Demokrasie – praag.co.za

Sydney Gregan: Ons woon in ‘n marxisties-kommunistiese staat. Besef u dit?

Volgens oorlewering (onder meer uit Homerus se Ilias) het die inwoners van Troje gedink dat die Griekse houtperd in hulle midde die gode se seën op Troje beteken. Die waarheid was gans anders, dit het Troje se ondergang bewerk. Toe die tyd geleë is, in die nag, het die vyand letterlik uit die houtperd gestroom en Troje se poort van binne af oopgemaak sodat die vyand die stad van buite kon oorstroom en oorweldig.

In ons land is die ateïstiese kommunisme aanvanklik bestry en die lafhartige terreurgroep, die ANC, ook. Onder nasionaal-gesinde Afrikanerleiers is die gevaar ingesien. Die terroristiese aanslae op ons land, op die grense en binnelands, is doeltreffend geneutraliseer. Troje het ook vir jare, ‘n volle dekade, die Griekse beleg van hulle stad weerstaan. Daarna het die Griekse leër die beleg skynbaar beëindig en hulle uit sig onttrek. Net die massiewe houtperd het agtergebly — om uiteindelik in Troje tereg te kom. Kommunisme is nie in die openbaar in ons land bepleit en bevorder nie. Kommunistiese politiek was verbode. Maar akademiese marxisme, die houtperd, was nie verbode nie. Marxisme was nie teen die wet nie.

Marxisme was die houtperd by die Troje van die Suid-Afrikaanse samelewing. Op die terreine van veral die sosiologie en die teologie is die marxisme as ‘n bewonderenswaardige en gesogte houtperd dieper en dieper in Suid-Afrika ingesleep. Die houtperd het ‘n draak in ons midde gebaar en ons land is oorstroom deur die vyand sodat dit vandag amper onherkenbaar vermink is.

Dus, miskien moet ons weer mooi kyk wat ons in ons land losgelaat het; ingesleep het. Vergeet vir ‘n oomblik van woorde soos demokrasie en menseregte. Kom ons bekyk die draak van naderby.

Wat word kortweg onder marxisme, marxisme-leninisme en kommunisme verstaan?

Wat is marxisme?

Marxisme het ‘n veelheid van definisies en interpretasies (net soos die Christendom uit ‘n veelheid denominasies bestaan). ‘n Basiese kenmerk van die marxisme is sy humanisme wat mense as gelyke sosiale wesens sien. Die konsep van die mens as ‘n sosiale wese (en dit beteken vir Marx ‘n menslike wese) is ‘n sleutelbegrip in sy denke.

Voortvloeiend uit Marx se sosiale humanisme kom veral die volgende punte wat hier van belang is na vore: gelykheid, wette, strukture, stryd, individualiteit en geloof. Marxisme leer die gelykheid van alle mense. Daarom moet alle mense op dieselfde vlak wees: ewe ryk of ewe arm, ewe ontwikkeld (of onontwikkeld!), geleerd en beskaafd, ewe vry, ewe gevoed, geklee en behuis, ewe gesond, bruikbaar en nuttig. Sou ‘n mens daarop wys dat die werklikhede van die lewe nou eenmaal anders is, dat mense verskillend is in tale, tradisies, kulture, wonings en state, is die verweer van die marxisme deur op ‘n sondebok te wys: apartheidswette! Wette wat onderskeid gestel het en klasse daargestel het. Klasse bring konflik. Indien daar nie wetlike strukture was nie, sou daar nie aggressie en konflik gewees het nie. Klasse bring verdrukking en dit lei noodwendig tot opstand. Individualiteit moet verdwyn en plek maak vir gelykwees (ewewees) in alle opsigte. Herverdeling van besit, beskawing, standaard en gelykskakeling van ras, grondgebied, onderwys, politiek, kerk en kultuur. Inisiatief en privaatheid moet gesosialiseer word. Ironies genoeg gebruik hierdie marxiste nou juis weer wette om hulle ideologie af te dwing!

Die praktyk en die geskiedenis toon natuurlik dat gelykheid en vryheid botsende begrippe is. Toegangsgelykheid van rasse tot enige woongebied of openbare vervoer, ontneem ‘n individu die vryheid om ten opsigte van die betrokke sake net met sy eie ras te kan assosieer. Sonder om die evolusionistiese en dialekties-historiese materialisme in al hulle fasette in die marxistiese filosofie na te gaan, kan alleen uit bogenoemde reeds gestel word dat die marxisme Godloos wil wees.

‘n Sosialistiese humanisme van die omvang, indringendheid en konsekwentheid van die marxisme, het as vertrekpunt dat daar nie ‘n metafisiese dimensie van die sigbare wêreld is nie. Die sigbare kom van en uit die sigbare. Daar is nie ‘n onsigbare nie. Daar is nie ‘n God nie. Daar is nie waarheid in die geloof in God nie. Daarom is daar ook geen verskil te make of te handhaaf tussen gelowiges (van watter aard ook al) en ongelowiges (van watter aard ook al) nie. Menseregte soos deur die sosialistiese humanisme van die marxisme uitgespel, lê klem op die gelykheid en eendersheid en eenwording van “race, sex, age, colour and creed”.

Marxisme-leninisme op sy beurt weer word voorgehou as ‘n: “transformation of Marx ignoring his humanism in favour of the dictatorship of the Party”.

Lenin word natuurlik geblameer en is die vlieg in die salf. Hy het die boosheid in die marxisme-leninisme gebring; hy het die konsep van die “Party” ingebring — die diktatuur van die Party en dat teenstanders vernietig moet word. Terwyl Marxisme dus positief beoordeel is, is marxisme-leninisme veroordeel. Veral ten opsigte van die volgende sake word hierdie onderskeid gehandhaaf: ideologie, klas, politiek en revolusie. Wat ideologie betref, word marxisme positief gesien as ‘n rasionalisering van die klassestryd, terwyl marxisme-leninisme negatief veroordeel word as die instrumentalisering van morele waardes, soos geregtigheid en bevryding.

Klas verwys vir die marxisme bloot na die status van ‘n groep met betrekking tot sy eienaarskap al dan nie van produksie. Marxisme-leninisme oorbeklemtoon die begrip “klas” ten koste van ander begrippe soos ras en so meer. Politiek in die marxistiese benadering sou dan die grondige artikulasie van die klassekonflik in sosiale, ekonomiese en politieke verhoudinge wees, terwyl dit in marxisties-leninistiese sin ‘n baie begrensde Partyhantering van die klassekonflik sou wees.

Eweneens word revolusie in Marxistiese sin baie positief gesien:

“According to Marx revolution is a historical and dialectical process which takes place through conscientisation of the proletariat. It need not be violent”.

Daarteenoor is revolusie vir die marxisme-leninisme ‘n radikale bevryding deur die omverwerping van die staat.

Teen hierdie agtergrond van ‘n onderskeid tussen marxisme en marxisme-leninisme, is die marxistiese benadering van ideologie (weg met blanke regering in Suid-Afrika), klas (werkers en swartes moes polities, sosiaal en ekonomies bemagtig word), politiek (ekonomiese krag moet gelyk verdeel word onder alle groepe en rasse en volksgroepe), en revolusie bepleit.

Ten opsigte van revolusie sou die “goeie” marxistiese benadering dan neerkom op:

“In a democracy the revolution can take place through the ballot-box. In so far as South Africa is a democracy this evolutionary revolution is possible. But in so far as it is undemocratic in its treatment of non-White groups the revolution will have to take a violent nature.”

Kommunisme

Nadat die revolusie as mikpunt van alle marxisme en marxisme-leninisme bereik is, sou dan ‘n ware demokrasie volg — die diktatuur van die proletariaat, werkers of gelykes. Die tweede stadium waama die revolusie moet lei, is kommunisme. Dit sal ‘n nuwe vreedsame samelewing wees met nuwe “vry” mense. Dit is ‘n samelewing sonder klasseverskil, privaat besit en dus ook konflik, uitbuiting en aggressie.

Uit die inhoud van wat hierbo oor marxisme, marxisme-leninisme en kommunisme gesê is, behoort dit reeds duidelik te wees, dat omtrent alles wat in die naam van politieke hervorming vandag in Suid-Afrika plaasvind en plaasgevind het, niks minder as marxisme is nie.

Die marxistiese politiek het Suid-Afrika gesien (en sien dit steeds) as ‘n ongelyke gemeenskap weens uitbuiting deur blankes wat geld, mag, geweld en geleenthede gehad het wat die swartes dan nie sou gehad het nie. Hierdie status quo wou blankes handhaaf deur wette en tuislande vir swartes. Hierdie marxistiese analise van die samelewing in Suid-Afrika, hou natuurlik geen rekening met volkskap, volksbewussyn, nasionalisme, vaderland, kultuur, beskawing en so meer nie. Inteendeel! Dít alles word as vorme van ongelykheid verwerp. Die oplossing wat aangebied word sou dan net een van twee wees:

“How can this unequal society be transformed into a just society? The Marxist-Leninist chooses the inevitability of a violent revolution. The Marxist looks for radical change which excludes violence. The radical change must take place on the basic level, namely, the distribution of economic power. Political, social and economic power is concentrated in the hands of the white ruling class. A change must take place on all three levels but real change can only be based on the economic level.”

Kyk ons na wat vandag op politieke gebied in Suid-Afrika op groot skaal plaasvind, staan ‘n mens verstom hoe marxistiese verandering in die politieke hervorming die greep op byna alles het. Die marxistiese beskouing van regverdige samelewing, demokrasie, gelykheid en so meer word in ‘n groot mate gewoon as uitgangspunt aanvaar. Die heersende politiek is gekaap om in kameraadskap van “ons probleme” te praat. Die goeie uitweg uit ons marxisties gedefinieerde probleme is blykbaar om marxisme-leninisme oorbodig te maak deur so goed en so gou moontlik marxisties te word:

“A society such as ours with its political, social and economic injustices can be exploited for Marxist-Leninist aims and the best way to cope with this is to tackle injustices on all levels and not to cover up the iniquities of our society.”

Wat demokrasie betref, moes daar glo ‘n verbreding kom ongesiens en met opheffing van nasionalismes, volksbewussyne en volksbestaan:

“We should not isolate ourselves from Western democratic countries. There is of course a close link between undemocratic national politics and international isolation. … In our rejection of the non-political means of violence to solve our problems we must eradicate the existence of structural violence created by unjust laws.”

Die tweede implikasie wat marxisme polities in Suid-Afrika glo tot stand moet bring, het te doene met kapitalisme. Waar kapitalisme as ekonomiese sisteem opgebou word uit privaatbesit, individuele inisiatief en produksiemededinging, en geassosieer word met nasionalisme en swart tuislande as neo-kolonialisme, word daar nog soekend rondgetas na ‘n aanvaarbare kombinasie van goeie elemente uit bogenoemde faktore en marxisme; in elk geval:

“the implementation of an economic system in which a more just distribution of wealth is possible.”

Die onregverdigheid van 10-20% (blankes) wat 87% grond besit teenoor 80-90% (swartes) wat 13% besit, moet opgehef word. Nou moet die grondwet selfs verander word, (in soverre dit nie in elk geval die geleentheid daartoe gebied het nie), sodat dit drasties beslag kan kry. By so ‘n marxistiese redenasie is en word baie (historiese) faktore eenvoudig buite rekening gelaat, waaronder die privaatreg (erfreg) en historiese werklikhede soos aan wie dit publiekregtelik behoort het.

Dus, in die lig van die marxistiese aanslag word fundamentale vrae oor volks- en kultuurverskille eenvoudig misken. Die geskiedenis bestaan nie meer in hierdie denkpatroon nie. Die derde wêreld het die eerste wêreld oorstroom en demografie het alle verskille uitgewis — ‘n siening wat jou pas as jy in die getallemeerderheid verkeer.

Terwyl mens eenvoudig verstom gestaan het oor die gebeure, naamlik dat nasionalisme deur ‘n dwarsklap tot stilswye verdoem is, het die werklikhede van die “nuwe” Suid-Afrika die naïewelinge eweneens tot nuwe insigte gebring.

Die skreiende ironie is dat Karl Marx, wat juis erns daarmee maak om die mens uit sy vervreemding te verlos, die enigste Verlosser, Jesus Christus, in die proses verloën. Vir Marx is “vervreemding” vervreemding van die natuur. Antropologies uitgedruk:

Dit is ‘n onmenslike verhouding tot die natuur … Eerstens is die mens vervreem van die produk van sy arbeid … Hy word tweedens ook van sy produserende werksaamheid self vervreem … Die derde vlak van vervreemding … is die vervreemding tussen die arbeider en sy medemens. Laastens is die mens ook vervreem van homself as persoon. Die ware Middelaar tussen mens en God, en daarmee in al die menslike verhoudinge, word deur die marxisme verwerp.

Marxisme kom in der waarheid in die plek van God. Daarom kan Marx, terwyl hy toegee dat kommunisme met ateïsme begin, ook verklaar dat ateïsme nog lank nie kommunisme is nie. Dit is inderdaad ‘n uitgemaakte saak dat daar geen vreedsame naasbestaan tussen die kommunisme en die christendom kan wees nie.

Nogtans is, (en word steeds), gepleit dat die kerk en samelewing in Suid-Afrika positiewe waardering oor en deelname aan die hierdie (marxistiese) bestel moet hê ten spyte van die feit dat ons kennis neem dat:

“For Marxism the ‘death of God’ is a necessary condition for the concern for man.”

Omdat die Godloosheid van die Marxisme ‘n Godloosheid ten gunste van die mens is, word dit in die marxisme selfs positief waardeer!

“And indeed, the atheism of Marxism deserves our respect, for it is an atheism for the sake of man — man, not as an isolated sovereign individual, but as a communal being. For Marxism must be explored, and we must face the serious criticism that even the concept of God held by many Christians in South Africa is a hindrance for really coming to grips with our problems”.

Die geloof in Christus as ons enigste en ewige Verlosser, die bestaan van ons volk, en ons eie individualiteit en identiteit onder andere, is nou in ‘n bedreigde posisie vir hulle voortbestaan voor die aanslag van die marxisme.

Alexander Solzhenitsyn het gesê:

“Within the philosophical system of Marx and Lenin and at the heart of their psychology, hatred of God is the principal driving force more fundamental than all their political and economic pretentions … To achieve its diabolical ends communism needs to control a population devoid of religious and national feeling, and this entails a destruction of faith and nationhood.”

Daar word van ons verwag om hierdie “demokratiese” bestel (marxisme) as iets goeds te aanvaar en maar net te waak teen die “vergrype”. Dit is egter duidelik dat wie “A” sê vir die sisteem (van die marxistiese boom), ook uiteindelik “B” moet sê vir die boom se vrugte. Marxisme en enige marxistiese sosialisme is en loop onvermydelik uit op marxisme-leninisme en kommunisme.

Marxisme was ‘n Trojaanse perd om al die gevare van kommunisme in Suid-Afrika in te bring. Eintlik is Marxisme (soos prof HG van der Westhuizen tereg opmerk), nie soos in die geval van Troje ‘n houtperd nie, maar ‘n houtbeer. Hy het homself voorgedoen as ‘n sagte teddiebeer vir akademici soos sosioloë, teoloë en politikoloë. Die teddiebeer het nou sy ware aard openbaar: Hy is toe maar al die tyd net die kommunistiese beer!

Die Marxistiese teddiebeer het ons toe wel ontvanklik gemaak vir die kommunistiese beer! Ja, ons bly vandag in ‘n marxistiese staat. Maar dit word nie ‘n marxistiese staat genoem nie, omdat dit deel van die misleiding was. Ons Achilles-hiel, ons liggeloof en bygeloof, het ons agter Judasbokke laat aanstap wat ons bedrieg het sodat ons steeds glo ons bly in ‘n “demokrasie” waar al ons regte beskerm word deur ‘n grondwet.

Wanneer dan selfs die houtperd afgebreek is, soos alles in hierdie land, mag die waarheid van hierdie “demokrasie” ons (die Afrikaner) tog uiteindelik vrymaak!

*Met erkenning aan prof HG van der Westhuizen, emeritusprofessor in Sendingwetenskap, op wie se kennis en insig grootliks gesteun is vir hierdie bydrae.

Duitse restaurant moet sluit na linkse terreur

‘n Duitse restaurant is gedwing om sy deure te sluit nadat linkse boewe duisende euro se skade veroorsaak het. Die plek is gevandaliseer omdat die eienaar ‘n werkslokaal by sy restaurant uitverhuur het aan die AFD-party.

Eienaar Sven Lohse, wat nie eens die party ondersteun nie, het gesê hy het die funksiesaal aan die party uitgehuur omdat hy “in demokrasie glo en almal toegelaat moet word om hul gedagtes openlik te bespreek sonder om aangeval te word”.

Dit was egter verlore op die sogenaamde “anti-fasciste” wat besluit het om sy restaurant te vernietig omdat hulle nie saamstem met AFD-beleid nie.

Lohse het aan die Duitse koerant, Junge Freiheit, gesê: “Motorbande is stukkend gesteek, vensters en fasades is verniel, perdemis is by die deur gelos, ek is gevloek en gedreig op die telefoon – en alles in die naam van demokrasie.

“Ek doen dit nie meer nie. Ek is nou 56 jaar oud. Ek wil nie die res van my lewe met sulke onkundiges belas wees nie,” het hy bygevoeg. Hy het gesê dat hy nog nooit so iets in sy lewe gesien het nie, selfs nie in die derde wêreld nie.

Na ‘n reeks aanhoudende en groot dreigemente van geweld het die restaurantseienaar van Schleswig-Holstein sy restaurant gesluit.

Drie weke na die staatsverkiesing in Schleswig-Holstein het Lohse genoeg: na herhaalde dreigemente het hy sy herberg “Tivoli” in Aukrug naby Neumünster gesluit. Sy “oortreding” in die oë van sy teenstanders: die AFD het kamers vir hul geleenthede gehuur ter ondersteuning van die streekverkiesingsveldtog.

Soos berig van die Kieler Nachrichten Dinsdag, is daar die afgelope maande talle aanvalle op die restaurant uitgevoer. Toegangsdeure is besmeer met slagspreuke, perdemis en hope geskeurde AFD-kieskaarte wat by die deur afgelaai is, en motorbande is gesny.

Die polisie vermoed politieke motiewe. Op die internet spog die linkse ekstremiste openlik oor hul dade. Daar was egter nog geen arrestasies nie.

‘n Land wat nie kritiek duld nie, is nie meer ‘n demokrasie nie, sê Lohse. “Ek was altyd trots om Duits te wees,” het hy gesê en bygevoeg dat hy die reg het om met enigiemand, selfs die Turkse president, te praat: “Erdogan moet ook met my praat.”

Leon Lemmer: Eerder epistokrasie as demokrasie

In die nuwe Suid-Afrika word gepoog om die woord “demokrasie” ‘n positiewe betekenis te gee, al ly die regering sedert 1994 aan kroniese ondoeltreffendheid en het die land en daarmee saam die stand van Westerse beskawing plaaslik onrusbarend agteruitgegaan. Demokrasie kan soos volg gedefinieer word: “1 Regeringsvorm deur verteenwordigers deur die hele [volwasse] bevolking gekies, gekenmerk deur vryheid van spraak, van die individu, van die reg, van die pers, ens; volksregering. 2 Staat met so ‘n regeringsvorm. (Grieks demos volk + kratos krag)” (HAT). In Suid-Afrika se geval is daardie “volk” deesdae allermins die Afrikanervolk. Daar kan geredeneer word dat daar nie ‘n Suid-Afrikaanse volk of nasie is nie; bloot ‘n Suid-Afrikaanse bevolking, waarvan miljoene mense onwettig hier is. In die praktyk word vryheid op talle maniere plaaslik aan bande gelê, bv in wat blankes mag sê of andersins doen, met die Menseregtekommissie wat pro-swart daaroor waak. Daarby is die regspleging onder die ban van die ANC.

Daar is talle soorte demokrasie. Al is Suid-Afrika hoogs ongeskik vir sodanige soort regering, het hy ‘n uiterste vorm van demokrasie. Daar is algemene stemreg in ‘n eenheidstaat en boonop het iedere stem gelyke waarde. Behalwe ouderdom (18 jaar)* is daar geen kwalitatiewe vereiste vir stemreg nie. ‘n Ongeletterde armlastige se stem dra dieselfde gewig as dié van bv ‘n magnaat of uitgelese geleerde. Hierdie wanopset word as geregtigheid voorgehou. Daar word geen vereiste van kennis of insig of prestasie aan kiesers gestel nie; asemhaling is voldoende. Onvolmaakte kieserslyste maak dit glo soms selfs vir dooies moontlik om te stem. Daarbenewens benoem die meerderheidsparty die staatshoof, sodat hy eerder sy party se kiesers probeer behaag as om in die belang van die bevolking in sy geheel te handel.

[* Nelson Mandela was ten gunste daarvan dat 14-jariges stemreg kry; blykbaar omdat kinders op daardie ouderdom reeds doeltreffend as terroriste kan funksioneer. “Lowering the voting age would produce lower-quality government” (Brennan, bron hier onder, Kindle 2654).]

Oor demokrasie is daar reeds baie navorsing gedoen en gepubliseer; ook oor die gedrag van kiesers. Drew Westen, ‘n sielkundige, beweer in sy boek, The political brain: The role of emotion in deciding the fate of the nation (Hachette, 2008, 497p; Amazon Kindle $13,67) dat emosie ‘n groter rol as rasionaliteit by kiesers speel. Drie sake bepaal by uitstek hoe mense stem: “their feelings toward the parties and their principles, their feelings toward the candidates, and, if they haven’t decided by then, their feelings toward the candidates policy positions” (Amazon-katalogus). Die oratoriese vermoë en retoriek van kandidate, asook hulle voorkoms (veral in die era van televisie en internetfoto’s en -video’s) kan deurslaggewend wees; so ook die geslag van kandidate. “People often are swayed by rhetoric, charisma, and good looks rather than by the ‘force of the better argument'” (Brennan 1137). “Political ‘fandom’ is what motivates people to get to the polls” (779).

In sy boek, The myth of the rational voter: Why democracies choose bad policies (Princeton University Press, 2011, 296p; Amazon Kindle $17,82) gaan Bryan Caplan, ‘n ekonoom, selfs verder. Irrasionaliteit is die wesenskenmerk van demokrasie en die politiek in die algemeen, “where folly is central.” Dit is dwaas om wysheid by die massa te veronderstel. Byvoorbeeld, James Madison (1751-1836, vierde Amerikaanse president 1809-1817) “had severe reservations about majority rule” (Brennan 3034). Baie van die kiesers is nie net oningelig nie, maar is weens bevooroordeeldheid of gebrek aan insig ten gunste van beleidsrigtings wat skadelik vir hulle belange is. Deur op ekonomiese kwessies te konsentreer, is dit vir Caplan maklik om die graad en gevolge van onkunde by kiesers aan te toon. Almal moet liefs nie toegelaat word om oor almal se belange te besluit nie. Ten minste in hierdie sin is die gelykverklaring van mense en kiesers ‘n onding.

Ek het nog nie Westen en Caplan se boeke gelees nie. Ek wil liewer oor ‘n nuwe boek skryf wat ek gelees het en direk teen demokrasie gemik is: Jason Brennan, ‘n filosoof, se Against democracy (Princeton University Press, 2016, 304p; Amazon Kindle $21,51). Volgens die outeur toon die resultate van demokrasie dat dit nie ‘n aanbevelingswaardige regeringsvorm is nie. Demokrasie is “the rule of the ignorant and the irrational” (192) “and the misinformed” (1532) terwyl burgers die reg op doeltreffende regering het. Daar moet dus liewer na ‘n beter regeringsvorm gesoek word.

In Suid-Afrika, veral in die jare negentig, is tot vervelens toe lof vir die reg om te stem uitgespreek. Daarmee is natuurlik by implikasie ‘n verwyt aan die blankes gerig. Brennan noem dit “democratic triumphalism.” Daarvolgens “democracy is a uniquely just form of social organization. People have a basic right to an equal fundamental share of political power. Participation is good for us; it empowers us, it’s a useful way for us to get what we want, and it tends to make us better people. Political activity tends to produce fraternity and fellow feeling” (181). Daarteenoor beweer Brennan: “Political participation is not valuable for most people” (186). Ook: “Democracy does not empower individuals. It disempowers individuals and instead empowers the majority” (2028).

In lande soos Australië en Bolivië word kiesers verplig om te gaan stem. “In Brazil, nonvoters are barred from receiving state-funded education” (1514). Plaaslik word daar graag gesê dat al die kiesers moet gaan stem; dat ons nie oor die regering moet kla nie omdat kiesers die regering kry wat hulle verdien. Maar die huidige opset het blankes polities grootliks magteloos gelaat. “The right to vote is a badge of equal personhood … The right to vote is a metaphorical badge of equality”* (2048). Anders as in Suid-Afrika skryf Brennan: “Some people ought not have the right to vote, or ought to have weaker voting rights than others” (44). Daarmee word die mat onder die gelykmakers uitgepluk. Daar is iets soos kieseronbekwaamheid. “What’s most surprising … is how stable political ignorance is” (580). Die onbekwaamheid van kiesers moet met ‘n stelsel gekenmerk deur bekwaamheid vervang word.

[* “The disagreement … is … over which ways they [the people] should be treated as equals and which ways they should not be. A basic commitment to human equality severely undermines what a good society will look like” (2153).]

Brennan begin sy boek deur John Adams (1735-1826, tweede Amerikaanse president 1797-1801) soos volg aan te haal: “I must study politics and war that my sons may have liberty to study mathematics and philosophy. My sons ought to study mathematics and philosophy, geography, natural history, naval architecture, navigation, commerce, and agricultuur, in order to give their children a right to study painting, poetry, music, architecture, statuary, tapestry, and porcelain” (80). Wat Adams eintlik sê is dat praktiese en beroepsrigtings om den brode bestudeer moet word, maar dat die welvaart en vrye tyd wat daaruit voortvloei, gebruik kan word om bv die vrye en skone kunste ter verryking of kultivering van die gees te bestudeer en te beoefen.

Implisiet hierin is daar kritiek op die hedendaagse beroepsgerigte universiteite wat die humaniora (bv wysbegeerte, geskiedenis, taal- en letterkunde) verwaarloos en gevolglik die spreekwoordelike “geleerde barbare” as afgestudeerdes lewer. Maar wat Brennan veral met die Adams-aanhaling wil aantoon, is dat politiek op die allerlaagste vlak aangetref word. Politici sorg dat hulle hoogs betalende poste beklee,* maar tot op die hoogste politieke vlak word geen toelatingsvereistes vir sulke posbekleërs gestel nie. ‘n Politikus hoef nie matriek of ‘n graad of enige werkondervinding te hê of selfs funksioneel geletterd te wees nie. Oor die deelname van kieser aan die politiek is Brennan ook skepties: “I contend that for most [of] us, political liberty and participation are, on the whole, harmful” (164).

[* “The average US senator has a net worth of almost $14 million, and the average member of the House of Representatives has a net worth of $4.6 million. In contrast, the average American household has a net worth of under $70 000. Political offices are for rich people “(1605) – ook in Suid-Afrika. As ‘n politikus nie reeds ryk is wanneer hy in sy eerste pos begin nie, word hy ryk terwyl hy sodanige pos beklee.]

Die politiek as bedryf is iets wat liefs beperk moet word. “We should want to expand the scope of civil society and reduce the sphere of politics” (448). “As people (regardless of their race, income, gender, or other demographic factors) become more informed, they favor overall less government intervention and control” (663, 3141). Dink aan hoe gemeenskapsgeoriënteerd en doeltreffend plaaslike regering was (asook vry van partypolitiek, bv in die Kaapprovinsie) in die vorige politieke bedeling. Vergelyk dit met die verpolitisering en sentralisering en die gevolglike ondoeltreffendheid, korrupsie en chaos wat kenmerkend van die huidige Suid-Afrikaanse politiek is en daarby op al drie vlakke (sentraal, provinsiaal en plaaslik). “Political leaders not only routinely make promises they never keep but also frequently use outright deception and manipulation to win votes” (1570). Dink aan FW de Klerk se beloofde magsdeling wat in algehele magsoorgawe ontaard het.

“Michael Cholbi claimed that the right to vote is essential to the right of self-determination, by which he means ‘the right to shape the conditions of one’s own existence'” (1390). In die nuwe Suid-Afrika is daar geen sprake van selfbeskikking vir blankes nie; nie eens groep- of minderheidsregte nie.* Anders as Cholbi dink Brennan: “Citizens don’t have any basic right to vote or run for office. Political power, even the small amount of power contained in the right to vote, has to be justified. The right to vote is not like other civil liberties, such as freedom of speech, religion, or association” (186).

[* “Isaiah Berlin [1909-1997] claims that he and other liberals tend to define freedom as the absence of interference from others” (1745). Die “‘neo-republican’ philosopher Philip Pettit” (1739) het ‘n ander opvatting van vryheid: “liberty as nondomination” (1745). “In a democracy, individual citizens are nearly powerless” (2028), gevolglik behoort daar “rights against interference” (1785), asook teen oorheersing/verswelging, te bestaan.]

“If in the past, people were excluded from holding political power for bad reasons [apartheid?], there might be good reasons to exclude some people from holding power or grant them a smaller share of political power” (371), bv misdadigers. Anders as in ander lande het misdadigers, bv gevangenes, in Suid-Afrika volle stemreg. “Democracy is not a uniquely or intrinsically just form of government. Unrestricted, equal, universal suffrage – in which each citizen automatically is entitled to one vote – is in many ways on its face morally objectionable. The problem is … that universal suffrage incentivizes most voters to make political decisions in an ignorant and irrational way, and then imposes these ignorant and irrational decisions on innocent people” (192).

“Democracy, as we practice it, is unjust” (4077). Demokrasie gaan mank aan so baie gebreke dat Brennan epistokrasie (Grieks: episteme kennis + kratos krag) as plaasvervanger voorstel. “The major difference between epistocracy and democracy is that people do not, by default, have an equal right to vote or run for office” (3688). “Epistocracy means the rule of the knowledgeable. More precisely, a political regime is epistocratic to the extent that political power is formally distributed according to competence, skill, and the good faith to act on that skill” (308). Later skryf hy: “A political system is epistocratic to the extent it distributes political power in proportion to knowledge or competence” (3682). Dít is presies wat nie meer in Suid-Afrika geduld word nie. Diegene wat op verdienste/meriete aandring, word bv as rassiste uitgekryt, onder meer omdat blankes in sodanige opset in groter mate tot hulle reg sal kom. Nie in die regering, staatsdiens, universiteite, sport, of waar ook al, mag op voorkeur vir gehalte aangedring word nie. Kwantiteit, bv demografiese verteenwoordigendheid, word bo kwaliteit verkies.

“When a government tends to be incompetent to govern certain issues, it loses any right to govern those issues” (3968). “I defend what I call the competence principle, which holds that high-stakes political decisions are presumed to be unjust, illegitimate and lacking in authority if they are made incompetently or in bad faith,* or by a generally incompetent decision-making body” (421). “Perhaps some citizens are incompetent participants who impose too much risk on others when they participate. Perhaps some of us have a right to be protected from their incompetence” (376). Nogeens: “People have a right not to be subject to incompetently made political decisions” (2817).”Bad voting can be and has been disastrous” (2859). Maar afgesien van die onverkwiklike uitslae van verkiesings, is daar ‘n gaping tussen wat die kiesers wil hê en wat die demokraties verkose regering lewer. “Government agents tend not to do what the median voter or majority want” (3114). Aan die ander kant word soms beweer “politicians tend to give citizens what they want as opposed to what’s good for them” (4035).

[* Oor “bad faith” en (in die vorige paragraaf) “good faith” kyk Praag 28.08.2016.]

Daar is verskillende maniere waarop epistokrasie bewerkstellig kan word. Stemreg kan tot die bekwames en ingeligtes beperk word. “A person can acquire a right to vote provided they can demonstrate competence” (2676). Dit kan gedoen word deur ‘n “voter qualification exam[ination]” te slaag (3748). As alternatief kan elke burger ‘n stem hê maar kwalitatief beter mense, bv geletterdes, gegradueerdes en suksesvolle sakemense, kry meerdere stemme. So ‘n stelsel is bv deur John Stuart Mill (1806-1873) voorgestel (3775). “If we grant for the sake of argument that each person ought to have a right to vote because it is an avenue of self-expression, it takes additional work to show that they ought to have an equal right to vote” (2495). ‘n Ander manier is dat die politici, wat deur die massa in ‘n konvensionele demokrasie verkies is, voortgaan met die maak van wette, maar dat daar ‘n meganisme is waarvolgens ‘n “epistocratic council” enige wet kan veto (3820). Hierdie raad maak nie wette nie, maar “it has power to unmake law” (3825). “It’s no less undemocratic than judicial review” (3868). “Smart people should have the right to rule over others … because they know better” (344). “Some people have better judgment than others when it comes to political matters” (2172). In die huidige meerderheidsklimaat in Suid-Afrika sal nie erken word dat, afgesien van wat die regeringsvorm is, blankes beter as swartes kan regeer nie. Hoe kan die doeltreffendheid van ‘n epistokrasie getoets word? “Perhaps it would be best if one state in the United States tried the system first” (4072), of een provinsie in Suid-Afrika.

“The basis of one of the major objections to epistocracy is the fact that political knowledge is spread unevenly among demographic groups” (651). Byvoorbeeld, in Amerika: “It is negatively correlated with being black, and strongly negatively correlated with being female” (645). “There is ample and persistent evidence that … rich white men know more about politics than poor black women” (2423; ook 2670). (By iemand soos Amanda Gouws kan dit seker heftig-ontkennende reaksie uitlok.) “Whites on average know more than blacks, people in the North East know more than people in the South, men know more than women, middle-aged people know more than the young or old, and high-income people know more than the poor. In general, people who are already advantaged are much better informed than the disadvantaged” (4012). Brennan verlang dat sy epistokrasie suiwer kwalitatief, dus nie-demografies, toegepas word.

“We can expect epistocratic voters to vote altruistically as opposed to selfishly” (2183). “The quality of the candidates who make it on the ballot depends in large part on the quality of the electorate. Political parties choose candidates whom they believe will appeal to typical voters” (3490). In ‘n epistokrasie sal die kwaliteit van sowel die kiesers as politici beter as in ‘n demokrasie wees. Daar is gevolglik ook die verwagting dat “epistocracy produces better-quality government as well as more substantively just and good outcomes” (2500). Omgekeerd: “In general, the lower the epistemic and moral quality of the electorate, the worse governmental policies will tend to be. Whom the voters select as a leader does make a significant difference” (2896). Dit is die geval in bv sowel Amerika as Suid-Afrika.

Klug van post-1994 SA raak net groter

Die chaotiese tonele Donderdagaand in die Parlement in Kaapstad, is verteenwoordigend van die karakter van die land.

Die absolute Zoeloemeerderheid in die ANC het veroorsaak dat die opposisiepartye meen hulle het geen ander manier om mag te bekom as om die werkinge van die instelling te ontwrig met aapstreke nie.

Die DA en VF+ het aan die sirkus deelgeneem, maar beweer hulle steun ‘n parlementêre demokrasie.

Die begin van die President se Staatsrede is vir meer as ‘n uur onderbreek toe die EFF daarop aangedring het dat Zuma nie die Huis toespreek nie, omdat hy sy ampseed verbreek het.

Die EFF is deur lede van die Parlement se Veiligheidsdiens verwyder en die DA en VF+ het daarna ook uitgestap. Zuma sê die EFF is ‘n party sonder beleid en ‘n groep woedende individue.

‘n Faksie binne die ANC het ook die chaos geniet omdat hulle glo hulle gaan op dié wyse beter soustreinsitplekke bekom.

Anti-Chinese wetgewers maak amok by inswering

Die insweringsplegtigheid wat Hongkong se wetgewende sessie afgeskop het, het Woensdag in ’n klug ontaard toe pasverkose “pro-demokrasie” wetgewers met opset die ampseed verdraai het, in ’n teken van protes teen Beijing.

Hulle het ook baniere vertoon waarop geskryf is dat Hongkong nie deel van China is nie, het AP berig. Hulle het ook vir demokratiese selfbeskikking vir die semi-outonome Chinese stad tydens die ampsaflegging gevra.

Die uitdagende optrede is ’n voorspel van wat na verwagting ’n chaotiese termyn vir Hongkong se semi-demokratiese wetgewende raad sal wees, nadat ’n groep jeugdige kandidate in September verkies is en opposisiegetalle in die raad laat toeneem het.

Die nuwelinge verteenwoordig sommige van die golf voetsoolvlak aktiviste wat ná die 2014 pro-demokrasie straatbetogings na vore getree het. Hulle kon nie daarin slaag om toegewings van Beijing te kry nie, en dit het tot die opkoms van ’n onafhanklikheidsbewegingen politieke ontwaking van veral die stad se jeug gelei.

Thailand deporteer Hongkong-aktivis

Die Hongkong-aktivis vir “demokrasie”, Joshua Wong, het Woensdag na Hongkong teruggekeer nadat hy deur die junta-beheerde Thailand gedeporteer is.

Hy sou in Thailand deelgeneem het aan betoging om die “massamoord van studente-aktiviste te herdenk”.

Hy en sy ondersteuners gee egter China die skuld vir sy aanhouding, en nie Thailand nie.

Die 19-jarige Wong, bekend vir sy rol in Hongkong se mislukte “sambreel-beweging”van 2014, is met sy aankoms op Bangkok se Suvarnabhumi-lughawe vir 12 ure aangehou voordat hy na Hongkong teruggestuur is.

Geen demokrasie vir Somalië nie

Somalië sal op 30 Oktober na die stembus gaan vir presidentverkiesings. Parlementêre verkiesings sal volgende maand begin. Maar dit sal nie gewone verkiesings wees nie.

Internasionale ondersteuners van die Somaliese regering hoop dit sal ’n lankverwagte terugkeer van stabiliteit in die land bring.

Die Verenigde Nasies geborgde federale span vir die implementering van verkiesings het met die land se streekleiers en die president vergader om die verkiesingskalender op te stel.

Verkiesings vir die lede van die parlement sal vanaf 24 September tot 10 Oktober gehou word.

Westerse hulporganisasies het die land aangemoedig om so gou moontlik te stem.

Somaliese owerhede en internasionale borge moes ‘n plan bedink om demokrasie af te skaf grootliks te wyte aan “sekuriteitsuitdagings” vir die Westers-gesteunde regering wat met ‘n Islamitiese opstand te kampe het.

Lede van die nuwe parlement van Somalië wat verkies word vanjaar moet aansluit by ‘n politieke party binne twee jaar of bedank as deel van pogings om stampolitiek te keer, het ‘n forum van die plaaslike en nasionale leiers besluit.

In plaas daarvan, sal sowat 14.000 uitgesoekte mense van federale state die 275 lede van die laerhuis van die parlement aanwys.

Hoewel dit ‘n fraksie van Somalië se 11 miljoen mense verteenwoordig, is dit klaarblyklik al manier waarop die Weste die Moslems uit die regering kan hou.

Daar sal dus geen kieserregistrasie plaasvind nie.

Zambiërs nie entoesiasties oor demokrasie nie

Zambië sal Donderdag stem in ‘n algemene verkiesing. Inwoners sal ook hulle stemme uitbring vir die volgende president van die land.

Maar daar is byna geen entoesiasme vir die demokratiese proses nie. Regoor Zambië is besonder lae stempersentasies in die 2014 verkiesing opgemerk. Net 32,36% van geregistreerde kiesers het deelgeneem.

Ontleders verwag dieselfde lustelose vertoning van kiesers by die stembusse waar min toustanery voorheen opgemerk is (foto bo).

Die koperryke land is die afgelope tyd swaar deur laer globale kommoditeitspryse getref, het AFP berig.

Die skerp afname in die prys van koper en swakker uitvoere na China, ’n belangrike handelsvennoot, tesame met ’n ommekeer in regeringsbeleid, het internasionale beleggersvertroue in die land ondermyn.

Die belangrikste kandidate vir die presidentskap is die tussentydse president, Edgar Lungu van die Patriotic Front (PF), wat in Januarie 2015 ’n naelskraapse verkiesingsvoorwinning behaal het, en Hakainde Hichilema van die United Party for National Development (UPND).

Die Zambiese kwacha was die swakste geldeenheid in die wêreld in 2015 wat met 42% teenoor die dollar gedaal het, iets wat Lungu dalk die verkiesing kan kos.

Die laaste verkiesing is gehou ná die onverwagte dood van pres. Michael Sata.

Leon Lemmer: Die euwel van inklusiwiteit

In die aanloop tot “ons jong demokrasie”, asook sedertdien, word idees/begrippe in terminologie uitgedruk wat die hele tyd aan ons opgedring word. Aan die een kant word daar verwys na “diversiteit” en “multikulturaliteit”, soos gesimboliseer in die reënboog, wat uit duidelik onderskeibare kleure bestaan. Hieruit blyk dat daar die gesonde besef is dat mense ooglopend verskil; dat almal nie eenders is nie; dat hierdie verskille meer as net velkleur kan behels en ook op bv kulturele en ontwikkelings-/beskawingsverskille kan dui.

Aan die ander kant word terme soos “gelykheid” en “inklusiwiteit” selfs meer kwistig gebruik. As almal (in alle opsigte) gelyk verklaar is en as sodanig geag word, mag daar mos nie geldige besware wees teen die opname van sulke eenderse mense in enige groep nie. Eintlik word wesenlike groeponderskeide ontken. In hierdie proses word die werklikheid (of selfs die moontlikheid) van bv elitisme of meerderwaardigheid, dus dat sommige indiwidue of groepe (in sommige opsigte) beter as ander kan wees, ontken.

Maar gestel sommige indiwidue of groepe is wel beter, bv meer ontwikkeld of intelligent (of wat ook al), as ander. Dan word die minder goeies deur gelykverklaring en inklusiwiteit bevoordeel, want hulle word hoër geag as wat hulle verdien. Die beter indiwidue of groepe word deur sodanige samegooiing benadeel, want hulle word afgetrek na ‘n laer vlak. Dit is heel moontlik dat dit juis die minder verdienstelikes is wat ingevolge eiebelang gelykheid en inklusiwiteit propageer. In die praktyk kan dit tot bv algemene stemreg en rasse-integrasie lei.

Dit word reeds lank algemeen aanvaar dat almal gelyk voor die wet moet wees, dus dat vir dieselfde oortreding dieselfde straf aan almal uitgedeel moet word. Dit is egter te betwyfel of daar selfs in hierdie opsig in die praktyk werklike gelykheid bestaan. Welvarendes kan bv beter regshulp as armes bekom, geletterdes kan hofprosedure beter as ongeletterdes verstaan en benut, ens. Die probleem is dat gelykheid voor die wet as vertrekpunt gedien het om almal ook in ander opsigte (en verkieslik in alle opsigte wat saak maak, dus nie net in sekere biologiese* opsigte nie) gelyk te verklaar, sodat gelykverklaring grootliks wesenlike eendersverklaring word. [* ‘n Gewilde argument vir eendersverklaring is dat alle mense se bloed rooi is.]

In wesenlike eendersverklaring het fundamentalistiese religie ‘n groot rol gespeel, veral in die Weste. Dit is by uitstek in die Weste waar die euwel van inklusiwiteit ten minste teoreties groot aanhang geniet, bv by liberaliste. As alle mense hulle voorgeslag na dieselfde mense (bv Adam en Eva) kan terugspeur en daardie mensepaar deur God geskep is, is almal in hierdie baie wesenlike historiese opsig gelyk. Dit word ondersteun met die leerstelling dat alle mense na die beeld van God geskape is. Verder, sodra iemand hom/haar tot daardie geloof bekeer, word hy/sy ‘n broer/suster in daardie geloof. Almal wat daardie geloof aanhang, word as gelyk of eenders geag in die belangrikste opsig wat uit die religieuse oogpunt saak maak. Al sou daardie gelowiges op aarde nie gelyk of eenders behandel word nie, word geglo dat hierdie salige toestand wel vir (eens) dooies in die hemel bestaan. (Hierdie onbehaaglike voorstelling kan beredder word deur te redeneer dat die aardse lewe of hiermaals, anders as dié in die hemel of hiernamaals, onvolmaak is en dat wesenlike ondermaanse verskille tussen mense ‘n onontwykbare werklikheid is.)

By die religieuse onderskrywing van gelykheid of wesenlike eendersheid word die Afrika-benadering gevoeg waarvolgens alle swartes vanweë hulle etnisiteit as (verdrukte) broers en susters gereken word. Dat hierdie klem op etnisiteit op rassisme dui, word meesal ontken. Dit is maklik te begrype waarom twee groepe “verdruktes” of “benadeeldes”, naamlik swartes (in die vorm van swart mag) en vroue (in feminisme), kragte saamgesnoer het. Dit blyk duidelik in veral Amerika.* Gelyk- of wesenlike eendersverklaring word dus nie tot die wet en religie beperk nie, maar word ook na ander gebiede (bv etnisiteit en geslag) uitgebrei; ook na die politiek, waar die (potensieel) destruktiefste gevolg een mens, een stem is, veral in hoogs heterogene/ongelyksoortige bevolkings, soos in Suid-Afrika. In so ‘n gelykverklaring word diegene wat ‘n bate vir die samelewing is benadeel en diegene wat ‘n las is bevoordeel. Dit dui op onregpleging, maar daardie opset word in die hedendaagse mode-idioom as geregtigheid geëtiketteer. [* Ek het dit nie teen gematigde, rasionele feminisme nie. In Amerika het ek eerstehands waargeneem hoe destruktief militante feminisme kan wees, bv toe alle moeders in ‘n landswye veldtog opgesweep is om op ‘n bepaalde dag te weier om hulle kinders te versorg en op te pas en die kinders saam met hulle vaders werk toe te stuur. Vandaar die stelling: “Feminism separates women from the family” (James Kalb, bron hier onder, Kindle 1902). ‘n Militante feminis soos Amanda Gouws is myns insiens ‘n jukskeibreker.]

Polities korrek word een etniese groep of geslag (manlik/vroulik) deesdae net so geskik of goed soos ‘n ander vir die uitvoering van ‘n taak of die vervulling van ‘n rol beskou. Die verskille tussen ‘n man en ‘n vrou word afgeskaal of selfs ontken; soms in so ‘n mate dat net transseksualiteit gunstig voorgestel word. Wanneer geslagsverskille wél in ‘n mate erken word, word ruimte vir ‘n neologistiese derde geslag, daardie transseksueles, gemaak, waarmee dikwels geïmpliseer word dat hulle moreel en/of op die simpatieskaal eintlik die eerste plek moet beklee. “Normal has been abolished. Pretense and moral posturing become the norm” (Kalb 1546). Die jongste is dat letterlik enige twee mense in die “huwelik” kan tree. Ras- en geslagsverskille word gerieflikheidshalwe geïgnoreer, op die gevaar af dat die gevolge tragies kan wees. Desnieteenstaande is dit polities korrek om die bewese of moontlike wankelrigheid van sulke verhoudings te ontken of ten minste te verswyg.

Dat eendersverklaring ‘n dwaalspoor is, word deur twee konkrete feite gestaaf. Eerstens kan ‘n huwelik tussen twee mense van dieselfde geslag nie biologies ‘n nageslag oplewer nie. Die voortbestaan van die mensdom word dus met hierdie soort “huwelike” in die gevaar gestel as hulle grootskaalse afmetings sou aanneem. Tweedens is die harde werklikheid dat net sommige mense (naamlik vroue) van nature bevoordeel of benadeel (of gemarginaliseer) is met die vermoë om geboorte te skenk. Van eendersverklaring kan daar in die genoemde twee opsigte nie sinvol sprake wees nie. Albei dien as bevestiging dat daar in die natuur/werklikheid wesenlike verskille by mense aangetref word; ook biologies.

In die praktyk blyk dit baie duidelik dat gelykheid/eendersheid dikwels ontbreek. Uitgaande van die standpunt dat ongelykheid ongewens is, dat die samelewing verander/getransformeer moet word, word na ‘n sondebok gesoek en dit word veral by die blanke man gevind. Daar word gevolglik teen hom gediskrimineer sodat (en ten minste totdat) die res kan bykom. Die resultaat kan wees dat almal kwalitatief afgedruk pleks van opgehef word. Die motivering vir verbetering word gesmoor. Die aanspraak op gelyke regte moet myns insiens met die aanvaarding van gelyke verantwoordelikhede gebalanseer word. Kalb (2106) verwys spesifiek na “equal rights and equal responsibilities.” [Viktor Frankl (1905-1997) beveel in sy boek, Waarom lewe ek? (1975)/Man’s search for meaning (oorspronklike Duits 1946), aan dat die Vryheidstandbeeld aan die Ooskus van Amerika met ‘n Verantwoordelikheidstandbeeld aan die Weskus gebalanseer moet word.]

Diegene wat nie op standaard is nie, die massa plebs, hoef deesdae nie te verbeter nie, want hulle word amptelik ten minste potensieel goed genoeg verklaar. In soverre hulle tekort skiet, word dit nie aan hulle eie onvermoë toegeskryf nie, maar aan benadeling deur veral blanke mans. Omdat blankes, en veral die mans, deesdae die slagoffers van rassediskriminasie is, word hulle inisiatief, vindingrykheid, toewyding, ens, aan bande gelê. Dit is ‘n verloor-verloor-situasie waarin die nie-verdienstelikes oënskynlik ten koste van die verdienstelikes baat, maar in werklikheid boer almal agteruit.

In die akademie het ek dikwels die volgende waargeneem. Diegene wat die hardste skree vir transformasie, dus vir diskriminasie teen blankes en veral mans, is daardie elemente (nie-wittes en vroue) wat nie sonder bevoordeling op gelyke voet met blankes en veral mans kan meeding nie. In hierdie proses word alle nie-wittes en vroue gediskrediteer, want daar is geen (maklike) manier om te bepaal wie na verdienste aangestel en bevorder is en wie kwota- of demografie-bevoordeeldes is nie. Dieselfde onverkwiklike situasie doen hom by raskwotas en -teikens in bv sport voor. Die 80-9-9-2-formule (80% swart, 9% blank, 9% bruin en 2% Asiaat) is ‘n kwantiteit gebaseerde, kwaliteit ignorerende onding.

In hierdie skrywe val die klem op die euwel van inklusiwiteit in die sin van die ontkenning van verskille. Die res van hierdie teks het ek geskryf na aanleiding van James Kalb se boek, Against inclusiveness: How the diversity regime is flattening America and the West and what to do about it (Tacoma: Angelico Press, 2013, 218p; Amazon Kindle $7,40). Inklusiwiteit word gedefinieer as “the insistent abolition of distinctions” (Kindle 962). Die kern van Kalb se standpunt is dat inklusiwiteit destruktief en eksklusiwiteit goed/voordelig kan wees. Hy is ook die outeur van ‘n ander verdienstelike boek, wat uitbrei op hierdie onderwerp, The tyranny of liberalism: Understanding and overcoming administered freedom, inquisitorial tolerance, and equality by command (Wilmington, Delaware: Intercollegiate Studies Institute, 2014, 226p; Amazon Kindle $11,39).

[In sy uitstekende boek, The minority rights revolution (Cambridge: Harvard University Press, 2002, 496p; Amazon Kindle $19,31), skryf John D Skrentny dat regstellende aksie die belangrikste beleid in die minderheidsregte-revolusie is. Daarmee “America formally moved away from ‘difference-blind’, classically liberal policy toward an approach that specifically divided America into the majority and the minorities, the privileged and the oppressed” (Kindle 1310). In Amerika word verskille dus ter bevoordeling van minderhede erken. In Suid-Afrika word die toepassing van regstellende aksie omgekeer sodat die swart meerderheid bevoordeel word. Die (gedwonge) opname van minderhede binne hierdie verswelgende meerderheid, maar sonder dat die blanke minderheid enigsins in daardie meerderheid se bevoordeling deel, staan in die nuwe Suid-Afrika as inklusiwiteit bekend.]

Ek bepaal my aandag van hier af by Kalb se 2013-boek. As ‘n indiwidu kan ek probeer om openbare uitsprake oor bv seks, religie en etnisiteit te vermy, maar die samelewing in die algemeen moet in die praktyk hieroor standpunt inneem. Dus, omdat die samelewing is, moet hy op ‘n bepaalde manier wees; ‘n bepaalde aard hê. “Sex, religion, ethnicity, and similar characteristics … determine personal identity” (1165). Tans is inklusiwiteit dikwels die wagwoord. Almal word saamgegooi en daar word dan gepoog om hulle eenders te maal. Diversiteit en multikulturaliteit word dus in inklusiwiteit opgehef. Na analogie van ‘n masjien word die samelewing beskou as ‘n geheel saamgestel uit uitruilbare eenderse dele. In hierdie idealistiese beeld word daar nie (genoeg) ruimte gelaat vir bv onderskeide, hiërargie en indiwidualiteit nie. Die werklikheid word nie in ag geneem nie, want dit gaan juis om die wêreld na ‘n idealistiese/utopiese beeld te hervorm. “Every soccer mom, drag queen, black Muslim, Christian fundamentalist, and Hmomg* immigrant has to be retooled to fit in equally well everywhere. This being the goal, inclusiveness reduces ethnic culture to ethnic-themed fast food, religion to self-indulgent reverie or a poeticized version of liberalism, and marriage to a sentimental recognition of almost any human connection with sexual overtones” (1205). [* Mense afkomstig uit suidoos-Asië, bv Thailand, Viëtnam en Laos.]

“Inclusiveness expresses a demand for equal treatment. Liberals believe that benefits of society should be equally available to all … they consider it a basic responsibility of government and indeed everyone to make them so” (123). Dit is waarom daar plaaslik geredeneer word dat almal op bv huise en dienste geregtig is, sonder dat in die geval van “benadeeldes” op enige teenprestasie aangedring word. Daar is ook die dogma van gelyke geleenthede; dat nie-presteerders se onvermoë aan ander mense, wat hulle benadeel/veronreg en gemarginaliseer het, toegedig moet word. Skuld (finansieel en moreel) word daarvolgens net by welvarende en suksesvolle mense aangetref. Daarom mag minderheidsgroepe, soos die Jode in Amerika en die blankes in Suid-Afrika, nie op bevoordeling ingevolge hulle minderheidstatus aanspraak maak nie. Maar swartes, as die verswelgende meerderheid in Suid-Afrika, maak op dieselfde bevoorregting (en meer) as die Amerikaanse swartes (‘n minderheidsgroep in dieselfde getalsorde as Suid-Afrika se blankes) aanspraak. Dít terwyl die Suid-Afrikaanse swartes, anders as dié in Amerika, nooit verslaaf was nie. Die inklusiwiteitsideaal is vir ‘n samelewing wat soos ‘n groot familie (daarom broers en susters) sonder buitestanders en grense (vandaar die vooropstelling van Afrikane en Afrika pleks van Suid-Afrikaners en Suid-Afrika) funksioneer; waar almal ewe begaaf is; waar daar geen onderskeid tussen “ons” en “hulle” is nie.

Dit is ‘n droombeeld wat berus op “suppressing the effects of distinctions that have traditionally ordered social life” (155). Kalb noem die volgende verskille: “sex, culture, family, ethnicity, religion, and tradition” (158). Later voeg hy nasionaliteit by (161). Pleks van die egtheid van hierdie verskille te erken, word pogings deur bv liberaliste aangewend om hulle te ontken. “To this end grammar must be neutered, cultural boundaries abolished, family redefined to cover every possible living arrangement, ethnic festivals turned into festivals of inclusion, and traditional institutions diversified to the point of losing all definition” (158). Dit verduidelik waarom Desmond Tutu in sy arrogante alwetendheid die hemel aan alle godsdienstiges oopgestel het en die Universiteit Stellenbosch (US) inklusiwiteit propageer. ‘n Diversiteitsweek is deur Russel Botman op die US-kampus gehou met die oog op die oorbrugging of ontkenning van verskille. Inklusiwiteit is nagestreef deur die deelnemers met kalk in reënboogkleure (enige kleur behalwe wit) te bemors (Praag 29.09.2013). “The demand that every institution become equally welcoming to every group and recruit preferentially from those that are underrepresented severely compromises institutional identity and independence” (1251). Byvoorbeeld, die Afrikaanse Taalraad is in so ‘n mate met inklusiwiteit behep dat (al) sy handelinge dermate gekompromiteerd is dat hy nie Afrikaans (bv taalsuiwerheid) na behore kan bevorder nie. “Inclusiveness damages institutional effectiveness … by suppressing standards of competence and concern for achievement. Another is by forbidding treatment of any particular culture as authoritative” (1258). Dit is waarom akademiese standaarde so skerp aan bv die Universiteit Stellenbosch (US) gedaal het en waarom ‘n Afrikaanse en veral Afrikaner-US deesdae as uit die bose voorgestel word.

Kalb klink verbitterd of ten minste verontwaardig wanneer hy skryf: “The American people must abolish itself as a people or complex of peoples defined by anything but inclusion, so that the goal of our national existence becomes self-transcendence through self-abolition. Mass third-world immigration becomes an almost metaphysical necessity, since without it traces of ethnic nationality would remain. Affirmative action must then be applied to force the resulting diversity into every nook and cranny of our national life. Anything less would be racist” (161).

In hierdie utopie “central and marginal have changed places: Islam has become a religion of peace, homosexual couples stable and loving, blacks wise and spiritual, immigrants the true Americans. In contrast, Christianity is presented as a religion of war and aggression, Middle Americans as violent and irrational, Republicans as the Taliban, and traditional marriage as hateful, oppressive, divisive, and pathological. When women and minorities [ie American blacks] do well, they deserve the credit, when they do badly, white men deserve the blame. Any flaws in the groups promoted from the margin to the center are whitewashed, the more glaring the flaws the thicker the coating. Aids* has sanctified homosexuality, Muslim terrorism has made Islamophobia a horrendous sin, and black dysfunction has led to insistence on the hipness and nobility of blacks, the stupidity and tackiness of ordinary whites, and the sterility and oppressiveness of white society” (174). [* Op die US-webwerf word alles moontlik gedoen om die universiteit so swart moontlik voor te stel. Toe ‘n berig oor MIV onlangs gepubliseer is, is dit egter met die foto van ‘n blanke vrou geïllustreer.]

“The point of celebrating Islam, homosexuality, or the public achievements of women is not to bring out the specific value of those things – the less valuable they are in themselves, the better do they serve to undermine traditional hierarchies – but to provide a means of destroying the legitimate relevance of Christianity, the natural family, and masculine leadership to the social order by insisting on the superiority of their opposites” (183).

In die liberalisme van sommige plaaslike ideoloë, soos Anton van Niekerk en Willie Esterhuyse, is dit ‘n gewilde opsie of speletjie om verskille by mense te ontken en dit die teoretiese status van “sosiale konstrukte” te gee. “Liberal modernity views differences as socially constructed and therefore removable through appropriate interventions. For that reason, diversity and inclusiveness have a comprehensive application to education, determining who gets in and what happens while they are there. The specifics of subject matter are less important than the ethnic and sexual diversity of the participants and reading list” (223).

Wat dan aan bv skole en universiteite gebeur, is wat Kalb “grade inflation” noem (237). Die simbole wat in toetse en in eksamens aan studente toegeken word, is nie meer die tradisionele A tot F nie, maar net A vir voltooiing van studie en geen simbool vir nie-voltooiing. “If everyone gets an A, disparities disappear” (1195). Standaarde word grootliks uitgefaseer omdat die toepassing daarvan nie-inklusiwiteit tot gevolg het. Dié euwel “has sometimes gone so far as to redefine the habits and attitudes of underperforming students as different ‘intelligences'” (240). Die werklikheid van bv gebrekkige toewyding en doodgewone onnoselheid word ontken.

Tot dusver het ek hoofsaaklik en baie oorsigtelik die inleidende eerste hoofstuk van Kalb se boek behandel. Bostaande teks behoort in redelike mate ‘n aanduiding van die boek se inhoud te gee. Dit sou bv ruimtegewys onprakties wees om die res van hierdie boek in besonderhede te behandel, des te meer omdat dit moeilik (eintlik onmoontlik) is om inklusiwiteit in isolasie van talle ander modeverskynsels te bespreek. Ek volstaan dus vervolgens grootliks met enkele sprekende aanhalings.

“Ethnic neighborhoods arise not through artificial exclusion, but because people want to feel at home. The Japanese prefer to limit immigration not because they hate other people, but because they are attached to their own way of life and want to live with people who have been brought up in it and see it as part of what they are” (437).

“To accept as mainstream a principle as intrinsically radical as nondiscrimination is to accept permanent revolution as mainstream and the basis of social order” (578). Dit verduidelik deels die plaaslike begeerte vir ‘n tweede swart revolusie na die 1990/1994-ramp. Die groter aggressie waarmee planne gesmee word om blankes van hulle voorspoed te beroof deur op hulle bates ten behoewe van swartes beslag te lê, val sedert die 2014-verkiesing op. Swartes kan blykbaar nie self afdoende welvaart skep nie, gevolglik word dit ten koste van blankes gedoen; vandaar swart ekonomiese bemagtiging. Daarom ook word aanspraak op minstens die helfte van elke plaas in blanke besit gemaak. Daarom word vereis dat swartes in enige/alle poste aangestel word; nie primêr ingevolge bekwaamheid nie, maar omdat hulle etnies-demografies daar is.

“Celebration of diversity … eliminates objections to continual mass immigration from everywhere” (674). In die nuwe Suid-Afrika is dit juis die ongebreidelde instroming van nie-wittes, veral swartes, wat die bevolking toenemend homogeen swart maak en wittes met hulle Europese kultuur al hoe meer verswelg.

“The war against discrimination … soon led to measures such as quotas, sensitivity training, the bowdlerization of language, the redefinition of merit, and the compulsory celebration of diversity” (620). Nie-wit kwotas is nie meer goed genoeg nie. Binne sulke kwotas word ‘n immer hoër swart verteenwoordiging vereis. Taal word om rassistiese en seksistiese redes vermink. Kaaps word polities korrek met meer agting as Standaardafrikaans behandel. ‘n Afrikaanse taalkundige soos Wannie Carstens, wat van beter behoort te weet, verwys na Afrikaans as vroulik. In Rapport se Inrat-motorbylae is insgelyks na motors as vroulik verwys. Gaan vragmotors en trekkers dan manlik en taxis en paneelwaens transseksueel wees?

“To all appearances, blacks who live in majority white countries are better off than those who live in majority black countries.” Wittes verkies, soos swartes, om tussen wittes te woon. “It seems clear that blacks benefit from whites more than whites from blacks, and the view that race relations are a matter of whites exploiting blacks makes no sense” (672).

“Blacks often act badly themselves. There are proportionally far more black criminals than white, and they prey on members of both races, blacks more than whites, since blacks are closer at hand” (676). Wanneer nie-wittes misdade pleeg, word etnisiteit verswyg. Wanneer die relatief uitsonderlike gebeur dat wittes misdade pleeg, ontvang dit groot publisiteit en word sulke mense as bv “monsters” geëtiketteer; iets wat nie met nie-wittes gedoen word nie.

“Social organization requires distinctions, which exclude” (702). “There is always discrimination. Affirmative action discriminates … merit-based society … discriminates on grounds of money, position, and formal certification” (733). Dit is gewoon onmoontlik om sonder diskriminasievermoë, in die sin van onderskeidingsvaardigheid, te lewe, maar dit kan tot aanklagte van haatspraak lei. “The result is a supposedly democratic regime in which the views of most actual people on basic issues like immigration [and] affirmative action … are excluded as illegitimate and irrelevant” (1499). “Affirmative action is in part an expression of dislike for ordinary white men, often on the part of whites who want to get a leg up at the expense of their fellows” (1777). “Inclusiveness creates losers no less than exclusion does. Affirmative action is institutionalized injustice, with a direct victim for every direct beneficiary … Who wants to ride on an airplane flown by an affirmative action pilot? And who can doubt that medical school admission preferences kill patients?” (1784).

“Inclusiveness destroys community by reducing the importance of personal ties, making us interchangeable with others” (744). “To make all identities equal is to keep them from making a difference. Everything dissolves in a haze of interchangeable possibilities” (1605). “Inclusiveness destroys the normal ways people connect to each other, so that they become a mass of essentially unconnected individuals with interests that cannot be expected to harmonize. The results include conflict, disorder, regimentation, mindlessness, and the breakdown of the arrangements and understandings that enable people to know who they are and run their own lives” (1159). “The suppression of independent thought and action by ordinary people necessarily leads to degradation of functional communities, families, and individuals” (1231). Daar is “a compulsion to destroy attachments that make claims on us. Hence the insistence on sexual liberation, abolition of social roles, mass third-world immigration, multiculturalism, and so on” (1662). “Antidiscrimination laws interfere arbitrarily in normal social functioning and create entitlements based on a few characteristics, principally race” (1793).

“Multiculturalism … deprives every culture of any setting of its own … in a globalized world every culture and people is an endangered minority” (2159). “When inclusiveness destroys the concreteness and specificity of a culture, it destroys the possibility of a civilized and humane way of life” (2239). Om humanitêre lewe moontlik te maak en te behou “a broad range of inequalities should be allowed. The risk of doing so is part of the risk of living” (2252). “Stereotypes are … natural to us … it is normally good sense to prefer the patterns to which we are accustomed … [It is not the case] that we hate and fear men and Frenchmen or women and Chinese, but that the natural and social differences of the sexes and historically-shaped differences of peoples and their cultures relate to functional patterns” (2495). In die plek van inklusiwiteit bepleit Kalb partikularisme, dus besondersheid: “Particularism offers meaning, purpose, community, and dignity in a world otherwise lacking these things” (2763).

Karel Combrinck: Suid-Afrikaanse ‘demokrasie’ is reg vir die slopemmer

Soos ons teen hierdie tyd seker almal weet, is demokrasie die godsdiens van die dag. Demokrasie het nie vir alle mense, te alle tye en op alle plekke dieselfde betekenis nie. So het die lakeistate van die Sowjetunie hulleself sonder om te blik of te bloos Demokratiese Republieke of Volksrepublieke genoem. Van die lande wat nog steeds as demokratiese republieke of volksrepublieke bekendstaan, is Sjina, Noord-Korea, die Kongo, Laos, Algerië, Sri Lanka en Ethiopië. Onder dié wat in die verlede so bekend gestaan het is : Oos-Duitsland, Roemenië, Joegoslawië, Georgië, Tsjeggoslowakye, Pole , Albanië, ens., nie juis regimes waarmee ordentlike mense in die openbaar gesien sou wou wees nie.

‘n Demokratiese- of volksrepubliek is een waar die regering geskied deur ‘n handjie vol potentate of ‘n kliek wat hoofsaaklik daarop uit is om hulleself te verryk en te bevoordeel. Die Sowjette en hulle satelliete het hierdie regerende kliek genoem die apparatsjieks of die nomenklatoera.

Een van die kenmerke van ‘n regering deur apparatsjieks is dat hulle nasionalismes en minderhede binne hulle grense meedoënloos onderdruk. ‘n Verdere eienskap is dat hulle geen werklike politieke opposisie duld nie. Dis óf die kommunistiese party óf niks.

Suid-Afrika is, hoewel nie amptelik so genoem nie, in wese tog duidelik ook ‘n «demokratiese» republiek . Dis ‘n republiek waar die enigste kwalifikasie om te regeer ‘n swart vel is. Politieke partye bestaande uit wittes, of waarin daar ‘n betekenisvolle wit verteenwoordiging is, word nie noodwendig verbied nie, maar word deur ‘n oorwig swart velle outomaties van enige deelname aan die landsregering uitgeskakel.

Wat beteken die woord demokrasie dus in Suid-Afrika ? Dit beteken gewoon permanente regering deur ‘n ANC-kliek. Demokrasie beteken swart en swart beteken ANC.

Pas het ons verneem dat ‘n Moslem tot burgemeester van Londen verkies is. Dit lyk na een van twee dinge : óf die meerderheid bruikbare idiote het vir die Moslemkandidaat gestem, óf die Moslems maak nou in Londen die meerderheid uit en ‘n Moslemkandidaat is daar nou ook van ‘n outomatiese meerderheid verseker. Die posisie is nou dat in die hoofstad van die eens magtigtige Britse ryk, geen ander kandidaat vir ‘n burgemeestersverkiesing gevind kan word nie as ‘n Jood en ‘n Mohammedaan en dat die getalle-oorwig noodwendig ‘n Moslemburgemeester beteken. Dit kom van politiek korrek wees en linkse media klakkeloos napraat en nadoen. Dit lyk werklik asof die produk van breinspoeling, die nuttige idioot, ons voortbestaan op die aardbol op demokratiese wyse gaan vernietig.

Die Amerikaners woon nou al tien jaar onder ‘n swart president danksy nuttige idiote enersyds en outomatiese meerderhede andersyds, maar danksy, boweal, die demokrasie.

Sinies beskou, is die demokratiese stelsel gegrond op ‘n massa konformerende en manipuleerbare idiote. Churchill het op ‘n keer die kwinkslag kwytgeraak : «The best argument against democracy is a five-minute conversation with the average voter.»

Plato het gesê dat tirannie heel maklik ontwikkel uit die demokrasie. En omdat die moderne demokrasie ‘n situasie is waar bloot koppe getel word, maak dit Plato se stelling net nog meer waar. ‘n Regeringsmodel wat berus op getalle en dus op massas, sit logieserwyse sonder moeite om in ‘n diktatuur waar die massas as onderbou dien vir die ambisies van ‘n handjie vol uitbuiters. Aangesien ons in ‘n krimpende wêreld lewe waar skeidslyne en grense al hoe meer vervaag en waar die wêreld ontwikkel in, soos dit genoem word, ‘n «global village», gaan dit beteken dat hulle wat die getalle het, noodwendig die aarde gaan beërwe en ons weet mos wie hulle is. Wie kan nog onthou hoe Nelson Mandela gebulder het: «We have got the powa, bacause we have got the nambas?» Met demokrasie van hierdie aard is die Westerse beskawing en die Westerse mens gedoem om te verdwyn.

En dan loop die moderne demokrasie en die groot geldmagte ook hand aan hand. Karl Marx het iewers gesê die demokrasie is die produk van die bourgeoisie. Bourgeoisie was Marx se term vir grootkapitaal. Wat hy daarmee bedoel het, is dat die grootgeld die moderne demokrasie geskep het ten einde sy poel van potensiële winste uit te brei. En, natuurlik noudat die Europese volkree, die Duitsers, die Franse en die Engelse se getalle nie meer noemenswaardig groei nie, probeer die grootgeld om hulle winspoel te vergroot deur immigrante in te bring en basters van hulle te maak. Maar hierdie is miskien ‘n onderwerp vir ‘n afsonderlike artikel.

Dog daar is ook ‘n meer idealistiese siening. Op sy beste is ‘n demokrasie ‘n bestel wat minderhede beskerm, wat vryheid van mening en spraak maksimaal toelaat, wat die onafhanklikheid van die regbank te alle tye waarborg, wat geregtigheid aan al sy mense bied, wat landsburgers teen misdaad en geweld verweer, wat gelyke behandeling gee aan alle etnisiteite en godsdienste, insluitende dus die reg om om hulle kinders op te voed in die taal van hulle keuse en wat allermins «ongeregtighede van die verlede» uitbuit om wraak te neem en een groep bo die ander te bevoordeel. Is so ‘n demokrasie in Suid-Afrika moontlik ? Dis onwaarskynlik dat Suid-Afrika, met sy bevolkingsamestelling en geskiedenis, ooit ‘n werklike demokrasie kan wees.

As ons dan nie so’n demokrasie is nie en dit nie kan word nie, as ons inteendeel ‘n demokrasie het wat ons onderwerp aan die tirannie van getalle en wat bloot ‘n voorwendsel is vir die élite van een bepaalde ras om hulleself aan ongekende rykdomme te vergryp, wil ons dan hoegenaamd ‘n demokrasie wees ? Die Bybel sê, as jou oog jou laat struikel, ruk dit uit. Die Bybel sê ook die mens is nie gemaak vir die Sabbat nie, maar die Sabbat vir die mens. So is die mens ook nie gemaak vir die demokrasie nie, maar die demokrasie is gemaak vir die mens. Dus, as die «demokrasie» jou laat struikel, trek dit uit soos ‘n vuil en verslete jas en smyt dit in die slopemmer.

Tunisiërs wen Nobelvredesprys vir Arabiese Lente

Tunisië se Nasionale Dialoogkwartet het Vrydag die Nobelvredesprys gewen vir sy bydrae om demokrasie te bevorder.

Die Arabiese Lente in Tunisië, is deur die Nobelkomitee voorgehou as ‘n voorbeeld van vreedsame oorgang in ’n streek wat onder geweld en opstand gebuk gaan.

Die kwartet, bestaande uit die Tunisiese algemene werkersvakbond, die konfederasie van nywerheid, handel en kunshandwerk, die menseregteliga en die orde van regspraktisyns, het in 2013 tot stand gekom.

Die kwartet het die demokratiseringsproses ondersteun toe dit die gevaar geloop het om in duie te stort, het die Nobelkomitee gesê.

“Dit is ’n blye en trotse dag vir Tunisië, maar ook ’n dag van hoop vir die Arabiese wêreld,” het Hussein Abassi, hoof van die Tunisiese werkgewersvakbond, Vrydag gesê.

“Die prys stuur ’n boodskap na ons streek om wapens neer te lê en ’n gesprek om ’n onderhandelingstafel te voer.”

Met sy nuwe grondwet, vrye verkiesings en ’n politiek van kompromie tussen Islamitiese en sekulêre leiers, word Tunisië voorgehou as ’n model vir die oorgang van ’n diktatorskap na ’n demokrasie.

“Dit is wonderlik. Tunisië is ’n Arabiese land wat uitstekend gevaar het sedert die Arabiese Lente,” het Ahmad Fawzi, ‘n woordvoerder van die Verenigde Nasies, gesê.

Intussen het die Libiese konflik oorgespoel na Tunisië met ‘n gewapende groep in die noordwestelike Libiese kusstad Sabratha wat honderde Tunisiërs Maandagnag ontvoer het.

Die aantal gyselaars is nog nie bevestig nie, maar volgens plaaslike nuusberigte is 300 Tunisiërs ontvoer.

Militante uit Libië het verantwoordelikheid vir die ontvoering aanvaar.

Die ontvoering was glo uit wraak teen die Tunisiese regering, omdat Tunisiese veiligheidsmagte onlangs ‘n Libiese politikus in hegtenis geneem het weens sy betrokkenheid by terreur.

Betogings is in Libië gehou dié week op Martelaarsplein in sentraal Tripoli teen die nasionale eenheidsregering wat deur die Verenigde Nasies se gesant, Bernardino Leon, voorgestel is.

Libiese politici het ingestem tot ’n nuwe nasionale regering onder leiding van eerste minister Fayez el-Sarraj ná maande van uitgerekte onderhandelinge.

Libië is sedert die val van Moeammar Ghaddafi in chaos gedompel. Die land het twee mededingende parlemente en verskeie groepe veg om beheer van die land se energiehulpbronne.

Van foefies en fopspene

Onder die foefiebelonings waarmee die linkses mekaar probeer gelukkig hou, is die ere-doktorsgraad seker die gunsteling. Dis eintlik vreemd dat De Klerk, nuttige idioot by uitstek, nog nie so’n foefietoekenning ontvang het nie. Of het hy dalk waarvan ek nie weet nie? Beslis het hy ‘n fopspeentoekenning in die vorm van ‘n halwe Nobelprys gekry as beloning vir sy rol in die skandelike uitlewering van Suid-Afrika aan ‘n terroristebende.

Maar wat ere-doktorsgrade betref, is dit moeilik om beter te doen as die dwergaap-diktator hier oorkant die grens wat nie ‘n wit gesig wil sien nie. Agt, ja agt, ere-doktorsgrade is oor die jare deur Westerse universiteite aan hom toegeken, ondermeer deur die Universiteit van Edinburg, die Universiteit van Massachusetts Amhurst en die Michigan State University. ‘n Ere-Doktorsgraad is skynbaar ook deur die Anglikaanse kerk aan hom toegeken vir outstanding leadership en in 1994 het mev Windsor die ridderskap Knight of the Grand Cross (KGC) ook aan hom toegeken.

Teen September 2008 kon ‘n honderdmiljoen Zimbabwiese dollar drie eiers koop, na nie eens drie dekades van Mugabe se “uitnemende leierskap” nie.

Nader aan die huis staan gedienstiges, inskiklikes en politiek korrektes ook nie juis terug wanneer dit by fopspeentoekennings kom nie, veral as hulle Afrikanerhaters is (en is hulle nie almal nie !) Die halwedop-Nobelprys toekenning aan leëdop De Klerk is reeds genoem. Maar daar is ook nog die reeks toekennings aan rosyntjiegesig, André P vir sy uitnemende bydrae tot die aftakeling en ondermyning van Afrikaners. Pryse wat bedoel is om jong talent aan te moedig en te beloon, is keer op keer aan die afgeleefde ou pruimedant toegeken, natuurlik uit erkennig vir sy Afrikanerhatery. Onlangs was hy juis weer op pad terug van Europa waar hy ‘n, raai wat, ere-doktorsgraad van die Universiteit van Leuven ontvang het, toe Skoppensboer hom op die vlieguig aantree. Die arme vlugpersoneel wat so-iets moes hanteer!

Maar die eerste prys vir die belaglikste van foefiepryse moet sekerlik gaan aan die Kaapse liberaliste wat onlangs op die gedagte gekom het om ‘n straat na FW (Fopspeen Wenner) De Klerk te vernoem. As hierdie lagwekkende inisiatief enige meriete het, dan is dat die honne minstens voortaan hulle been in styl sal kan lig teen die oubaas se naampaaltjie.

In die onlangse verlede is daar ook heelwat ink bestee aan uitsprake van die “Afrikaner”, rykman Doktor (nog ‘n foefie) Johann Rupert. Tydens ‘n beraad van die Fopspeen Wenner De Klerk-stigting lewer Rupert ‘n relaas oor agteruitgang in die land en sluit dan af met: “Ek dink ons het meer van die gees nodig wat FW De Klerk 25 jaar gelede openbaar het. Mense wat bereid was om te doen wat reg is en onpopulêr te wees.” Droom ek of droom hy? Bid jou aan, “onpopulêr” te wees. De Klerk was bereid om alles in die weegskaal te plaas ter wille van juis wêreldwye populariteit en ‘n foefieprys daarvoor te kry. Maar kan ‘n mens beter denke verwag van Rupert? Hyself het uitgesak in sy studies in ekonomiese wetenskappe aan Stellenbosch en hom toe maar verskeie foefiepryse in die vorm van ere-doktorsgrade laat welgeval, ondermeer een in ekonomiese wetenskappe van die Universiteit van Stellenbosch! Dit as beloning vir die groot prestasie dat hy hom ryk geërf het.

Die regte ding! Hy vra meer van dieselfde medisyne! Herinner amper aan Daisy De Melker wat aangehou het om haar sterwende mans meer en meer gif in te gee. Alles pogings van die linkses en die politiek fatsoenlikes om ontslae te raak van die nare ontnugtering dat die “nuwe” demokratiese Suid-Afrika ‘n mislukking is. Kyk gerus wat sê en skryf Max Du Preez en Tim Du Plessis deesdae. Juis hierdie week moes Du Preez sy lot bekla omdat Edward Zuma, Jacob se seun, hom as rassis uitgekryt het en beveel het om sy bek te hou of pad te gee. Watter demokrasie! En dan R8 miljoen van belastingbetalers se geld vir Ace Magashula se ampswoning en swembad en R156 000 per dag vir fopspeen “koning” Goodwill Zwelithini met sy 6 vrouens en 27 kinders. Hoeveel gesinne in Suid-Afrika moet lewe op R156 000 en minder per jáár? Demokraties né.

Die rookskerm waarmee die linkses die mislukking van die Suid-Afrikaanse demokrasie deesdae probeer kamoefleer is skynbaar nou Jacob Zuma. Dis Jacob Zuma se skuld as die Suid-Afrikaanse demokrasie nie werk nie. Wat hulle gerieflikheidshalwe nie wil raaksien nie, is dat Jacob Zuma die produk is van die Suid-Afrikaanse demokrasie. Hy is nie ‘n soort toevalligheid of ongeluk nie nie. Hy is dit wat die Suid-Afrikaanse kieserspubliek wil hê en wie hulle reeds twee keer ingestem het. Jacob Zuma ís die Suid-Afrikaanse demokrasie.

Hierdie week skryf Henry Jeffreys, voormalige redakteur van die Burger: “Laat ons nou maar in hierdie 21ste jaar van demokrasie erken ons is baie ver van Desmond Tutu se reënboognasie of van Nelson Mandela se droom van ‘n beter lewe vir almal.” Die demokratiese perd wil maar net nie loop nie, maar pleks van af te klim, probeer hulle die ding met foefies aan die lewe hou.

Dis duidelik dat hulle begin verstaan, maar hulle het net nie die moed om dit tot sy volle uiteinde deur te trek nie.

Laat my dit dan maar vir hulle doen: Demokrasie in Suid-Afrika werk nie, sal nooit werk nie en is trouens besig om die land te vernietig. En dit beskou Rupert as die regte ding! As hulle dit tog maar net wil erken: Demokrasie in Suid-Afrika is en was uit die staanspoor die grootste foefie van almal.

Hong Kong se opstand begin stoom verloor

Die sogenaamde “pro-demokratiese” opstand in Hong Kong begin stoom verloor.

Leiers het pas het planne laat vaar om ‘n referendum te hou oor of hulle van die regering se toegewings moet aanvaar.

Die betogers staar toenemende druk in die gesig. Die opstand, wat begin het op 28 September, is reeds in sy tweede maand en geen teken van toegewings van die Chinese regering is in sig nie.

Alhoewel daar nog mense op straat kampeer, begin hul getalle afneem. Betogers het gesê dit is omdat daar nie enige oplossing gevind kan word nie.

Talle het gesê dit sal beter wees om terug te trek want hulle kan nie net die strate beset met geen tydsbeperkinge nie.

Die leiers van weke-lange demokrasie-betogings sê hulle het besluit om die referendum te laat vaar ná onenigheid oor die formaat en het betogers om verskoning gevra, omdat daar nie met hulle beraadslaag is nie.

Hulle het egter onderneem om met die betogings vir “demokrasie” in Hong Kong voort te gaan.

Mag die Afrikaner sy kop optel?

Max Du Preez se aanval op Steve Hofmeyr op die naweek se Netwerk 24 is ‘n sprekende voorbeeld van oppervlakkige, ondeurdagte, eensydige en bevooroordeelde joernalistiek. Kom ons bekyk dit stuk vir stuk van naderby: Ek haal telkens aan uit sy artikel en lewer dan kommentaar daarop.

Du Preez :«Dis vir my ’n interessante verskynsel, dié dat party mense se denke en houdings verstar en hulle wêrelde kleiner word as hulle ouer word. ’n Mens sou dink dit behoort andersom te werk: hoe meer ’n mens te wete kom, hoe meer ’n mens sien en ervaar, hoe meer mense jy ontmoet, hoe oper behoort jou kop en hoe breër jou horisonne te word. »

Kommentaar : Nou hoekom is dit dat einste Max Du Preez se denke en houdings met die tyd almeer verstar voorkom. In watter opsig het Max Du Preez se sienswyses die afgelope twintig jaar verander ? Nog steeds dieselfde ou droefgeestige linksliberale Amerikaans-geëinspireerde refrein. En ek glo nie my indruk is die gevolg van my wêreld wat kleiner word nie. Sonder om op besonderhede in te gaan, meen ek my wêreld is heelwat wyer as dié van Max Du Preez. As Max Du Preez nie bewus is daarvan of bewus wil wees nie dat nasionalismes wêreldwyd besig is om te ontwaak, kan dit net wees weens sy verknogtheid aan ‘n klaaglik klein wêreldjie wat maar net nie wil groter word nie. Dit is sprekend van Max Du Preez se bevooroordeelde stiksienigheid dat hy meen sy sienswyses is die enigste wat kan roem op ‘n wye horison en wat kan aanspraak maak op waarheid en « moraliteit ».

Du Preez : « Hofmeyr is nie die enigste een met wie dit gebeur het nie. Ek kan die name van ’n hele paar van my Afrikaanse vriende en kennisse noem wat ná ’n relatief progressiewe, vrydenkende lewe al meer reaksionêr en bitterbek geword het. »

Kommentaar : Die oordeel dat hulle «reaksionêr en bitterbek» geword het, is bloot ‘n belediging komende van ‘n tipiese onverdraagsame linkse patroon. Hierdie mense is « reaksionêr en bitterbek » net omdat Max Du Preez hulle as sulks beskou. Inderwaarheid is hulle juis mense wat nie, soos Max Du Preez, verstard in hulle ideologiese kluis vasgehok bly sit het nie, maar hulle denke aangepas en gewysig het na gelang die omstandighede waarin hulle leef sedert 1994 verander het.

Du Preez :» En as jy boonop effens verlig of andersdenkend in jou jeug was of dalk ’n keer of wat apartheid veroordeel het, het jy ’n spesiale lisensie om ná 50 ’n onvergenoegde, reaksionêre ou drol te mag wees. »

Kommentaar : Ek is liewer ‘n konserwatiewe drol as ‘n linksliberale een !

Du Preez : « Dit kan maar koud en eensaam vir ’n Afrikaner wees om deur sy/haar volk verwerp en as ’n hensopper of ’n verloopte gebrandmerk te word. »

Kommentaar : ‘n Mens wat oor die insigte beskik wat Max Du Preez voorgee om te hê, sou vra waarom ‘n Afrikaner deur sy/haar volk verwerp word en as ‘n hensopper en of ‘n verloopte gebrandmerk word. Is dit nie dalk omdat hulle inderdaad hensoppers en verlooptes is nie? Wat Max Du Preez skynbaar nie by magte is om te verstaan nie, is dat wanneer ‘n mens se volk jou verwerp, is dit nie die volk se skuld nie maar jou eie. In elk geval is dit goeie nuus dat die volk nou begin om die hensoppers en verlooptes te herken en te verwerp.

Du Preez : « In die dae toe daar nog ’n “saak” was, toe die swart mense hul plek moes ken en toe ou PW se vinger nog in ons gesigte geswaai het, was dit nog draaglik en hervormingsgesindes het hul rebelse baadjie met trots gedra. Maar in die tyd dat Thabo Mbeki met sy “colonialist of a special kind”-twak begin het, het dié baadjie uit die mode begin raak. »

Kommentaar : Ek dink « mode » is die regte woordkeuse. « Internasionaal » wees, populêr wees, met die stroom swem, agteroorbuig om die Amerikaners ter wille te wees, dít alles was deel van wat Max Du Preez nou, tereg, as « mode » beskryf, ‘n mode waaraan hy self met die grootste toewyding meegedoen het en, erger nog, steeds meedoen. As Max Du Preez tog wou verstaan, ‘n mode is iets wat verbygaan, behalwe net vir mense wat stompsinnig en verstard aan hulle klein bekende en benoude wêreldjie wil vasklou.

Du Preez : « Ons was dan aan julle kant, was die argument, en nou spoeg julle ons uit. »

Kommentaar : Wys net, « ons » was aan die verkeerde kant. Minstens begin « ons » dit nou besef.

Du Preez : « Skielik, soos dié ontnugterdes begin om die ANC te kritiseer, word hulle weer deur die Afrikaner-establishment omhels. En o, hoe lekker is dit om weer in die boesem van die volk gekoester te kan word! Slag die gemeste kalf! »

Kommentaar: ‘n Herhaling van wat reeds gesê is. Probeer tog harder Max, miskien kry jy darem ‘n nuwe idee ook. Ek is nie seker of daar so-iets soos ‘n « Afrikaner-Establishment » is nie; miskien in die benewelde kollektiewe verbeelding van die Naspers. Maar as die gedagte van ‘n « Afrikaanse establishment » julle benoud maak, soveel te beter.

Du Preez : « Dié verskynsel word natuurlik aangehelp deur die rasbeheptheid, onbeholpenheid en korrupsie van ons huidige regerende party. »

Kommentaar : Aha, nou om ons nader aan die waarheid! Is dit wat Max Du Preez met « Demokrasie » bedoel ?

Du Preez :« Ek het dit al in verskeie variasies gehoor – Hofmeyr noem dit “ontnugterd”: Ons was teen apartheid, maar kyk wat het die swartes nou met die vryheid gemaak wat ons vir hulle gegee het. Ai, dié mense kan maar net nie ’n demokrasie en ’n moderne ekonomie bestuur nie . . . »

Kommentaar : Is daar enige rede waarom Steve Hofmeyr of enige ander denkende Afrikaner nie ontnugter moet wees nie? Ek is beslis.

Du Preez :« Ek hoor die koor deesdae elke dag: ons is moeg gekruip; ons is gatvol vir skuldig en skaam voel; ons het nou genoeg ekskuus gevra en handjies gevrywe; los nou die verlede uit; ons wil nou weer trots wees en dit sê. »

Kommentaar : Netso, Max, netso. Wat is jou probleem daarmee ? Wat is verkeerd daarmee om weer trots te wil wees en dit te sê ? Hierdie is die kernpunt : Die Afrikaner mag nie sy kop optel nie. Dankie dat jy dit so duidelik uitgespel het, mnr Du Preez.

Du Preez : « Heil Steve, hy’t die moed om dit van die dakke af te skreeu en die volkslied van apartheid op konserte te sing. »

Kommentaar : Die « volkslied van Apartheid » is die soort stelling wat Max Du preez onherroeplik en onredbaar as vyand van die Afrikaner tipeer. Mens weet nie eers of ‘n sinvolle gesprek hieroor moontlik is nie. Niks in die inhoud van die Stem het enigiets met « Apartheid » te make nie. Die feit dat die Stem gedurende die Nasionale Partybewind in Suid-Afrika gesing is, maak nie daarvan die « volkslied van Apartheid » nie. Die Deutschlandslied (Deutschland über Alles) is die Duitse volkslied sedert 1922, d.w.s. ook gedurende die Nazitydperk. Maak dit nou van die Deutschlandslied die lied van die Nazime ? As jy so dink, hê dan die moed van jou oortuiging en gaan sê dit vir hulle !
Ek wonder nogal hoekom « Heil » Steve. Nie juis moeilik om te raai dat Maxie weer probeer swartsmeer nie. Of moet ‘n mens liewer sê witsmeer!

Du Preez : « Ek kruip voor niemand en het nog nooit nie, nie voor die Broederbond, PW Botha se meedoënlose masjien, Engelse geld, die ANC, die regering, die Jacob Zuma-kliek, die Malemas en ander swart nasionaliste nie. Ek voel nie skuldig en skaam nie, ook nie oor my wit vel of Afrikaner-wees nie.

Kommentaar : Ek is ver van oortuig. Vir my het dit nog altyd gelyk of Max Du Preez die voete soen van die Amerikaners en Engelse, amper soos « verligte » Minister Adriaan Vlok met die ANC-terroriste gedoen het in belang van « waarheid en versoening » !

Du Preez : « Maar ek maak nie asof Suid-Afrika skielik uit die niet in 1994 ontstaan het nie. Ek sluit nie my oë en ore vir die diep letsels wat die eeu van onreg op die meeste Suid-Afrikaners gelaat het en die impak wat dit nog steeds het nie.

Juis omdat ek ’n Afrikaner is, kan ek die sensitiwiteite, gebrek aan selfvertroue (selfs minderwaardigheidskomplekse), frustrasies en aspirasies van ons swart landgenote beter raaksien. Ek gaan nooit my bek hou nie, maar ek gaan ook nie met kapstewels tussen hulle invlieg en vertel hoe hulle hulself moet regruk as ’n ras nie. »

Kommentaar : As hy maar dieselfde begrip vir die sensitiwiteite, frustrasies en veral aspirasies van die Afrikaner ook gehad het, sou hy miskien meer geloofwaardig gewees het. In die omstandighede is sy geloofwaardigheid onder Afrikaners nul. Die enigste geloofwaardigheid wat hy het, is dié wat hy in die wandelgange en vergadersale van die Nasionale Pers geniet.

Du Preez : « Hofmeyr gaan egter ’n stap verder. Wit Suid-Afrikaners moes nooit ’n politieke skikking met die swart meerderheid beding het nie, want hulle moes eintlik nee gestem het in die 1992-referendum wat die onderhandelinge gesanksioneer het: “My ja-stem was ’n dolk in die rug van die minderheidsgroepe in hierdie land, veral die Afrikaner.”

Kommentaar : Ek steun hierdie sienswyse van harte. As daar hoegenaamd ‘n politieke skikking met die swartes moontlik was, dan moes dit ‘n heel ander skikking gewees het. Die « skikking » wat Du Preez in gedagte het, was hoegenaamd geen « skikking » nie, maar bloot ‘n volslae kapitulasie en oorhandiging van die land op ‘n skinkbord aan mense wat deur bomgooiery in restaurante en vermaaklikhedsplekke, in die strate en selfs in kerke en die doodbrand van mense aan die bewind gekom het. Deel van die « demokratiese oorgangsproses » moet ons aanneem.

Du Preez : « En dan, verstommend, dít: “Ek dink om alleen-heerskappy op te gee is ’n gróót opoffering. Die res? Wat het hulle opgeoffer?”

Kommentaar : Wat ons opgeoffer het, was alleen-heerskappy oor onsself. As daar sprake van ‘n « skikking » kon wees, dan moes dit ‘n skikking wees wat vir ons selfbeskikking voorsiening gemaak het.

Du Preez : « En: “ ’n Liberale ou dink die bevoordeling in daardie dae [apartheidsdae] was ten koste van ander. Ek dink dit was welverdiend.

Goeie genade. Wit mense het verdien om baas te speel en vooruitstrewend te word, en swart mense moes net sê dankie, my baas, vir ’n ou joppie, wil die baas nie gou kyk of my pas in orde is nie? »

Kommentaar : Ek glo saam met Hofmeyr dat die witmense in groot mate hulle vooruitstrewendheid verdien het. As Du Preez wil weet hoe vooruitstrewend swartes kan wees wanneer hulle aan die beheer van sake is, kan hy maar net sy oogklappe afhaal en kyk hoe gaan dit nou.

Du Preez : « Ek was ’n voorgestoelte-getuie van die ernstige politieke en ekonomiese krisisse van die tagtigerjare en van die onderhandelinge wat tot die 1994-verkiesing en die skryf van ons Grondwet gelei het. Oor twee sake het ek geen swympie twyfel nie.

Een: Ons het ’n uiteindelike burgeroorlog vermy wat soos dié in Sirië kon gelyk het, tienduisende lewens sou gekos het en almal, ook (en dalk veral) die Afrikaner wat nie sou kon bekostig het om te emigreer nie, plat te slaan soos laas met die Anglo-Boereoorlog gebeur het. »

Kommentaar : Kos die « onderhandelde konstitusonele demokrasie » dan nie sedert 1994 ook duisende lewens nie, die lewens van ons eie mense, m.a.w. die mense teenoor wie ons lojaliteit in die eerste plek verskuldig is? Maar natuurlik, ideologies-gedrewe linksliberales glo nie in iets soos «ons eie mense » nie.

Du Preez : « &Twee: Ons Grondwet met sy handves van menseregte is die heel, heel beste waarop die minderheidsgroepe kon gehoop het. Op die keper beskou, het die werklike kompromisse, soos die eiendomsklousule, eintlik net van ANC-kant gekom. »

Kommentaar : Die Grondwet mag miskien mooi lyk op papier, maar in die praktyk het dit vir ons as witmense en Afrikaners net mooi vere beteken. Dit weet Max Du Preez tog. In daardie sin kan ‘n mens vra of dit wel « ons » grondwet is. En dat die kompromisse net van ANC kant gekom het is mos nou louter onsin.

Du Preez : « Maar apartheid moes ook om morele redes beëindig word. Dis insiggewend dat Hofmeyr sê wit mense se opoffering was om “alleen-heerskappy” prys te gee. Die HAT sê heerskappy beteken “oppermag” of “oorheersing”.
Onderdrukking, dus. Die Afrikaner se duur opoffering was om op te hou om ander te onderdruk? »

Kommentaar : Dat oppermag of oorheersing dieselfde is as onderdrukking is Max Du Preez se vertolking. Dis debateerbaar of die swartes inderdaad soseer onderdruk was. Om dit te kan bepaal moet ‘n mens kyk na die posisie van swartes in vergelykbare situasies, d.w.s. nie in Amerika nie, maar in ander Afrika-lande of in Suid-Afrika sedert die ANC oorname. Is die massa swartes nou inderdaad minder « onderdruk » as onder Apartheid ? Vind die linksliberales die feit dat ‘n eliteklas swartes oor ‘n tydperk van 20 jaar fabelagtige rykdomme versamel het ten koste van die massas, « moreel » ? En is die feit dat ‘n handjievol oligarge die « reg » het om hulle sakke te vul, groot vordering op die pad na Demokrasie ? Ek dink as ons eers begin oor wat « moreel » is of liewer wat dit nie is nie, kan ons vir boekdele aangaan.

Du Preez :« Die oordrag van mag in 1994 was nie ’n opoffering nie. Dit was bloot die herstel van onreg. Dit was bloot die ongedaan-maak van ’n vroeëre wandaad. Die enigste “opoffering” wat wit mense in 1994 gemaak het, was om van hul ongeregverdigde bevoordeling prys te gee, en dit sonder om juis ’n materiële prys te betaal. »

Kommentaar : Dis juis die witmense wat geweet het dat hulle voordeel sou put uit die nuwe bestel wat dit wou gehad het – die adverteerders in die Nasionale Pers, hulle betaalmeesters en septerswaaiers. Die meeste ander mense, veral Afrikaners, het geen voordeel behaal nie en trouens baie van hulle woon tans in plakkerskampe, waarvan die ivoortoring joernaliste van die Nasionale Pers natuurlik salig onbewus sal wees.

Du Preez :« Hofmeyr en talle ander soos hy, is vandag ’n miljoenêr, wat hy nie in 1994 was nie.

Hier is die kern van die saak, my vriend Steve. Al het ons in 1992 presies geweet hoe Suid-Afrika vandag sou lyk en hoe Zuma en sy skelm, magsbehepte kornuite ons sou regeer, moes ons in elk geval apartheid keel-af gesny en ons swart landgenote se menswaardigheid herstel het.

Dit was doodgewoon die regte ding om te doen, moreel gesproke en om ons as Afrikaners se vreedsame voortbestaan in die land wat ons liefhet, te verseker. »

Kommentaar : Die « regte ding om te doen » kom so warm uit die Amerikaanse oond. Die « regte ding om te doen » was die ding wat deur die linksliberale Amerikaanse media voorgeskryf was en deur hulle na-apers in die Nasionale Pers en ander meelopers vir soetkoek opgevreet is: die « regte ding » wat hemelsbreed verwyder was van die regte ding vir ons.

Du Preez : « Die demokrasie is maar ’n gebrekkige stelsel en ’n mens kan soms jou kop skud oor die meerderheid se keuses, maar dis steeds die beste stelsel wat bestaan, die beste versekeringspolis teen tirannie en anargie.

Kommentaar : So werk dit in ‘n homogene of oorwegend homogene Westerse land. Nie in ‘n multi-nasionale opset in ‘n Afrikakonteks nie. ‘n Demokrasie deur en vir blankes was in 1994 met ‘n bietjie beter beplanning en ‘n bietjie meer moed en ‘n bietjie meer wil moontlik en sou inderdaad kon gewerk het. Die « demokrasie » wat ons nou het, werk net vir die swart oligargie wat die stelsel tot die droesem toe uitbuit tot hulle eie voordeel.

Du Preez : In 2014 gee ons Grondwet ons steeds die demokratiese ruimte om luidkeels te protesteer en vir ’n beter bestel te baklei. »

Kommentaar :« Luidkeels te protesteer en vir ‘n beter bestel te baklei » ! Maar hy maak seker grappies. Watter verskil maak ons protes? Wat beteken ons protes teen die verengelsing van ons universiteite en skole, teen die feit dat mense met ses en sewe onderskeidings in matriek universiteitstoelating geweier word omdat hulle wit is, om plek te maak vir studente met ‘n E-simbool, teen die feit dat iemand soos kol. Renate Botha bevordering geweier word omdat sy wit is, teen die feit dat terroriste soos Robert McBride van pos tot pos aangestel word ? Hy lewe mos in ‘n droomwêreld of hy onderskat ons intelligensie, of albei.

Du Preez : Afrikaners was eers vryheidsvegters met ’n sterk sin vir geregtigheid voor hulle rassistiese, selfsugtige boelies geword het.

Jy doen net jou eie bankbalans ’n guns, Steve, as jy probeer om die geskiedenis om te draai en jou aanhangers in ’n nuwe bestaan van rassisme, selfsug en nasionalistiese kragdadigheid in te verlei. Jy doen nie Afrikaners ’n guns nie – en ek vermoed diep in jou hart as ’n intelligente, belese mens weet jy dit. «

Kommentaar : Dis ‘n verregaande aantyging om te maak. Op watter wyse lei Steve Hofmeyr sy aanhangers in ‘n « nuwe bestaan van rassisme, selfsug en kragdadigheid » in? Deur die sing van Die Stem ? Dis tog pure snert. Dink Max Du Preez se Nasperstjomme almal so ? Indien wel, moet hulle maar net so aanhou, want die skrif is vir hulle reeds aan die muur.