Duitsland – praag.co.za

Pierre Fouché: Paul Kruger se Duitse lewensherinneringe – Deel 1

Daar bestaan ‘n klein, skrapse boekie van 200 bladsye waarvan min mense weet, maar wat wel moontlik die bron was waaruit die Duitssprekende lande in die vroeë twintigste eeu besondere begeestering en inspirasie geput het.

Die boek genaamd Im Kampf um Südafrika: Lebenserinnerungen des Präsidenten Paul Krüger het in 1902 verskyn, as deel van ‘n klein reeks boeke onder die titel “Im Kampf um Südafrika” wat destyds in Duits gedruk is. Hierdie boek verskyn nog in dieselfde jaar as wat die Tweede Anglo-Boereoorlog amptelik beëindig is, wat sig ook in die verteltrant van die boek weerspieël: daar word naamlik na die “huidige oorlog” verwys.

Soos wat mens van die titel van die boek kan aflei, gaan dit oor die lewensherinneringe van oudpresident Paul Kruger. Die boek is dus ‘n biografie, en byna ‘n autobiografie omdat skynbaar alle inhoud van die boek deur Kruger self weergegee is, wat dan deur die skrywers of medearbeiders van die boek opgeteken is. In die inleiding word daar oor Kruger se aard en persoonlikheid melding gemaak, ‘n man wat dade ver bo woorde geskat het, en wat sy lewensregverdiging en -lot so vanselfsprekend alleen in God se hande beskou het, dat hy hom oor die skriftelike behoud van sy nalatenskap weinig bekommer het. En was dit nie vir die bemoeiinge van die skrywers om Kruger se woorde te boek te stel nie, dan sou ons waarskynlik hierdie ryke geskiedkundige bron armer gewees het.

Dit word genoem dat president Kruger uiteindelik na die versoeke om ‘n boek oor sy lewensverhaal te skryf, oorgegee het: maar dat dit in die derde persoon opgeteken moes word, “sodat Kruger nie van homself praat nie, maar van iemand, wat nie aan homself, maar slegs aan die geskiedenis behoort. Sy religieuse gevoel het hierdie toegewing vereis.” [1]

Wat hierdie boek vandag vir ons so merkwaardig maak, is die kulturele invloed wat dit in die jare na sy verskyning in Duitsland gehad het. Dit is naamlik opmerklik hoe eenders die vertelstyl van hierdie boek (deur Kruger aan sy sekretarisse weergegee) is teenoor dié van die film Ohm Kruger wat in 1941 verskyn het (in die fliek vertel Kruger sy lewensverhaal aan sy verpleegster in Switserland, die fliek word in terugskouing op die verlede vertoon). Heel moontlik het hierdie boek as ‘n belangrike inspirasiebron vir daardie film gedien. Twee aansienlike akteurs wat in die film verskyn is Emil Jannings (as Paul Kruger) en Werner Hinz (as een van Kruger se seuns).

Hierdie twee manne het ook Koning Frederik Willem I sowel as sy seun Frederik die Grote in Der alte und der junge König, 1935 vertolk. Dat dieselfde akteurs wat Duitsland se grootste koningsfamilie vertolk het, ook gebruik is om Suid-Afrika se grootste staatsman van daardie tyd weer te gee, moet as ‘n geweldige eerbetoon en innige meegevoel beskou word, veral as mens bedink welke hoë agting daar in daardie tyd vir genoemde Pruisiese koningshuis was.

Die boek begin by Kruger se vroegste herinneringe as negejarige knaap, wat saam met sy ouers en ooms sy geboorteland verlaat. Hy vertel van sy beskeie herkoms en die lewenswyse van sy gesin (hy is met geen silwer lepel in die mond gebore nie). Interessant is die volgende stelling:

“Afgesien daarvan, dat ‘n ou vrou vir my moeder gewaarseg het, dat haar seun Stefanus Johannes Paulus eendag ‘n hoër lewensbaan sal betree, weet ek nie, wat my sou laat kon dink het, dat God vir my ‘n besondere lewensopdrag sou gee nie.” [2]

Hy vertel verder oor al die jagtogte wat hy reeds van kindsbeen af meegemaak het. “Ek kan natuurlik vandag nie meer sê nie, hoeveel diere ek al gejag het. Dit is te veel, om alles te kan onthou, veral wat leeus, buffels, renosters, kameelperde en ander groot wild aanbetref; buitendien is dit reeds byna 50 jare gelede, dat ek op ‘n groot jagtog was. Sover ek nog weet, het ek tussen 30 en 40 olifante en 5 seekoeie self geskiet. Van leeus, wat ek alleen geskiet het, weet ek van vyf. As ek alleen op die jag gegaan het, het ek buiten goeie perde altyd ‘n begeleider saamgeneem. Op uitgestrekte jagtogte het ek gewoonlik twee of drie waens van arm mense saam laat kom, om vir hulle die geskote wild oor te laat.” [3]

Kruger se aansien in die openbare lewe het volgens hom in 1852 in gewig toegeneem, toe hy as Veldkornet gekies word. Daar volg dan allerlei interessante verhale van togte teen wederspannige en booshartige Bantoes wat hy meegemaak of self aangevoer het. So vertel hy menigte stories van een of ander grootkop- swart stamhoof wat vir homself ‘n naam wil maak deur die boere se vee te steel, plase aan te val en om op enige moontlike manier vir die blanke inwoners ‘n las te wees. In daardie tyd het die twee republieke en hul inwoners natuurlik ‘n baie effektiewe antwoord op sulke oproerigheid gehad: en so het Kruger menigte strafkommando’s teen die genoemde moelikheidmakers gevoer.

Uit hierdie veldtogte sien mens reeds vroeg die glans van Kruger se heldemoed asook sy geslepe listigheid. Hy berig van ‘n strafkommando wat in 1853 teen die stamhoofde Makapaan en Mapela saamgetrek het, om die grusame en onderduimse moorde wat deur bg. gepleeg is, te wreek. Hier word berig dat die volgelinge van Makapaan en Mapela deur twee Boerekommando’s op ‘n punt in die berge ingedwing is, waar die kommando’s hulle dan deur hongersnood tot oorgawe wou dwing. Kruger berig verder:

“Nadat die [swartes] reeds lank hier vasgehou was en klomp verliese deur hongersnood gely het, sonder dat ons doel enigsins nader gekom het, versoek Kruger toe om ‘n einde aan hierdie stryd te maak en deur lis ‘n oorgawe te bereik. Hy kruip toe in die donker in die holte, waarin die [swartes] hulself bevind, sonder dat iemand iets agterkom. Terwyl hy tussen hulle sit, spreek hy hulle toe in hulle eie taal aan, asof hy een van hulle was, en beweer, dit is tog beter om hulself oor te gee, as om van honger te sterf. Hy sê toe verder, dat die wittes hulle sekerlik nie sou doodmaak nie, en bied toe self aan, om uit te gaan na die wittes en met hulle daaroor te onderhandel. Toe skreeu daar op een slag ‘n gewapende [swarte]: ‘Magoa’ (d.w.s. blanke man). Maar ook hierdie gevaarlike oomblik gaan toe verby, want soos wat die [swarte] ‘Magoa’ geroep het en die ander dieper in die grot in vlug, so spring Kruger toe op en vlug saam met hulle die grot verder in. Die [swartes] soek nou orals na die wit man, net nie daar nie, waar hy eintlik geskuil het, naamlik tussen hulle. Nadat hulle hulself gekalmeer het, raai Kruger hulle toe nog ‘n keer in hulle eie taal aan, om hulself tog oor te gee. Ten einde het dit hom geluk om 170-180 vroue en kinders saam met hom buitentoe te neem; en eers toe hulle buite was, kom hulle agter, dat dit Kruger was en geen [swarte] nie, wat met hulle gepraat het. Sy plan was eintlik gewees, om deur vrywillige oorgawe die [swartes] se skuldige kapteins in die hande te kry. Maar dit was toe nie moontlik gewees nie, en die beleëring moes voortgesit word.” [4]

[Deel 2 vervolg]

Aanhalings:
Im Kampf um Südafrika: Lebenserinnerungen des Präsidenten Paul Krüger. H.C. Bredell, P. Grobler, A. Schowalter. J.F. Lehmanns Verlag. München. 1902

[1] Vorwort, “Aber die Aufzeichnungen mußten in dritter Person niedergeschrieben werden, als rede Krüger nicht von sich selbst, sondern von einem, der nicht sich selbst, sondern nur der Geschichte angehört. Sein religiöses Gefühl hat dieses Zugeständnis erfordert.”

[2] idem, bl. 2, “Abgesehen davon, daß eine alte Frau meiner Mutter gegenüber ihrem Sohne Stefanus Johannes Paulus eine höhere Lebensbahn geweissagt haben solle, weiß ich nicht, was irgendwie hätte ahnen lassen können, daß mir Gott ein besonderes Werk übertragen werde.”

[3] idem, bl. 27, “Ich kann natürlich heute nicht mehr sagen, wie viele Raubtiere ich erlegt habe. Es ist zu viel, um das alles zu behalten, zumal was Löwen, Büffel, Rhinozerosse, Giraffen und anderes großes Wild angeht, und außerdem sind es fast 50 Jahre her, daß ich auf keinem größeren Jagdzuge mehr war. … So viel ich noch weiß, habe ich zwischen 30 und 40 Elefanten und 5 Flußpferde (“Seekühe”) selbst geschossen. Von Löwen, die ich allen geschossen habe, weiß ich fünf. Wenn ich eigens auf Jagd ging, nahm ich mir außer guten Pferden allzeit einen Begleiter mit. Auf ausgedehnten Jagdzügen ließ ich gewöhnlich zwei oder drei Wagen von armen Leuten mitfahren, um ihnen das geschossene Wild zu überlassen.”

[4] idem, bl. 45-46, “Nachdem die Kaffern bereits lange Zeit hier festlagen und schon viel Verluste durch die Hungersnot erlitten hatten, ohne daß wir ihrem Ziel näher kommen konnten, versuchte Krüger, ein Ende herbeizuführen und durch List eine Uebergabe zu erreichen. Er kroch zu diesem Zwecke in der Dunkelheit in die Höhle, worin sich die Kaffern befanden, ohne daß ihn jemand gewahr wurde. Mitten unter ihnen sitzend, redete er sie dann in ihrer eigenen Sprache an, als sei er einer der Ihrigen, und meinte, es sei doch besser, sich zu ergeben, als vor Hunger zu sterben. Er sagte weiter, die Weißen würden sie sicher nicht töten, und bot sich selbst an, hinaus zugehen zu den Weißen und darüber mit ihnen zu unterhandeln. Da mit einem Male rief ein bewaffneter Kaffer: »Magoa« (d. h. weißer Mann). Aber auch dieser gefährliche Augenblick ging vorüber, denn sowie der Kaffer »Magoa« rief und die anderen tiefer in die Höhle flüchteten, sprang Krüger auch auf und flüchtete mitten unter ihnen ebenfalls in den Hintergrund der Höhle. Die Kaffern suchten nun überall nach dem weißen Mann, nur da nicht, wo er war, nämlich in ihrer eigenen Mitte. Nachdem sie sich etwas beruhigt hatten, redete Krüger ihnen wiederum in ihrer eigenen Sprache zu, sich doch zu ergeben. Schließlich glückte es ihm, 170-180 Frauen und Kinder mit sich heraus nehmen zu dürfen; und erst als er draußen war, merkten sie, daß Krüger es war und kein Kaffer, der zu ihnen gesprochen hatte. Sein Plan war eigentlich gewesen, durch freiwillige Uebergabe der Kaffern ihre schuldigen Kapitäne in die Hände zu bekommen. Aber das war nicht zu erreichen gewesen, und die Belagerung mußte fortgesetzt werden.”

Karel Combrinck: Skoorsoek

Die ou aardbol van ons word by die dag ‘n gevaarliker plekkie om op te leef. Pas het pres. Trump die geleentheid van ‘n staatsbesoek aan die VSA deur die Poolse president, Andrzej Duda, gebruik om aan te kondig dat hy die Amerikaanse troepemag in Duitsland gaan verminder en ‘n sekere persentasie daarvan na Pole gaan verskuif. Hierdie verskuiwing sal, luidens die gesamentlike verklaring van mnre Trump en Duda, gepaard gaan met die oorplasing van wapentuig waaronder hommeltuie (drones). Lesers mag weet dat hommeltuie in staat is om kernwapens te dra.

As rede vir die troepeverskuiwing voer mnr Trump aan dat dit sal geskied omdat Duitsland, na sy mening, nie sy verantwoordelikhede teenoor die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO) nakom nie. Volgens hom is Duitsland se finansiële bydrae tot die onderhoudskoste van NAVO te gering, wat ‘n groter las op die skouers van Amerika plaas om die veiligheid van Duitsland teenoor Rusland te verseker. Terselfdertyd koop Duitsland aardgas ter waarde van miljarde euro van Rusland aan. Aldus die argument van mnr Trump.

Feit is egter dat Duitsland geensins in ‘n konflik met Rusland betrokke is nie en sy veiligheid ook nie op enige wyse deur Rusland bedreig word nie. Die Duitsers sal tog seker beter weet as die Amerikaners of hulle veiligheid in gedrang is of nie. Hierdie eienaardige sienswyses van mnr Trump is natuurlik ‘n rookskerm vir die werklike rede, naamlik dat die Amerikaners Duitsland wil dwing om Amerikaanse skalie-gebaseerde gas te koop wat hulle teen astronomiese koste produseer en teen ‘n verlies verkoop. Om hierdie rede het die VSA dan ook onlangs sanksies gehef teen maatskappye wat betrokke is by die bou van die gaspypleiding (Nord Stream) tussen Rusland en Duitsland.

Vir enige objektiewe waarnemer spreek dit vanself dat Duitsland nie die gas by Rusland koop ten einde Rusland ter wille te wees of om Amerikaanse belange te benadeel nie, maar bloot omdat hulle die gas nodig het en dat dit in hulle belang is om dit te te koop waar dit vir hulle ekonomies die voordeligste is. Dit is natuurlik ook waarskynlik dat die Amerikaners probeer verhoed dat die gasvoorsiening interafhanklike bande tussen Duitsland en Rusland mag versterk.

Daarby moet gevoeg word dat daar ná die ineenstorting van die kommunistiese blok in Oos- Europa en dus ook ná die beëindiging van die koue oorlog, weinig bestaansreg meer vir NAVO is. Om dié rede het Rusland dan ook die kommunistiese teenvoeter vir Navo, nl. die Warskouverdragsorganisasie ontbind. Amerika het egter verkies om NAVO te laat voortleef wat uiteraard vir hulle ontstsaglike koste op die hals haal, koste wat hulle nou van ander NAVO-lidlande probeer verhaal onder die voorwendsel dat NAVO hierdie ander lande se veiligheid waarborg.

Die Russiese ministerie van buitelandse sake het die beplande verskuiwing van Amerikaanse soldate na Pole vergelyk met die missielkrisis van 1962 toe die Sowjetunie probeer het om missiele in Kuba te vestig, wat op ‘n nippertjie na tot ‘n wêreldoorlog gelei het. Heel onlangs is ‘n reuse- NAVO- militêre oefening in Pole, Georgië en die Baltiese state waaraan 37 000 soldate sou deelneem, deur die koronakrisis in die wiele gery. Die VSA werk ook jare lank reeds aan ‘n missielstel in Oos-Europa om die sogenaamde Iranese bedreiging die hoof te bied. Soos enigeen op ‘n landkaart kan sien, is Pole byvoorbeeld duisende kilometer van Iran verwyder.

Dit is dus duidelik dat ‘n plofbare situasie in sentraal- en Oos-Europa aan die ontwikkel is. Dit is ook duidelik dat die situasie die gevolg is van direkte Amerikaanse bedreiging van Russiese veiligheidsbelange.

Dan Roodt: Die donker kant

In die sewentigerjare het ons na sogenaamde langspeelplate van viniel geluister. ‘n Gewilde album in 1973 was “The dark side of the moon” deur Pink Floyd. By garagepartytjies het ons op die musiek gedans, veral die liedjie “Time”.

Binne die album was daar twee plakkate van piramides. Maar die titel het verwys na die agterkant van die maan wat ‘n mens nooit sien nie, slegs een kant van die maan altyd na die aarde gekeer is. Hoewel sonlig wel op die agterkant val, en dit dus nie streng gesproke “donker” is, is dit tot en met 1968 toe die ruimtevaarders van Apollo 8 rondom die maan gewentel het, nooit deur die menslike oog gesien nie. Wel het die Sowjet-verkenningstuig, Luna 3, in 1959 ‘n foto daarvan geneem.

Soos wat Pink Floyd die term “donker kant” gebruik het, beteken dit dus “ongesiens” of “verduister”.

Dikwels voel dit vir my asof ek nog altyd in die donker kant lewe of probeer lewe. Die lig van die media en die geskiedenis val myns insiens altyd op die onbelangrike of oninteressante mense en dinge, terwyl die werklike gang van die tyd ongesiens en ongehoord verby snel.

Die verhaal van Afrikaners in Suid-Afrika word ook verduister en verdoesel. Joernaliste en historici stel glad nie in ons belang nie, behalwe as voorwerpe van spot, hoon of beskuldiging, terwyl die prestasies en verruklike letterkunde, kuns en musiek wat ons hier voortgebring het grotendeels begrawe of ten minste geringgeskat word.

Alles is in donkerte gehul. Die letterlike duister wat Eskom en die verval op hierdie vasteland verteenwoordig, is dalk ‘n gepaste metafoor vir die skaduwees en eklipse wat oor alles gewerp word.

As dit nie vir een of ander propagandadoel aangewend kan word nie, sal niemand daaroor skryf of berig nie.

In die tagtigerjare in Frankryk het ek die heerskappy van sosialisme en politieke korrektheid beleef. Frankryk was soos ‘n ligter weergawe van die Sowjetunie en oral in die media is bloot linkse menings weergegee. Alle skrywers en denkers was links, of so het dit voorgekom.

Sedertdien het ek tot my stomme verbasing ontdek dat ek destyds eintlik baie min van Frankryk te siene gekry het, want daar was ‘n hele verborge kant wat insgelyks in duisternis gehul was.

Byvoorbeeld was daar ‘n soort konserwatiewe literêre beweging in die vyftiger- en sestigerjare met die naam “Die Hoessare”. Hulle was gekant teen die eksistensialisme van Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir wat later eintlik in marxisme en kommunisme ontaard het. Niemand buite Frankryk het nog ooit van hulle gehoor nie en geen Engelse joernalis of skrywer het al ooit sover ek weet oor hulle kommentaar gelewer nie.

Daar was ook die fassinerende “nuwe regse beweging” van filosowe en denkers wat fassinerende insigte oor die Westerse kultuur en geskiedenis gepubliseer het; totdat die internet opgedaag het, het feitlik niemand van hulle geweet nie.

In die Afrikaanse media en aan die universiteite is ons getrakteer op dieselfde tipe linkse clichés aangaande Frankryk, met André P. Brink wat as ‘n soort Koning van die Literêre Broederbonders gepredik het wat die volk behoort te lees en te dink. Hoewel hy Frans magtig was, is sy hele blik op Frankryk deur liberale Engelse en Amerikaners bepaal en het sy kommentare by toeristiese gemeenplase gebly, asook natuurlik die preweling van enkele bekende Franse skrywers en denkers se name wat in die Engelse lande bekendheid verwerf het omdat hulle links en anti-Westers (eintlik ook anti-blank) was. Die verborge Frankryk het heeltemal by hom verbygegaan.

In vele opsigte gaan die lot van die Weste in Frankryk bepaal word. Amerika is eenvoudig te veel met Israel, Saoedi-Arabië en die Midde-Ooste verbind om hom te veel oor die toekoms van die Weste te bekommer. In elk geval is dit reeds ‘n multikulturele land baie soortgelyk aan Suid-Afrika waar blanke kiesers dalk binnekort in die minderheid gaan verkeer.

Duitsland is ‘n vreemde land vol fanatici wat liewer wil toesien dat die land ondergaan weens Islamitiese immigrasie as wat daar redelike debat gevoer word. Sensuur is aan die orde van die dag en die kleinerige konserwatiewe party, die AfD, word deur die staat en selfs die geheime diens aan bande gelê. Dus is daar ooreenkomste tussen die eertydse Duitse Demokratiese Republiek (DDR) en die huidige Bondsrepubliek van Duitsland (BRD).

Hoewel daar deesdae opkomende regse bewegings is, bly Swede en die res van Skandinawië sterk onder die invloed van die liberale en multikulturele Amerika met sy feminisme, anti-rassisme en vyandigheid jeens die klassieke Europese kultuur en geskiedenis.

Nederland en Skandinawië het heelwat in gemeen, dus kan feitlik presies dieselfde van ons stamland gesê word. Hoe beter die Nederlanders Engels praat, hoe sterker raak die invloed van die Amerikaanse liberale met hul aandrang op die globale mengkultuur. Die Nederlander, Frans Timmermans, bepleit reeds dat Europa “multikultureel soos Amerika” moet word.

Dis baie belangrik dat Afrikaners via Afrikaanse vertalings, onderhoude en berigte, beter ingelig moet raak oor alles wat daar in Frankryk geskryf en gedink word.

In Junie gaan ek in Brussel deelneem aan ‘n gesprek oor die toekoms van die Weste rondom die idee van die “Groot Vervanging” van Westerlinge of blankes in ons tyd. Die term “Groot Vervanging” (le grand remplacement) is deur ‘n Franse skrywer, Renaud Camus, gemunt. Die Vlaminge praat daarvan as “omvolking” en hier by ons kan ons dit seker “transformasie” noem. Ek hoop dat dit tot meer onderlinge gesprek kan lei sodat die “donker kant van die maan” uiteindelik belig kan word.

Leon Lemmer: Klaus Vaqué waarsku betyds teen die 1990/94-verraad

Klaus Dieter Vaqué (gebore in 1940) is van Hugenote-oorsprong, maar is in Duitsland gebore. Hy het suksesvolle ondernemings in Denemarke en ander Skandinawiese lande opgebou. In 1977 het hy hom en sy gesin in Suid-Afrika gevestig. Hy was veral in die konserwatiewe politiek en die Lutherse Kerk bedrywig. Vaqué het die volgende boek gepubliseer: Verraad teen Suid-Afrika (Pretoria: Varama Uitgewers, 1989, 270p). Dit is ‘n vertaling van die oorspronklike Duitse teks, wat in 1988 verskyn het. ‘n Engelse weergawe (1989) is gratis op die internet beskikbaar. Die teks is die resultaat van navorsing wat oor ‘n tydperk van 15 jaar gedoen is (p 243). Let daarop dat ek nie deurgaans duidelik onderskei tussen die opvattings van Vaqué enersyds en sy geesgenote andersyds nie.

Dit lyk asof hierdie boek in groot mate in die hoofstroom-inligtingsmedia doodgeswyg is en dit op ‘n stadium toe die plaaslike politici en kiesers hierdie inligting broodnodig gehad het. Dit is ook onverskoonbaar dat geeneen van die gevestigde uitgewerye die boek in enigeen van die drie tale wou publiseer nie. Die outeur het dit self op eie koste gedoen. Sedertdien het ons die oorgang (eintlik ondergang) van die land weens sogenaamde meerderheidsregering beleef, wat die politieke mag aan ‘n klein groepie ANC-kornuite en kommuniste toevertrou het. Suidpunt het op Praag (“Skryf vandag nog jou lewensverhaal!” 11.10.2017) interessant oor Vaqué se boek geskryf, bv hoe hoog PW Botha dit aangeslaan het en hoe merkwaardig goed die afset van hierdie selfgepubliseerde boek was. Die vraag is of FW de Klerk en sy mede-onbekwame grondwetlike onderhandelaars ooit die moeite gedoen het om die boek te lees en of hulle enigsins die implikasies van hulle mandaatlose politieke magsoorgawe begryp het.

Die aanslag teen blank Suid-Afrika, insluitende apartheid, was volgens Vaqué deel van die pogings om ‘n sosialistiese wêrelddiktatuur te vestig (50); dus om bv blanke nasionalisme te ondermyn en globalisme te bevorder. Afrikanisering en in breë verband globalisme word sedert 1994 deur diegene bevorder wat van die nuwe Suid-Afrika ‘n sukses wil maak, bv AfriForum wat openlik teen blanke nasionalisme gekant is. Die Eerste Wêreld (dus ontwikkelde Westerse lande) word op hierdie manier ondermyn ten gunste van die Tweede (dus kommunistiese), Derde (dus ontwikkelende) en Vierde (dus agterlike) Wêreld. Dit is teen sodanige strategie wat Vaqué waarsku. Hou asseblief deurgaans in gedagte dat Vaqué sy teks in April 1987 voltooi het; dus jare voordat die verraderlike magsoorgawe in 1994 plaasgevind het. Hy het tydens die skryfproses veral oningeligte buitelandse lesers in gedagte gehad, gevolglik is ingeligte plaaslike lesers goed bekend met baie van die inligting wat verstrek word en dit word nie hier herhaal nie.

“Wanneer ons die konflikte en rewolusies van hierdie [20ste] eeu in baie lande … bestudeer … val die volgende ons op: … Elke nuwe regime was sosialisties-marxisties of op sy minste sentralisties (diktatoriaal) georiënteerd en in elke geval meer brutaal, meer korrup en meer onderdrukkend as sy voorganger … Die omvergewerpte regimes was sterk nasionalisties, anti-kommunisties en besonder selfstandig of onafhanklik” (8). Die outeur verwys hierna as “die wêreldeenheidsameswering”, wat tot by die Illuminate-Vrymesselaars (9) en Sionistiese bankiers (10) teruggevoer kan word. Illiminate beteken letterlik “verligtes”, wat Lucifer (Satan) as die ligdraer vereer (73). Leonid Bresjnev, die sekretaris-generaal van die Sowjetunie, het in 1971 gesê: “Dit is ons mikpunt om die heerskappy oor die twee groot skatkamers te verkry: waarvan die Weste afhanklik is: die energiebronne van die Persiese Golf en die mineraalskatte van Sentraal- en Suidelike Afrika” (45).

“Daar bestaan geen moontlikheid dat die ou Vrymesselaarsdroom van ‘n demokratiese wêreldrepubliek volgens die patroon van die Verenigde State ooit werklikheid sal word nie. Daarteenoor lyk dit of die totstandkoming van ‘n totalitêre, sosialistiese wêreldrepubliek nog net ‘n kwessie van tyd is” (79). ‘n Bankier, James Paul Warburg, het in 1950 gesê: “Ons gaan ‘n wêreldregering kry, of u dit nou ook al wil hê of nie – met geweld of met instemming” (79). Die Verenigde Nasies (VN) is die prominente voorloper van wêreldregering (80). Sedert 1994 pas die plaaslike politieke bedeling hierby in. Pous Paulus VI (1963-1978) het beweer dat die VN “die aardse weerkaatsing van God se ryk op aarde is” (85). In wese is dit ‘n kommunistiese “klasselose internasionale broederskap” van alle mense (107). Vaderlandsliefde en nasionalisme word as verwerplik voorgestel. Mense word saamgesnoer in onderdanigheid aan bo-nasionale groeperings (122), soos die Afrika-Unie, Europese Unie en VN, met as ideaal wat almal wêreldburgers word. Dit is die ideologie van “die ontkenning van die saamhorigheid van stamme en volkere, die ontkenning van die andersoortigheid van die veelvoud van menslike rasse” (122). Rasvermenging en rasse-integrasie word deur diesulkes voorgestaan (123).

“Alles wat die swartman vandag in Suid-Afrika besit, het hy te danke aan die tegniese kennis [kundigheid] en die skeppingsvermoë van die blanke” (18). “Sekerlik het daar nog nooit so weiniges vir so baie so veel gedoen nie” (19). “Dit met die blankes van Suid-Afrika ongetwyfeld beter sou gaan indien hulle nie nodig gehad het om die astronomiese bedrae met belasting in te bring wat benodig word vir die ondersteuning van die vinnig aangroeiende swart massas nie” (22-23) – deesdae afkomstig uit die plaaslike bevolking en as inkommers uit die res van Afrika. Tans is ons by die stadium waarin die ANC-regime in sy gelykmakings- (dus verarmings-) proses die blankes van hulle oorblywende besittings wil beroof.

Sedert 1994 het Suid-Afrika se status van ‘n Eerste na ‘n Derde Wêreldland verander en is hy op koers om tot in die Vierde Wêreld af te gly. Daar is drastiese diskontinuïteit tussen vóór en ná 1994. Omtrent net rassediskriminasie het deurlopend behoue gebly. “Die nakomelinge van die Boerepioniere – die blanke Afrikaners, soos hulle hulle self noem – het saam met geslagte van latere emigrante uit Europa in 300 jaar aan die suidpunt van Afrika ‘n modelstaat opgebou met ‘n byna Europese karakter, ‘n staat wat ontwikkel het tot die grootste ekonomiese en militêre mag in Afrika” (23). “Dat die meeste Afrika-staatshoofde ‘die wit reus van Afrika’ met afguns aanskou, kan ‘n mens hulle dit kwalik neem, waar Suid-Afrika teenoor hulle heeltemal onopsetlik ‘n superioriteit aan die dag lê, waaroor hulle slegs maar kan droom?” (28). Deesdae word ons deur die ANC-regime wysgemaak dat almal gelyk en selfs eenders is, terwyl die enigste opsig waarin dit waar is, is die onregverdigbare gelyke stemreg wat aan alle volwassenes toegeken is. Die volgende absurde situasie het ontstaan: Die stem van die ongeletterde, werklose plakker dra dieselfde gewig as dié van die suksesvolle nyweraar of sakeman.

“Die strategiese lyn vir die verowering van Suid-Afrika word al vir baie jare sistematies gevolg: para-militêre operasies, terrorisme, guerrilla-oorlog, disinformasie, gebruikmaking van satelliettroepe (Kubane ea), inskakeling van Westerse ‘nuttige idiote’ volgens Lenin se ideologie (bv kerkmanne), propaganda en sielkundige oorlogvoering” (57). “Is dit nie ‘n feit dat een vrye land na die ander in die laaste jare met die hulp van die Weste in die kommunistiese laer ingedwing is nie? Dink maar net aan Viëtnam, Nicaragua, Kuba, Rhodesië, Angola, Mosambiek en baie ander. Iran, die Filippyne, Taiwan, Chili, Suidwes-Afrika en Suid-Afrika staan nou op die lys om vir die sosialistiese wêreldstaat ‘gereed gemaak’ te word” (58). “Hierdie [wêreld]regering sal dan daarvoor sorg dat daar geen onafhanklike nasiestate meer bestaan nie” (59). Suidwes-Afrika het in 1990 as Namibië ‘n polities onafhanklike sosialisties-kommunistiese staat geword, gevolg deur ‘n soortgelyke Suid-Afrika in 1994.

Die buitelandse proteste en optogte teen die plaaslike blanke politieke bewind word soos volg beskryf: “Onbevredigde huisvroue, beroepstudente en liberale droomdansers van alle soorte doen met neurotiese ywer moeite om ontslae te raak van hulle frustrasies en tekortkominge deur in skynheilige verontwaardiging teen ‘n land te demonstreer wat hulle maar net hoor-sê ken” (128). Hierin het koerante, soos die New York Times en die Washington Post, ‘n leidende rol gespeel. Plaaslike inligtingsmedia het lustig hieraan meegedoen. Joaquim Chissano, die president van Mosambiek (1986-2005), het gesê: “Ons weet reeds dat die blankes van Suidelike Afrika deur hulle eie media so beïnvloed word, dat hulle hul magsposisie op die kontinent sal prysgee” (134). “Een van die mees onaangename aspekte van die Suid-Afrikaanse joernalistiek is die wyse waarop dit toegelaat het dat dit gebruik word in die wêreldwye kampanje teen hierdie land” (142). Dit herinner aan wat die Chinees, San Tsu, in 450 vC geleer het: “Ondermyn alles wat in die lewe van julle teëstanders goed is” (136). ‘n Nasionale skuldkompleks moet by die blankes opgebou word (139).

Ons hoor of lees feitlik nooit in ons inligtingsmedia dat Suid-Afrika sedert 1994 met ‘n kommunistiese regering sit nie. Die volgende aanhaling van Nelson Mandela kom ‘n mens selde teë: “Ons, lede van die Kommunistiese Party, is die mees ontwikkelde rewolusionêres van die moderne geskiedenis. … Die vyand [blankes] moet eers volkome verpletter en uitgeroei [!] word van die aardbodem, voordat die Kommunistiese Wêreld verwerklik kan word” (167). “Die uitrusting van die ANC bestaan oa uit landmyne, kleefmyne, springstofbomme, handgranate en AK-47-gewere” (179). Een van die nuwe Suid-Afrika se heiliges, Beyers Naudé, het gesê: “Klippe gooi, motors en huise aan die brand steek en soms kollaborateurs doodmaak,” mag nie met absolute sekerheid “geweld” genoem word nie (211). Nog ‘n predikant en nuwe heilige, Desmond Tutu, het gesê “dat die swartes van Suid-Afrika ‘n Sowjetbeheerde magsverandering sou verwelkom” (265).

“‘n Ideologie het seker nog selde ‘n noodlottiger uitwerking op die mensdom gehad as die marxistiese dwaalleer van die gelykheid van alle mense. Hiervolgens bestaan daar slegs uiterlike verskille tussen mense afhangende van die sosiale klas, godsdiens of rykdomsgraad waartoe hulle behoort. Origens, ongeag die ras of nasie waaraan hulle behoort, is hulle volgens hulle natuur almal gelyk en besit dieselfde bekwaamhede, talente en potensialiteite. Indien almal dieselfde opleidingsgeleenthede en dieselfde opvoeding sou hê en onder dieselfde omstandighede sou opgroei, sou almal tot dieselfde groot geestesontplooiing in staat wees … hulle weier om toe te gee dat daar orals waar gelyke geleenthede bestaan, tog ongelyke bekwaamhede na vore tree” (147). “Al wat gelyk is, is die onwegneembare lewensregte van die mense, nie die mense self nie. Niks aan hulle is gelyk nie behalwe hulle ongelykheid” (151). “Ontevredenheid en haat teen die meer bekwames ontlaai dan in altyd-weer-herhaalde geweldsontploffings teen ‘die maatskappy’ [of ‘stelsel’] en dié se polisie en veiligheidsorgane” (148). “Wetlik voorgeskrewe gelykheid tussen ongelykes veroorsaak spanning en disharmonie omdat dit godgegewe werklikhede wil uitskakel” (149).

“Die swart man het sekerlik bekwaamhede van sy eie op die gebiede wat met sy kultuur in verband staan. Om egter ‘n moderne industie-staat soos Suid-Afrika te lei of selfs die hele regeringsmag oor te neem kragtens sy stemmemeerderheid, daarvoor is hy totaal onbekwaam in vergelyking met die blanke Europeaan, wie se millenniumoue kultuur en beskawing ‘n veel beter waarborg is vir vooruitgang en instandhouding van ‘n geordende staatsbestel” (150). “Apartheid is ‘n sielkundige noodwendigheid en daarom ‘n sosiale noodwendigheid en dus ook ‘n morele noodwendigheid … Verskille bring skeiding mee” (163). “Apartheid verskaf eenvoudig die beste waarborg vir menseregte … die reg op ‘n selfstandige eiesoortige lewe” (165). “Dit is volkome in orde en normaal om trots op jou ras en nasie te wees” (164).

Vaqué het voorspel: “‘Hervorming’ sal tot die ondergang van die Suid-Afrikaanse [blanke] nasie lei” (164). Soos Michael Arnheim ‘n dekade voor hom (Praag 17.04.2019) het Vaqué voorsien dat onderhandelinge vir politieke magsdeling tot magsoorgawe aan die swartes sou lei: “Om mag te deel sou absurd wees, ‘n onhoudbare toestand wat na ‘n kort tyd weer sou lei tot ‘n nuwe magstryd en tot alleenmag van die sterkste groep” (255). Sedert 1994 is daar geen teken van FW de Klerk se beloofde wigte en teenwigte nie. Wat ons het, is enersyds liggewigte (De Klerk en sy onderhandelaars) en andersyds booswigte (ANC/SAKP-kamerade). As Suid-Afrika se volkere in die smeltkroes van ‘n demokratiese eenheidstaat ingedwing sou word – wat in 1994 gebeur het – “sal die land wegsink in Afrika se chaos omdat dit sy toekoms verspeel het” (256).

Dan Roodt: Sondagaktueel 4

In hierdie aflewering van Sondagaktueel poog Dan Roodt om sin te maak van die aanvalle vanuit die media op ryk Afrikaners op Stellenbosch, die sogenaamde “Stellenbosse mafia”, asook die stryd tussen die Openbare Beskermer en die ANC-president, Cyril Ramaphosa. Soos verlede week belowe is, wei Karin Roodt meer uit oor die geostrategiese beginsels agter die huidige spanning tussen die VSA en Europa, met die Iranese kwessie wat vandeesweek ook sterk na vore gekom het. Duitsland word steeds “kultureel verryk” deur Moslem-immigrante en die linkse polisiehoof van Berlyn is bekommerd oor die regse neigings van haar eie amptenare.

Dan Roodt: Sondagaktueel 2

In hierdie tweede aflewering van hul weeklikse potgooi oor aktuele sake hier en in die buiteland, gesels Dan en Karin Roodt oor die mosie van die Nederlandse parlement waarin teenkanting teen grondonteiening sonder vergoeding in Suid-Afrika uitgespreek word. Korrupsie in ons land vier steeds hoogty, wat ook in duur motors neerslag vind. In Duitsland is Turkse verkragters in die Duitse hoofstroommedia as “Duitsers” bestempel. En in sowel Nederland as Duitsland word probleme met manlike Moslems by openbare swembaddens ondervind.

Duitse regses ‘bereid om geweld te gebruik’ – ministerie

Meer as 12 700 Duitse regse ekstremiste is bereid om geweld te gebruik. Die Duitse Ministerie van Binnelandse Sake het so pas dié aankondiging gemaak, volgens die Nederlandse webblad nu.nl. Dit is omtrent die helfte van die totale aantal regse ekstremiste in die land.

Die ministerie het die inligting vrygestel ná parlementêre vrae van die FDP-party. Die data toon dat daar in 2017 meer as 24 000 regse ekstremiste in Duitsland was.

Meer as die helfte van die mense op die verregse toneel is bereid om geweld te gebruik teen mense wat hulle as vyande sien. Hierdie groep sluit in migrante, Moslems, politieke teenstanders, joernaliste en agente.

Die Duitse owerhede het vroeër gewaarsku oor die toenemende gevaar van verregses. ‘n Groot deel van hierdie groep sou ‘n “affiniteit vir wapens” hê.

Die Duitse regering het ondersoek ingestel na die wyse waarop regse ekstremiste met mekaar kommunikeer. Dit blyk hoofsaaklik te wees deur sosiale netwerke en aanlynboodskapdienste, sê die ministerie.

Honderde webwerwe en sosialemediakanale word deur die owerhede gemonitor. Volgens die bediening word propagandamateriaal onder andere op dié kanale versprei.

Vroeër vandeesweek het honderde regses met vlae deur die stad Plauen in Oos-Duitsland geloop (sien foto hier bo). Hulle het baniere gehad met die woorde: “Sosiale geregtigheid in plaas van kriminele buitelanders”.

Joodse organisasies het met ontsteltenis op die betoging gereageer. “Die beelde is versteurd en skrikwekkend,” het Josef Schuster, president van die Sentrale Raad van Jode in Duitsland, gesê. Die optog het plaasgevind tydens Jom Hasjoa, die dag waarop die Joodse gemeenskap die slagoffers van die Holocaust herdenk.

Duitse hoofstroommedia verdoesel grumoord op twee Duitse tieners

Drie Duitse tieners is voor ‘n aankomende trein ingestamp op die Nürenburgstasie. Twee van hulle is deur die trein omgery en is op slag dood. Die beweerde moordenaars is twee ouer tieners wat Moslem-migrante is.

Ten spyte van die feit dat die moordenaars se optrede doelbewus en opsetlik was, het die hoofstroommedia verontagsaam wat gebeur het, en gesê dat “die seuns op die spoor geval het ná ‘n stoeiery”. Die gebeurtenis is beskryf as ‘n “tragedie”, eerder as ‘n gruwel. En daar is na die moordenaars eenvoudig as “Duitsers” verwys, omdat hulle in Duitsland gebore is.

Op die Nürnbergse S-treinstasie Frankenstadion is drie jong seuns van Franken in die nag van Vrydag tot Saterdag op die spore gestamp. Twee van hulle is deur die aankomende trein getrap en gedood.

Die kulturele identiteit van die oortreders is verborge deur die Relotius-besmette hoofstroommedia wat bedrieglik van die “Duitsers” gepraat het om die migrasie-afkoms van die moordenaars te bedek. Terme soos “ongeluk” en “tragedie” is gebruik, en daar is bygevoeg by dat die drie 16-jariges op die spore “geval” het.

Maar die Duitse poniekoerant Bild het Maandagoggend die onaangename waarheid ontbloot: Die moordenaars, of ten minste die strafbare manslagters wat die drie Duitse seuns op die spoor gestamp het, was buitelanders wat bloot in Duitsland gebore is. Een van hulle is van Turkse oorsprong en die ander ‘n Albanees van Griekse oorsprong.

Die twee slagoffers, Luca en Frederic, was twee Duitsers van Heroldsberg, wat elf kilometer noordoos van Nürnberg geleë is, en hulle was baie gewild in hul tuisdorp. Verlede Vrydagaand het die twee hoërskoolleerlinge die Nürnbergse dansklub “Nightlife” besoek en wou om middernag met die trein huis toe ry.

By die treinstasie, nadat hulle ‘n derde vriend ontmoet het, het hulle met die twee Moslems in ‘n argumente betrokke geraak. Volgens die polisie het die rusie om ‘n onbenulligheid begin, wat egter tot ‘n baie aggressiewe reaksie deur die twee verdagtes gelei het.

Sowat 500 jaar van Ottomaanse Islamitiese koloniale heerskappy het verwoestende spore in Griekeland gelaat. Op 20 Desember 2007 was dit ook ‘n Turk (Serkan A) en ‘n Griek (Spyridon L) wat Bruno N byna doodgeslaan het. Hy is ‘n afgetrede direkteur van die Hermann-Frieb-skool in Schwabing en is ernstig by die München-Arabellapark-stasie aangerand, bloot omdat hy het uitgewys het dat daar ‘n rookvrye beleid op die trein geld.

Terwyl hy hom geslaan het, het hulle hom “vuil Duits” genoem. Ná hulle verhoor, het hulle uitdagend aan almal die middelvinger gewys.

Volgens Bild toon die bewakingsvideo van die misdaadtoneel in Nürnberg dat daar suiwer die voorneme was om die drie op die spoor te stamp, aangesien die trein reeds teen sowat 80 km / u besig was om die stasie binne te kom.

Aangesien daardie trein gewoonlik nie by die stasie stop nie, het dit Luca en Frederic op volle spoed getref. Die seuns het nie ‘n kans gestaan nie, en hulle is albei op slag dood. Hul vriend kon skaars voor die trein wegkom.

In die media is die twee oortreders valslik as “Duitsers” beskryf, soos in Focus: “Soos ‘n woordvoerder vir die polisie verduidelik, is twee 17-jarige Duitsers verantwoordelik vir drie jeugdiges wat Saterdagoggend kort na middernag op die spore geval het.”

Die media het ook probeer om die indruk van hul inheemse Duitsers te slyp: “Intussen is twee 17-jarige verdagtes in hegtenis geneem, albei kom ook uit die graafskap Fürth.”

Die verdoesling van die verdagtes se etnisiteit is gegrond op die woorde van die polisiewoordvoerder, maar Bild is in hierdie geval die uitsondering op die reël. Die ander media het hierdie brutale moorde op die skandaligste manier afgemaak. Die Süddeutsche Zeitung het openlik verklaar dat ‘n bakleiery tussen die jeugdiges bloot ‘n “tragiese einde” bereik het.

Drie 16-jariges het op die spore “geval” en is “deur die trein gevang en doodgery”. Die twee 17-jariges moet vermoedelik “verantwoordelik” gehou word dat “hul drie mededingers van die platform af op die spore geval het”.

Die Alpynse Prawda het nagelaat om te noem dat die distriksprokureur ‘n lasbrief vir inhegtenisname weens manslag uitgereik het nie en dat suiwer “kwaadwilligheid” veronderstel word. Verder noem hulle ondersoekers wat aanvanklik die kwessie oopgelaat het of die verdagtes die drie seuns gestamp, geslaan en geskop het.

Selfs die Beierse Rundfunk is van mening dat die drie Duitsers op die spore “geval” het:

“Tydens die nag van Vrydag [vroeg Saterdag] het die twee jeugdiges in ‘n argument met twee ander 17-jarige jeugdiges by die Nürnbergse S-treinstasie Frankenstadion in ‘n argument betrokke geraak. Altesaam drie 16-jarige jeugdiges het tydens die argument op die treinspore geval. ”

Teen laat Saterdagoggend het BR Online die dubbele moord in sy video-verslag beskryf as ‘n “ongeluk”, waarin “drie mans” ná die rusie “op die treinspore geval het”.

Selfs die CSU-burgemeester van Heroldsberg, Johannes Schalwig, het in alle erns gepraat van ‘n “ongeluk” en nie van moord of manslag nie.

Die hele dorp met sy 8 500 burgers verkeer sedert Vrydagaand in ‘n toestand van skok, veral die sportklub TUSPO Heroldsberg, waar die twee slagoffers sedert hulle seuntjies was, sokker gespeel het.

Verder was een van die twee lid van die Katolieke kerkgemeenskap St Margaretha, waar hy saam met ander jong kinders gewerk het, en die ander het kontrabas in ‘n musiekgroep gespeel.

Video: Vanaf die Brandburghek in Berlyn

Dan Roodt berig vanuit Berlyn oor PRAAG se pas afgelope Europese Vriendskapstoer. Hy is bemoedig deur die groot steun vir die Afrikanerstryd in Suid-Afrika veral onder jong Europeërs.

Hou die webblad dop oor die volgende paar dae vir nog inligting, foto’s en video’s aangaande ons Europese toer, asook belangrike aankondigings en nuus oor hoe grondonteiening in Suid-Afrika gestuit gaan word.

Linkse Duitse kroeg verbied swartes ‘omdat hulle aggressief is en steel’

Die Kreuzweise, ‘n linkse kroeg in die Konrad-Adenauer-Allee in Augsburg, het al meermale probleme met ‘n groep gaste uit Afrika ervaar. Daarom het die kroeg nou besluit om alle swartes op die perseel te verbied.

Tatjana Dogan, die kroegeienares, is nie skaam oor haar politieke verbintenis nie: “Ons is links,” sê sy. Die kroeg is alombekend by linkses in Augsburg, Duitsland. Die uitsmyter by die kroeg het nog nooit vantevore gaste op grond van geslag, ouderdom, velkleur of aantrekstyl onderskei nie.

Maar ná verskeie voorvalle met swartes vanuit Gambië oor naweke, kon sy nie soos tevore voortgaan nie, sê Tatjana. Omdat “vlugtelinge” vanuit Gambië herhaaldelik diefstal gepleeg, aggressief opgetree en met dames gelol het.

Die kroeg handhaaf voortaan ‘n verbod op asielsoekers uit Afrika.

“Ons is nou keelvol! Dis net nie meer snaaks nie. Ek is sprakeloos. Die jong mans luister vir niemand nie, hulle is ongelooflik aggressief en ons kan nie dit nie meer vat nie. Hulle is uit, almal van hulle!” het sy in ‘n Facebook-plasing verklaar.

Die polisie moes ontbied word en is uiteindelik genoop om hul wapens op die swart mans te rig wat chaos in die kroeg veroorsaak het. Volgens die gasvrou het die moeilikheid by ‘n groep van ongeveer 25 asielsoekers uit Afrika ontstaan.

Van die linkses het beswaar gemaak dat dit onregverdig is om alle persone met ‘n donker huidskleur by die onderneming te verbied, maar die eienares wou niks weet nie, al het sy haar simpatie met hulle betuig.

Vlugtelinge vanuit Gambië staan byna geen kans om hul asielaansoek te sien slaag nie, sê sy. Hulle kan nie werk nie, het min geld en ontvang nie Duitse taalkursusse nie. “Dit sou enigiemand gefrustreerd maak,” sê sy. “Daar moet beter na die mans gekyk word.”

Maar sy het darem ‘n ekstra uitsmyter gehuur om die Afrika-probleem hok te slaan, iemand met ‘n “maatskaplike opvoeding”.

Volgens die polisie bestaan al die betrokkenes uit swart mans vanuit Gambië wat in ‘n ontvangsfasiliteit in Danauwörth woon.

Tatjana Dogan sê sy wil nie applous van politieke konserwatiewe ontvang nie, maar sy wil ook nie die probleme wat bestaan verdoesel nie. Sy sê sy is ook vir die veiligheid van haar gaste verantwoordelik.

Oor die afgelope weke het ‘n toenemend groter groep Afrika-migrante die kroeë en klubs besoek, volgens verskeie uitsmyters. Hoewel die meeste restaurante vlugtelinge toelaat, verwelkom hulle nie groter groepe nie.

Die polisie koester ‘n soortgelyke waarneming van die situasie, sê hul woordvoerder, Siegfried Hartmann.

Dan Roodt: Skep ‘n nuwe Afrikaanse groeipunt aan die kus

Die probleem waarmee ons sit, is al oor en oor ontleed. Wat is die oplossing? “Wat is julle plan?” het die Nederlanders, Vlaminge en Duitsers vir my onlangs in Europa gevra. Daar is mos die grappie van ‘n Boer maak ‘n plan, ‘n Indiër hét ‘n plan en ‘n swarte stéél een. Dis op ‘n keer deur ‘n swartman aan my vertel, en hy het meer kleurryke taal gebruik, dus waag ek dit om so iets hier te herhaal.

Vele mense het al dié plan genoem: Skep ‘n Afrikaanse groeipunt aan die kus. Ek noem dit hier ‘n groeipunt, want ek dink dis een van die swakplekke van Orania — by al die empatie en bewondering wat ek vir dié Noord-Kaapse dorpie koester — dat dit van die begin af as ‘n grootse politieke oplossing vir die Afrikaner aangebied is: ‘n volkstaat, ‘n nuwe Jerusalem. Dis ‘n bietjie soos om die kar voor die perde te span. Alvorens jy ‘n nuwe republiek kan uitroep, moet jy oor genoeg grondgebied, ‘n bevolking en ‘n ekonomie beskik. Jy moet die plek beset.

Vandaar dus my idee van ‘n “groeipunt”. Nie dat die politieke sy daarvan te diep weggesteek hoef te word nie, maar dit moet in die eerste plaas ‘n praktiese, ekonomiese oplossing bied wat ons in staat sal stel om te ontsnap uit die antiblanke rassisme, geweld en korrupsie van die Nuwe Suid-Afrika.

Terloops, die politiek in Suid-Afrika en in die wêreld beweeg nou blitssnel; verby is die jare van wag dat iets moet gebeur! Tien dae gelede was ek nog in Europa en daar is mense begeesterd besig om te debatteer, te organiseer en weerstand te bied teen die verswelging van hul kontinent deur mense uit Afrika en die Midde-Ooste, spesifiek natuurlik Moslems.

Ek het dit al voorheen gesê en herhaal dit hier: Ons probleem en die Europeërs s’n is presies dieselfde, en die meeste mense begin dit ook so insien: ons kwyn demografies, terwyl die vyand se getalle konstant vermeerder. Ons is oud en dekadent, teenoor hulle wat jonk en fanaties is.

Aan die ander kant het Europeërs nie verniet oor die afgelope 500 jaar die wêreld verower nie… Ons kán as ons wil! Afrikaners is vandag in Suid-Afrika teenwoordig omdat ‘n klein landjie soos Nederland met ‘n grondgebied so groot soos die Krugerwildtuin in die sewentiende eeu besluit het om die oseane op hul seilskepies aan te durf. Jan van Riebeeck het ‘n halfwegstasie aan die Kaap gevestig, daarom is ons hier. Net gister het ek die kopstuk van my Facebook en Twitter verander na bogaande, ‘n tyd toe die Kaap nog spreekwoordelik Hollands was.

Waar? is natuurlik die groot vraag. Eintlik is daar net twee keuses: die Suid-Kaap of die Weskus. En op ‘n manier is die keuse reeds gemaak, want meer mense het al Suid-Kaap toe getrek as Weskus toe. Die Suid-Kaap beskik ook oor ‘n bestaande hawe: Mosselbaai. Goed, goed, daar is insgelyks Saldanha van waar ystererts uitgevoer word, maar blykbaar woon daar nie eens 4 000 blankes in dié hawedorp nie.

Wat ek aangaande die Suid-Kaap interessant vind, is dat daar reeds ‘n natuurlike migrasie van Afrikaners daarheen plaasvind. Baie welaf Afrikaners in Gauteng besit ook reeds vakansiehuise daar; dis reeds ‘n goeie begin.

Terwyl ek in Amsterdam intense politieke gesprekke gevoer het, tot laat in die nag, het ek skielik die woord “Mosselbaai” genoem. Onmiddellik is daar na selfone gegryp om dit op te kyk en, ja, die naam Mosselbaai is in 1601 deur die Nederlandse seevaarder Paulus van Caerden gemunt. Die ander weergawe is dat ‘n ander, beroemde Hollandse seekaptein, Cornelis de Houtman, dit in 1595 benoem het. Dis belangrik, want die kapitaal vir enige groot ontwikkelingsprojek aan die kus sal van Europa en spesifiek van Nederland en Vlaandere af moet kom. Afrikaners is oor die afgelope twintig jaar so verarm en vanuit die ekonomie uitgesluit dat ons kwalik nog oorleef, daarom gaan ons nie die hele projek “uit ons eie sak” kan finansier nie.

Dan is daar nog die euro: Al word daar, veral vanuit regse Europese kringe, smalende kritiek op die euro uitgespreek, hou ek van die geldeenheid. Ons moet dit ook meer en meer begin gebruik. Die rand is op pad om ‘n tweede Zimdollar te word; van hier af aan kan die proses eintlik net versnel. Kom ons hou ons likiede bates in euro, en finansier ons ook in euro teen baie lae rentekoerse… Eintlik is die euro maar ‘n ou Duitse mark en Nederlandse gulde wat as “universele Europese geldeenheid” vermom is. Oor die afgelope twee dekades het dit ook konstant teen die dollar, die pond en die meeste ander geldeenhede versterk, selfs teen die superharde Switserse frank.

Pleks van te emigreer uit Suid-Afrika na Engelse lande soos Nieu-Seeland en Australië toe, moet ons delokaliseer, eenvoudig vanuit die Suid-Afrikaans ekonomie en stelsel uitklim en — soos dit heet — “ons eie ding begin doen”. En daarvoor is die Suid-Kaap myns insiens ‘n baie geskikte gebied.

Toegegee, niemand hou van trek nie en ons het almal wortels op allerlei plekke dwarsoor die hele land. My familie is al geslagte lank in die Tranvaal; ons het so half die geneigdheid om oral waar ons kom perskebome of nartjiebome te wil plant! My moeder is op Swartruggens gebore. Ons het die Groot Trek en die Vryheidsoorloë meegemaak. Die Kaap verteenwoordig vir my ‘n ander land. Ek het eers Parys, Frankryk, besoek alvorens ek in Kaapstad gekom het. Kaapstad is vir my amper vreemder as Stockholm. Dis ook baie Engels, London-on-sea. Dit pruil so half van snobisme, op ‘n agterlike, domastrante, provinsialistiese, Engels-koloniale manier… Die Suid-Kaap is egter iets anders: dis vriendelik, Afrikaans, landelik, effens boers soos ons daarvan hou.

Ongelukkig kon ek aanlyn net dié Engelstalige kaart van die Suid-Kaap vind. As iemand oor ‘n beter en Afrikaanse weergawe beskik, laat weet my asb. – DR

Sommige Afrikaners wil egter “veg vir die hele land” en stel daarom nie belang om te delokaliseer nie. Histories voel ek net so sterk oor ons hele land en dat dit ons toekom! My en jou voorouers het vir die Vrystaat en Transvaal geveg, en ons sal dié gebiede weer terugkry, kom wat wil. Selfs Suidwes; waarom op aarde is dit ooit aan Swapo oorhandig?

Maar mense, kom ons wees redelik (en realisties): dit gaan nou oor oorlewing. As ons aanhou soos tans, gaan daar oor twintig jaar niks van die eens trotse Afrikanervolk oor wees nie. Ons gaan deur die drie V’s vernietig wees: verengels, verarm en verbaster. Kyk om jou: die proses is reeds aan die gang. Afrikaans het reeds “geval” by Tukkies, Kovsies en selfs op Stellenbosch, met Potch wat nie ver agter is nie. Die Afrikaanse skole is volgende in die visier. As jou kind eers deur ‘n Engelse skool gebreinspoel is, is daar eintlik geen salf meer aan hom te smeer nie. Hy het dan reeds geakkultureer by die antiblanke, anti-Afrikaanse waardes van die NSA. Sy morele en intellektuele standaarde is dan op die vlak van ‘n Hillbrow-prostituut s’n. Ekskuus, “sekswerker”. Dis mos deesdae ‘n eerbare beroep in Suid-Afrika. Toegegee, dis seker meer eerbaar as dié van ‘n NSA-politikus.

Dus, sien dit as ‘n noodmaatreël, soos om te emigreer. Ons moet iewers heen waar ons nie meer doodgemaak word nie en waar ons steeds ons taal kan praat en met mekaar sake kan doen sonder dat ons deur die Afro-marxistiese staat en groot maatskappye versmoor word.

‘n Groot deel van die PWV (of dan die Gautengprovinsie, eintlik hou ek niks van dié woord nie) se ekonomie sal suidwaarts moet verskuif. Vir ‘n begin kan mense bloot vakansiehuise en -woonstelle daar koop, en solank hul gesinne daar vestig, buite die gevaarsones van Gauteng en die Kaapstad-omgewing. Die moordkoerse in Johannesburg, Pretoria en Kaapstad is hoër as dié in vele oorlogsgebiede, juis daarom emigreer soveel mense. Ons kan heen en weer pendel tussen die George-lughawe en die res van die land, maar ook oorsee, want ons sal ons goedere en dienste buite Suid-Afrika moet verkoop, daar waar daar nie regstellende aksie en antiblanke diskriminasie bestaan nie.

Daar is baie te leer uit Orania se ervaring met volkseie arbeid. Vanuit die staanspoor sal ons sover moontlik moet meganiseer, en van volkseie arbeid gebruik moet maak. Uiteraard bestaan daar ‘n redelike kleurlingbevolking ook in die Suid-Kaap en hulle moet deel van die groeipunt wees. Die groeipunt moenie “slegs vir blankes” wees nie, ‘n gedagte wat steeds in vandag se wêreld so gestigmatiseer is dat NAVO, Rusland en China ons dalk sáám met vliegtuie sal kom bombardeer as ons dit probeer. Maar ons moet binne die eerste paar jaar ‘n volstrekte meerderheid behaal, met die mikpunt om ‘n Afrikanermeerderheid van tot tagtig of negentig persent in die gebied op te bou. In elk geval: as net die helfte van Gauteng se anderhalf miljoen Afrikaners soontoe trek, sal ons by verre in die meerderheid wees.

Afrikaans moet die voertaal én die openbare taal wees. Dit is ononderhandelbaar. Geen Engels nie. Alvorens ons enige ander grense trek, moet ons soos in Vlaandere (en Orania) ‘n taalgrens trek. Dit moet ‘n Afrikaanse Republiek in wording wees. Ek verafsku die manier waarop die Naspersmedia die woord “Afrikaanse” as ‘n (polities korrekte) selfstandige naamwoord gebruik, maar laat dit maar “Afrikaans” in daardie “inklusiewe” sin (nou moet ek eers na die lugsakkie gryp) óók wees. Onthou: dit gaan om ons oorlewing. Hier en daar kan ons maar kompromieë aangaan, solank ons daarvan bewus is dat die einddoel volkome vryheid en selfregering moet wees. Selfbeskikking, soos hulle sê, maar selfs dié woord het al ‘n bietjie van ‘n utopiese klankie in Afrikaans verkry, iets soos die hemel waarvan jy in die Bybel lees maar net gaan ervaar as jy die dag doodgaan. Ons moet vryheid in die hier en nou verkry.

Alle Afrikaanse groepe moet saamwerk. Dis seker veel gevra en die ou en die nuwe Afrikanerelite of Broederbond sal dit seker afskiet as iets wat nie deur ‘n aantal komitees en geheime vergaderings van die FW de Klerk-stigting goedgekeur is nie. Maar raai wat? Ons gee nie om nie. Soos die Oos-Duitse betogers wat die Berlynse Muur laat val het in 1989, en toe weer in 2014 teen immigrasie, geskree het: Wir sind das Volk! Ons is die volk. Ons sal self besluit, en laat FW de Klerk en sy handlangers in hul moer vlieg!

Vanuit Europa en vanuit die VSA sal daar geweldige steun vir so ‘n projek wees. Mense sal graag in so iets wou belê: ‘n kusstad of -streek met die potensiaal om die Singapoer van Afrika te word. Ons keer ons rug op Afrika en sy probleme, en raak deel van die groter wêreld daarbuite, die ontwikkelde, eerste wêreld. Ons sal ook Europese immigrante kan lok. Ons beskik oor aangename weer, vriendelike mense, goedkoop eiendom en ruimte. As dit veilig, Westers en Afrikaans is, sal honderde duisende Europeërs daarheen stroom. Solank die internetspoed goed is, sal hulle sommer daar kan werk ook. Ons sal nie vir hulle werk hoef te skep nie; hulle het klaar werk. Die hele Noord-Europa, Skandinawië, Nederland-Vlaandere, Duitsland, Oostenryk, beskik so te sê oor volle indiensneming. Ons hoef net by hulle ekonomie “in te prop”, daaraan deel te neem, op ‘n gedelokaliseerde manier, en dan sal ons ‘n bloeityd beleef!

Europeërs kan by ons kom aftree, hul euro’s hier kom uitgee. Ons kan versorgingsentrums bou, tesame met goeie en bekostigbare hospitale (soos wat ons eens gehad het) wat oor die hele wêreld bekend sal raak.

Die groot uitdaging gaan natuurlik wees om, nes in Europa, ons van migrante te vrywaar: derdewêreldparasiete wat op ons welvaart wil kom teer, wil kom plak, om aalmoese wil smeek en, les bes, wil kom roof en moor soos wat dit tans op ons plase en in ons stede die geval is. Daar moet egter ‘n ongeskrewe reël wees dat ons geen Xhosas in diens sal neem nie. Die munisipale regulasies en bywette moet eenvoudig toegepas word: geen plakkershut of kaja mag ooit opgerig word nie. Niemand mag onder ‘n brug of ‘n stuk plastiek slaap nie. Hy moet terug Transkei toe, waar hy vandaan kom. Hy kan daar vir die ANC gaan stem, of die EFF of wie ook al. Indien nie sy lewende leiers op ons TV-skerms nie, sal die spook van Nelson Mandela na hom omsien. Ons moet nooit weer die swartman, en veral die Xhosa, ons probleem maak nie.

As ons na ons geskiedenis kyk, onlangs en verder terug, sien ons dat die Nguni-volkere lank reeds die Afrikaner as hul vyand beskou. Ons moet dit só aanvaar. Slegs voortdurende paraatheid en strategiese denke gaan ons teen die vyand se aanvalle en teistering vrywaar. Daarmee saam is daar natuurlik die Uitlanderbevolkings van Johannesburg en Kaapstad wat van Suid-Afrika ‘n soort linkse Britse kolonie wou maak. Hulle is ‘n ander vyand, wat dikwels met die Nguni’s saamspan, maar hulle voel gewoonlik nie gemaklik in Afrikaanse omgewings nie, dus sal hulle voorlopig aanhou om ons in hul media en vanuit hul stedelike vestings in Johannesburg en Kaapstad te hoon.

‘n Privaat Afrikaanse universiteit kan in die Suid-Kaap gestig word; dit op sigself sal reeds enorm baie ekonomiese aktiwiteit skep, asook jongmense daarheen lok. Laat die res van die universiteite volledig “transformeer” met studente wat gratis studeer en ewe gratis betoog en die plekke afbrand, terwyl die linkse akademici hulle lustig aanpor. Die linkses en multikulturaliste sal mekaar besig hou, terwyl ons rustig aan ons nuwe tuiste bou.

Die Afrikaner kort ‘n heimat, dis só eenvoudig.

Sien dit as ‘n Eurokaanse projek: Europees-Afrikaans. Van die begin af was dit tog wat ons wou doen: om ‘n stukkie Europa hier in Afrika te kom skep.

Dan sal die (Suid-)Kaap weer Hollands wees!

Migrante verkoop en verhuur Duitse tydelike verblyf en gesondheidsorgkaarte

Duitse ondersoekende joernaliste het geheime Facebook-groepe ontbloot waar immigrante hul verblyf- en gesondheidskaarte verkoop en verhuur, sodat hele gesinne onwettig in Europa kan kom woon.

JoernalistenWatch ontbloot die geheimsinnige groepe waar Moslem-gebruikers bestellings vir sekere items plaas, en private verkopers kontak hulle met die goedere.

Een gebruiker het ‘n versoek geplaas waarin verklaar word dat: “Ek benodig ‘n Duitse paspoort vir vlugtelinge, waar ek in 1998 gebore is, verkieslik van Soedan gestempel.” ‘n Gebruiker het geantwoord dat hy “‘n Duitse paspoort met geboortejaar 1997 insluitend hoofbedekking” het en dat hy gaan die koper daaroor vertel.

Die verslaggewers het ontdek dat vroue aangemoedig word om Islamitiese kopdoeke te dra, want dit sal so makliker wees om hulself te laat lyk soos Moslems vir op die beskikbare dokumente gefotografeer is.

Een gebruiker wou weet: “As ek ‘n pas [Duitse identiteitskaart] in Athene koop, hoe kom ek na Duitsland op die vinnigste manier? Direk met die vliegtuig? Of moet ek eers Italië binnekom en dan die grens oorsteek? Enige voorstel?”

Volgens die joernalis: “Hele gesinne kom nou onwettig na Duitsland, omdat hulle regte dokumente kan gebruik en selfs direk na die dokter kan gaan. Aangesien hulle werklike kaarte het, word geen toegang of behandeling geweier nie.”

Die dokumente blyk almal te wees van immigrante wat tans as asielsoekers in Duitsland geregistreer is. Sommige van die verkopers gaan terug na hul eie land en verkoop die dokumente, ander gaan op vakansie en bied hul verblyfpermit, insluitende gesondheidsversekering te huur aan.

Dit is nie bekend hoeveel van hierdie dokumente tans in omloop is nie, maar die misdadigers op die Facebook-bladsy beweer dat dit maklik genoeg was om dokumente te “verloor” en sonder versuim weer deur die Duitse owerhede sulke kaarte uitgereik te kry. “Ek sê eenvoudig dat ek die kaart verloor het en kry dan dadelik ‘n nuwe een,” het een verduidelik.

Die stygende koste van die verskaffing van “gratis” gesondheidsorg aan migrante in Duitsland, is duidelik gekoppel aan die misbruik van die stelsel wat belastingbetalers befonds.

Werklose asielsoekers in Duitsland kos die land se statutêre gesondheidsversekeraars €20 miljoen per maand, volgens nuwe data wat deur die Federale Agentskap vir Indiensneming gepubliseer is. Dit is verpligtend vir almal om gesondheidsversekering te hê, hetsy deur statutêre gesondheidsversekeringsfondse of ‘n privaat gesondheidsorgplan.

Statutêre gesondheidsversekering wat betaal word deur werknemers en hul werkgewers, ontvang ‘n subsidie van die staat.

Volgens die syfers, berig deur Bild, was daar 564 000 asielsoekers in Maart vanjaar wat in aanmerking gekom het vir werkloosheidsvoordele, in vergelyking met slegs 283 000 in dieselfde maand verlede jaar.

Media spring op Arktiese ysberg om ‘klimaatontkenners’ te verskree

‘n Reuse ysberg in die Antarktika, met ‘n oppervlakte van 5 800 km2, het op 10-12 Julie 2017 losgeskeur. Omdat die ysberg heeltemal van die Larsen C ysbank losgekom het, het sommige Trump-kritici die “klimaatontkenners” blameer.

Volgens die New York Times bevestig hierdie nuus die voorspelling van die Amerikaanse navorser John H. Mercer, wat in 1978 in Nature gepubliseer is. Die Noordpool, ‘n yslaag, gaan verdwyn omdat die klimaat warmer word. Ysbanke is uitgestrekte stukke ys wat op die see dryf, honderde meter dik, aan die rand van gletsers.

Die New York Times het vergeet om te noem dat hierdie gebeurtenis niks buitengewoon is nie. In 1956 is ‘n ysberg ses keer die grootte van die onlangse een waargeneem wat van Antarktika afbreek het en in 1927 het ‘n ander ysberg vier keer die volume van die onlangse ysbank gebreek.

Die hoofstroommedia se fopnuus het het aan die skree gegaan oor die “klimaatontkenners” nadat president Trump sy land van die Parys-klimaatooreenkoms onttrek het, maar ook in 1995 en 2002 is soortgelyke waarnemings oor ysbanke gemaak.

Dan McGrath, ‘n gletserkenner aan die Colorado State University, het gesê dit is ‘n natuurlike verskynsel. “Dit is dus ‘n baie natuurlike deel van die proses wat ons hier sien.” McGrath het verskeie seisoene op die Antarktiese Skiereiland, spesifiek op Larsen C, in 2011 deurgebring.

“Dit op sigself … hierdie potensiële uitkalwingsgebeurtenis is nie direk gekoppel aan klimaatsverandering nie,” het McGrath gesê. “Dit is nie direk gekoppel aan die verwarming van atmosferiese temperature in die atmosfeer van die skiereiland nie.”

Aangesien daar geen data beskikbaar is vir die vorige eeue nie, is dit maklik om te beweer dat “mensgemaakte aardverwarming” te blameer is. Die NYT het die President Trump gekritiseer nadat hy van die Paryse-ooreenkoms onttrek het.

Trump is sterk gekant teen die finansiële stelsel van ‘n steenkoolbeurs. Sy besluit is dus nie gefokus op die omgewing nie, maar op die finansiële stelsel wat in die naam van “klimaatsverandering” opgestel word. David Blood, ‘n voormalige direkteur van die beleggingsbank Goldman Sachs, en Al Gore, voormalige Amerikaanse vise-president, het die Carbon Exchange opgestel.

Scott Pruitt, EPA-administrateur, het hierdie maand kritici van president Donald Trump se klimaatbeleid as geveinsdes afgemaak. Pruitt het die naam van die Duitse kanselier Angela Merkel spesifiek genoem. As die vermindering van koolstofdioksieduitset “so belangrik vir jou is, Mev die kanselier, hoekom raak jy ontslae van kernkrag? Toe ek die laaste keer gekontroleer het, is dit redelik skoon op CO2,” het hy gesê. Merkel is een van die mees geharde openbare ondersteuners van die Parys-klimaatveranderingsooreenkoms.

Die VSA se onttrekking uit die Parys-klimaatooreenkoms is in werklikheid die Amerikaanse onttrekking uit die Koolstofwisselkredietstelsel wat sy uitvinders as ‘n geldmakende foefie ontwerp het om hulself te verryk. Die steenkoolbeurs wat deur Blood en Gore [sic] geskep het, se statute is opgestel deur niemand anders as Barack Obama nie, voordat hy president geword het.

Pruitt meen die EPA moet by sy kernfunksies bly, insluitend die vermindering van lugbesoedeling, die skoonmaak van giftige afvalsterreine, die regulering van chemikalieë en die verbetering van watergehalte.

Hy het gevra vir ‘n openbare televisie-debat oor klimaatswetenskap en bewerings verwerp dat hy ‘n “klimaatontkenner” is. “Wat beteken dit selfs? Dit is wat ek daaraan dink. Ek ontken die klimaat? Regtig? Wow, OK. Dit is gek, volgens my,” het hy gesê.

CNN se top Withuis-korrespondent het nog nooit gehoor van stagflasie nie

CNN is in die kollig vir al die verkeerde redes. ‘n Top CNN politieke ontleder het haar onkunde uitgestal Maandag, toe sy smalend getwiet het dat die woord “stagflasie” ‘n “nuwe woord” is.

April Ryan, CNN-korrespondent in die Withuis en Washington-kantoorhoof vir die Amerikaanse Urban Radio Networks, het 20 jaar ondervinding as joernalis met top klaring, maar duidelik nie veel insig in sake van ekonomiese belang nie.

Ryan het die Trump-administrasie beterweterig gespot oor hulle ‘n “nuwe woord” gemaak het tydens Maandag se perskonferensie: “Die Trump-administrasie het 133 genomineerdes en wag vir ‘n stem en al wat ons geleer het in die inligtingsessie is ‘n nuwe woord, ‘stagflasie’!”

Natuurlik, weet enigeen wat ‘n inleidende ekonomiese kursus geneem het, wat dit beteken. Die woord, wat gedurende die oliepryskrisse van die 1970’s en 1980’s gemunt is, dui op baie lae ekonomiese groei tesame met hoë inflasie. Stagflasie is skaars in die ekonomie, maar nie as ‘n konsep in taal nie.

Twitter-gebruikers was verstom dat Ryan nog nooit van die woord “stagflasie” gehoor het nie. Sy het later beweer sy het ‘n spelfout aangespreek wat die woordvoerder van die Withuis, Marc Short, begaan het wat haar eie onkunde net verder beklemtoon het.

“Marc Short het ‘n fout gemaak en gesê stagflasie in plaas van stagnasie,” het sy gesê. “Natuurlik het ek van die woord gehoor oor die dekades!”

Ryan is as 2017 joernalis van die jaar deur die Nasionale Vereniging van Swart Joernaliste aangewys. “April Ryan is ‘n ware voorloper en waarheidsoeker,” het die president van die NABJ, Sarah Glover, aangekondig. “In die Withuis se perskorps, waar te min swart vroue ‘n geleentheid gegee word om te rapporteer, het April uitgeblink en volhard ten spyte van die vele struikelblokke wat sy gekonfronteer het. Haar werk is uit die boonste rakke.”

Sy dien op die direksie van die gesogte White House Correspondent’s Association, een van slegs drie Afro-Amerikaners in die vereniging se meer as 100 jaar geskiedenis om op sy direksie te dien. Sy is ook ‘n lid van die Nasionale Persklub.

CNN het intussen ook die vloedhekke van meme-oorlogvoering per ongeluk geopen, maar ongelukkig nou self die teiken van kritiek geword. Konserwatiewe skrywer Ann Coulter het daarop gewys dat terwyl CNN gereeld teen “wit mans” en te min diversiteit woed, bestaan die hele uitvoerende struktuur byna uitsluitlik uit Jode.

CNN se dikwels bedrieglike artikels beklemtoon hoe die netwerk kykers mislei met propaganda wat ontwerp is om “toeskouer demokrasie” te skep.

Hierdie naweek, met die dekking van die G20 in Hamburg, Duitsland, het CNN beweer dat “vreedsame aktiviste” teenwoordig was en die gewelddadige onluste wat deur elke ander nuusagentskap gerapporteer is, blykbaar misgekyk.

Hulle het die klimaat in Hamburg se betogings as vriendelik beskryf: “‘n Feestelike en gemeenskaplike gevoel het die skare byeengebring, met mense wat plakkate van klimaatsverandering en feministiese plakkate ophou en musiek speel. Baie het saam met familie gekom.”

Die netwerk het nooit die burgerlike onrus genoem wat die protes oorskadu het tot die 12de paragraaf van hul artikel nie, ten spyte van Hamburg wat soos ‘n oorlogsone gelyk het. Dit het net genoem dat straatgeweld “plek-plek” voorgekom het terwyl dit eintlik ‘n permanente kenmerk van die beraad was.

Die Duitse polisie self het die onluste beskryf as “uiters gewelddadig”.