Ek het so pas teruggekeer van ‘n effense vakansie in Plettenbergbaai. Op pad terug het ons motor se koppelaar ingegee en vanweë die langnaweek verlede week is ons gestrand gelaat op Graaff-Reinet. Maar dit was allermins ‘n straf om dié historiese Afrikanerdorp te voet te verken.
Anders as in Johannesburg en Pretoria — die hele Gautengprovinsie soos dit deesdae alte aaklig heet — is daar geen hoë mure en elektriese drade rondom huise op Graaff-Reinet nie. Dit dui aan dat daar nie soveel misdaad soos in ons groot stedelike gebiede is nie.
Wat ‘n mens ook tref as jy so 1200 km of meer deur ons land ry, is hoe léég dit is. Nêrens in Wes-Europa, byvoorbeeld, sal mens soveel kilometer aflê sonder om huise, geboue of mense teë te kom nie.
Soos ek reeds iewers in ‘n YouTube-video gesê het, is dit te laat om uit die land te wil emigreer. Dit is ook te laat om elders ter wêreld ‘n veilige hawe te vind, want alle tekens dui daarop dat ten minste die hele Westerse wêreld, d.w.s. Wes-Europa, Noord-Amerika, selfs Australië en Nieu-Seeland, binnekort dieselfde soort verval in wet en orde, asook amptelike anti-blanke diskriminasie, as Suid-Afrika gaan ervaar.
Joe Biden het aangekondig dat hy $2,3 triljoen vir nuwe behuising in die VSA beskikbaar gaan stel, maar dié geld gaan gebruik word om swartes en gekleurde Spaanssprekendes in die oorblywende blanke voorstede in te voer sodat “segregasie” die nekslag toegedien kan word. Vele groot stede in Amerika se misdaadsyfers is in elk geval reeds so hoog soos dié in Suid-Afrika.
Verder gaan Biden natuurlik die deure oopgooi vir immigrante, ook uit Afrika en ander swart lande soos Haïti.
In ‘n neutedop: blanke bevolkings wêreldwyd verkeer onder beleg, behalwe miskien in Oos-Europa. Maar gaan Hongarye, Pole en selfs Rusland onder die aanslag vanuit ‘n geradikaliseerde, multikulturele Amerika kan staande bly?
Russian Foreign Minister Sergei Lavrov on Thursday warned against growing anti-white racism in the United States and said that political correctness “taken to the extreme” would have lamentable consequences.
Terwyl blanke bevolkings demografies kwyn, vind ‘n bevolkingsontploffing in Afrika plaas, tesame met die opkoms van aggressiewe anti-blanke rassisme en ideologieë in die hoofstroommedia, in die akademie (sg. “witheidstudies”) en in die politiek.
“America is indeed racially divided. Blacks, for the most, hate whites for a variety of unjust reasons, not least the incessant, institutionalized, propagandizing by other progressive whites. They want to hurt them and make them pay. For what? For everything; for whatever is wrong with their lives.”
Die punt is: Hoewel ons in Suid-Afrika die ergste vorms van anti-blanke diskriminasie ter wêreld moet verduur, beskik ons oor geen illusies meer nie. “Demokrasie” en “menseregte” gaan ons nie red nie. Daarom “trek ons laer” of trek ons eenvoudig weg van die probleem af: ons woon in veiligheidsbuurte of agter hoë mure met elektriese heinings, behandel ons motorruite met film teen grypdiewe of, les bes, trek Wes-Kaap toe of na plattelandse dorpe wat nie so erg deur misdaad geteister word nie.
Kortom, in Suid-Afrika kan ‘n blanke nog wegkruip. Vele van die groot Westerse stede in Wes-Europa of Noord-Amerika is glad nie daarvoor toegerus nie. Die misdadiger gebruik gesubsidieerde openbare vervoer om by sy slagoffer uit te kom. Linkse en liberale politici wil die samelewing “integreer” en “meer gelyk maak”, daarom neem hulle dieselfde tipe anti-blanke wetgewing as in Suid-Afrika aan.
In Frankryk kon mens tot onlangs nog in klein dorpies, waar slegs blankes en geen immigrante bly nie, gaan wegkruip. Maar Emmanuel Macron, die president, het besluit dat immigrante nou oral oor die land heen versprei moet word sodat selfs die klein plekkies aan misdaad en geweld blootgestel gaan word.
Nêrens in die Weste word enige vorm van segregasie of apartheid vandag geduld nie. Selfs kritiek op derdewêreldimmigrante word gekriminaliseer en ‘n mens kan maklik tronk toe gaan as jy jou teen byvoorbeeld Moslems uit die Midde-Ooste uitspreek.
Vandaar die begrip “Islamo-linksheid” wat veral in Wes-Europa posgevat het. Linkses en radikale, anti-blanke Moslems het ‘n bondgenootskap gesmee.
Hier in Suid-Afrika geld daar egter steeds, in weerwil van ‘n kwarteeu van ANC-heerskappy, ‘n natuurlike segregasie. Blankes woon steeds in enklawes, of dit nou eksplisiet soos in Orania of in veiligheidsbuurte in Johannesburg of Pretoria is.
Ons kan nog steeds wegkruip vir die gevaar daarbuite wat soos Raka buite die kraal rondsluip. In ons groot land wat deur so ‘n klein groepie Afrikaners oor eeue heen beset en makgemaak is, is daar steeds duisende vierkante kilometer grond of ruimte wat braak lê, onbeset, waar ‘n mens afgesonderd kan gaan woon. Mits jy oor ‘n goeie internetverbinding beset, kan jy selfs van daar af werk en jou dienste globaal verkoop.
Jy kan Orania of Kleinfontein toe trek, of jy kan jou eie Orania skep net waar jy wil. Dit maak ons in vele opsigte vryer as ander blankes in Europa of Noord-Amerika. Of selfs ‘n land soos Nieu-Seeland waar ‘n polities korrekte staat jou binnekort gaan dwing om te “integreer” en ondergeskik aan die swartman en die Arabier te raak.
Die tweede element waaroor ons beskik, benewens ruimte, is ons volksheid of etnisiteit. Op ‘n dorp soos Graaff-Reinet kom ‘n mens onder die indruk van ons lang geskiedenis van stryd teen ons plaaslike en buitelandse vyande soos Groot Brittanje. Deur geskiedenis, afkoms en taal word ons aan mekaar verbind. Ons beskik oor ‘n sterk identiteit, anders as die Australiër of die Nieu-Seelander of die Kanadees byvoorbeeld wat willoos die polities korrekte hoofstroomkultuur vanuit die VSA navolg. Die staat definieer sy identieit, nie sy verhouding tot ‘n organiese volkseenheid nie. Ons staat is revolusionêr verander of, in die jargon van die verdrukker, “getransformeer”.
Maar die Afrikaner, nou staatloos, het gebly. En bly steeds, op allerlei plekke waar die vyand ons nie verwag of selfs raaksien nie. Wegkruipplekke, skuilplekke, toevlugsoorde.
Plekke waar ons in staat is om te oorleef. Want dit is inderdaad waaroor dit tans gaan: oorlewing. Niks meer en niks minder nie.
Die reënboognasie wys sy kleure. In hierdie indringende artikel, ‘n ware blik van buite, stel die Washingtonse politieke ontleder Patrick McDermott die haglike politieke toestand waarin Suid-Afrika verkeer, aan die kaak. Hy vergelyk dit met ‘n mafiabeleid waarin elkeen, veral blankes, “beskermingsgeld” aan korrupte en misdadige politici moet betaal.
Suid-Afrika is ‘n deurlopende onderwerp van kommer onder dissidente regses, wat dit beskou as ‘n waarskuwende verhaal oor die gevare daarvan om ‘n minderheid in jou eie land te word. Die Reënboognasie is sedert die einde van apartheid grootliks deur die hoofstroommedia geïgnoreer, maar Donald Trump het verlede jaar die globale establishment met die volgende twiet ontstel:
I have asked Secretary of State @SecPompeo to closely study the South Africa land and farm seizures and expropriations and the large scale killing of farmers. “South African Government is now seizing land from white farmers.” @TuckerCarlson@FoxNews
Daarin het sy geskryf oor ‘n e-pos wat sy ontvang het van ‘n bekommerde vriend wat in Amerika woon. “Ek het nie geweet wat om te sê nie, want dit was so ver van die waarheid dat dit vergesog was,” het sy geskryf. “Die werkliheid waaroor hulle versuim om verslag te doen, is dat die blanke lewe wonderlik is.”
“In die konteks van Suid-Afrika,” het sy voortgegaan, “om ‘n bloedbad vir blankes daar te vrees of te voorspel, laat blankes elders toe om op te tree soos die soort mense wat moontlik vermoor behoort te word.” Dit was ‘n onthutsende en koelbloedige stelling, veral van ‘n Joodse vrou.
Die werklikheid van Suid-Afrika se plaasmoorde is beide goed gedokumenteer en verskriklik. Mej Fairbanks maak egter ‘n breër punt wat nie geïgnoreer moet word nie. Wat van die res van Suid-Afrika se blankes? Doen hulle so goed soos sy sê?
Die antwoord is nee. Trouens, daar is goeie rede om te glo dat die lot van die land se Afrikanerboere voorspel wat met die hele blanke bevolking gaan gebeur. Om te verstaan hoekom vereis egter ‘n beter begrip van die land se berugte korrupsie en toenemende gevaar.
Niemand is veilig nie
Suid-Afrika se plaasmoorde is deel van ‘n veel groter misdaadprobleem. Die land se moordsyfer is reeds onder die hoogstes ter wêreld en het sedert 2011 toegeneem. Die meeste daarvan is gekonsentreer in arm swart lokasies.
Nyanga, ‘n lokasie buite Kaapstad, is een van die gevaarlikste in die land. “Ek is al meer kere beroof as wat ek kan onthou,” sê Sandiso Phaliso, ‘n jare lange inwoner. “Gelukkig leef ek nog alhoewel ek al verskeie kere al gesteek is en die littekens dra.”
“Vyf van my vriende is oor die afgelope drie jaar doodgemaak,” sê hy. “Hulle was te dronk om hulself te verdedig.”
Suid-Afrika se geweldsmisdaad is oorweldigend swart-op-swart of swart-op-wit. Byna al die gevangenes in die land se tronke is swart (79,6%) of kleurlinge (18,2%).
Moord verteenwoordig slegs drie persent van die veel groter aantal geweldsmisdade wat elke jaar gepleeg word. Die verkragtingskoers is die hoogste ter wêreld (ten minste onder lande wat geloofwaardige statistieke publiseer). Die polisie is ondoeltreffend, dikwels korrup, en soms self ‘n ‘n misdaadbedreiging. Eiereg is algemeen in die lokasies, waar skares gereeld geweldsmisdadigers slaan en dikwels die gewelddadige misdadigers in hul geledere vermoor, soms met die grusame halssnoermetode.
Stedelike blankes is veiliger as arm swartes, maar slegs as gevolg van Herkuleaanse pogings om hulself te beskerm wat hulle feitlik gevange hou. Die oorgrote meerderheid woon in (en hou by) streng gesegregeerde, grootliks blanke buurte in die stede en voorstede, dikwels in woonstelgeboue met veiligheidsdienste en kameras of in ommuurde veiligheidsbuurte. Die burgers van die land het meer privaatveiligheidsamptenare in diens as hul polisie en weermag sáám. Hoë mure, lemmetjiesdraad en honde is bekostigbare alternatiewe. Volgens sommige ramings beskik meer as die helfte van alle wonings oor sulke veiligheidsmaatreëls.
Elke rit buite is riskant. Breek-en-grypdiewe is oral op straat en kan in ‘n oogwink deur ‘n motorvenster roof. Toeristegebiede word streng bewaak. Volgens een inwoner is Kaapstad se Waterfront “goed belig, deeglik deur private veiligheidswagte gepatrolleer en het meer as 800kringtelevisiekameras wat sentraal gemonitor word deur ‘n beheerkamer wat binne enkele minute gewapende veiligheid of mediese dienste kan uitstuur.”
In ander dele van die stad, kom sakkerollers en straatkinders algemeen voor. Besoekers word gewaarsku om in veilige, goed beligte gebiede te bly. Buite hierdie gebiede “raak dinge baie vinnig minder veilig.” Inderdaad, die meeste Suid-Afrikaners voel onveilig om ná donker in hul eie woonbuurte rond te loop.
Baie vermy dit heeltemal om uit te gaan. “Die lewe in Johannesburg gebeur meestal binnenshuis,” sê Dan Roodt, ‘n Afrikaner-aktivis. “Jy beweeg van een veilige omgewing en een sekuriteitskompleks na ‘n ander. Of jy kan van ‘n veiligheidsbuurt na ‘n winkelsentrum verskuif. Alles word bewaak. ”
Politiek: die dodelike spel
Bongani Skhosan, ‘n jong swart kandidaat vir ‘n lae vlakstadsraadsposisie in die Umziwabantu-munisipaliteit, het so pas in sy bakkie geklim. Dit was net nog ‘n Maandagoggend en hy het sy kinders skool toe geneem. Hy het waarskynlik nooit die gewapende mans gesien nie.
Twee kopskote het dit vinnig beëindig. Sy kinders het toegekyk hoe hul pa doodgaan.
Politieke geweld is algemeen in Suid-Afrika, veral in oorwegend swart gebiede soos KwaZulu-Natal. Die ontwrigting van politieke byeenkomste, dreigemente en aanrandings is algemeen, veral wanneer verkiesings naby is. Polisie doen gewoonlik min om dit te keer en is soms aktiewe deelnemers. Moord is gewoonlik ‘n laaste uitweg, maar dit is aan die toeneem. Daar was sedert 2016 minstens 90 politieke sluipmoorde sedert 2016 – dubbel die koers van die vorige 15 jaar.
Die rede is eenvoudig: geld. Vir baie swart Suid-Afrikaners is die politiek die enigste realistiese pad na rykdom, en baie is meer as bereid om daarvoor dood te maak. Vir diegene wat dit doen, kan die beloning aansienlik wees.
Terwyl daar vele bydraende faktore tot die land se korrupsie is, is een van die belangrikste swart ekonomiese bemagtiging (SEB), ‘n nasionale beleid wat oor die afgelope 20 jaar ingestel is, en wat ekonomiese voorkeur gaan aan ondernemings met beduidende swart eienaarskap verleen. Die resultaat is ‘n reeks voorkeurtransaksies wat die voorste swart politieke leiers ryk gemaak het in ruil vir toegang en politieke beskerming.
Cyril Ramaphosa, die huidige president van die land, was voorsitter van ‘n kommissie wat gehelp het om SEB te ontwikkel. Vandag is hy een van die rykste manne in die land, met ‘n netto waarde van R6,4 miljard ($ 550 miljoen). Baie politieke gesinne het ook daarby gebaat, waaronder dié van Jacob Zuma en Nelson Mandela, maar hulle is nie die enigstes nie. Teen 2015 is ‘n beraamde R350 miljard ($ 24 miljard) in SEB-transaksies deur die top 100 maatskappye op die Johannesburgse Effektebeurs voltooi. Teen die einde van 2013 is ongeveer 23 persent van sy markkapitalisasie gehou deur swart-ekonomiese-bemagtigingsgroepe, ‘n syfer wat vandag waarskynlik hoër is.
Politiek verbonde swart entrepreneurs wat die SEB-transaksies misloop, het ander opsies. Sommige word ryk deur regeringskontrakte, wat plaaslik as “tenders” bekend staan. Tenders kombineer gewoonlik hoë pryse en swak dienslewering, wat help om die ontvangers ryk te maak, maar dit is ‘n buitengewoon slegte ooreenkoms vir die publiek.
“Vir jou besigheid om te oorleef en te floreer, moet jy ‘n politikus ken,” het een swart tenderpreneur aan die New York Times gesê. “As ek nie die netwerke en toegang tot hulpbronne gehad het nie, sou ek nie wees waar ek is nie.”
‘n Belangrike rol van hierdie korrupte regeringsdepartemente en ondernemings in staatsbesit is om die regerende ANC staande te hou. Hulle verskaf werk aan die grootste deel van die land se betreklik klein swart middelklas. Hulle word ook gebruik om armes af te dreig, wat bang is om “verkeerd te stem”, omdat hulle nie die maatskaplike toelaes, pensioene, toegang tot openbare behuising, voedselhulp en laag besoldigde werk aan openbare projekte wil verloor nie.
Vir die uitverkore paar aan die bokant, het die stelsel egter skielike rykdom en skrikwekkende vlakke van uitspattigheid verseker. Pasryk “BEE-manne” wedywer voortdurend met mekaar as dit gaan om duur klere, nuwe motors, en kiste Chivas Regal en Dom Pérignon. Kenny Kunene, een van die land se rykste swart sakemanne, het hulle almal met ‘n buitensporige verjaarsdagpartytjie oortref. Gaste het soesji vanaf die maag van ‘n halfkaal blanke meisie geëet.
BMW’s, die gunstelingrygoed vir SEB-begunstigdes, is so algemeen dat plaaslike mense sê die akroniem staan vir “swartman se wiele.” Vusi Nzapheza, ‘n swart rubrriekskrywer, sê dit is nie ongewoon om ‘n BMW langs ‘n kaja geparkeer te sien nie. “In sommige dele is ‘n motor magtiger as ‘n huis,” het hy geskryf. “‘n BMW laat vroue se broekies val terwyl ‘n huis [een met ‘n verband] onwaarskynlik vir jou seks op Saterdagaand sal verseker.”
Omdat geleenthede vir onwettige woekerwins so groot is, begin politieke veldtogte in sommige dele van die land soos bende-oorloë lyk. Huurmoorde, kompleet met moordlyste van politieke teenstanders, word al hoe meer algemeen. Misdaadbendes word dikwels gevra om die werk te doen ten einde die identiteit van die ware oortreders te verberg.
Die veranderde landskap het berusting gebring. “As jy betrokke raak by ANC-partypolitiee in Mpumalanga,” het een plaaslike joernalis geskryf, “weet jy dat jy vermoor kan word”.
Blanke monopoliekapitaal
Oppervlakkig beskou, is die meeste blankes in Suid-Afrika beter daaraan toe as die meeste swartes, waarvan die meeste arm is. Die blanke werkloosheidskoers, 7,1 persent in 2018, is aansienlik laer as dié van swartes (31,1%), gemengde ras- of “kleurling”-mense (21,8%) en Indiërs / Asiërs (10,1%). Sulke vergelykings is waarskynlik die beste bewys vir Eve Fairbanks se aanspraak dat “die blanke lewe wonderlik is”.
Hierdie statistiek is misleidend. Die meeste blankes kom te staan teen aansienlike diskriminasie weens regstellende aksie wat deur die regering afgedwing word. In ‘n 2017-opname deur die liberaal-gesinde Instituut vir Rasseverhoudings is bevind dat 53 persent van blanke Suid-Afrikaners persoonlik ervarings van rassisme jeens hulle gehad het, ‘n syfer wat meer as dubbel soveel is as die 23 persent van swartes wat dieselfde gesê het. Daarbenewens verteenwoordig blankes, na jare van suiwering uit regeringsposte, net 7,5 persent van diegene in openbare diens, ‘n vlak onder hul aandeel van die bevolking (8,9 persent).
Wat verklaar die blankes se relatief lae werkloosheid? Eerstens, blankes doen beter in die private sektor, waar winsgedrewe korporatiewe werkgewers op hulle staatmaak om wins te maak. Tweedens, hulle munt uit in kleinsakeondernemings. Ongeveer die helfte van die land se formeel geregistreerde kleinsake is in blanke besit.
Die beslissende faktor in elke geval is bevoegdheid, iets wat maklik gesien kan word deur die prestasie van die openbare en private sektore met mekaar te vergelyk. Ilana Mercer, skryfster van Into the Cannibal’s Pot, het gesê ‘n swart redakteur van die Sunday Times het eenkeer so iets erken. “My swart kollegas wat groot maatskappye of staatsdepartemente bestuur, sê vir my dat om die werk gedoen te kry, moet jy gewoonlik ‘n blanke gebruik,” het hy gesê.
Hierdie vaardigheidsverskil is egter nie genoeg om wit werk te beskerm nie. Die privaat sektor is nie immuun teen regstellendeaksiewette nie. Linksgesinde liggame soos die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie het gevra om sterker maatreëls om die oorblywende rassewanbalans in die privaatsektor uit te skakel, maar hulle is nog nie opgelê nie – altans nie vir die oomblik nie.
Hoekom nie? Die rede het min te doen met die mag van blankes as ‘n stemblok. Wit kiesers word hoofsaaklik in die parlement verteenwoordig deur die Demokratiese Alliansie (DA), ‘n liberale veelrassige party wat histories teen apartheid gekant was en oor slegs ongeveer een vyfde van die 400 setels in die Nasionale Vergadering beskik. Die moderne verpersoonliking van die ou Afrikaner Konserwatiewe Party, genaamd Vryheidsfront Plus, het net vier setels. Dié partye word grootliks oortref deur die twee groot swart-oorheersde partye: die ANC en ‘n kleiner swart nasionalistiese party, die Ekonomiese Vryheidsvegters (EFF). In ‘n land wat 80 persent swart en slegs 9 persent wit is, bied demokrasie min beskerming.
Soos so dikwels die geval is, kan die waarheid gevind word deur die vloei van geld te volg. Aanduidings spreek uit ‘n frase wat ‘n groot deel van die wêreld se korporatiewe establishment (of ten minste die New York Times) as misleidend en plofbaar beskou: “blanke monopoliekapitaal”. Volgens hierdie teorie, wat oorspronklik ondersteun is deur linksgesinde politici en akademici, heers dieselfde blanke nyweraars wat Suid-Afrika onder apartheid regeer het, steeds vandag oor die land. Ten spyte van sy linkse stamboom, lyk die idee feitlik gegrond.
Meer as twee dekades ná die einde van apartheid, bly die geledere van Suid-Afrika se rykste gesinne grootliks dieselfde, ‘n werklikheid wat net deur ‘n paar simboliese SEB-miljoenêrs verbreek word. Nicky Oppenheimer, wie se familie die De Beers-diamantmaatskappy dekades lank bestuur het, is bo-aan die lys. Die verbintenisse tussen sy familie, die Joods oorheersde diamantbedryf, en die Rothschilds bied baie om te herkou vir diegene wat aan samesweringsteorieë glo. Ongeveer ‘n kwart van Suid-Afrika se rykste mense is Joods.
Alhoewel hy beswaar maak teen die beskrywing, is die mees prominente voorbeeld van blanke monopoliekapitaal ‘n Calvinistiese Afrikaner genaamd Johann Rupert. Hy is die land se tweede rykste man, wat eienaarskap van internasionale luuksegoedere soos Cartier en die grootste deel van die land se korporatiewe media insluit.
Mnr. Rupert se vader, Anton, was ‘n lid van die Broederbond, ‘n geheimsinnige Afrikanerbroederskap wat die regerende Nasionale Party tydens die apartheidtyd oorheers het. Johann het grootgeword in Stellenbosch, ‘n boomryke wynlanddorp wat deur ‘n elite-universiteit geanker word, waar hy en baie van die land se ryk spruite klas geloop het. Hierdie verbintenisse maak die kern uit van ‘n beweerde magtige sakenetwerk, die “Stellenbosse Mafia“, wat na bewering SEB-uitbetalings en geheime skenkings gebruik het om die ANC se swart leierskap in toom te hou.
Wat ook al die werklike of verbeelde invloed van hierdie groep, ly dit min twyfel dat die twee magtigste gesinne, die Oppenheimers en Ruperts, ‘n sentrale rol in die beëindiging van apartheid gespeel het. Harry Oppenheimer, Nicky se pa, het in 1976 ‘n konferensie van sakeleiers georganiseer om rasseprobleme ná die Soweto-onluste te bespreek. Die volgende jaar het hy gehelp om die Stedelike Stigting te skep om die sakegemeenskap se oogmerke te ondersteun en toekomstige swart leiers te ontwikkel. Cyril Ramaphosa, Suid-Afrika se huidige president, was een van die eerste rekrute van dié organisasie. Oppenheimer het ook ‘n sleutelrol gespeel om internasionale opposisie teen die NP-regering te monster. In 1960 het hy met Brittanje se premier, Harold MacMillan, ontmoet voordat hy sy beroemde “winde van verandering” –toespraak gelewer het wat apartheid gekritiseer het. In die vroeë 1980’s het Oppenheimer as gasheer opgetree tydens Henry Kissinger se besoek om maniere te bespreek om blanke regering te beëindig.
In weerwil van sy enorme rykdom en invloed, was Oppenheimer egter iets van ‘n buitestaander. Tydens apartheid het hy die Progressiewe Party, die Nasionale Party se hoofopposisie, ondersteun. Anton Rupert, Johann se pa, het waarskynlik die groter rol gespeel omdat hy, anders as Oppenheimer, besig was om apartheid van binne die regerende party te ondermyn.
Anton Rupert was destyds ‘n toonaangewende geldskieter vir die Nasionaliste en ‘n lid van die party se binnekring. Sy seun, Johann, was ‘n vriend en ondersteuner van F. W. De Klerk, wat in 1989 verkies is om die party te lei net toe die internasionale sanksies begin byt. Die party was ook sterk afhanklik van korporatiewe befondsing, wat sy wil verder verswak het. Toe Anton Rupert aanbeveel het dat die “stinkende lyk van apartheid” begrawe geword, en gesê het dat dit sleg vir sake was, het die party geluister.
Hierdie twee magtige gesinne en die land se ander ryk nyweraars was die mense wat mnr. De Klerk gedien het toe hy apartheid beëindig het. In 1992, toe hy ‘n blanke referendum uitgeroep het om sy onderhandelinge met die ANC te onderskryf, is hy sterk gesteun deur beide die sakegemeenskap en die korporatiewe en regeringsbeheerde media. Die opposisie, met min geld en wat van mediablootstelling weerhous is, het die referendum sleg verloor. Twee jaar later is Mandela – onvermydelik – tot president verkies.
Die land se sake-elite het egter nie volkome beheer aan die ANC oorgera nie. Terwyl mnr. De Klerk gewillig politieke beskerming vir gewone Afrikaners en Engelssprekendes weggegee het, het hy koorsiggewerk om sakebelange te beskerm. Hy het ‘n verskeidenheid instrumente gebruik, waaronder grondwetlike beskerming, skuldbetalingsooreenkomste, internasionale handelsreëls en IMF-hulp om Mandela en sy opvolger, Thabo Mbeki, aan bande te lê.
Mandela het baie van sy radikalisme verloor nadat hy hand om die blaas met die globalistiese stralerjakkers in Davos geraak het. Tydens en na sy onderhandelinge met mnr. De Klerk het hy en mnr. Mbeki gereeld hul bondgenoot, Harry Oppenheimer, geraadpleeg. Mandela het hom later ten gunste van De Beers se korporatiewe belange uitgespreek en ná Oppenheimer se dood het hy sy bydrae “monumentaal” genoem.
Party van die radikale na links was minder beïndruk. “Niemand stap ná 27 jaar uit die tronk uit en word dan die president, tensy daar ‘n stel riglyne en ‘n plan agter die skerms is nie,” het Khalid Muhammad, ‘n Nasie van Islam en ‘n Nuwe Swart Pantherparty-leier, in 1994 aan Phil Donahue gesê.
Die sakegemeenskap se kaping van die ANC was voltooi, ten minste totdat die korrupte Jacob Zuma in 2009 op die presidentskap beslag gelê het. Mnr. Zuma en sy makkers, waaronder die berugte Gupta-broers, het die staat begin plunder en die establishment ontstel. Mnr. Zuma het agt jaar lank uitgehou, maar in 2017 het die sake-elite teruggeslaan. Hul protégé, Cyril Ramaphosa, het Zuma se gesalfde opvolger in ‘n ANC-partymededinging verslaan en het vroeg in 2018 president geword.
In teenstelling met die 1990’s, adverteer die sakegemeenskap nie meer sy invloed op swart oorheersde Suid-Afrika nie. Johann Rupert weet hy is “giftig” en hy ontken enige betrokkenheid by die regering. In antwoord op die EFF se Julius Malema, wat beweer mnr. Rupert is die ware mag agter die troon, het hy geskerts dat as Malema “nie ophou om oor my te lieg nie, ek die wêreld gaan vertel dat ek hom regtig geld gee”.
Ware mag is dikwels onsigbaar. Die uitwerking daarvan is soms nie. Ná sy verkiesing het mnr. Ramaphosa ‘n einde gemaak aan die frase “blanke monopoliekapitaal” en gesê: “ons moet ons entrepreneurs soos helde behandel”. Hy het sedertdien die daad by sy retoriek gevoeg, deur sakevriendelike aanstellings in belangrike staatsposisies te maak.
Vir die oomblik mag blankes hul werk in die private sektor behou, maar hul veiligheid kom teen ‘n prys. Suid-Afrika se sake-elite red nie die blanke bevolking weens enige ware besorgdheid vir hulle nie. Dit is dieselfde groep wat ‘n eeu gelede swart mynwerkers ingebring het om blanke mynwerkersvakbonde se houvas te breek en later gewerk het om apartheid te beëindig op ‘n manier wat slegs hulself beskerm het. Hulle lyk nie asof hulle omgee oor Afrikanerboere of die toenemende aantal armblankes in plakkerskampe nie.
Hulle gee wel om vir geld. In ‘n land wat deur korrupsie en onbevoegdheid verskeur word, het hulle desperaat ‘n geskoolde arbeidsmag nodig. Hulle gee om vir die blanke bevolking, as dit help om hulle ryk te maak. Soos die land se groeiende veligheidsbedryf en sy legioene SEB-manne, is blanke monopoliekapitaal net nog ‘n deel van die Suid-Afrikaanse bedrogspul.
Gevaar op die horison
Attie Potgieter, ‘n blanke boer, het buite sy huis gestef, nadat hy 151 keer met ‘n panga en messe gesny en gesteek is. Sy tweejarige dogter, Wilmien, het na hom toe gehardloop. Sy is in die kop geskiet, in ‘n makabere teregstelling. Haar ma, Wilna, is dood in die huis gevind. “Ons het hulle vermoor. Ons kom terug,” het die nota op die hek gelui.
Dit is die loon van verraad.
Daar kan meer wees wat wag. Toe Cyril Ramaphosa einde 2017 die ANC se topposisie nagejaag het, het hy een van Jacob Zuma se voormalige vroue verslaan. Dit was ‘n naelskraapoorwinning. Die wedloop is eweredig verdeel en diegene wat voordeel trek uit mnr. Zuma se korrupte heerskappy is opgestel teen diegene wat nie daarby gebaat het nie. In daardie stadium het die magsbalans berus by ‘n rampokkerpolitikus uit Mpumalanga met die naam David Mabuza.
Mnr. Mabuza het op die gewone manier sy opgang deur die ANC gemaak, byvoorbeeld deur onderwysgeld van die kinders in sy provinsie te steel om die sakke van ondersteuners te vul. Soos baie ANC-politici, is hy daarvan beskuldig dat hy huurmoorde bestel op mense wat in sy pad gestaan het. Dit sluit in Jimmy Mohlala, ‘n plaaslike politikus wat doodgeskiet is nadat hy die korrupsie in die provinsie onthul het. In 2017 het hy ‘n geleentheid in die Ramaphosa-Zuma-wedstryd raakgesien en sy benoeming as adjunkpresident die prys van sy ondersteuning gemaak. Mnr. Ramaphosa het die duiwel betaal wat hom toekom.
Mnr. Mabuza het later van mnr. Ramaphosa gesê: “Ons sal rondom hom as ‘n leier saamstaan en ons gaan langs hom loop. Hy is baie veilig met my langs hom.” Dit moes ‘n kille troos gewees het. Daar word algemeen vermoed dat die land se adjunkpresident ‘n koelbloedige moordenaar is.
Cyril Ramaphosa en David Mabuza
Vele lede van die land se ryk elite neem nie meer kanse nie. Teen laat 2018 het Johann Rupert, wat na berig word ontnugter is met Suid-Afrika se groei, ‘n groot uitbreiding van sy luuksegoedere in China aangekondig. In 2011 het die Oppenheimer-familie sy belang in De Beers verkoop aan Anglo American, ‘n langtermynvennoot, om sy belange te diversifiseer.
Hulle is nie alleen nie. Tussen 2007 en 2015 het meer as 40 persent van die land se blanke miljoenêrs die land verlaat. Meer as 7 persent van die hele blanke bevolking het sedert 2002 geëmigreer: meestal bekwame professionele persone, handelaars, entrepreneurs en ervare korporatiewe werknemers en hul gesinne. Hulle is deel van ‘n groter breindrein wat die land hard getref het. Ongetwyfeld sou meer die land verlaat as hulle kon. Anders as Zimbabwe in die 1980’s, is daar nie ‘n veiliger land in die suide vir blankes om heen te vlug nie.
Terwyl baie van die land se mees produktiewe burgers Suid-Afrika verlaat, kom miljoene arm en onopgeleide immigrante van die res van Afrika af die land binne. Daar is nou ‘n beraamde 2-5 miljoen onwettige immigrante in die land, die meeste van nabygeleë state soos Zimbabwe, Mosambiek, asook die Kongo. Die getalle is steeds hanteerbaar en huidige bevolkingsprojeksies neem aan dat hul getalle nie sal verander nie, maar dié aanname is betwyfelbaar.
Die Verenigde Nasies voorspel dat Afrika se bevolking teen die einde van hierdie eeu tot meer as vier miljard sal groei, met die wêreld se swart bevolking wat dié van die res van die wêreld se mense altesaam bereik. Opnames toon reeds dat meer as die helfte van die bevolking van baie arm swart lande na die Weste wil emigreer. Baie sal beslis na Suid-Afrika wil trek; ten spyte van sy verval, stoom die land steeds voort op die traagheid van blanke ontwikkeling en is ‘n aantreklike bestemming.
Intussen is betogings deur die land se armes ‘n daaglikse verskynsel, en onluste broei op die toenemend radikale universiteitskampusse. Volgens ‘n opname van 2017 sê 61 persent van swart Suid-Afrikaners dat dit “nou ‘n land is vir swart Afrikane en blankes moet tweede plek inneem”.
“Ons sit op ‘n ernstige tydbom,” het Bongi Vilakazi, ‘n swart sakeman, aan die New York Times gesê. “Almal waarmee ek praat, het die idee dat ons dít wat na regte aan ons behoort, moet vat.”
Hoe lank kan dit aangaan? Sommige, soos Simon Roche van die Suidlanders, meen Suid-Afrika kan op ‘n burgeroorlog afstuur. Selfs die establishment-Suid-Afrikaanse Instituut vir Rasseverhoudinge maak bekommerde geluide, wat die huidige demonisering van boere ‘n gevaarlike swaai na links deur mnr. Ramaphosa en sy ondersteuners noem.
Frans Cronjé, die hoofuitvoerendebeampte van die instituut, het verskeie toekomstige scenario’s uiteengesit, maar hy meen die waarskynlikste is een waarin die land in semi-outonome enklawes verdeel word op grond van rasse-, klas- en etniese verskille. Hy sien ook politieke gevaar op die horison. As die ANC nie 50 persent van die stemme wen nie, het hy in 2019 of daarna gedink dit kan in ‘n alliansie met die EFF en Julius Malema gedwing word. Hy het belowe dat hy “die keel van witheid sal afsny“. Dit sou die regering verder na links dwing, en moontlik ‘n ekonomiese krisis soos dié in Venezuela veroorsaak, waar miljoene na ander lande gevlug het.
So ‘n krisis kan egter die deur oopmaak vir blanke onafhanklikheid. Dan Roodt het in ‘n onderhoud van 2016 die moontlikheid verwerp dat ‘n wegbreekpoging onderdruk sou word, met die argument dat die Suid-Afrikaanse weermag onder ANC-leierskap nie ‘n bedreiging is nie:
“Ons is nog altyd getalsgewys oorskadu; ek dink nie dis die probleem nie. Net ander blankes kan ons werklik bedreig. Daar sou al lankal ‘n soort opstand gewees het as dit nie vir die feit was dat mense hier regtig bang is vir die VSA en die Europese Unie en militêre optrede van hulle aan die kant van die ANC nie. Hoe meer Europa en Noord-Amerika in hul eie multikulturele probleme vasval, hoe meer ruimte sal dit vir ons hier oopmaak.”
Politici soos Donald Trump en die nasionale populiste van Europa het dinge deurmekaar geroer, maar neoliberale en neokonserwatiewe elites het nog steeds aansienlike mag. Dieselfde globale magte wat reeds Suid-Afrika gebreek het, is besig om dieselfde ding aan elke Westerse land te doen. As hulle slaag, kan Suid-Afrika se rassebedrogspul op almal van ons wag.
Die natuurlike
In ‘n land wat geteister word deur korrupsie en verval, staan die finansiële buurt van Sandton in Johannesburg in skrille kontras. Dit is die kommersiële hart van Suid-Afrika se sake-elite. Sy blink kantoorblokke en luukse winkelsentrums straal ‘n soort wanklinkende lewenskrag uit, asof dit ‘n vampier was wat die lewe van die res van die land uitsuig.
Sandton
Die omliggende stad weerspieël die land as ‘n geheel beter. Die Johannesburgse middestad word gekenmerk deur verkrummelende geboue en stedelike verrotting. Die stadshorison word oorheers deur die Ponte-toring, ‘n oorvol woonstelgebou wat eens tien verdiepings se vullis in sy oop kern versamel het. Die gebou se brutalistiese aura is so distopies dat dit in ‘n fliek oor ‘n komende zombie-apokalips gebruik is.
Die binnehof van die Ponte City-toring in Johannesburg.
Die streek se swart lokasies is erger: woestyne van misdaad, dwelms en vullis. In 2008 het die filmvervaardiger Louis Theroux ‘n onderhoud met een van die meer berugte inwoners, ‘n motorkaper genaamd Maleven, gevoer. Hy en ‘n metgesel het gespog dat hulle die vorige aand vier motors ingepalm het en ervaring had van huisrowe. Theroux het gevra hoe hulle hul slagoffers oortuig het om hul geld te oorhandig.
“Jy gee my nooit? Jy gee my nooit?” het mnr. Maleven uitdagend geantwoord. “Ek vat jou vrou en sit ‘n mes hier, soos ‘n voorbeeld,” sê hy en wys na sy nek. “Jy sien die bloed. Ek sê: ‘Ek maak nou klaar!’ Jy gee my nie geld nie of jy gee? Wat kan jy sê? Jy sal my gee. Geen ander manier nie.”
Dit is Afrika in sy suiwerste vorm. Die duiwelstreek waarvoor die blanke bevolking te staan gekom het, is nie minder duidelik nie: “Maak my ryk of sterf.”
Mnr. Maleven is in hegtenis geneem en is later deur medegevangenes in die tronk doodgemaak. Dit is jammer. Hy kon dalk ‘n goeie politikus uitgemaak het.
Patrick McDermott is ‘n politieke ontleder vanuit Washington, D.C. Hierdie artikel het oorspronklik in Engels by American Renaissance verskyn en word hier goedgunstiglik in Afrikaans aangebied.
Skakels na oorspronklik Engelse artikels is behou.
Die twee Afrikaners wat ‘n swart misdadiger ‘n les wou leer deur hom in ‘n doodskis toe te maak, staar die ergste moontlike strawwe in die gesig.
Willem Oosthuizen en Theo Jackson is onderskeidelik 11 en 14 jaar tronkstraf gevonnis omdat hulle ‘n swartman in ‘n doodskis ingedwing het en gedreig het om dit aan die brand te steek. Tydens hul verhoor het die twee gesê hulle het Victor Mlotshwa met vermoedelik gesteelde koperkabel gevang.
Die doodskispetalje is viraal op sosiale media versprei, as manna vir die horde sosiale geregtigheidsstryders wat dié week ook redes gevind het vir hoekom wittes op plase doodgemaak word: Hulle behandel glo plaaswerkers “sleg”. Dat dit nie plaaswerkers is wat die moorde pleeg nie, is onbelangrik het een teenintelligensie-agent – kennelik op die betaalstaat van korporatiewe globaliste – aan 702 geselsradio vertel.
Die twee Afrikaners is skuldig bevind aan poging tot moord, ontvoering, intimidasie en twee aanklagte van aanranding met die doel om ernstig te beseer omdat hul ‘n koperkabeldief die skrik op die lyf wou jaag.
Nadat hul mans gearresteer is en skuldig bevind is, moes Chane Oosthuizen en Rianie Jackson self die mas probeer opkom. Hul jong kinders ly swaar steeds onder die histeriese dooieboommedia-aanslag.
Die Oosthuizens oorleef beswaarlik met groente smous, terwyl die Jacksons al hul besittings verkoop het om hul kinders te voed. Albei vroue het in die hof om genade gepleit, maar dit het op dowe ore geval.
Abdirazak Osman van die Somaliese Gemeenskapsraad van Suid-Afrika sê soveel as 100 Somaliërs word elke jaar in Suid-Afrika vermoor, veral in hul winkels, met geen gevolge vir die moordenaars nie. Moord is blykbaar ‘n versagtende kwessie vir ons swart regstelsel.
Die jaarlikse ritueel waarvolgens Suid-Afrika se misdaadstatistiek deur die ANC-minister en -polisiehoofde aangekondig word, het hom weereens op 24 Oktober 2017 afgespeel. Soos gewoonlik het die ANC gepoog om die meer as 2 miljoen ernstige misdade wat die afgelope jaar in die land gepleeg is, weg te masseer.
Onder andere het motorkapings met 14,5% gestyg, vanaf 14 602 in 2015/2016 tot die huidige 16 717 in 2016/2017. Die aantal moorde het met 1,8% vanaf 18 673 tot 19 016 toegeneem.
Omtrent al die landbou-organisasies wat die statistiek onder oë gehad het, het gekla dat daar nêrens na die dramatiese stygings in plaasaanvalle en -moorde verwys word nie.
Volgens TLU SA se statistiek, steek 2017 sleg af in vergelyking met die situasie dieselfde tyd verlede jaar. In 2016 is 295 aanvalle en 52 moorde geregistreer terwyl die ooreenstemmende periode vanjaar ‘n styging van onderskeidelik 347 en 65 aantoon.
“Die situasie op Suid-Afrikaanse plase en landbouhoewes neem ernstige krisis-afmetings aan en dit is duidelik dat die SAPD se Landelike Veiligheidstrategie nie die verwagte resultate oplewer nie”, aldus Mnr Henry Geldenhuys, TLU SA se Adjunk-president en ook Voorsitter van die unie se Veiligheidskomitee. “Die vraag kan tereg gevra word of geweldsmisdade op plase en hoewes werklik in die praktyk prioriteitstatus geniet, of die nodige middele in landelike gebiede beskikbaar gestel word om die probleem te beveg en of Misdaadintelligensie enigsins benut word om aanvalle teen wetsgehoorsame plaasbewoners te verhoed?”
Fikile Mbalula, die minister van polisie wou slegs ure nadat mnr. Joubert Conradie, ‘n boer in die Wes-Kaap vermoor is, nie die plaasmoordstatistiek bekendmaak nie.
“Géén moord of aanval kan ooit geregverdig word nie,” het mnr. Carl Opperman, hoofuitvoerendebeampte van Agri-Wes-Kaap gesê. “Die vlaag plaasmoorde wat landwyd buite beheer is, laat ons met meer vrae as antwoorde oor die vlakke van geweldsmisdaad in die land en die regering se totale onvermoë om die land só te bestuur dat alle inwoners van landelike gebiede se veiligheid verseker is.”
Gewapende roof by beide woonhuise en sakepersele het insgelyks toegeneem, met onderskeidelik 7,3% en 5,0%. Daar word jaarliks 20 343 huisrowe in Suid-Afrika gepleeg. Verskeie opnames in die onlangse verlede het getoon dat vrees by die totale bevolking van Suid-Afrika oor die afgelope jaar toegeneem het en dat vertroue tussen rasse op ‘n historiese laagtepunt verkeer.
Aan die ander kant vind daar 1,03 miljoen huisrowe jaarliks in die VSA plaas, asook 3,7 miljoene inbrake, wat aantoon dat Suid-Afrika nie die enigste multikulturele samelewing met ‘n geweldige misdaadprobleem is nie.
Duitse ondersoekende joernaliste het geheime Facebook-groepe ontbloot waar immigrante hul verblyf- en gesondheidskaarte verkoop en verhuur, sodat hele gesinne onwettig in Europa kan kom woon.
JoernalistenWatch ontbloot die geheimsinnige groepe waar Moslem-gebruikers bestellings vir sekere items plaas, en private verkopers kontak hulle met die goedere.
Een gebruiker het ‘n versoek geplaas waarin verklaar word dat: “Ek benodig ‘n Duitse paspoort vir vlugtelinge, waar ek in 1998 gebore is, verkieslik van Soedan gestempel.” ‘n Gebruiker het geantwoord dat hy “‘n Duitse paspoort met geboortejaar 1997 insluitend hoofbedekking” het en dat hy gaan die koper daaroor vertel.
Die verslaggewers het ontdek dat vroue aangemoedig word om Islamitiese kopdoeke te dra, want dit sal so makliker wees om hulself te laat lyk soos Moslems vir op die beskikbare dokumente gefotografeer is.
Een gebruiker wou weet: “As ek ‘n pas [Duitse identiteitskaart] in Athene koop, hoe kom ek na Duitsland op die vinnigste manier? Direk met die vliegtuig? Of moet ek eers Italië binnekom en dan die grens oorsteek? Enige voorstel?”
Volgens die joernalis: “Hele gesinne kom nou onwettig na Duitsland, omdat hulle regte dokumente kan gebruik en selfs direk na die dokter kan gaan. Aangesien hulle werklike kaarte het, word geen toegang of behandeling geweier nie.”
Die dokumente blyk almal te wees van immigrante wat tans as asielsoekers in Duitsland geregistreer is. Sommige van die verkopers gaan terug na hul eie land en verkoop die dokumente, ander gaan op vakansie en bied hul verblyfpermit, insluitende gesondheidsversekering te huur aan.
Dit is nie bekend hoeveel van hierdie dokumente tans in omloop is nie, maar die misdadigers op die Facebook-bladsy beweer dat dit maklik genoeg was om dokumente te “verloor” en sonder versuim weer deur die Duitse owerhede sulke kaarte uitgereik te kry. “Ek sê eenvoudig dat ek die kaart verloor het en kry dan dadelik ‘n nuwe een,” het een verduidelik.
Die stygende koste van die verskaffing van “gratis” gesondheidsorg aan migrante in Duitsland, is duidelik gekoppel aan die misbruik van die stelsel wat belastingbetalers befonds.
Werklose asielsoekers in Duitsland kos die land se statutêre gesondheidsversekeraars €20 miljoen per maand, volgens nuwe data wat deur die Federale Agentskap vir Indiensneming gepubliseer is. Dit is verpligtend vir almal om gesondheidsversekering te hê, hetsy deur statutêre gesondheidsversekeringsfondse of ‘n privaat gesondheidsorgplan.
Statutêre gesondheidsversekering wat betaal word deur werknemers en hul werkgewers, ontvang ‘n subsidie van die staat.
Volgens die syfers, berig deur Bild, was daar 564 000 asielsoekers in Maart vanjaar wat in aanmerking gekom het vir werkloosheidsvoordele, in vergelyking met slegs 283 000 in dieselfde maand verlede jaar.
Die polisie monitor die situasie in Capricorn naby Muizenberg in die Kaapse Skiereiland, nadat geweld weer daar opgevlam het.
Maandag het ‘n groep oproeriges winkels in die gebied geplunder en buitebande gebrand. ‘n Sestienjarige jeugdige is in hegtenis geneem op aanklagte van openbare geweld.
Daar was gerugte dat die geweld met taxi-eienaars verbind word, maar dit is steeds nie duidelik of die jongste voorval met taxi-geweld verband hou nie.
Spanning tussen strydende taxi-organisasies het die afgelope paar weke opgebou en meer as 70 taxi’s is verlede week geskut. ‘n Polisiewoordvoerder, André Traut, het gesê die polisie het die situasie toe gemonitor.
‘n Woordvoerder van Kaapstad Verkeer sê intussen Prince George-rylaan in die Vrygrond-gebied is weer oopgestel, nadat dit vroeër vir verkeer gesluit was.
Vroeër dié maand het ‘n groep gewapende mans in ‘n ryverby-skietery die nuus gehaal.
Die skietery van ‘n Toyota Camry het plaasgevind in die nabygeleë voorstad van Steenbok, het die burgemeesterskomiteelid vir veiligheid en sekuriteit, JP Smith, gesê.
Dit was nie duidelik wie die gewapendes wou skiet nie. Die aanvallers het van die toneel gevlug.
Die Wes-Kaapse polisie het dieselfde aand ‘n skietery in St Christopherstraat, Lavender Hill, bevestig. ‘n Sestienjarige jeugdige in die kop en skouer gewond.
Die Stad Kaapstad het verlede jaar gesê die polisie het patrollies in die gebied verhoog om stygende misdaad te bekamp.
“Die Stad Kaapstad se wetstoepassingsbeamptes voer gereelde patrollies in die omgewing op die motorfiets en te voet om sigbaarheid te behou en die gebied veilig te hou,” het die stadswoordvoerder Priya Reddy gesê.
Die polisie het dit as “opportunistiese” misdaad beskryf en besoekers aan die strand gewaarsku om die gebied te vermy.
Intussen lyk dit of die Engelse inwoners van Muizenberg se beplande restourasiewerk van R100-miljoen aan die Muizenberg-polisiestasie heroorweeg gaan word. Dit volg op wye kritiek op die opgraderingsplanne.
Die Departement van Openbare Werke en die Suid-Afrikaanse Polisiediens het aan die Wes-Kaapse wetgewer gesê hulle oorweeg om ‘n nuwe polisiestasie in die nabygeleë Vrygrond te bou.
Die departement van Gemeenskapsveiligheid sê dit maak nie ekonomies sin om die gebou in Muizenberg teen so ‘n enorme bedrag op te gradeer, terwyl die geld beter aangewend kan word nie.
Volgens die departement kan meer polisiestasies met dié geld in die Vrygrond-gemeenskap gebou word waar misdaad ‘n baie groter probleem is.
Vir meer as 60 jaar nou al is Muizenberg die gunsteling somerbestemming vir die Jode van Suid-Afrika. Die dorp spog met sy eie plaaslike sinagoge en plaaslike Joodse gemeenskapsaktiwiteite. Die dorp huisves ook ‘n Holocaustmuseum.
Die familie van die 16-jarige swart jeudige wat vroeër vanjaar in Coligny in Noordwes dood is, sal Donderdag ‘n amptelike besoek van die burgemeester van die Ditsobotla Plaaslike Munisipaliteit, Daniel Buthelezi, ontvang.
Die woordvoerder van die provinsiale regering, Brian Setswambung, sê die burgemeester sal ‘n sooispitseremonie op die terrein hou waar die Moshoeu-families se nuwe huis gebou sal word. Die familie woon tans in die Scotland-plakkerskamp.
Setswambung sê die besoek sal deel vorm van die plaaslike regering se “versoening-, genesings- en hernuwingsprogram”.
Die dood van die jeudige het aanleiding gegee tot weke van openbare geweld wat ‘n spoor van verwoesting in Coligny gelaat het.
Verskeie winkels, voertuie en winkels is in die proses beskadig. Pieter Doorewaard en Phillip Schutte wat daarvan beskuldig word dat hulle Moshoeu “vermoor” het, sal op 7 Augustus in die hof verskyn.
In die media is die twee wit boere reeds skuldig bevind. Al die hoofstroom nuusbronne wat berig oor die dood van die jeugdige, gebruik spesifiek die term “vermoor”. Hulle beweer dat die swart jeugdige “vermoor” is, terwyl die twee wit boere nog nie skuldig bevind is deur ‘n hof nie.
“Een van die dinge wat die burgemeester sal doen, is om amptelik die familie in kennis te stel dat die regering ‘n besluit geneem het om hulle ‘n nuwe huis te bou. Die burgemeester sal ook kruideniersware oorhandig en met verskillende belanghebbendes oorleg pleeg,” sê Setswambung.
Die verwoesting wat die swart gemeenskap gesaai het, word noe beloon. Die huise van wit inwoners wat afgebrand is, gaan nie vervang word deur die regering nie.
Frankryk begin steier onder multikulturele misdaad en geweld. In die jongste voorval waaroor die koerant Le Parisien berig, is ‘n munisipale polisievrou Donderdagaand deur twee mans ontvoer en verkrag.
Sy was besig om in haar privaat voertuig huis toe te ry toe sy oorval is, met ‘n papiersnyer aangehou en deur een van die mans verkrag is. Haar aanvaller en sy medepligtige verkeer steeds op vrye voet.
Die jong dame werk vir die munisipale polisie in die Val-de-Marne-departement wat aan dié van Parys grens. Donderdagaand was sy omstreeks agtuur op pad huis toe agter die stuurwiel van haar motor. Sy het egter nie meer haar uniform aangehad nie en was ook nie gewapen nie. Toe sy ‘n sms ontvang, hou sy langs die nasionale pad stil om dit te lees.
Dit is toe dat twee “mans” – waarvan die ras en afkoms nie in die berig vermeld word nie – op ‘n bromponie langs haar stilhou. Die bestuurder dreig haar met ‘n papiersnyer. Sy oorhandig haar selfoon, maar dis nie genoeg nie. Sy word in haar eie motor weggery en op ‘n leë erf agter ‘n bos bome verkrag. Blykbaar word sy op die grond gedwing en sit die man eers ‘n kondoom aan voor hy haar verkrag, terwyl sy vriend kywie hou.
Die verkragting het naby ‘n groot supermark, die Carrefour in die voorstad Villejuif, plaasgevind.
Die twee verdagtes het daarna op die vlug geslaan. Blykbaar was haar aanvallers nie eens daarvan bewus dat sy ‘n polisievrou is nie. Agterna het sy in haar motor geklim en by vriende gaan hulp soek, wat die ambulans ontbied het.
Die Suid-Afrikaanse langafstandatleet en herhaalde Comrades-wenner, Brucy Fordyce, is op straat in Johanensburg aangeval en beroof terwyl hy vanoggend besig was om te oefen.
Volgens ‘n vriend, mnr. Ray de Vries, is Fordyce, aangeval en van sy hardloopskoene en horlosie deur gewapende rowers beroof.
Die rowers het in ‘n motor langs Fordyce stilgehou en hy het aanvanklik gedink dat hulle padaanwysings wil vra, toe hulle ‘n vuurwapen te voorskyn haal en hom beveel om sy horlosie en skoene te oorhandig.
Maar blykbaar het Fordyce hom nie van stryk laat bring nie en het, nadat hy tuis ‘n ander paar skoene gaan aantrek het, sy oggenddraffie voortgesit.
Op die hoogtepunt van sy loopbaan as marathonatleet het Fordyce nege keer die moordende Comrades-wedren gewen.
‘n Boer van die Sannieshof distrik in Noordwes, is doodgeskiet en sy vrou ernstig gewond in ‘n plaasaanval.
Drie gewapende swartes het die mense in die plaashuis oorval.
Die besoeker, ‘n vrou, het glo onder ‘n tafel weggekruip tydens die voorval.
Afriforum se hoof van gemeenskapsveiligheid, Ian Cameron, sê die boere van die omgewing het tot vroeg vanoggend onsuksesvol na die voortvlugtendes gesoek.
Volgens Cameron kan dit moontlik verband hou met die premier van Noordwes, Supra Muhamopelo, se opruiende uitsprake tydens verlede week se onrus op Coligny.
Die aanval het plaasgevind op ‘n plaas by Biesiesvlei.
Sersant Kelebogile Moleko, polisiewoordvoerder het bevestig dat die drie swart aanvallers die huis deur ‘n venster binnegedring het Dinsdagaand teen agtuur.
Die boervrou het iets gehoor en gaan ondersoek instel. Sy is 2 keer geskiet, Haar man wat haar te hulp gesnel het, is in die bors geskiet en het op die toneel gesterf.
‘n Bejaarde vrou wat ook in die huis was tydens die aanval, is ongedeerd.
Die aanvallers het met die egpaar se selfone en hul wit Hilux-bakkie gevlug. Plaaslike buurtwagte het nog nie daarin kon slaag om die aanvallers vas te trek nie.
Die polisie wou nie die naam van die oorledene bekend maak nie. Niemand is nog in hegtenis geneem in verband met die moord nie.
Die Noordwes se provinsiale regering en die ANC het sê dat hulle wil appelleer teen die besluit om borgtog toe te staan aan twee wit boere van Coligny wat reeds deur die media veroordeel is as moordenaars, sonder enige bewyse.
Eyewitness News en Radio 702 het sonder ophou ‘n haatveldtog teen die twee volgehou en die oproeriges oortuig dat hul optrede geregverdig is.
Die premier van Noordwes, Supra Mahumapelo het by die tiener se begrafnis “Afrikaners” van sy moord beskuldig en die gemeenskap sodoende doelbewus gaan opsweep.
Hoewel die twee plaaslike inwoners, wat teregstaan in die hof, ontken dat hulle Matlhomola Mosweu vermoor het, word hulle in die media as “moordenaars” beskryf.
Die regering wil dus verder olie op die vuur gooi van onluste en aanvalle teen wittes in die gebied opnuut aanmoedig deur na verwagting in die komende week ‘n aansoek by die Hooggeregshof in Mahikeng in te dien, voordat die twee mans weer op die 26 ste van aanstaande maand in die hof moet verskyn.
Skole op Coligny in Noordwes mag weer vandag heropen na twee weke se gewelddadige betogings en plundery na die dood van die swart tiener, maar dit is nie seker of dit wel gaan gebeur nie.
Lokasiebewoners het klasse ontwrig en leerlinge glo gedwing om die oproer te ondersteun nadat borgtog aan die twee wit beskuldigdes toegestaan is.
Volgens ‘n SABC-verslaggewer op die dorp is inwoners van Tlhabologang verdeeld oor of die kinders toegelaat behoort te word om terug te keer skool toe.
Ook in Noordwes ondersoek die polisie ‘n moord nadat die verbrande liggaam van ‘n 15-jarige swart meisie in die veld buite Jouberton in Klerksdorp gekry is.
Die oorledene is oor die naweek as vermis aangemeld nadat sy die vorige dag by haar huis weg is om by ‘n vriend te gaan kuier.
Dit volg na die moord op Karabo Makoena van Soweto wat ook aangerand is voordat sy onherkenbaar verbrand is.
Daar word geen onluste gepleeg deur die swart gemeenskap oor hierdie gruweldade nie, wat duidelik bewys hoe dat die oproer in Coligny deur rassehaat gedryf en aangemoedig word.
‘n Boer van Vredefort in die Vrystaat het ‘n verlies van derduisende rande gely nadat sowat 31 van sy stoet boerbokke Maandagaand op sy plaas gesteel is.
Voorsitter van die Koepel Veediefstal-inligtingsentrum in Noordwes, Sarel van der Wat, sê dié boer, wat verkies om anoniem te bly, het Dinsdagoggend agtergekom dat 50 bokke, insluitend dragtige ooie, uit ‘n kraal weg is waar die bokke saans aangehou word. Van der Wat sê die booswigte het die diere uit die kraal gejaag na ‘n verlate plek waar hulle altesaam 31 bokke vermoedelik op voertuie gelaai het. Hy sê drade op ‘n naburige plaas is geknip om die bokke deur te jaag na die plek waar hulle gelaai is. Die bokke wat uit die kraal gejaag is, maar nie gelaai is nie, is verwilderd in die veld gekry.
Die afstand wat die gesteelde diere, en in dié geval dragtige ooie, van krale na afgeleë plekke aangejaag word, wissel van 1.5km tot 3km. Die gesteelde diere wat nie op voertuie gelaai word nie, word agtergelaat en is baie verwilderd. Eienaars kry nie die diere gevang nie.
Hy sê dit wil voorkom of bakkies moontlik gebruik is om dié gesteelde boerbokke te vervoer. Van der Wat sê ‘n klag van veediefstal is by die polisie op Vredefort aangemeld. Die polisie het nog nie op OFM-nuus se navraag gereageer nie.
Dié voorval kom nadat altesaam 11 Bonsmara-beeste onlangs in die Potchefstroom-distrik nie ver van Parys in die Vrystaat by die R500 tussen dié dorp en Fochville in Gauteng gevrek het nadat hulle wreed met skerp voorwerpe gekap en lewend geslag is.
Hy meen voorvalle van veediefstal in die Potchefstroom-distrik, nader aan Parys en Vredefort, is aan die toeneem.
Sindikate is vermoedelik betrokke en verkoop of slag die gesteelde diere om die vleis te verkwansel. Voorheen is minder diere op ‘n keer gesteel, hoofsaaklik om vir kos geslag te word. Hy meen veediewe soek geld en nie kos nie. Juis daarom word ‘n groot getal diere nou op ‘n keer gesteel.
In die meeste gevalle is boere se hande afgekap om veediefstal te voorkom, maar hy kan dit nie genoeg beklemtoon dat boere hul vee steeds moet brandmerk nie. Kleiner veeboere kan, indien moontlik, ook hul diere veral saans in krale aanhou. “Wagposte” is ook ‘n moontlikheid.
Hy sê mannekrag bly steeds ‘n kopseer veral in die polisie se spesialis-eenhede. Kwessies soos dié sal op ‘n hoë vlak bespreek moet word en oplossings sal spoedig gekry moet word, want “voedselsekerheid” word negatief geraak.
Van der Wat moedig boere steeds aan om ondanks “sekere uitdagings” – vermoedelik swart onvermoë – steeds klagte by die polisie aan te meld. Dít is belangrik vir misdaadstatistiek-doeleindes.
In nog ‘n voorval vandeesweek is 29 dragtige ooie Dinsdagnag uit ‘n kraal op ‘n ander plaas by die R500 tussen Parys en Fochville in Gauteng, in dieselfde distrik waar die Bonsmara-beeste lewend geslag is, gesteel.
Die skape is ook uit ‘n kraal naby aan die boer, wat ook nie sy naam genoem wil hê nie, se plaashuis gejaag. Die skape, waaronder ook dragtige ooie, is na ‘n afgeleë plek aangejaag waar die booswigte die gesteelde diere vermoedelik op ‘n bakkie of selfs twee bakkies gelaai het, sê Van der Wat.
Dié boer het ‘n klag van veediefstal by die Buffelshoek-polisiekantoor aangemeld.
‘n Jong sekretaresse van Heilbron in die Vrystaat is dankbaar sy leef nadat gewapende swart aanvallers haar verlede Dinsdag oorrompel en beroof het.
Tammie Watson sê dit was ‘n nagmerrie-ervaring. Sy het omstreeks 19:15 by die huis aangekom. ‘n Gewapende swartman het op haar afgepeil nadat sy uit haar motor geklim het. Sy het geskreeu. Hy het ‘n vuurwapen teen haar gesig gedruk en haar mond toegedruk.
Hy wou weet hoeveel geld en hoeveel mense in die huis is. Hy en nog ‘n gewapende man wou Watson die huis in dwing. Sy sê ‘n derde swarte het by die hek gewag en nog ‘n swarte het in ‘n motor gesit.
Sy sê dit is dieselfde motor wat vroeër die middag voor haar gery het. Watson se pa het deur ‘n skuifdeur van die huis gesien wat gebeur. Sy het vir hom geskree om nie uit te kom nie. Hy het die skuifdeur vinnig gesluit, sy vuurwapen gaan haal en ‘n waarskuwingskoot vanuit sy slaapkamervenster afgevuur.
Al wat deur haar gedagtes gegaan het, is dat hulle haar gaan skiet. “Toe hulle my pa sien, het ek hulle gevra om nie my pa te skiet nie.”
Sy sê ná haar pa se eerste waarskuwingskoot het een van die gewapende mans se fokus verskuif na haar pa toe wat aan die anderkant van die skuifdeur in die huis was. Hy het na haar pa gemik. Sy sê die ander gewapende man het haar van agter om haar nek gegryp.
Sy het gedink die rowers het haar geskiet toe sy haar pa se waarskuwingskoot hoor, maar “toe kyk ek en sien ek staan nog”. Sy was lam van die skok. Watson sê haar kat was by haar voete terwyl die mans haar gedreig het en die huis wou in dwing. Hulle het haar kat geskop en wou ook hul honde skiet wat een van die aanvallers wou aanval.
Watson sê hulle het haar in hul motor probeer dwing waarna haar pa weer ‘n waarskuwingskoot afgevuur het. Hulle het geskrik, haar selfoon gegryp, haar op die sypaadjie neergegooi en weggejaag. Sy het die voorval by die polisie op Heilbron aangemeld.
Volgens Watson is dit slegs genade van Bo dat alles uitgewerk het en dat sy en haar geliefdes nie ernstig beseer of doodgemaak is nie. Sy is nog erg getraumatiseerd en sukkel steeds om snags te slaap. “Dit is vir my ‘n nagmerrie.”
Sy sê ‘n mens verwag nie dat aanvalle van dié aard op klein plattelandse dorpies gebeur nie en wil mense graag waarsku dat gewapende rooftogte by huise op kleiner dorpies in landelike gebiede ‘n werklikheid is.
Nog niemand is in hegtenis geneem nie in verband met die wrede slagting van nege Bonsmara-beeste op ‘n plaas in die Potchefstroom-distrik in Noordwes.
Veiligheidskoördineerder van die plaaslike brandvereniging se Groep Ses, Sarel van der Wat, sê die eienaars, Marius en Ben Fouché, van ‘n plaas in dié distrik by die R500 op die grens tussen Parys in die Vrystaat en Fochville in Gauteng het Saterdagoggend agtergekom daar is van hul trop beeste weg.
Hulle het later op die reste van altesaam nege dooie beeste, waaronder dragtige koeie, in die veld afgekom.
Van der Wat sê twee beeste is geslag, terwyl die res lewend met skerp voorwerpe gekap is. Die diere se skouerblaaie en boude is afgekap.
Daar is baie bewysstukke op die toneel gekry. Hy sê die eienaars is geskok in die wreedheid van die slagting en die feit dat klein kalfies langs hul dooie ma’s gestaan het.
Van der Wat sê nog vyf erg verminkte beeste is Maandag in ‘n bos naby ‘n berg op die plaas gekry. Hulle is ook wreed gekap vir hul vleis.
Twee van die beeste moes van kant gemaak word. Hy sê daar is goeie samewerking tussen lede van die brandvereniging en die polisie om die swart booswigte aan te keer.
