme was ‘n Trojaanse perd om al die gevare van kommunisme in Suid-Afrika in te bring. Eintlik is Marxisme (soos prof HG van der Westhuizen tereg opmerk), nie soos in die geval van Troje ‘n houtperd nie, maar ‘n houtbeer. Hy het homself voorgedoen as ‘n sagte teddiebeer vir akademici soos sosioloë, teoloë en politikoloë. Die teddiebeer het nou sy ware aard openbaar: Hy is toe maar al die tyd net die kommunistiese beer!

    Die Marxistiese teddiebeer het ons toe wel ontvanklik gemaak vir die kommunistiese beer! Ja, ons bly vandag in ‘n marxistiese staat. Maar dit word nie ‘n marxistiese staat genoem nie, omdat dit deel van die misleiding was. Ons Achilles-hiel, ons liggeloof en bygeloof, het ons agter Judasbokke laat aanstap wat ons bedrieg het sodat ons steeds glo ons bly in ‘n “demokrasie” waar al ons regte beskerm word deur ‘n grondwet.

    Wanneer dan selfs die houtperd afgebreek is, soos alles in hierdie land, mag die waarheid van hierdie “demokrasie” ons (die Afrikaner) tog uiteindelik vrymaak!

    *Met erkenning aan prof HG van der Westhuizen, emeritusprofessor in Sendingwetenskap, op wie se kennis en insig grootliks gesteun is vir hierdie bydrae.

     

     

  • Sydney Gregan: Kommunisme in ‘n nuwe gedaante — die DA as ‘n sosiaal-demokratiese party

    Sydney Gregan: Kommunisme in ‘n nuwe gedaante — die DA as ‘n sosiaal-demokratiese party

    Sedert die val van die Berlynse Muur het links-liberales behoorlik geskarrel om ‘n nuwe skuilplek te vind; ‘n nuwe god om te aanbid. Liberales was nog altyd op hulle eie hopeloos te lig in die broek om die mas op te kom, hulle moes altyd gaan inkruip by ‘n “kragdadiger” organisasie. kommunisme was vir dekades lank daardie skuilplek. En sedert 1989 met die val van die Berlynse Muur was liberaliste reddeloos, hulle was desperaat op soek na ‘n nuwe blyplek.

    Globalisme verteenwoordig hoofsaaklik die ekonomiese strewe van links-liberales. Maar waar daar gepoog is om deur middel van globalisme nasionalistiese doelstellings te verydel, het dit as begrip nie die bekoring ingehou wat kommunisme gehad het nie. Die begrip wat stelselmatig vatplek begin kry het, is sosiaal-demokrasie. Met die DA se ellendes en dalende steun (wat mens hulle hartlik gun), word nou gepredik dat hulle hulleself van liberalisme moet losmaak en dat hulle hulle moet beywer vir die daarstel van ‘n social democracy in Suid-Afrika.

    Maar wat beteken die begrip sosiaal-demokrasie?

    Wel die “sosiaal” is niks nie anders as sosialisme. Sosiaal klink mooier en sagter op die oor as sosialisme, daarom die keuse vir die woord. En sosialisme is die ekonomiese arm van die kommunisme. Demokrasie weer is maar net die towerwoord, (soos “menseregte”), om die geïndoktrineerde en gebreinspoelde hordes elke paar jaar stembus toe te sleep om hulle mede-aandadig aan hulle eie ondergang te maak. Hulle is dan “ingekoop”. So is daar reeds in kommunistiese stelsels ook gestem, weliswaar net vir een party. Vandag word daar maar net vir twee of drie groot partye gestem (en die res blaf net saam), terwyl daar wat die groot partye betref, geen verskil is wat beleid aanbetref nie. Hulle streef almal die globalistiese doel na — na ‘n sosialistiese demokrasie.

    Dus, die oproep aan die DA is nou om ‘n volbloed- sosialistiese demokrasie (lees: kommunistiese staat) voor te staan, want dan sal hulle weer (glo) die kiesers se verbeelding aangryp. Uiteraard word mense mislei deur die begrip, maar daar word ook nie kennis geneem van die harde werklikheid dat die DA slegs werklik ‘n bedreiging vir die ANC sal inhou indien dit ‘n swart party word nie. En as dit ‘n swart party word, kan dit geen blanke belange meer verteenwoordig nie. Want die een sluit die ander uit.

    Wat van die DA verwag word, is om ‘n kommunistiese party te word (opgedoek in ‘n naam wat mense moet betower — “sosiaal-demokrasie”). Kan u u die prentjie indink waar die kommunistiese ANC dan met die kommunistiese DA meeding, albei onder die vaandel van “voters of the country, unite!”? Want wat is die ANC anders as ‘n “sosiaal-demokratiese party”? Of dan liewer: ‘n sosialistiese party waar alle bates deur die staat besit en beheer word en waarvoor die gepeupel elke vier jaar toestemming gee dat dit alles goed en wel is. Ja, gestroop van retoriek en die dekmantels waaragter geskuil word, is dit die prentjie van die toekoms. In vandag se neo-kommunisme moet daar mos ‘n “keuse” wees, om te voldoen aan die “demokratiese” imperatief.

    Wat in die proses misgekyk word, is dat ons baie vining op pad is na ‘n fascistiese staat. Benito Mussoulini het daardie staat soos volg beskryf:

    “For the Fascist, everything is encompassed within the State, and nothing human or spiritual exists, or even has value, outside of the State. In this sense, Fascism is totalitarian, and the fascist State, integrated and united in every value, interprets, develops, and strengthens all aspects of the life of the people.” (The Doctrine of Fascism, Benito Mussolini).

    Nou hoe kom mens by so ‘n gevolgtrekking uit? Wel, baie maklik. Benito Mussolini was oorspronklik ‘n revolusionêre sosialis. Hy het egter die Sosialistiese Party in 1914 verlaat. Hy het ‘n meer outokratiese staatsvorm ten doel gestel. Hy wou volle beheer hê. Presies wat die ANC ten doel stel. Dus, vir die DA om nou as werklike teenvoeter vir die ANC op te tree, moet dit dieselfde doen. Dit moet net in ‘n “sagter” en aantrekliker vorm wees. Intussen sal die VF Plus aanhou piep van die kantlyn af — daar moet immers kritiek ook wees om die hele petalje ‘n aanvaarbare skouspel te maak!

    Maar wat gaan die superrykes hieraan doen? Niks. Hulle is reeds “ingekoop” met die versekering dat daar niks aan hulle bates gedoen sal word nie. Die miljardêr Bernie Sanders van die “Demokratiese” Party in die VSA staan sosialisme vir die VSA voor. Die nog ryker George Soros ook. Daarom sal die ekonomiese elite van hierdie land, die Ruperts en die Oppenheimers, ook ingetrek word. En dis juis hier waar sosialisme ontbloot moet word vir die leuen wat dit is. George Orwell het dit reeds in sy Animal Farm gedoen:

    All animals are equal, but some are more equal than others.

    Kapitalisme sal net vir die elite bestaan; die res van ons moet met sosialisme tevrede wees. Die elite sal nooit hulle rykdomme prysgee nie. Maar dan sal dit ook nie van hulle verwag word nie. Net soos die nomenclatura “meer gelyk” is as die res, so is ook die ekonomiese elite wat ingekoop word in die proses.

    Die definisie van Sosialisme is gegrond op die eienaarskap (van alle bates) deur die staat. Sosialisme baan dus die weg vir fascisme:

    This means the machinery, tools, and factories used to produce goods that aim to directly satisfy human needs. In a purely socialist system, all legal production and distribution decisions are made by the government. Individuals rely on the state for everything from food to healthcare. And, the government determines the output and pricing levels of these goods and services.

    Fascisme is die produk van die sosialistiese ywer om vir gelykheid te werk. In Suid-Afrika is gelykheid ‘n doelstelling van die bestel, verskans in die grondwet. Maar wat die gepeupel nooit sal insien nie is dat ‘n:

    small clique of elite puppet masters still retains total ownership (capitalism) and control of resources and of the government, by authoritarian and totalitarian rule.

    Vir die Joodse hanteerders van die DA moet “sosiaal-demokrasie” dus eintlik baie aantreklik lyk. Hulle bly in besit van hulle eie en kry boonop beheer van die res. Die enigte probleem is die “lastige” ANC wat heeltyd die model wil laat skipbreuk ly met sy alewige korrupsie en kader-aktiwiteite.

    En dis by daardie lastige probleempie waar die DA nie verby gaan kom nie. Selfs nie met die keffende VF Plus se hulp nie. Hoekom dan nie? Want ek lees in ‘n baie gesaghebbende bron dat die gemiddelde IK van ons bevolking 70 is…

     

  • Dan Roodt: Tyd vir ‘n oranje-blanje-blou lente

    Dan Roodt: Tyd vir ‘n oranje-blanje-blou lente

    Ná 25 jaar van Azaniese verdrukking deur die zombie-kommuniste van die ANC/SAKP, is Afrikaners besig om openlik in opstand te kom teen die korrupte regiem. Al is dit bloot op sosiale media en al is dit maar effentjies, is dit onmiskenbaar dáár. Ons mense is kwáád, onvergenoeg, gekrenk, en nie langer bereid om monddood gemaak te word deur die horde meelopers en betaalde agente nie. Die “Praagse Lente” waarvoor ek my al 20 jaar lank beywer, is in die lug, hier op 1 September 2019.

    Gepraat van 1 September, ek herinner my toe ek op laerskool was — die Laerskool Christiaan Beyers op Springs — het ons op Lentedag almal wit klere gedra en in die skoolsaal bymekaar gekom waar ons volksliedjies gesing het. Ons het elkeen so ‘n klein FAK-boekie gehad wat ek dink destyds vyf sent gekos het (want toe was ‘n rand mos meer as ‘n VS-dollar werd en sommer baie meer as ‘n Duitse mark of Nederlandse gulde). Maar die belangrikste liedjies het ons almal uit die hoof geken en dan het die skoolsaal gedreun van die kinderstemme wat sing:

    Al die veld is vrolik; al die voëltjies sing;
    al die kriekies kriek daarbuit’; elke sprinkaan spring.
    Al die koggelmannetjies kom om fees te vier;
    hier galop ‘n goggatjie, daarso dans ‘n mier.

    [KOOR]
    Nou gaan die kinders draai, nou gaan hul speel!
    Kom Sus, gee handjie! Almal moet draai!
    Boet gee ook handjie! Nou gaan ons swaai–
    dis tog so prettig! Wie dans met my?
    Al in die rondte, vrolik en bly!
    Kom Sus, gee handjie! Almal moet draai!
    Boet gee ook handjie! Nou gaan ons swaai–
    dis tog so prettig! Wie dans met my?
    Al in die rondte, vrolik en bly!

    Selfs die vissies spartel teen die kafferskuil;
    in die groot ou eikeboom droom ‘n oupa-uil.
    Oral in Karooland is ‘n ruik versprei:
    boegoeblom en appelkoos–kan jy beter kry?

    Die woorde is deur C. Louis Leipoldt en die musiek deur J. Weber, verwerk deur Pieter de Villiers.

    Toe ek onlangs aan die buitewyke van Stockholm die Midsommar-fees meemaak, waar Swede insgelyks in volksdrag hul volksliedere sing en volkspele hou terwyl hul blou vlag met die wit kruis oral wapper, het ek sommer tuis gevoel.

    Afrikaner, Eurokaner. Maar geen Azaniër! Op universiteit (Wits) het ek my eerste voorsmakie van ANC-verdrukking gehad, want ons is in die staatsleerklas en elders met marxisme gebreinspoel. Wat destyds ‘n minderheidskultuur was, dié van linkse Engelssprekendes wat met Boerehaat en anti-Suid-Afrikaanse ressentiment vervul was, het nou die hoofstroom, die hegemonie, geword.

    Ons herbeleef die ou Sowjetunie, dié keer met selfone en Twitter. As jy dus, soos Ernst Roets, die Suid-Afrikaanse vlag van 1928 “vir akademiese doeleindes” twiet, dan word jy strafregtelik aangekla. Dis te absurd vir woorde.

    Ongelukkig het dit al voorheen plaasgevind.

    Die hele Oos-Europa, China en groot dele van Asië, asook Latyns-Amerika, het in die twintigste eeu onder kommunisme deurgeloop. Vandaar dan die vele opstande teen die ou Sowjetunie en hul streng politieke korrektheid.

    Waaronder die wonderlike Praagse Lente in die teenswoordige Tsjeggië! Nadat die Tsjegge onder Alexander Dubček groter meningsvryheid en ‘n toeskietliker ekonomiese stelsel gesmaak het, anders as onder die rigiede kommunistiese regering sedert die tweede wêreldoorlog, het die Sowjetunie tydens die nag van 20 Augustus 1968 sy tenks na Praag gestuur om die vryheidstrewe van die Tsjegge militêr te onderdruk. Maar die destydse Sowjet-leier, Bresjnef, het eers vooraf seker gemaak dat hy geen militêre reaksie van die Westerse lande hoef te vrees as hy die toentertydse Tsjeggo-Slowakye binneval nie.

    Die rede waarom ek in 2000 die naam PRAAG (Pro-Afrikaanse Aksiegroep) gekies het, was omdat die ANC en SAKP juis in 1968 sy volle steun aan die Sowjetunie uitgespreek het om die “teenrevolusionêre en reaksionêre neigings” in Praag met geweld te onderdruk. Vandag word die geskiedenis herhaal, want ‘n jakkals verander van haar, maar nie van kleur nie. Die ANC-SAKP is vandag nog net so vasbeslote om volslae kommunisme, ‘n eenpartystaat en veral eenpartydenke af te dwing, dat hy toenemend Afrikaanse onderwys, Afrikaanse name, asook die oranje-blanje-blou verbied.

    Op 1 Maart 2006 het president Wladimir Poetin van Rusland tydens ‘n besoek aan Praag sy verskoning aan die Tsjeggiese volk vir die inval tydens Augustus 1968 aangebied. Hy het gesê dat hy “morele verantwoordelikheid” daarvoor aanvaar en dit “veroordeel”.

    Natuurlik het die kommuniste van die ANC en SA Kommunisteparty nog nooit vir die Tsjegge verskoning aangebied vir hul steun aan die inval destyds nie. Nóg minder het hulle al verskoning aangebied vir hul gruwelike terreurdade teen Suid-Afrika en die Afrikaner!

    Dat die ANC-SAKP Suid-Afrika vanuit die Noorde moes inval onder die dekmantel van “onderhandelings”, sonder dat die De Klerk-bewind van destyds enige weerstand gebied het, is ‘n sonderlinge frats van die geskiedenis.

    In 1989, met die ineenstorting van die Berlynse muur, het die Tsjegge daarin geslaag om die kommunistiese juk van hul af te werp. Belangriker egter vir ons situasie, is die voorbeeld van die Oosseestate, Letland, Litaue en Estland wat ná 1989 steeds onder Russiese oorheersing verkeer het.

    Net soos in Suid-Afrika tans, het die kommunistiese regerings in daardie lande die nasionale simbole, vlae en liedere van dié drie klein volkere verbied. Soos wat verset teen die verdrukking toegeneem het, het mense al hoe meer openlik sulke liedere begin sing en vlae begin swaai.

    Hierdie vreedsame “simboliese opstand” het tydens die “Sangrevolusie” sy hoogtepunt bereik. Dié term is deur die Estiese skrywer, Heinz Valk, gemunt in ‘n artikel wat ‘n week ná die massasangbetogings van 10-11 Junie 1988 by die Tallinn-sangfeesterrein gepubliseer is.

    Die hele Sangrevolusie het ongeveer vier jaar geduur, van 1987 tot 1991. Op sy hoogtepunt het ongeveer 2 miljoen mense deelgeneem aan ‘n menseketting wat van die Estiese hoofstad, Tallin, in die Noorde tot by die Litause hoofstad, Vilnius, in die Suide gestrek het. Dit is die “Baltiese weg” genoem en het op 23 Augustus 1989, die vyfitigste verjaardag van die Molotow-Von-Ribbentrop-ooreenkoms plaasgevind. Mense het mekaar se hande vasgehou en verbode volksliedere gesing…

    By tye het die ou Sowjetunie gepoog om deur geweld, asook tenks, die Sangrevolusie te stuit, maar dit was tevergeefs. Uiteindelik het al drie die Oosseestate rondom 22 Augustus 1991 onafhanklikheid verkry en was hulle voortaan vry om hul eie vlae te hys, hul eie liedere te sing en eie tale te praat.

    Die eerste land wat die onafhanklikheid van Estland op 22 Augustus 1991 erken het, was die Republiek van Ysland wat maar oor ‘n bevolking van 300 000 mense beskik.

    Die les van die Oosseestate vir Afrikaners is: vlae en sang kan staatsmag troef, solank mense verenig en patrioties genoeg is.

    Sangrevolusie in Estland, 1988. As mense verenig en patrioties is, kan selfs klein volkere vryheid verwerf.

    Soos ek al vele kere geargumenteer het, ook in my Engelstalige boek van 2005, The Scourge of the ANC, verteenwoordig die ANC-SAKP ‘n zombie-kommunistiese bewind wat bloot deur die toedoen van FW de Klerk aan bewind gekom het. Die gang van die geskiedenis, veral in die vroeë negentigerjare, was geheel en al téén kommunistiese partye en bewegings wat byna universeel verwerp is. Die sogenaamde “nuwe Suid-Afrika” (of “ruwe Suid-Afrika” soos dit ook soms in Afrikaans bekendstaan) verteenwoordig dus ‘n anomalie, ‘n frats van die geskiedenis.

    Die ANC-terroristebewind word egter in ‘n mate deur die oeroue Britse kolonialisme gesteun, wat insgelyks ‘n volksmoord teen Afrikaners en die uitwissing van hul taal, kultuur en tradisies as ‘n vanselfsprekende onderdeel van die “hereniging van ‘n (Engelstalige) Suid-Afrika” sien.

    Die soort leedvermaak wat daar in Engelse geledere, veral onder linkse hoernaliste in Johannesburg losgebars het met die hofuitspraak teen die oranje-blanje-blou, was ongekend in haat en intensiteit. Daaroor het ek ‘n video-opname gemaak.

    Blykbaar werk die tenks van die ou Weermag wat deur FW de Klerk aan die kommunistiese terroristeleiers oorhandig is nie meer so goed nie. Anders sou hulle nou al rondom Afrikaanse skole en kerke geparkeer gewees het en sou kommunisme en Boerehaat met geweld afgedwing gewees het, met ‘n volslae verbod op Afrikaans.

    Weens sy stukkende tenks en wydverspreide korrupsie, is die ANC-bewind slegs in staat tot dekrete of Afrikaansvyandige uitsprake deur sy gedienstige, “getransformeerde” howe.

    Sowel die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie, daardie Orwelliaanse liggaam wat ander se menseregte skend, as die Nelson Mandelastigting het oor die afgelope tien dae keer op keer geëis dat mense “die hofuitspraak moet gehoorsaam” en geen oranje-blanje-blou vlae meer sal vertoon nie.

    Toe die terroris ons staat wou verower om agterna na hartelus te kom plunder, het hy hom aan geen wet gesteur nie. Bomme is op straat of in winkelsentra afgesit, ongewapende mense is selfs in kerke tydens eredienste met outomatiese wapens afgemaai, soos wat APLA by die St. Jameskerk in Kaapstad gedoen het. Maar ons moet die taalreëls, kleurreëls, giere en eensydige hofuitsprake van die ANC-terroriste tot op die letter eerbiedig, gehoorsame Afrikaners wat ons is.

    Is dit nie tyd dat ons, soos die Tsjegge in 1968 en die Baltiese lande in die laat 1980’s ongehoorsaam raak nie?

    Ek voel my lankal nie meer gehoorsaam aan die ANC-bewind met sy quijotiese magsvertoon, korrupsie en verheerliking van terreur nie. Oral waar ek kan, praat en skryf ek Afrikaans – téén sy wense in.

    Op hierdie mooi Lentedag in 2019, wel die opstand in my op as ek dink dat ‘n paar burokrate wat nie eens Suid-Afrikaners is nie, maar migrante uit een of ander verre tuisland of selfs ‘n ander Afrikastaat, mý taal, mý vlag en mý volkslied kan verbied.

    Steve Hofmeyr stel reeds ‘n baie goeie voorbeeld. Ons vyande het ‘n renons in hom, maar elke Afrikaner is gaande oor Steve.

    Laat ons die oranje-blanje-blou swaai en verf net waar ons wil in ons eie land waarvoor ons voorouers soveel bloed gestort het, veral ons vroue en kinders.

    Laat ons Die Stem sing, daardie mooi patriotiese gedig van C.J. Langenhoven wat voortreflik deur M.L. de Villiers getoonset is. Laat die vervloekte terroriste ons arresteer omdat ons durf sing!

    Laat ons veg vir ons taal teen die hatige Engelssprekendes en Bantoes wat dit wil onderdruk en uitwis, aan ons skole en universiteite, in die howe, in die werkplek en orals.

    Miljoene Europeërs en Amerikaners steun ons in ons opstand, want hulle het óf teen kommunisme geveg óf het self daaronder gely. Soos wat ons rebellie vorder, sal dit twiet vir twiet, plasing vir plasing, aan hulle oorgedra word. Soos in 1899 toe ons man-alleen die Britse Ryk aangedurf het, iets waarvoor geen Europese grootmoondheid kans gesien het nie, sal ons weer helde in die oë van die wêreld wees, want ons staan op teen verdrukking in die naam van ons nasionale tradisie.

    “Opstand in ‘n volk is net so noodsaaklik soos getrouheid. Dit is nie eens gevaarlik as rebellie misluk nie. Wat wel gevaarlik is, is dat ‘n hele geslag verby sal gaan sonder protes,” het ons groot digter N.P. van Wyk Louw gesê.

    Laat die Praagse lente begin.

    Die ongelooflike ligtheid van Bantoemag gaan ons dalk net verbaas, om saam met Milan Kundera te praat.

    Ondersteun die stryd en sluit aan by PRAAG!

  • Sydney Gregan: Die Afrikanervolk aan die einde van die pad?

    Sydney Gregan: Die Afrikanervolk aan die einde van die pad?

    Ons praat baie oor die bestaanskrisis waarin die Afrikanervolk verkeer. Allesdui daarop dat die kommunistiese regime stap vir stap slaag om die Afrikanervolk uit te wis. Ontstellender is die feit dat die Afrikaner self min, indien enige, tekens toon van verset teen hierdie veroweringsveldtog. Het die Afrikaner dan sy wil om te oorleef as volk verloor?

    Wat sou dr Verwoerd gesê het?

    En Hy het uit een bloed al die nasies van die mensdom gemaak om oor die hele aarde te woon, terwyl Hy vooraf bepaalde tye en die grense van hulle woonplek vasgestel het. (Hand 17:26)

    Die teksvers in Handeling hierbo aangehaal stel dit duidelik dat God self bepaal waar ‘n volk sal woon en vir hoe lank ‘n volk sal bestaan. Ook in onder meer Hand 1:7, Luk 21:24, 1 Thes 5:1, Gal 4:4, Ef 1:10, Ef 3:9, 1 Tim 2:6, 1 Tim 6:15 en Tit 1:3 lees ons van die tydperke wat God instel.

    In Lukas 21:24 word voorspel dat Jersusalem vertrap sal word deur die nasies totdat die tye van die nasies vervul is. Dus, tot by die wederkoms. Maar wat dan van vandag se Jode? Wel, die Jode van vandag het geen historiese verband met die Jode van die Bybelse tyd nie. Die Here se straf oor die Jode was finaal en daardie volk bestaan nie meer nie. Vandag se Jode is nie afstammelinge van die Jode van destyds nie. Hulle noem hulleself Jode en daaruit is baie voordeel te put. Daaroor bestaan bewyse ten oorvloed. En Jerusalem is in elk geval nie eers volkome in die nuwe “Jode” se hande nie. Die Jode het Jesus laat kruisig en so die vloek oor hulleself uitgeroep.

    En die Afrikaner? Is sy tyd, soos die Jode, die Romeine, die Grieke, en ander volke wat gekom en gegaan het, verby? Wel, dis nie vir ons om te bepaal nie, maar daar is tekens van ‘n verflentering en verbrokkeling wat mens noop om vrae te vra.

    Wat sou dr Verwoerd vandag gesê het? Dit weet ons nie, maar uit enkele toesprake kan ons wel vasstel wat sy voorspelling was.

    In sy bekende Loskopdam-toespraak van 4 September 1965, waar hy onder andere stel dat die liberalistiese (dus, interne) gevaar baie groter is as die kommunistiese gevaar, stel hy dat die Blanke homself net sal kan handhaaf as hy getrou bly aan die wese van sy identiteit, naamlik sy taal en sy kerk. Dit sluit in sy kultuur, kultuurstrewe, sy geskiedenis, sy helde en verlede, en sy geloof aan die toekoms van sy volk.

    Op 31 Mei 1966 by die Voortrekkermonument stel hy dat die Afrikaner se toekoms sal afhang van sy karakter.

    Meeste van ons is bekend met sy besielende toespraak by Bloedrivier op 16 Desember 1958. Sy toespraak op 16 Desember 1965 sou sy laaste Geloftefeestoespraak wees, en is, wat die inhoud betref, netso treffend en belangrik vir ons vandag. Hier wys hy op die karaktertrekke van die Voortrekkers van Bloedrivier en hoe ons (die mense van 1966) van hulle verskil, maar ook hoe dieselfde karaktertrekke nodig is vir die voortbestaan van ons volk.

    Hy stel dit baie duidelik dat mens nie ‘n reg het op op hoop vir die toekoms en ‘n reg op vertroue in die toekoms as dit wat dit moontlik maak, nie in jou is nie. Nogeens stel hy dat dit afhang van die volkskarakter. Om te veg vir die voortbestaan van ‘n volk eis baie meer as om vir jouself te veg. Dit stel ‘n baie groter eis.

    Op 16 Junie 1964 in die parlement en na aanleiding van die uitslag van die Rivonia verhoor, stel hy dat sou die Kommunisme in ons land seëvier, ons land “daarmee heen” sal wees en maak hy die bekende, “God verhoed dit!” uitspraak na aanleiding van die retoriese vraag wat sou gebeur as Mandela die land sou regeer. Dit sou “ons end” wees, aldus Verwoerd.

    Ons weet nie waar die streep vir die Afrikaner getrek is, of getrek sal word nie. Ons weet dat daar nog getroue Afrikaners is wat besiel is met die Afrikaner ideaal. Mense wat ondanks alles steeds vas glo dat die Afrikaner sal opstaan. Wat selfs glo dat God die Afrikaner sal uitlei uit hierdie toestand.

    Dr Verwoerd was baie pertinent oor die saak, ja, dat die land daarmee heen sal wees as Mandela en sy makkers die land sou regeer. Die land is grotendeels daarmee heen, maar talle volksgenote “veg” steeds, al is dit tans grootliks deur gedagtewisseling, vir die volk se voortbestaan.

    Ons word deur ‘n vyandige mag regeer wat eenvoudig alles vernietig en verbruik wat hulle in die hande kry. Ons is gereduseer tot ‘n magtelose minderheid, terwyl organisasies soos Solidariteit en Afriforum vir krummels baklei en talle Afrikaners hulle bedank daarvoor. So minderwaardig voel (en is) die swartes van hierdie land dat net ‘n naam of ‘n vlag hulle minderwaardig laat voel. Wat verstaan die liberale en die kwasi-liberales soos Afriforum nie? Die draer van daardie vlag is die uiteindelike teiken wat met alle mag verwyder moet word. Watse dialoog wil hulle met die Kommunis voer wat jou geen bestaansreg gun nie? Dat hulle tog net laaste aan die beurt sal kom?

    Alles gebeur natuurlik onder ‘n dekmantel van “demokrasie” en “menseregte”. En vir solank die Afrikaner in daardie begrippe gaan glo in ‘n Afrikastaat, is hy noodwendig gedoem tot uitwissing. Richard Weaver, die bekende Amerikaanse filosoof, het van “god terms” en “devil terms” gepraat. Voormelde woorde is uiteraard in ons bedeling die goddelike terme, terwyl duiwelse terme natuurlik Afrikaner, rassis, apartheid, blanke kapitaal, ensomeer is. Laasgemelde woorde het ‘n vaste “duiwelse” betekenis, jy hoef dit nie eers te definieer nie. Dit het so ‘n negatiewe konnotasie gekry dat die see dit nie kan skoon was nie. Nie dat eersgemelde groep woorde enige spesifieke betekenis het nie; die woorde is edel opsigself. Duiwelse terme is ‘n aspek van demonisering, dit het die godsdiens van die liberalis en die Kommunis geword. Blameer apartheid om so jou eie mislukking te verberg en toe te smeer. Ons is vasgevang in ‘n totalitêre kakistokrasie waar die elite alles opraap wat daar op te rape is en in die proses die res van die burgers tot gedienstige slawe gereduseer het. Die land snel na sy einde toe want selfs die rykste land op aarde sal voor sulke plunderaars en barbare nie standhou nie. Ons het nou ‘n totalitêre kakistokrasie wat onder die dekmantel van gemanipuleerde vierjaarlikse verkiesings, ‘n nomenclatura het wat alles opraap wat op te rape is tot verwoesting van die land, sy hulpbronne, sy mense en sy toekoms.

    In Joegoeslawië is Serwiërs destyds (tydens die oorlog in 1999) op dieselfde wyse beswadder sodat opgemerk is dat indien jy genoeg emosie oor ‘n leuen opwek, die saad gesaai is vir ‘n volksmoord. Terwyl dit ontken word speel hier ‘n volksmoord af sedert 1994, maar ons word deur kwasi-Afrikaners soos Afriforum gesus dat hulle alles onder beheer het. Hulle veg vir ons regte! Die waarheid is dat dit jaarliks slegter met ons gaan. Om in ‘n staat van ontkenning te leef, maak nie die saak beter nie, dit maak dit erger!

    Maar terug by die vraag, sal ons dit oorleef? Ek dink Afrikaners moet ophou om hulleself te sus dat God gaan ingryp in die Afrikanervolk se bestaan. Hy gryp nie in in ‘n volk se lewe wat nie gehelp wil word nie. Wat troueloos handel en mekaar boonop beswadder nie. Hy sal individuele gelowige Afrikaners uitlei en bewaar en hulle sal selfs moet vlug soos die Jode destyds na Pella gevlug het! Daar is van ‘n Afrikanervolk met die karaktertrekke van ouds nie meer sprake nie. Dit wat dr Verwoerd wou sien vir die Afrikaner om te oorleef, is byenkelinge teenwoordig, maar beslis nie by die Afrikanervolk nie.

    Dit bring my by sekere “regse” Afrikaners. Hulle beswadder, beskinder en beskimp mekaar te midde van die ergste toestand waarin ons volk ooit  beleef, en hulle wil mense in hulle rubrieke laat glo dat hulle die karaktertrekke van die Voortrekkers het? En ewe skynheilig wil hulle mede-Afrikaners oortuig om tog die reguit pad te loop, terwyl hulle in huise van glas woon? Hulle is, terwyl hulle in hulle arrogansie dit nie self sal besef nie, meer verwerplik as die mees liberale Afrikaners! Ja, dis ‘n hersenskim om te praat van Afrikanervryheid en van eendragtige verset. Watter leier moet boonop na so ‘n volk “gestuur” word? En om wat te doen?

    Die alternatief? Ek glo daar gaan ‘n nuwe volk ontstaan in ‘n nuwe land. Ek glo dat Afrikaners wat eenders voel noodwendig sal moet trek (ja, dalk al hulle besittings moet agterlaat), net soos die Voortrekkers destyds moes trek. Dis ‘n droom om te dink dat groepies Afrikaners op verskeie plekke in hierdie land enigsins sinvol weerstand kan bied teen hordes, nie net van hier nie, maar ook van buurlande wat steeds stroom na hierdie land. Om te trek is nie vreemd aan dit waarin ons voorgeslagte geglo het nie. Wat het die Hugenote nie alles in Frankryk moes agterlaat of die Voortrekkers in die Kaap nie? Honderde jare se erfenis!

    Dr Verwoerd het geen toekoms vir die Afrikaner gesien onder swart kommunistiese bewind nie. Hy is baie duidelik op rekord daaroor. En hy het rede gehad om so te dink. Hy was die één Afrikanerleier wat sake koel en beredeneerd kon beskou en nooit deur emosies opgesweep geraak het nie. Feit is dat die Afrikaner se weerstand  tans beperk is tot die skryf van artikels op webwerwe, terwyl talle van hierdie skrywers nie ‘n oomblik sal huiwer om mekaar agteraf te beskinder nie. Skynheiligheid wat nie eers ingesien word nie! En glo my dis hierdie skynheiliges wat die skerpste te velde sal trek teen ‘n artikel soos hierdie.

    En wat van Siener van Rensburg? Wel, ek glo in die Bybel en nie in mense se opgemaakte verdigsels oor Siener nie. Elkeen is deesdae ‘n kenner oor wat Siener kwansuis sou “gesien” het. So asof mens net moet sit en wag — dit sal alles voor ons afspeel! Dis nou voor die enkeles wat gaan oorbly na hierdie menseslagting wat daagliks aan die gebeur is!

    Terwyl ek ‘n student was het ek by geleentheid op ‘n Sondag ‘n erediens van ‘n Afrikaanse dominee in Hillbrow bygewoon in ‘n Afrikaanse kerk. Ja, in Hillbrow. Dit was een van die beste boodskappe wat ek ooit gehoor het. Dit het gegaan oor die wil van God. En die boodskap was in kort dat as jy teen 160 km per uur in Eloffstraat in Johannesburg se middestad jaag en jouself verongeluk, jy nie moet sê dis die Here se wil nie. Jy het dan God se beheer wat Hy in jou lewe wil hê in jou eie hande geneem. Hy het jou dan laat begaan. Ek glo die Afrikanervolk soos wat dit bestaan het, is nie meer nie. God het die volk laat begaan.

    Die apostel Paulus het heimwee oor sy volk gehad toe hy gestel het dat hy Israeliet is, ‘n nakomeling van Abraham, uit die stam van Benjamin, ‘n Hebreër. Daarvan lees ons byvoorbeeld in Handelinge 22, Romeine 9 en 11 en 2 Korinthiërs 11. Maar hy het geweet sy volk se lot was verseël. Ja, ons beleef ook heimwee oor ‘n volk wat eens was, trots maar Godvresend, dapper, maar altyd nederig voor God, onverskrokke, maar medemenslik. Feit is daardie karaktertrekke wat dr Verwoerd van gepraat het bestaan nog net in enkelinge binne hierdie Afrikanervolk. Ons jeug het ons reeds verlaat en die meerderheid volksgenote het van hulle volkskap afstand gedoen. Ja ons volk, al ontken ons dit, het die pad byster geraak, en boonop met vreesaanjaende spoed soos daardie motorbestuurder in Eloffstraat.

    Dis tyd om te trek. Dis tyd om nuut te dink oor Afrikanerskap. Die volk wat was, is nie meer nie. En dít wat oor is, is nie meer ‘n hegte eenheid met ‘n gemeenskaplike doel en strewe nie.

    Res ipsa loquitur. Die feite spreek (tog) vanself.

  • Brief: Die vyand se vlag wapper van die Kaap tot aan die kaplyn

    Brief: Die vyand se vlag wapper van die Kaap tot aan die kaplyn

    Gisteraand dink ek weer aan daardie nagtelike ”river crossing” iewers diep in Angola (terloops ons troepe kon nie eintlik swem nie en ons leiergroep was heel nag in die water). Toe die skielike besef dat daar seker fokken krokodille was waarvoor ek nou 35 jaar later eers skrik, wat eindelik ‘n lig vir my aangeskakel het oor die sin van ons grensdiens.

    Ek meen vir elkeen wat swaar sluk aan die sogenaamde nuwe Suid-Afrika en terugdink aan ons opofferings — baie het die hoogste offer gebring en ‘n ererit op die kanonwa verdien (erkenning aan Botties se Huilwater) — bly die sin van die oorlog ons egter ontwyk.

    En die rede vir ons frustrasie en soeke na sin is so voor die hand liggend dat ons dit nie raaksien nie.

    Ons is in die volgende paradigma vasgevang:

    Ons weet ons het militêr meestal die oorhand gehad. Meng dit met NP-Broederbondpropaganda dat ons militêr ons doelwit bereik het, naamlik om:

    • Tyd te wen vir ‘n vreedsame skikking.
    • Angola van die Kubane te bevry.
    • Kommunisme teë te staan.
    • Die Kaapse seeroete vir die Weste te beskerm en ek weet nie watse twak nog alles nie.

    Dít alles saam is wat ons verwar, frustreer en veroorsaak dat die sin van ons oorlog ons bly ontwyk, want as ons ons oë oopmaak, sien ons die vyand se vlag wapper van die Kaap tot aan die kaplyn.

    En die teenstrydigheid sal jy net verstaan as jy besef dat ons die oorlog jammerlik verloor het.

    Ons mog die veldslae gewen het en die militêre doelwitte bereik het in ‘n oorlog waar almal behalwe die Afrikanervolk se belange gedien is.

    Ons het toe nooit baklei dat “die erwe van ons vaders vir ons kinders erwe bly” nie, want dit was nooit die doelwit van ‘n verloopte geslag Afrikaners wat te jonk was vir die Engelse oorlog of die 1914-Boereopstand nie en te oud of sleg was om ons grensoorlog mee te maak.

    Daardie geslag “Baby fokken Boomers” wat net wou geld maak en nooit ‘n druppel bloed gestort het nie en uit volle bors gesing het:

    “Ons sal lewe, julle sal sterwe” (erkenning aan Freek).

    Maar ek het gesê ek het gisteraand (toe ek in vertraagde reaksie skrik vir die krokodille) die eerste keer die sin verstaan van ons oorlog:

    Ons was bereid, bereid tot die dood toe, bereid tot oneindige risiko vir die ideaal waarvoor ons gedink het ons veg, naamlik:

    “dat die erwe van ons vaders vir ons kinders erwe bly”.

    Maar soos Botties die ander dag vir my geskryf het: “Dis waar Jan, die tyd stap onverbiddelik aan, maar ons gaan nog tot die 15de rondte in die kryt bly, dít moet die bliksems weet.”

    —Jan Kruger

  • Suidpunt: Kommunisme en Kategismus (1969)

    Suidpunt: Kommunisme en Kategismus (1969)

    Op Hermanus besoek ek en Moeder ons geliefde tweedehandse liefdadigheidswinkeltjie, waar al die inkomste vir die dierewelsyn aangewend word.

    So kom ek af op Die Katkisasieboek, 1969, een-en-twintigste druk (een van 30.000 kopieë) wat ‘n skamele R5,00 kos. My moeder raai my af om die boek te koop, miskien omrede sy nou in ‘n ander gemeente is, en/of die leerstelling ook nou al 50 jaar later verouderd is. Of omrede sy haar eie katkisasie in 1968 onthou het as ‘n “klug” – die predikant voor het die vrae gestel, die katkisante in die agterbanke het die antwoorde in die katkisasieboek gelees en na die banke voor versprei waar die beantwoording moes plaasvind.

    Maar hoe ken jy my? Terug by die vakansieoord tas my hand rond tussen die stapel PAW Patrol-DVD’s [Verbruikerisme De Luxe], The Matrix Trilogie-pakket [New Age Gnostisisme De Luxe], Die Hobbit [Satanisme De Luxe] en ‘n hele paar vreemdetaalhandboeke en -woordeboeke [Heidense Volksvreemdheid De Luxe] en [ha! hier is hy!] gryp die boek wat met die Calvinisties sobere bruinpapier en hardeplastiek oorgetrek is.

    By die inhoudsopgawe soek ek onder “Geloofsleer en Sedeleer” onder die hoofstuk “III. Sektes en Dwalinge” vir Les 79. Ek wil weet wat die Kerk oor Kommunisme destyds te sê gehad het. Wat die jong katkisante/kategumene dalk moes leer.

    ‘n Mens sou opstelle kon skryf oor die houding teenoor “sektes” en hoe die Kerk hom eintlik aan elkeen van hierdie “kenmerke” self skuldig maak, maar sulke moddergooiery sal my gemanikuurde hande net vuil maak.

    Oor die “Die Roomse Gevaar” (sic, bl. 350-353) word byvoorbeeld gesê:

    Die Roomse Kerk beskou homself as die enigste ware en onfeilbare kerk.

    Russellisme, Pinkstersektes, Apostoliese sektes, Sabbatariërs, Christian Science, Spiritisme, Adventisme, Mormone, Vrymesselary, Afrika Evangelie Bond, Die Oxford-Groep, Christelike Instituut, ens. ens. ens. kom almal onder skoot.

    Deel van “Hul Optrede” [dis nou sektes], is (bl. 319):

    (a)    Geestelike hoogmoed: Eiegeregtig en self-oorskattend veroordeel hulle die Kerk en val die lidmate aan onder die waan dat hulle alleen alle waarheid en saligheid besit. In verwaandheid veroordeel die een sekte ook die ander as dwalende […]

    Net mooi op die volgende blad, bladsy 320, word gestel hoe mens sektes moet hanteer:

    As u altyd die standpunt van u [Suster]kerk, d.w.s. die Bybelwaarhede soos u kerk dit vertolk, ken, kan u elke sekte-aanval die hoof bied en sy wapens afslaan.

    Dis nou interessant. Kostelike dubbele standaarde. Jy/hulle mag nie, maar ek/ons mag. So hier het ons een sekte van die Christendom wat ander sektes van die Christendom veroordeel. Goed om te weet.

    Maar dit raak erger! Op dieselfde blad:

    Geen getroue lidmaat sal sekteboeke aankoop nie. By u eie kerk en sy boekwinkels kan u oorvloedig gesonde geestelike literatuur kry. Elke boek wat u by sektes koop, al gooi u dit in die vuur en al koop u dit om van hulle ontslae te raak, is die geldelike steun waarmee hulle meer boekies druk en versprei en waardeur hulle u gesonde belydenis en suiwere kerkleer meer en meer probeer ondermyn.

    En op bl. 405 (“Die pligte van ‘n goeie lidmaat”):

    Elke lewende lidmaat sal [sic!] inteken op ons kerk se amptelike organe, Die Kerkbode en Die Voorligter, dit lees en help versprei. Dit geld ook vir ander tydskrifte deur ons eie Kerk uitgegee. Die boeke van vreemde kerke en sektes moet geen getroue lidmaat koop of lees nie.

    Als goed en wel, tot jy universiteit toe gaan waar ‘n wye verskeidenheid bronne voorgeskryf en geraadpleeg moet word. Boonop laat die Engelse/Joodse/Duitse/Hollandse kollegas by die werk nie vir hulle voorskryf wat om te lees en wat nie – en hulle gaan met mekaar oor politiek gesels, hulle gaan oor “verbode onderwerpe” gesels – en die Afrikanerkind gaan met ‘n bek vol tande staan, met sy duimpies in ‘n hoekie speel of oorweldig word deur sy onwetendheid. Veral as sy kollegas verbluffende logiese antwoorde na sy kant toe slinger wat nie in sy Katkisasieboek te vinde is nie. Dis maar ‘n kwessie van tyd. Het hy maar die verbode literatuur gelees kon hy daarop voorbereid gewees het.

    Of, het die Kerk geweet hy het geen kat se kans teen die ander sektes nie? Waarom dan so aggressief in die defensief op sy agterpote staan?

    Maar gelukkig het ons in 2018 darem soekenjins waarmee mens elke denkwyse self kan ondersoek. Gewoonlik staan 30 skuiwergate as antwoorde slaggereed.

    Ek gaan voort met my leeswerk. My oë bly stip gefokus op bladsy 338 en 339:

    DIE KOMMUNISME

    Die Grondbetekenis

    Die woord kommunisme is afgelei van die Latynse woord communie wat beteken: gemeenskap. Alle privaatbesit moet opgehef word en in besit en onder beheer van die gemeenskap geplaas word. Besitting en rykdom is diefstal.

    Kommunisme is materialisties en veg net oor stoflike waardes, soos eiendomme, fabrieke, myne, produksiemiddele, ens. Hulle wil net van brood lewe (Matt. 4:4) en is vyandig teenoor alle geestelike waardes soos die siel, godsdiens, hemel en God. Dit is dus die godsdiens vyandig.

    Kommunisme is ‘n klassestryd. Die voer die stryd van die werkende klas teen die besittende klas. Nasionale of volksgrense bestaan nie, dis net werker – of dit Rus, Duitser, Engelsman, Zoeloe, Indiër, of wat ook al is, dit maak geen saak nie – teen besitter. En wat is die gevolg in Suid-Afrika? Hier is 90% van die besitloses naturelle. Hier stuur die kommunisme doelbewus af op ‘n swart barbarestaat [sic!]. Die naturelle word op alle maniere opgestook en gevoed met griewe, agterdog en vooroordeel teen blankes, veral teen die Afrikaner en sy kerk.

    Goeie bliksem! Dit lyk my die Susterkerke het destyds geen benul gehad wat kommunisme werklik behels het nie. Van die gewelddadige revolusie-vleuel in die Ooste en die “rustiger” dialektiese beredenering in Brittanje en Swede het die kerk skynbaar nie geweet nie. Ek glo ook nie hulle was opgewasse genoeg om hul gemeentelede deeglik te waarsku nie. Iewers het hulle die klok gehoor lui, maar nie geweet waar die bel hang nie. Hoe kan dit ook anders as jy nie eens ander sektes se literatuur mag lees nie?

    Ek sou dus sê dis ‘n baie, baie gevaarlike speletjie om jou gemeentelede in die duister te hou.

    Maar laat ons die kat die bel nou aanbind.

    Dit is eintlik ironies dat presies in dieselfde jaar as die herdrukte Katkisasieboek ‘n ander boek uitgegee is, getiteld Kommunisme: teorie en praktyk, uitgegee deur die Universiteit van Pretoria. Hoe sou mens vir die gemeente verduidelik dat kommunisme juis handel rondom tradisie, godsdiens inkluis, wat in die oë van die kommuniste ‘n sosiale konstruk is wat duisende jare gelede uitgedink is om mense gevange en onderdanig te hou aan die heersersklas?

    Hoe verduidelik die herder van die gemeente aan sy skapies die ironie: Die Kommunisme is hierdie noodwendige, natuurlike evolusie beskou van die Nywerheidsomwenteling (waarom dan druk vir ‘n revolusie, as dit tog vanself sal gebeur? kan mens tereg vra), net soos die mens eers bang was vir die natuur, maar die tegnologie die mens in staat gestel het om op matige wyse die natuur te trotseer. Maar nou, hier,  gebeur interessante teenstrydighede tussen Lenin en stigter Marx. Marx het geglo die kommunisme sal sy revolusie in die Weste kry, soos die werkersklas gatvol vir die ryk base raak en dan die wêreld op sy kop keer. Lenin het eenvoudig te veel van Marx en Engels gerook, op ‘n agterlike plasie (dis nou Tsaar-Rusland) eenvoudig die onmin gekaap tot sy eie voordeel. Want ‘n werkersklas was daar eenvoudig nie – dit was boere, met slegs hier en daar ‘n fabriekswerker. Maar die Hegeliaanse tese, antitese en sintese is raakgesien: Tsaar, onderdane en Kommunisme as noodwendigheid. So het dit later uitgebrei na die wêreld: kolonialiste, gekoloniseerdes = kommunisme. Onderdrukker (iemand wat het, wat as maghebber beskou word) – onderdrukte (iemand wat nie het nie, gediskrimineerd voel) = kommunisme is die oplossing.

    Op bl. 182-183 van die Tukkies-boek skryf Generaal H.J. van den Bergh in die hoofstuk “Die Kommunisme in Suid-Afrika” die volgende:

    Ten opsigte van Suid-Afrika wil ek slegs enkele gedeeltes aanhaal uit ‘n dokument getiteld “How to be a Good Communist” wat te Rivonia gevind is toe die Polisie op 11 Julie 1963 op die geheime hoofkwartier van die Kommunistiese Opperbevel in Suid-Afrika toegeslaan het – om Hoover se stelling ook ten opsigte van Suid-Afrika te staaf. Die betrokke stuk is in die handskrif van Nelson Mandela, een van die kommunistiese voorbokke van die “African National Congress” en is opgestel om te dien as handleiding vir nuutgewerfde lede van die Kommunistiese Party. In die stuk, wat later as bewysstuk by die hof gedien het, skilder Mandela ‘n interessante prentjie, gesien teen die Hoover definisie. Hy sê dat:

    “Under a Communist Party Government, South Africa will become a land of milk and honey… there will be enough land and houses for all. There will be no unemployment, no starvation and no disease. Workers will earn decent wages, transport will be cheap and education free. The victory of Socialism in the USSR, in the People’s Republic of China, in Bulgaria, Czechoslovakia, Hungary, Poland and Rumania, where the living conditions of the peoples were in may respects similar and even worse than ours, proves that we too can achieve this important goal. Communists everywhere fight to destroy capitalist society and to replace it with Socialism, where the masses of the common people, irrespective of race or colour, will live in complete equality, freedom and happiness.”

    Die Hooverdefinisie is (bl. 182):

    “Communism (Marxism-Leninism) is the revolutionary, materialistic ideology used by its adherents to justify their efforts to seize power by any and all menas for the forcible establishment of ‘n world-wide totalitarian social order.”

    Maar die ironie van die saak is juis dat die Unie van Sosialistiese Sowjetrepublieke tot sy ontbindingsfase wel SOSIALISTIES gebly het en nooit kommunisme bereik het nie. Kommunisme behels dat DIE STAAT MOET OPLOS EN VERDWYN; sosialisme is slegs die voorganger. Nieuwoudt skryf (p. 33):

    Omdat die begrip Staat tot ‘n groot mate met die kapitalistiese orde verbind is, het Marx ook hierdie nuwe bedeling nie ‘n “staat” genoem nie maar wel ‘n “gemeenskap”.

    Die revolusie en die diktatuur van die proletariaat is en bly egter net voorstadiums in die strewe na ‘n klaslose gemeenskap, wat die hoogste fase van kommunisme is en die ideaal wat Marx wou bereik. Sy uiteindelike kommunistiese gemeenskap is dus in die kapitalistiese sin van die woord vir hom geen staat meer nie, want daardie konsep van staat verdwyn: met ander woorde, die staat sal verdwyn. In hierdie opsig sluit Marx dus by die anargiste aan deurdat hy ‘n staatlose gemeenskap in vooruitsig stel. Dit is volgens sy werke egter nie baie duidelik hoe hierdie gemeenskap sal funksioneer nie en net soos sy Utopiese kollegas is hy besonder vaag oor hierdie toekomstige sosiale orde. “In place of the old bourgeoisie society, with its classes and class antagonisms, we shall have an association in which the free development of each is the condition for the free development of all. ”

    Volgens Marx sal hierdie gemeenskap die hoogste vorm van die kommunisme wees. Die verslawing en onderdrukking van die enkeling wat uit die verdeling van arbeid onder die kapitalistiese stelsel voortvloei, sal tot ‘n einde kom. Daarmee saam sal ook die antitese tussen verstandelike en fisiese arbeid verdwyn. Dit sal eweneens beteken dat die arbeid nie meer bloot ‘n metode is om aan die lewe te bly nie, maar dit sal ‘n basiese noodsaaklikheid van die lewe self wees. Terselfdertyd sal die produksiemagte toeneem omdat die individu self in die algemeen verbeter het en ‘n hoër stadium van ontwikkeling bereik het. Koöperatiewe rykdom sal toeneem en die kapitalistiese orde met sy beperkte horisonne sal verdwyn. Wanneer dit gebeur, glo Marx, sal die gemeenskap kan verklaar “van elkeen volgens sy bekwaamheid en aan elkeen volgens sy behoeftes”.

    Alhoewel hierdie droomwêreld van Karl Marx vergesog mag klink, word die ideaal nog steeds nagestreef […] Gedurende die eerste [fase] (1961-1970) moet die materiële en tegniese grondslae gelê word. Tydens die tweede (1971-1980) moet die afrondingswerk gedoen word sodat daarna oorgegaan kan word tot die volkome kommunistiese gemeenskap.

    Nieuwoudt sluit dan heelwat paragrawe later af (p. 34):

    Die grootste beswaar wat teen hom [Marx] ingebring kan word, gaan juis teen die sogenaamde materialistiese interpretasie van die geskiedenis. Die veronderstelling dat materiële omstandighede die denke van die mens bepaal, moet noodwendig verwerp word, want in die praktyk sal gevind word dat ander faktore soos godsdiens, kultuur, volksbeskouings en opvoeding net so ‘n groot, indien nie groter rol nie, speel in die lewensbeskouing van die mens.

    Generaal H.J. van den Bergh skryf op bl. 183 en 184 [om nou die Mandelageskrif op te volg]:

    In Rusland is die kommuniste reeds meer as vyftig jaar aan bewind, en selfs in byna al die ander lande wat Mandela in sy geskrif noem, gaan die volkere al meer as twintig jaar gebuk van kommunisme. As Mandela gelyk het, sou ‘n mens met reg kon verwag het dat die kommuniste teen hierdie tyd reeds lankal die paradys wat hulle aan Suid-Afrika voorhou, in die lande tot stand sou gebring het. Die teenoorgestelde is egter waar. Soveel mense het uit die kommunistiese “paradys” na die vrye lande van die wêreld gevlug dat die heersers verplig was om grense met doringdraadversperrings, mynvelde, gewapende wagte en masjiengeweertorings te verseël.

    […]

    Die soorte state wat Lenin, Stalin, Mao Tse-Toeng en ander kommunistiese leiers van die twintigste eeu tot stand gebring het, waarin hul eie bevolkings reeds jare lank onder ‘n genadelose en onverbiddelike diktatuur van hul kommunistiese partye gebuk gaan, toon weinig ooreenkoms met die werkersparadys waarvan Karl Marx en Friedrich Engels gedroom het. Lenin en sy opvolgers het nie die beloofde paradys van vrede, gelykheid en ‘n oorvloed van aardse goedere geskep nie, maar wel ‘n nuwe heersersklas, wat nie slegs oneindig magtiger is as die fabriekseienaars van Marx en Engels se tyd nie, maar die werkers op ‘n nog veel genadeloser wyse uitbuit.

    Ek het reeds by ‘n vorige geleentheid die stelling gemaak dat kommunisme, in hierdie lig gesien, inderdaad die hoogste vorm van kapitalisme is.

    En nou gooi ek ook my bietjie olie op die vuur. Dit het my laat wonder: waarom, as alles dan so wonderlik was, vlug niemand Sowjetunie toe nie? Mense gaan na die plekke wat vir hulle na een of ander heilstaat lyk. Of waar die geld is. Waarom is vliegtuie vol mense dan nie na die Sowjetunie toe karwei om permanente burgerskap te verkry nie? Wat het hulle gekeer? Waarom het die hele Afrika in elk geval nie op hierdie utopiese uitnodiging [die Sowjetunie] toegesak het nie, gaan my verstand vandag heeltemal te bowe. Seker maar die Swart Nasionalisme wat destyds hoogmode was. En vandag? Sjina, Kuba, Viëtnam en natuurlik Noord-Korea, bied vandag nog heenkome vir die werkersklas wat so ‘n hekel het in die Kapitalistiese Nyweraars. Waarom trek niemand soontoe nie? Dis tog ‘n vry wêreld waarin ons woon?

    En as die Berlynse Muur dan nou daar was om die Kapitalisme en Westerse invloede uit te hou, waarom is mense doodgeskiet wat van die Kommunisme na die Weste wou vlug? Ek glo nie Apartheid sou ooit mense doodgeskiet het wat na die Sowjetunie wou vlug nie – hulle sou tog te bly gewees het om van die terroriste ontslae te wees.

    Maar nou terug na die Katkisasieboek. Die volgende kontrakommunistiese voorsorgmaatreëls word op bladsy 340 getref:

    Elkeen van u moet u deeltjie doen om:

    (a)    Ons eie volk weer terug te lei tot Gods Woord, tot die Huis van die Here en tot die diens van die Here. Gods Woord gee leiding en raad, die Huis van die Here bind die gelowiges saam en die godsdiens bewaar die indringing van giftige en sielsverderwende gedagtes en beskouinge.

    (b)   Ons eie veragterde en verarmde volksgenote op te hef, sodat kommunisme nie in hul harte ‘n broeiplek kry en hulle vyandig teen kerk en godsdiens maak nie. Kleiner gemeentes en beter, intensiewer geestelike bearbeiding is hiervoor noodsaaklik. Kommunisme kan geen ingang kry waar daar kerkbewustheid bestaan en ‘n kragtige geestelike lewe bloei nie.

    (c)    Om die houvas van die kerk op die kleurlinge en naturelle weer terug te kry. Die kommunisme speel op die snare van die nie-blanke gemoedere: behuising, opvoeding, gelykstelling, onderlinge huwelike veral ná die oorlog. Ons sendingwerk moet so intensief wees dat dit alles wat die nie-blanke in die arms van die kommunisme drywe, afsny en hulle in die arms van die kerk en godsdiens ontvang. Christus is die oplossing van elke probleem. Ons moet hulle tot Christus bring. Die Evangelie is die sterkste wapen teen die kommunisme.

    (d)   Sosiale geregtigheid toe te pas. Ekonomiese ongeregtigheid en onbillikheid, maatskaplike misstande veroorsaak klassestryd en rassenyd. By een deel van die volk ontstaan ‘n wrok of haat teen die ander deel. Dit vorm ‘n vrugbare akker vir die kommunisme. Handel volgens Miga 6:8 en kommunisme kan nie wortels skiet in hart en samelewing nie.

    Jammer, maar op sy minste is nie eens ‘n kind so naïef nie.

    Ten eerste word godsdiens deur die Kommunisme uit die staanspoor beskou as ‘n mensgemaakte konstruk, die Bybel inkluis. Enigiets wat uit ‘n Christen, Moslem, Boeddhis, ens. se mond kom sal outomaties verkeerd wees. Wat kom dus eerste – die hoender of die eier?

    Dit maak dus nie saak hoe jy ook al jou godsdiens met die Bybel probeer regverdig nie [soos in die Katkisasieboek tussen bl. 339 tot 340 uiteengesit word “van Adam se dae af” tot “Christus wat geldbesit nie veroordeel het nie”, “die kruis van Christus wat vir die kommunisme geen plek het nie” [aangesien die produksiemiddele die verlosser van die mensheid is], die “Kommunisme wat ‘n opstand van die mens teen God is”, ens. ens. ens.], jy gaan jou teen ‘n muur vasloop, want jy is “nog een wat gebreinspoel is deur die ou orde”. Gaan jy Oswald Spengler nadertrek, wat ook “beïnvloed is deur die ou orde”?

    Kortom: Deur uit die Bybel en Katkisasieboek aan te haal gaan jy nie ‘n kommunis bereik of bekeer kan kry nie. As jy van die begin af nie ‘n Christen of kerklidmaat was nie, en reeds in die kloue van die kommunistiese dialektiek beland het, is daar geen salf meer te smeer nie. Wat die Christene betref, hulle kan gerysmier word, iets wat die Katkisasieboek self toegee:

    Sy vatbaarheid.

    Die menslike gemoed is baie vatbaar vir die kommunisme, want:

    (a)    Van nature het die menslike hart ‘n teësin vir godsdiens en het griewe teen kerk, owerheid, besitter, ens. en is meteens ‘n goeie broeiplek vir die godsdiensvyandige kommunisme.

    (b)   Van nature is die mens geneig tot hebsug wat graag wil besit wat nie syne is nie, en sal gryp na die wonderlike voordele wat die kommunisme voorgee om hom te bring.”

    Die kerk staan dus magteloos en toekyk, ongeag al sy sendingwerk.

    Net ‘n wonderwerk of Goddelike ingryping sal dus vir die ongelowige Thomas oortuig. Of, as jy bewyse kan lewer dat kommunisme self net ‘n baie onoorspronklike sosiale konstruk is juis omrede geen nuwe waardes, of eerder, NORMES bedink is nie, maar slegs oues wat met die hand uitgesoek is. Verder bied die Kommunisme geen teleologiese einddoel behalwe nivellering en uitbreiding van die nuwe geloof nie – die pad vorentoe lyk maar uitsigloos.

    Of: indien die individu so ontgogel is deur die wrede werklikheid wat Kommunisme meegebring het.

    Ten tweede kom die laasgenoemde reël (“Sosiale geregtigheid”) so reg uit die kommunismehandboek, en dit laat my tereg wonder of die skrywer van die Katkisasieboek se kerkhoed eintlik ‘n rooi baret is. Of is dit die eerste krakie in die dop van die Christelike Kommunisme wat besig is om uit te broei in die kerk? “Sosiale geregtigheid” lyk darem te veel na die letterlike vertaling van “Social Justice [Warrior]”. Die gevolge daarvan is alles behalwe goed.

    Wat presies verstaan jy onder “ekonomiese ongeregtigheid en onbillikheid”? In die huidige en destydse konteks van die Kommunisme beteken dit: jy het meer as ek, daarom het jy op een of ander wyse my besteel, en daarom moet ek vergoed word sodat ons gelykwaardig kan wees. Ongeag of jy jou dienste eksklusief aan buitelanders verskaf en niemand se werk, talente of geld “steel” nie.

    Nou goed dan, aangesien die katkisasieboek so mooi daarop aandring [en indirek aanvoer dat die “kleurlinge en naturelle” met groot oë handjiesgevou mooi syntoe sal bly staan terwyl die blanke lidmate op elke gebied sal moet voorvat om die vrede te bewaar], lyk die implikasies so:

    – Dit sou beteken dat geen blanke tydens Apartheid meer as ander rasse of sy eie volk mag hê nie en almal in verbeeldinglose kloonhuisies of strooihutte sonder tuin of motorhuis sal moet bly [die tuinier en huishulp in Apartheid-Suid-Afrika is dus outomaties werkloos]. Sodat niemand jaloers word nie. Hoe minder goed mens het, hoe minder instandhouding en probleme het jy (dis waar), en hoe minder is daar om weg te dra en hoe minder die versekeringskoste. Maar hoe verklaar jy die gelykenis van die tien talente? God gee aan wie Hy wil, sodat die betrokke persoon meer daarmee kan woeker – en omrede hy/sy vir die taak opgewasse is.

    – Bogenoemde gaan ook ‘n invloed hê op werkskepping: koop jy minder goedjies waarvan jy hou [om tog die vrede tydens Apartheid te bewaar…], lei dit tot werkverliese. Ek gaan dus nie jou trommetjie, draadkar, Afrikamasker en uitgekerfde kameelperdjie koop nie. Want ek mag nie meer besit as ander nie. [Ekskuus, niemand mag eintlik iets besit nie]. Ek is werklik baie jammer. Nee, ek het mos nou net gesê ek wil nie jou vervloekte goed hê nie! Het jy blompotte vir ore?

    – Dit sal beteken niemand mag tydens Apartheid meer verstand as ander hê nie. Niemand mag sy talente ten volle ontwikkel nie.

    – Ons praat van werksetiek, ons praat van belegging, ons praat van vooruitdink, ons praat van werkskepping. Net omrede my denkwyse [gegrond op Europese eekhorings wat voedsel berg vir die lang winterslaap] doeltreffender is as joune en jy nou jaloers daarop raak weens die sosiale ongeregtigheid wat dit nou meebring [pleks om die boer die kuns af te vra…], moet ek my doeltreffende stelsel nou tydens Apartheid kapot maak net om die vrede te bewaar?

    – Dit sal ook beteken, omrede die Afrikanerbevolkingspiramide heeltemal op sy kop gekeer is (wat die Katkisasieboekskrywer duidelik nie voorsien het nie), met alleen die oogmerk om almal tydens Apartheid gelukkig te hou net om nie tot kommunisme te verval nie, dat:

    * die kerklidmate van Generasie X dubbeld soveel werk sou moes doen of skep of oor ‘n ruimer innovering/intellek/dryfkrag/mededinging as die veel groter aantal Baby Boomers moes beskik,

    * die Generasie Y van die kerk tien keer soveel sou moes doen of onderhou as hul voorgangers,

    * Generasie Z en daarna [as Apartheid nog sou voortduur] selfs ‘n swaarder las sou moes dra of onderhou as al hul voorgangers.

    Dit is die teorie. In die werklikheid is die las en hulpbronne tussen die onderskeie geslagte onreëlmatig versprei: jy kry “jappies”, “rykes”, en “armblankes” oor al die ouderdomsgroepe heen. Jy kry Baby Boomers van die Afrikanerdom wat die Generasie X, Y en Z van die Afrikanerdom moet onderhou – en die meeste Baby Boomers sou teen dié tyd nou in elk geval al aftreeouderdom bereik het. Die kommer sou dus wees: Sodra die ouer geslagte een na die ander wegval, verdubbel die werklas eksponensieel op diegene wat agterbly. Hulpbronne wat outomaties geërf word van die voorgangers sou geen gegewe wees nie.

    Of: die jonger geslagte sou beter tegnologie [robotte ingesluit] of doeltreffender werkwyse moes gebruik het om die werklas aansienlik te verlig.

    Of: van die verouderde strukture sou eenvoudig gesluit en gesloop moet word. Want hoe meer jy het, hoe meer moet jy in stand hou. Daar is nie meer tyd vir nostalgie as 1 persoon nou 20 mense se werk moet doen en regmaak nie [onthou die omgekeerde bevolkingspiramide van die Afrikanerdom]. Deesdae is die hartverskeurende afskeid gelukkig nie meer nodig nie, want die infrastruktuur val sommer vanself in duie weens swak instandhouding deur die huidige owerhede.

    Of: hulle sou noodwendig MOES emigreer om die immer groterwordende las vry te spring wat uitsluitlik ten doel het om daardie Gini-koëffisiënt te laat krimp; wat net nog ‘n swaarder las laat op die kerklidmate wat in Apartheid Suid-Afrika agterbly.

    Of: hulle sou van die buitelandse hulp moes inroep [nou ja, daar was die sanksies tydens Apartheid], en ‘n myn, strandgebied of wat die buitelander ook al op sy wenslysie het moes prysgee. Mens kon seker dit later weer nasionaliseer, maar dan sou geen buitelander meer hul ‘onbaatsugtige’ hulp kom aanbied nie.

    Maar, die land het nou helaas in kommunisme verval. En streng gesproke ook die hoofstuk in die katkisasieboekie van 1969. Daar is niemand meer om te paai, te soebat en te smeek nie.

    Jy kan dus met ‘n geruste hart besluit om op die Verenigde Nasies se Mandeladag [as ons in 2018 in ‘n postapartheidomgewing steeds volgens hierdie 1969-Katkisasieboekie sou werk] nie eens uit jou bed te klim nie. Jy hoef nie ‘n vinger te verroer nie. Mens kan nou alles in die bekwame hande van die ywerige Gutmenschentum van Europa laat – die Euro het tog meer waarde as die Rand as jy xe.com besoek. Waarom sal my Rand sestien keer harder moet werk as ‘n enkele Euro sestien keer so doeltreffend is (soos op 24 Junie 2018)? Volgens die syfers van Statistiek Suid-Afrika is daar buitendien nou meer Europese toeriste per maand as in die jaar 2010. Nie dat ek ooit teen enigeen van die toeriste op my dorp vasloop nie, maar die staat is mos altyd reg.

    Dit is nog voordat ons inreken die staatkas wat geplunder word deur daaglikse vandalisme, brandstigting, swak polisiëring, ‘n staat sonder ‘n weermag, onbevoegte, lui en geldhonger amptenare, dwelmbase en bendegeweld wat orals uitbreek, moord en verkragting wat die nuwe wintersport geword het, beleggings wat die land uitvloei en leegbloei, kundigheidsverlies, massaverstedeliking en verouderde infrastruktuurverbrokkeling… terwyl ek ‘n gemeenskapsgroentetuintjie skoffel ter herinnering van Mandela. Wat ‘n jukstaposisie.

    Liewe donder, duidelik was hierdie Katkisasieboek in en vir ‘n ander tydperk geskryf! Ek dink werklik nie die opsteller van die Katkisasieboek het geweet waarvoor hy vra nie.

    Maar nou wéét ons. Te laat.

    As jy my nou sal verskoon, ek gaan nou agteroorsit en my PAW Patrol-DVD’s geniet terwyl ek nog kan.

    “Do the Pup Pup Boogie / Shake it, move it / Show ’em that you got that Pup-Pup stuff /

    Do the Pup Pup Boogie / Shimmy, groove it / Can’t get enough, can’t get enough.”

  • Leon Lemmer: Transformasie in Mosambiek

    Leon Lemmer: Transformasie in Mosambiek

    Ek het al oor baie lande geskryf, maar nog nie oor Mosambiek nie. Ek onthou Mosambiek as ‘n ordelike Portugese kolonie waar Suid-Afrikaners in die vorige eeu graag vakansie gehou en visgevang het. In die midde- of sementstad van Lourenço Marques was daar pragtige ou Portugese geboue soos die spoorwegstasie en indrukwekkende moderne geboue soos die Hotel Polana. Dit was Lissabon in Afrika. In die groot kampeerterrein het ‘n mens feitlik net Afrikaans gehoor. Beira was ook ‘n stad met ‘n aantreklike Europese atmosfeer.

    Jacinto Veloso

    Mosambiek en ons ander buurlande, Zimbabwe en Namibië, en die eertydse Britse protektorate, Lesotho, Swaziland en Botswana, asook die oud-Portugese kolonie Angola, is met Suid-Afrika se omstandighede en geskiedenis ineengestrengel. Dit was verhelderend om Jacinto Veloso se outobiografie te lees vir die (eensydige) perspektief wat dit op die onlangse by uitstek politieke geskiedenis van Mosambiek en Suider-Afrika bied: Memories at low altitude: The autobiography of a Mozambican security chief (Cape Town: Zebra Press, 2012, 288p; Amazon Kindle $11,40 ). Hierdie werk is oorspronklik in 2006 in Portugees gepubliseer.

    Die “low altitude” in die boektitel verwys na die feit dat die outeur ‘n opgeleide vlieënier is. Sy ma was oor sy veiligheid bekommerd (Kindle 412), gevolglik het hy belowe “I’ll always fly slowly and at low altitudes” (419). Die titel verwys eintlik na sy intieme, eerstehandse kennis van wat op grondvlak in Mosambiek se politiek gebeur het: “This book is written as a low-altitude reconnaissance flight, flying over the land … and the truths and lies of recent history, to verify, recognise and report the facts” (108). Hierdie feite, soos vertolk deur Veloso, is bv dat Portugal ‘n fascistiese staat was en dat Suid-Afrika ‘n apartheidsregime gehad het. In die voorwoord kry ‘n mens ‘n bietjie moed vir sy siening wanneer hy vertel hoe Mosambiek die slagoffer van die Oos/Wes-stryd tussen kommunisme en imperialisme was. Na politieke onafhanklikheid in 1975 het die Mosambiekse regering hom aanvanklik by die kommuniste geskaar, maar van 1983 en veral 1990 af in groter mate by die Weste. In 1995 het Mosambiek lid van die Statebond geword; die enigste Statebondsland wat nooit deel van die Britse Ryk was nie.

    Veloso was ná politieke onafhanklikheid nie net die Mosambiekse sekuriteitshoof nie, maar later ook ‘n minister wat agtereenvolgend vir verskillende portefeuljes verantwoordelik was. Graça Machel, gebore Simbine in 1945, was die Mosambiekse onderwysminister (1975-1989), maar word skaars in die boek genoem (47, 1005). Sy het in 1975 met Samora Machel (1933-1986) getrou, wat toe reeds vyf kinders gehad het. Hulle het twee kinders bygevoeg. Graça was daarna die derde vrou (1998-2013) van Nelson Mandela. Die getransformeerde Universiteit Stellenbosch het weens onblusbare kruipsug in 2008 ‘n eredoktorsgraad aan haar toegeken. Dalk uit erkentlikheid vir die kommunistiese indoktrinasie wat sy op Mosambiekse skoolkinders losgelaat het – kyk hier onder. Of moontlik weens hierdie gemene skuif: Die terroriste wat landmyne geplant het, moet nie verantwoordelik gehou word vir die koste van hulle opruiming nie, maar wel diegene wat die landmyne vervaardig of verskaf het (South African History Online).

    Soos in Suid-Afrika was die Khoi-San die eerste inwoners van Mosambiek. Die intog van swartes het eers later plaasgevind. Voor die jaar 1000 was daar reeds Arabiese handelaars in hierdie gebied. Die naam Mosambiek is ontleen aan die naam van een van die Arabiese heersers. Mosambiek het Portugese setlaars gehad dekades voordat Hollandse blankes in 1652 in Tafelbaai geland en hulle hier gevestig het. Veloso is ‘n blanke van Portugese afkoms wat in 1938 in Lourenço Marques/Maputo, Mosambiek, gebore is (340), maar hy reken dat Mosambiek aan die swartes behoort. Hy noem die blankes setlaars, maar nie die Asiate, bv Indiërs en Chinese, wat hulle heelwat later in Mosambiek gevestig het nie. Hy loof diegene wat aan sy kant “in the struggle for the elimination of colonialism and apartheid in southern Africa” was (28).

    Veloso het sedert 1956 naskools in Lissabon, Portugal, aan die Militêre Akademie studeer (369) en later opleiding as vlieënier aan die lugmagbasis in Sintra (454) en ook in Spanje (461) en Duitsland (481) ontvang. “In Lisbon at the time there was plenty of anti-colonial and anti-fascist political agitation among students from the colonies … I learnt about the injustice and immorality of the oppression, exploitation and humiliation of human beings by other human beings. The social contrast between the reality of Lisbon, where I was living, and the miserable conditions in my grandparents’ village in Beira Alta, where I spent my holidays, taught me that it was necessary to fight fascism in Portugal and to sweep away colonialism in what were called the ‘overseas provinces’” (392). Vroeg in 1962 was Veloso terug in Mosambiek (494) as ‘n toetsvlieënier gestasioneer in Beira (508). In die jare sestig was daar Portugese vlieëniers wat terrorisme in Mosambiek entoesiasties beveg het, met as leuse op hulle helms: “Make love and war” – na aanleiding van die leuse van die Blommekinders: “Make love, not war.”

    Op 12 Maart 1963, toe hy 25 jaar oud was, het Veloso se politieke bedrywighede daadwerklik begin. Hy en ‘n ander blanke Mosambieker, João Ferreira, van wie ‘n mens daarna nie veel hoor nie, het in ‘n Harvard-vliegtuig uit Mosambiek na Dar es Salaam in Tanzanië (polities onafhanklik sedert 1961) ontvlug en om politieke asiel aansoek gedoen. Die Harvard T-6 word beskryf as “an American two-seater plane normally used for training, but which the French had adapted for ground attack in the war in Algeria [1954-1962]. Portugal had purchased from France a number of these planes, which were equipped with machine guns, rockets, bombs and other ground-attack materials” (164). “I had reached the conclusion that the only valid anti-colonial position I could take was to desert with great international fanfare, drawing the attention of all to the fact that the war being prepared against the anti-colonial independence movement [Frelimo] was unjust, and to the need to fight against the Salazarist regime” (298). António Salazar was die eerste minister van Portugal (1932-1968).

    Veloso en Ferreira wou by die Mozambique Liberation Front/Frelimo, gestig in 1962, aansluit en die Portugese koloniale bewind beveg. Samora Machel het in daardie stadium as ‘n verpleër in Lourenço Marques gewerk (200). “Samora ended up leaving the country some weeks before us, passing first through Swaziland and then through South Africa before boarding a commercial flight out of Botswana at the beginning of March. He occupied a seat which should have been filled by an African National Congress (ANC) member, but which ANC leader Joe Slovo had given to Samora at the last moment” (208). Later het Machel vir Veloso graag beskryf as “the first aircraft hijacker in the world” (242), asof dit ‘n prestasie is.

    Die twee asielsoekers het sewe weke in tronke in Tanzanië deurgebring en is daarna na Kaïro in Egipte. Die Harvard-vliegtuig “was taken to pieces” in Dar es Salaam (249). Hulle kontak met Frelimo was aanvanklik via die ANC in Suid-Afrika (263). Veloso het vier maande lank in Kaïro vertoef (577) en kennis gemaak met “vryheidsvegters,” bv ANC- en Swapo-kamerade, almal deurtrek met Marx en Lenin se idees, waarteen Veloso geen beswaar opper nie. In September 1963 is hy na Algerië. “Like Cairo, Algeria was filling up with exiles fighting for the freedom of their countries. Algeria, which had only been independent for a short period, had already decided to do its utmost for the liberation of Africa” (690). Algerië, wat as ‘n Franse kolonie ‘n miljoen blanke inwoners gehad het, was die eerste blanke Afrika-domino wat in 1962 geval het. Daarna het die blanke bewinde in Afrika die een na die ander soos ‘n kaartehuis ineengestort, ook dié met Afrikaners as inwoners, bv Kenia (1963), Angola en Mosambiek (1975), Zimbabwe (1980), Namibië (1990) en primêr weens ruggraatloosheid ook Suid-Afrika (1994).

    Naas Frelimo was daar in Algerië ook verteenwoordigers van die Angolese MPLA en van Portugal se ander Afrika-kolonies, Guinea-Bissau en Kaap Verde, asook terroriste wat teen die Brasiliaanse regering gekant was. Brasilië, die enigste Portugeessprekende land in Suid-Amerika, is sedert 1822/25 onafhanklik, maar kommuniste het ook daar politieke verandering begeer en in Algerië daaroor gekonkel. Ter ondersteuning van hulle het Veloso, met ‘n vals Portugese paspoort (893), Argentinië en Uruguay besoek (886). Die Brasiliaanse uitgewekenes in Algerië het die Amerikaanse asook die Duitse ambassadeur in Algerië ontvoer om die vrylating van terroriste in aanhouding te bewerkstellig (873). ‘n Vals paspoort (633) het Veloso in staat gestel om in 1963/64 ‘n jaar lank in Frankryk te werk (690).

    Voor Mosambiek se onafhanklikheid het Veloso meesal in Algerië as tegnikus vir die nasionale lugdiens gewerk. In 1966/68 was hy ‘n onderwyser aan die Mosambiekse Instituut in Dar es Salaam (704), waar Mosambiek se geskiedenis herskryf is (773) en die skoliere geleer is om bv kaarte te teken wat militêr bruikbaar was (753). Die direkteur van hierdie skool was Janet Johnson (gebore in 1935), die blanke Amerikaanse vrou van die swart Mosambieker, Eduardo Mondlane (1920-1969), die eerste president van Frelimo (767). Hy is gedood toe ‘n briefbom ontplof het (835). Veloso gee die Portugese geheimediens die skuld hiervoor (3239). Samora Machel het Mondlane as president van Frelimo opgevolg. Later was Veloso voltyds ‘n Frelimo-verteenwoordiger in Algerië ten einde sowel inligting as fondse in te samel (886). Hy is ook daar met Teresa Gaivão, ‘n Portugese kommunis wat in Mosambiek gebore is, getroud (985).

    Op 25 April 1974 was daar ‘n suksesvolle militêre staatsgreep in Portugal, onder die leiding van António de Spínola, wat vir enkele maande die Portugese president geword het. Frelimo het dadelik onafhanklikheid vir Mosambiek geëis op grond van die mate waarin hulle met terrorisme in die sentrale en noordelike dele van Mosambiek geslaag het. Spínola se reaksie was: “That can’t happen! We have to find another solution. If necessary, I will telephone Nixon or John Vorster and ask them to send troops to Mozambique” (1069). Hierdie opsie is “‘Vietnamising’ Mozambique” genoem (1069). Op 7 September 1974 is suksesvol met die Portugese regering vir onafhanklikheid onder ‘n Frelimo-regering onderhandel (1076). In die geval van Mosambiek was daar net een terreurgroep, naamlik Frelimo, wat op eiendomsreg van die land aanspraak gemaak het. In die geval van Angola was daar drie terreurgroepe, MPLA, FNLA en UNITA, gevolglik het Portugal die land bloot aan die Angolese bevolking oorhandig, wat tot ‘n burgeroorlog tussen hierdie drie terreurgroepe gelei het. Soos in die geval van sy ander Afrika-kolonies, Guinea-Bissau en Kaap Verde, asook São Tomé en Principe, het Portugal deur hulle onafhanklik te verklaar holderstebolder van hulle almal in 1974/75 ontslae geraak.

    Onmiddellik was daar ‘n “ultra-colonialist settler revolt” in Mosambiek (1090) in die vorm van bv “the occupation of the radio premises, the airport and the daily paper Notícias (1117). Lourenço Marques “was totally barricaded in response to the revolt of the settlers” (1097). Tot hulle eer het hierdie blankes nie goedsmoeds oorgawe, sonder ‘n verkiesing, aan die Frelimo-terroriste aanvaar nie. Veloso noem dit ‘n “far-right settler putsch” (1097). Hy het na Mosambiek teruggekeer. Op 20 September “the Transitional Government and the Joint Military Commission took office” (1110); dus die samespanning van die Portugese regering en Frelimo teen die blanke Mosambiekers. In 1990/94 sou die NP-regering en die ANC op ‘n soortgelyke manier ten koste van die blankes konkel. Veral Zambië het gehelp om uitgeweke Frelimo-terroriste terug na Mosambiek te karwei (1110).

    “A few days after the Transitional Government took office, there was an attempted coup d’état in Lisbon on 28 September, led by forces of the far right who supported General Spínola. At the same time, in Beira and in Tete, we detected the start of the recruitment of mercenaries” (1117), waarby bv Mike Hoare betrokke was. “After the failure of the [28] September coup in Lisbon, Spínola resigned as President, and General Costa Gomes was appointed in his place” (1157). “Some of the far-right settlers set up a party called FICO, the Portguese word for ‘I’m staying’. They didn’t” (3310). “The FICO movement, also known as Moçambique Livre (‘Free Mozambique’), did not take us by surprise. In fact, we already had information from reliable sources that the PRIDE [“International Police for the Defence of the State (Portuguese secret police under fascism)” (139)], in coordination with the Central Intelligence Organisation (CIO) of Rhodesia, headed by Ken Flower, and the apartheid regime’s military, were planning to destabilise Mozambique” (1124). Ná Zimbabwe se onafhanklikheid in 1980 het Flower egter hartlik met Robert Mugabe en ander terroriste saamgewerk.

    “The rebel’s plans collapsed when, at the last moment, the then South African Prime Minister, John Vorster, gave orders to the military forces based at Komatipoort near the border not to cross into Mozambique. Vorster had apparently promised Zambian President Kenneth Kaunda that South African troops would not intervene in Mozambique” (1131). “From the politico-military viewpoint, 25 April [1974] took the apartheid and Ian Smith regimes by surprise. It had never crossed their minds that their main ally, the Portuguese colonial-fascist regime, might drop dead so suddenly” (1157). Vorster het in die hande van Kaunda en die terreurbewegings gespeel en in die tweede helfte van die 1970’s ook die blanke bewind in Rhodesië vir die honde gegooi. Ná Vorster het PW Botha ‘n mate van weerstand teen terroriste gebied, wat egter onder FW de Klerk heeltemal verkrummel het. Die Mosambiekse blankes het nie so maklik gaan lê nie. Al was hulle ‘n gideonsbende het die Potugese kommando’s op 20/21 Oktober 1974 in opstand gekom (1214, 1309). Dit het “36 deaths and hundreds of injuries” tot gevolg gehad (1227). In Suid-Afrika het die ANC-regering later die kommandostelsel, wat ter blanke beveiliging veral in die landelike gebiede hoogs suksesvol was en plaasaanvalle bekamp het, sonder slag of stoot ontbind.

    Sowat ‘n kwart miljoen blanke Portugese het die land verlaat. “The creation of a refugee support institute in Portugal, with substantial financial resources granted by the Americans, encouraged and accelerated the flight of Europeans to Portugal” (1255). Dieselfde het met onafhanklikheid teen ongeveer dieselfde tyd in die ander Portugese kolonies in Afrika gebeur. “It was this psychosis, this fear of communism, that induced the majority of the Portuguese to flee” (1261).

    Wat Veloso verkies om te verswyg, is dat die Frelimo-regering alle skoolkinders met kommunistiese ideologie wou indoktrineer, met Graça Machel as onderwysminister, al het sy weens haar ondermyning van en spioenasie op die Portugese regering nooit in Lissabon naskools afstudeer nie. Sy het na Switserland gevlug. Daar was blankes wat graag in Mosambiek wou aanbly omdat die lewensomstandighede in Portugal vir hulle glad nie gunstig sou wees nie. Weens die Frelimo-regering se kommunistiese verknogtheid het hulle verplig gevoel om Mosambiek te verlaat. Jare later het Samora Machel erken dat die kommunistiese rigting wat aanvanklik ingeslaan is, ‘n fout was; dat die land as gevolg daarvan noodsaaklike kundigheid verloor het en die land se ontwikkeling gevolglik ernstig vertraag is.

    Asiate, bv Indiërs en Chinese, het Mozambiek ook op groot skaal verlaat (1255, 1269, 1349). Die Chinese het geredeneer: “We escaped from communist China, and now here comes Mao Tse-tung again” (1268). Veloso beweer: “With hindsight, I can say that the Western secret services, the apartheid regime and the CIO [Central Intelligence Organisation] of Ian Smith encouraged, in a coordinated way, the spreading of such rumours, which sought to foment social instability and stir up panic in independent Mozambique” (1349).

    By die onafhanklikheidsplegtigheid op 25 Junie 1975 het Samora Machel as president van Mosambiek “the People’s Republic of Mozambique” (1193) uitgeroep en die “workers, peasants [and] fighters” geloof (1185). Die misdadigheid, gewelddadigheid en terrorisme van Frelimo is ryklik beloon. Sonder ‘n verkiesing het Mosambiek ‘n kommunistiese eenpartystaat geword. Joaquim Chissano was die eerste minister (1322). Privaat eiendom is genasionaliseer. In Desember 1975 het muitery onder die Frelimo-soldate uitgebreek, wat na drie dae onderdruk is (1309, 1356). Veloso beweer: “It was … clearly shown that the South African secret service had fomented all the intrigues that had led to the rebellion” (1362).

    As kommunistiese swart Afrikastaat wou Mosambiek graag die internasionale boikotte teen Suid-Afrika soveel moontlik steun. Een van die grootste probleme was dat meer as 100 000 Mosambiekers in die Suid-Afrikaanse myne gewerk en meer as ‘n halfmiljoen Mosambiekers in Suid-Afrika gewoon het (1362). “The South African government paid Mozambique in gold 60 per cent of the wages of each Mozambican migrant mineworker, at the fixed price of $35 an ounce. This allowed the colonial government to make extraordinary profits by selling this same gold on the international market, notably in London, for three or four times the official price” (1917). “This was an indirect way in which apartheid subsidised the Portuguese colonial regime. The South African government had no interest in offering the same subsidy to an independent Mozambique” (3342). “Immediately after Mozambican independence, the Pretoria regime scrapped the contract” (1917). Ook: “Pretoria had imposed a virtual boycott on the port of Maputo” (1923).

    Mosambiek “did not have the economic conditions to survive on its own immediately after independence, when South Africa scrapped the payment in gold of the deferred wages of Mozambican miners” (3009). Daar is die standaardbeskuldiging dat kolonialisme uitbuiting was, maar sodra ‘n kolonie onafhanklik geword het, kon dit meesal nie finansieel oorleef nie. Onafhanklikheid beteken dus bloot (‘n mate van) politieke onafhanklikheid; nie ekonomiese onafhanklikheid nie. Bloot ‘n mate van onafhanklikheid omdat sulke lande, bv Mosambiek, uitgelewer was aan die Oos/Wes-magstryd.

    “We condemned apartheid, and we maintained good relations of solidarity and support for the ANC” (1369). “We had no diplomatic relations with South Africa” (1930). In 1976 het Mosambiek sankies, soos voorgeskryf deur die Verenigde Nasies, teen die blanke bewind in Rhodesië ingestel (1369) en sy grens met daardie land gesluit (1567). “This increased the tension in the region, and brought the Smith regime to intervene militarily in the internal questions of Mozambique” (1376). Veloso noem nie die ander sy van die munt nie. Robert Mugabe se terroriste het uit Mosambiek teen Rhodesië geopereer en Joshua Nkomo s’n uit Zambië. Wanneer Rhodesiese magte oorgrensoperasies uitgevoer het om die moordbendes te neutraliseer, het hierdie terreurgroepe moord geskree.

    Op ‘n soortgelyke manier het die terroristiese ANC uit Mosambiek Suid-Afrika probeer indring; dikwels via Swaziland en ook uit Lesotho en Botswana. Mosambiek “provided military support to the infiltration of trained men and weaponry into South Africa (and also often made clandestine use of Swaziland’s territory)”(1601). Die opleiding van ANC-terroriste is egter eerder in Angola en Tanzanië as in Mosambiek gedoen. Wanneer Suid-Afrika oorgrensaanvalle gedoen het, is luid beswaar gemaak. Toe reeds het die ANC-kamerade van die veronderstelling uitgegaan dat hulle stryd vlekkeloos en blanke Suid-Afrikaners se weerstand boos is.

    In die PW Botha-era (1979-1989) is terrorisme steeds daadwerklik bestry, veral in die eerste helfte van daardie termyn. Daarna het vermurwing begin intree. In 1975 het die weerstandsbeweging Renamo in Mosambiek begin veg teen die kommunistiese bewind in Maputo. Renamo is deur sowel Rhodesië as Suid-Afrika finansieel en militêr ondersteun. Hulp het van ontwortelde blanke en ook swart Mosambiekers gekom. Renamo se magsetels was by Gorongosa in Sentraal-Mosambiek en Nampula in Noord-Mosambiek, waar Renamo ook op steun van die Hastings Banda-bewind in Malawi kon reken (2589). Hierdie burgeroorlog het die Maputo-bewind uitgeput. “The conflict … was destroying Mozambique” (2975).

    “The US administration had begun humanitarian support to Mozambique in 1982” (2459). In 1984 is kommunisme amptelik afgelê “to give priority to agriculture and food production” (2342). “A new development strategy for the country was drawn up and implemented” (3009). Aansoek om bystand is by die Wêreldbank en die Internasionale Monitêre Fonds gedoen (1417). In 1987 “we embarked on the first structural adjustment programme, with the devaluation of the metrical [currency] and the introduction of measures favouring the reactivation of the market” (2982). “With these steps we demonstrated our intention to adhere to the Western economic model” (2397). Maar polities was daar “a policy of clear independence and non-alignment with any blocs or powers” (2479).

    In 1984 is die Nkomati-verdrag tussen Mosambiek en Suid-Afrika gesluit (1951). Dit het glo om “non-aggression and good neighbourliness” gegaan (2046). Mosambiek was bang dat Suid-Afrika hierdie land militêr sou inneem. Maar let op Veloso se mislike siening: “We had to deal with a white South African mentality made sclerotic by years of isolation and a Boer culture of segregation” (2109). Die kern van die ooreenkoms was dat Mosambiek sy ondersteuning aan die ANC sou staak en Suid-Afrika syne aan Renamo. Veloso se vertolking is egter:”The essential objectives of Nkomati [were] the preservation of national independence and the guarantee [!] that the ANC would continue to have a base of action in Mozambique to operate inside South Africa” (2173). “I should add that the infiltration of heavy weaponry into South Africa occurred after the signing of the Nkomati Accord – and everything went well!” (2179). “In practice, we took part and we closed our eyes to these violations of the Accord, in support of the just cause of the ANC” (2186). Heeltemal tereg het die Suid-Afrikaanse regering toe nie sy hulp aan Renamo gestaak nie. Die “good neighbourliness … [was] of an economic nature” (2248).

    Op 19 Oktober 1986 het Samora Machel by Mbuzini, in die Lebombo-gebergtes in Suid-Afrika en digby die grens met Mosambiek, omgekom toe die Tupolev-vliegtuig met ‘n Russiese bemanning neergestort het (2513). Die radartoerusting van die vliegtuig was buite werking (2534) en daar was ‘n “false signal from the radio beacon leading him [the pilot] wrongly in the direction of Mbuzini, rather than Maputo” (2541). Maar “all the evidence pointed towards pilot error” (2527). Ondersoeke deur Suid-Afrika en die Sowjetunie het tot die gevolgtrekking gekom “that the crash was caused by human error” (2603). Veloso verkies egter om enersyds te beweer: “It is very likely that the South African secret services did not act on their own in the murder [!] of Samora Machel” (2541) en andersyds om die Sowjetunie van medepligtigheid te verdink, want Machel “betrayed the Soviet camp” (2541) vanweë “Mozambique’s apparent slide towards the West” (2555). Veloso noem dit “the transition from ‘scientific socialism’ to ‘democratic socialism’” (2562). Die Russe het Veloso as ‘n “social democrat” beskou (2836) maar hy het jare lank skynbaar geen probleem daarmee gehad om met fundamentalisties-Stalinistiese kommuniste saam te werk nie.

    In Julie 1989 het FW de Klerk met Joaquim Chissano in Maputo gesprek gevoer en genoem dat Suid-Afrika sy steun aan Renamo gaan onttrek (1896). De Klerk was toe reeds in toegeemodus, wat spoedig oorgeemodus geword het. Op 4 Oktober 1992 het die Maputo-regering ‘n wapenstilstandsooreenkoms met Renamo in Rome gesluit (1903, 2330, 3126). ‘n Nuwe demokratiese grondwet is in 1990 vir Mosambiek aanvaar (3375). Die eerste veelparty- algemene verkiesing is in Oktober 1994 gehou (2729). Dus, Mosambiek en Suid-Afrika het in dieselfde jaar albei ‘n oorweldigend swart “jong demokrasie” geword. Die ANC-terroriste en hulle meelopers het toe ten koste van die blankes begin oes waar hulle nie gesaai het nie. Soos Johann Rupert dit pas gestel het: “Radikale ekonomiese transformasie is diefstal” (Netwerk24, 13 September).

  • Dan Roodt: In Stockholm broei ‘n ‘regse gevaar’

    Dan Roodt: In Stockholm broei ‘n ‘regse gevaar’

    Ek is nou maar enkele dae terug van my besoek aan Stockholm waar ek op uitnodiging aan die Identitär Idé-konferensie op Saterdag 1 Oktober deelgeneem het. Oral in Europa het die woord “identitêr” deesdae ‘n regse of nasionalistiese konnotasie en dié konferensie wat jaarliks plaasvind gaan dan juis om temas soos identiteit, immigrasie en samewerking tussen patriotiese groepe in Europa en wêreldwyd.

    Vanweë vrese dat linkse groepe dalk die konferensie mag ontwrig, is die ligging eers omtrent ‘n uur of twee voor die tyd bekendgemaak. Van die konferensiegangers is aangesê om by die naaste moltreinstasie te wag totdat hulle per sms oor die lokaal ingelig is.

    Ek en twee Amerikaners was die enigste buitelandse sprekers wat ons voordragte op Engels gelewer het, terwyl die res van die verrigtinge alles in Sweeds plaasgevind het. Die gehoor van omtrent 200 mense het hoofsaaklik uit Swede, jonk en oud, bestaan. ‘n Viertal jong Lettiese politici het dit insgelyks bygewoon en ons het voor en ná die konferensie in kafees en restaurante saam gekuier.

    Hierdie was my tweede besoek aan Swede, ná 2010 toe ek net vir twee dae in die stad was. Iewers op straat was daar ‘n plakkaat met die woorde: “Stockholm, hoofstad van Skandinawië”, en ‘n mens kan seker nie daarmee verskil nie, want dit het iets van die grootsheid van Parys, Berlyn of Rome, met dieselfde ooraanbod van museums, historiese geboue, paleise, geskiedenis, luukse winkels, kafees, restaurante en ‘n lewendige naglewe. Ek het eers omtrent drie-uur in die oggend by die agterna-partytjie van Identitär Idé weggekom en was verbaas om te sien dat die moltrein steeds funksioneer en redelik vol passasiers is.

    Daar heers groot belangstelling in Suid-Afrika onder die meer konserwatiewe Swede wat in ons land die proefkonyn vir die oorlewing van die globale blanke, Westerse minderheid sien. Een van die jong Swede het selfs in die openbaar voor al die konferensiegangers teenoor my om verskoning gevra vir Swede se rol om die ANC/SAKP in Suid-Afrika aan bewind te bring. Hy woon tans in Berlyn saam met ‘n Duitse vrou en het agterna teenoor my beken: “Die helfte van my menings is onwettig in Duitsland, maar ten minste voel dit nie so polities korrek soos Swede nie!”

    Eintlik het Afrikaners en Swede baie met mekaar in gemeen. Albei volkere is nasionalisties, hardwerkend, pragmaties en vooruitstrewend, behalwe dat ons albei op verskillende maniere in die twintigste eeu deur linkse politici op sleeptou geneem is tot hier waar ons om oorlewing moet veg. Terwyl Afrikaanse media deur die linkse Naspersgroep oorheers word, is die Bonnier-groep weer die mediamaatskappy wat omtrent alle koerante, tydskrifte, boeke en TV-kanale in Swede beheer. Die Bonniers is ‘n ryk Joodse familie wat aanvanklik boeke in Denemarke begin uitgee het en uiteindelik ‘n baie groot deel van die media in Swede en elders in Skandinawië ingepalm het. In die sestiger- en sewentigerjare het ‘n joernalis, Pär Westberg, wat ‘n goeie vriend van die kommunistiese skryfster Nadine Gordimer in Suid-Afrika was, ‘n hele veldtog teen Suid-Afrika in die Bonnier-media, veral die invloedryke dagblad Dagens Nyheter, gevoer en sodoende die bevolking teen Afrikaners en blankes opgesweep.

    Dis ‘n stereotipe om te dink dat alle Swede steeds links of polities korrek is. Vandag in Suid-Afrika is die hele Afrikaner-elite in elk geval ewe links en polities korrek. Meer nog: die Afrikanerelite het anti-blank geraak, iets wat ‘n mens nie eens van die linkse Swede sou kon sê nie. Die Universiteit van Stellenbosch het ‘n eredoktorsgraad postuum aan ‘n kommunistiese saboteur uit ‘n goeie Bloemfonteinse familie, Bram Fischer, toegeken. By verre die meerderheid Afrikaners stem vir ‘n linkse, multikulturele, anti-Westerse party, die DA. Indien ‘n mens van buite na Afrikaners kyk, kom dit voor asof die meeste van ons mense ultraliberaal of selfs kommunisties is. Tog weet ons dis nie die geval nie: om die spreekwoordelike braaivleisvure verdra ons skaars die juk van die huidige oorheersing.

    Hierdie plakkers moedig vlugtelinge aan "huis toe te gaan"
    Hierdie plakkers moedig vlugtelinge aan om “huis toe te gaan”

    Dieselfde geld vele van die Swede wat ek ontmoet het, en wat fel gekant is teen die beleid van hul linkse regering om immigrante en vlugtelinge uit Noord-Afrika en die Midde-Ooste na hul land in te voer. Van die regse Swede voer ‘n verbete stryd teen dít wat hulle as die kolonisering van hul ontwikkelde, eerstewêreldland deur hordes immigrante uit die derde wêreld sien. Hulle brand selfs geboue af waar immigrante geherberg word, of betoog daarteen. Die regse party, die Sweedse Demokrate, geniet tans ongeveer dertig persent steun, volgens meningsopnames, ondanks histeriese kritiek deur die hoofstroommedia, veral natuurlik dié van die Bonnier-groep.

    Stockholm bestaan eintlik uit honderde eilande wat met brûe verbind is.
    Stockholm bestaan eintlik uit honderde eilande wat met brûe verbind is.

    Nog ‘n stereotipe oor Swede is dat die mense mooi is. Dis egter nogal waar. Naas Afrikaners wat ook fisiek aantreklik is, is Swede seker van die mooiste mense op aarde. Behalwe: Afrikaners ná dertig is geneig om oorgewig te raak en lyk soms onversorg. Hierteenoor, ook omdat soveel van hulle oral heen fietsry, lyk die gemiddelde Sweedse man of vrou fiks, viets en versorg. Stockholm is ‘n mekka vir die fietsryer, want oral is daar fietspaaie en by elke woonstelgebou sien mens dosyne fietse staan. Van die modieuse vrouens wat deftig aangetrek is, huiwer nie om per fiets te gaan inkopies doen nie.

    In die moltrein is daar meesal blankes; let ook op hoe skoon die vloer is.
    In die moltrein is daar meesal blankes; let ook op hoe skoon die vloer is.

    Die openbare vervoer werk uitstekend en ‘n mens kan oral per trein, moltrein, bus en selfs boot kom, want die moltreinkaart gee insgelyks toegang tot bote wat op die mere, kanale en riviere van dié waterryke stad vaar. Sommige mense pendel blykbaar per boot tussen die huis en die werk.

    Hoewel die uitspraak aanvanklik vreemd op die oor val, is Sweeds ook ‘n Germaanse taal wat nie so ver van Afrikaans verwyder is nie. Vele woorde kan ‘n mens maklik ontsyfer, soos byvoorbeeld “utgang” wat uitgang beteken, “bok” (boek), “hastighet” (letterlik haastigheid, maar ook internetspoed), ens. Feitlik alle Swede praat egter Engels en daarmee kan mens ook gemaklik oor die weg kom, veral nadat jy gesê het: “Jag talar lite svenska” (Ek praat ‘n bietjie Sweeds). Anders as in Suid-Afrika waar Afrikaners so laks is om hul eie taal in die openbaar te skryf, is alle kennisgewings in Swede egter in Sweeds. Selfs by die lughawe en toeristebestemmings is daar uiters min Engels te bespeur, wat ‘n verfrissende blyk van die mense se taal- ek kultuurtrots is.

    Op ‘n stadium het ek in die Stureplan-buurt ingevaar op soek na my Franse skoenpolitoer met byewas wat ‘n mens glad nie in Suid-Afrika vind nie, en oral waar ek by winkels of op straat navraag gedoen het, het mense uit hul pad gegaan om my te help. Uiteindelik het ek by twee skoenwinkels, Skoaktiebolaget en Bäckmans geholpe geraak. Agter in die winkel by Bäckmans sit twee jong, blonde Swede en skoene versool. In dié opsig is Stockholm ‘n reuseweergawe van Orania, want ‘n mens sien baie min anderskleuriges wat enige handearbeid verrig. Trouens, in die hele Stockholm is daar baie min van die immigrante te siene waarteen konserwatiewe Swede betoog en ‘n stryd voer. Blykbaar is hulle aan die buitewyke van die stad in bepaalde ghettobuurte te vinde, waar hulle van staatstoelaes leef en, anders as die Swede, nie veel werk verrig nie.

    Hierdie posafleweringswa het ek op 'n Sondag gewaar; kennelik word daar 7 dae per week pos afgelewer.
    Hierdie posafleweringswa het ek op ‘n Sondag gewaar; kennelik word daar 7 dae per week pos afgelewer.

    Die pos word deur stereotipe Sweedse blondines vervoer en afgelewer (sien foto hiernaas), en blykbaar beskik Swede oor die beste posdiens in die hele Europa, want 95% van alle posstukke word binne 24 uur afgelewer, selfs op die mees afgeleë dorpies in die binneland.

    Die legendariese Sweedse internetspoed (hastighet) is werklik verstommend, want in die woonstel waar ek tuisgegaan het, het ek op my selfoon ‘n aflaaispoed van 184 megabisse per sekonde en ‘n oplaaispoed van 154 megabisse per sekonde gemeet. Honderde foto’s op my selfoon is binne ‘n minuut of twee opgelaai en aanlyn geberg, iets wat met Suid-Afrikaanse ADSL ure of selfs dae lank sou neem.

    Hoewel Swede reeds dekades lank oor linkse, Sosiaal-Demokratiese regerings beskik, sou dit verkeerd wees om dit as sosialisties te tipeer. Afgesien van die drankhandel wat geheel en al deur die staat beheer word, blykbaar om alkoholisme te bekamp, word feitlik alle dienste deur privaatmaatskappye gelewer. Selfs die posdiens is gedeeltelik geprivatiseer en mens kan by ‘n toonbank in die supermark briewe en pakkies pos. Belastings is wel hoog, maar ek het agtergekom dat almal strokies van hul betalings in kafees en restaurante versamel om dit agterna as uitgawes op hul belastingvorms te eis.

    Stockholm is ‘n duur stad, byna so duur soos New York of Londen, ook wat verblyf betref, maar is oogluikend welvarend, skoon, goed onderhou en georganiseerd. Selfs in die stasies kom mens luukse winkels en kafees teë.

    Trouens, tesame met hul nywerhede, hoë tegnologie, goeie skole en universiteite, kultuur en letterkunde, verteenwoordig Swede iets van ‘n blanke, Westerse utopie. As ek Sweeds was, sou ek saam met die regse Swede herberge vir vlugtelinge afgebrand het! Waarom so ‘n idilliese samelewing met aggressiewe Moslems en ander derdewêreldimmigrante bederf?

    Maar nes die Afrikanerelite nie lank gelede nie, is die linkse Sweedse politici vasbeslote om hul eie land oor die afgrond te smyt en ‘n multikulturele hel van konflik, geweld en misdaad daarvan te maak. Waarom? wil ‘n mens vra.

    Swede is ook pioniers wat van hul koue, onherbergsame land ‘n paradys gemaak het. ‘n Jong Sweed vanuit die noorde van die land met spierwit hare en blou-blou oë het my hartlik uitgenooi om saam met my gesin te kom kyk hoe dit in die winter lyk as dit minus vyf en dertig grade Celsius buite is. Om in daardie koue te boer, paaie en huise te bou, skool te gaan, ens., verg omtrent soveel vasberadenheid en durf soos om oor die Drakensberge te trek.

    Eintlik het ons baie met Swede in gemeen: ons praat albei een van die kleiner Germaanse tale, ons word albei deur linkses verdruk en ons hou albei van orde en dissipline. Die huidige pro-Afrikaanse beweging onder Afrikaners is ‘n minderheidsbeweging, net soos die patriotiese Swede ‘n minderheid van omtrent 30% in hul land verteenwoordig.

    My gevoel is dat ons in die toekoms baie meer met Swede gaan saamwerk. Ek het soveel goeie vriende daar gemaak dat dit eintlik onafwendbaar is.

    time_europe_rightOral in Europa is dit tans in die mode om regs of nasionalisties te wees, veral onder jongmense en Swede is geen uitsondering nie. Waaraan ‘n hele klomp Swede egter baie hard werk, is om ‘n hele pro-blanke, pro-Westerse beweging uit al die losse groepe in Europa saam te snoer deur byvoorbeeld boeke en webwerwe uit Europese tale oor en waar te laat vertaal. Sodoende raak “Stockholm, hoofstad van Skandinawië” amper “Stockholm, hoofstad van nasionalistiese Europa”, die setel van die regse gevaar waaroor die Amerikaanse nuustydksrif Time onlangs berig het.

    Suid-Afrika as antipode van die wêreld beleef tans sy kommunistiese/sosialistiese fase, dít wat Europa in 1989 afgeskud het. Ook die meeste lede van die Afrikanelite en ou Broederbond-NP het hulle daartoe bekeer en is byvoorbeeld regstreeks verantwoordelik vir die revolusionêre gemors wat ons tans op ons kampusse waarneem.

    Persoonlik neem ek verlief daarmee dat die Afrikanerelite en die hoofstroommedia my as nie-linkse minag en sensureer. Intellektueel voel ek my veel meer tuis in Swede of Frankryk waar ‘n magdom nuwe boeke verskyn waarin indringend oor die toekoms van die Westerse beskawing besin word as in polities korrekte Suid-Afrika waar die gesanik oor rassisme enige werklike debat onmoontlik maak.

    In dié opsig is die minderheid Afrikaners wat nog weerstand teen die links-revolusionêre waansin in Suid-Afrika probeer bied en vir wie “witheid” of Westersheid nie ‘n vloekwoord is nie, seker eerder “Eurokaners” as die verloopte Afrikaners waarna Leon Lemmer so gereeld in sy rubrieke verwys. In elk geval het Naspers en die Afrikanerelite lankal afskeid van die begrip “Afrikaner” of “Boer” geneem en beskou hulle hul as multikulturele “Suid-Afrikaners” met ‘n afkeer van die tradisionele Afrikaanse kultuur, selfs van Afrikaans as onderrigmedium. Meer as 200 professore aan die Universiteit van Stellenbosch het ‘n petisie onderteken om Afrikaans aan dié instelling af te skaf.

    Wat idees betref, het ons Afrikaners ballinge in ons eie land geword, want die heersende Afromarxisme en Anglo-Amerikaanse politieke korrektheid maak eintlik ons hele bestaan onmoontlik. Ons word as ongewenstes beskou, of in Thabo Mbeki se gevleuelde woorde: “Setlaars wat versuim het om te vertrek.”

    Maar die wiel is besig om te draai. Soos wat die Berlynse Muur wonderbaarlik in 1989 in duie gestort het, neem vele vandag die hamer teen geestelike kommunisme op, van Stockholm tot hier in Johannesburg en Pretoria. Op ‘n menigte webblaaie en op sosiale media gis en borrel dit behoorlik.

    Van die verre noorde van Europa tot hier by ons aan die suidpunt van Afrika, slaan die tekens van opstand teen die linkse hegemonie – dít wat Mikhail Gorbatsjof die “nuwe USSR in Wes-Europa” genoem het – uit soos Namakwalandse madeliefies in die lente.

    Ons staan nie meer alleen nie. Net dít gee mens al hoop vir die toekoms.

  • Sydney Gregan: DA-EFF-koalisie: ‘n Huwelik uit die hel?

    Sydney Gregan: DA-EFF-koalisie: ‘n Huwelik uit die hel?

    Bespiegelinge dat die DA en die EFF moontlik in alliansie sal gaan om sekere munisipaliteite te regeer mag dalk vir baie na ‘n onmoontlikheid lyk, gesien die EFF se radikale standpunte oor sake soos grondonteiening, en so meer. Ook waar die twee partye as onderskeidelik sosialisties en kommunisties geklassifiseer kan word.

    Sydney Gregan
    Sydney Gregan

    James Selfe van die DA het volgens Rapport van 14 Augustus 2016 verklaar dat die DA en die EFF sal kan saamwerk:

    Daar was uiteraard skerp ideologiese verskille, maar ons het tog gevind dat daar sterk ooreenkomste is. Nadat ons verskille in taalgebruik in die onderskeie manifeste ontleed het, het ons agtergekom dat daar eintlik merkwaardige ooreenkomste is.

    Dr Dan Roodt (op PRAAG se webwerf) skryf dat die keuse tussen die partye die volgende behels het op stemdag:

    Die kieser by die stembus het ‘n keuse tussen links-liberale sosialisme (die DA), demokratiese kommunisme (die ANC) of revolusionêre kommunisme (die EFF).

    Mens sou wou glo dat daar tog ‘n verskil is tussen die links-liberale sosialisme en die revolusionêre kommunisme. Tog is dit nou duidelik nie die geval nie. Reeds het die DA te kenne gegee dat hulle net oor die metode van grondonteiening van die EFF verskil, en nie oor die beginsel nie!

    Feit is dat elke party wat hom binne die raamwerk van die Grondwet bevind, oor grondonteiening saamstem want die Grondwet magtig dit! So ook oor al die ander sake waaroor Parlementslede ‘n eed aflê juis om die Grondwet te eerbiedig! Dis nou aborsie, homoseksualisme, afgodsaanbidding, ensomeer. Daarbenewens is al die partye (die VF Plus inkluis) se politieke beleidsrigtings op mekaar afgestem. Trouens dit word beweer dat selfs die VF Plus by hierdie alliansie betrek gaan word!

    Reeds in 1990 het mnr Jaap Marais na die onverkwiklikheid van ‘n grondwet soos dié wat ons tans het, verwys:

    In so ‘n stelsel sou die politieke beleidsrigtings van die politieke partye oorbodig wees of ten minste ‘n groot mate aan tersaaklikheid inboet. …. Met die instel [van so ‘n grondwet] word ‘n eenmalige politieke oorwinning behaal. Hierna is liberale dogma en egalitariese beginsels in die posisie van regering: is dit permanent amptelike staatsbeleid. Diegene wat dus ‘n liberale politieke standpunt huldig, se probleem is finaal opgelos. In plaas van gedurig aan die politieke stryd deel te neem en die risiko’s van politieke klimaatsveranderinge te trotseer, moet hulle nou slegs ‘n enkele politieke oorwinning behaal en die nodige kontitusionele strukture daarstel. Sou die politieke klimaat verander en ‘n groep aan die bewind kom wat die idees van die [grondwet] teenstaan en wil verander, word so ‘n groep tot politieke magteloosheid gereduseer. Nieteenstaande hulle oorwinning en nieteenstaande hulle standpunt ten gunste van ‘n ander politieke program is hulle steeds verplig om die liberale idees van die [grondwet] uit te voer.

    Sosialisme is die beleidsrigting van die Kommunisme. Die DA se sosialisme en die EFF se sosialisme verskil net oor die metode van grondonteiening; nie oor die beginsel nie. Die DA en die EFF het dan ook reeds in die parlement saamgespan teen die ANC. Nou kan die huwelik amptelik voltrek word. Dit gaan dus nie oor verskil in beleid nie, maar om ‘n opponent te verslaan wat (volgens die DA) korrupter as Malema is! So gesien, kan die DA ewe maklik met die ANC in alliansie gaan. As Zuma verwyder word behoort dit mos geen probleem te wees nie? Opportunisme het die plek van beginsels ingeneem.

    Nou wonder ek net of daardie Afrikaners wat DA gestem het tevrede is dat die DA en die EFF vir hulle moontlik “beter dienste” gaan lewer, maar gaan saamspan om die Blanke (hulle mede-Afrikaners) van sy grond te ontneem? En wie gaan in elk geval vir die beter dienste betaal? Het ons politiek so oppervlakkig geword dat dienslewering die einddoel van ons bestaan geword het?

    Dit het laat in die dag geword as die Afrikaner se toekomsvisie so kortsigtig geword het. Moontlik het dit te doen met die liberale drukgang waarin die media ons geplaas het waar alternatiewe nie eers meer bespreek word nie uit vrees vir aanklagte van rassisme en om tog net polities korrek te wees.

    Enige politieke party wat die Grondwet onderskryf stel homself in vyandskap op teen die Afrikaner. Die Grondwet verklaar die Afrikaner tot misdadiger en lê die basis vir die onteiening van die Afrikaner se grond, werk, taal, kultuur en geskiedenis. Gestroop daarvan moet die Afrikaner dus na strooihalms gryp soos “beter dienslewering”.

    Die alliansie tussen die DA en die EFF is ‘n logiese stap tussen partye wat dieselfde uitgangspunte handhaaf juis omdat hulle die Grondwet onderskryf. As jy dus vir die DA gestem het kon jy netsowel vir die EFF gestem het. Afrikaners wat dit doen is onbewustelik besig om hulle Afrikanerskap af te sweer.

    Die DA is besig om goedgelowige Afrikanerstemme te misbruik vir sy eie geheime agenda — een wat allermins tot langtermynvoordeel van die Afrikaner strek!

  • Skoppensboer: Die DA en EFF ‘verskil net in taalgebruik’

    Skoppensboer: Die DA en EFF ‘verskil net in taalgebruik’

    Skoppensboer is genoodsaak om te bely: Hy het nie in die pas afgelope munisipale verkiesing gaan stem nie. Hy het dit sterk oorweeg om sy stembrief te gaan bederf, maar toe hy die lang ry mense by die stemlokaal sien, het hy besluit om liewer die ekstra vakansiedag te gaan geniet en inkopies te doen. Hierdie tyd van die jaar is daar mos geen gebrek aan uitverkopings nie en met die ekonomie wat knyp is die winkelgroepe gretig om van hul ware teen afslagpryse ontslae te raak.

    Die groot rede vir Skoppensboer se besluit om buite stemming te bly, was egter nie sy kooplus nie – immers kan mens deesdae elke dag, selfs Sondae en vakansiedae gaan “winkel” soos die Hollanders sê – maar die gebrek aan enige geestesgesonde party om voor te stem. Tussen die ANC, EFF, DA en VF Plus wemel dit van soveel teenstrydige uitsprake dat ‘n mens eintlik die geestessiekes – “geestelik gestremdes” klink seker meer PK – beledig deur hulle kranksinnig te noem.

    James Selfe
    James Selfe

    James Selfe (foto hiernaas) het egter nou die kroon gespan op die absurde kaperjolle van ons narpolitici deur te verklaar dat die DA en die EFF tog te lekker gaan saamwerk:

    “Daar was uiteraard skerp ideologiese verskille, maar ons het tog gevind dat daar sterk ooreenkomste is. Nadat ons verskille in taalgebruik in die onderskeie manifeste ontleed het, het ons agtergekom dat daar eintlik merkwaardige ooreenkomste is.”

    Nou ja, daar het u dit, tussen die marxisme-leninisme en fanonisme – Frantz Fanon was so min of meer ten gunste daarvan dat blanke koloniste voor die voet doodgemaak moet word ten einde die psiges van die “gekoloniseerdes” te reinig – van die EFF en die DA se (pseudo-)liberale “oop samelewing” haper slegs enkele “verskille in taalgebruik”. Een van die dae doseer hulle seker by die “getransformeerde” Suid-Afrikaanse universiteite wat deur die EFF-jeugbevel op horings geneem is, die werke van Karl Marx-Popper. Ná die Groot Versoening het ons agtergekom dat liberale demokrasie en kommunisme eintlik dieselfde ding is, en dat die diktatuur van die proletariaat moes plek maak vir die heerskappy van die holkoppe.

    As ‘n mens so daarin dink, was die hele koue oorlog eintlik ‘n geval van “verskille in taalgebruik”. In elk geval glo elke aangehoudene in die groot gestig wat “Suid-Afrika” heet ná jare lange propaganda deur die es-ei-bie-sie en Naarpers dat die koue oorlog maar net “apartheidspropaganda” was. Al die kommunistiese revolusies waarin tienmiljoene mense omgekom het, was net leuens wat Dawie de Villiers, die oud-Springbokkaptein, uitgedink het toe hy die destydse NP-minister van inligting was. Nie dat Dawie de Villiers enigiets sou kon uitdink nie, maar dis wat die gemiddelde “Suid-Afrikaner” en veral joernaliste vandag glo. Die term “joernalis” is seker ook nie meer polities korrek nie; mens moet eerder praat van “mediawerker”, wat iewers aan “sekswerker” verwant is, behalwe dat laasgenoemde tipe werker waarskynlik oor meer beginsels as mediawerkers beskik.

    Eendag het Skoppensboer toevallig in ‘n kafee met ‘n Engelse tannie aan’t gesels geraak wat vir ‘n nie-regeringsorganisasie met buitelandse befondsing werk en genoeg kondome in Hillbrow en Berea aan sekswerkers uitdeel om ‘n rubbertekort in Thailand te veroorsaak. Vir diegene wat nie weet nie: Thailand is die wêreld se voorste rubberprodusent wat 3,3 miljoen ton daarvan per jaar lewer. Waarskynlik absorbeer Suid-Afrika ‘n aansienlike gedeelte van dié produksie, dog sonder dat ons bevolkingsgroei hoegenaamd afneem. Want terwyl “die regering” – ‘n mens moet dit tussen aanhalingstekens plaas, want wie kan hulle nou ernstig opneem? – en NRO’s tonne kondome uitdeel, betaal hulle ook kindertoelaes om meer telge te verwek.

    Skoppensboer dwaal egter nou van die onderwerp af. Dit gaan oor die klug van Suid-Afrikaanse “demokrasie”. Want net soos die Vryheidsfrontkiesers enkele jare gelede nog vir hul “regse party” gestem het, net om te vind dat Die Leier soos Pieter Mulder se adjudante hom noem, intussen ‘n ANC-adjunkminister geword het, gaan die stomonnosele, armsalige DA-kiesers nou uitvind dat hulle eintlik die opgang van die EFF bevorder. Die EFF wil blykbaar hê dat grondeiening sommer dadelik moet begin. En die DA gaan moontlik daartoe instem.

    Daar is mos so ‘n grappie oor politici: “As jy nie van my beginsels hou nie, ek het ander ook.” Die DA wat gister nog gepopel het oor “goeie, korrupsievrye regering”, gaan nou in die bed klim met die EFF wie se leier, Malema, nog laas in Limpopo tereggestaan het op aanklagte dat hy en die On Point-ingenieursmaatskappy ‘n tender van R52 miljoen van die Limpopo-departement van paaie en vervoer ontvang het. Dié saak is uiteindelik in 2015 van die hofrol verwyder omdat die staat gerieflik te lank geneem het om sy saak voor te berei. Vir seker gaan die DA, anders as in die geval van Jacob Zuma, nie daarop aandring dat die duister verlede van sy nuwe “vennoot” ondersoek word nie.

    En om James Selfe aan te haal: “Daar (bestaan) eintlik merkwaardige ooreenkomste” tussen die DA en die EFF.

    Dis seker net ‘n kwessie van tyd voordat Mmusi Maimane en Helen Zille hulle ook in die Highgate-begraafplaas by Karl Marx se graf met gebalde vuiste gaan laat fotografeer.

    Soos ons weet, was Karl Marx soos Karl Popper ná hom, ‘n voorstander van ‘n “oop samelewing” met vrye ondernemerskap.

    Net “rassiste” en “dom regses” sou beweer dat Popper in sy tweebandige werk The open society and its enemies felle kritiek op Marx gelewer het, en dat dit om diepgaande politieke verskille gaan wat ‘n konserwatiewe land soos Switserland onderskei van Kambodja of Mosambiek waar kommunisme op rampspoed en selfs volksmoord uitgeloop het. Om nie te vergeet van Rusland, China en al die lande in Oos-Europa wat insgelyks jare lank onder die Rooi ideologie gely het nie.

    Maar nou ja, sommige mense sê dat die 100 miljoen sterftes onder kommunisme eintlik niks was nie. Dit was maar een van vele maniere om menseregte te laat seëvier. Soos James Selfe en sy DA-libdiote sou sê: “Dis net verskille in taalgebruik.”

    Die arme ou Oostenryker, Karl Popper, draai seker vandag in sy graf om. Nie net het George Soros die term “oop samelewing” misbruik vir sy kleurrevolusies en geknoei met markte nie, maar die DA sal dit voortaan aanwend om kommunisme, kollektiewe landbou en nasionalisering in ons land in te stel.

  • Dan Roodt: Die slegte en die goeie van die munisipale verkiesing

    Dan Roodt: Die slegte en die goeie van die munisipale verkiesing

    Ek het nie ‘n perd in die resies gehad met dié munisipale verkiesing nie. Toenemend voel ek dat verkiesings eintlik irrelevant raak sover dit die Afrikanerminderheid aanbetref. ‘n Mens kan verkiesings gebruik om bietjie hoofstroompublisiteit te verkry, maar sodra jy werklik deel daarvan word, word jy ingetrek by die onverbiddelike logika van Suid-Afrikanisme en alles wat daarmee saamhang.

    Hier in Johannesburg het dit vir my gelyk asof die Engelssprekende blankes taamlik fluks gaan stem het in die waan dat ‘n stem vir die DA ‘n verskil gaan maak om die ANC-hegemonie te verbreek. Uiteindelik het die DA heelwat beter gedoen was wat ‘n mens verwag het sodat daar nou die moontlikheid van koalisieregerings in Johannesburg, Pretoria en Port Elizabeth bestaan. Iewers het ek al voorheen geskryf dat stede in die twintigste eeu ‘n groter rol as lande gaan speel, en daarom is beheer oor ‘n stad ontsettend belangrik. Trouens, die Afrikaner se demografiese besetting van Pretoria, asook die meer as miljoen Afrikaners in Gauteng bly politieke feite wat van die allergrootste belang is.

    Sodra ‘n mens egter van “koalisies” praat, is daar maar een ander groterige party naas die ANC en DA, en dit is Julius Malema se EFF. Byna soos in die Franse roman deur Michel Houellebecq, Onderwerping, waar die Sosialistiese Party in 2022 ‘n koalisie met die Moslem-broederskap aangaan om van Frankryk ‘n Islamitiese staat te maak, kom enige samewerking met die EFF insgelyks op ‘n onheilige alliansie neer.

    En dit is vir my die slegte nuus van die munisipale verkiesing: dat die Suid-Afrikaanse politiek al hoe verder na links verskuif. Die kieser by die stembus het ‘n keuse tussen links-liberale sosialisme (die DA), demokratiese kommunisme (die ANC) of revolusionêre kommunisme (die EFF). Gaan kyk gerus op die webblad van die EFF wat dié party se beleid is en in welke mate hy hom uitdruklik as “marxisties-leninisties” definieer. Die EFF som self sy beleid só op:

    The EFF is a South African movement with a progressive internationalist outlook, which seeks to engage with global progressive movements. The EFF draws inspiration from the broad Marxist-Leninist tradition and Fanonian schools of thought in their analyses of the state, imperialism, culture and class contradictions in every society.

    Net soos die kalkoene vir Kersfees gestem het tydens FW de Klerk se fameuse referendum van 1992, het al die Engelse juppies van Johannesburg en die Afrikaanse juppies van Pretoria verlede Woensdag gestem vir samewerking met die marxisme-leninisme! Hoe presies dinge beslag gaan kry, sal ons oor die volgende week of twee verneem. Daar moet binne veertien dae plaaslike regerings saamgestel word of die grootste minderheidsparty sal kan regeer, alternatiewelik sal daar weer gestem moet word. Julius Malema het reeds te kenne gegee dat hy tydens onderhandelinge oor koalisie met sy party wat in die groot stede tussen agt en tien persent van die stemme behaal het, hardekwas gaan wees. Dalk gaan Malema aandring op een of ander simboliese onteiening van blanke grond of bates as voorwaarde om in enige koalisie te dien.

    Terwyl daar in die noordelike halfrond ‘n opkoms van Regs te bespeur is, met Donald Trump (VSA), Geert Wilders (Nederland), Marine Le Pen (Frankryk), Frauke Petri (Duitsland), Norbert Hofer (wat binnekort dalk president van Oostenryk kan word) en selfs Jimmie Åkesson (Swede), volg Suid-Afrika die teenoorgestelde glybaan na links en ekstreem-links. G’n wonder die EFF vergelyk ons land met Kuba nie; tesame met Noord-Korea, Venezuela en ‘n paar ander, verteenwoordig ons een van die antipodes van die geskiedenis.

    Selfs die Vryheidsfront Plus, wat hom op ‘n stadium geposisioneer het as ‘n regse, nasionalistiese party wat ten gunste van Afrikanerselfbeskikking sou wees, het ‘n liberale, multikulturele party geword wat tans baie gretig is om met die sosialistiese DA in ‘n koalisie te tree, veral in Pretoria. Dit sou geen oodrywing wees om te sê dat die regtervleuel in Suid-Afrika ingeplof het en geen rol meer speel nie. Voorlopig, altans. Want net so min as wat Suid-Afrika kon ontkom aan die nagevolge van die Amerikaanse “burgerregte”-beweging met sy swart onluste, regstellende aksie en gedwonge integrasie, gaan ons die gevolge van ‘n regse beweging in die VSA en Europa ontwyk.

    Oor die kort termyn gaan die verskuiwing na links eintlik versnel. Die EFF gaan waarskynlik mag begin proe in die gestalte van deelname aan plaaslike regering en in elk geval geniet die party groot steun onder die land se aartslinkse joernaliste wat feitlik deur die bank anti-blank, anti-Westers en marxisties georiënteer is. Die EFF se publisiteitsmasjien werk reeds oortyd en uit die publisiteit sal die stemme voortvloei. Vandaar ook Malema se huidige houding van: “Kom ons gaan ‘n tweede keer stembus toe!” Hy dobbel daarmee dat die EFF van nou af aan net beter kan vaar.

    Ook die DA wat finaal van die oorblywende oud-NP’s in sy geledere ontslae geraak het, is besig om al hoe vinniger na links te beweeg. Indien die party in Johannesburg of Pretoria met ‘n koalisie aan bewind kom, gaan hy baie vinnig moet bewys hoeveel huise vir die “agtergeblewenes” hy kan bou, hoeveel gratis water en elektrisiteit hy kan verskaf en hoe getrou hy aan die “ideaal van Mandela” kan wees, iets wat hy reeds tydens sy verkiesingsveldtog omhels het. Nie veniet nie, het ons ‘n paar jaar gelede al na die DA as die “ANC Lite” begin verwys, iets wat intussen posgevat het, en in die praktyk gaan daar weinig verskil tussen ANC- en DA-beleid wees, ten minste op munisipale vlak. Reeds is Kaapstad, waarop die DA hom roem, se erfbelastings van die hoogste in die land. Die middelklashuiseienaar daar word swaar belas sodat die DA sy (meesal gratis) “dienslewering” in Langa en Kayalitsha kan voortsit.

    Die DA onderskat ook hoe vinnig hy van korrupte amptenare in Johannesburg, Pretoria en Port Elizabeth ontslae sal kan raak. “Kaderontplooiing” het in dié stede reeds die volle siklus deurgemaak en waarskynlik is al die metro’s behalwe Kaapstad reeds van bo tot onder met korrupte ANC-lojaliste gelaai. Danksy ons sosialistiese arbeidswetgewing is dit baie moeilik om enigiemand te ontslaan, soos Hlaudi Motsoeneng van die SAUK onlangs uitgevind het toe hy ‘n paar joernaliste wou afdank. Die ANC het waarskynlik steeds groot invloed in die vakbonde. Verwag allerlei rusies en magstryde, ten minste vir die volgende vyf jaar.

    Dít alles aan die negatiewe kant. Aan die goeie kant, verteenwoordig die verkiesingsuitslae die eerste tekens van verdeeldheid in die linkse front wat Joe Slovo, Nelson Mandela, Thabo Mbeki en al hanteerders agter die skerms sedert die vroeë negentigerjare gebou het. Nes die NP ineengestort het nie te lank ná die HNP- en KP-skeurings nie, word die regerende party nou deur twee mededingers aan albei kante verswak. Die werklose swart jeug stem vir Malema, veral in die stedelike gebiede, sodat steun vir die radikale swart party net kan toeneem.

    Op ‘n manier is die Afrikaner se toekoms twee keer in die twintigste eeu gesteel: een keer toe ons namens die mynhuise en die banke “Bantoe-administrasie” moes toepas tussen 1948 en 1994, asook ‘n tweede keer toe ons in 1994 vir alle praktiese doeleindes ontkieser is. Sedertdien kyk ons hulpeloos toe hoe Links deur die geslaagde monstering van swart rassenasionalisme ons van feitlik al ons regte ontneem: ons eiendomsreg, ons taal- en kultuurregte, ons vryheid van assosiasie, selfs die reg op lewe.

    Terugskouend, het ons Bantoe-administrasie – ook op plaaslike vlak – ontsettend goed gedoen, teen ‘n breukdeel van die koste wat nou geld. Afrikaneramptenare het meesal teen baie lae vergoeding, sonder korrupsie en met die minimum aan tegnologie, die miljoene migrante van binne en buite ons land geadministreer, asook van basiese opleiding, mediese en veiligheidsdienste, ens., voorsien. Vergeleke met die huidige opset, was dit ‘n wonderwerk van doeltreffendheid en eerlike regering.

    Bantoe-administrasie is – soos soveel ander – nie meer ‘n polities korrekte term nie. Maar die begrip “dienslewering” wat tans feitlik sinoniem met plaaslike regering is, is niks anders nie: dit gaan oor die verskaffing van behuising, water en elektrisiteit aan die swart meerderheid waarvan meeste nie daarvoor kan betaal nie. Ook ID-kaarte, motorlisensies, bestuurslisensies, padwaardigheidsertifikate, ens. Hier in Johannesburg het dit meesal al in duie gestort, daarom ry ek liewers Krugersdorp toe indien ek sulke dienste benodig.

    Soos wat die swart bevolking toeneem – ook weens ons oop grense – gaan die behoefte aan “administrasie” en “dienslewering” dienooreenkomstig vermeerder. Goddank dat ons nie meer aan dié burokratiese toring van Babel hoef deel te neem nie, en as verdrukte minderheid met oorlewing besig is.

    Ons politieke vyande het hul nou met Bantoe-administrasie opgesaal en ‘n mens kan hulle net alle voorspoed toewens. Gaan besoek die naaste staatshospitaal of die Randburgse lisensiekantore om te sien hoe dit lyk.

    Bevry hiervan, asook van politieke invloed of deelname in die algemeen, het daar ‘n hele nuwe ruimte vir ons oopgegaan. Ons kan aan die privaatekonomie deelneem soos nog nooit tevore nie, hier en internasionaal. Teenoor die “konserwatiewe revolusie” (‘n term van Carl Schmitt) wat hom in die noordelike halfrond afspeel, kan ons ons posisioneer as lojale Westerlinge aan wie daar ‘n groot onreg gedoen is en steeds word.

    Indien die DA in Pretoria gaan regeer, verstout ek my om te sê dat ons soveel te meer krities en aktivisties met straatnaamveranderings, asook die aaklige term “Tshwane”, sal omgaan. Dalk is die DA ‘n aangenamer vyand om te hê as die ANC! Ten minste verstaan ‘n paar DA’s darem nog Afrikaans, dus sal hulle ons petisies en betogings beter begryp.

    Terwyl politieke nasionalisme oënskynlik onder Afrikaners dormant is – anders as in die meeste Westerse lande – bruis kulturele nasionalisme steeds onder ons mense. Die taalstryd is vir ons die belangrikste kwessie wat daar is, asook die opvoeding van ons kinders op skool en op universiteit, juis omdat ons almal besef dat goeie opleiding selfs anti-wit wetgewing en maatreëls troef. Net soos wat Stalin op ‘n stadium sy fabrieksbase moes doodmaak om hulle te kry om nie voorrade te midde van die algemene skaarste in Rusland op te gaar nie, sal die ANC of die DA of die EFF uiteindelik maatskappybestuurders tronk toe moet stuur of moet ophang om hulle te keer om blankes in diens te neem. Ek is ook beïndruk met hoe ons kinders se geslag op die internet woeker, internasionaal vriende maak en dikwels terwyl hulle nog op universiteit is hul eie ondernemings begin.

    Die staat en die munisipaliteite kan nie anders as om aanhoudend te verswak nie. Nóg die ANC, nóg die DA beskik oor die vermoë om hul revolusie of sogenaamde “transformasie” deur te voer. Dit is ons behoud. Die ANC en SAKP dreig al twintig jaar vanonder die hamer en sekel met die eerste of tweede revolusies, maar u en ek woon nog steeds in ons huise, ry met ‘n motor, stuur ons kinders na Afrikaanse skole toe, en so meer. Ek wil nie blasé klink nie, maar as dit Europese kommuniste was met wie ons te make had, sou ons nou al lankal les opgesê het.

    Wat ons te doen staan, is “metapolitiek”: om ons eie mense, asook die elite, met idees te probeer beïnvloed. Die meeste “altregse” denkers oorsee het tot dieselfde slotsom gekom. Solank as wat die globale media en die universiteite in die hande van die kultuurmarxiste verkeer, is alle gewone partypolitiek tot mislukking gedoem, met die uitsondering van daardie lande waar daar reeds onstuitbare regse of nasionalistiese bewegings bestaan.

    Daarmee saam moet ons vlugvoetige nuwe ondernemings bou wat in die skadu van ANC-wetgewing kan floreer, dog nie sonder meer aan die staatsmag onderwerp kan word nie. Voeg daarby die veiligheidskwessie, om fisiek te midde van die geweld en wanorde te kan oorleef, en ons kan sien dat daar baie werk te doen is.

    Die Leeus het Saterdag die rugby teen die Hurricanes verloor, en dalk is die uitslag van die munisipale verkiesings nie meer of minder belangrik nie. Maandagoggend gaan ons weer met ons lewens voort.

    En dalk is dít rede tot optimisme: dat ons in weerwil van die stortvloed revolusie- en transformasiepraatjies in die media en elders steeds daarin slaag om met ons lewens voort te gaan.

    Ons Afrikaanse lewens!

  • Dan Roodt: Marlene van Niekerk, die FW de Klerk van die letterkunde

    Dan Roodt: Marlene van Niekerk, die FW de Klerk van die letterkunde

    As iemand wat nou presies twee dekades lank by die taalstryd betrokke is, van daardie fatale eerste oomblik af toe ek ‘n ietwat huiwerige praatjie oor taalregte doer in 1996 by die Franse Instituut in Johannesburg op uitnodiging van Johann Rossouw gelewer het, moes ek eers my Linux Ubuntu-rekenaar herlaai om seker te maak dat daar nie ‘n onbekende virus daarop toegesak het en ‘n Trojaanse boodskap daarop laat flits nie: In ‘n Engelstalige artikel op LitNet spreek Marlene van Niekerk haar ten gunste van die behoud van Afrikaans op universiteit uit. Kan dit waar wees?!

    Verkeer haar naam nie op die lys van meer as 200 US-akademici wat hulle reeds by wyse van petisie ten gunste van ‘n Engelse Stellenbosch uitgespreek het nie? Aangevoer deur ene Sandra Liebenberg, as ek reg onthou. Ek bewaar die lys hier iewers op my rekenaar, vir die dag wanneer ons hulle almal summier gaan afdank en wegjaag soos hulle al soveel kere met ons gemaak het. Dink maar aan hoe dr. Piet Croucamp die jong Nietzsche-kenner, Louise Mabille, verneder en by Tukkies laat verdryf het, bloot omdat sy die werklikheid van verkragtings in ons land durf noem het. En “moontlike kulturele faktore” wat aanleiding daartoe mag gee.

    Ek weet nie of LitNet dié sal publiseer nie, want doer in 2000 toe ek aan die KKNK op Oudtshoorn ‘n ewe huiwerige, versigtige pleidooi vir taalregte gegrond op die 1996-grondwet gelewer het, is ek vir ‘n “Nazi” uitgeskel en letterlik met Adolf Hitler vergelyk. ‘n Nog amusanter element was die berig wat iewers in ‘n Nasperspublikasie verskyn het – dit kon die ontslape Insig gewees het – dat ek by die einste KKNK “in die geselskap van ‘n jong man met blou oë en wat Afrikaans met ‘n Duitse aksent gepraat het” gesien is… Stel jou voor: ‘n jong man met blou oë! En dan die “Duitse aksent”. Dat ek nie onmiddellik na die naaste heropvoedingskamp gestuur is nie, is ‘n raaisel. Ek dank altyd die sterre dat my kinders, anders as hul vader, een en almal bruin oë het, dus sal hulle seker nie deel uitmaak van die eerste golf suiwerings van “fasciste” as die Rooiwagte, Stellenbosse professore en ander progressiewe linkses uiteindelik op skerppuntaksie besluit nie.

    Vanweë my oogkleur en pro-Afrikaanse standpunt, asook kritiek op die uitverkore party, die ANC, het Peet Kruger, toenmalige redakteur van Beeld, jare lank ‘n verbod geplaas op enige artikel of selfs brief uit my pen. Marlene van Niekerk was mos self deel van die groep antifa’s wat my met geweld gedreig het tydens 2005 se Woordfees toe ek ‘n onskuldige bekendstelling van my roman Moltrein, nie eens op die kampus van Stellenbosch nie, maar in ‘n privaat boekwinkel wou bywoon, nie waar nie? Soveel mensliewende verdraagsaamheid, soveel waardering vir spraakvryheid. Maar die grusame verhale van Stalin, Pol Pot, asook Mao se kulturele revolusie, moes ons seker voorberei het op wat uit Joe Slovo se gebalde vuis sou ontspring (sien foto hier onder).

    Onder die verskriklike apartheid kon ‘n sogenaamde “dissident” soos André P. Brink elke Sondag in Rapport, mondstuk van die Nasionale Party, skryf terwyl hy luidkeels in Brittanje en Frankryk gekla het oor die sensuur waaronder hy gebuk gaan. Ai, die arme man. Hoe het hy nie gely nie.

    achtung_west-berlinStadigaan het ons, die taalstryders en “fasciste” wat vir Afrikaans omgee, egter gewoond geraak aan linkse sensuur. Dis ‘n sensuur wat hom in die naam van “vryheid” en “progressiwiteit” aanbied, ‘n bietjie soos Oos-Duitsland wat as die “Duitse Demokratiese Republiek” (DDR) bekendgestaan het. Jy was baie vry en het reeds in die paradys gelewe, behalwe as jy probeer het om die “anti-fascistiese skandmuur” oor te steek. Ja, dis wat dit genoem is! Die Muur is gebou, nie om mense binne in hul “progressiewe, linkse, bevryde” utopie te hou nie, sien, dit het bestaan om hulle teen die slegte invloede van buite – die “fascistiese” Wes-Duitsland – te “beskerm”. En as jy jou nie aan dié beskerming wou onderwerp nie, dan is jy met ‘n masjiengeweer neergevel. Al was jy nou ongewapen en sonder uniform. Want die revolusie is die revolusie en die onderskeid wat tussen soldaat en burgerlike in die Geneefse Konvensies staan, geld mos nie vir linkses nie. Nes vir die ANC-SAKP wat bomme in ons land gestel het, op straat of in winkelsentrums. Diegene na wie strate vernoem is of waarvan die name met eerbied geprewel word: Joe Slovo, asook Winnie en Nelson Mandela. As u vergeet het hoe hulle lyk:

    winnie-mandela-slovo_flagMoontlik wil LitNet professor Van Niekerk – ‘n hoogleraar sonder ‘n doktorsgraad, helaas – ook teen my slegte invloed beskerm en sal dié skrywe nie geplaas word nie. Maar, raai wat, tot verdere kennisgewing, geld daar vryheid van spraak op die internet. Miskien nie in ons land nie, maar in die VSA waar daar iets soos ‘n “eerste wysiging” aan hul grondwet bestaan, kan jy sê wat jy wil. Jy mag selfs die N-woord gebruik, soos vele swart kletsrymers gereeld doen. Is dit nie skokkend nie? Dis seker waarom Amerika gereed maak om hul eie “Adolf Hitler”, Donald Trump, tot president te verkies, tot die konsternasie van linkse progressiewes wêreldwyd.

    Maar kom ons los maar die Amerikaanse verkiesing; my punt is bloot dat die internet selfs iemand soos ek wat van meet af aan geëtiketteer en verguis is omdat hy dit durf waag het om die oppermag van Engels in Azanië te bevraagteken, van ‘n spreekbeurt voorsien. Want Engels is mos die taal van die nasionale demokratiese revolusie en alle revolusies wat nog kom, waaronder #RhodesMustFall, #AfrikaansMustFall, #KillABoer en wat nog. Professor Van Niekerk noem dit “fallisme”. In my studentedae het ek gelees van “fallogosentrisme” en sulke dinge, dus wonder ek nou hoe die twee bymekaar uitkom.

    Ek kan sien hoekom professor Van Niekerk nie ‘n doktorsgraad nodig had om in die universitêre hiërargie te vorder nie: sowat van ‘n opeenstapeling – nogal in die Rooitaal – van kultuurmarxistiese, postmoderne gemeenplase het ‘n mens lanklaas in Suid-Afrika gesien. Dit bring vir my slegte herinneringe aan Yeoville of ‘n vervalle huis in Parktown, Johannesburg waar een of ander jong Duitse dosent en haar Griekse man “seminare” oor die (((Frankfurt-skool))) aangebied het.

    Nou gaan ek seker reguit by die Menseregtekommissie verkla word, met die gebruik van die “altregse” drie hakies om die Joodse etnisiteit van die here Marcuse, Horkheimer, Adorno et al aan te dui. Benewens woorde, kan selfs punktuasie deesdae “haatspraak” verteenwoordig. Maar die hakies kan ook ironies gebruik word, en daar is sommige wat dit deesdae op hul Twitter-profiele rondom hul name aanbring, regs, links of in die middel van die spektrum. Professor Van Niekerk is blykbaar ‘n boorling van Leeu-Gamka of iewers in die Karoo en hoewel sy, soos dit elke linkse betaam, ‘n verbete Nazi- en fascis-jagter is, is sy kennelik nie Joods nie. Sy dig darem een of ander Semitiese identiteit aan die Universiteit van Stellenbosch toe, want dit mag nie Christelik wees nie, dog wel moslems:

    I find it extremely unfortunate, for example, that currently some pro-Afrikaans groups are once again clamouring for a Christian Afrikaans university at Stellenbosch. This is just not okay. They must go and build their own university somewhere else. Many of the people in the Western Cape who speak Afrikaans are Muslim or agnostic. Public universities are secular institutions and should remain so. That does not mean that religion as a phenomenon of social cohesion cannot be studied and discussed in anthropological or sociological or philosophical academic contexts.

    Sou mens wel ‘n departement van Joodse studies aan die Universiteit van Stellenbosch kon verdra, wonder ‘n mens? Dit klink vir my soos ‘n benadering wat ewe gemaklik by die DDR sou kon gepas het: amptelike marxistiese ateïsme, maar Judaïsme en Islam is darem welkom. Ek wil nou nie te diep in die geskiedenis van linkse revolusies ingrawe nie, maar onder Lenin is Christene by die miljoene doodgemaak, terwyl daar in Moskou ‘n spesifiek Joodse teater opgerig is. Ook aan die Universiteit van Kaapstad bestaan daar die Kaplan-sentrum vir Joodse studies waaroor die volgende op sy webblad gesê word:

    The centre seeks to stimulate and promote the whole field of Jewish studies and research at the University with a special focus on the South African Jewish community. Multi-disciplinary in scope, scholars are encouraged to participate in a range of fields including history, political science, education, sociology, comparative literature and the broad spectrum of Hebrew and Judaic studies. The centre is engaged in research and acts as a co-ordinating unit in the University.

    Dr. Max Price, die rektor van die Universiteit van Kaapstad, het ook so pas die Deense joernalis, Flemming Rose, verbied om ‘n lesing oor akademiese vryheid op sy kampus te lewer, vanweë sy betrokkenheid by die spotprente oor Mohammed wat in die Jyllands-Posten verskyn het. Oor die Christendom en Christus kan enigiets gesê word, maar wee diegene wat dit waag om sonder eerbied met Islam en Mohammed om te gaan.

    Dus: ons salueer u, professor Van Niekerk. Hou koers! U het verstaan dat Christelike fasciste of fascistiese Christene uitgesluit moet word. Maar wat nou van die agnostiese fasciste, wonder ‘n mens? Hoewel, enige agnostiese fascis is seker per definisie ‘n nasionaal-sosialis, dus kan hulle sommer dadelik Katyn-woud toe vir ‘n skoot in die kop, nie waar nie?

    Weereens het u ‘n bondgenoot in dr. Piet Croucamp, die vermaarde linkse metafisiese teoretikus wat aan die “University of Johannesburg” (die voormalige RAU waar Afrikaans helaas volledig gesneuwel het) teen die Christelike godheid as “breindood” uitgevaar het. Darem het hy niks oor Allah te sê gehad nie, want ek is seker u sou aanstoot geneem het.

    Ek lag nou hardop as ek dit skryf, maar die gedagte aan ‘n “agnostiese Afrikaanse Moslem” soos u dit voorstaan, vind ek nogal amusant. Terloops, is dit voor of ná Mohamed Lahouaiej Bouhlel se heldedaad in Nice geskryf? Nice, waar die plaaslike dialek hardnekkig gepraat word en die kiesers in die 2014- munisipale verkiesing met 48% vir die sentrumregse kandidaat, Christian Estrosi, en 21% vir Marie Christine Arnautu van die Front National gestem het, is seker te regs en het daarom Allah se woede verdien, soos toegedien met ‘n twintigtonvragmotor… Toemaar, ons weet, blanke lewens het geen waarde vir Links nie. Heteroseksuele Franse gesinne op die Franse nasionale dag – by uitstek ‘n fascistiese ritueel – verdien om uitgewis te word. Only Black Lives Matter. Of Moslemlewens. Die Franse Sosialistiese regering het die publikasie van foto’s wat dalk simpatie vir die kinderslagoffers mag skep, streng verbied. Terwyl die foto van die Turkse of Arabiese drenkelingseuntjie op die strand tot vervelens toe gebeeldsend is om die “hartelose” Europeërs te laat skuldig voel dat hulle nie onmiddellik hul grense oopgooi nie. En natuurlik Hector Pieterson se foto wat al om die twee dae voor ons koppe gegooi word. Terwyl die horde Afrikanerkinders wat in die onlangse verlede deur swartes vermoor is (Willemientjie Potgieter, Danielle Esterhuizen, Kayla Meyer, Wiehan Botes, om maar enkeles te noem), in die vergetelheid bly.

    Soos Van Niekerk ook vir ons suggereer, is alle blankes kollektief skuldig aan al die wandade van die geskiedenis, asook die “cultural damage wrought by European colonialism”, soos sy dit stel. Skuldig, skuldig is ons almal, aan onnoembare oortredings, soos Josef K. in Kafka se Die verhoor. Aan die ander kant dra Mohamed Lahouaiej Bouhlel of die APLA-moordenaars wat goedsmoeds met outomatiese wapens op die gemeentelede van die St. James-kerk op 25 Julie 1993 losgebrand het, geensins tot die “kollektiewe skuld” van onderskeidelik Moslems of swartes by nie. In elk geval is die APLA-“kaders” – ja, dis hoe hulle genoem word, die Franse woord vir ‘n “middelvlakbestuurder” – deur die Waarheidskommissie (WVK) kwytgeskeld. Dis nou dieselfde WVK wat soos Robert Creig bevind het dat die blanke Afrikaanssprekendes oor ‘n “outoritêre persoonlikheid” à la Theodor Adorno beskik (sien hier onder). As ons nie heropgevoed kan word nie, moet ons seker maar van kant gemaak word, want ons dra die “fout” van ons herkoms, taal en kultuur.

    Kennelik verteenwoordig professor Van Niekerk se wêreld ‘n postmoderne, diverse, identiteitsondermynende soort trans-belewenis waar gewone logiese kategorieë opgehef word. Dis die mengelmoes, die menigte, die oplossing van die persoonlikheid wat Herbert Marcuse vir ons so welsprekend in An essay on liberation beskryf het. Of in daardie opstelletjie van Michel Foucault waarin hy ingeslyks die voortreflikheid van die dwelm besing en waarin Gilles Deleuze in ‘n voetnoot bygevoeg het: “Wat sal die mense van ons dink?” Dwelms help natuurlik mee om die “persoonlikheidsoplossing” en saambestaan van logies uitsluitende kategorieë te bewerkstellig. In die Kaap is daar glo geen tekort aan dwelms nie, hoor ‘n mens. Trouens, dis een van die gevolge van die De Klerk-Mandela-revolusie: ‘n dwelmsmous of twee naby elke skool. Baie “progressief”.

    Maar dis deel van my beswaar teen die geagte professor Van Niekerk: sy is vir my so ‘n… outydse linkse. Het Koos Kombuis nie iewers iets oor “ou hippies” gesê nie? Dit ruik na die uitskot van Mei 1968 en die ver-linkse buitensporighede van die sewentigerjare. Anargisme, Kropotkin, ai. Hoe sleg het ons nie aangetrek toe sulke idees destyds by partytjies bespreek is nie.

    Soos ek al so dikwels gesê het, het die Berlynse Muur nog nie in Suid-Afrika geval nie, want die kritiek op marxisme soos dit in Europa en veral Frankryk in die sewentigerjare gelewer is, het nog nie by ons plaasgevind nie. Veral die deel wat ‘n noodwendige verband tussen die idees van Marx en Lenin en totalitarisme, massamoord, konsentrasiekampe en alles wat daarmee saamhang, vaslê.

    Vermoedelik het professor Van Niekerk in haar onsamehangende epistel van 7000 woorde vir ons alles neergeskryf wat sy weet of waarvan sy al gehoor het. Dis ongelukkig nie veel nie. As sy 22 was, sou dit miskien destyds in 1977 of iewers “potensiaal” getoon het. Hier in die nuwe millennium, met die ontploffing van idees en inligting op die internet, doen dit as intellekuele tuiste net so verslete en ghwarrerig soos die huisie in Triomf aan wat sy in haar fameuse, gelyknamige allegorie van die Afrikaner beskryf. Daardie herhalende teks waarin haar Boerehaat-onderrok so ver uithang. En waarvoor die Engelse resensente en elkeen wat die “bloedskandelike, ingeteelde Afrikaners” minag, haar só tot teen die plafon aangeprys het.

    In dié opsig sou ‘n mens professor Van Niekerk as die FW de Klerk van die letterkunde kon beskryf: eers het sy sonder huiwering verraad gepleeg, maar nou ontwikkel sy so ‘n mosterd-na-die-maal-sentiment vir Afrikaans. Spyt kom altyd te laat. Of het sy en dr. Theuns Eloff van die FW de Klerk-stigting haar “verklaring” saam gekoukus? So ‘n rammelende, “progressiewe” – haar gunstelingwoord wat sy nie minder as tien keer gebruik nie! – ode aan veeltalige, anti-wit, antifa-, agnostiese, Moslem-Nie-standaardafrikaans. ‘n “Bevryde”, “fynsinnige”, soos sy dit noem, Afrikaans maar wat nogtans sy hidjab dra. Dit sou seker by die Duitse politieke stigtings groot byval vind! Dis iets wat mev. Angela Merkel, gebore in die DDR en voormalige lid van die Kommunistiese Jeugbeweging, self kon uitgedink het. Die jongste spruit van die Germaanse taalfamilie wat nou, gepas vermeng en met ‘n paar Fred Astaire-passies deur die riel gestuur, met trots die hidjab of dalk bietjie later die boerka begin dra. Hier in Johannesburg in al die streng eentalig Engelse winkelsentrums sien mens al hoe meer die dames in hul swart kleding waarvan net die oë sigbaar is. Islam is seker die nuwe feminisme.

    Aan die ander kant is ek van mening dat dit nou te laat is om vir Afrikaans uit die kas te klim, by wyse van spreke. In 2000 toe dit nog gewaagd was en jy maklik as ‘n fascis, ‘n rassis en ‘n Nazi uitgeskel is as jy die Grondwet van 1996 aangehaal het, sou dit sin gemaak het. Dr. Leopold Scholtz het ‘n hele loopbaan daarop gebou en sodoende mense laat vergeet dat sy pa, G.D. Scholtz, Verwoerd se biografie geskryf het en hyself ‘n ywerige NP-propagandis was. Maar noudat die Rooiwagte van die revolusie en #AfrikaansMustFall die arme blanke bloedjies uit die biblioteke by Tukkies verjaag met gepaardgaande doodsdreigemente, wonder ‘n mens of daar nie ander motiewe daaragter skuil nie?

    Eie belang, byvoorbeeld. Akademici krap mekaar se oë uit vir poste en logies is professor Van Niekerk – die hoogleraar sonder ‘n Ph.D. – nie eintlik opgelei vir enigiets behalwe die doseer van Afrikaans en Nederlands, tesame met ‘n pot-pourri van geykte linkse idees nie. Indien #AfrikaansMustFall sou slaag en die US môre geheel en Engels en Afrosentries word, dink ek nie daar gaan meer plek vir Afrikaans wees nie, selfs nie eens in die “Department of Afrikaans and Dutch” nie. Al begin professor Van Niekerk ‘n hoofbedekking of selfs ‘n boerka dra. Dis in die aard van politieke korrektheid dat dit toeneem tot op die punt waar slegs die mees ekstreme en “suiwer” gedrag aanvaarbaar is. Dit het al die revolusies sedert 1789 bewys. Jammer om u ore seer te maak met ‘n Franse aanhaling – daardie fascistiese land waar ‘n derde van die bevolking die verregse mevrou Marine Le Pen en haar ewe fascistiese niggie, Marion Maréchal-Le Pen, ondersteun – maar soos die beroemde woorde van Pierre Victurnien Vergniaud lui:

    “La Révolution est comme Saturne : elle dévore ses propres enfants.”

    Ten minste het die Linkerbond en die Broederbond dít in gemeen dat hulle altyd oor hul eie posisies begaan is. Vandaar dus die nuwe “konsensus” rondom die red van “veeltalige, anti-wit, antifa-, agnostiese, Moslem-Nie-standaardafrikaans”. Want terwyl die gewone Afrikaanssprekende lankal sy “grondwetlike reg om sy eie kultuur uit te leef” kwyt is, geniet die oorblyfsels van die ou Afrikanerelite steeds daardie voorreg, tesame met die kultuurmarxiste op die kampusse. Voor ons oë sien ons dus ‘n nuwe alliansie verrys, maar wat op die duur Standaardafrikaans wil vernietig ter wille van ‘n nuwe “variëteit” of kultivar wat onder die druiwepriële van Stellenbosch tot stand moet kom. Die byna Lisenkoïstiese taalkundige, dr. Gerda Odendaal, is mos onlangs by die WAT aangestel, waar die taal van binne af gerysmier gaan word, net soos hy reeds van buite af gesensureer, onderdruk en gemarginaliseer is.

    Wat die heer Robert Greig betref, het ek sy onsterflike woorde gerig aan mev. Samuel elders hier op Litnet aangehaal, ‘n klassieke stukkie Boerehaat wat sleg afsteek by sy huidige pleidooi vir Afrikaans:

    “I suppose this is why, when Afrikaans writers get all steamed up — as Antjie Krog does — about ‘the land’, and equate being steamy about the land or ‘belonging’ with virtue, I want to gag. It’s foreign and seems spurious …

    Play it is not, and at the risk of being impertinent, one of the reasons is that Krog is not interested in individuals. The Afrikaner nationalists, horrifyingly, spoke and acted as if human beings were only members of groups, with no inherent value or interest as individuals. Their view of the human being resembles that of the Stalinists, the fascists, the Nazis. (The African ubuntu notion that “a man is only a man in relation to others” at least makes the individual the subject of the sentence.)

    Krog, on the evidence of this work, and parts of Country of my Skull, does not care much for individuals — her own psyche apart — except as representatives of a class or group. To that extent she is an Afrikaner nationalist waving a new flag. The authoritarian personality remains intact.”

    Wel, daar het ons dit: mev. Samuel alias Antjie Krog is ‘n fascis! Net soos die res van ons: fasciste en Nazi’s almal. ‘n Mens kan amper simpatie vir haar kry, totdat jy onthou dat sy óók ten gunste van verengelsing is, die verstek-linkse standpunt in Suid-Afrika. Krog, Max du Preez, Piet Croucamp, Anton van Niekerk, selfs Neels Blom die hengelrubriekskrywer van Business Day wat in standerd sewe my koshuiskamermaat aan die Hoër Seunskool Helpmekaar was, is almal ten gunste van uitsluitlik Engelse kampusse vir almal. Die “nuwe lords” en ‘n “lady”, sou mens hulle kon noem.

    As ‘n mens nou so onder die woordryke en dikwels pretensieuse boerka van professor Van Niekerk se epistel – ‘n betoog sou ek dit nie noem nie, weens die gebrek aan enige logiese samehang – inloer, sien ‘n mens die sentrale teenstrydigheid raak. Sy probeer ‘n apologie vir die taal of dan “veeltalige, anti-wit, antifa-, agnostiese, Moslem-Nie-standaardafrikaans” konstrueer, maar sonder om van haar sentrale marxistiese veronderstellings ontslae te raak. Ten minste is ons “fasciste” konsekwent: die taal is tegelyk vir ons ‘n estetiese kleinood à la Nietzsche en ‘n wesentlike deel van ons identiteit. Skakel die Wagner aan, of Mimi Coertse wat “Heimwee” in haar pragtige sopraanstem sing.
    Daarteenoor is Marlene van Niekerk soos ‘n Sowjet-tenkbestuurder in Estland wat marxistiese internasionalisme op die singende, nasionalisties begeesterde skares tydens daardie land se “sangrevolusie” probeer afdwing. Omtrent al die voorbeelde van “minderheidstale” of -kulture wat sy opnoem, het al intense tydperke van nasionalisme beleef, soortgelyk aan Afrikaans tydens die twintigste eeu. “Elke vrou is lief vir ‘n fascis”, het Sylvia Plath gesê. Geen van die kleiner kulture het nog ooit oorleef sonder ‘n saambindende nasionalisme nie. Hier is ‘n kort YouTube-video oor die Estiese sangrevolusie:

    In ‘n wesentlike sin teer elkeen van ons steeds op Afrikanernasionalisme. Daarsonder sou daar geen standaardtaal, geen letterkunde, geen tradisie gewees het nie.

    Van Niekerk se stuk verbale vertoon vol logiese teenstrydighede is nie veel meer as ‘n prul nie. ‘n Ewe groot prul is haar Stellenbosse geesgenoot, Gerrit Olivier, se doktorale proefskrif waarin hy die argument uitmaak dat N.P. van Wyk Louw ‘n Nazi-simpatiseerder was. Dieselfde digter waarna Robert Creig op Engels verwys as “one of the great world poets”, was dus ‘n fascis, volgens die Stellenbosse kliek van kultuurmarxiste en “laat postmoderniste”. Hulle ontdek alles ‘n bietjie “laat”, selfs die taalstryd wat al twintig jaar lank woed.

    Ironies genoeg is “nasionalistiese liedere” in Estland en ander Oosseestate aan die einde van die kommunistiese tydvak verbied, net soos Steve Hofmeyr en ander Afrikaners tans verbied word om C.J. Langenhoven se “Die Stem” te sing… Gaan die Groot Verseboek wat reeds onder André P. Brink se bedenklike polities korrekte smaak deurgeloop het, voortaan geheel en al van Langenhoven en ander patriotiese, dus “fascistiese”, digters gesuiwer word? Of is “Die Stem” op papier aanvaarbaar, mits dit nie gesing word nie? Daar is altyd soveel taboes en voorskrifte as die linkses regeer, nè? Amper soos ‘n godsdienstige owerheid, kardinale of ajatollas. Nietzsche het gewaarsku dat die mens op die troon van God geplaas sou word. Toe is dit nie die witmens nie, maar die swartmens. En wee jou as jy teen jou nuwe gode sou laster… Om nie van holokos-ontkenning te praat nie, dan is dit sommer reguit tronk toe met jou, ten minste in die voorbeeldige Duitsland.

    Dieselfde mense wat Steve Hofmeyr wil vervolg omdat hy C.J. Langenhoven in die openbaar met musiekbegeleiding aanhaal, het op hul gewone histeriese stemtoon gegil dat “apartheidsontkenning” tot ‘n misdaad verklaar moet word. Dit sal ons nog ‘n tree verder op die pad na ‘n totalitêre samelewing plaas, waar jy nie meer rasioneel en onbevange oor die geskiedenis mag redeneer nie, maar bloot die neergelegde waarheid, die pensée unique, soos die Franse sê, klakkeloos moet herhaal.

    Ek veronderstel as ‘n mens links is, lees jy net die een helfte van alle letterkunde, filosofie, biologie, noem maar op. Die negentiende eeu, die Romantiek, Céline, Ezra Pound, Van Wyk Louw, C.M. van den Heever, die hele vroeë tydvak van Afrikaans, dít alles is “fascisties” en dus verbode. Dink maar aan Van Melle se simpatieke uitbeelding van die Rebellie in Bart Nel. Die grootste deel van die Afrikaanse letterkunde, trouens, moet brandstapel toe, behalwe nou vir ‘n handjie vol skrywers wat hulle as genoegsaam links en anti-Afrikaner onderskei het. Die triomf van Triomf, want slegs uiters negatiewe en karikaturale voorstellings van die Afrikaner sal voortaan op skrif toegelaat word.

    Die “fasciste” aan die ander kant, lees alles. Dit verbaas my altyd hoe min die nuwe geslag van “gereformeerde marxiste” – wat so glad die oorskakeling van Calvinisme na kommunisme gemaak het – van hul eie helde (Marx, Engels, Lenin, Lukács, Gramsci, ens.) af weet. Ek het al gedink ek kan begin geld verdien deur klasse in marxisme op die kampusse aan te bied vir diegene wat lyk my met die grondbegrippe sukkel en moontlik hul poste gaan verloor as hulle “uitgevang” word.

    Op die gevaar af dat hierdie teks nog méér onpubliseerbaar gaan raak, as ons nou regtig na die regterkant van die intellektuele spektrum toe beweeg, het ek nou die dag ‘n fassinerende stukkie raakgelees in Alain de Benoist se Vu de droite (“Vanaf Regs gesien”) oor die “oorsprong van kommunisme”. Nog ‘n eienskap van fascistiese Frankryk is dat selfs liberale politici hulself geredelik as “regs” tipeer, terwyl “links” natuurlik vir sosialiste en kommuniste uitgehou word. Só anders as hier by ons in die “Demokratiese Republiek van Suid-Afrika”, die reïnkarnasie van die DDR, waar “regs” en “regses” so ‘n konnotasie van die ontoelaatbare en sensureerbare het, nie waar nie? Is daar enigiemand behalwe ‘n paar ou omies in die HNP wat die moed sou hê om te bely: “Ek is regs”? Ek twyfel.

    Die Franse skryfster Elisabeth Lévy het ‘n soort negatiewe definisie gemunt deur te sê: “My enigste politieke identiteit is dat ek nie links is nie.” Wat seker ook kan beteken: “Ek is regs.” Dis seker ‘n skandelike erkenning, binne ons konteks, maar nie in haar land, die fascistiese Frankryk nie. Enigeen wat hom vandag aan ‘n SA universiteit as “regs” tipeer, sal seker net daar deur die veiligheidsdienste van die kampus af begelei word, met sy afdankingsbrief wat per e-pos sal volg.

    Nietemin moet ons erken dat elkeen wat hom vir Afrikaans beywer, eintlik binne die groter prentjie wel “regs” is. Marx en Engels se Kommunistiese manifes eindig, soos ons weet, met die woorde: “Werkers van die wêreld, verenig u!” Die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty het nog altyd die standpunt ingeneem dat Engels as internasionale taal al medium is waardeur stamgebondenheid en verdeeldheid in “die nasie” beveg kan word. Maar dit strek veel dieper as dit, as mens nou Alain de Benoist se opsomming van ‘n Franse boek uit die dertigerjare deur Gérard Walter lees. Dit heet Les origines du communisme.

    Walter het later ‘n heel deeglike geskiedenis van die Franse Kommunistiese Party geskryf en het dus iets van die onderwerp af geweet, weereens só anders as ons “gereformeerde marxiste” wat hulle somaar deur die tydsgees laat meesleur. Volgens hom – en hou maar die vlugsout byderhand, want dit mag skokkend wees – het die kommunisme sy oorsprong in die Ou Testament en die Talmoed, dus in die Judaïsme, maar ook in sekere apokriewe Joodse én Christelike boeke.

    Dwarsdeur dié geskrifte loop die gedagte dat die armes en eenvoudiges van gees die enigstes is wat guns in die oë van God vind, asook die idee dat daar wraak op die rykes in die hiernamaals gaan wees, “wanneer die laastes eerste gaan wees, en die eerstes laaste”. Dis maklik om te sien hoe kommunisme bloot die sekulêre toepassing van daardie “wraak van die armes” in die hier en nou kan wees.

    Professor Van Niekerk spreek haar teen die idee van ‘n Christelike Afrikaanse universiteit uit, terwyl universiteite in die Middeleeue juis uit die kloosters ontstaan het. Maar haar hele argument en dweepsug met die “agtergeblewenes” en “voorheen benadeeldes” spreek van ‘n besliste links-kommunistiese inslag, wat terug te voer is na die oudste godsdienstige geskrifte. Ook haar afwys van privaatbesit (anargisme), tegnologie en kapitalisme – terwyl sy waarskynlik ‘n rekenaar met ‘n bedryfstelsel van Microsoft of Apple gebruik – behoort tot dieselfde oer-godsdienstige ideologie wat hom in die negentiende en twintigste eeue as die kommunisme gemanifesteer het. Nietzsche het dit baie mooi in Der Antichrist opgesom:

    Was ist schlecht? Aber ich sage es schon: alles, was aus Schwäche, aus Neid, aus Rache stammt. – Der Anarchist und der Christ sind Einer Herkunft…

    Swakheid, nyd, wraak… Ons het gesien hoe lyk die “wraak op die blankes” in Zimbabwe, en waartoe dit lei. (Hoewel, die New York Times se korrespondent in Suid-Afrika tot onlangs, Lydia Polgreen, het gedink dat Zimbabwe ‘n klinkende sukes is. Dis net “regse” vooroordeel wat ons laat dink dat Zimbabwe nie geslaag het nie.) Die wraak wat die linkse Afrikaner insgelyks teen die meer republikeinse, onafhanklikgesinde Afrikaner sedert 1994 gepleeg het, is nie minder verskriklik nie. Voeg daarby hul leedvermaak en bose verkneukeling in alles wat ons oorkom: verengelsing, verkragting, moord, vernedering deur naamsveranderings, uitsluiting uit die stelsel, sensuur, heksejagte, strawwe vir allerlei beuselagtige ideologiese oortredings…

    Van Niekerk vind ook die “Afrikaner nationalist overtones of some of the advocacy groups extremely offensive”. Ek veronderstel die blote gebruik van die “A-woord” (Afrikaner) soos Fransi Phillips dit al genoem het, “gee aanstoot”. Ons moet verdwyn, oplos in die groot menigte van agtergeblewenes, self agtergeblewene word, na die model van haar argetipiese “Afrikanerfamilie” in Triomf.

    Wel, ek het nuus vir u, professor Van Niekerk. Ons “mense van die Noorde” – en ek gebruik dit om sowel ons ligging hier in die PWV as ons afkoms vanuit Noord-Europa met ons Wes-Frankiese taal aan te dui – gaan nie verdwyn om dit vir u makliker te maak om by Kylie Thomas en haar plaaslike weergawe van die Amerikaanse Black Lives Matter-beweging te flikflooi nie. Ons gaan aanhou om onverbiddellike Standaardafrikaans te praat en te skryf. Ons gaan nie die riel dans nie. Miskien sal ons volkspele doen, met ons tradisionele drag wat insgelyks aansluit by soveel ander volkere in Noord-Europa, nasies waar daar besig is om ‘n herontwaking plaas te vind en wat hulle nie langer deur aardig besoldigde, globalistiese burokrate in Brussel laat oorheers nie.

    Dink ook daaraan dat ons u politieke korrektheid, u oerlinkse en onnosele konformisme, asook u ellendige gekruip by die jeugmilisie van die EFF, die sogenaamde “Student Command” op die kampusse, ewe aanstootlik vind. U en die NP-Broederbond is vinkel en koljander; u dislojaliteit en verraad is van dieselfde gehalte.

    Ons droom daarvan dat die kampusse van alle vyandelike kultuurmarxiste gesuiwer sal word. Ons is siek en sat vir die gedweep en gesanik oor apartheid wat vergeleke met die 500 000 gewelddadige sterftes en die vyf miljoen aan Mbeki se “alternatiewe vigshipotese” sedert 1994 ‘n vulletjie was. Om nie te praat van die astronomiese bedrae wat verduister of gewoon gesteel is nie. Totdat ‘n wet gemaak word om “apartheidsontkenning” strafbaar te maak, sal ons dit sê. En miskien selfs daarna, vanuit ons tronkselle, terwyl ons Solsjinitsin en Arthur Koestler lees.

    ‘n Mens wonder: Waarom kan al die anti-blanke en anti-Afrikaanse revolusionêre nie bloot die Limpopo oorsteek en hul in die bevryde Zimbabwe gaan uitleef nie? As die utopie bevry van koloniale, rassistiese blanke invloed reeds bestaan, waarom nog talm? Waarom doseer Achille Mbembe by Wits te Jan Smutslaan 1, Milnerpark, en nie aan die Universiteit van Harare nie? Een van daardie Smutsskilderye wat deur die “progressiewe” studente aan die Universiteit van Kaapstad aan die brand gesteek is, was mooi en het ongeag die man se status as Boeregeneraal wat koloniale agterryer geword het, verdien om vir die nageslag bewaar te word. Maar Max Price het net sy handjies gewring en die “nuwe intellektuele” toegelaat om hul gang te gaan.

    Daar word reeds ‘n streng soort “apartheid” tussen Regs en Links in Suid-Afrika en onder Afrikaners gehandhaaf, daarvoor sorg die linkse uitsluiting, sensuur en aggressiewe onverdraagsaamheid, amper ‘n soort gebiedshandhawing. Ons bevind ons in twee kampe; dalk praat ons binnekort soos die Serwiërs en Kroate twee verskillende tale: Kaaps en Afrikaans. Waarom nie maar in twee aparte lande woon nie, soos Serwië en Kroasië of die twee Koreas? Of die voormalige BRD en DDR? ‘n Linkse Zimbabwe en ‘n regse Suid-Afrika, siende dat elke hektaar van dié “wye en droewe land” onherroeplik en onherstelbaar deur apartheid vergiftig of beskadig is… Dit was so min of meer my insig in Moltrein: dat Suid-Afrika vir altyd deur apartheid, soos deur radioaktiwiteit, besmet is. Dis nie ‘n politieke probleem nie, maar veel erger: ‘n semantiese probleem. Ons hou daarvan hier, in ons besmette land met al sy besmette Afrikaanse name, boerewors, koeksisters, melktert, vellies (ek besit twee pare en dra dit met perverse genoegdoening; dalk word ek binnekort gearresteer vir my “rassistiese skoene”), ons fascistiese digters en skrywers uit die bose verlede, alles dinge wat aan u “aanstoot gee”.

    U het die Afrikaanse tradisie afgesweer en dit vir ‘n papiersakkie gemorskos uit die VSA verruil: feminisme, “witheid”, die blanke man as boosdoener, metafisiese rassisme in al sy gedaantes, die hele vervelige, voorspelbare litanie.

    Ek hou daarvan dat u u in Engels uitdruk. Doe zo voort. Mev. Samuel het reeds die wonderskone van Engels ontdek; hoekom het dit u so lank geneem? Om van u ressentiment teen alles vanaf 6 April 1652 tot nou toe ontslae te wees, is reeds vir Afrikaans ‘n besondere aanwins.

  • Zuma stuur kommunistiese onteieningswet terug weens ‘foutiewe prosedure’

    Zuma stuur kommunistiese onteieningswet terug weens ‘foutiewe prosedure’

    Terwyl die kommunistiese leier en minister van openbare werke, Jeremy Cronin (foto hier bo), druk toepas dat die ANC se radikale onteieningswet so gou moontlik gepromulgeer word, het president Jacob Zuma dit weer terug na die parlement verwys. Die wet, waarmee enige eiendom feitlik na willekeur onteien mag word, sal Suid-Afrika op die pad van onverdunde marxisme-leninisme soos in Zimbabwe plaas.

    Zuma is bekommerd dat die prosedure wat met die wet gevolg is dalk ongrondwetlik mag wees.

    Die wet maak voorsiening vir die onteiening van enige soort eiendom, roerend of onroerend, in “die openbare belang of vir ‘n openbare doel”, wat mag beteken dat plase en selfs voorstedelike huise op ‘n groot skaal onteien mag word om aan die kommunistiese ideaal vir Suid-Afrika gestalte te gee.

    Die minister van openbare werke, Jeremy Cronin, asook ‘n leidende figuur in die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty, het deurentyd die wetsontwerp teen kritiek verdedig. Volgens hom strook dit heeltemal met die grondwet waarin eiendomsreg en vergoeding vir onteiening gewaarborg word.

    Die presidensie het gister in ‘n verklaring gesê dat “Zuma die speaker van die nasionale vergadering en die voorsitter van die nasionale raad van provinsies versoek het om hom in te lig betreffende die proses wat deur die parlement gevolg is toe die Onteiningswet aanvaar is”.

    Die wetsontwerp is deur die parlement goedgekeur en na die president verwys wat veronderstel was om dit reeds in Mei te onderteken het.

    Die presidensie het bekendgemaak dat Zuma petisies teen die ondertekening van die wet van individue en verskeie organisasies ontvang het. Die petisies het ‘n aantal proseduriële kwessies geopper wat die prosedures wat deur die NRVP en sekere provinsiale wetgewers by die aanvaarding van die wet gevolg is, insluit. Volgens die petisies sou die wet nie met die grondwet versoen kon word nie.

    Die presidensie sê dat die NRVP in gebreke gebly het om voldoende raadpleging met die publiek te fasiliteer alvorens die wet aanvaar is, en dat die wet nie na die nasionale huis van tradisionele leiers verwys is soos wat deur die Raamwerkwet op tradisionele leierskap en regering vereis word nie.

    “Dienooreenkomstig het die president die parlement versoek om hom in te lig aangaan die proses wat gevolg is toe die wet aanvaar is,” lui die verklaring.

    Die Suid-Afrikaanse instituut vir rasseaangeleenthede het ook sy teenkanting teen die wet uitgespreek en het ‘n petisie aan Zuma gerig om nie die wet te onderteken en te bekragtig nie. Volgens dr. Anthea Jeffery van die instituut sou dit enige staatsdepartement, munisipaliteit of selfs openbare ondernemings in staat stel om eiendom te onteien.