Die landwye motorfietsbetogings teen plaasmoorde vandag was ‘n reusesukses met duisende deelnemers in groot stede landwyd. By die Uniegebou in Pretoria is wit kruise gedra en teen die heining rondom die grasperk vasgemaak aangesiend die polisie die optoggangers verhoed het om die park binne te gaan.
Gebede is op verskeie plekke in Afrikaans en Engels gehou, ook by die Uniegebou.
Maar in Kaapstad het die polisie aggressief geraak toe van die motorfietsryers ‘n petisie by die parlement wou gaan oorhandig. Die polisie het ‘n ryer van sy motorfiets afgestamp, vuiste geswaai en een polisielid het selfs sy pistool teen die ongewapende ryer uitgehaal (sien video hier onder).
Die polisie het ook van skok- en rookgranate gebruik gemaak, wat op die video gehoor kan word. Dit het die hoofsaaklik blanke skare genoop om te skree: “F*ck the police.”
Op Twitter en ander sosiale media, het gebruikers hul misnoeë met die SAPD te kenne gegee. Sommige het plaasmoorde as ‘n “stadige oorlog” getipeer.
Hutsmerke soos #VoetsekANC en #VoetsekSAPS was baie gewild op Twitter.
Die motorfietsoptogte is insgelyks deur die hoofstroommedia gedek. Selfs die SAUK/SABC wat gewoonlik geen ag slaan op meer behoudende menings en bewegings onder minderheidsgroepe nie, het onderhoude met die motorfietsryers gevoer.
Daar is twee onderwerpe waaroor ek nie graag lees nie: die lyding van die Boerevolk tydens en ná die Anglo-Boereoorlog (ABO) en die hedendaagse vlaag plaasmoorde. Sulke inligting laat my bedroef en woedend. Nogtans het ek verskeie boeke oor albei hierdie gebeure gelees. Hierdie rubriek handel oor die ABO. Dit herinner my aan my ouma Liebenberg (oorlede in 1948) aan moederskant wat nooit ‘n goeie woord vir “die Engelse” gehad het nie. Die Liebenbergs het wreedaardige lewensverliese en groot ontberings tydens die Groot Trek en daarna, insluitende die ABO, ervaar. In die Maggie-boek (kyk hier onder) is ‘n Liebenberg-gesin op ‘n foto in die Howick-konsentrasiekamp te sien (Kindle 472).
By ‘n vorige geleentheid het ek Anna Barry se dagboek oor die ABO bespreek (Praag 4.09.2016). Ek het aangetoon hoe Ena Jansen in haar voor- en nawoord die Barrys se Afrikanerskap verdag maak om haar eie anti-Afrikanergesindheid aan die lesers op te dring. Ná Elsa Joubert se dood het Jansen hoë lof vir haar gehad (LitNet 15 en 24.06.2020). Soos by ander anti-Afrikaner-elemente is daardie lof nie uitsluitlik deur Joubert se mate van literêre verdienste gemotiveer nie. ‘n Groot skeut is myns insiens ontlok deur Joubert se verwerping van die Afrikanerdom. Oor Joubert se anti-Afrikanergesindheid kan daar geen twyfel wees nie (Praag 10.06.2017 en 2.12.2017).
Wat die Barry-boek betref is vir die doeleindes van hierdie rubriek die onderskeid tussen ‘n hen(d)sopper (iemand wat die eed van neutraliteit afgelê het en dus onderneem het om nie voort te veg nie) en ‘n joiner (iemand wat die eed van getrouheid aan die Britse kroon gesweer en saam met die Britte teen die Boere kant gekies, bv geveg, het) van belang. Hensoppers is as lafaards beskou. Sommige joiners het as National Scouts militêre diens gedoen. Die joiners is hanskakies, verraaiers en uitverkopers genoem. Hierbenewens was daar die “wilde” Boere of bittereinders (wat tot die einde van die ABO geveg het); bannelinge (krygsgevangenes wat deur die Britte in veral die buiteland aangehou is, bv op/in Bermuda, Ceylon/Sri Lanka, Indië en Sint Helena); vlugtelinge (bv hensoppers wat tydens die ABO in Basoetoland/Lesotho gaan skuil het); en “mak” Engelse (Britte/Engelssprekendes wat hulle vóór die ABO as bv boere en handelaars in die Oranje-Vrystaat en Transvaal gevestig het en die Boerekant gekies of ten minste hulle neutraliteit gehandhaaf het).
Die bittereinders en bannelinge het ná die ABO in Afrikanergeledere hoë agting geniet. Die oud-Boerekrygsgevangenes het onder dwang die getrouheidseed afgelê. Hulle is nie vrygelaat en toegelaat om terug te keer na Suid-Afrika voordat hulle die eed afgelê het nie. Omdat dit nie vrywillig gedoen is nie, is daardie eed ingevolge die internasionale reg nie geldig en toerekenbaar nie. Bannelinge is dus nie hieroor verkwalik nie. Die hensoppers is gouer en veel meer geredelik as die joiners terug in die Afrikanerdom aanvaar. Hensoppers het immers nie teen die Boere geveg of (noodwendig) vir die Britte kant gekies nie. Baie van hulle het uit moedeloosheid die stryd gewonne gegee maar daarna steeds die Boerekant op ander maniere ondersteun. Dit was bv die geval met Anna Barry se pa, wat ‘n vlugteling in Basoetoland was
Anna Barry noem tereg dat die Britte die konsentrasiekampe eufemisties “refugee camps” of vlugtelingkampe genoem het. Met hierdie benaming het die Britte valslik voorgegee dat die Boervroue en -kinders by hulle veiligheid kom soek het, terwyl die waarheid is dat hierdie vroue en kinders met geweld uit hulle huise en van hulle plase weggevoer is. Wat Barry ook beklemtoon, is dat die Britte met die ABO die Afrikaners wou uitroei of uitdelg. Sedert 1994 is die Afrikanerdom in ‘n soortgelyke situasie, soos ek hier onder aantoon.
Onlangs is die volgende boek van Margaretha (Maggie) Jooste (1886-1962) gepubliseer: Maggie: My lewe in die kamp (Kaapstad: Tafelberg, 2020, 112p, R290; Amazon Kindle $13,34). ‘n Engelse weergawe, vertaal deur die outeur, is gelyktydig gepubliseer. Fransjohan Pretorius het die inleiding geskryf en blykbaar ook as die redakteur opgetree, bv met verduidelikende invoegsels in die teks en die voorsiening van die eindnote. Pretorius skryf: “Die leser word in ‘n haas ondenkbare wêreld van ontbering en wanhoop ingetrek” (Kindle 54). Tog was daar deur dit alles “die moedhou-volksgees” (54). Pretorius takseer die teks as “merkwaardig ewewigtig” (59). “Daar is geen pretensie of aanstellerigheid in dié teks nie … Dit is so reguit en eerlik. Wat ‘n mens ook aangryp is die verwarrende medemenslikheid van dit alles” (64).
Die nawoord is deur ‘n kleinneef van Maggie, Graham Jooste, geskryf. Hy verwys na Maggie en haar ouers se “vergewensgesindheid” jeens die Britte (1213). Maggie se pa, Jakobus, is in 1925 oorlede en haar ma, Anna, ‘n dekade later. Maggie se pa was vóór die oorlog ‘n welgestelde wamaker en hoefsmid op Heidelberg in die Transvaal. “Maggie se vader se eens florerende wamakersbesigheid het [ná die ABO] agteruitgegaan toe die spoorweë goedere sowel as pos op ‘n gereelde grondslag vanaf die Rand begin vervoer het en die posdiens met koetse en perde gestaak is” (1222). Hy moes toe rondval en allerhande werk doen om sy gesin te onderhou.
Die teks van die boek is in 1962, kort vóór Maggie se dood, voltooi maar eers 58 jaar later gepubliseer. Genadiglik het hierdie inligting nie verlore gegaan nie. Maar haar ma se ABO- en ander herinneringe het nie behoue gebly nie. Maggie skryf: “Ná die oorlog was dit vir ons wonderlik om al die briewe weer te lees. Ma het almal aan een van die broers gegee en ook ‘n boek waarin sy baie van haar lewensondervindings neergeskryf het, maar helaas, iemand het alles verbrand!” (590). Ordentlikheidshalwe noem Maggie nie watter een van haar broers hierby betrokke was nie.
Die ABO het op 11 Oktober 1899 uitgebreek. Maggie se pa, Jakobus, en haar twee ouer broers, Cornelis en Gert, het op kommando gegaan. Gert is gevange geneem toe generaal Piet Cronjé op 27 Februarie 1900 oorgegee het. Hy is na Sint Helena verban. Jakobus is op 4 Desember 1901 gevang en was ‘n krygsgevangene op Bermuda. Op 23 Junie 1900 het die Britte Heidelberg beset. Die Britte het op enigiets wat hulle begeer het, beslag gelê, bv die Joostes se meubels. Op 6 Desember 1900 is Maggie se ma, Anna, en haar ses kinders (van die oudste tot die jongste: Maggie, Jakobus/James, Robert, Helena/Dolly, Herietta/Hettie en Gertina/Gerrie) in vuil veetrokke na ‘n konsentrasie- of interneringskamp in Pietermaritzburg vervoer. “Die onsekerheid oor wat voorgelê het was ondraaglik. Die arme hulpelose vroue, bejaarde en siek mense en kinders kon nooit droom watter smart en ellende op hulle wag nie” (269). “‘n Hele paar van die kinders het op dié [drie dae lange] tog in die trokke gesterf” (306). In Pietermaritzburg is hulle in tente gehuisves.
Van 26 Januarie 1901 tot kort voor 26 Oktober 1902 was hulle in die konsentrasiekamp op Howick. Daar was nie plek vir die twee oudste kinders op die beddens in die tent nie, gevolglik “moes ek en James onder die eettafel op die grond slaap met net ‘n Kakie-kombers onder ons” (417). Hulle het beperkte kombuisware en min klere gehad. Eintlik van omtrent alles te min, bv kos, sodat hulle honger gely het. Daar was egter baie siekes en dooies in die kamp. “Daar was elke dag ‘n lang stoet van wenende vroue met swart houtkissies wat na die begraafplaas gedra is” (599).
Gertina was siek aan skarlakenkoors en was ‘n jaar en nege maande oud toe sy sterf. “Die tannies [het] my gehelp om ‘n kissie van plankies te maak. Ma het ‘n paar jaarts moeselien (kaasdoek) laat koop en vir haar ‘n mooi wit doodskleedjie gemaak en ook die kissie binne en buite daarmee oorgetrek” (604). “Daardie dag was daar sewe [dooies] wat na die kerkhof gedra moes word … Later het Ma ‘n ou stuk klei gekry en met ‘n skerp spyker haar naam [Gertina s’n] daarop geskryf. Die meeste grafte is maar so gemerk. Haar graf was binne ‘n paar jaar so met gras toegegroei en verspoel dat ons nie met sekerheid kon sê presies waar sy weggelê is nie” (608).
Hettie het ‘n soort aansteeklike siekte gehad. Die Jooste-gesin is toe tydelik in ‘n afsonderingskamp geplaas. Hulle het daar gebly totdat Hettie se siekte opgeklaar het. Op pad daarheen het hulle die Transvaalse of Zuid-Afrikaansche Republiek [ZAR] se volkslied, “Kent gij dat volk vol heldenmoed,” gesing (643). Die vraag kan gestel word: Het die Afrikanervolk deesdae nog (in dieselfde mate) heldemoed? Op 16 Desember, Dingaans/Gelofte/Versoeningsdag, het inwoners die groot Vierkleurvlag van die ZAR laat wapper. Op grond waarvan kan die kommunistiese, terroristiese, wraaksugtige ANC-regime en sy meelopers, soos die nasionale sportliggame, hulle aanmatig om die vertoning van die vorige landsvlag te verbied? Die ANC-regime is in laaste instansie nie eens ‘n wettige owerheid nie omdat die meerderheid blanke kiesers nooit tot swart meerderheidsregering ingestem het nie. Afrikaners behoort die onvervreembare reg te hê om die kultuurgoedere wat vir hulle waardevol is, soos hulle landsvlag, volkslied en moedertaal, Afrikaans, te koester.
Op ‘n stadium is Maggie se ma na ‘n hospitaal in Pietermaritzburg en was daar sprake dat haar been afgesit sou word. Maggie het haar heftig hierteen verset. Die dokter het toe belowe “om nog ‘n ruk te probeer om die been te red” (737). “Haar been het stadigaan beter en sterker geword, maar het eers meer as ‘n jaar later – toe ons weer skoon, gesonde kos kon eet [dus ná die ABO] – heeltemal herstel” (779). “Ek het op 1 Maart 1902 sestien jaar oud geword en kon toe vir die eerste keer sedert Januarie 1901 ook ‘n klein stukkie vleis kry” (858).
Vir geld het Maggie se ma die Britse verpleegsters en onderwyseresse se klere gewas en gestryk. Met dié geld kon sy bv ‘n primusstofie koop. Sy het ook klere vir haar gesin en vir van die ander geïnterneerdes gemaak met ‘n naaimasjien wat sy met haar spaargeld gekoop het. “Met die geld wat Ma met naaldwerk en was … [en] stryk verdien het, het sy meestal medisyne en ontsmettingsmiddel[s] gekoop” (705). Maggie se broers en susters “was siek, honger en koud” (576) en het soms ook natgereën. “Ons verdriet en angs en lyding was ondraaglik” (623). “Vandag het min mense genoeg simpatie om daarvan te wil hoor of daaraan te dink. Ek wil niemand veroordeel of bitter wees nie, maar ek kan nie ons erge lyding en ontberings vergeet nie” (576). “Ons het altyd by die doringdraadheining gaan staan om te kyk as die treine met krygsgevangenes verbyry op pad na Durban, van waar hulle weggestuur is” (581).
Die Britte het as deel van hulle beleid van verskroeide aarde op die Boervroue druk uitgeoefen om hulle mans en weerbare seuns te ontmoedig om met die oorlog voort te gaan, maar die vroue het nie toegegee nie. Toe hulle die tyding van die Vrede van Vereeniging, 31 Mei 1902, kry en hoor dat die Boere die oorlog verloor het, was die geïnterneerdes en die bannelinge verslae. Al die opofferings en ontberings was tevergeefs. Cornelis was ‘n bittereinder (een van 20 779) terwyl Gert en later Jakobus van onderskeidelik Sint Helena en Bermuda teruggekom het. Tydens die ABO het die Jooste-gesin nooit hulle lot by die Britse oorwerheid bekla of om gunste gevra nie. By sy terugkeer van Sint Helena het Gert borsspelde wat uit droë sopbene gekerf is vir sy ma en susters gegee.
Die vrylating van die Jooste-gesin uit Howich is vertraag omdat Jakobus aanvanklik geweier het om die eed van getrouheid af te lê. Die gesin is eers op 26 Oktober 1902 op Heidelberg herenig. “Ons tuiskoms was ‘n skok! Pleks van ‘n netjiese en goed gemeubileerde huis kry ons net ‘n leë dop, vuil en verniel” (900). Maggie se eens pragtige ouerhuis was “leeg en vreeslik vuil en verwaarloos … Van die deure en vensters was uitgebreek vir brandhout. Al die meubels is verwyder” (844). “Natuurlik was daar van die Engelse geen vergoeding nie” (900) – tot op hede het die Britte nog nie eens verskoning gevra nie. Die Britse owerheid het werk by voorkeur aan die joiners gegee.
Die laaste deel van die boek handel oor wat ná die oorlog gebeur het en is gedokumenteer om hoofsaaklik Maggie se nageslag oor hulle familiegeskiedenis in te lig. Die Joostes het in 1902 nie die finansiële vermoë gehad om Maggie se ouerhuis te herstel nie. Dit is gevolglik verkoop en hulle het na ‘n meer beskeie huis getrek. Maggie is in Junie 1903 na die Bloemhof Seminarium op Stellenbosch waar sy 2½ jaar lank studeer en haar as ‘n onderwyseres bekwaam het. In 1916 is sy met Gawie Malan (oorlede in 1941) getroud. Hulle eerste kind, Bartel, is op 2½-jarige ouderdom oorlede. In 1922 is hulle dogter, Anna, gebore.
In 1959 “is ek vir die eerste keer sedert die oorlog weer terug na waar die Howick-kamp was … Van die kampterrein en die begraafplaas was daar niks meer te sien nie” (1113). Maggie is in 1962 op George oorlede toe sy by haar dogter, skoonseun en drie kleinkinders gewoon het. Toe was al Maggie se susters reeds dood. Net drie van haar broers het nog gelewe, naamlik Cornelis, James en Edmund/Eddie, ‘n laatlammetjie wat in 1903 gebore is. Sedertdien is hulle almal en seker ook Maggie se dogter oorlede. Hierdie mense het eens gelewe en die omstandighede wat hulle ervaar het, het sedertdien in baie opsigte radikaal verander. Dit laat my dink aan die gevleuelde woorde van JA Froude: “To what purpose the ineffectual strivings of short-lived humanity? Man’s life was but the shadow of a dream, and his work was but the heaping of sand which the next tide would level flat again” (Praag 13.06.2020). Danksy Maggie se dokumentering van gebeure het deel van wat die Jooste-gesin meegemaak het darem in hedendaagse geheues behoue gebly.
“Toe die uitgeputte Boerekrygers hul wapens [op 31 Mei 1902] neerlê, het ‘n gees van ongerustheid oor hul toekoms deur die bevolking gesypel” (1209). In 1948 het die Afrikaners hulle vryheid teruggekry toe die Nasionale Party die algemene verkiesing gewen het. Binne ‘n halfeeu is daardie vryheid mandaatloos deur FW de Klerk en sy onbekwame onderhandelaars verkwansel. Sonder om die Britte te wil komplimenteer, kan gesê word dat die toekoms in 1902 vir die Afrikaners dalk nie so donker kon gelyk het as vir die blankes sedert 1994 nie. Die Rooi Gevaar en die Swart Gevaar, wat deesdae deur misleide verligtes as mites afgemaak word, het gelyktydig toegeslaan.
Anders as in 1902 is daar skynbaar geen vooruitsig vir die Afrikanerdom dat die duister vorentoe ooit gaan wyk nie. Dit kan eerder nog donkerder word. Die Boere het die vertroosting gehad dat hulle ‘n daadwerklike en heldhaftige poging aangewend het om hulle vryheid te behou. Weens verraad in eie geledere is selfs daardie skrale troos nie vir hedendaagse Afrikaners beskore nie. Nog erger is die feit dat daar nie in afdoende mate ‘n gesonde afkeer is van die hedendaagse hanskakies (Afrikaanssprekendes met ‘n voorkeur vir Engels) en joiners wat gewetenloos, hartlik en opportunisties met die ANC-regime saamwerk nie.
Mariandra Heunis, weduwee van plaasmoordslagoffer Johann Heunis, praat openhartig oor hoe sy die voorval wat in haar woorde “ons gesin uitmekaar geruk het” oorkom het. Binne twee weke ná haar man se dood moes sy begrafnis hou en geboorte aan ‘n seuntjie, hul vierde kind, skenk. Drie jaar lank het sy vir die saak teen plaasmoorde geveg, hier en oorsee, maar ná vele dreigemente gekies vir haar en haar kinders se veiligheid en ietwat teruggetree uit die stryd. “My hart is altyd by die saak, maar ek moes terugtree op ‘n persoonlike vlak… Ons is ‘n volk van oorwinnaars, ons oorleef,” sê sy.
Haar man was die broodwinner en ná sy dood moes sy dringend ‘n inkomste verdien deur by dieselfde begrafnisonderneming te gaan werk wat haar man se teraarderbestelling hanteer het. Op hierdie ongewone wyse het sy ‘n nuwe beroep betree en is vandag ‘n volwaardige begrafnisondernemer. “Ons werk nie met die dood nie, ons werk met liefde,” sê sy. “Ek het ook aan die ander kant van die tafel gesit, ek verstaan werklik die proses, ek verstaan die rouproses, ek verstaan trouma.” Haar verhaal is een van dapperheid, herstel en om vir haar oorlede man “die beste weduwee te wees wat daar bestaan”. Sy tree insgelyks op as rouberader, troumaberader, lewensafrigter en motiveringspreker. “Ek het self hierdie pad gestap, dit is my roeping,” meen sy.
‘n Week gelede het ek by Jan Smutslughawe geland, terug van ‘n warrelwindtoer deur Europa waartydens ons ‘n groot aantal Afrikanervriende ontmoet het en vele meer gemaak het. Let wel: Ek sê nie OR Tambolughawe nie, omdat ek hom nie as marxistiese terroris wil vereer of erken nie. (Meer oor Jan Smuts en Pole later, want soos William Faulkner gesê het: “Die verlede is nooit dood nie. Dis nie eens verby nie.”)
Waar sal ek begin om die vele opwindende vergaderings, konferensies en ontmoetings te beskryf? Ter inleiding kan die leser dalk die YouTube-video kyk wat ons sommer op ‘n selfoon by die Brandburghek in Berlyn op Vrydag 8 Junie opgeneem en dadelik aanlyn gepubliseer het:
Indien ek op dié video moeg lyk, is dit omdat die reis teen dié tyd al sy tol begin eis het: ons het byna 4000 km per motor afgelê, hoofsaaklik op snelweë tussen Lublin in Pole en Brussel, met die grand finale in die Duitse hoofstad.
Dít alles het met ‘n twiet begin! Enkele maande gelede het ek op Engels getwiet dat ons die Pole destyds ‘n toevlug gebied het toe hulle van kommunisme wou vlug, en dat hulle ons tans dalk die guns kan terugbetaal:
In the 1960s Afrikaner South Africa accepted 1000s of Poles and Czechs fleeing communism. Now we suffer under communism; perhaps the Poles and Czechs will help us in our need too? pic.twitter.com/WxeLaFjfAX
Twitter is ‘n vreemde medium: ‘n mens druk ‘n gedagte of idee of feit in 140 karakters (tans darem bietjie meer) uit, maar gewoonlik val dit op dowe ore, of só lyk dit altans. Groot was my verbasing dus toe ek feitlik onmiddellik reaksie vanaf individuele Pole verkry! En só, bietjie vir bietjie, het die 140 karakters op Twitter tot ‘n grootse reis na Lublin en Warskou ontwikkel, wat my ook na Brussel, die hoofstad van die EU en Berlyn, die hoofstad van die belangrikste EU-land geneem het.
My twiet is intussen 327 kere hertwiet en 636 mense het daarvan gehou. In Maartmaand was dit my toptwiet wat die meeste mense bereik het. Dit is 87 000 kere gelees.
Dit voel egter asof ek ‘n miljoen karakters nodig het om die gevolge van my eerste 140 te beskryf. Daarom moet ek miskien met die belangrikste elemente begin: die bereiking van PRAAG se doelwitte in Europa.
As ek die doelwitte skoolmeesteragtig sou moes lys, lyk hulle so:
Om steun van regse partye in Europa te werf vir ‘n plan teen grondonteiening;
om plaasmoorde en die gestadigde volksmoord teen ons verder te internasionaleer deur daarvan insgelyks ‘n Europese politieke kwessie te maak
om kulturele en talige diskriminasie teen Afrikaans, wat aan ander Europese tale soos Nederlands en Duits verwant is, aan Europeërs bekend te maak;
om die ophemeling van kommunistiese leiers soos Joe Slovo en Bram Fischer na wie strate vernoem word, onder Europeërs se aandag te bring.
In al hierdie doelwitte het ons ryklik geslaag. In drie Europese parlemente (die Poolse Sejm, Duitse Bundestag en Europese parlement in Brussel), sal die kwessie van plaasmoorde geopper word sodat regerings en alle politici daarvan kan kennis neem.
Verskeie politieke partye en bewegings in Europa is bereid om aan ons alle steun te verskaf ten einde grondonteiening te stuit: Duitse AfD en Blou Party, die Poolse onafhanklike parlementslid Robert Winnicki (voorheen van die Kukiz’15-beweging), asook die regerende Wet en Orde-party ( Prawo i Sprawiedliwość) in dié land. By die Europese parlement in Brussel het die volgende partye hul steun aan ons stryd toegesê: Vlaams Belang (België), Rassemblement National (Frankryk, voorheen Front National), tesame met mev. Janice Atkinson (tans onafhanklik, maar voorheen lid van die Britse UKIP).
Mev. Atkinson het vir ons ‘n hele konferensie in ‘n ouditorium van die Europese Parlement gereël waaraan ek, sy, Philip Claeys van die Vlaams Belang en Jacques Colombier van die Rassemblement National deelgeneem het. Aanvanklik het sy byna ‘n uur lank met my ‘n onderhoud gevoer wat oor die Europese parlement se kanaal uitgesaai is.
Mnr. Philip Claeys gaan versoek dat reisbeperkings op ampsdraers van die ANC soos Cyril Ramaphosa en sy hele kabinet op Europese vlak ingestel word, soortgelyk aan dié wat teen Mugabe en lede van ZANU-PF gegeld het nadat dié land tot grondgryp oorgegaan het.
By die Europese Parlement in Brussel het ek ‘n konferensie van die parlementêre groep “Europa van Nasies en Vryheid” toegespreek, wat goed bygewoon is. Onder andere het ek ook ‘n paar woorde in Afrikaans en Frans gesê wat getolk is. Ek het boonop versoek dat Afrikaans tot minderheidstaal in Europa verklaar word aangesien dit slegs in naam enige amptelike status in Suid-Afrika geniet en daar aktief teen Afrikaans deur die ANC-bewind gediskrimineer word.
Agterna het ek ook met mnr. Marcus Pretzell van die Duitse Blou Party (gelei deur sy gade, Frauke Petry) gesels wat insgelyks oor Suid-Afrika bekommerd is. ‘n Jonger lid van die Franse Rassemblement National, Bastien Rondeau-Frimas, het my op Frans verseker dat “die lot van Afrikaners die een kwessie is waaroor die Franse jeug almal begaan is”. Blykbaar sal ek op ‘n volgende besoek aan Europa met twee van die belangrikste Franse politici, Louis Aliot en Marine Le Pen, kan vergader om die Franse steun vir Afrikaners verder te bespreek. Let daarop dat ongeveer vyftig persent van alle Franse onder 25 vir die Rassemblement National stem, dus is die helfte van jongmense in daardie land aan ons kant, moontlik selfs meer!
‘n Vriend en ondersteuner wat ek verlede jaar tydens my besoek aan Bonn, Brussel en Amsterdam ontmoet het, mnr. Johan Grobbelaar, het my op die tog vergesel. Ons het per motor vanaf Warskou na Lublin in Pole gereis, daarna deur Duitsland tot in Brussel en weer terug na Berlyn waar ons die toer afgesluit het; dít alles binne iets meer as ‘n week. Uitputtend, maar dubbel en dwars die moeite werd!
Besoek aan Lublin
In Lublin, Pole is ek genooi om ‘n politieke en Protestant-godsdienstige groep, Stroomop (Idź Pod Prąd) tydens hul jaarlikse politieke kongres oor Suid-Afrika toe te spreek. Dié groep word gelei deur ‘n Protestantse pastoor, mnr. Pawel Chojecki, asook die politikus en vorige liggaamsbouer Marian Kowalski. Hulle modelleer hul op president Trump en die Amerikaanse konserwatiewe beweging wat sowel ‘n Christelike as ‘n anti-liberale en anti-kommunistiese aanslag saamvoeg. In Pole is die gruweldade van kommunisme oral nog vars in die geheue en wat my verstom het, is hoe die Pole onmiddellik ons situasie as ‘n uitvloeisel van die ANC-SAKP se marxistiese ideologie begryp het. Die gedagte dat ons eiendom binnekort deur die staat onteien gaan word, vervul hulle met afgryse, juis omdat dieselfde met hulle tydens veertig jaar van kommunisme gebeur het.
Een van die skyfies tydens my lesing oor Suid-Afrika en ons kommunistiese oorname.
Die beweging Stroomop staan krities teenoor die Katolieke Kerk, vanweë hul Protestantse ingesteldheid, maar ook omdat die Roomse Kerk oor die afgelope aantal jare polities links en selfs marxisties geraak het. Die vorige Poolse pous, Johannes Paulus II oftewel Karol Józef Wojtyła, het tydens sy ampstermyn van 1978 tot 2005 ‘n meer konserwatiewe benadering gevolg en word steeds in Pole vereer, onder andere in die kapel by die Poolse parlement waar die stoel waarop hy ingehuldig is, steeds bewaar word. Die huidige Argentynse pous, Franciskus (Jorge Mario Bergoglio) is ‘n Jesuïet en ondersteuner van mevrou Merkel en immigrasie na Europa.
Hier verduidelik ek wat grondonteiening sonder vergoeding behels terwyl my Poolse tolk dit na dié taal vir die gehoor vertaal.
Interessant is ook dat vele lede van Stroomop in Lublin ‘n T-hemp gedra het met die Engelse slagspreuk: “I am a Chirstian, not a pacifist.” Ek het verskeie lede van die groep daaroor uitgevra, en hulle verstaan daaronder dat Christene bereid moet wees om hulself te verdedig, asook meer strydvaardig te wees in die konflikte wat steeds die wêreld teister, sowel in Europa as in Suid-Afrika.
Tydens my twee toesprake in Lublin het ek genoem dat daar groter ekonomiese samewerking tussen Pole en Afrikaners behoort te wees, iets wat groot byval gevind het. Sowel Pole na die tweede wêreldoorlog as Suid-Afrika tans, het onder kommunisme gely. Daardeur is mense mishandel, verontmenslik en verarm. Daarom moet miljoene patriotiese Pole tans buite die land self werk omdat hul ekonomie steeds nie groot genoeg is om aan die totale bevolking werk te verskaf nie. Net so eindig honderde duisende Afrikaners vandag in plakkerskampe of moet emigreer weens die ANC-kommunistiese regering se diskriminerende wetgewing en maatreëls.
Omdat Pole oor sy eie geldeenheid, die zloty, beskik, is pryse daar redeliker as in die eurosone waaronder Duitsland, Benelux, Italië, Frankryk, ens. val. In teorie behoort handel tussen Pole en Suid-Afrika dus moontlik te wees aangesien daar nie sulke groot prysverskille soos tussen ons en die eurosone bestaan nie. Ek was beïndruk met die gehalte van Poolse verbruikersprodukte, veral voedselprodukte. Vele van die voedselvervaardigers in Suid-Afrika staan nie net volksvyandig teenoor Afrikaners en Afrikaans nie, maar het ook hul pryse hemelhoog opgestoot.
Saam met Pastoor Pawel Chojecki van Stroomop (Idź Pod Prąd) (regs)
Danksy Stroomop en ander aktivistiese groepe in Pole, beskik ons nou oor ‘n vriendelike kanaal vir kommunikasie en samewerking met dié groot land met sy byna veertig miljoen inwoners, benewens die diaspora-Pole wat ‘n verdere tien tot twintig miljoen mense bedra.
Terug in Suid-Afrika, het ek my in ‘n muur van vyandigheid, veral van die ANC-beheerde staatsmedia, vasgeloop. Anders as vir Kallie Kriel van Afriforum, wou RSG my nie geleentheid gee om my wedervaringe tydens die Europese toer met hul luisteraars te deel nie. Volgens Foeta Krige, uitvoerende regisseur van Monitor, kan hy “niemand op RSG toelaat wat sy kollegas op sosiale media aanval” soos wat ek dit gedoen het met Lynette Francis nie. In ‘n vorige rubriek het ek verwys na Francis se “marxistiese sekte” genaamd “Praat Saam”, tesame met die werfbobbejane soos Hein Willemse, Rudi Buys en Elmien du Plessis wat hy sy as enigste “gesaghebbende” meningsvormers oor ingewikkelde kultureel-politieke kwessies gebruik.
Foeta Krige het gedreig “om Beeld te bel” wat my sou swartsmeer sodat ek uiteindelik soos Vicki Momberg in die tronk sou beland weens my kritiek op Willemse, Buys en Du Plessis. Ek vind dit nogal interessant dat RSG en die Naarpersorgane so nou saamwerk in hul propaganda-aksies teen Afrikaners wat die heersende marxistiese ideologie verwerp.
Tot dusver het daar egter niks van Krige se dreigement gekom nie, en eintlik sou ek dit geniet om deur die hoofstroom- linkse media aangevat te word, want ek het soveel minagting vir hulle en hul klakkelose, onnosele aanvaarding van die SA Kommunisteparty se idees dat ek geen so ‘n aanval vrees nie. Iewers is daar nog redelike mense in Suid-Afrika en in die buiteland wat deur die fanatisme en leuens van dié bestel kan sien.
Nog iets wat vir my baie leersaam in Pole was, was hoe ‘n groep soos Stroomop (Idź Pod Prąd) YouTube gebruik sodat hulle as’t ware oor ‘n aanlyn-TV-kanaal met direkte uitsendings beskik. ‘n Doktorale student en dogter van die stigter, Eunika Chojecka, 29, het haar Ph.D.-proefskrif opgeskop om haar voltyds aan die kanaal te wy. Tans in Suid-Afrika gebruik ons YouTube en soortgelyke kanale nog veels te min om alternatiewe media teenoor KykNET en die SAUK te skep.
In Augustus gaan ek vir vakansie terug Europa toe, maar gaan ook ‘n draai in Parys te maak om verdere kontak met Franse groepe en partye te bewerkstellig. Ek mag dalk selfs die betoging voor die SA ambassade in Den Haag bywoon.
Soos ek al voorheen gesê het, is die Pro-Afrikaanse beweging internasionaal veel sterker as wat die kunsmatige anti-apartheidsbeweging van destyds ooit was. Anti-apartheid was kunsmatig, omdat dit bloot deur ‘n klein groepie links-radikales met Skandinawiese, Nederlandse en Sowjetfondse aan die gang gehou is. Die internasionale afkeer van die ANC-bewind en die geweld van plaasmoorde is tans veel sterker onder gewone mense as wat die kunsmatige anti-apartheid ooit was!
Gister het daar ‘n betoging teen plaasmoorde en die uitwissing van die Afrikanervolk voor die Suid-Afrikaanse ambassade in Den Haag plaasgevind en vanoggend is ‘n soortgelyke optog in Adelaide, Australië gehou. Dit het dr. Dan Roodt van PRAAG genoop om te twiet dat “die wêreldwye betogings teen #plaasmoorde en #volksmoord in SA is nou groter as wat anti-apartheid ooit was”.
Die wêreldwye betogings teen #plaasmoorde en #volksmoord in SA is nou groter as wat anti-apartheid ooit was. Enigste verskil is Swede & Nederland skenk nie miljoene nie en VN nie aan ons kant.
Nederlandse vlae, maar ook die Vierkleur van die ou ZAR is tydens die betoging geswaai. Dit volg op ‘n vorige betoging op 24 Maart vanjaar voor dieselfde Suid-Afrikaanse ambassade in Den Haag wat deur die “Nederlands Actiecomité tegen de blanke genocide in Zuid Afrika” gereël is.
PRAAG het vooraf een van die drie sprekers, mevrou Arine Prins bygestaan om die heel jongste statistiek oor plaasmoorde te bekom. Sy was eens in Suid-Afrika woonagtig, maar het na Nederland teruggekeer nadat haar eggenoot, Peet, verlede jaar op ‘n plaas naby Barberton deur vyf swartes doodgemartel is. Sedertdien is sy betrokke by aktivisme teen plaasmoorde en volksmoord in Suid-Afrika.
Die betoging in Adelaide, Suid-Australië het vanoggend voor die provinsiale parlementsgebou plaasgevind. Ook daar was die twee hooftema plaasmoorde en die uitwissing van die Afrikanervolk.
Die toneel vanoggend in Adelaide, waar uitgeweke Suid-Afrikaners teen plaasmoorde en rassisme teen blankes betoog het.
Omtrent vyftig Nederlanders, Vlaminge en Afrikaners het die betoging in ń sonnige Den Haag bygewoon. Ná die toespraak deur drie sprekers voor die Suid-Afrikaanse ambassade, het die betogers na die Koekamp, ‘n klein parkie in die middestad, gestap. Baniere met die woorde, “Afrikaans sal bly”, “Stop die moorde” en “Stop Afrikaner Genocide” is gedra.
In haar toespraak het Arine Prins teen sowel plaasmoorde as die onteiening van grond uitgevaar. “Julius Malema sing in die openbaar ‘Kill a Boer’. Hulle is trots daarop om so vinnig as moontlik die blanke boere (wat die voorraadskuur van die Suid-Afrikaanse voedselbedryf verteenwoordig) af te slag en hul boerderye te stroop. As die boere hulself probeer beskerm en terugskiet, word hulle direk aangekla en in die gevangenis gegooi.”
Mevrou Prins het gevra dat daar ekonomiese sanksies teen Suid-Afrika ingestel word en dat toeriste teen die gevaar in die land gewaarsku moet word.
Sy het haar ook teen enige vorm van grondhervorming of -onteiening uitgespreek deur te sê: “Die regering verkoop grond waarop daar eise was en wat geslagte lank deur families bewerk en bewoon is. Dit staan nie in die koerant nie. Die regering verkoop renosterhoring aan die Chinese. Al die arme renosters, waarvoor daar geld hier deur skoolkindertjies ingesamel word, dit staan ook nie in die koerant nie.”
Die groep sal later vanjaar nog ‘n betoging reël teen grondonteiening, om die saak soveel moontlik onder die aandag van die Nederlandse publiek te hou.
Tydens die hoogbloei van die anti-apartheidsbeweging het klein groepies betogers in die buiteland soms voor SA ambassades betoog. Maar dit is gerugsteun deur miljoene dollar wat deur die regerings van Swede, Kanada, Nederland en ander geskenk is en was daarom nie spontaan nie. Tans bars daar egter regoor die Westerse wêreld gereelde betogings teen die ANC-bewind en geweld teen die Afrikaner- en Westerse minderheid in Suid-Afrika los.
Die treurige eskalerende epidemie van plaasmoorde wat ek êrens in ‘n brief aan iemand beskryf as ‘n onverklaarde oorlog teen my bloedgenote is ‘n toestand wat ek reken nie langer met betoë en woorde omgekeer kan word nie.
Ek vrees ons mense is tans die slagoffers van volksmoord = genocide, hetsy deur moord hetsy deur sielkundige skade weens ‘n aanslag op taal- en kultuuruiting en vryheid van spraak.
Dit is prysenswaardig dat verskeie van ons volksgenote tans oorsee is om plaasmoorde en grondgryp-onsekerheid onder Europeërs en ander se aandag te bring, maar gesprekvoering het ons juis in die toestand gedompel waar ons sedert 1993 verkeer.
In die Suid-Afrikaanse Regskommissie se werkstuk oor Groeps- en Menseregte, Werkstuk 25, verskyn daar op p 334 die volgende oor Volksmoord:
11.28 ‘Sedert die stigting van die VVO is vier belangrike konvensies aangegaan wat minderhede beskerm, te wete:
i) Die Volksmoord-konvensie van 9 Desember 1948 (Die Konvensie met betrekking tot die Voorkoming en Bestrawwing van die Misdaad van Volksmoord)
11.29 Die Konvensie bepaal dat aantasting van ‘n nasionale, etniese, rasse- of religieuse groep met die doel om dit ten dele of in die geheel te vernietig strafbaar is. Onder vollksmoord word nie alleen gereken die doodmaak van lede van die groep nie, maar ook die berokkening van ernstige liggaamlike of sielkundige leed aan lede van die groep…….’
Na my wete word so ‘n Konvensie beskou as ‘n internasionale kontrak en daarom steeds geldig omdat dit nog nie internasionaal ontbind is nie.
‘n Gerespekteerde lid van die Vryheidsfront Plus het my gerusgestel dat die Konvensie inderdaad nog geld.
Nou wil ek weet: Onder watter omstandighede kan die burgers van ‘n land as volk, bevolkingsgroep of minderheidskultuurgroep hulle eensydig onafhanklik verklaar van ‘n staat omdat die betrokke staat hulle duidelik nie kan beskerm nie?
Ek dink dis hoog tyd dat die moontlikheid ondersoek word.
Mnr. Jasper von Kleist, 61, ‘n voorman op die plaas Dale naby Tom Burke in die Noord-Transvaal, is Woensdagaand op 21 Maart deur aanvallers doodgeskiet. Die moord het ironies genoeg op “Menseregtedag” geskied.
Volgens sy lewensmaat, me Sonja Joubert, was die swartes wat hulle aangeval uit daarop uit om hulle dood te maak. “Die mans het niks gesê nie, niks gevra nie. Hulle het net van buite op ons geskiet. Dit was of hulle ons net wou doodmaak, niks anders nie…”
Von Kleist het na buite gestap toe hy skote gehoor het. Hierna is hy in die bolyf getref.
Sonja Joubert vertel:
“Jasper het opgespring en op daardie oomblik het van die mans deur die voordeur op ons begin skiet. Die deur het glasvenstertjies en hulle kon ons binne sien. Nadat die eerste skoot my getref het, het Jasper voor my ingespring en hy is in die bors geskiet.”
“Nog ʼn skoot het my getref en ons het geval met Jasper wat half oor my gelê het. Ek het gehoor hoe hy roggel. Toe hou die roggel op en ek voel hoe hy ophou asemhaal. Toe weet ek hy is dood.”
Die plaaseienaar Nico Solomon se seun Charlie is insgelyks gewond toe hy voor die vier gewapende aanvallers moes vlug.
Vanoggend op RSG het ‘n polisiebrigadier gesê dat “alles in sy provinsie (Limpopo) onder beheer is” en dat een van die aanvallers reeds aangekeer is. Hy kon egter nie sy naam bekendmaak nie, omdat hy nog nie in die hof verskyn het nie.
Ongeveer vyfhonderd boere vanuit die omgewing het deelgeneem aan ‘n grootskaalse soektog na die vier swart aanvallers. ‘n Helikopter en ‘n ligte vliegtuig is daarvoor ingespan.
Julius Malema het oor die naweek weereens sy onlangse oproepe tot grondgryp deur swartes herhaal toe hy by Sun City gesê het: “Daar is niks spesiaals aangaande blankes dat hulle meer grond as swartes moet besit nie. Hulle moet grond gelykop met ons besit.”
Die geleentheid was die jaarvergadering van die Prokureursorde van die Noordelike Provinsies se jaarvergadering wat Malema as gasspreker uitgenooi het. Blykbaar is ‘n opname van Malema se toespraak op die EFF se Twitterrekening beskikbaar gestel.
“Ons wil nie grond onteien uit wraak nie, maar as deel van ‘n demokratiese proses,” het die EFF-leier gesê.
Malema het ook met revolusie gedreig. Indien blankes nie van hul grond afstand doen nie, sal ‘n revolusie “onvermyndelik wees”, volgens hom. “U en ek sal dan slagoffers wees,” het hy gesê.
Hy het verder uitgevaar teen die rassesamestelling van die land se regslui. Verder het hy die swart revolusionêre wat ook prokureurs was, soos Robert Sobukwe, Nelson Mandela en Oliver Tambo, geloof.
Die jaarlikse ritueel waarvolgens Suid-Afrika se misdaadstatistiek deur die ANC-minister en -polisiehoofde aangekondig word, het hom weereens op 24 Oktober 2017 afgespeel. Soos gewoonlik het die ANC gepoog om die meer as 2 miljoen ernstige misdade wat die afgelope jaar in die land gepleeg is, weg te masseer.
Onder andere het motorkapings met 14,5% gestyg, vanaf 14 602 in 2015/2016 tot die huidige 16 717 in 2016/2017. Die aantal moorde het met 1,8% vanaf 18 673 tot 19 016 toegeneem.
Omtrent al die landbou-organisasies wat die statistiek onder oë gehad het, het gekla dat daar nêrens na die dramatiese stygings in plaasaanvalle en -moorde verwys word nie.
Volgens TLU SA se statistiek, steek 2017 sleg af in vergelyking met die situasie dieselfde tyd verlede jaar. In 2016 is 295 aanvalle en 52 moorde geregistreer terwyl die ooreenstemmende periode vanjaar ‘n styging van onderskeidelik 347 en 65 aantoon.
“Die situasie op Suid-Afrikaanse plase en landbouhoewes neem ernstige krisis-afmetings aan en dit is duidelik dat die SAPD se Landelike Veiligheidstrategie nie die verwagte resultate oplewer nie”, aldus Mnr Henry Geldenhuys, TLU SA se Adjunk-president en ook Voorsitter van die unie se Veiligheidskomitee. “Die vraag kan tereg gevra word of geweldsmisdade op plase en hoewes werklik in die praktyk prioriteitstatus geniet, of die nodige middele in landelike gebiede beskikbaar gestel word om die probleem te beveg en of Misdaadintelligensie enigsins benut word om aanvalle teen wetsgehoorsame plaasbewoners te verhoed?”
Fikile Mbalula, die minister van polisie wou slegs ure nadat mnr. Joubert Conradie, ‘n boer in die Wes-Kaap vermoor is, nie die plaasmoordstatistiek bekendmaak nie.
“Géén moord of aanval kan ooit geregverdig word nie,” het mnr. Carl Opperman, hoofuitvoerendebeampte van Agri-Wes-Kaap gesê. “Die vlaag plaasmoorde wat landwyd buite beheer is, laat ons met meer vrae as antwoorde oor die vlakke van geweldsmisdaad in die land en die regering se totale onvermoë om die land só te bestuur dat alle inwoners van landelike gebiede se veiligheid verseker is.”
Gewapende roof by beide woonhuise en sakepersele het insgelyks toegeneem, met onderskeidelik 7,3% en 5,0%. Daar word jaarliks 20 343 huisrowe in Suid-Afrika gepleeg. Verskeie opnames in die onlangse verlede het getoon dat vrees by die totale bevolking van Suid-Afrika oor die afgelope jaar toegeneem het en dat vertroue tussen rasse op ‘n historiese laagtepunt verkeer.
Aan die ander kant vind daar 1,03 miljoen huisrowe jaarliks in die VSA plaas, asook 3,7 miljoene inbrake, wat aantoon dat Suid-Afrika nie die enigste multikulturele samelewing met ‘n geweldige misdaadprobleem is nie.
Oor die afgelope 20 jaar is veels te veel landbouers op plase en kleinhoewes in SA aangeval en wreedaardig vermoor. Oor dieselfde tydperk is baie beloftes oor hulle beveiliging gemaak, strategiese beplanningsessies en dinkskrums is gehou. Baie nuwe ministers en kommissarisse van polisie het gekom, beloftes gemaak en toe weer verdwyn. In parlementêre debatte oor die probleem is daar nie na oplossings gesoek nie maar beledigings en beskuldigings geslinger. Meer mense is gedood. Dinge het net erger geword. Dit is ‘n skande dat die regering mbv 50 miljoen mense, wat afhanklik is van voedsel verbou deur vyftiger duisend boere, hulle nie behoorlik kan beskerm nie terwyl daar ‘n grondwetlike plig is om dit te doen.
Die Grondwetlike Hof-uitspraak (Mashonwa versus PRASA – saak CCT 03/15 gedateer 26 November 2015) is belangrik, beskou teen die breë agtergrond van ons landbouers se veiligheidsituasie. Die Grondwetlike Hof het PRASA, as een van die organe van die staat, verantwoordelik gehou vir die veiligheid van passasiers op hul treine. Die SAPS en SANW is ook organe van die Staat – in beheer van die veiligheid van ‘n baie groter “trein” – die RSA en sy mense ingevolge artikels 7.2, 11, 12(1)(c) en andere van ons Grondwet, 1996. PRASA se “late” (opsetlik of nalatig) is deur die Grondwetlike Hof bestraf en PRASA moes betaal.
Ingevolge die PRASA-beslissing behoort landbouers ook ‘n aksie en eis teen die Staat te hê omdat sy organe (SAPS en SANW) wat vir hul veiligheid verantwoordelik is nie ontplooi word (soos van PRASA-sekuriteit verwag was) om die landbouers te beskerm nie. ‘n Verdere probleem is die liberale wetgewing en hofpresedente mbt borgtog vir diegene wat gevang word.
Nou is daar ‘n nuwe minister en hy maak nuwe beloftes terwyl hy sydelings, eintlik as verskoning vir die regering se onvermoë en weiering om daadwerklik boere te beskerm, na sekere boere verwys as “rotten potatoes”. Hy seg wel meeste boere is nie “a bunch of racists” nie. Tog versuim die regering sy konstitusionele plig om hulle (die nie-rasiste) te beskerm deur die polisie asook die weermag te ontplooi. Ons beleef ook aanvalle van buitelanders op ons landbouers en dis die weermag se plig om ons mense teen hulle aanvalle beskerm al is dit nie buitelands georkestreerd nie. In ‘n groot aantal gevalle is daar Zimbabwiese, Lesothose en/of Mosambiekse burgers verantwoordelik vir aanvalle wat uitgevoer word, met weermagtipe wapens, met feitlik militêre presisie.
Ek het 10 jaar terug, toe beloftes en beloftes deur regeringspolitici gemaak is, geskryf ons mense is op ons eie. Ons is en sal waarskynlik nieteenstaande die nuwe minister se beloftes steeds grootliks op ons eie wees omdat die kommandostelsel afgeskaf is en niks doeltreffends in die plek daarvan ingestel is nie. Al bestee boere honderde duisende rande, wat baie nie het nie, aan sekuriteit en plaaswagstelsels sal die aanvalle waarskynlik nie ophou nie. Die aanvalle is feitlik deurgaans dodelik teen baie ou mense en andere wat meestal snags oorval word omdat hulle nie ‘n eerstelinieverdediging het nie. Heinings, kameras en “strale” werk nie eintlik nie. So ook nie paniekknoppies nie want as die hulp opdaag, is mense reeds dood. Die aanvalle word net meer gesofistikeerd en deur groter bendes uitgevoer. Om dit die hoof te bied, benodig landbouers eerstelinieverdediging wat 24 uur per dag oë op die horison en ore teen die wind het.
Die sowat 1181 polisiereserviste wat nou opgelei staan te word sal waarskynlik nie ‘n druppel in die emmer wees om 50 duisend landbouers te beskerm nie. Indien hulle so hopeloos is soos baie van die permanente lede dan sal die landbouers hulle boonop óók moet beskerm. Die enigste doeltreffende eerstelinieverdediging wat tot dusver in Afrika gewerk het om landbouers te beskerm was die sg. “Bright Light”-sisteem wat in die 70’s noord van die Limpopo in gebruik was. Dit het bestaan uit dienspligtige weermaglede bokant 50 jaar oue wat vir ‘n maand of 6 weke die boer se woning en gesin beveilig het deur om die beurt wag te hou — hoofsaaklik snags. Dit was mense op wie die landbouer kon vertrou. Hulle het vroegtydig onraad gewaar, die boer betyds wakker gemaak en gehelp om baie terroristeaanvalle suksesvol af te weer.
Die nuwe minister met sy beloftes en slim praatjies beïndruk nie. Ons is op onsself aangewese.
Tydens nog ‘n plaasaanval in Suid-Afrika is ‘n Nederlander wreed gemartel vermoor op Moseley Farm op die R40 na Barberton en die nuus maak opslae in Nederland.
Die moord was Vrydagaand digby die dorpie Barberton, waar die 55-jarige slagoffer met sy eweneens Nederlandse vrou gewoon het. Peet van Es het nie die aanval oorleef nie maar sy metgesel Arine Prins en ‘n vriend net bekend as Michael het wel.
Vyf gemaskerde swart aanvallers het die plaasmense oorval, die vrou en ‘n familievriend vasgebind en toegang tot die kluis geëis. Prins se gesig is erg gekneus in die aanval.
Vervolgens is die aanvallers na bo, waar hulle die Nederlander na vyf ure se marteling doodgesteek het. Die weduwee het aan die Barberton Times gesê dat die booswigte met juwele en elektroniese ware as buit vertrek het in die motor van die slagoffer.
“Daar is selfs ‘n naam daarvoor: ‘plaasmoorde’, soos in die Afrikaanse woord vir ‘n boerdery”, sê korrespondent Bram Vermeulen. “In 2016 was daar meer as 300 van hierdie soort aanvalle gewees, waarby 64 boere of hul familielede om die lewe gekom het. Dikwels gebeur dit op gruwelike wyses: boere word nie net beroof nie, maar ook gemartel.”
Organisasies wat opkom vir die blanke gemeenskap in Suid-Afrika vind dat die regering onder leiding van die ANC te min doen aan die probleem.
In Nederland het die PVV in die Tweede Kamer vrae gestel oor die kwessie. Die party is bekommerd oor die gebrek aan beskerming vir onder andere blanke boere in Suid-Afrika.
Vrae van die lede De Roon en Bosma (albei PVV) aan die minister van buitelandse sake oor die plaasmoord op ‘n Nederlander in Suid-Afrika, het ingesluit of die regering ‘n verklaring kan gee vir die feit dat die aantal plaasmoorde die laaste tyd besonder toegeneem het.
Die lede wou ook weet in hoeveel persent van die gevalle lei die gruwelike moorde, op meestal blanke boere, eintlik tot ‘n veroordeling?
Beide lede het hul kommer uitgespreek dat die moorddossier tydens die polisieondersoek op gebruiklike Afrika-wyse “onder ‘n dik laag stof sal verdwyn”.
Hulle het ‘n beroep op die Nederlandse owerhede gedoen om die Suid-Afrikaanse regering onder druk te plaas om die Nederlandse boeregemeenskap in Suid-Afrika teen nog meer bloedvergieting te beskerm en gesuggereer dat die ekonomiese wanbestuur onder die ANC-regime bygedra het tot die kwessie.
“Die vraag is of boere spesifiek ‘n teiken is en of Suid-Afrika net ‘n kriminaliteitsprobleem het waaronder boere ook ly,” sê Vermeulen. “By boere-organisasies asook in sogenaamde ‘ver-regse kringe’ word gesê dat daar agter die plaasmoorde politiek sit: As daar genoeg plaasvind, dan verdwyn die wit boere vanself van die platteland.”
Ondersoeke wat deur die ANC gelei word, kom egter steeds tot dieselfde gevolgtrekking: dit is gewone moorde, en boere net soos ander inwoners van die land is dikwels slagoffers, maar daar is geen politieke agenda daaragter nie.
Die vraag bly egter: Indien dit net “gewone misdaad” is, hoekom word die slagoffers doodgemartel?
Niemand is nog in hegtenis geneem in verband met ‘n vermeende plaasaanval naby Potchefstroom nie.
Noordwes polisiewoordvoerder, Pelonomi Makau, sê omstreeks 08:00 vanoggend het ‘n swart huishulp en haar seun opgemerk hoe drie swart mans die erf van Rooikraalplaas betree en die opstal bekruip.
Hulle het die huis binnegedring. Sy sê die verdagtes het toegang tot die huis verkry deur haar weg te druk en die deur oop te dwing.
Makau sê die vrou het geskree en die 72-jarige plaaseienaar het opgedaag, waarna ‘n bakleiery uitgebreek het. Die swart verdagte is in die proses doodgeskiet.
“Die eienaar en die verdagte het na bewering gestry en die verdagte is noodlottig gewond. Die wapen van die verdagte is in beslag geneem op die toneel.
Die ander verdagtes het weggehardloop. Ondersoek na die saak gaan voort en ‘n saak van moord word ook ondersoek. Niemand is nog in hegtenis geneem nie,” sê Makau.
Na aanleiding van die hewige debat oor “Uncle Angus” wat op sosiale media aan die gang is, kan ek nie verhelp om oor ‘n paar dinge te wonder nie. Dit is duidelik dat hierdie debat baie mense erg ontstel aan beide kante en intussen bloei daar seker weer vanaand ‘n boer ongesiens in die agtergrond.
Ek ken nie vir “Uncle Angus” nie. Ek is nie hier om ‘n oordeel te vel oor die man in die middel van die storm nie. Dit kom my nie toe nie. Hierdie is ‘n eerlike poging om objektief na die situasie rondom die saamtrek te kyk… Zoem-Zoem draai die bye terwyl ek my kop dieper in die bynes steek…
Die eerste vraag is hoekom duisende mense 100km, 400km, 1000km sal ry om na die saamtrek te kom? Daar was al baie sulke aksies deur ander mense, maar niemand kon so baie mense trek nie. Kom die mense omdat dit “Uncle Angus” is? Hoekom is dit nie goed genoeg vir duisende mense om daardie dag in jou huis of gemeenskap of plaaslike kerk te bid nie, maar eerder daar waar “Uncle Angus” is? Baie mense reken hy is ‘n ware man van God, maar as dit die argument is, beteken dit indirek dat jou plaaslike geestelike leier nie ‘n man van God is nie? Of is “Uncle Angus” ‘n beter/groter man van God? Is daar trappe van vergelyking? Wat maak “Uncle Angus” beter as die geestelike leier in jou gemeenskap?
Die tweede vraag is of gebed meer kragtig is in ‘n groep? Ek neem aan al die mense wat soontoe gaan, bid by hulle huise ook? Met ander woorde daar is nie meer mense wat gaan bid daardie dag as die vorige dag of die dag daarna nie. Hulle gaan nou net saam op een plek bid. Maak dit ‘n verskil? As gebed kragtiger is in groot groepe, hoekom is die Bybelse opdrag dan om in jou binnekamer te gaan bid?
Die derde vraag is: wat verwag die mense van die 23ste April? Moenie ‘n fout maak om te dink ek dink nie God is in staat om in te gryp en wonders te laat gebeur nie. Ek is oortuig dat Hy op Sy tyd ingryp en uitkoms gee, maar ek kan nie verhelp om te wonder of die mense dink die 23ste April gaan beter wees nie. Indien ons almal oortuig is dat dit die geval is, dat dinge die 23ste April gaan beter wees, hoekom dan so lank wag? Hoekom dan nog ‘n maand se plaasmoorde, verkragtings en ander gruwelike dade laat gebeur? As ons regtig oortuig is dat so aksie dinge kan verander, dan moet ons mos haas maak daarmee?
Op 22 April 1994 was Suid Afrika besig om reg te maak om die ou vlag te stryk, verkiesing te hou en die nuwe Suid-Afrika te betree. Elders in Afrika gebeur die volgende:
April 22, 1994: More than 7,000 Tutsi are murdered at Gatwaro-Kibuye stadium. Interahamwe and members of the army assassinate the sub-prefect of Butare Zéphanie Nyilinkwaya and 14 members of his family. At Sovu convent, 6,500 people are killed with guns, machetes and clubs. A further 500 are trapped in a garage and burnt to death, using petrol supplied by nuns.
Nou voor jy van jou stoel afval en aanneem ek maak die afleiding dat die saamtrek aangeval gaan word, haal net eers diep asem. Dit is nie die punt wat ek wil maak nie.
DIe punt wat ek wil maak, is dat terwyl een groep met een idee sit, daar ander groepe is met ander idees. Gevaarlike agendas is besig om kop uit te steek. Lelike, bose dinge is aan die broei en ons gaan heel moontlik nog onbeskryflike boosheid sien en ervaar in ons leeftyd. Gaan ‘n dag van gebed dit kan omdraai? Ek is dalk liggelowig of te realisties, maar ek reken die kanse is goed dat daar ‘n boer aangeval sal word na die 22ste April. Ek reken dat daar ‘n lewe geneem sal word in hierdie land na die 22ste April. Ek reken dat die opwinding rondom die byeenkoms vir baie mense van korte duur sal wees as hulle Maandag die koerant optel en sien wat gaan aan in die land…
Is dit dan “Uncle Angus” se skuld? Het ons dan nie ver genoeg gery vir die saamtrek nie? Het ons dan nie hard genoeg gebid nie? Is ons geloof te klein?
Nee.
Ek is van mening dat ons mense op soek is na ‘n “quick-fix”. Ek dink ons mense sien “Uncle Angus” se saamtrek in baie dieselfde lig as wat ‘n boemelaar ‘n loterykaartjie sien. Dit is ‘n kans. As dit werk, dan het ons vrede in die land op 23 April 2017. Dan is daar nie meer boosheid oor nie en ons almal lewe lekker en verdien baie geld en gaan hou vakansies by die see.
Want dan hoef ons nie ons weë te verander nie.
Kom ons maak ‘n Boere-som. As 1 miljoen mense die geld wat hulle sou bestee om na “Uncle Angus” te gaan luister (diesel, koeldrank, padkos, donasie, ens) vat en dit aan ‘n volksorganisasie skenk dan praat ons van R100 miljoen Rand wat skielik aangewend kan word vir die verligting van armoede onder ons mense, beveiliging van plase, werkskepping… Met R100 miljoen bou ons ‘n volkstaat! Maar op Saterdag 22 April gaan daar moonlik ‘n miljoen mense wees wat R100 meer diesel gaan uitry, ‘n koeldrank vir die pad koop, dalk tolgeld betaal en die werklikheid is dat daar moontlik R100 miljoen na besighede soos SANRAL, brandstofmaatskappye, Coke, Wimpy en dies meer sal gaan…
Maar wat is die ander kant van die argument?
Ons mense is vuisvoos en verwilderd en hier is iemand wat aan hulle hoop bied. Hier is iemand wat die verbeelding aangryp en ten minste iets doen. “Uncle Angus” is die naaste aan ‘n leiersfiguur wat daar bestaan vir baie mense. Hier is ‘n man van God wat ten minste iets probeer, so hoekom pla dit ander mense? Wat het dit met enige iemand anders te maak as ek saam met duisende mense wil saambid vir die land?
Kom ons wees nou maar eerlik- ons is maar lekker suurgat oor die storie. Meeste van ons is al langer as twee dekades besig om te baklei vir die volk en een en elke leier betrokke in die stryd ken die gevoel om voor ‘n saal met 20 mense te staan. Hier kom ‘n Engelsman verby en hy trek honderde duisende van ons mense op een dag saam…
Ons is die moer in vir ons eie mense wat met soveel passie en vuur iemand wat nie eers deel van ons volk is nie, ondersteun. Ons is die moer in want hy praat nie eers ons taal nie, maar mense bid saam met hom terwyl ons eie verootmoedigingsaksies geïgnoreer word. Ons is die moer in omdat ons mense hande vol geld in sy bakke gooi, terwyl hulle nie R50 het vir ons aksies om boere te beveilig op plase nie. Ons is die moer in omdat hy al weer vir die land se probleme bid terwyl ons volk soveel nood het en gebed nodig het. Ons is die moer in omdat ons nie weet van enige fondse wat hy al ooit beskikbaar gemaak het vir ons kultuur, taal, voortbestaan nie…
Ons is diep die moer in, maar eintlik nie vir “Uncle Angus” nie… Ons is die moer in vir ons eie mense. Dit voel soos verraad wanneer ons volk elke hand op die ploeg so bitter nodig het om te oorleef en dan ry duisende mense verby om saam met ‘n Engelsman vir die reënboognasie te bid… Ons is bitter oor die tyd, moeite en geld wat ons eie mense so maklik opoffer vir so ‘n saamtrek, maar dan nie R50 het vir ons eie Godgegewe volk nie…
Ons moet daaroor kom. Dit is nie vir ons om “Uncle Angus” en sy volgelinge te oordeel nie. Laat hy die Woord verkondig op sy eie terme, in sy eie taal en op sy eie manier… Dit maak ons tog niks. Laat die mense wat eerder hulle tyd, energie en geld op hom as in ons volk beststee dit doen. Laat ons wat nog altyd baklei het vir ons mense uit ons eie sakke en voor sale met 20 mense in, aanhou om dit te doen, want dit is op ons harte gelê, nie op syne nie.
Dalk net een laaste uitdaging aan die mense wat wel “Uncle Angus” toe gaan. Ek daag julle uit om ná die 23ste April R100 te skenk vir elke boer wat vermoor word op sy plaas aan die volksorganisasie van jou keuse. Dit is een ding om saam met “Uncle Angus” te gaan bid, maar dit is iets anders om regtig betrokke te raak by jou eie mense se toekoms. Dit is maklik om vir die dag of die naweek deur te skiet Bloemfontein toe, maar dit is moeite om in die aand na werk jou gemeenskapsvergadering by te woon. Myns insiens kan ‘n volk nie oorleef as daardie volk nie bereid is om te werk aan die oorlewing nie. As daar nie dade is nie, wat moet ons Vader dan seën?
In goeie sportmansgees belowe ek dan dat as daar in die ses maande na 22 April nie ‘n enkele boer of volksgenoot vermoor word nie, dat ek al “Uncle Angus” se boeke, DVD’s en CD’s sal koop en persoonlik by sy volgende saamtrek sal wees…
