Etiket: gelykheid

Franse maatskappye verkies wit Franse werknemers

Maatskappye in Frankryk word toenemend huiwerig om Arabiere aan te stel. ‘n Franse opname wat verlede Maandag vrygestel is, het aan die lig gebring dat 30 persent van groot besighede wit Franse kandidate verkies.

Tussen April en Julie verlede jaar, het ‘n raadgewende firma in opdrag van die Ministerie 40 ondernemings in ses stede met meer as ‘n duisend mense gepeil, het AFP berig.

Die firma het 3 000 aansoeke vir 1 500 werksgeleenthede namens die 40 maatskappye uitgestuur, en in alle gevalle, het die werkgewer twee aansoeke vir dieselfde werk ontvang van mense met soortgelyke agtergronde, ondervinding en kwalifikasies.

Die enigste beduidende – maar soms beslissende – verskil was name van die aansoekers. Franse name is die enigste manier vir werkgewers om ‘n rasse-onderskeid te maak, omdat openlike rassekategorieë deur die wet verbied word in Frankryk en swaar strawwe dra.

Die opname het bevind dat ten minste 12 van die 40 maatskappye gediskrimineer het teen nie-wit kandidate met Arabies-klinkende name.

Wanneer dit kom by onderhoude, byvoorbeeld, het 47 persent van die kandidate met tradisionele Franse name onderhoude gekry, maar slegs 36 persent van diegene met name uit Noord-Afrika.

Die regering het haastig verklaar dat die peiling “te klein was om te veralgemeen” vir alle Franse maatskappye, maar die minister van arbeid Myriam El Khomri het gesê die houdings bevestig die bestaande ongelykheid.

“Hierdie peiling, van ‘n ongekende skaal, het duidelik ‘n treffende ongelykheid van behandeling in indiensneming ontbloot,” het sy gesê.

Leon Lemmer: Gelykheid, ‘n utopiese droom

Wat is gelykheid (“equality”)? Dit kan “van dieselfde hoogte” beteken. In die natuur is ‘n vlakte of ‘n plato min of meer gelyk; so ook die wateroppervlak van ‘n meer of die see. Maar berge is nie gelyk nie. Hulle dui juis op die ongelykheid van die aardoppervlak. As riviere gelyk was, sou die water nie vloei nie. As ons na die hemelruim kyk, sien ons bolvormige voorwerpe soos die son, maan en planete. Dan besef ‘n mens dat die planeet Aarde ook ‘n bol is, dus eintlik glad nie gelyk is nie. In die natuur is “die groter prentjie” dus dié van ongelykheid. “Contrary to what some have claimed and are still claiming, the fundamental building block of nature is not equality but inequality” (Martin van Creveld, bron hier onder, Kindle 3893). Eeue lank was die mensdom op die verkeerde spoor toe veronderstel is dat die aarde plat of gelyk is. Dit toon dat die meerderheid mense op ‘n dwaalspoor kan wees. Daarom kan ongekwalifiseerde algemene stemreg in ‘n demokrasie gevaarlik wees.

Wat vir die natuur geld, geld nie noodwendig vir die mens nie. Die mens word immers dikwels die kroon van die skepping of werklikheid genoem. As ‘n skare staan of sit of lê, is die volwasse mense seker min of meer gelyk, dus dieselfde hoogte. Maar die begrip gelykheid, soos gebruik in die politiek, het meer met die mens in sy geheel en veral met sy gees te make. Dit beteken nie dat die liggaam geen rol speel nie. Volgens die mode-ideologie van die oomblik moet sowel liggaamlik as geestelik gestremdes as gelykes, in die sin van “(potensieel) net so goed of bekwaam,” behandel word. Blindes moet dus toegelaat word om in dieselfde mate as siendes wegkruipertjie te speel of vir minerale te prospekteer. Verstandelik gestremdes moet in dieselfde skoolklas as nie-gestremdes kan presteer. In die praktyk is die resultate egter ontnugterend. ‘n Skynplossing vir hierdie probleem word verkry deur ‘n verbod op akademiese rangorde te plaas. Skoliere mag nie weet of selfs vermoed dat sommige van hulle beter as ander presteer nie. Mededinging en gevolglik ook prestasie word ontmoedig. Akademiese onbekwaamheid, selfs waar daar ‘n gebrek aan toewyding is, word met ekstra aandag beloon terwyl die belange van buitengewoon begaafde skoliere, die potensiële leiers in die samelewing, verwaarloos word.

Die getal en veral die gehalte van Martin van Creveld (gebore in 1946) se boeke is indrukwekkend. Ek bepaal my aandag by een van sy jongste werke, Equality: the impossible quest (Kouvola, Finland: Castalia House, 2015, 282p; Amazon Kindle $7,97). In hierdie boek speur Van Creveld die gebrek aan gelykheid van die vroegste tye af tot op hede na. Die veronderstelling van gelykheid maak diskriminasie taboe (Kindle 20). Daar word geredeneer: “Where there is no equality there can be neither justice nor liberty. On the other hand, equality itself is not without its dangers. Should it be pushed too far, it can easily reach the point where it limits, or even eliminates, both liberty and justice” (20). Thomas Hobbes (1588-1679) word soos volg geparafraseer: “Perfect equality, like its concomitant perfect liberty, can only exist when each individual lives alone in a desert, where it is meaningless” (316). Waar daar, soos in die nuwe Suid-Afrika, regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging is, word bepaalde etniese groepe, naamlik nie-wittes en veral swartes, vir bevoordeling uitgesonder en kan daar nie sprake van die gelyke behandeling van etniese groepe wees nie. ‘n Kern vergryp in die nuwe Suid-Afrika is dat sommige mense (nie-wittes, veral swartes) op grond van hulle etnisiteit/groepverwantskap bevoordeel word pleks van op grond van individuele verdienstelikheid. Insgelyks word ander mense (veral blankes) suiwer op grond van hulle etnisiteit/groepverwantskap benadeel, sonder inagname van hulle individuele verdienstelikheid. Inter-etnies is daar nie gelykberegtiging nie.

Dit is moeilik om gelykheid te definieer omdat dit in wyd uiteenlopende kontekste gebruik word: “There is equality before God and there is equality here on earth. There is natural equality and there is the kind of equality that human society creates. Some people even want to extend equality to animals and plants as well. There is equality of body and there is equality of mind. There is economic equality and there is equality before the law. There is civic equality and there is political equality and there is equality of opportunity and there is equality in death. There is equality among individuals and there is equality among groups, nations, and races. In Aldous Huxley’s Brave New World [1932] this truth is held to be self-evident that men (and women, though Huxley does not say so) are equal in respect to their bodies’ physico-chemical makeup but in no other way” (33). ‘n Groot mate van DNS-eendersheid sluit egter nie groot kulturele verskille uit nie.

In Suid-Afrika is die blankes ‘n minderheidsgroep. In Amerika is die tradisionele wit meerderheid vinnig besig om ‘n minderheid te word. “Increasingly, society is treating the minority, which in developed Western countries consists of able-bodied heterosexual white males, as if they were less than equal. As so often in history, equality for some can only be achieved by discriminating against all the rest” (95). Hoewel gelykheid deesdae as iets voorgehou word wat letterlik natuurlik is, is die teenoorgestelde in werklikheid die geval. “However much some people may resent the fact, in nature inequality and not equality seems to be the rule” (108). Elkeen behoort te kry wat hy verdien eerder as wat hy begeer (183). Mededinging/kompetisie is ‘n beproefde manier om mense aan te moedig om te presteer, dus om die voordele van dominansie, van beter wees, te geniet (133). Mededinging is egter iets wat in bv sosialistiese SJW-samelewings* ter bestendiging van die gelykheidsmite ontmoedig word. Byvoorbeeld, selfs Karl Marx (1818-1883) het besef dat “egalitarianism is incompatible with the needs of a sophisticated industrial civilization” (308). [* SJW = “Social Justice Warrior”: ‘n geykte Amerikaanse frase wat as etiket gebruik word vir diegene wat hulle op ‘n selektiewe manier beywer vir die bevoordeling van veral sekere etniese en geslagsgroepe (Praag 1.11.2015).]

Van die vroegste tye af was daar ongelykheid. “All human societies recognize differences of age and sex* which translate into differences in the ability to produce food as well as different rights and duties … some of the oldest justifications for inequality originated in magic, spirit-worship, religion, or whatever a sense of the supernatural is called … at first, prophets, sharmans, and assorted micracle-workers were able to translate their knowledge into influence. As influence gradually grew into authority, authority into power, and power into property and privilege, chiefdoms emerged” (424). Religie impliseer “some kind of claim of closeness to the gods” (530), maar ingebou daarin is daar ‘n hiërargie van ongelykheid. “Among humans as well as many animals, inequality, accompanied by deference – meaning inequality that is recognized – was exactly what held the community or group together” (431). In die geskiedenis was ongelykheid “perhaps the most important means of maintaining social order and stamp out any attempt to resist it” (1264). [* In die hedendaagse samelewing word die ontkenning (in beginsel) van enige vorm van geslagsongelykheid of -verskille dermate oordryf dat ons die gevaar loop om almal as mono- of multi-seksueel bestempel te word.]

In antieke Mesopotamië en Egipte was daar “some of the most unequal and most hierarchical despotisms” (496). In antieke Griekeland is mense se plek in die hiërargie deur drie faktore bepaal: “their politico-military prowess, their wealth, and their ancestry” (454). Daar was bv aristokrate en gewone mense (461) en natuurlik ook slawe (600), wat nie-burgers was (648). Vroue is ook nie as burgers erken nie (820). In Sparta “only old men could be elected to the Senate, and … the kingship was hereditary and limited to members of just two families” (593). In Athene was daar mettertyd wel gelykheid voor die wet (641, 668). “In both Sparta and Athens equality … was rather exclusive. Inside each city it only embraced a fairly small part of the population” (827). “What equality existed came at the expense of liberty (in Sparta) and stability (in Athens)” (834).

In ander antieke stadstate rondom die Middellandse See, bv Kartago, was aristokrate in beheer en is vreemdelinge nie as burgers aanvaar nie (850). Rome en sy Ryk was vier en ‘n halwe eeue lank ‘n aristokratiese republiek (863) of monargie (923). Behalwe slawe was daar drie klasse: die senatore, ridders en gewone mense. Gelykheid voor die wet het nie bestaan nie (863). Ongelykheid is as vanselfsprekend aanvaar (883), bv dié van vroue, kinders, slawe en vreemdelinge (897). In die Romeinse Ryk en in mindere mate in antieke Griekeland was daar soms slawe-opstande (1303). “The Romans … were one of the most hierarchical empires in the whole of history. Furthermore, the collapse of Rome laid the basis for European, ie Christian, feudalism”* (524). Die feodale stelsel het burokrasieë omvat wat deur “the crassest forms of inequality” gekenmerk is (530) en het uit “the three classes: warrior-aristocrats … priests … and peasants” bestaan (1196). [* Feudalism: “At the head of the system the crown owned all the land. Beneath the crown, an intricate network of duties and obligations linked royalty, tenants-in-chief (such as barons), under-tenants (knights), and villeins (serfs)” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 337).]

Die lede van die vroeë christelike gemeentes het hoofsaaklik uit die laer klasse gekom “and were as egalitarian as any communities have ever been” (1053). Toe die christelike religie egter die staatsgodsdiens geword het, die Kerk “lost no time in building an enormously elaborate hierarchy that consisted of patriarchs, hegemons, cardinals, archbishops, bishops, deacons, and a whole host of less important dignitaries” (1053). Hiërargieë het gehelp om die orde/dissipline te bewaar (1394, 1692). In die kloosters was daar, afgesien van die hoof, egter ‘n groot mate van gelykheid (1394). “Socially the only distinctions are those between veteran monk and novice, guru and student” (1407).

In Oosterse lande het dit onder die invloed van bv Confucius (551-479 vC) om harmonie gegaan en nie om gelykheid nie (998). Hy het hiërargie beklemtoon (4012). Eers vanaf 1912 is die Chinese politiek nie meer op Confucianisme gebaseer nie. Oor gewone mense het Confucius gesê: “They needed to be kept firmly in their place” (1012); ‘n elementêre les wat nog nie deur bv die ANC-regering en die plaaslike universiteitsowerhede geleer is nie. “The Quran itself contains several verses that prohibit believers from questioning social inequalities, claiming that they were instituted by Allah in person,” maar “equality before God … few doubted” (1073). Soos in die geval van die christelike religie “equality before God served as an excuse not to institute it on earth” (1080). Maar anders as in die Rooms-Katolieke Kerk “the Moslem clergy, or ulama, remained surprisingly egalitarian” (1087).

Thomas Hobbes (1588-1679) het geredeneer dat gelykheid net in ‘n “absolute state” afgedwing kon word. John Locke (1632-1704) het gelykheid uit die christelike godsdiens probeer aflei (1753). Thomas Jefferson (1743-1826) het hierby aansluiting gevind met sy uitspraak: “All men are created equal” (1903). In werklikheid vind ons dat kinders in dieselfde gesin van die begin af aansienlik kan verskil, bv wat intelligensie betref. Daarom skryf Van Creveld: “In all of history, nothing could be less self-evident than the idea that everybody was, or ought to be, equal” (2452). Dit geld nie noodwendig slegs individue nie, maar (dalk) ook “rasse” (2452). “To deny that different groups of human beings have different physical characteristics is sheer hypocrisy … True racism consists of three elements. First, there is the notion that the groups in question differ not only physically but mentally … Second, those characteristics are said to be inherent and heritable, so that they pass from one generation to the next. Third, the people of some races are superior to others and are entitled to rule over them … There probably has never been a society that did not hold at least one of these beliefs” (2458).

Volgens Charles Montesquieu (1689-1755) beteken gelykheid “not that everybody should command, or that no one should be commanded, but that we obey or command our equals … for socio-economic equality, political equality was largely meaningless” (1882). Dit verduidelik wat die dryfkrag agter parasitering in die vorm van bv swart ekonomiese bemagtiging in die nuwe Suid-Afrika is. In die menseregteverklaring van die Franse Revolusie (1789) staan: “Men are born and remain free and equal in rights” (1956). Die slagspreuk van vryheid, gelykheid en broederskap het weerklank in opstande onder kleinboere/”peasants” (1359) en slawe gevind (1316) met chaotiese gevolge, want “equality and liberty are, in principle, incompatible” (1760). Die Vichy-regering in Frankryk (1940-1944) het ‘n heeltemal ander slagspreuk gehad: “Work, family, fatherland” (1984).

“The idea of equality goes back to ancient Athens, and that of liberalism to the ancient Roman libertas” (2079). Die term “sosialisme” is in 1832 die eerste keer gebruik en “kommunisme” agt jaar later. “Both terms have in common that they refer to ideologies intended to combat the kind of socio-economic inequality which democracy and liberalism barely touched” (2079). “Vladimir Lenin [1870-1924] drew a clear line between socialism and communism. Socialists hoped to achieve their goals gradually, peacefully, and by democratic means as more people voted for them. Not so communists, who believed they could only do so by setting up a tight body of disciplined party members, engaging in bloody revolution, and imposing the dictatorship of the proletariat” (2218). “Proletariaat” beteken letterlik “die klas wat nie eiendom besit nie”. Dit is hierdie massa, die gepeupel, wat weens ongekwalifiseerde algemene stemreg in 1994 in groot mate (skynbaar) beheer oor die lot van Suid-Afrika oorgeneem het. Karl Marx het voorspel dat so ‘n gebeurtenis “led to the creation of the dictatorship of the proletariat or, to be precise, of a small clique of determined leaders who claimed to represent it” (2313).

Burgerlike of politieke gelykheid bring egter nie outomaties sosio-ekonomiese gelykheid mee nie (2225), vandaar die talle maatreëls van die ANC-regering om blanke besittings aan swartes te verkwansel. Sosio-ekonomiese gelykheid is tot ‘n mensereg verhef (3483). Oor Suid-Afrika skryf Van Creveld: “Today, especially when it comes to government work, instead of whites discriminating against blacks, blacks in power often discriminate against whites” (2751). Hy vra tereg: “Is there really any reason why some should be entitled to something regardless of work, merit, or accomplishment?” (2272).

Sedert 1965 word in Amerika en toenemend in die res van die wêreld vereis dat sogenaamde benadeeldes “be treated equally with everybody else and be given special rights … equal opportunity is essential, but not enough” (3217). “This is equality with a vengeance … often it made the more equal more equal still” (3239). “Equality was manipulated to favor the less equal” (3258). “Being white, male and heterosexual gradually became a handicap” (3245). “To cite George Orwell [1903-1950]… people who fall into any of these three categories have been turned into unpersons” (3258); [ie have been] “dehumanized” (3333).

In hulle Kommunistiese Manifes (1848) maak Marx en Engels (1820-1895) daarop aanspraak dat werkers geen vaderland het nie. “Did not Lenin and his successors declare themselves to be ‘internationalists’?” (2582). Dalk verduidelik dit waarom bv Suid-Afrikaanse universiteite deesdae eerder van Afrika en van die hele wêreld wil wees en neersien op plaaslikheid/parogialiteit. Die bevordering van veral Afrikanerkultuur word as die toppunt van bekrompenheid/benepenheid geëtiketteer. “Starting in 2001 more than seventy public universities have introduced admission standards designed to make the less equal more so and the more equal less so” (3293). “To make some people more equal others are systematically being made less so” (3306).

Mense kan nie lewe sonder om onderskeide (bv tussen ons en hulle) te maak nie. Slegs as ‘n mensegroep heeltemal vry van onderskeide was, sou die utopiese droom van gelykheid werklikheid word. “Where there are no distinctions there can be no superiority” (1896). In die geskiedenis is die kwessie van gelykheid aanvanklik selde genoem. “Too often people could not even imagine it” (1685). “Maintaining equality over time is at least as hard as establishing it” (1889). “Whatever equality was established never lasted for long” (1288). “Generally the more homogeneous an empire, ethnically speaking, the longer it lasted” (1251).

Wanneer almal kameradelik broers en susters word, word daar steeds ‘n onderskeid gemaak. En as daar net broers is? Selfs dan word ‘n verskil soos ongelykheid nie noodwendig uitgesluit nie. Dink bv aan wat Albert Schweitzer (1875-1965) gesê het: “The African is my brother, but he is my younger brother by several centuries” (Frank S Pepper, Contemporary biographical quotations, London: Sphere Books, 1986, p 248). Verskille in ontwikkeling word deesdae dikwels ontken of verswyg. Daarom het Van Creveld reg wanneer hy skryf: “Man is the animal that invents its own past” (2079). Waar sal ons uiteindelik gelykheid vind? “Death is the great equalizer” (3654). Selfs dít is nie in alle opsigte waar nie. In die nuwe Suid-Afrika ervaar ons daagliks hoe sommige dooies gehuldig word: “Heroes are transformed into villains, villians into heroes. Equilibrium, meaning a situation in which all are equal, is never achieved in death any more than it is in life” (3769).

By mense is sowel gelykheid as eendersheid mites, oftewel wensdenkery. Maar hierdie onrealistiese begeerte is onderliggend aan die ras- en geslagskwotas wat in sport en aan universiteite en in feitlik iedere sektor van die Suid-Afrikaanse samelewing opgedring word. Maar kwotas geld uitsluitlik ter bevoordeling van nie-wittes, veral swartes. Daarom kon die Suid-Afrikaanse sokkerspan tydens die Wêreldtoernooi, wat in 2010 plaaslik aangebied is, doelbewus as ‘n toonbeeld van swart nasionalisme alle blanke spelers uitsluit. Blankes moet voortaan in al die nasionale krieketspanne ‘n minderheid (hoogstens 5 uit 11) wees. Die ANC-regering skryf voor dat sportsoorte soos krieket en rugby geen internasionale byeenkomste plaaslik mag aanbied alvorens hulle genoegsaam getransformeer het nie. Tydens apartheid is politieke inmenging in sport veroordeel en is blanke spanne verbied om internasionaal mee te ding. Deesdae word erge politieke inmenging sonder meer geduld omdat dit onder meer ter bevoordeling van swartes en ter benadeling van blankes bedryf word.

Veralgemenend kan gesê word dat dit lyk asof party etniese groepe of individue opbou en ander afbreek. Daar mag nie gesê word dat een beter as die ander is nie, maar hulle verskil sekerlik. Waarom is daar geen debat oor of die misdadigers wat by die vernietiging van skole, universiteite, treine, ens, betrokke is die demografie weerspieël nie? Waarom word daar nooit verskoning gevra vir sulke wandade en misdade nie? Dit lyk asof etniese groepe en individue nie bloot verskil nie, maar selfs hemelsbreed kan verskil. Hulle is so ver van gelykheid en eendersheid verwyderd dat een die ander nie naatloos kan vervang sonder skouspelagtige verbetering of ernstige insinking nie.

Wat ek probeer aantoon het, is dat daar hedendaags die neiging is om gelykheid en by implikasie eendersheid te beklemtoon en ongelykheid en verskille te ignoreer. Ter wille van ewewig behoort ons daarop aangewese te wees om ook ongelykhede en verskille te erken. Sommige ongelykhede en verskille is dalk vatbaar vir verandering terwyl ander so stewig ingebed kan wees dat transformasiepogings vrugteloos blyk te wees.

Noord-Kaap moet ‘rassisme’ beveg maar raadslede skuld meeste dienstegeld

Raadslede en tradisionele leiers in die Noord-Kaap – wat juis verantwoordelik is om verbruikers te oortuig om hul munisipale rekeninge te betaal – skuld self duisende rande in dienstegeld.

Maar volgens die Instituut vir Versoening en Sosiale Geregtigheid, is “rassisme” eerder die probleem.

Samewerkende Regering en Tradisionele Sake Minister, Des van Rooyen, sê altesaam 53 raadslede van 13 sukkelende munisipaliteite in die provinsie skuld al vir langer as drie maande meer as R595 000.

Dit is veel meer as munisipaliteite in Gauteng. Al die munisipaliteite in dié provinsie het hul skuldprofiele by die nasionale departement verklaar, en 35 individue skuld munisipaliteite meer as R168 000.

Van Rooyen sê ingevolge die gedragskode vir raadslede mag hulle nie uitstaande skuld van ouer as drie maande hê nie.

Munisipaliteite is verantwoordelik vir afbetalingsooreenkomste met raadslede wat nie ná die 2016 Munisipale Verkiesing teruggekeer het nie.

Intussen het JC van der Merwe (foto) van die Instituut vir Versoening en Sosiale Geregtigheid verklaar dat “die waardigheid, gelykheid en vryheid” Noord-Kaap aandag moet kry.

Klaarblyklik is Van der Merwe nie so besorg oor wanbetaling en korrupsie in die provinsie nie.

Die Noord-Kaap is die vyfde provinsie waarin die Ahmed Kathrada en Nelson Mandela-stigting sy Anti-Racism Network South-Africa loods. ARNSA se bekendstelling is in Kimberley gehou.

Die doel van die netwerk is om “rassisme” aan te pak en swart Suid-Afrikaners aan te moedig om “rassediskriminasie” te beveg.

Van der Merwe sê die Anti-Racism Network sal in die Noordwes van stapel gestuur word teen die einde van hierdie maand. Dié provinsie kry ook kritiek vir grootskaalse korrupsie.

Leon Lemmer: Die euwel van inklusiwiteit

In die aanloop tot “ons jong demokrasie”, asook sedertdien, word idees/begrippe in terminologie uitgedruk wat die hele tyd aan ons opgedring word. Aan die een kant word daar verwys na “diversiteit” en “multikulturaliteit”, soos gesimboliseer in die reënboog, wat uit duidelik onderskeibare kleure bestaan. Hieruit blyk dat daar die gesonde besef is dat mense ooglopend verskil; dat almal nie eenders is nie; dat hierdie verskille meer as net velkleur kan behels en ook op bv kulturele en ontwikkelings-/beskawingsverskille kan dui.

Aan die ander kant word terme soos “gelykheid” en “inklusiwiteit” selfs meer kwistig gebruik. As almal (in alle opsigte) gelyk verklaar is en as sodanig geag word, mag daar mos nie geldige besware wees teen die opname van sulke eenderse mense in enige groep nie. Eintlik word wesenlike groeponderskeide ontken. In hierdie proses word die werklikheid (of selfs die moontlikheid) van bv elitisme of meerderwaardigheid, dus dat sommige indiwidue of groepe (in sommige opsigte) beter as ander kan wees, ontken.

Maar gestel sommige indiwidue of groepe is wel beter, bv meer ontwikkeld of intelligent (of wat ook al), as ander. Dan word die minder goeies deur gelykverklaring en inklusiwiteit bevoordeel, want hulle word hoër geag as wat hulle verdien. Die beter indiwidue of groepe word deur sodanige samegooiing benadeel, want hulle word afgetrek na ‘n laer vlak. Dit is heel moontlik dat dit juis die minder verdienstelikes is wat ingevolge eiebelang gelykheid en inklusiwiteit propageer. In die praktyk kan dit tot bv algemene stemreg en rasse-integrasie lei.

Dit word reeds lank algemeen aanvaar dat almal gelyk voor die wet moet wees, dus dat vir dieselfde oortreding dieselfde straf aan almal uitgedeel moet word. Dit is egter te betwyfel of daar selfs in hierdie opsig in die praktyk werklike gelykheid bestaan. Welvarendes kan bv beter regshulp as armes bekom, geletterdes kan hofprosedure beter as ongeletterdes verstaan en benut, ens. Die probleem is dat gelykheid voor die wet as vertrekpunt gedien het om almal ook in ander opsigte (en verkieslik in alle opsigte wat saak maak, dus nie net in sekere biologiese* opsigte nie) gelyk te verklaar, sodat gelykverklaring grootliks wesenlike eendersverklaring word. [* ‘n Gewilde argument vir eendersverklaring is dat alle mense se bloed rooi is.]

In wesenlike eendersverklaring het fundamentalistiese religie ‘n groot rol gespeel, veral in die Weste. Dit is by uitstek in die Weste waar die euwel van inklusiwiteit ten minste teoreties groot aanhang geniet, bv by liberaliste. As alle mense hulle voorgeslag na dieselfde mense (bv Adam en Eva) kan terugspeur en daardie mensepaar deur God geskep is, is almal in hierdie baie wesenlike historiese opsig gelyk. Dit word ondersteun met die leerstelling dat alle mense na die beeld van God geskape is. Verder, sodra iemand hom/haar tot daardie geloof bekeer, word hy/sy ‘n broer/suster in daardie geloof. Almal wat daardie geloof aanhang, word as gelyk of eenders geag in die belangrikste opsig wat uit die religieuse oogpunt saak maak. Al sou daardie gelowiges op aarde nie gelyk of eenders behandel word nie, word geglo dat hierdie salige toestand wel vir (eens) dooies in die hemel bestaan. (Hierdie onbehaaglike voorstelling kan beredder word deur te redeneer dat die aardse lewe of hiermaals, anders as dié in die hemel of hiernamaals, onvolmaak is en dat wesenlike ondermaanse verskille tussen mense ‘n onontwykbare werklikheid is.)

By die religieuse onderskrywing van gelykheid of wesenlike eendersheid word die Afrika-benadering gevoeg waarvolgens alle swartes vanweë hulle etnisiteit as (verdrukte) broers en susters gereken word. Dat hierdie klem op etnisiteit op rassisme dui, word meesal ontken. Dit is maklik te begrype waarom twee groepe “verdruktes” of “benadeeldes”, naamlik swartes (in die vorm van swart mag) en vroue (in feminisme), kragte saamgesnoer het. Dit blyk duidelik in veral Amerika.* Gelyk- of wesenlike eendersverklaring word dus nie tot die wet en religie beperk nie, maar word ook na ander gebiede (bv etnisiteit en geslag) uitgebrei; ook na die politiek, waar die (potensieel) destruktiefste gevolg een mens, een stem is, veral in hoogs heterogene/ongelyksoortige bevolkings, soos in Suid-Afrika. In so ‘n gelykverklaring word diegene wat ‘n bate vir die samelewing is benadeel en diegene wat ‘n las is bevoordeel. Dit dui op onregpleging, maar daardie opset word in die hedendaagse mode-idioom as geregtigheid geëtiketteer. [* Ek het dit nie teen gematigde, rasionele feminisme nie. In Amerika het ek eerstehands waargeneem hoe destruktief militante feminisme kan wees, bv toe alle moeders in ‘n landswye veldtog opgesweep is om op ‘n bepaalde dag te weier om hulle kinders te versorg en op te pas en die kinders saam met hulle vaders werk toe te stuur. Vandaar die stelling: “Feminism separates women from the family” (James Kalb, bron hier onder, Kindle 1902). ‘n Militante feminis soos Amanda Gouws is myns insiens ‘n jukskeibreker.]

Polities korrek word een etniese groep of geslag (manlik/vroulik) deesdae net so geskik of goed soos ‘n ander vir die uitvoering van ‘n taak of die vervulling van ‘n rol beskou. Die verskille tussen ‘n man en ‘n vrou word afgeskaal of selfs ontken; soms in so ‘n mate dat net transseksualiteit gunstig voorgestel word. Wanneer geslagsverskille wél in ‘n mate erken word, word ruimte vir ‘n neologistiese derde geslag, daardie transseksueles, gemaak, waarmee dikwels geïmpliseer word dat hulle moreel en/of op die simpatieskaal eintlik die eerste plek moet beklee. “Normal has been abolished. Pretense and moral posturing become the norm” (Kalb 1546). Die jongste is dat letterlik enige twee mense in die “huwelik” kan tree. Ras- en geslagsverskille word gerieflikheidshalwe geïgnoreer, op die gevaar af dat die gevolge tragies kan wees. Desnieteenstaande is dit polities korrek om die bewese of moontlike wankelrigheid van sulke verhoudings te ontken of ten minste te verswyg.

Dat eendersverklaring ‘n dwaalspoor is, word deur twee konkrete feite gestaaf. Eerstens kan ‘n huwelik tussen twee mense van dieselfde geslag nie biologies ‘n nageslag oplewer nie. Die voortbestaan van die mensdom word dus met hierdie soort “huwelike” in die gevaar gestel as hulle grootskaalse afmetings sou aanneem. Tweedens is die harde werklikheid dat net sommige mense (naamlik vroue) van nature bevoordeel of benadeel (of gemarginaliseer) is met die vermoë om geboorte te skenk. Van eendersverklaring kan daar in die genoemde twee opsigte nie sinvol sprake wees nie. Albei dien as bevestiging dat daar in die natuur/werklikheid wesenlike verskille by mense aangetref word; ook biologies.

In die praktyk blyk dit baie duidelik dat gelykheid/eendersheid dikwels ontbreek. Uitgaande van die standpunt dat ongelykheid ongewens is, dat die samelewing verander/getransformeer moet word, word na ‘n sondebok gesoek en dit word veral by die blanke man gevind. Daar word gevolglik teen hom gediskrimineer sodat (en ten minste totdat) die res kan bykom. Die resultaat kan wees dat almal kwalitatief afgedruk pleks van opgehef word. Die motivering vir verbetering word gesmoor. Die aanspraak op gelyke regte moet myns insiens met die aanvaarding van gelyke verantwoordelikhede gebalanseer word. Kalb (2106) verwys spesifiek na “equal rights and equal responsibilities.” [Viktor Frankl (1905-1997) beveel in sy boek, Waarom lewe ek? (1975)/Man’s search for meaning (oorspronklike Duits 1946), aan dat die Vryheidstandbeeld aan die Ooskus van Amerika met ‘n Verantwoordelikheidstandbeeld aan die Weskus gebalanseer moet word.]

Diegene wat nie op standaard is nie, die massa plebs, hoef deesdae nie te verbeter nie, want hulle word amptelik ten minste potensieel goed genoeg verklaar. In soverre hulle tekort skiet, word dit nie aan hulle eie onvermoë toegeskryf nie, maar aan benadeling deur veral blanke mans. Omdat blankes, en veral die mans, deesdae die slagoffers van rassediskriminasie is, word hulle inisiatief, vindingrykheid, toewyding, ens, aan bande gelê. Dit is ‘n verloor-verloor-situasie waarin die nie-verdienstelikes oënskynlik ten koste van die verdienstelikes baat, maar in werklikheid boer almal agteruit.

In die akademie het ek dikwels die volgende waargeneem. Diegene wat die hardste skree vir transformasie, dus vir diskriminasie teen blankes en veral mans, is daardie elemente (nie-wittes en vroue) wat nie sonder bevoordeling op gelyke voet met blankes en veral mans kan meeding nie. In hierdie proses word alle nie-wittes en vroue gediskrediteer, want daar is geen (maklike) manier om te bepaal wie na verdienste aangestel en bevorder is en wie kwota- of demografie-bevoordeeldes is nie. Dieselfde onverkwiklike situasie doen hom by raskwotas en -teikens in bv sport voor. Die 80-9-9-2-formule (80% swart, 9% blank, 9% bruin en 2% Asiaat) is ‘n kwantiteit gebaseerde, kwaliteit ignorerende onding.

In hierdie skrywe val die klem op die euwel van inklusiwiteit in die sin van die ontkenning van verskille. Die res van hierdie teks het ek geskryf na aanleiding van James Kalb se boek, Against inclusiveness: How the diversity regime is flattening America and the West and what to do about it (Tacoma: Angelico Press, 2013, 218p; Amazon Kindle $7,40). Inklusiwiteit word gedefinieer as “the insistent abolition of distinctions” (Kindle 962). Die kern van Kalb se standpunt is dat inklusiwiteit destruktief en eksklusiwiteit goed/voordelig kan wees. Hy is ook die outeur van ‘n ander verdienstelike boek, wat uitbrei op hierdie onderwerp, The tyranny of liberalism: Understanding and overcoming administered freedom, inquisitorial tolerance, and equality by command (Wilmington, Delaware: Intercollegiate Studies Institute, 2014, 226p; Amazon Kindle $11,39).

[In sy uitstekende boek, The minority rights revolution (Cambridge: Harvard University Press, 2002, 496p; Amazon Kindle $19,31), skryf John D Skrentny dat regstellende aksie die belangrikste beleid in die minderheidsregte-revolusie is. Daarmee “America formally moved away from ‘difference-blind’, classically liberal policy toward an approach that specifically divided America into the majority and the minorities, the privileged and the oppressed” (Kindle 1310). In Amerika word verskille dus ter bevoordeling van minderhede erken. In Suid-Afrika word die toepassing van regstellende aksie omgekeer sodat die swart meerderheid bevoordeel word. Die (gedwonge) opname van minderhede binne hierdie verswelgende meerderheid, maar sonder dat die blanke minderheid enigsins in daardie meerderheid se bevoordeling deel, staan in die nuwe Suid-Afrika as inklusiwiteit bekend.]

Ek bepaal my aandag van hier af by Kalb se 2013-boek. As ‘n indiwidu kan ek probeer om openbare uitsprake oor bv seks, religie en etnisiteit te vermy, maar die samelewing in die algemeen moet in die praktyk hieroor standpunt inneem. Dus, omdat die samelewing is, moet hy op ‘n bepaalde manier wees; ‘n bepaalde aard hê. “Sex, religion, ethnicity, and similar characteristics … determine personal identity” (1165). Tans is inklusiwiteit dikwels die wagwoord. Almal word saamgegooi en daar word dan gepoog om hulle eenders te maal. Diversiteit en multikulturaliteit word dus in inklusiwiteit opgehef. Na analogie van ‘n masjien word die samelewing beskou as ‘n geheel saamgestel uit uitruilbare eenderse dele. In hierdie idealistiese beeld word daar nie (genoeg) ruimte gelaat vir bv onderskeide, hiërargie en indiwidualiteit nie. Die werklikheid word nie in ag geneem nie, want dit gaan juis om die wêreld na ‘n idealistiese/utopiese beeld te hervorm. “Every soccer mom, drag queen, black Muslim, Christian fundamentalist, and Hmomg* immigrant has to be retooled to fit in equally well everywhere. This being the goal, inclusiveness reduces ethnic culture to ethnic-themed fast food, religion to self-indulgent reverie or a poeticized version of liberalism, and marriage to a sentimental recognition of almost any human connection with sexual overtones” (1205). [* Mense afkomstig uit suidoos-Asië, bv Thailand, Viëtnam en Laos.]

“Inclusiveness expresses a demand for equal treatment. Liberals believe that benefits of society should be equally available to all … they consider it a basic responsibility of government and indeed everyone to make them so” (123). Dit is waarom daar plaaslik geredeneer word dat almal op bv huise en dienste geregtig is, sonder dat in die geval van “benadeeldes” op enige teenprestasie aangedring word. Daar is ook die dogma van gelyke geleenthede; dat nie-presteerders se onvermoë aan ander mense, wat hulle benadeel/veronreg en gemarginaliseer het, toegedig moet word. Skuld (finansieel en moreel) word daarvolgens net by welvarende en suksesvolle mense aangetref. Daarom mag minderheidsgroepe, soos die Jode in Amerika en die blankes in Suid-Afrika, nie op bevoordeling ingevolge hulle minderheidstatus aanspraak maak nie. Maar swartes, as die verswelgende meerderheid in Suid-Afrika, maak op dieselfde bevoorregting (en meer) as die Amerikaanse swartes (‘n minderheidsgroep in dieselfde getalsorde as Suid-Afrika se blankes) aanspraak. Dít terwyl die Suid-Afrikaanse swartes, anders as dié in Amerika, nooit verslaaf was nie. Die inklusiwiteitsideaal is vir ‘n samelewing wat soos ‘n groot familie (daarom broers en susters) sonder buitestanders en grense (vandaar die vooropstelling van Afrikane en Afrika pleks van Suid-Afrikaners en Suid-Afrika) funksioneer; waar almal ewe begaaf is; waar daar geen onderskeid tussen “ons” en “hulle” is nie.

Dit is ‘n droombeeld wat berus op “suppressing the effects of distinctions that have traditionally ordered social life” (155). Kalb noem die volgende verskille: “sex, culture, family, ethnicity, religion, and tradition” (158). Later voeg hy nasionaliteit by (161). Pleks van die egtheid van hierdie verskille te erken, word pogings deur bv liberaliste aangewend om hulle te ontken. “To this end grammar must be neutered, cultural boundaries abolished, family redefined to cover every possible living arrangement, ethnic festivals turned into festivals of inclusion, and traditional institutions diversified to the point of losing all definition” (158). Dit verduidelik waarom Desmond Tutu in sy arrogante alwetendheid die hemel aan alle godsdienstiges oopgestel het en die Universiteit Stellenbosch (US) inklusiwiteit propageer. ‘n Diversiteitsweek is deur Russel Botman op die US-kampus gehou met die oog op die oorbrugging of ontkenning van verskille. Inklusiwiteit is nagestreef deur die deelnemers met kalk in reënboogkleure (enige kleur behalwe wit) te bemors (Praag 29.09.2013). “The demand that every institution become equally welcoming to every group and recruit preferentially from those that are underrepresented severely compromises institutional identity and independence” (1251). Byvoorbeeld, die Afrikaanse Taalraad is in so ‘n mate met inklusiwiteit behep dat (al) sy handelinge dermate gekompromiteerd is dat hy nie Afrikaans (bv taalsuiwerheid) na behore kan bevorder nie. “Inclusiveness damages institutional effectiveness … by suppressing standards of competence and concern for achievement. Another is by forbidding treatment of any particular culture as authoritative” (1258). Dit is waarom akademiese standaarde so skerp aan bv die Universiteit Stellenbosch (US) gedaal het en waarom ‘n Afrikaanse en veral Afrikaner-US deesdae as uit die bose voorgestel word.

Kalb klink verbitterd of ten minste verontwaardig wanneer hy skryf: “The American people must abolish itself as a people or complex of peoples defined by anything but inclusion, so that the goal of our national existence becomes self-transcendence through self-abolition. Mass third-world immigration becomes an almost metaphysical necessity, since without it traces of ethnic nationality would remain. Affirmative action must then be applied to force the resulting diversity into every nook and cranny of our national life. Anything less would be racist” (161).

In hierdie utopie “central and marginal have changed places: Islam has become a religion of peace, homosexual couples stable and loving, blacks wise and spiritual, immigrants the true Americans. In contrast, Christianity is presented as a religion of war and aggression, Middle Americans as violent and irrational, Republicans as the Taliban, and traditional marriage as hateful, oppressive, divisive, and pathological. When women and minorities [ie American blacks] do well, they deserve the credit, when they do badly, white men deserve the blame. Any flaws in the groups promoted from the margin to the center are whitewashed, the more glaring the flaws the thicker the coating. Aids* has sanctified homosexuality, Muslim terrorism has made Islamophobia a horrendous sin, and black dysfunction has led to insistence on the hipness and nobility of blacks, the stupidity and tackiness of ordinary whites, and the sterility and oppressiveness of white society” (174). [* Op die US-webwerf word alles moontlik gedoen om die universiteit so swart moontlik voor te stel. Toe ‘n berig oor MIV onlangs gepubliseer is, is dit egter met die foto van ‘n blanke vrou geïllustreer.]

“The point of celebrating Islam, homosexuality, or the public achievements of women is not to bring out the specific value of those things – the less valuable they are in themselves, the better do they serve to undermine traditional hierarchies – but to provide a means of destroying the legitimate relevance of Christianity, the natural family, and masculine leadership to the social order by insisting on the superiority of their opposites” (183).

In die liberalisme van sommige plaaslike ideoloë, soos Anton van Niekerk en Willie Esterhuyse, is dit ‘n gewilde opsie of speletjie om verskille by mense te ontken en dit die teoretiese status van “sosiale konstrukte” te gee. “Liberal modernity views differences as socially constructed and therefore removable through appropriate interventions. For that reason, diversity and inclusiveness have a comprehensive application to education, determining who gets in and what happens while they are there. The specifics of subject matter are less important than the ethnic and sexual diversity of the participants and reading list” (223).

Wat dan aan bv skole en universiteite gebeur, is wat Kalb “grade inflation” noem (237). Die simbole wat in toetse en in eksamens aan studente toegeken word, is nie meer die tradisionele A tot F nie, maar net A vir voltooiing van studie en geen simbool vir nie-voltooiing. “If everyone gets an A, disparities disappear” (1195). Standaarde word grootliks uitgefaseer omdat die toepassing daarvan nie-inklusiwiteit tot gevolg het. Dié euwel “has sometimes gone so far as to redefine the habits and attitudes of underperforming students as different ‘intelligences'” (240). Die werklikheid van bv gebrekkige toewyding en doodgewone onnoselheid word ontken.

Tot dusver het ek hoofsaaklik en baie oorsigtelik die inleidende eerste hoofstuk van Kalb se boek behandel. Bostaande teks behoort in redelike mate ‘n aanduiding van die boek se inhoud te gee. Dit sou bv ruimtegewys onprakties wees om die res van hierdie boek in besonderhede te behandel, des te meer omdat dit moeilik (eintlik onmoontlik) is om inklusiwiteit in isolasie van talle ander modeverskynsels te bespreek. Ek volstaan dus vervolgens grootliks met enkele sprekende aanhalings.

“Ethnic neighborhoods arise not through artificial exclusion, but because people want to feel at home. The Japanese prefer to limit immigration not because they hate other people, but because they are attached to their own way of life and want to live with people who have been brought up in it and see it as part of what they are” (437).

“To accept as mainstream a principle as intrinsically radical as nondiscrimination is to accept permanent revolution as mainstream and the basis of social order” (578). Dit verduidelik deels die plaaslike begeerte vir ‘n tweede swart revolusie na die 1990/1994-ramp. Die groter aggressie waarmee planne gesmee word om blankes van hulle voorspoed te beroof deur op hulle bates ten behoewe van swartes beslag te lê, val sedert die 2014-verkiesing op. Swartes kan blykbaar nie self afdoende welvaart skep nie, gevolglik word dit ten koste van blankes gedoen; vandaar swart ekonomiese bemagtiging. Daarom ook word aanspraak op minstens die helfte van elke plaas in blanke besit gemaak. Daarom word vereis dat swartes in enige/alle poste aangestel word; nie primêr ingevolge bekwaamheid nie, maar omdat hulle etnies-demografies daar is.

“Celebration of diversity … eliminates objections to continual mass immigration from everywhere” (674). In die nuwe Suid-Afrika is dit juis die ongebreidelde instroming van nie-wittes, veral swartes, wat die bevolking toenemend homogeen swart maak en wittes met hulle Europese kultuur al hoe meer verswelg.

“The war against discrimination … soon led to measures such as quotas, sensitivity training, the bowdlerization of language, the redefinition of merit, and the compulsory celebration of diversity” (620). Nie-wit kwotas is nie meer goed genoeg nie. Binne sulke kwotas word ‘n immer hoër swart verteenwoordiging vereis. Taal word om rassistiese en seksistiese redes vermink. Kaaps word polities korrek met meer agting as Standaardafrikaans behandel. ‘n Afrikaanse taalkundige soos Wannie Carstens, wat van beter behoort te weet, verwys na Afrikaans as vroulik. In Rapport se Inrat-motorbylae is insgelyks na motors as vroulik verwys. Gaan vragmotors en trekkers dan manlik en taxis en paneelwaens transseksueel wees?

“To all appearances, blacks who live in majority white countries are better off than those who live in majority black countries.” Wittes verkies, soos swartes, om tussen wittes te woon. “It seems clear that blacks benefit from whites more than whites from blacks, and the view that race relations are a matter of whites exploiting blacks makes no sense” (672).

“Blacks often act badly themselves. There are proportionally far more black criminals than white, and they prey on members of both races, blacks more than whites, since blacks are closer at hand” (676). Wanneer nie-wittes misdade pleeg, word etnisiteit verswyg. Wanneer die relatief uitsonderlike gebeur dat wittes misdade pleeg, ontvang dit groot publisiteit en word sulke mense as bv “monsters” geëtiketteer; iets wat nie met nie-wittes gedoen word nie.

“Social organization requires distinctions, which exclude” (702). “There is always discrimination. Affirmative action discriminates … merit-based society … discriminates on grounds of money, position, and formal certification” (733). Dit is gewoon onmoontlik om sonder diskriminasievermoë, in die sin van onderskeidingsvaardigheid, te lewe, maar dit kan tot aanklagte van haatspraak lei. “The result is a supposedly democratic regime in which the views of most actual people on basic issues like immigration [and] affirmative action … are excluded as illegitimate and irrelevant” (1499). “Affirmative action is in part an expression of dislike for ordinary white men, often on the part of whites who want to get a leg up at the expense of their fellows” (1777). “Inclusiveness creates losers no less than exclusion does. Affirmative action is institutionalized injustice, with a direct victim for every direct beneficiary … Who wants to ride on an airplane flown by an affirmative action pilot? And who can doubt that medical school admission preferences kill patients?” (1784).

“Inclusiveness destroys community by reducing the importance of personal ties, making us interchangeable with others” (744). “To make all identities equal is to keep them from making a difference. Everything dissolves in a haze of interchangeable possibilities” (1605). “Inclusiveness destroys the normal ways people connect to each other, so that they become a mass of essentially unconnected individuals with interests that cannot be expected to harmonize. The results include conflict, disorder, regimentation, mindlessness, and the breakdown of the arrangements and understandings that enable people to know who they are and run their own lives” (1159). “The suppression of independent thought and action by ordinary people necessarily leads to degradation of functional communities, families, and individuals” (1231). Daar is “a compulsion to destroy attachments that make claims on us. Hence the insistence on sexual liberation, abolition of social roles, mass third-world immigration, multiculturalism, and so on” (1662). “Antidiscrimination laws interfere arbitrarily in normal social functioning and create entitlements based on a few characteristics, principally race” (1793).

“Multiculturalism … deprives every culture of any setting of its own … in a globalized world every culture and people is an endangered minority” (2159). “When inclusiveness destroys the concreteness and specificity of a culture, it destroys the possibility of a civilized and humane way of life” (2239). Om humanitêre lewe moontlik te maak en te behou “a broad range of inequalities should be allowed. The risk of doing so is part of the risk of living” (2252). “Stereotypes are … natural to us … it is normally good sense to prefer the patterns to which we are accustomed … [It is not the case] that we hate and fear men and Frenchmen or women and Chinese, but that the natural and social differences of the sexes and historically-shaped differences of peoples and their cultures relate to functional patterns” (2495). In die plek van inklusiwiteit bepleit Kalb partikularisme, dus besondersheid: “Particularism offers meaning, purpose, community, and dignity in a world otherwise lacking these things” (2763).

Karel Combrinck: ‘n Babelse verwarring

Die mens leef nou maar eenmaal volgens idees. So weet ons seker almal, of vermoed minstens, dat die rasbeheptheid van ons tyd ook sy oorsprong en voedingsbron in ‘n idee het.

Daar is talle oorwegings wat by hierdie verskynsel ‘n rol speel, soos die begeerte om in die mode of politiek korrek of fatsoenlik te wees, of ‘n blote gekondisioneerde Pawlof-brakhond te wees, of die behoefte om alles wat primitief en beskawingsvreemd is te omhels. Maar die vernaamste beweegrede tot rasbeheptheid op die vlak van idees is die humanisme. As ‘n mens dus die haters van die wit ras wil beveg, moet jy in die eerste plek die filosofie en ideologie beveg wat dit ten grondslag lê. Die filosofiese onderbou van antiwit haat is die humanisme. En soos ons weet, die vernaamste haters van die wit ras is die wit ras self.

Daar is seker vele mense wat meen dat humanisme ‘n ander naam vir filantropie is en dat dit die een of ander bybelse oorsprong het en as sodanig iets met naasteliefde te make het. Dis nie die geval nie.

Ons begin met ‘n kort, hopelik werkbare definisie:

Die humanisme is die verwerping van enige mag of morele gesag wat verhewe is bo die mensdom, en behels as sodanig die ontkenning van ‘n godheid ten gunste van ‘n geloof in die vooruitgang van die mens wat deur sy eie krag en inspanning bewerkstellig word.

Kortom stel die humanisme die mens dus voorop. Dit het veral met die Renaissance tot sy reg gekom toe daar teen die mag van die kerk en van die godsdiens opgestaan is en teruggegryp is na die klassieke antieke (dus voorchristelike) filosofie en kultuur. In dié opsig het die humanisme op sy tyd ‘n waardevolle rol gespeel om die mensdom van bygeloof en redelose vrees vir die onbekende te verlos. Terselfdertyd het die humanisme die oorhand verkry oor ‘n Katolieke kerk wat vir eeue lank die algemene bevolking uitgemergel en doelbewus in die duisternis van onkunde vasgeketting het tot voordeel van die adel en die prinse van die kerk. Maar soos die meeste ander menslike maaksels het die humanisme ook met die tyd ontaard, oorryp en suur geword.

Hoewel die Bybel vanselfsprekend nie ‘n humanistiese strekking het of kan hê nie, word wel in die Bybel met die humanisme as idee geworstel. Die term “humanisme” word natuurlik nie gebruik nie, maar die stryd tussen godsdiens en die humanisme is duidelik herkenbaar so vroeg soos Adam en Eva. By implikasie wou Adam en Eva, deur van die boom van kennis te eet, hulleself gelykstel aan God. In stede daarvan om hulle te onderwerp aan God se opdragte wou hulle self alwetend word en self besluit wat hulle mag doen en wat nie.

Nog ‘n oudtestamentiese voorbeeld van dieselfde verskynsel is die bou van die toring van Babel, toe die volk besluit het om ‘n toring op te rig waarvan die toppunt tot in die hemel moes strek. Weereens ‘n situasie waar die mens hom deur sy eie inspanning en vernuf tot op ‘n vlak gelyk aan God wou verhef.

In die moderne teologie het daar sedert die vroeë twintigste eeu ‘n neiging ontstaan om godsdiens en die humanisme te probeer versoen. Die gedagte was dat godsdiens in die eerste plaas daarmee gemoeid moet wees om na die mens se stoflike welvaart om te sien en sg. maatskaplike geregtigheid na te streef. Soos dikwels gesê word, het teoloë en die kerke die klem begin plaas op die horisontale dimensie van teologie, naamlik die verhouding tussen mens en mens eerder as op die verhouding van mens tot God. Aangesien ware godsdiens en ware humanisme onversoenbaar is, moes een van die twee voor die ander swig. Die een wat geswig het, was die godsdiens.

Die klem op die sosiale en politieke funksie van die teologie het veral vorm aangeneem in die Social Gospel-beweging van die vroeë twintigste eeu, hoofsaaklik in die VSA en Kanada waarvandaan dit na die res van die Westerse wêreld versprei het. Die beweging het die Christelike etiek op sosiale probleme soos ekonomiese ongelykheid en rassekonflik probeer toepas. Op meer teologiese vlak het hulle verkondig dat die Wederkoms nie sou kon plaasvind nie voordat die mensdom van sosiale ongeregtigheid ontslae geraak het.

Hierdie horisontale benadering het in ons tyd so ver gevorder dat daar vandag sprake is van teoloë en kerke wat God hoegenaamd nie meer in berekening bring nie en dat daar selfs begrippe bestaan soos ‘n ateïstiese teologie en politieke teologie.

Hoe bring dit ons dus nou by rasbeheptheid ? Op twee maniere:

Eerstens is die nuwe humanistiese teologie gerig op maatskaplike geregtigheid. Of dit nou moontlik is om maatskaplike geregtigheid te verwesenlik, is nie ter sake nie. Wat ter sake is, is dat maatskaplike geregtigheid ‘n teologiese doelstelling is wat daarop gemik is om alle mense in te sluit.

Tweedens bestaan daar die gevoel, miskien ten regte, dat die Westerse mens in groot mate sy potensiaal verwesenlik het. Die Westerse wêreld is sinoniem met die «ryk lande» van die wêreld wat op die een of ander manier iets aan die ander verskuldig is. Of daar nou inderdaad nog baie miljoene arm witmense ook is, maak hieraan nie veel verskil nie. Die wit samelewings van die Weste is nou eenmaal die rykes. Aangesien die wit samelewings van die aardbol reeds hulle ontwikkelingspotensiaal verwesenlik het, beteken dit dat die «teoloë» van die humanisme genoodsaak voel om die res van die menslike potensiaal ook tot dieselfde vlak te ontwikkel. ‘n Teologie vir wie die mens die hoogste waarde in die heelal verteenwoordig, kan nie toelaat dat ‘n groot gedeelte van die mensdom van hierdie verheerlikte status uitgesluit word nie. Vandaar bv. die obsessionele beklemtoning van ‘n begrip soos inklusiwiteit of sy teendeel eksklusiwiteit.

Daar is in hierdie proses van «insluiting» en gelykmaking ‘n duidelike utopiese element te bespeur wat ook onderliggend was aan die internasionale kommunisme. In elk geval was die proses van insluiting en gelykmaking ‘n rookskerm vir iets anders, in die geval van kommuniste om hulle magsgreep op die massas te versterk en in die geval van die Westerse samelewings om die mark en verbruikerspoel uit te brei ten einde die superrykes in staat te stel om nog groter winste te kan maak. Dit behoef ook geen besondere betoog nie om in te sien hoe hierdie denkbeelde inskakel by die internasionalisme met sy uitwissing van nasionale identiteite en grense.

In suiwer vorm is daar ‘n duidelike onderskeid tussen die humanisme en naasteliefde soos ons dit ook in die Bybel aantref. Waar die naasteliefde in die eerste plek gerig is op die verheerliking van God, is die humanisme gerig op die verheerliking van die mens. Dis wanneer hierdie twee begrippe begin deurmekaarloop dat ‘n besonder toksiese produk onstaan in die vorm van wat in Engels bekendstaan as humanitarianism. Humanitarianism is ‘n vorm van naasteliefde wat onder invloed van die humanisme, die verloopte kerk en die kommunisme ontwikkel het in ‘n gesistematiseerde ideologie van eendersheid wat meer met politiek te make het as met godsdiens.

Daar het ook in die loop van de negentiende en twintigste eeue ‘n gedagterigting ontwikkel wat hier ‘n rol speel, naamlik dat hoewel God nie meer ‘n werklikheid is nie, daar tog nog iets oorgebly het van die Christelike etiek waaraan mense kan vasklou. Dis nie die bedoeling hier om ‘n teologiese relaas te lewer nie, maar dit is nou maar eenmaal so dat die Christelike etiek sonder Christus weinig meer is as ‘n leë dop.

Die verheerliking van alles wat swart is, so kenmerkend van ons tyd, is ‘n gesamentlike brousel van die humanisme en van politieke «teologie» , ‘n brousel wat gretiglik opgeslurp word deur goedgelowige drommels in kerke wat lank gelede reeds nie meer rigting kan aandui nie omdat hulle self hulle kompas verloor het.

Beteken dit nou dat die Bybel voorskryf dat swart mense vir altyd verdruk moet word? Tog sekerlik nie. Dit beteken wel dat die verheerliking van swart mense, soos trouens van enige ander menslike wese, nie tot die vlak van ‘n godsdiens, of liewer afgodsdiens verhef mag word nie.

Media24 gee EFF-hanswors weer groot ruimte

Die EFF-hanswors Julius Malema het ondersteuners in Thaba’Nchu Saterdag vergas met nog ‘n toespraak wat kennelik deur sy wit befondsers geskryf is.

“Moenie dink omdat jy swart is, is jy vervloek nie. Leiers gaan van jou hou soos jy is,” het hy sy ondersteuners plegtig belowe.

Die Marxiste se nuwe marionet het die wit gelykheidstryders se gelykheidsagendapunte slaafs herhaal, terwyl News24 weer gehoorsaam daaroor berig het.

“Hulle spandeer miljoene op fietsbane in Johannesburg, maar mense in plekke soos Alexandra het nie spoeltoilette nie,” het hy gesê.

Sy swart, landelike Vrystaatse gehoor het waarskynlik kwalik begryp wat ‘n fietsbaan is.

“Ons wil ‘n kliniek in Thaba’Nchu bou wat 24-uur sal funksioneer, maar die ANC dink jy is net siek gedurende die dag,” het hy gesê.

Beeld het natuurlik geen kritiek geplaas teen Malema se openlike demagogie en aanhitsing nie, maar sorg liewer dat die Amerikaanse presidentskandidaat, Donald Trump se pro-wit uitsprake aangeval word as “demagogies”.

Intussen staan klinieke in die Vrystaat in onbruik weens korrupsie wat heel waarskynlik nie onder Malema se leierskap sal verander nie.

Malema is self ondersoek vir korrupsie. Sy gekyf was eerder nog ‘n toeval van naakte jaloesie.

“As jy nie deel van die Magushule-faksie is nie, sal jy nooit in diens geneem word nie,” het Malema die vanselfsprekende etniese werklikheid van Suid-Afrika aan sowat sy 500 ondersteuners, ook geklee in kenmerkende rooi t-hemde en barette verklaar.

Malema het gesê jy kan nie die armstes van die armes belasting vra nie, omdat hulle nooit gekies het om arm te wees nie.

“As jy vir die ANC stem jy is erger as beeste, omdat Zuma ‘n swembad van R3 miljoen het.”

Ons vier 22 jaar van demokrasie, maar swart mense gee nog steeds geboorte in plakkershutte, het Malema gesê.

“Stem ter wille van jou kinders en nie ter wille van Nelson Mandela nie.”

Hillary preek oor ‘ongelykheid’ in R200 000-baadjie van Armani

Hillary Clinton het gister onder skoot gekom nadat berig is dat die presidensiële kandidaat ‘n Giorgio Armani-baadjie wat net duskant R200 000 kos tydens haar toespraak in April oor “ongelykheid” gedra het. Die pryskaartjie van die baadjie is blykbaar

Clinton, wat bekend is vir haar groot versameling broekpakke, het blykbaar haar klerekas verder verbeter tydens haar onlangse veldtog om die Demokratiese Party se presidensiële kandidaat te word, volgens die koerant The New York Post. Die Armani-baadjie se pryskaartjie is $12,495 (ongeveer R187 000). Op sosiale media soos Twitter is Clinton weens die teenstrydigheid tussen haar “gelykheidsdiskoers” en haar koninklike spandabelheid as dit by kleding kom, gekritiseer.

Blykbaar het Hillary Clinton “meer as een miljoen dollar” (oftewel R15 miljoen) aan klere bestee, volgens die politieke beeldpoetser in Los Angeles, Patsy Cisneros.

Clinton is egter nie die enigste politikus wat haar klerekas vir die veldtog opgekikker het nie. Sarah Palin het $150 000 (R2,2 miljoen) se klere van die Republikeinse Nasionale Komitee as geskenk ontvang tydens haar veldtog vir die visepresidentskap in 2008, volgens die New York Post.

Net so word die Republikeinse kandidaat Donald Trump dikwels in Brioni-pakke gesien, wat $7000 (R104 000) elk kos.

Aandag Afrikaners! Pieter du Toit se werk is in die gedrang!

Pieter du Toit van Beeld waarsku Afrikaners dat hulle deel moet word van die swart debat in ‘n meningstuk op Netwerk24: “Dis nou tyd vir Afrikaners en wittes om te luister”.

Die rede wat hy aanvoer is dat City Press se redaktrise, Ferial Haffajee met swartes se naakte haat teen wittes gekonfronteer word, soos in geprekke met die redakteur van die Business Day Songezo Zibi geblyk het.

Enige poging om wittes te verdedig, het glo tot verdere haat en venyn gelei.

Julius Malema se besoek verlede week aan Londen, kom te midde van ‘n krisis onder diegene wat in Afrika-Marxisme ‘n toekoms vir beheer oor die kontinent gesien het, naamlik Brittanje.

Die waarheid is egter dat Islam besig is om groot dele van die vasteland te verower. Daarom juis moes Malema voor die wit Karl Marx se standbeeld, deur wittes opgerig, gaan buig met sy besoek.

Die Marxiste is bekommerd en sien in Malema die geweldenaar wat hulle ideologiese drif tot “gelykheid” sal dien.

Iemand soos Pieter du Toit is nie bewus van hierdie onderstrominge nie. Hy verstaan nie die Britse Marxiste en hul doelstellings vir Suid-Afrika nie. Hy is ‘n tropdier, ‘n aartskonformis en ‘n lekker van agterente.

Vandaar sy waarskuwing dat alle lemmings, ekskuus Afrikaners, die voordeel wat hyself geniet deur te konformeer, moet begryp. Dis sy inkomste mense! Vir sulke siele is lees met begrip ‘n te groot uitdaging.

Die opwellende swart venyn waarteen hy pas gewaarsku het, noem hy sonder ironie ‘n paar sinne later ‘n “gesofistikeerde (en fassinerende) debat oor rasseverhoudings”.

Hy het soos ‘n Marxistiese skoothondjie homself na Boerehaat gewend en val hy Afrikaners aan vir hule “laertrek-mentaliteit” en “laergraad-propaganda”. En oudergewoonte nie ‘n woord van kritiek teen die wit Marxiste wat swartes aanhits teen blankes nie.

Dié [swart]mense se frustrasie met hul wit landgenote word vererger deur wittes se wanbegrip of ontkennning van wit bevoorregting en heerskappy. Dit word volgens Haffajee, danksy die struktuur van ons samelewing en die institusionalisering van ‘n wit kultuur, tradisies en gebruike, steeds voortgesit.

“Neem wittes deel aan die gesprek oor witwees, ras, bevoorregting, wit heerskappy, nie-rassigheid? My mening: sommiges ‘engage’, maar baie doen nie,” het sy gesê.

Die gevolg daarvan is dat swart Suid-Afrikaners volgens haar gebuk gaan onder ‘n gevestigde en versmorende wit heersende orde. Dit onderdruk haar en haar swart landgenote “en mens raak verlore in dié narratief, sonder om ‘n ontsnappingsroete te sien”.

Dit was nogal ‘n stamp teen die bors om as wit man dié en baie ander uitlatings te hoor, ook ná die tyd in gesprek met kollegas van City Press, wat daagliks probeer om die draaikolk-debatte in die breë swart gemeenskap te verstaan en te verwoord. Ons is 21 jaar ná 1994 nog nie waar ons moet wees nie en die geduld van die oorgrote meerderheid van Suid-Afrikaners is besig om op te raak, was die deurlopende tema.

Politieke mag is nou in die hande van ‘n demokraties verkose regering, ja, maar Suid-Afrika se norme, waardes en instellings is steeds geskoei op vaste tradisies en prosedure wat oor dekades en eeue heen gevestig is.

Dit skep outomaties ‘n gevoel van uitsluiting onder swart Suid-Afrikaners wat bots met wit Suid-Afrikaners se eie frustrasies. Dit lei op sy beurt tot wedersydse wanbegrip. Voeg by eersgenoemde onverantwoordelike populisme en by laasgenoemde onverantwoordelike propaganda en ons sit met ‘n giftige brousel van agterdog en nyd.

Daar is ‘n gesofistikeerde (en fassinerende) debat oor rasseverhoudings wat in die breër samelewing woed – en ons almal moet daaraan deelneem. Dit is vir baie onthutsend en soms ontstellend om te sien hoe simboliek (taal of simbole) uit die verlede getakel word. Die “gespierde” optrede, waarna Haffajee verwys, is seker nie in pas met die gemaklike rit wat ons almal oorwegend sedert 1994 gehad het nie.

Dalk het dit nou tyd vir wittes en Afrikaners geword om fyn en vreesloos te luister; nie na onbeholpe politici en opportunistiese aktiviste nie, maar na landgenote: mense op grondvlak, in die werkplek, in die skool se parkeerterrein en in die stemme van meningsvormers. Verstaan ons werklik waar die pruttende frustrasie vandaan kom? Verstaan ons as voorheen-bevoordeeldes ons rol in die post-1994 samelewing (of selfs pre-1994)? Weet ons wat om daaraan te doen en waar om hande te vat?

Swart frustrasie het nie ten doel om wittes se toekoms te verydel nie. Maar ons sal moet erkenning gee aan die legitimiteit daarvan.

[…]

Daar is ‘n nasionale debat wat daarbuite woed. Ons kan nie bekostig om nie deel daarvan te wees nie.

PRAAG dagvaar rassistiese SA Menseregtekommissie oor Afrikaans

PRAAG gaan aanstaande week dagvaarding teen die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie uitreik omdat dié organisasie weier om enige epos in Afrikaans te beantwoord. “Die SAMRK is een van die mees rassistiese instellings in die land, wat saam met Cecil John Rhodes in die meerderwaardigheid van Engels en die Britse ras glo,” sê dr. Dan Roodt, direkteur van PRAAG.

Die taalorganisasie, wat vanjaar vyftien jaar oud is, sal nie huiwer om die kwessie tot in die hoogste hof, die Grondwethof, te neem en selfs na die buiteland nie. “Ons was vroeër in verbinding met die Statebond se Menseregtekomitee oor plaasmoorde en gaan die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie ook by die Statebond verkla,” sê Dan Roodt. “Indien ons die saak in die Grondwethof verloor, sal ons na die Britse Hoërhuis appelleer, wat weer ondergeskik is aan die Europese Raad. Afrikaans is ‘n taal van Europese oorsprong wat na aan Nederlands, Duits en die Skandinawiese tale verwant is, dus is ons seker dat die Europese Hof ons uiteindelik gelyk sal gee, selfs al woon ons in ‘n Britse kolonie.”

Taalgelykheid is ‘n beginsel wat in die meeste nywerheidslande, asook in die EU en internasionale organisasies, erken word. Dit is net in Suid-Afrika waar Engels as “die taal van die meesterras” geag word.

Oor Lothrop Stoddard se boek: The rising tide of color

‘n Scenario is ‘n voorstelling van vorige of toekomstige gebeure. Verbeelding en fiksie kan ‘n groot rol speel. ‘n Speurder kan bv verskillende scenario’s oorweeg wanneer hy probeer vasstel watter gebeure ‘n moord voorafgegaan het. ‘n Gewilde soort scenario probeer bepaal wat in die toekoms gaan gebeur. Ons weet in meerdere of mindere mate wat voorheen gebeur het. Sommige gebeure kan vorentoe herhaal word, maar dit is moeilik om te voorspel watter dit gaan wees en nog moeiliker om te antisipeer watter nuwe situasies kan opduik. Hoe breër die onderwerp van ‘n toekomsscenario en hoe langer en verder die toekoms in die tydperk, hoe moeiliker is dit om korrek te voorspel. Dit is ‘n riskante speletjie omdat dit vroeër of later sal blyk in hoeverre die voorspellings in die kol was.

Ek verwys na twee geskiedkundiges wat hulle aan hierdie spel gewaag het. Arthur Keppel-Jones (1909-1996) het in 1947 die verloop van die Suid-Afrikaanse geskiedenis vyf of ses dekades die toekoms in voorspel en klaaglik misluk, onder meer weens sy vooroordeel jeens Afrikaners (Praag 16.03.2014). Lothrop Stoddard (1883-1950) het in 1920 die hele wêreldbevolking in sy scenario betrek en in baie opsigte uitnemend in sy voorspellings geslaag. Ek verwys na sy boek, The rising tide of color against white world-supremacy (New York: Charles Scribner’s Sons, 1920, 163p; Amazon Kindle $0). Anders as wat die boektitel in die terminologie van daardie tyd te kenne gee, het dit vir Stoddard nie soseer om blanke meerderwaardigheid gegaan nie, maar veeleerder om blanke selfbehoud. Hou asseblief deurgaans in gedagte dat die teks wat ek hier aanbied bykans ‘n eeu oud is. Byvoorbeeld, die outeur beklemtoon ras/etnisiteit, terwyl die neiging deesdae is om liewer kulturele eiesoortigheid/anderheid te benadruk en daarmee die maklike/gewilde beskuldiging van “rassisme” te probeer voorkom.

Die voorwoord by Stoddard se boek is deur ‘n mede-Amerikaner, Madison Grant (1865-1937), geskryf. Grant is veral bekend as die outeur van die boek, The passing of the great race (1916). Sy idees was sterk dierkundig geöriënteerd. Stoddard het sommige van hulle oorgeneem, bv deur die Europeërs in Nordiese, Alpynse en Mediterreense groepe te verdeel. Stoddard is verkwalik omdat hy aansluiting by sommige van Grant se idees gevind het. In werklikheid was hy meer gematig as Grant. Met Grant kan egter kwalik fout gevind word as hy skryf dat blankes “[should] shake off the shackles of an inveterate altruism [ubuntu], discard the vain phantom of internationalism [wêreldburgerskap], and reassert the pride of race and the right of merit to rule” (Kindle 273). Hy voorsien dat nie-wittes sal kom as “beggars at our gates, pleading for admittance to share our prosperity. If we continue to allow them to enter they will in time drive us out of our own land by mere force of breeding” (280). Stoddard formuleer dit soos volg: “The real enemy of the dove of peace is not the eagle of pride or the vulture of greed, but the stork!” (3052).

Voor die Eerste Wêreldoorlog (1914-1918) was die invloed van blankes oral oorheersend. In Oos-Asië het China, Japan en Siam/Thailand blanke dominansie vrygespring. In Wes-Asië het dit net Afghanistan, Persië en Turkye gegeld. In Afrika was daar twee taamlik onafhanklike gebiede, Abessinië en Liberië, en in die Weste net Haïti. In 1914 was 90% van die wêreld polities wit en 40% van die wêreldbevolking was blank (327). Teen 1920 was die verhouding reeds nader aan een blanke teenoor twee nie-blankes (334). Stoddard onderskei tussen wit, geel, bruin, swart en rooi mense. “Whites tend to double in eighty years, yellows and browns in sixty years, blacks in forty years” (351). Dit is die teenwoordigheid van blankes wat, naas “natuurlike” aanwas, veroorsaak het dat nie-blankes so vinnig vermeerder omdat bv hongersnood, siektes en stamgevegte minder (jeugdige) lewens as voorheen geëis het.

Die eerste aanduiding dat blanke mag aan die kwyn was, was die Russies-Japannese oorlog (1904-1905), toe die Japannese die Russe uit Korea en Mantsjoerye verdryf het. Die onderlinge stryd tussen blanke nasies in die daaropvolgende wêreldoorlog het die mag van blankes verder verswak. Stoddard noem die Eerste Wêreldoorlog “white race-suicide. It was essentially a civil war between closely related white stocks” (2126). Om mag te behou, moet die heersers se beskawing gerespekteer en hulle mag gevrees word. Stoddard onderskei tussen koloniale gebiede wat polities bloot deur blankes beheer is en dié waar blankes hulle in beduidende getalle gevestig het. Blanke politieke beheer kon oornag opgehef word. Blanke nedersettings kon egter nie sonder meer aan die inheemses afgestaan word nie.

Die Japannese, Chinese en Koreane word as geel nasies geklassifiseer. Die Japannese het in groter mate en gouer as die Chinese en Koreane aspekte van Westerse kultuur (dus hulle maniere van dink/idees en doen/metodes) tot eie voordeel oorgeneem en aangepas. Daarom kon die Japannese eerste die Westerse dominansie uitdaag en rassegelykheid propageer (722), terwyl China se krag in sy groot bevolking gevestig was: “the world’s greatest reservoir of intelligent man-power” (2708). Let op hierdie profetiese woorde: “Whenever that day comes, she [China] may wrest the control of the world’s markets” (2771). Dit sal ‘n geval wees van “changing the trade map of the world” (2785). Die Japannese het hulleself meerderwaardig geag en gesorg dat Chinese en Koreaanse immigrante hulle nie in Japan vestig nie (587, 3387). Oor een saak was daar in geel geledere spoedig konsensus: “Asia for the Asiatics” (621).

Die Indiërs, Arabiere en Turke word as bruin mense en terselfdetyd as Asiate beskou. Hulle word veral in Suid-Asië, die Midde-Ooste en Noord-Afrika aangetref en onderskei hulle deur hulle Islamitiese godsdiens, maar in Indië se geval is Hindoeïsme oorheersend. Islam funksioneer as skakel tussen Asië en Afrika, waar hierdie godsdiens besig is om suidwaarts uit te brei.

Swart mense word oorwegend in sub-Sahara-Afrika aangetref. “The key-note of black history … has been isolation. Cut off from the Mediterranean by die desert which he had no means of crossing, and bounded elsewhere by oseans which he had no skill in navigating, the black man vegetated in savage obscurity, his habitat being well named the ‘Dark Continent’. Until the white tide began breaking on its sea-fronts four centuries ago, the black world’s only external stimuli had come from brown men landing on its eastern coasts or ascending the valley of the Nile … Advancing from the east and trickling across the desert from the north, Arab or Arabized adventurers conquered black Africa to the equator” (1193). Swartes “have never passed the boundaries of their own habitats as conquerors, and never exercised the smallest influence over peoples not black” (1331). Afrika mag dalk die wieg van die mensdom wees, in die sin dat die mens daar ontstaan het, maar Afrika is nie die wieg van beskawing (hoë, verfynde, ontwikkelde kultuur) nie.

Al waar blankes hulle in Afrika in beduidende getalle gevestig het, is in die verre noorde (bv Algerië – die inheemse Berbers word soms as oorspronklik blank beskou; 1250 en Praag 24.02.2014) en verre suide. “The continent’s northern and southern extremities were climatically ‘white man’s country'” (1203). “In Africa, unlike Asia, the European has taken root” (1206). “The crux of the African problem therefore resolves itself into the question whether the white man, through consolidated racial holds north and south, will be able to perpetuate his present political control over the intermediate continental mass which climate debars him from populating. This is a matter of great importance, for Africa is a land of enormous potential wealth, the natural source of Europe’s tropical raw materials and foodstuffs. Whether Europe is to retain possession depends, in the last analysis, on the character of the inhabitants” (1206). In Suid-Afrika “in many sections the whites are outnumbered ten to one … the South African whites feeling obliged to protect their ascendancy by elaborate legal regulations and social taboos” (1298). Reeds in 1915 is daar in Njassaland/Malawi deur ‘n predikant onder Amerikaanse invloed propaganda versprei “that Africa belonged to the black man, that the white man was an intruder, and that he ought to be killed off until he grew discouraged and abandoned the country” (1307).

“Here, then, is the African problem’s present status: To begin with, we have a rapidly growing black population, increasingly restive under white tutelage and continually excited by Pan-Islamic propaganda with the further complication of another anti-white propaganda spread by negro radicals from America” (1318). “Black unrest may grow and cause much trouble. Nevertheless, the white man must stand fast in Africa. No black ‘renaissance’ impends [anders as Thabo Mbeki se wensdenkery], and Africa, if abandoned by the whites, would merely fall beneath the onset of the browns. And that would be a great calamity” (1342). “The white man has every reason for keeping a firm hold on Africa … to north and south the white man has struck deep roots into the soil. Both extremities of the continent are ‘white man’s country,’ where strong white peoples should ultimately arise. Two of the chief white Powers, Britain and France, are pledged to the hilt in this racial task and will spare no effort to safeguard the heritage of their pioneering children” (1349). “The real danger to white control of Africa lies, not in brown attack or black revolt, but in possible white weakness through chronic discord within the white world itself” (1355).

Kom ons besin oor wat in die vorige twee paragrawe staan. Die moontlikheid is steeds daar dat Islamiete Afrika en selfs die hele wêreld kan oorheers. Stoddard se voorspelling dat die karakter van die inwoners Afrika se lot gaan bepaal, blyk korrek te wees. Frankryk en Brittanje het egter nie volgehou om die blanke pioniers in Afrika te onderskraag nie. Dit was vir hierdie koloniale lande belangriker om die guns van nie-wittes te wen, terwyl wêreldwye blanke solidariteit van deurslaggewende belang vir blanke oorlewing is (2326). Charles de Gaulle (1890-1970) het die blanke Algeryne in 1962 aan die Islamiete uitverkoop. Blanke moondhede het daarna eerder mense soos Desmond Tutu en Allan Boesak se propaganda oor Suid-Afrika gesluk en alles moontlik gedoen om die blanke bewind plaaslik te beëindig. Stoddard se oproep was dat die blankes vas moet staan; dat wit swakheid die blankes se ondergang sou beteken. Daarom hierdie retoriese vraag: Het FW de Klerk en sy groepie blanke meelopers enige blyke gegee dat hulle vas sou staan, of het hulle sonder slag of stoot en daarby mandaatloos heeltemal boedel oorgegee? Ek dink hulle het hulle as swakkelinge by uitnemendheid bewys. In die politieke oorgang het ongeëwenaarde onnoselheid ongetwyfeld ook ‘n rol gespeel.

Die Indiane van die Amerikas is Stoddard se rooi mense. In veral Meksiko en Peru het hulle daarin geslaag om beskawings te vestig. Die Spanjaarde en Portugese het daarna hibriede bevolkings in Suid- en Sentraal-Amerika laat ontstaan. Hulle “trampled the fine flowers of culture under foot” (1423). Die swart slawe wat uit Afrika afkomstig was, het ook met die Indiane gemeng. Die blankes het mettertyd die politieke beheer in Suid- en Sentraal Amerika aan dié met gemengde bloed en al hoe meer ook aan die swartes afgestaan. “The near-whites’ supremacy is now threatened” (1485). “An ‘Indianista’ movement is to-day on foot throughout mongrel-ruled America” (1573). Argentinië, Uruguay en in mindere mate Chile het egter oorwegend blank gebly. Die weskus van die Amerikas word al hoe meer deur geel mense uit Asië ingeneem. Dit word die “Yellow Peril” genoem (1734).

Stoddard toon aan dat die blankes eeue gelede deur die geel mense al hoe meer weswaarts uit Sentraal-Asië gedryf is. Die bruin mense uit die suide, bv Midde-Ooste, het die blankes later ook verder weswaarts en noordwaarts (bv in Spanje) gedryf. Blankheid het dus grootliks sinoniem met (Wes-) Europeesheid geword. Uit Wes-Europa het blankes die wêreld verken, gekoloniseer, kultureel beïnvloed en selfs beskaaf, veral in Noord-Amerika. Sowel Stoddard as Grant beskou Noord-Europeërs as oorspronklik die eintlike of ideale blankes.

Wat ons deesdae al hoe meer dwarsoor die wêreld, insluitende in die nuwe Suid-Afrika, aantref, is “the dictatorship of the proletariat, and the destruction of the ‘classes’ by social war” (2540). Daar is ‘n “fanatical determination to enforce levelling, proletarian equality; the very existence of superior … values is a crime” (2553). Die proletariaat is die massa, die gepeupel, wat “demokraties” ‘n tirannie van die meerderheid (in die woorde van John Stuart Mill,1806-1873) bedryf, weens die valse aksioma dat almal gelyk is. Die resultaat is ‘n “rebarbarized” (2564) wêreld. In die hedendaagse wêreld is kommunisme in hierdie opsigte hoog in die mode. Dit is ironies dat die oorgawe van politieke beheer aan die massa, demokrasie genoem, wêreldwyd veral deur Amerika in die naam van menseregte gepropageer word. Omdat die massa oral al hoe meer nie-wit word, ontneem die wittes by implikasie hulleself van politieke beheer, met Suid-Afrika as ‘n klassieke en onvergeefbare tragiese geval.

Hierbo het ek verwys na Stoddard se onderskeid tussen koloniale politieke beheer (“outer dikes” genoem – 2581) en blanke nedersetting/”settlement” (“inner dikes” genoem – 2585). Hy het Suid-Afrika as ‘n tussengeval beskou, want “whites have settled in large numbers without displacing the native populations” (2578). Anders as in bv Noord-Amerika en Australië was die calvinistiese Boere nie daarop ingestel om die inheemses uit te roei nie. Dit is ironies dat veral die Afrikaners dikwels as “rassiste” gebrandmerk word, terwyl dit juis hulle is wat in hierdie opsig histories ‘n veel beter rekord as die blanke Amerikaners en Australiërs het. Die mees basiese mensereg, die reg op lewe (wat ‘n voorveronderstelling vir die benutting van alle ander regte is), is deur die Afrikaners aan ander etniese groepe gegun. Juis dit kan Afrikaners se uitwissing verseël, want ‘n etniese groep se voortbestaan is verseker slegs as hy met beduidende getalle en as ‘n meerderheid ‘n eie grondgebied beset. Dit kan ‘n klassieke geval wees van “consider humanity and forget the nation” (2985). Nog ‘n ironie is dat alhoewel Afrikaners nie-wit etniese groepe eeue lank die reg op lewe gegun het, daar al hoe meer aanduidings is dat daar (baie) swartes is wat nie noodwendig die reg op lewe aan blankes, veral Afrikaners, gun nie (vergelyk bv plaasmoorde).

“The white man, however conciliatory in Asia, must stand like flint in Africa and Latin America” (2829). In Suid-Afrika is die blanke kiesers in die 1992-referendum mislei en het FW de Klerk en sy derderangse span onderhandelaars voor swart mag geswig. Dit gaan lynreg in teen Stoddard se raad: “Fight to a finish rather than yield to a finish” (3445). “Immigration is incomparably the greatest external problem which faces the white world” (2846). Dink aan die na-koloniale instroming van immigrante uit die Derde Wêreld na Europa en ander gebiede wat eens grootliks homogeen blank was. Dink aan die Amerikaners wat doelbewus en selfs by voorkeur sulke immigrante toelaat. Stoddard skryf van “the dangerous fallacy in that short-sighted idealism which seeks to make America the haven of refuge for the poor and oppressed of all lands” (2981). Volgens een waarnemer: “Our ‘melting-pot’ … would not give us in a thousand years what enthusiasts expect of it – a fusing of all our various racial elements into a new type which shall be the true American” (2998). “If America is not true to her own [white] race-soul, she will inevitably lose it” (3013).

Stoddard skryf: “Immigration restriction is a species of segregation on a large scale” (2935). Die ANC-regering wil te graag die teenoorgestelde van die vorige politieke bedeling doen. Ter bevoordeling van veral swartes het die ANC alle Suid-Afrikaners gelyk verklaar. Maar net mede-swartes word broers en susters genoem en vir ekstra bevoordeling uitgesonder. Party Suid-Afrikaners is dus Orwelliaans meer gelyk as ander. Om etniese/rassistiese redes is swart inkommers meer welkom as ander nie-wittes en sekerlik as wittes. Nie net geboortes nie maar ook die miljoene swart inkommers sal sorg dat die Suid-Afrikaanse bevolking al hoe meer oorweldigend swart en die getal wittes toenemend onbeduidend word.

Dankie tog vir die MRK en die Gelykheidshof!

Soweto is in ligte laaie. Diegene wat die hoofstroommedia jeugdiges noem, is op ‘n plundertog gemik teen uitlanders; diegene wat nie die plaaslike bevolking se taal, etniese herkoms of velkleur deel nie. Somaliërs, asook winkeleienaars uit Pakistan word geteiken. ‘n Bejaarde Malawiese man is op ‘n grusame wyse vermoor en vermink, wat herinner aan hoe Sjaka se krygers hul vyande se mae oopgesny het om hulle geeste vry te laat. Ander inwoners van Soweto, in wat herinner aan hoe Idi Amin die Indiese winkeleienaars uit Uganda verjaag het, verwys na die buitelanders as “honde” wat moet voertsek.

Die probleem, of dan verskoning wat aangevoer word, is die vreemdelinge se sukses as die eienaars van klein ondernemings in die lokasies. Daar is immers geen maatskaplike toelaes in Somalië of Pakistan nie, en dus moet die mense werk om te oorleef, iets wat nie ‘n vreeslik gewilde konsep onder die plaaslike bevolking is nie. In die Engelse pers word ene Joseph Mthethwa, ‘n inwoner van Soweto, aangehaal. Mnr Mthethwa analiseer die oorsaak van die geweld as volg: “They have brains, they can do things that we can’t . . . they are starving us of business.”

Inderdaad.

Laat ek dus opsom: Mense word geteiken omdat hulle ‘n ander taal praat, van ‘n ander etniese groep is, en ook omdat hul velkleur verskil. Hulle winkels word geplunder, selfs deur lede van die besonder effektiewe SAPD, wat in 80% van alle misdade op die toneel is, voordat die misdaad eens aangemeld is. Mense word ook vermoor deur die bendes. Klink vir my baie na rassistiese haatmisdaad, nie waar nie? Om mense honde te noem, is duidelik rassistiese haatspraak. Maar nee, dit is glo “xenofobie.” Die hoofstroommedia weier dus om swart rassiste en rassisme op sy naam te noem. Swartes kan mos nie rassiste wees nie? Nee! Dis te erg vir die lyer aan die geestelike ongesteldheid bekend as politieke korrektheid om te aanvaar! Selfs die term xenofobie word egter bevraagteken. ‘n ANC-politikus beweer gister dat hierdie rassistiese haatmisdaad nie eens xenofobie is nie, maar glo gewone misdaad. Nes plaasaanvalle ook glo niks behalwe gewone misdaad is nie.

Gelukkig het ons hier, in die wonderlike, nie-rassige NSA, instansies wat geskep is om presies na hierdie soort rassistiese haatmisdaad te kyk. Enige redelike mens sou dink dat die Menseregtekommissie, asook die Gelykheidshof, hulself vir jare lank sou kon besig hou met hierdie soort ding. Al die elemente van dít waarvoor beide instansies gestig is, is immers hier teenwoordig: Growwe skendings van menseregte. Haatspraak. Openlike rassisme en die aanblaas van etniese haat. Rassistiese haatmisdade en geweld.

Maar nee, redelikheid is nie iets waarvan mens een van hierdie twee instansies kan beskuldig nie. Met twee Joodse vervolgers (let wel: Nie aanklaers nie, want hierdie is ‘n blote heksejag) aan die spits, is die MRK en Gelykheidshof besig met ‘n veel belangriker saak: Die ondersoek na Sunette Bridges se uitlatings op Facebook. Me Bridges se sonde was om na plaasaanvallers as barbare te verwys. Van haar volgelinge het op haar Facebook-blad gereageer, en daarom is die heksejag teen haar van stapel gestuur, in wat slegs as ‘n boendoehof beskou kan word, ‘n instansie met die doel om eensydig op sogenaamde blanke rassiste jag te maak. Wat is ‘n paar dooie uitlanders, ‘n brandende lokasie en grootskeepse etniese geweld nou, vergeleke met ‘n Facebook-inskrywing? Met matelose arrogansie het die Indiese voorsittende beampte vir me Bridges na Kaapstad gedaag, ipv om die sitting in Gauteng, waar die slagoffer van die heksejag woon, te laat plaasvind: “Ons sal hierdie blanke rassis wys wie is baas!”

Ek wil daarom my innige dank teenoor die Gelykheidshof en die MRK betuig. Danksy julle edele optrede, wat rassistiese geweld en haatmisdaad in Soweto ignoreer, en eerder gevaarlike blanke sangeresse se Facebook-inskrywings aan die kaak wil stel, slaap ons almal veiliger in die aand.

Teleurstelling dat e-tol nie geskrap word nie

Daar is groot teleurstelling dat die e-tol-hersieningspaneel nie aanbeveel het dat die stelsel in Gauteng geskrap moet word nie.

Die meerderheid van mense en organisasies wat voorleggings gedoen het, het gemeen die stelsel is onregverdig en behoort laat vaar te word.

Die paneel se verslag, wat meer as 50 aanbevelings insluit, is gister deur die premier van Gauteng, David Makhura in Johannesburg bekend gemaak. Hy het gesê die stelsel plaas ʼn buitensporige las op lae- en middelklas inkomste huishoudings.

Die paneel is in Julie verlede jaar deur Makhura aangestel om die sosio-ekonomiese impak van die stelsel te ondersoek. Die paneel het sy verslag op 30 November reeds aan Makhura oorhandig, maar die inhoud daarvan is eers vandag bekend gemaak.

“In sy huidige vorm is die e-tolstelsel onbekostigbaar en onbillik,” het Makhura gesê. “Dit is ook ʼn administratiewe rompslomp.”

Makhura het die media in Johannesburg toegespreek. Hy het egter gesê die implementering van die stelsel het die ekonomie en inwoners van Gauteng bevoordeel.

Makhura het gesê die gehalte van die pad is beter, reistyd het verminder, brandstofdoeltreffendheid het verbeter, voertuie se instandhoudingskoste het verlaag en besighede se logistieke doeltreffendheid het verbeter.

“Die belangrikste aanbeveling van die paneel is dat elemente van die huidige e-tolstelsel hersien moet word om die vrae oor bekostigbaarheid, gelykheid, regverdigheid, administratiewe eenvoud en volhoubaarheid aan te spreek,” het hy gesê.

Openbare vervoerinfrastruktuur, omgewingsvolhoubaarheid en ruimtelike integrasie van die Gauteng-provinsie is ook onder die loep geneem.

Die Departement van Vervoer sê hy sal reageer op die bevindings en aanbevelings van die Gautengse hersieningspaneel deur middel van die raadplegende proses wat deur adjunk-president Cyril Ramaphosa gelei word.

‘n Woordvoerder van die departement sê hulle sal aan die proses deelneem en dat die nasionale regering daarna ‘n aankondiging sal doen.

Gelyker as jy

deur Karel Combrinck

Van al die dooie katte wat deur die Franse Rewolusie aan ons nagelaat is, is die konsep van gelykheid een van die onwelriekendste. ‘n Groot aantal dooie mense is ook nagelaat deur daardie glorieryke gebeurtenis, maar kom ons bepaal ons vireers by hierdie besondere kat.

Ons word daagliks gebombardeer met gelykheidspropaganda van allerlei aard, dermate dat ons net kan hoop, in die woorde van Shakespeare, that surfeit the appetite may sicken and so die.

Regstellende aksie, Swart ekonomiese bemagtiging, Transformasie, Positiewe diskriminasie, alles eufemismes vir omgekeerde rassisme en ‘n program om wittes te tap en uit te mergel. Asof daar iets soos « positiewe » diskriminasie kan wees. Hoekom dan nie sommer positiewe diefstal, positiewe moord, positiewe verkragting, positiewe onbevoegdheid en positiewe korrupsie ook nie ?

In die nastrewe van «gelykheid» word witmense in Amerika, daardie vesting van vryheid, asook in Suid­Afrika (sy klakkelose skoothondjie) universiteitstoelating geweier ten gunste van swartes; dít natuurlik sonder inagname van verdienste. Van die feit dat hierdie soort praktyk op die langeduur glad nie in die belang van swartes is nie, eerder die teendeel, is die ideoloë skynbaar salig onbewus.

Onthou u nog die school busing in die VSA ? Gedurende die sewentiger- en tagtigerjare en selfs nou nog, word skoolkinders oral in Amerika soos troppe ganse met busse aangery van bakboord na stuurboord na swart skole sodat almal «gelyk» kan wees. Dis natuurlik ‘n gesonde beginsel van onderwysadministrasie om kinders te laat skoolgaan in die skool die naaste aan hulle woonplek.

Nog beter sou wees om hulle te huisves in die skool van hulle keuse. Maar nie in Amerika nie, die sg «mees vrye» land. Vry, maar die willose slaaf van ideologie.

Om besorg te wees oor ons minder bevoorregte broers en iets daaromtrent te doen, is goeie Christenmoraliteit. Die minder bevoorregte broers hoef natuurlik nie noodwendig swart, soos baie weldoeners skynbaar dink, te wees nie. Die einddoel hoef ook nie te wees om almal gelyk te maak nie. In die hande van politici, ideologies gedrewe akademici en joernaliste, met hulle betaalmeesters in die finansiële wêreld, word sulke besorgdhede snel verwring tot sinisme, eiebelang en geveinsdheid. Om geld uit staatsfondse in die naam van gelykheid en geregtigheid te pomp na die sakke van die massas in die derde wêreld is ‘n handige manier om markte te skep vir verbruikersgoedere en sodoende die rykes verder te verryk ten koste van die belastingbetaler. Iewers langs die pad het filantropiese en handelsoorwegings deurmekaar begin loop. Die «regte» ding word gedoen ten einde daaruit wins te maak.

Daar is diegene wat ons graag wil laat glo dat die ideologie van gelykheid christelik van oorsprong is. Christus het wel gesê : «Verkoop alles wat jy het, gee dit vir die armes en volg my». Die belangrike punt hier is egter nie «gee vir die armes» nie, maar «volg my». Hy het wel bedelaars en kreupeles liefgehad (of moet ons liewer die eufemismes gebruik?) en so ook die rykes en die armes en die slegte vrou. Hy het selfs die belastinggaarder liefgehad en dit wil gedoen wees! Daar is egter geen aanduiding dat Hy ‘n soort sosiale rewolusie wou ontketen en almal wou omvorm tot ‘n amorfe, massa insekte nie. Het Hy dan nie self êrens gesê nie, «Die armes sal julle altyd by julle hê». Feite van die lewe! Daar is sterk aanduidings vandag dat die kerke eerder ‘n blaadjie uit die boek van die gelykheids- sosiale rewolusie wil neem as andersom. Vir die Christen is die ideale koninkryk waar ons almal voor God gelyk sal wees, in die hiernamaals. Vir die sosiale rewolusionêr en die marxis is daar geen hiernamaals nie en moet die ideale koninkryk hier en nou geskep word. Dis ‘n verskil wat nooit uit die oog verloor moet word nie.

Daar is in elk geval geen aanduiding dat grootboetieregerings die rol van indiwidue moes oorneem en naasteliefde namens hulle moes beoefen nie. Naasteliefde en omgee vir ander is streng beperk tot verhoudings tussen indiwidue en sulke verantwoordelikhede kan nie aan die staat gedelegeer word nie. Die oogmerk van die Christelike leer is nie om aan indiwidue ‘n voorwendsel te verleen om hulle hande in onskuld te was en hulle verantwoordelikhede aan die staat oor te maak nie.

Ons weet almal wat geword het van die poging om ‘n gelyke staatsoorheerste samelewing in die Sowjetunie tot stand te bring: Geen vryheid, geen ekonomiese vooruitgang, hongersnood, korrupsie, verdrukking, miljoene dooies. Die kommunisties geëinspireerde stelsel in Suid­-Afrika lyk vasberade om hierdie katastrofiese eksperiment voort te sit, maar minstens is hulle geslepe genoeg om ‘n mate van ekonomiese vryheid toe te laat vir ‘n handjie vol skeppende en produktiewe mense. Daar moet ten slotte ‘n belastingkoei wees om te melk sodat die vetkatte kan floreer en ‘n regter sewe jaar lank sy volle salaris kan trek sonder om ‘n vinger te verroer en ‘n hoof van die SABC ‘n salaris van 2,5 miljoen rand kan «verdien» sonder matriek en sodat ministers plase verniet kan kry waar hulle diere van verwaarlosing vrek.

Agter die rookskerm van stories oor die regstelling van «ongeregtighede» van die verlede, dring «ontluikende» lande knaend daarop aan dat ontwikkelde lande hulle ekonomieë moet rugsteun ten einde ongelykhede tussen die eerste en die derde wêreld uit te stryk. (Lees: pasellas uit te deel aan die vetkat- regerende elite.) Tog is daar geen groter ongelykheid as binne hierdie «ontluikende» lande self nie. Klein klieks met politieke mag in die hande word fabelagtig ryk binne die bestek van enkele jare soos sedert 1994 in Suid­Afrika gebeur het, terwyl die massas, wat hulle so histeries op die hande dra, hoegenaamd nie «ontluik» nie en trouens steeds net nog armer word. Die vooruitsig dat die demokratiese utopie die towermiddel sou wees om die verwagtings van die massas te bevredig, was toe ook maar ‘n mite.

In hulle soeke na gelykheid, strewe die ideoloë konsekwent na gemiddeldheid (mediocrity). Uitnemendheid is byna ‘n vloekwoord. In sommige lande is daar agitasie dat skoolkinders nie meer eksamens moet skryf nie en wanneer hulle dan wel eksamens skryf, moet die uitslae nie bekend gemaak word nie omdat dit «ongelykheid» in die hand sal werk ; ‘n sprekende voorbeeld van die neiging van ideoloë om wanneer die feite nie met hulle obsessies strook nie, die feite «reg» te maak, te verwring of toe te smeer.

Uiteindelik bly die ideologie van «gelykheid» en «gelykmaking», beoefen as as ‘n soort van religie, net maar die doodste van alle katte.

DA, VF+ begaan oor plaasmoorde, maar nie oor anti-wit karakter daarvan nie

Delmas-betoging teen swart haatmisdade
Delmas-betoging teen swart haatmisdade

Klein splinterpartye wil die toenemende geweld teen eienaars in die landboubedryf uitbuit vir die komende verkiesing, ten spyte daarvan daar hulle self ‘n reuseaandeel in die verslegtende toestand op plase gelewer het deur niks daarteen uit te rig of oor die rasse-aard daarvan te betoog nie.

Die DA is “bekommerd” oor die toenemende aantal wrede aanvalle op mense in die landelike gebiede, maar steun nogtans Regstellende Aksie en Swart Ekonomiese Bemagtiging. Beide beleidsrigtings is van die grondoorsake vir aanvalle op wit boere.

In die jongste voorval is ‘n egpaar op hulle plaas tussen Ermelo en Amsterdam gemartel en ‘n boer op sy plaas naby Ermelo vermoor.

Die DA se provinsiale leier, Anthony Benadie, het die polisie daarvan beskuldig dat hulle nie landelike inwoners kan “beskerm” nie.

Benade het wit inwoners wat voorheen betoog het nadat swart moordenaars wat ‘n vyfmaand-oue wit Afrikanerbaba in Delmas wreed vermoor het, trouens van “rassisme” beskuldig.

Benade se kille afsydigheid na die wit baba en sy dagmoeder se moorde het talle Afrikaners destyds diep geskok.

Benadie sê dit is nou reeds meer as ‘n jaar sedert die DA “regstreeks” met die regering in gesprek getree het oor die vestiging van ‘n landelike veiligheidseenheid in die provinsie.

Aangesien die DA uitgesproke anti-wit is, het die gesprekke niks opgelewer vir die landbougemeenskap nie. Benade se nuutste uitlatings laat eerder die vermoede ontstaan dat die DA die ANC wil bystaan in die toesmeerdery oor plaasaanvalle wat teen blanke grondeienaars gemik word deur die kwessie van ras te vermy en te ontken.

‘n Woordvoerder van die polisie in Mpumalanga, Selvy Mohlala, het in antwoord op Benade gesê hulle werk saam met die boerderygemeenskappe om hulle veiligheid te verseker.

Volgens hom is die verdagtes in die aanvalle dikwels iemand wat op ‘n spesifieke plaas werk. Hy sê die werkers leer dan die gedrag van die spesifieke plaaseienaar ken.

In die meeste gevalle is dit egter ‘n werker wat deur opgeleide groepe swart aanvallers gebruik word om onopsigtelik toegang tot die eiendom te verkry.

Mohlala sê omdat die plase afgesonder is, weet die SAPD nie altyd wat gebeur nie.

Plaasaanvalle lei tot onbestendigheid en onsekerheid na die landbousektor, en elke boer wat aangeval word, het ‘n nadelige uitwerkings op voedselsekerheid en eiendomspryse.

Die ANC se adjunk-minister van landbou en VF+-leier, Pieter Mulder, het sy onvermoë om die haglike misdaadsituasie te beredder verder onderstreep deur sy ligte teregwysings teen die voorstel van die Minister van Grondhervorming, Gugile Nkwinti.

Volgens die voorstel sal plaaseienaars die helfte van hulle plase moet afstaan aan hul werkers.

Mulder sê die voorstel toon nie “begrip” van die ingewikkeldhede van die moderne kommersiële boerdery nie.

Hy het nie direk kommentaar gelewer oor die Mulder-familie se volgehoue deelname aan die ANC-regering en hul steun vir die Vryheidshandves wat rasgelykheid as basis voorstaan nie, maar die beginsel indirek gesteun.

Hy het, soos die DA, ook nie kommentaar gelewer op die feit dat die saakbeskrywings van die polisie opsetlik nie die aard van die haatmisdade teen blankes aandui nie.

Die Afrikanerbond wat hul steun aan Mulder toegesê het, het soorteglyke flou waarskuwings oor die behoud van eiendomsreg herhaal, maar geen aanduiding van die rassistiese aard van die aanvalle wat teen blankes gemik word, gegee nie.

Dit het die vermoede verder versterk dat beide die DA en VF+ as weerligafleiers wil dien om die volksmoord teen wit boere enersyds as verkiesingsfoefie uit te buit en andersyds die ANC se medepligtigheid om wit boere spesifiek te teiken, vir die kieserspublike te versag.