Frans Cronje is die uitvoerende hoof van die Suid-Afrikaanse Instituut vir Rasse-aangeleenthede (IRA). Hy het onlangs ‘n boek gepubliseer: The rise or fall of South Africa: Latest scenarios (Cape Town: Tafelberg, 2020, 256p, R290; Amazon Kindle $13,34). Die IRA is in 1929 gestig en beskou homself as die grootste standhoudende dinkskrum oor Suid-Afrikaanse aangeleenthede, veral die politiek en ekonomie. Sedert 1958 het die IRA ‘n Britse eweknie. Dit lyk asof die plaaslike IRA daarin slaag om in ‘n groter mate as die Britse IRA ‘n ewewigtige benadering te handhaaf, dus sake nie by voorkeur uit die oogpunt van nieblankes te benader nie.

Ek het voorheen geskryf oor die outobiografie van die vorige IRA-hoof (1983-2014), John Kane-Berman (Praag 23.06.2017). Hy het hom uitermate sterk teen die blanke bewind, by name apartheid, uitgespreek. Ná 1994 kon hy hom (voorspelbaar) ook nie verlekker in die ANC-regime nie. Hierdie tendens word deur Cronje voortgesit. Sodanige strategie hou, in die woorde van Kane-Berman, die volgende voordeel vir die IRA in: “It gave us a legitimacy for our work in the post-apartheid era.” Dit is die uitoefening van ‘n beter opsie as dié van bv oud-Broederbonders soos Willie Esterhuyse en Leon Wessels wat voortgaan met loftuitinge vir die ANC-regime.

Cronje skryf: “On the extreme right wing of South Africa’s many divides, there is a view that apartheid was not so bad because it killed only a relatively small number of people – relative to traumas experienced in other parts of the world” (Kindle 346). Volgens ANC-propaganda het Suid-Afrika weens die blankes ‘n “donker en bloedbevlekte verlede”. In werklikheid is die tweede helfte van die vorige eeu plaaslik gekenmerk deur die dood en verwoesting wat veral deur die ANC/UDF/SAKP gesaai is. Cronje gaan voort: “Similarly, black living standards and so, too, life expectancy increased over the period of colonial and white administration in South Africa” (350).

Dan volg die IRA se standpunt: “Apartheid’s great evil must not be sought in the body count or living standards of its victims, but instead in how that system stripped its victims of dignity over generations” (350). Polities byderwets hou Cronje die veel hoër getal dooies as gevolg van ANC-handeling nie teen die ANC nie. Op hoeveel waardigheid kan iemand aanspraak maak wat deur Nelson Mandela se MK-terroriste gedood is, of ‘n plaasboer wat in navolging van daardie terroriste vermoor word? Sedert 1994 word menswaardigheid by die veroordeling van apartheid oorbeklemtoon. Tans kan werkloosheid en afhanklikheid van staatstoelaes in groter mate menswaardigheid aantas, maar ook dit word die ANC-regime nie toegereken nie.

Een van die groot bates van Kane-Berman se boek is die klem wat hy op die ANC se Nasionale Demokratiese Revolusie plaas; dat die ANC-regime steeds aktief stap vir stap revolusionêr op pad na ‘n kommunistiese staat is, iets waaraan weinig aandag in die hoofstroom-inligtingsmedia gegee word. “If Ramaphosa was seriously intent on reform, his endeavours would be blocked by the Twin Dogmas. Dogma One is racial nationalism, which maintains that the highest good in South African society is the achievement of racial transformation” (Rian Malan in Cronje 56). Dit is eintlik ‘n uitdrukking van anti-blanke sentiment of rassisme. “Dogma Two is the doctrine of National Democratic Revolution, the Marxist-Leninist thesis inherited from the Soviet Union, where private property was regarded as theft and the state owned everything” (61).

Helen Zille meen dat die ANC sy revolusie in twee stadia wil voltrek: “First establish control of the institutions of a bourgeois democracy [1994] and then … move to the second stage of the revolution, to achieve the socialist nirvana” (296). Verandering in ANC-beleid, veral radikale verandering, is volgens Cronje feitlik buite die kwessie omdat die ANC-staatshoof nie naasteby die beweegruimte van ‘n hoofuitvoerende beampte het nie. “The ANC has a collective consciousness, and almost 100 people in its senior leadership structures need to find consensus on what the party should do” (1422). “Party unity is prioritised over reform … The ANC may have an inbuilt immunity to reform” (1431).

Die beste IRA-bydraes is myns insiens deur ‘n navorsers by die Instituut, Anthea Jeffery, gelewer met boeke soos The truth about the Truth Commission (1999) en veral People’s War: New light on the struggle for South Africa (2009, Kindle $9,19) en BEE: Helping or hurting? (2014, Kindle $16,10). Die lees van laasgenoemde twee boeke is noodsaaklik vir ‘n deeglike begrip van die fundamentele boosheid van die ANC. Dit is waarskynlik om hierdie rede dat min publisiteit aan hierdie werke gegee is. Die plaaslike universiteite is alewig op soek na mense aan wie hulle eredoktorsgrade kan uitdeel. Maar omdat hulle almal agter die ANC aan kruip, sal sodanige erkenning vir Jeffery se deeglike navorsing haar nie beskore wees nie.

Onlangs het ek geskryf oor Bruce Whitfield se boek, The upside of down: How chaos and uncertainty breed opportunity in South Africa (2020, Kindle $9,65) (Praag 20.06.2020). Cronje se boek handel oor wesenlik dieselfde onderwerp. Die verskil tussen die twee boeke is enersyds dat Whitfield oorwegend optimisties en Cronje oorwegend pessimisties oor Suid-Afrika se vooruitsigte is. Myns insiens is Cronje se insig beter en meer realisties. Andersyds is Whitfield se boek die dikwels oppervlakkige siening van ‘n enkele individu terwyl Cronje se standpunt gebaseer is op dié van ‘n groep mense wat grondige navorsing gedoen het. Maar die mensdom is geneig om optimisme bo pessimisme te verkies. Ek het die indruk dat Whitfield se boek meer publisiteit en moontlik ook ‘n beter afset geniet.

Moenie dink dat wat uit die IRA kom sonder meer vir bv Afrikaners aanvaarbaar is nie. Dit was nie vóór 1994 die geval nie en ook nie sedertdien nie. Wat in Cronje se boek opval, is dat die kulturele oorlog wat die ANC-regime met soveel oorgawe teen die blankes, veral die Afrikaners, voer, glad nie aangespreek word nie. ‘n Mens soek tevergeefs na werklike erkenning vir wat die Afrikanerdom in Suidelike Afrika tot stand gebring het. Oor Afrikaans is daar nie ‘n enkele woord nie. ‘n Liberale standpunt word verkondig: dat as alle volwassenes in ‘n eenheidstaat gelyke stemreg het, hoef die resultaat nie die volslae gemors te wees wat ons tans ervaar nie.

Tydens die bewind van Nelson Mandela en Thabo Mbeki (1994-2008) het dit glo veral ekonomies beter met die land as in die latere jare van apartheid gegaan. Maar die ekonomie was in die jare tagtig sleg daaraan toe weens die ANC/UDF/SAKP se grenselose geweld, oftewel terrorisme, asook ander lande se ondersteuning van die ANC met bv handelsboikotte teen Suid-Afrika. In die Mandela/Mbeki-era het die entoesiastiese buitelandse steun vir die ANC voortgeduur. Wat tydens die blanke bewind opgebou is, bv die infrastruktuur (2454), was toe nog nie afgebreek nie. Eskom kon toe steeds meer as genoeg elektrisiteit teen billike koste lewer (812), ens.

Sedertdien was daar “a roughly 500 per cent increase in electricity tariffs over the past decade” (1109). “According to the World Bank, a utility of [Eskom’s] size should employ roughly 14 250 personnel, but Eskom’s staff totals 30 000 more” (1109). “Eskom’s inefficiency and unmanageable debt have now grown to the point where they threaten to bring about the collapse of the entire economy” (1114). Maar staatskuld as sodanig het ook die hoogte in geskiet. “Debt levels … have doubled over the past decade” (1449). Die staat bestee te veel geld en die kamerade steel te baie van die staat. Die ANC is “an extraordinarily corrupt political party” (3353). Verantwoordelikheid vir sowel die swak ekonomiese resultate in die jare tagtig as die ekonomiese insinking in die Zuma/Ramaphosa-era, soos vergestalt in rommelstatus, moet voor die deur van die ANC gelê word.

Soos Solidariteit/AfriForum probeer die IRA sy selfbeeld met eie propaganda bou. Byvoorbeeld, die IRA “rose to become the most influential anti-apartheid think-tank in the world” (196; ook 3611) en “Our track record is of getting such predictions right” (187), asook: “We have achieved a great deal in the 25 years of our democracy” (1632). “There is nothing that gives my colleagues and me more pleasure than to publish research reports, tell the media, or advise clients here and around the world about the progress South Africa has made since 1994” (1644). Cronje beweer bv: “The charge that education was better under apartheid is wrong” (1706). Hy noem dan die hoër getal swart skoliere wat deesdae matriek slaag, asook die groter getal swart studente aan universiteite (1706) – waar die uitsaksyfer hoog is. Hy gebruik dus ‘n kwantitatiewe maatstaf om tot ‘n kwalitatiewe gevolgtrekking te kom.

Die IRA was so goed en versiende dat hy Nelson Mandela as regsstudent aan Wits gefinansier het (200). “He had been studying for the LLB for seven years and had failed the final year three times” (David James Smith, Young Mandela, London: Weidenfeld & Nicolson, 2010, p 68). In Mandela se outobiografie staan: “My performance as a law student was dismal” (Long walk to freedom, London: Abacus, 1995, p 104). In hierdie geval kan die IRA se goedertierenheid dus nie akademies geregverdig word nie.

Ander mense waarop die IRA roem is Denis Hurley, Stanley Mokgobo en Helen Suzman (Cronje 205). Dit is duidelik dat Afrikaners moeilik in hierdie geledere sal inpas. Die IRA som sy standpunt soos volg op: “We stand for classical liberalism, an effective way to defeat poverty and tyranny through a system of limited government, property rights, a market economy, freedom of speech, individual liberty and the rule of law” (225). Dalk klink dit nie te sleg nie, maar daar word skynbaar geen ruimte vir bv groepregte en kulturele verskille in etnisiteit gelaat nie. Daar is ook geen werklike besorgdheid oor die belange van Afrikaners en Afrikaans nie. Maar Cronje skryf darem: “People and the communities should have the ultimate say over how the schools, clinics and police stations in their communities are run” (234). Dit is ‘n meer aanvaarbare benadering as dié van Panyaza Lesufi maar onhaalbaar terwyl die ANC-regime in sy huidige gedaante die politiek in hierdie land dikteer.

Cronje distansieer hom van “demagogic right-wing movements” soos dié van Viktor Orbán in Hongarye (243) wat die Hongaarse kultuur teen vreemde inkommers wil beskerm. “The great bulk of public opinion in the country [South Africa] is in favour of the pendulum swinging back to the moderate and the pragmatic” (312). “Liberal democracy … transcends ethnicity and race” (286). Cronje glo hieraan. Hy dink dat die meerderheid Suid-Afrikaners dieselfde waardes deel (1558). Hy voorsien bv die moontlikheid van ‘n anti-sosialistiese, “centre-right” (1594, 3150), “multiracial” (1599),”black-led conservative party” (1558), wat uiteraard ‘n onverkwiklike voortsetting van die blankes se (politieke) onderdanigheid sal noodsaak. Cronje is selfs bereid om sy voorkeur aan hierdie scenario te gee. “My reasoning is that South Africa is a broadly moderate to conservative society that might retain the basic trappings of liberal democracy” (3217).

Teen die einde van sy boek kom Cronje met groter realisme vorendag: “The hard reality is that the odds against South Africa’s success are considerable” (3516). Daar is by Cronje ‘n groot mate van ontkenning van (diepe/onoorbrugbare) kulturele verskille. Henry Kissinger, daarenteen, dink liberale demokrasie “would be impossible to achieve in Africa” (286). Cronje verwys na ‘n IRA-opname waarin bevind is: “Among respondents in general, 54 per cent agreed that South Africa is a country for black people in which white people must take second place” (2164). Volgens hierdie meerderheidsmening is daar in die nuwe Suid-Afrika dus nie sprake van rassegelykheid nie; iets wat duidelik uit die toepassing van die ANC-regime se beleid blyk.

Wat Cronje doen, is om die ANC/SAKP se Nasionale Demokratiese Revolusie (NDR) met die IRA se liberale demokrasie te kontrasteer (84, 400). “The counterweight to sosialist ideology or NDR thinking can be found in the liberal tradition” (191). Eersgenoemde word voorgehou as die roete na die verderf en laasgenoemde as die weg na saligheid. Die NDR gee uitdrukking aan die wese/kern van die ANC. Die NDR is in 1962 deur die SAKP en in 1969 deur die ANC aanvaar (93). “The doctrine of the NDR is based on Lenin’s theory of imperialism, which held that the wealth of the colonial powers arose solely from their oppression and exploitation of the colonised. From this foundation, Lenin argued that the purpose of anticolonial revolutions must always be to dispossess the coloniser and then embrace communism, failing which the colonised could never be free” (93). “The greatest uncertainty facing South Africa, in our estimation, will be the ideological evolution of policy. Will a future government embrace liberal structural reforms or rather persist in executing NDR ideology?” (2875).

Getrou aan sy anti-blanke oriëntasie word die blanke bewind van 1910 tot 1994 deur die ANC as “colonialism of a special type” beskou (97). Ons “bevryding” in 1994 en die ANC-regime se jaarlikse Vryheidsdag (27 April) sal daarvolgens dus eers werklik ten volle gevier kan word as die 1994-revolusie in ‘n heeltemal kommunistiese Suid-Afrika vergestalt word. Desnieteenstaande is daar blankes, insluitende verloopte Afrikaners, wat steeds hoë lof vir FW de Klerk se mandaadlose politieke magsoorgawe het.

Wanneer ek Naspers/Media24-publikasies lees, val dit op hoe hoog Ramaphosa (feitlik) deurgaans aangeslaan word. Hy is glo baie beter as sy voorganger, Jacob Zuma. “Cyril” word voorgehou as dié groot hervormer van die ANC. Sodanige illusie bestaan nie by Cronje nie. “We wonder whether the ‘great reformer’ exists at all” (1409). “South Africa’s larger corporations have lost confidence in the man” (874). “Today, a relatively small minority of South Africans are confident about the future of the country” (1369). Volgens Cronje is dit duidelik dat Ramaphosa vir die behoud van sy pos aan die “hard-left” (88), bv klipharde kommuniste, in die ANC uitgelewer is (163). Waarmee die Ramaphosa-regime gevolglik besig is, is “to enforce race-based policy ever more harshly and punitively” (2458).

Op 10 Julie vanjaar het die ANC-regime in ‘n omvattende dokument sy ekonomiese transformasiebeleid bekend gestel. “Dit meld dat regulasie 28 van die Wet op Pensioenfondse gewysig moet word om finansiering vir infrastruktuurprojekte te kry; dat die Reserwebank volkome in besit van die staat moet wees; en dat grondhervorming op ‘n groter skaal moet plaasvind” (Die Burger, 11.07.2020, p 1). Volgens Dirk Kotzé is die grondwetlike onafhanklikheid van die Reserwe Bank glo nie in die gedrang nie. Amerika se reserwe bank is bv volkome in staatsbeheer. Kotzé meen die plan beteken nie die radikale ekonomiese groep in die ANC het die oorhand gekry nie. Hy word soos volg aangehaal: Inteendeel, “dit is eerder die vingerafdrukke van pres Cyril Ramaphosa en die ‘handjievol’ ekonome in die ANC wat duidelik op die dokument te sien is … mense soos Tito Mboweni en Ramaphosa [loop] op dun ys en moet hulle sake mooi bestuur. Hulle kon dit met dié dokument regkry.” Kotzé verwerp hiermee Cronje se siening van Ramaphosa of, wat heel moontlik die geval is, hy het nog nie Cronje se boek gelees nie. Kotzé is ‘n politieke kommentator en nie ‘n ekonoom nie.

Cronje skryf: Tydens die ANC se Nasrec-konferensie in Desember 2017 “Ramaphosa was so hounded by the [Zuma camp] that he was forced into seeking sanctuary from the leftists (and surrendered much of the Cabinet to them), thereby stalling the prospects for ideological, and therefore economic, reform” (1396). “Two years after Nasrec the only major policy moves have been those that would reduce South Africa’s economic competitiveness” (1413). “We … would not be surprised if [Ramaphosa] turned out to be a one-term president” (1417). “The Ramaphosa government has backed down from most conflicts with public sector unions and may continue to do so. In the face of a determined onslaught from the more corrupt elements in his party, President Ramaphosa’s small band has sought support from the left flank of the party and, now in hock to them, has handed over control of much of the economic cluster in Cabinet to trade unionists and members of the SACP” (896; ook 988).

“One of the few things now holding the ANC together is the unwritten assurance that if you remain loyal to the party your loyalty may translate into cash payments from the state – in the form of everything from social grants for poor people to tenders for more senior party leaders and government officials … Reports from the Auditor-General suggest that since Ramaphosa came to power, levels of wasteful government expenditure have not reversed but appear to have increased” (900). Ramaphosa probeer ook om sy posisie as staatshoof te verskans met bv sy entoesiastiese propaganda vir die onteiening sonder vergoeding van blankes se eiendom en sy periodieke nydige aanvalle op blankes in die algemeen en Afrikaners in die besonder.

“One of the things that now holds [the ANC] together is cash. If you remain a loyal cadre and don’t rock the boat or criticise the leadership, you will be rewarded with access to cash via the state. This might take the form of tenders or business deals or an appointment to a job in the civil service. That is why austerity, cutting the size of the civil service, rooting out corrupt tenders, and selling state-owned firms is such a great difficulty for the ANC” (1454). Tans word die Suid-Afrikaanse Lugdiens (SAL) ná volgehoue wanbestuur ontbind. Pleks van die saak daar te laat, wil die ANC-regime ‘n nuwe nasionale lugdiens daarstel. Die kans op sukses is skraler as die vorige rondte toe die kamerade ná 1994 bloot moes voortgebou het op die uiters suksesvolle SAL wat tydens die blanke bewind tot stand gebring is.

Cronje noem onteiening sonder vergoeding “the single most serious threat faced by the country given that such rights anchor substantive human liberty in every free and open society” (167). “If [the ANC’s] attempts to change the property clause in the Constitution succeed, it will have further opened the way to seizing pension funds and household savings to plug spending gaps, which, unless pension-fund holders start putting sufficient pressure on financial institutions, is a very real prospect” 936).

Soos RW Johnson voorsien Cronje dat die ANC-regime internasionale hulp van bv China of die Internasionale Monetêre Fonds (IMF) sal moet kry om hom uit sy skuldstrik te help. Dit sal meebring dat die ANC-regime nie vryelik kan voortgaan soos tans nie. “For many in the ANC, the IMF might be an ideological bridge too far” (945). Eintlik word alles in die ANC primêr deur sy dogmatiese ideologie bepaal en nie deur wat in die land se beste belang is nie. “Ideological dogma … override[s] policy pragmatism” (1077).

Wat dringend nodig is, is grondige strukturele hervorming, maar daartoe is die ANC klaarblyklik nie in staat nie. Daar is bv “no prospect of a ratings agency upgrade” (1001) – rommelstatus het vir die afsienbare toekoms (bv die 2020’s) gekom om te bly (992). “Moody’s … eventual decision to put South Africa into junk status is one we regard as long overdue” (1005). “South Africa’s economy is in real trouble” (1014). “In 2019 the South African economy grew at less than 1 per cent, while other emerging markets averaged growth rates of nearer to 5 per cent – a self-inflicted privation that can be ascribed in great measure to the policies of its government” (1018). “The next couple of years will be tough, and the downside risks are great – but the possibility of pulling out of the country’s present dive and growing strongly into the end of this decade, and then into the 2030s, is real” (3525).

“The three most important areas of policy are those relating to labour, empowerment and property rights” (1028). In die geval van arbeid word die werkers oorbeskerm teen die werkgewers, wat as bose uitbuiters voorgestel word. “This rhetoric presented the private sector and entrepreneurs as inherently cruel and exploitative, and employees as vassals who needed to be protected from the ravages of employment” (2610). Minimum lone word afgedwing en vakbonde roep stakings, wat dikwels gewelddadig is, uit as die vergoeding van werkers nie teen hoër as die inflasiekoers aangepas word nie. Dit bring mee dat Suid-Afrika wat produksiekoste betref internasionaal onmededingend is. “In general, wages are too high and productivity is too low” (1118). “The most violent strike to date was in 2006, when 69 non-striking guards were killed [in a Cosatu strike. It] saw more people killed at the hands of union supporters, than the police would later kill at Lonmin’s Marikana strike in 2014” (1082); eintlik 2012, met 47 dooies. Cosatu-lede beweer: “Strike violence is necessary to achieve desired outcomes” (1086). Dit is wat die ANC, met Nelson Mandela aan die spits, hulle geleer het: dat geweld tot die gewenste resultate lei, dus lonend is.

Werkloosheid neem toe omdat dit vir werkgewers uiters moeilik gemaak word om werkers te ontslaan of selfs tydelik aan te stel. “The number of unemployed black South Africans increased from 1.6 million in 1994 to 5.9 million in 2019” (1068). “Among young people aged 15 to 24 … [unemployment] stood at a staggering 56.4 per cent. Among young black people, it was even higher” (1073). Daar is talle drakoniese bepalings oor werkure en -omstandighede, oortydbetaling, verlof met betaling, insluitende kraamverlof vir mans, ens. Die klem is op die regte van werkers; nie op hulle verpligtinge nie.

“Empowerment policies are split into two streams. The first is employment equity (EE) policy (which sets race-based targets in workforces) and the second is black economic empowerment (BEE) policy (which sets race-based targets for business ownership and the procurement of goods and services). Both have one thing in common, which is to bring about the assumed norm of ‘demographic representivity’ in terms of which the different gender, race, and related groups in a heterogeneous society are supposed to fan out into management positions, business ownership, and procurement contracts in keeping with their shares of the overall population” (1127). Die bevolking is 80% swart.* Dit word as norm by regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging gebruik; eintlik misbruik, want 50% van die swart bevolking is onder 25 jaar oud, het min of gebrekkige skoolonderrig en dikwels geen werkondervinding nie, sodat hulle kwalik poste bo die allerlaagste vlak doeltreffend kan beklee (1131).

[* Weens “natuurlike” aanwas en die invloei van inkommers sal daardie persentasie (80% swart) al hoe hoër neig. Die minderheidsgroepe sal al hoe meer verswelg word. Demografies is die blankes gedoem om ‘n al hoe meer onbenullige faktor te word wat toenemend aan die willekeur van die swart heersers se grille uitgelewer sal wees. Dit is die kern van die wan- of misdaad wat in 1994 teen die blankes met die mandaatlose politieke magsoorgawe gepleeg is. Die gebruiklike ná 1994 demografieresep was: 9% blank, 9% bruin en 2% Asiaat. Cronje pas dit soos volg aan: “9% white, 9.6% coloured and 2.6% Indian” (2281); dus, binne die minderheidsgroepe sink die blankes ook.]

Ingevolge swart ekonomiese bemagtiging (SEB) moet maatskappye 25% van hulle bates aan swartes verkwansel, sonder enige teenprestasie (1140). In die mynsektor is dit 30% terwyl steenkoolmyne 51% in swart besit moet wees om sake met Eskom te doen (1240). Swartes moet 60% senior, 75% middel en 88% junior bestuursposte beklee (1145). Die ideaal van gelyke geleenthede is eintlik met gelyke uitkomste vervang. Die ANC-regime “enforce pure equality of outcomes in all spheres” (2317). “This is the path that leads ultimately towards exodus (or worse) for minorities and national suicide for the majority” (2322). Maatskappye moet 80% van hulle goedere en dienste van ondernemings koop waarin swartes minstens ‘n kwart van die aandeelhouding besit (1145). Maatskappye wat oortree, kan met 10% van hulle omset beboet word (1149). Genade in die toepassing van SEB kan met skenkings aan die ANC en SAKP verkry word (1172). ‘n 2015-wet “removes any right to international arbitration and limits compensation for expropriation” (1248).

Die skroewe word dikwels in die naam van “radikale ekonomiese transformasie” aangedraai (1193). Ingevolge die NDR gaan dit uiteindelik om “state power of and control over the national wealth” (1197). Die beoogde nasionale gesondheidsversekering kan/gaan meebring dat private mediese skemas sluit en hulle bates deur die staat oorgeneem word. Dit kan ook die einde van privaat hospitale en mediese praktyke beteken (1295, 1728). Die SAKP se uitgangspunt is: “social needs before private profits” (1299). Pensioenfondse en finansiële instansies kan vorentoe deur die ANC-regime verplig word om geld in sukkelende semi-staatsondernemings te belê (1299). Privaat spaargeld kan ook ten prooi van die ANC-regime val (1304).

“Property rights policy is the most important of the lot, as such rights anchor substantive human liberty in every free and open society and determine the extent to which a country attracts the risk-taking capital investment and entrepreneurship necessary to grow its economy” (1032). Wat die ANC-regime wil doen, is om bv blankes se plase sonder vergoeding te onteien, hulle staatsbesit te maak en hulle dan vir 50 jaar by voorkeur aan swartes te verhuur (1216). Sulke boere word dan eintlik staatsamptenare (1309). Dít terwyl “between 70 and 90 per cent of land reform projects have failed, with previously successful farms soon falling out of production” (1266). “The ANC’s refusal to grant them individual ownership … has barred them from raising working capital from the banks” (1271). “Because property rights are also intrinsic to human liberty in every free and open society, eroding those rights opens the way to eroding civil rights and the rule of law” (1472). Die ANC-regime het reeds water- en mineraalregte, insluitende olie en gas, sonder meer genasionaliseer (1235).

Die ANC word deurgaans deur sy ideologie aan die neus gelei. Wat noodsaaklik is, is wat Cronje “complete reversals” noem, “to give the country a chance at economic recovery … Policy reform must always be preceded by ideological reform” (1322). “Noam Chomsky said that ‘the smart way to keep people passive and obedient is to strictly limit the spectrum of acceptable opinion, but allow very lively debate within that spectrum’” (1331). Die ANC-regime, met die hartlike samewerking van die hoofstroom-inligtingsmedia, slaag uitmuntend hierin. Enigiets buite die polities byderwetse raamwerk word as bv rassisties,verregs of verlange na die verlede veroordeel. Die blankes het in werklikheid dikwels geldige redes om na die goeie ou dae terug te verlang.

Die nuwe Suid-Afrika is dus nie werklik die hoog geprese vrye samelewing soos die ANC-regime graag verkondig nie. Dit is ook nie ‘n oop samelewing nie. Die blankes se vryheid van uitdrukking word bv deur laakbare hofuitsprake aan bande gelê. Gedwonge rasse-integrasie word aan almal opgedring. Suid-Afrika sou ‘n meer voorspoedige land wees en die blankes sou meer gelukkig en lojaal wees as die lede van iedere ras- en etiese groep kon kies tussen enersyds rasse-integrasie en andersyds bv eie skole en woongebiede. Iedereen sou hom dan volgens sy voorkeur kon skik.

“In 2010, 8% of protests in the country were violent. That figure would increase steadily to peak at just under 25% in 2017” (1378). “Sasria (which provides special risk cover for public disorder, strikes and riots) reported in 2019 that the number of annual claims it received had gone up from some 2 700 to more than 5 400 over a twelve-month period” (1382). “In 2019 the Road Freight Association reported that over 1 300 trucks had been attacked, damaged, or destroyed by violent action over a period of twelve months and that almost one person per day was being killed in that industry as a result of such actions” (1387).

Dan volg hierdie gepaste kommentaar: “That such violence continues unabated suggests that the state is surrendering its monopoly on the use of violence in society” (1387). Die gewelddadige Suid-Afrikaanse samelewing is die nalatenskap van die ANC, sekerlik insluitende die voorbeeld wat Nelson Mandela gestel het, maar die skynheilige ANC verkies om nie eienaarskap hiervan te erken nie. In plaas daarvan word allerhande beweerde nalatenskappe van apartheid dikwels opgehaal en veroordeel.

Nadat skade aan openbare en privaat eiendom tydens geweldpleging aangerig is, volg daar gewoonlik geen veroordelings nie. Op hierdie manier word voortgesette geweld aangemoedig. Dit behoort absoluut verbode te wees om bv openbare paaie te versper en voertuie met klippe te bestook. Dit is ekonomiese sabotasie. Geen land kan voorspoedig wees as daar dikwels onsekerheid bestaan of paaie, selfs hoofweë, benut kan word nie. Cronje spreek nie hierdie probleem aan nie. Swaar strawwe kan verligting bring pleks van die gewilde retoriek dat mense die onvervreemdare reg het om te betoog. Betogings behoort ten minste vreemsaam en nie-ontwrigtend te wees.

By die lees van die misdaadstatistiek wat deur Croinje verskaf word, het ek my afgevra: Is dit moontlik om trots op (baie van) my mede-Suid-Afrikaners te wees? Nelson Mandela, daarenteen, het beweer dat die bevolking die land se grootste bate is. Dit lyk vir my asof dinge deur Mandela en ander polities byderwetses doelbewus erg skeefgetrek word. Neem bv kennis van die volgende 2018-uitlating van die ANC-regime se Menseregtekommissie: “‘Racism had been an integral feature of Western society for centuries’ and that ‘it continued to be the dominant world view, shaping South Africa since the colonial era’” (1915). Met ander woorde, blankes en blanke politieke beheer is noodwendig rassisties, of sinoniem met rassisme. En die ANC-regime se regstellende aksies en swart ekonomiese bemagtiging? Wat is dit anders as drakoniese rassisme ten koste van die blankes? Kontrasteer dit met: “One of the foundational ideals of the constitution is supposed to be non-racialism” (2296).

As klassieke liberalis sit Cronje egter sy seël soos volg op die pas voorafgaande: “Race and racism really do not matter much to South Africans and … the great majority of people respect one another across lines of race and class and wish to work together to build a better country” (1930). Daarna plooi Cronje dit verder soos volg: “South Africa’s politicians must continue to insist that race and racism are the primary reasons for poverty, unemployment and inequality in the country. If it gets out, let alone becomes broadly accepted, that South Africans get on well and mostly share the same values across lines of race and class, then South Africans will come to understand that the problems facing their country do not arise from the prejudice harboured by their fellow citizens, but rather from the ineptitude of their governnent” (2129).

Op die oomblik loop die ANC-regime twee groot risiko’s: bankrotskap van die staat en ‘n nederlaag by die stembus (1459). Cronje verduidelik wat die ANC kan doen sodat sy afnemende aanhang by die kiesers hom nie uit die kussings lig nie, bv deur koalisievorming met een of meer ander politieke partye, bv die EFF. “Both favour strong African nationalist ideologies that seek to organise society along lines of race” (1499). Die ANC kan verder die Grondwet tot sy eie voordeel verander (1468). Maar wat ek eienaardig vind, is dat Cronje hom daarvan weerhou om dieselfde (wesenlike) moontlikheid as sy voorganger, John Kane-Berman, te opper: “A party unscrupulous enough to use violence to gain power, is likely to be unscrupulous in trying to retain it” (Praag 23.06.2017). Daarenteen is Cronje se standpunt: “It is possible to change the South African government and to do so democratically” (3146). Al Cronje se scenarios “assume some form of ordered political activity” (1609). Dít terwyl die nuwe Suid-Afrika in chaos en geweld uitmunt. Dit lyk asof Cronje nie genoeg begrip vir die fundamentele boosheid van die ANC het nie.

Die legendariese Albert Uderzo – illustreerder, skrywer, humoris, geskiedkundige, nasionalis en een helfte van die duo Goscinny & Uderzo wat vir ons Asterix gegee het – is nie meer nie. Hy is vanoggend in sy huis in Neuilly, Frankryk, oorlede. Volgens sy skoonseun, Bernard de Choisy, was Uderzo afgemat gewees die afgelope ruk en het oplaas aan ʼn hartaanval wat geen verband hou met die Sjinese virus nie, gesterf.

Uderzo en sy skeppersmaat, René Goscinny, het die eerste Asterix-boek die lig laat sien in 1959. Dit het die strokiesprent verhef tot iets meer as pulpleesstof. Dit was briljante satire met uitspattige karakters, ondeunde storielyne, dubbelkantige uitdrukkings en algemene draakstekery, alles in die gloed van ʼn vurige Franse nasionalisme. Goscinny was die skrywer daarvan en Uderzo het dit geïllustreer. Anders as die ietwat infantiele styl van Amerikaanse strokies, was sy tekenstyl ʼn baanbrekende vermenging van die absurde en die aangrypende.

Asterix was die poort vir vier geslagte nie net na ʼn strokiesprokieswêreld nie, maar na die ruim van noukeurige en aangrypende geskiedenis.Goscinny & Uderzo se vlymskerp satire het geen volk of ras ontsien nie en dit sal lank neem voor die politiek-korrekte tydsgees iets soortgelyks weer sou toelaat.

Michael Jonas, die bruin direkteur van die Afrikaanse Taalmuseum en -monument (ATM) in die Paarl, het onlangs geskryf: “Die ATM is deels in apartheidsonde gebore” Die ATM het glo “politieke bagasie” (LitNet 31.07.2018). Die monument eerder as die museum word deur hom betrek. In hierdie artikel ontleed ek hierdie “politieke bagasie.” Die lesers kan dan besluit of die tradisionele ATM (1975-1994) of die getransformeerde ATM die swaarste aan politieke bagasie dra. Jonas se uitlatings toon dat hy geen werklike begrip het van die redes waarom hierdie museum en monument sedert 1975 in die Paarl is nie. Albei instansies is nie uitsluitlik nie maar by uitstek Afrikanerheiligdomme. Hulle is deur die Afrikanerdom geskep omdat hierdie etniese groep die lojaalste en onvervreembaarste ondersteuners van Afrikaans is.

Die ATM behoort myns insiens eerder ‘n uitvoerende hoof te hê wat deeglik in Afrikaans (en veral in Afrikanerkultuur) onderleg is, dus in geestesgoedere, as ‘n museumkundige, soos Jonas, wat moontlik eerder tegniese vaardighede het. Die vereiste van ‘n onstilbare liefde vir ordentlike Afrikaans, oftewel Standaardafrikaans, behoort ononderhandelbaar te wees. “Regstelling/transformasie,” dus diskriminasie teen die blanke kandidate, het heel moontlik ‘n deurslaggewende rol by Jonas se aanstelling gespeel, met katastrofiese gevolge vir Afrikaners en hulle taal. Soos so dikwels in die nuwe Suid-Afrika, lê die eintlike probleem by die ANC-regering.

Aan die begin van sy artikel spreek Jonas sy bewondering uit vir die “anti-apartheid aktivisme, ook in Afrikaans” van sy broer. Jonas gee klaarblyklik nie om as sy uitlating hom die gramskap van die Afrikaners op die hals haal nie. Hy kies anti-wit en pro-swart kant. Hy behoort die elementêre besef te hê dat hy ampshalwe nie so onsensitief durf omgaan met diegene wat die bestaan en die voortbestaan van die ATM tydens hierdie twee instansies se eerste twee dekades moontlik gemaak het nie. Jonas beskik klaarblyklik nie oor die finesse wat tereg van die uitvoerende hoof van die ATM in sy amptelike hoedanigheid verwag kan word nie.

Vervolgens verwys hy na die “misbruik van taal” waarmee hy myns insiens, soos die gewoonte geword het, weer eens die blankes, spesifiek die Afrikaners, in die beskuldigingsbank plaas en nie iemand soos sy aktivistiese broer nie. Volgens Jonas is daar “nog baie werk nodig om negatiewe narratiewe te besweer,” maar ek is oortuig daarvan dat hy terroristiese bedrywighede wat bv in Afrikaans gepleeg is nie as negatiewe narratiewe beskou nie.

Die huidige ATM-opset is sodanig dat Afrikaans en Afrikanerbelange (bv -kultuur) nie tot hulle reg kom nie. Eerstens lê die fout by Jonas, soos duidelik uit die res van hierdie skrywe blyk. Tweedens lê die fout by die ATM-raad, soos ek hier onder verduidelik. Derdens lê die fout by die ANC-regering, wat van (feitlik) alles waarby hy betrokke is, ‘n gemors maak, insluitende die ATM. Die ontstaan van die ATM is deur “privaat inisiatiewe” moontlik gemaak, soos Jonas erken. Nadat die hele land onverdiend en verraderlik in die skoot van die ANC geval het, het die ATM ‘n agenskap van die Departement Kuns en Kultuur geword, wat 70% van sy begroting befonds. Die ATM se finansiële afhanklikheid bring mee dat hy (heeltemal) aan die wil van die ANC-regering uitgelewer is.

Die samestelling van die huidige ATM-raad toon duidelik die deurslaggewende negatiewe invloed wat die ANC-regering het. Naas Jonas is daar vyf bruin lede, een swarte, een Indiër en een blanke. Bruin mense oorheers die raad teen ‘n koers van ses uit nege. Hierdie samestelling weerspieël glad nie die demografie van Afrikaanssprekendes nie; veral nie die demografie van Afrikaanslojaliste nie. Onder die bruin raadslede is daar een verteenwoordiger vir die Griekwas en een vir die Khoi-San. Hulle geniet dus dieselfde mate van verteenwoordiging as die blankes. Wat ook eienaardig is, is dat twee van die raadslede die van van Saal het. Dit lyk asof hulle familie/broers kan wees. Een van hulle, Elvis, is die voorsitter. Hy het blykbaar geen beginselbeswaar teen geradbraakte Afrikaans nie – dit is sy spesialiteit (LitNet 10.05.2017).

Die enigste blanke raadslid is Janis Grobbelaar, ‘n sosioloog (dus nie ‘n Afrikaansdosent nie) wat as ‘n militante ANC-aktivis bekend is en bv twee jaar lank aan die berugte Waarheids- en Versoeningskommissie verbonde was. Sy sou bv geen poging aanwend om Afrikaans as onderrigtaal aan die Universiteit van Wes-Kaapland, die Universiteit van Suid-Afrika en die Universiteit Pretoria (die drie instansies waar sy ‘n dosent was/is) heringestel te kry nie. Me Grobbelaar is soos haar kollega, me Christi van der Westhuizen, deel van die UP–Mefia. Geen blanke man dien in die ATM-raad nie.

Jonas skryf: “Die samestelling van die ATM se personeel en raad weerspieël die diverse realiteit van die sprekers,” maar proporsioneel is dit sekerlik nie die geval nie. Sowat 40% van die Afrikaanssprekende bevolking is blank. Die blanke teenwoordigheid in die raad is doelbewus maksimaal afgeskaal om blanke invloed te minimaliseer. “Maksimaal” omdat die enigste blanke raadslid veel eerder die belange van die ANC dien as dié van Afrikaans en veral Afrikaners. Afrikaanssprekende blankes is ook nie 40% van die ATM-personeel nie. Wanneer ek die ATM besoek, val die oorverteenwoordiging van bruin personeellede op.

Dit is glad nie duidelik of die ATM-raad se verrigtinge nou weer in Afrikaans plaasvind nie. Voorheen is Engels as voertaal gebruik omdat die ANC-regering in sy wysheid/gemeenheid ‘n swart Engelsdosent as voorsitter aangestel het (Praag 8.03.2015). Na twee jaar in die pos as uitvoerende hoof, kry Jonas al hoe meer militante politieke vere. Daar is geen moontlikheid dat die nuwe raad of die ANC-regering hom tot orde sal roep nie.

Jonas poog om die doelbewuste marginalisering van blankes/Afrikaners in ATM-bedrywighede soos volg te regverdig: “Die monument se fokus is tans op die miskende variëteite en geskiedenisse van Afrikaans” (Rapport, Weekliks, 28.01.2018, p 10). Dit dien as verskoning vir die huidige nie-huldiging van die groot Afrikaansgeeste, te wete Afrikaners. Maar dan is dit Jonas wat skryf: “Museums as kulturele landskappe is openbare ruimtes wat as ‘kontaksones’ beskou word waar uiteenlopende opponerende idees, opvattings en perspektiewe tot uiting kom.” As dit só is, stel die ATM deesdae ‘n bedenklike voorbeeld met sy selferkende eensydige fokus op nie-wittes en die marginalisering van blankes.

Geen poging word aangewend om Afrikaners by die Taalmonument tuis te laat voel nie. Veel eerder die teenoorgestelde. Ek gaan daarheen om die argitek, Jan van Wijk (1926-2005), se pragtige skepping, die Taalmonument, te geniet en my waardering vir Afrikaans te betuig (Praag 31.08.2014). Van Wijk het die oprigting van die Taalmonument as “‘n diep volkstaak of ‘n taalsaak of dieper nog, ‘n geestestaak” beskou (Jan van Wijk, Taalmonument, Tokai: Historical Media, 2014, p 90). Maar die ATM het ontaard in net nog ‘n plek waar Afrikaners voel dat hulle plek hulle nie meer ken nie. Die ATM omvat twee heilige en by uitstek Afrikanerinstansies, waaroor die ANC en Jonas geen invloed behoort uit te oefen nie. Gegewe die bruin elite se Afrikaansdislojaliteit is daar nie ‘n kat se kans dat bruin mense (en nog minder swartes) ‘n museum en ‘n monument ter huldiging van Afrikaans tot stand sou gebring het nie. Net Afrikaners sou so iets gedoen het en hét dit op ‘n voortreflike manier gedoen. Desnieteenstaande het die magte van die bose sedert 1994 ongebreidelde beheer van hierdie Afrikanerkleinode oorgeneem.

Die ATM-webwerf toon dat Nelson Mandela op 18 Julie deur die ATM gehuldig is terwyl daar geen geldige taalrede is waarom die ATM so iets behoort te doen nie. Die motivering is suiwer polities. Op 26 Mei het die ATM Museumdag in die bruin enklave Genadendal gevier. Op 16 Augustus (ter herdenking van 14 Augustus 1875 toe die Genootskap van Regte Afrikaners gestig is, dus Afrikaansdag) gaan ‘n byeenkoms oor Afrikaans se “komvandaan” gehou word. Die woord “komvandaan” is heel moontlik ontleen aan die oud-MK-terroris, Jeremy Vearey, se onlangs gepubliseerde boek (Praag 26.05.2018). Daar gaan, soos reeds telkens tevore, gepraat word oor die ontstaan en diverse wortels van Afrikaans met die aktivis Willa Boezak, ‘n broer van Allan Boesak, as een van die sprekers. Dít openbaar die soort byeenkoms wat deesdae keer op keer deur die ATM aangebied word. Die aanslag is sodanig dat kwalik van Afrikaners verwag kan word om sulke byeenkomste by te woon. Die bydrae van nie-wittes tot Afrikaans word telkens oorbeklemtoon en die veel groter en belangriker bydrae van Afrikaners word geïgnoreer. ‘n Valse beeld van die geskiedenis word doelbewus geskep en versprei.

Jonas skryf: “Ons herdenk verskeie nasionale en openbare dae, soos 16 Junie [die herdenking van die 1976-vernietigingsveldtogte aangevuur deur anti-Afrikaans-propaganda] en vanjaar het ons op Afrikadag [25 Mei – die herdenking van die stigting van die anti-blanke Organisasie vir Afrika-eenheid/Afrika-Unie in 1963] gratis toegang aan alle buitelandse Afrikane in Suid-Afrika gebied” – dus sowel dié wat wettig as dié wat onwettig in die land is. Dae met ‘n pro-swart/ANC-klank word dus deur die ATM herdenk, selfs al is dit in eersgenoemde geval uitdruklik anti-Afrikaans en het dit in laasgenoemde geval niks met Afrikaans te make nie. Maar ‘n dag van deurslaggewende belang vir Afrikaans, die aankoms van Jan van Riebeeck op 6 April 1652, dus die aanvang van die permanente teenwoordigheid van ‘n Euro-Germaanse taal in Suidelike Afrika en al die voordele wat dit tot gevolg gehad het en steeds het, word nie gedenk nie.

Soos aan die nuwe Universiteit Stellenbosch (US) word die ATM-gedenkdae (behalwe Afrikaansdag in die geval van die ATM) deur linkse politiek en nie deur taal nie bepaal. Jonas probeer hom soos volg loswikkel uit hierdie skandalige toedrag van sake: “Sedert die vroeë 2000’s fokus die museum egter op ‘n narratief van ‘n gedeelde taalherkoms en viering van talige diversiteit” – bygesê, mits min of geen prominensie aan Afrikaners verleen word nie. Jonas wil die ATM “uitbou tot ‘n dinamiese en inklusiewe instelling wat die talige diversiteit van Afrikaans bevorder in die konteks van ‘n veeltalige gemeenskap.” Daarmee word die fokus op Afrikaans verwater, wat neerkom op halfhartige toewyding aan Afrikaans. Hoe meer Afrikaners uitgesluit word, hoe meer inklusief word die ATM glo, soortgelyk aan die US wat ten koste van Afrikaans na bewering al hoe meer inklusief word deur te verengels.

Jonas beskou die ATM van weleer as verwerplik terwyl die huidige verwatering van die Afrikaans- en veral Afrikanerfokus geloof word. “Ons kan nie die verlede verander nie, maar ons kan fokus op wat Afrikaans en die ATM nog altyd [!] veronderstel was om te wees.” Dít is ‘n sprekende voorbeeld van wat ek in my vorige rubriek ‘n eienaardige soort “etniese logika” genoem het (Praag 4.08.2018). Dit is glo “hoe Afrikaans ‘n integrale, opbouende deel van ons land se toekoms is” – asof Afrikaans nie voorheen ‘n meer opbouende en groter rol gespeel het nie en die land nie toe ‘n belowender toekoms gehad het nie. Die ATM is deesdae allermins wat dit “nog altyd veronderstel was om te wees,” naamlik primêr Afrikanerheiligdomme.

Die jongste Jonas-artikel val weg met die modewoord “diversiteit” en beweer dat “die ATM nie net ‘n baken van hoop vir Afrikaans is nie, maar vir álle Afrikatale.” Later word “inklusiwiteit” bygevoeg. Dit is die soort onverteerde retoriek wat die hele Jonas deursuur. Aan die US is daar deesdae dieselfde linkse voorliefde vir woorde soos “diversiteit,” “inklusiwiteit” en “hoop” (na aanleiding van Paulo Freire se marxistiese pedagogie van hoop) met ‘n gepaardgaande Afrika-manie waarin Afrikaans ondergeploeg word. Die punt is dat Afrikaans glad nie in dieselfde mate as Bantoetale ‘n Afrikataal is nie. Soos Bantoetale is Afrikaans in Afrika, maar anders as Bantoetale is Afrikaans ‘n Euro-Germaanse taal en in daardie wesenlike sin nie van Afrika nie. Jonas sleep Afrikatale by omdat hy “ons koloniale mantel,” bedoelende die blanke mantel, wil afskud. Hy bestempel taaldiversiteit as “‘n absolute aanwins … wat gevier en ondersteun moet word” – seker ook as taaldiversiteit (Afrikaans én Engels) neerslag in dieselfde taal vind, soos oorvloediglik in die geval van Kaaps.

Die opskrif van Jonas se artikel is: Die ATM:”‘n simbool van hoop, nasiebou en sosiale samehorigheid.” Jonas beskou die ATM as “‘n kulturele fasiliteerder” wat ‘n bydrae tot “die daarstelling van ‘n volhoubare samelewing” wil lewer. Kortom, Jonas gebruik/misbruik die ATM ter ondersteuning van die ANC-regering. Dit toon baie duidelik Jonas se fundamentele nie-Afrikaans-oriëntasie. Die argitek het die Taalmonument as ‘n simbool van Afrikaans geskep. Jonas transformeer die Taalmonument tot ‘n simbool van politieke elemente soos hoop, nasiebou en samehorigheid. Laasgenoemde drie begrippe openbaar in werklikheid geen noodsaaklike verwantskap met Afrikaans nie.

Jonas se linkse politiek oorheers sy benadering tot Afrikaans. Let op die radikale skeefheid wat uit die volgende sin spreek en die bodemlose onkunde wat onderliggend aan sy siening is: “Afrikaans is immers [!] ook ‘n slagoffer [spesiaal deur Jonas gekursiveer] van dié nasionalisme, ‘n nasionalisme wat die taal vir korttermyn politieke gewin gekaap het en ter wille van mobilisering misbruik het.” Afrikaners het ongetwyfeld die leeue-aandeel in bv die skepping, uitbouing en amptelike erkenning van Afrikaans gehad. Desnieteenstaande is tydens die hoogbloei van apartheid, in 1975 met die daarstelling van die ATM, sowel konkrete as afdoende erkenning aan die mindere bydraes van nie-wit etniese groepe tot Afrikaans in die struktuur van die Taalmonument gegee, soos Jonas behoort te weet. Die woord “gekaap” is oordrewe politieke retoriek.

Afrikaners het in dieselfde mate as swartes die onvervreembare reg op die uitlewing van hulle nasionalisme en ook om na goeddunke te mobiliseer. Anders as tans het Afrikaans tydens die blanke politieke bewind – “die apartheidsregime” volgens Jonas – nooit slagofferstatus gehad nie. Wat Afrikaans betref het dit tydens apartheid ook nie uitsluitlik om politieke gewin gegaan nie maar veral om Afrikaans uit te bou tot ‘n volwaardige en nie-geradbraakte Euro-Germaanse taal. Tydens die blanke bewind is doelbewus weggestuur van enige poging om Afrikaans met onnodige Engels te vermurwe, soos wat baie bruin mense om politieke redes doelbewus en uittartend gedoen het en voortgaan om te doen. Die destydse gesonde drang na taalsuiwerheid is sedert 1994 in toenemende mate versaak.

In die struktuur van die Taalmonument word erkenning gegee aan die geringe mate waarin Afrikaans deur Maleis, Khoi-San en Bantoetale beïnvloed is. Wat heeltemal tereg nie uitgebeeld word nie, is die invloed van Engels, wat in die aanloop tot 1975 en in die daaropvolgende twee dekades sover moontlik uit Afrikaans geweer is. Dit volg dat ‘n groot deel van Kaaps, in soverre dit Engels is, heeltemal tereg nie deur die Afrikaanse Taalmonument gesimboliseer word nie. Dit is ironies en skandalig dat veel eerder Kaaps as Standaardafrikaans deesdae tydens ATM-byeenkomste verheerlik word.

Die toestand waarin Afrikaans verval het, behoort ‘n bron van “hartseer” en “pyn” (gewilde woorde in linkse politieke geledere) te wees vir enigeen wat ‘n opregte liefde vir Afrikaans koester. Dit behoort vanselfsprekend die uitvoerende hoof van die ATM in te sluit. Maar Jonas skaar hom doelbewus aan die kant van die verminkers van Standaardafrikaans. “‘n Houding om slegs die gestandaardiseerde gesproke en geskrewe variëteit as aanvaarbaar voor te hou, dien as instrument vir die doelbewuste uitsluiting van seker die grootste groep Afrikaanssprekendes se unieke omgang met Afrikaans” – bedoelende bruin mense se brouseltaal, Kaaps. Soos die ANC gee Jonas voorkeur aan kwantitatiewe bo kwalitatiewe oorwegings.

Jonas se insig is dat die situasie van Afrikaans sedert 1994 verbeter het, dat “voorheen gemarginaliseerde Afrikaanssprekers … die taal opeis; ‘n energie wat die ATM ondersteun … Die totaliteit van Afrikaanssprekendes is besig om die taal te eien, tot almal [!] en veral die taal se voordeel. Sedert die taal se bevryding in 1994 is daar ‘n geskiedkundige opwelling van Afrikaanse literatuur, musiek en rolprente … Wat wel opval, is dat variëteite van Afrikaans … nou ‘n bloeitydperk beleef.” Waarvan is Afrikaans in 1994 bevry? By uitstek van sy tradisionele suiwerheid; dus van sy wesenlike nie-Engelsheid. In Jonas se ANC-gunstige perspektief is daar geen besef dat Afrikaans sedert 1994 drasties ontaard en agteruitgegaan het nie. Behoort die ATM-leiding enigsins aan iemand soos Jonas toevertrou te word?

Daar is volgens Jonas net “een werklikheid – ‘n progressiewe … – by die monument en die museum te siene.” Omdat dit volgens hom so goed met Afrikaans gaan, uiter hy negatiewe opmerkings oor diegene wat besorg oor Afrikaans is en iets daaromtrent probeer doen. Hy flans geykte retoriek soos volg saam. “Die debat oor die toekoms van Afrikaans [word] steeds ten dele oorheers deur tradisionele (wit) Afrikaner- en burgerlike organisasies wat boonop soms namens alle taalgenote oor kultuursake wil onderhandel. ‘n Houding van meerderwaardigheid en opeis van die taal as eiebesit deur sekere sektore binne die Afrikaanssprekende landskap, die ‘loopgraafbenadering’ om vir die taal te veg, asook onaanvaarbare ‘tradisies’ word in die postapartheid samelewing voortgesit.” As iemand polities byderwetse geluide maak, word die gesaghebbendheid van die uitsprake nie bevraagteken nie. As iets egter gesê word wat nie kruipsugtig genoeg is nie, word gevra namens wie gepraat word. Die ideaal is blykbaar dat geen standpunt buite polities korrekte monoloë geduld moet word nie.

Jonas verpolitiseer omtrent alles; ook Afrikaans. Maar dan is dit hy wat beweer dat die “apartheidsregime” Afrikaans as “n speelbal misbruik” het. Onmiddellik hierna skryf hy egter – let op hoe Jonas dit inklee: “Die monument het egter van meet af historiese taalfeite erken, veral omdat Afrikaanse skrywers en anti-apartheid aktiviste hul stem dik gemaak het. Die ikoniese beeldhouwerk op die Paarlberg lê sterk klem op Afrikaans se Afrika-herkoms en die simboliek is klokhelder dat die toekoms van Afrikaans in Afrika is, met ander Afrikane.” Jonas gee voor dat “die apartheidsregime” tydens die inwyding van die momument in 1975 die nie-wittes in groter mate wou uitsluit. Die destydse voorlesing van ‘n Adam Small-gedig vind guns in sy oë/ore. “Aan die ander kant is die amptelike toespraak deur die destydse apartheidspremier, BJ Vorster, behartig.” Klaarblyklik sou Jonas Nelson Mandela as hoofspreker verkies het, al was Mandela se betrokkenheid by Afrikaans minimaal.

Daar is iets waaroor daar na dese geen onsekerheid hoef te wees nie. Jonas dokumenteer ondubbelsinnig die feit dat die ATM ‘n lakei van die ANC-regering is. “Vanweë die afhanklikheid van staatsbesteding wat nagenoeg 70% van die ATM se begroting beloop, word daar van dié openbare entiteit verwag om uiting te gee aan die nasionale strategiese doelwitte soos uiteengesit in hoofstuk 15 van die Nasionale Ontwikkelingsplan 2030. Dit het ons gedoen deur ons visie, missie en aksies op een lyn te bring met die Departement [Kuns en Kultuur] s’n.” Hiervolgens vervul die ATM-raad, wat deur die betrokke minster aangestel word, bloot ‘n oorsigrol. Dit is dus ‘n nie-uitvoerende raad, wat die aanstelling van ‘n geskikte uitvoerende ATM-hoof des te meer van deurslaggewende belang maak. Oor alles moet verantwoording aan die ANC-regering gedoen word.

“Die ATM se visie is om dit tot ‘n dinamiese en inklusiewe instelling uit te brei wat die talige diversiteit van Afrikaans bevorder binne die konteks van ‘n multikulturele samelewing.” In die artikel word nêrens by name melding gemaak van die ATM se (dure) verantwoordelikhede teenoor Afrikaners en Standaardafrikaans nie.

Deel van die ATM-missie is om “wedersydse respek en verdraagsaamheid tussen lede van die Afrikaanse taalgemeenskap te bevorder,” maar wat Afrikaners betref is daar weinig blyke van respek en verdraagsaamheid in die Jonas-artikel – eerder die teenoorgestelde. Let op hierdie ATM-missie: “‘Miskende’ of verplaaste geskiedenisse van Afrikaans na te vors en ‘n verskerpte fokus op Afrika-epistemologieë en [!] -kennisleerstelsels te plaas as deel van ‘n groter dekoloniseringsproses.” Die arme drommel weet nie dat “epistemologie” (wat geen meervoudsvorm het nie) en “kennisleer” sinonieme is nie. Dit bevestig Jonas se gebrekkige onderlegdheid in ideologie terwyl hy hom oorgraag maar hoogs onbedrewe in politieke vaarwater begewe.

Die eerste ATM-waarde wat genoem word, is: “Die nastreef van hoë vlakke van integriteit, betroubaarheid, deursigtigheid en professionaliteit in wat ons doen.” Ná my voorafgaande betoog, verkies ek om liewer nie verder hierop kommentaar te lewer nie.

Een van my laaste wense was dat my as by die Afrikaanse Taalmonument gestrooi moet word. Dit word egter al hoe duideliker dat my ongetransformeerde gees geen rus sal vind waar die ANC en sy gesalfde, Michael Jonas, met hulle verwronge logika heers nie. In die lewe én in die dood is daar geen plek meer vir Afrikaners waar hulle self hulle heil kan bepaal en tot rus kan kom nie. Die voortreflikste stam wat in Afrika sy verskyning gemaak het, is op ‘n bedrieglike manier van sy vaderland beroof. In my leeftyd sal daardie vaderland en Afrikanerheiligdomme, soos die Taalmuseum en -monument, helaas nie herower word nie.

Zürichse kantonale polisie sal amptelik die eerste polisiemag in Switserland word om nie die nasionaliteit van oortreders in amptelike kommunikasie in te lys nie om “xenofobie” te bekamp.

Dit is bekend gemaak deur die stadsraadslid en sekuriteitshoof Richard Wolff (60) van die alternatiewe lys op ‘n perskonferensie hierdie week.

Die besluit sal dadelik in werking tree.

Stadsraadslid Wolff, wat in beheer van die stad se veiligheidsdepartement is, het gesê dat die besonderhede van die nasionaliteit van beweerde misdadigers “diskriminerend” is, hulle “woedend maak” en “net brandstof aan xenofobiese mense verskaf”.

Wolff sê dit fokus op ‘n verdagte se nasionaliteit en “verberg die ware oorsake van misdaad” wat “armoede, lae vlakke van onderwys [en] oorlogstrauma” as voorbeelde van oorsake insluit.

Die konserwatiewe, anti-immigrasie SVP Nasionale Raadslid Alfred Heer het die besluit van die Zürichse stadsraad ‘n slegte grap genoem. “Hy het ‘n absoluut gekke besluit geneem,” het Heer gesê. Burgers se wantroue in openbare owerhede sal net met hierdie bevel toeneem. “Hierdie bevel is ‘n tipiese kommunistiese antwoord op die vraag hoe om die probleem van migrante misdaad op te los: Dit is eenvoudig om te wil ignoreer dat so ‘n probleem bestaan,” het Heer gesê.

Susanne Brunner, visepresident van die SVP Zürich, het ook die besluit afgemaak en gesê: “Die linkses vereis deursigtigheid oral – Nou is dit in die polisieverslae om die naam van die etniese afkoms te verbloem.

“Dit is verkeerd. Die bevolking is geregtig om hierdie inligting te ontvang. Ons ondersoek nou hoe ons kan verseker dat dit steeds gebeur,” het sy bygevoeg.

In 2015 het die stadsraad ‘n ondersoek gelas na of en hoe die media verslae die nasionaliteit van beweerde daders kan verduister. Die voorstel is deur die linkse SP-politikus Min Li Marti en Samuel Dubno van die GLP ingedien.

Die gereelde melding van nasionaliteit in polisieverslae is diskriminerend omdat dit aandui dat die oortreding met die nasionaliteit van die oortreder verklaar kan word, het die stadsraad gesê om hul besluit te regverdig.

“Deur die nasionaliteit te noem, word gedoen sodat die misdaad tot ‘n mate verklaar kan word. Maar dit verberg net wat die oorsake van kriminele aktiwiteite is,” het Wolff gesê.

Hy het gesê armoede, ‘n lae opvoedingsvlak, stigmatisering in Switserland, toetse van moed, gebrek aan sosiale beheer, oorlogstrauma of dwelmgebruik kan misdaad verklaar. “Die noem van nasionaliteit is dus ‘n pseudo-deursigtigheid wat die oorsake van misdaad wegsteek,” sê Wolff.

“Diegene wat oor kriminele buitelanders in die media lees, oorskat die verhouding van buitelanders tussen die misdadigers en dink dis gemiddeld hoër as wat dit werklik is,” het Wolff gesê.

“Ons wou nooit enigiets toesmeer nie,” het me. Min Li Marti gesê. Sy het haar tevredenheid uitgespreek met Richard Wolff se benadering. “Ek het nie verwag dat die stadsraad ons voorstel in ag sal neem nie en ek is dus baie bly oor hierdie besluit,” het die nasionale raadslid gesê.

“Ons wil niks verberg nie”: SP nasionale raadslid Min Li Marti aangedring, terwyl sy juis die inligting van die publiek wil wegsteek.

In die kanton van Solothurn het die SVP in 2011 ‘n inisiatief geloods waarin gevra is dat die name van oortreders in die polisieverslae ingesluit moet word. Die kiesers het dit duidelik aanvaar met ‘n groot meerderheid.

Daar was ‘n aansienlike styging vanaf 2011 tot 2012 in inbrake en diefstal wat deur asielzoekers en dié sonder verblyfpermitte gepleeg is.

Teen 2012 al, was meer as ‘n duisend mense uit Tunisië, Algerië, Marokko en Libië – meestal jong, manlike asielsoekers wat by sentrums in kantore Zürich, Aargau en St Gallen inwoon – aangekla van misdade deur die kantonale polisie in Zürich.

Tussen 2009-2012 het die totale aantal ondersoeke waarin Noord-Afrikaners ondervra is, verdriedubbel.

‘n Student in Duitsland het vasgestel deur te snuffel op die internet dat die neef van die een van die voorste misdaadbase in Duitsland nou ‘n lid van die Berlynse polisiemag is.

Die Berlynse polisie ondersoek tans ‘n klanklêer van ‘n leerling by die Spandau-polisiekademie wat kla oor onhoudbare toestande tussen nie-wittes. Die anonieme stempos is ook reeds aan polisiewoordvoerder Klaus Kandt aangestuur.

Volgens die Duitse dagblad Die Welt het die leerling gesê: “Dit is nie kollegas nie, dit is die vyand. Dit is die vyand in ons eie geledere.”

Die voormalige Berlynse minister van finansies, Thilo Sarrazin, het senator Frank Henkel (CDU) van Berlynse polisie en binnelandse sake aangeval toe die nuus gebreek het.

In ‘n kolom vir die Zürichse koerant, die Weltwoche, het Sarrazin opgemerk hoe kandidate van Arabiese en Turkse oorsprong voorkeur geniet. Hierdie “onwettige nuwe praktyk” is die afskaal van standaarde en die kwaliteit van die polisie, het hy gewaarsku.

“Dit sal nie dadelik opgemerk word nie, maar oor tien of twintig jaar of so,” het Sarrazin gesê. “Kandidate vir polisieloopbane wat van Turkse en Arabiese oorsprong is, word bevoordeel.” Dit word so gedoen dat “die kwaliteit van die polisie op die langtermyn sowel as die maatstawwe vir hul gedrag en dus die implementering van die reg in gevaar gestel word”.

‘n Groot deel van hierdie Moslem-aansoekers het ‘n “kriminele geskiedenis”, het die voormalige federale bankier en blitsverkoperskrywer van Deutschland schafft sich ab, verduidelik.

Om dié rede is die streng vereistes vir ‘n skoon rekord by wetstoepassingskandidate afgeskaf. Dit is nie meer nodig om ‘n skoon lei oor die afgelope tien jaar te bewys nie. Slegs die afgelope vyf jaar moet misdaadvry wees, volgens die nuwe reëls. “Op hierdie manier het voormalige opperste misdadigers by die polisie in Berlyn aangesluit.”

‘n Kennis van Duits het ook weggeval as ‘n vereiste, aangesien ‘n groot deel van aansoekers van Turkse en Arabiese oorsprong die taal nie bemeester nie. Met die opleiding van die polisiekadette is die toetsvereistes ook verlaag. Sarrazin sê, dis gedoen om hoë mislukkingsyfers te voorkom. “Daar is dubbele standaard geskep, wat nie net die Duitse polisiekadette benadeel nie, maar oor die lang termyn word die algehele kwalifikasievlakke van die Berlynse polisie afgetrek.”

Berlyn se Binnelandse Sake Senator Frank Henkel het Sarrazin se kritiek as “dom” verwerp. Hy het die skrywer daarvan beskuldig dat hy die immigrante vir aanval uitgesonder het “wat wil integreer in ons samelewing en daartoe verbind om die wet te handhaaf, is dom.”

Tenslotte is daar ‘n “geruststelling” deur die establishment uitgereik aan die media oor die skandaal van die Berlynse Polisie Akademie, waar die immigrante-studentekoers tot 36 persent verhoog is.

Volgens Bild Zeitung: “Al die bewerings was ongegrond, het die hoof van die speurdiens Thomas Neuendorf gesê. “Net omdat ‘n polisie-kadet van ‘n kriminele bende is, beteken dit nie dat ons teen hom sal diskrimineer nie. Ons evalueer die individuele geval. Klein kriminele oortredings in die verlede, soos diefstal of skade aan eiendom, was geen rede om nie aanvaar te word nie.” Volgens akademiese hoof Jochen Sindberg, moet ons nie vergeet dat dit jong mense is nie. “Dit is heeltemal normaal dat sommige kadette soms skuldig sal wees.”

Diewe het intussen by ‘n immigrasiekantoor in die Moabit-distrik van Berlyn ingebreek en het tot 20 000 blanko paspoorte en ander immigrasiedokumente, asook amptelike Duitse seëls en stempels, gesteel.

Laat verlede jaar het die Berlynse polisie aan die lig gebring dat gevestigde Moslem-misdaadbendes “goeie winste” gemaak het om akkommodasie aan die Duitse regering te verhuur vir gebruik as “asiel vlugtelingsentrums” teen belaglike hoë pryse.

Plaasmoorde in Suid-Afrika word vandag prominent in die Nederlandse dagblad De Volkskrant se meningsblad behandel. Volgens die opskrif word die “stille oorlog in Suid-Afrika gevoed deur ‘n korrupte regering”. Die skrywer van die artikel, Rogier Witlox, meen dat Nederland `wat voorgeloop het in die stryd teen apartheid, nou moet beswaar maak teen plaasmoorde`.

Hier volg die hele artikel soos dit in De Volkskrant gepubliseer is.

De stille oorlog in Zuid-Afrika wordt gevoed door een corrupte regering

De regering trekt zich niets aan van het lot van de boeren.

Nederland, dat vooropliep in de strijd tegen apartheid, moet nu protesteren tegen de ‘plaasmoorde’.

Sedert de jaren 90 wordt minstens één keer per week in Zuid-Afrika een boer op zijn erf door rovers vermoord. In het Afrikaans heet dit verschijnsel ‘plaasmoorde’ (plaas betekent boerderij). Dit jaar is het aantal plaasmoorde al met meer dan 27 procent gestegen vergeleken met vorig jaar. Dit drama blijft in de westerse media onderbelicht. Tijdens mijn laatste verblijf in Kaapstad was het weer raak, maar nu vlakbij. Het slachtoffer was een 47-jarige wijnboer uit Klapmuts (een dorp tussen Paarl en Stellenbosch).

Op sociale media verschenen direct tal van oproepen tot protest, onder veelzeggende titels als ‘genoeg is genoeg’en ‘swarte maandag’. Zo is tijdens de ochtendspits de N1 naar Kaapstad door boze boeren geblokkeerd en is gevraagd op die dag zwarte kleding te dragen. Belangrijke gezagsdragers als Helen Zille, president van de West-Kaap, en Patricia de Lille, burgemeester van Kaapstad, hebben aan deze oproep gevolg gegeven.

Omdat ik de woede, onmacht en het verdriet van de plaatselijk bevolking wilde voelen, ben ik naar de uitvaart gegaan. In de stampvolle kerk van Paarl-Zuid sprak de predikant over genade en troost, maar ook over woede en verdriet. De zus van de overledenen bestempelde de moord op haar broer als een terechtstelling in een stille oorlog. Die wordt gevoed door een corrupte regering, die zich niets aantrekt van het lot van de boeren, die zich als gevolg hiervan vogelvrij voelen.

Naast de maatschappelijke onrust, hebben deze plaasmoorde ook vergaande nadelige economische gevolgen. Bijvoorbeeld door het ontbreken van opvolging of door de emigratie van boeren naar veiliger oorden. Dit leidt niet alleen tot nog grotere werkloosheid op het toch al arme platteland, maar ook tot voedselschaarste in het door extreme droogte geteisterde land. Hierdoor is Zuid-Afrika sinds een aantal jaren genoodzaakt voedsel te importeren, waardoor de voedselprijzen enorm zijn gestegen.

De regering bedrijft politiek over de lijken van boeren

De ANC-regering doet niets om het tij te keren, omdat deze ontwikkelingen passen in het landhervormingsbeleid waarbij (onder meer door plaasmoorde vrijgekomen) landbouwgrond onder de armen wordt verdeeld. Hiermee hoopt het ANC extra kiezers te trekken, waardoor zij aan de macht kan blijven – onder meer ten koste van rivalen als de Economic Freedom Fighters (EFF) van Julius Malema. Deze wil nog verder gaan, door land te onteigenen zonder compensatie. De regering bedrijft dus politiek over de lijken van boeren. En dat moet stoppen. Niet alleen omdat deze politiek het land in chaos stort – Zimbabwe is daarvan het trieste bewijs – maar vooral omdat er sprake is van een door een wegkijkende overheid gelegitimeerde vorm van massamoord. Toeval of niet, onlangs werd bekend dat de politie van hogerhand instructie had gekregen de significant gestegen plaasmoordcijfers niet in de publiciteit te brengen.

Het protest tegen deze stille oorlog tegen boeren is noodzakelijk en kan op verschillende manieren. Omdat toerisme voor Zuid-Afrika tegenwoordig zeer belangrijk is, zou druk uit die hoek heel effectief kunnen zijn. Maar ook de politiek en alle in Zuid-Afrika actieve ngo’s zouden hun verantwoordelijkheid moeten nemen.

Nederland moet er niet voor terugdeinzen nu opnieuw het voortouw te nemen

Waarom kijk het Westen weg van dit drama? Is het de schroom om na de apartheid op te komen voor de rechten en veiligheid van de – doorgaans – blanke boeren?

In de strijd tegen apartheid liepen de Nederlandse regering en allerlei actiegroepen destijds voorop. En terecht. Nederland moet er niet voor terugdeinzen nu opnieuw het voortouw te nemen. Het is zaak om dit schrijnende probleem onder internationale aandacht te brengen en druk uit te oefenen op de Zuid-Afrikaanse regering. Niet alleen de boeren verdienen dit, maar alle Zuid-Afrikanen. Een volk waarmee wij al 365 jaar op allerlei manieren verbonden zijn.

Rogier Witlox is kenner van Zuid-Afrika, waar hij geregeld verblijft.

Die voorval Maandagaand toe ‘n boer in die Koue Bokkeveld, Wilhelm van der Merwe, 52, wreedaardig met ‘n mes aangeval is, het tot dusver geen reaksie van die owerheid ontlok nie. Landbou-organisasies, asook die VF Plus, het egter die aanval veroordeel en soos soveel maal tevore ‘n beroep op beter polisiëring gedoen.

Van der Merwe van die Welbedag-boerdery ongeveer 40 km buite Ceres is na bewering deur deur drie van sy seisoenwerkers vanaf Lesotho oorval en twintig keer met ‘n mes gesteek. Volgens sy seun, Pierre van der Merwe, het die voorval rondom 7-uur Maandagaand 9 Oktober plaasgevind. Waardevolle items wat geroof is, sluit in kontant, kruideniersware, flitse en ‘n verkyker.

Dr. Corné van die VF Plus het ʼn beroep op boere gedoen om weens veiligheidsredes waar moontlik eerder van plaaslike arbeid gebruik te maak aangesien dié mense bekend is in die omgewing en nie maklik na ander landsdele of self oor die landsgrens kan vlug nadat hulle ʼn misdaad gepleeg het nie.

“Die VF Plus wil boere in dié provinsie ook maan om gedurig waaksaam te wees aangesien plaasaanvalle op enige plek in die land kan voorkom. Alhoewel dit in die Wes-Kaap veel minder as in ander dele van die land voorkom, beteken dit nie dit kan nie hier gebeur nie,” het Mulder gesê.

Blykbaar het die aanvallers hul paspoorte wat deur mnr. Van der Merwe in ‘n kluis vir veilige bewaring gehou is, tesame met kontant gevat en agterna oor die grens Lesotho toe gevlug.

Die slagoffer is in die Panorama-hospitaal in Kaapstad opgeneem waar hy blykbaar in ‘n bevredigende toestand verkeer. Omdat van die messteke sy longe binnegedring het, het hulle pas na die aanval platgeval. Hy is in ‘n bebloede toestand gevind en kon hom maklik doodgebloei het. ‘n Sak is ook oor sy kop geplaas in ‘n poging om hom te versmoor.

Die aanval op mnr. Van der Merwe het wye reaksie van Afrikaners op sosiale media ontlok. Marthie Swart van Durban het op Facebook gesê: “Ek kan nie meer besluit watter emosie in my die sterkste is nie-hartseer of woede!? Wat die hel doen ‘n mens? Ons mense word teen ‘n helse pas uitgeroei… Só bly die man het oorleef want so vreeslik baie het nie. Die wreedste dood.”

Marina Botha van Lydenburg het, ook op Facebook, het gemeen: “Presies wat in Zimbabwe met die boere gedoen is! Dit is so beplan. Die ander lande staan saam. Hulle soek die grond!”

Toe die VN se hoëkommissaris vir vlugtelinge (UNHCR) onlangs gevra het dat Noorweë hulp verleen aan 40 000 addisionele kwota-vlugtelinge uit Libië en ander Afrika-lande, het hulle ‘n reguit antwoord van Noorweë ontvang: Nee.

In ‘n brief aan die Noorse minister van immigrasie het die EU se immigrasiekommissaris, Dimitris Avramopoulos, verklaar hoekom hy die inisiatief ondersteun het om 40 000 addisionele vlugtelinge uit nie-oorlogsgeteisterde lande in Afrika na die EU te bring. Hy het die Noorse minister versoek om “so ambisieus as moontlik” te wees om hulle te verwelkom in haar land.

Maar in ‘n e-pos aan ABC Nyheter het Listhaug gereageer dat dit nie vir Noorweë moontlik is om meer kwota-vlugtelinge te aanvaar nie.

“Dit is nie moontlik om nou meer vlugtelinge te ontvang nie. Noorweë is een van die lande wat die meeste kwota-vlugtelinge in verhouding tot ons bevolking ontvang het,” het Listhaug gesê.

Avramopoulos moes erken dat die meerderheid Afrikane en ander fortuinsoekers en uitkeringsparasiete wat na Europa kom deur die Middellandse See oor te steek, nie beskerming benodig nie. Die grootste groepe is immigrante uit lande soos Nigerië, Guinee en Bangladesj waar vrede heers.

“Maar ons het ‘n wettige en morele plig om beskerming te bied aan diegene wat dit regtig nodig het,” het die EU-kommissaris geskryf.

Volgens Listhaug is Noorweë egter nou vol.

Verlede week se algemene verkiesing in die land is gewen deur die konserwatiewes, saam met die anti-immigrasie Vooruitgang party koalisie vennote en twee kleiner sentrum-regse parlementêre bondgenote.

Sylvi Listhaug, ‘n lid van die Vooruitgang Party, het net voor die verkiesing ‘n herrie veroorsaak deur te sê dat sommige immigrante-ghetto’s in Swede “ontoeganklik” geword het.

Sy het maande lank gewaarsku dat Noorweë sy buurman nie moet kopieer en toelaat dat “Sweedse toestande” ontwikkel nie, met inagneming van integrasieprobleme in die voorstede van drie groot stede, Stockholm, Göteborg en Malmo.

Listhaug het meer olie op die immigrasievuur uitgegiet deur minder as twee weke voor Noorweë se parlementêre verkiesings na Stockholm te reis om een ​​van die berugte voorstede, Rinkeby, te besoek, en sy het dit ‘n “leersame toer” genoem.

Swede se eie minister van immigrasie het ‘n vergadering met Listhaug gekanselleer nadat haar Noorse eweknie beweer het daar is vandag 60 sulke “ontoeganklike gebiede” in Swede.

“Dit is volkome onsin,” het Helene Fritzon, Swede se minister van immigrasie gereageer. Fritzon het gesê sy sal eers ná die verkiesings in Noorweë Noorse ministers ontmoet,” want ek wil nie deel wees van die veldtog nie.”

Carl Bildt, ‘n voormalige Sweedse premier, het ook vir Listhaug aangeval en gesê dat sy nie die geleentheid gebruik het om iets te leer nie, maar om haar verkiesingsveldtog te voer. “Swede is ‘n goed funksionerende samelewing en ons maak vordering in ons immigrasiebeleid. Daar is areas waar daar probleme is, en dit is wat jy altyd in ‘n oorgangsperiodes sien,” het Bildt gesê. Hy het nie genoem hoe lank die “oorgang” nou eintlik gaan duur nie.

Maar Listhaug is nie alleen in haar besorgdheid oor oop grense nie. “Die Swede is naïef. Hulle het die deure net oopgemaak en gedink alles sal goed uitwerk,” het ‘n senior Deense politikus verlede jaar aan die Financial Times gesê.

Geen konserwatiewe regering het sedert 1985 ‘n tweede termyn kon inpalm nie. Eerste minister Erna Solberg, wie se regering die land deur die migrasiekrisis in 2015 gestuur het asook die ineenstorting in ruoliepryse in 2014, het verdere belastingverlagings belowe. Haar linkse opponent wou “ongelykheid” verminder.

Die uitspraak van die Johannesburgse Hooggeregshof ten gunste van die ateïstiese organisasie OGOD dat openbare skole in Johannesburg nie meer enige Christelike inhoud aan leerlinge mag kommuninkeer nie, waaronder opening met skriflesing en gebed, het gister saamgeval met die kraak van die departement van onderwys se webwerf deur ‘n pro-Islamitiese groep. Die webblad van die onderwysdepartement is gister verwyder en blykbaar word die voorval deur die departement van inligting en tegnologie ondersoek.

Die boodskap van die groep krakers wat die Islamitiese Staat ondersteun (sien meegaande skermafdruk) is:

Boodskap aan die regering, die Amerikaanse nasie en die res van die wêreld:

Is dit die menslikheid waarop julle jul roem, of is lewe nie ter sake vir Moslems nie? Moenie dink dat dié optrede teen Moslems by julle sal verbygaan nie en ons sal nie vergeet wat julle die Arabiese volkere en die Moslems regoor die wêreld aangedoen het nie.

Daar bestaan ‘n duidelike verband tussen die “oorwinning” oor veral Afrikaanse staatskole met ‘n Westerse, Christelike identiteit in die hof gister en die kraak van die onderwysdepartement se webblad. Immers beheer die Suid-Afrikaanse departement van basiese onderwys die openbare in die skole in die land wat deur die hofuitspraak geraak word.

Marxiste, ateïste en christenhaters het op Twitter en ander sosiale media gekraai oor die hofuitspraak teen die christelike geloof in Suid-Afrika.

It’s disgusting that Christians think it’s acceptable to indoctrinate children. Reason and sanity prevail today,… https://t.co/kY38aDYTQi

— Andrew Craucamp (@opentangent) June 29, 2017

‘n Dosent aan die Universiteit van Kaapstad, Jacques Rousseau, het op sy webblad geskryf:

In theory, then, the days of a school promoting themselves as having a “Christian character” should be over, with countless schools across the country now having to edit brochures, websites, and even coats of arms.

Soos in Moslemlande, mag die vertoon van Christelike simboliek soos ‘n kruis, voortaan in Suid-Afrikaanse skole verbode wees, asook afbeeldings van vlae van Westerse lande met ‘n kruis soos byvoorbeeld, Swede, Denemarke, Noorweë of Switserland.