Orania

Lesufi wil dat Grondwethof Orania ‘nietig verklaar’

Panyza Lesufi, LUR vir onderwys in Gauteng, het Saterdag gesê hy sal die Grondwethof nader om Orania se regstatus as die enigste Afrikaanse dorp te beëindig.

Lesufi het gevra dat Orania se bestaan hersien moet word en gesê dat dit nie inklusiwiteit en demokrasie simboliseer nie.

Rondom dié dorp, wat in 1991 in die Noord-Kaap gevestig is, geniet heelwat publisiteit in Suid-Afrika en in die buiteland, al beskik dit maar oor ‘n paar duisend inwoners, maar met ‘n eie geldeenheid en vlag.

Lesufi het gesê dat hy met sy advokate beraadslaag het: “Ons stel ‘n dokument saam om aan die Grondwethof voor te lê dat enige ooreenkoms rondom Orania tot nietig verklaar word. Ons het ‘n sterk span en daar is geen manier waarop Orania in ons land kan bestaan nie. Dit voldoen nie aan die waardes van Suid-Afrika nie en die mense wat agter Orania wil wegkruip, sal ontmasker word.”

Sydney Gregan: Dis tyd om af te skei

Die Afrikanervolk beleef tans ‘n hernieude aanslag op sy voortbestaan as selfstandige volk, dit wil sê as ‘n volk wat geregtig is om sy eie identiteit volkome uit te leef. Daardie identiteit sluit in sy eie waardes, kultuur, verering van sy heldedom, eer en respek vir sy eie geskiedenis, sy strewe om die hoogste ideale in die werksplek te bereik, vryheid van spraak en uitdrukking, vryheid van assosiasie, vryheid om dít wat hy glo te verkondig, en dies meer.

“‘n Staat waarin die Afrikaner homself soewerein kan regeer en sy eie ideale kan uitleef, is die enigste opsie in Afrika vir die oorlewing van die Afrikaner”

Enkele voorbeelde van bogenoemde sluit in dat die Afrikaner tradisioneel geglo het dat volke in vermoëns verskil wat betref intelligensie, waardes, toekomsverwagting, en so meer. Dit maak die een nie “beter” as die ander nie, maar anders. Sou jy dit in vandag se Suid-afrika verkondig, is jy ‘n rassis met al die nadele wat dit meebring. Sou jy dr Verwoerd of Dr Malan vereer of huldig, gryp jy terug na apartheid en is jy eweneens gedoem tot verguising en verbanning uit die “hoofstroom”. Kry jy sewe en meer onderskeidings in matriek word jy steeds weggewys by universiteite weens regstellende aksie; wys jy op die leuens van rasse-gelykheid of durf jy om na die voordele van afsonderlike ontwikkeling te verwys, word jy gesnoer en uitgesluit. Wil jy as Blanke met Blankes assosieer word jy dit verbied. As jy weens jou geloofsoortuiging jou uitspreek teen die beoefening van sodomie, is jy ‘n hater en sal die Gelykheidshof jou beboet of selfs tronk toe stuur. Vertoon jy die pragtige ou Suid-Afrikaanse vlag in die openbaar, loop jy die gevaar van botsing met die gereg. Die voorbeelde is legio.

Wat dus gebeur, is dat die Afrikaner se identiteit hom stelselmatig ontneem word. Hy mag nie meer sy eie identiteit uitleef nie en word gedwing om ‘n nuwe identiteit te omhels. Boonop moet die Blanke telkens toesien hoe sy eie verkleineer word en die swartes verheerlik word. Die waansin van “Black Lives Matter”, met die noodwendige implikasie dat blankes se lewens minder werd is, is die jongste sprekende voorbeeld hiervan.

Nou is dit so dat talle organisasies hulle sedert 1994 beywer het daarvoor om die Afrikaner op die een of ander wyse te hulp te snel. Hier word gedink aan politieke partye soos die HNP en die Vryheidsfront, asook ander organisasies soos Orania, Solidariteit, Afriforum, en talle ander. Sommige het hulle fokus op die herstel van die “ou” Suid-Afrika gevestig en ander op ‘n nuwe staat vir die Afrikaner. Ander weer het gefokus op “interne selfbeskikking” vir die Afrikaner binne die huidige bestel waar klem gelê is op regte wat deur die Grondwet erken word, asook internasionaal erkende regte soos vervat in verskeie besluite en handveste van onder meer die Verenigde Nasies. Laasgenoemde organisasies was in ‘n sekere mate suksesvol om individuele gevalle van vergryping teen individue reg te stel in die howe. Eersgenoemde organisasies was uiteraard onsuksesvol omdat dít wat hulle beoog het ‘n drastiese ingryp in die politieke orde teweeg sou bring.

Wat ons moet besef, is dat die huidige ANC-regime voortstu na ‘n samelewing wat gekenmerk sal word deur ‘n sosialisme wat deur die staat afgedwing sal word. Dit sal volkome outokraties wees met ‘n ingryp selfs in private ondernemings (soos BEE getuig), kerke (soos die verbod op die verkondiging van Bybelse waarhede getuig), private huishoudings (soos die verbod op die vertoon van die ou vlag getuig), skole (soos die afdwing van ‘n volksvreemde kurrikulum en die sing van die volksvreemde nasionale lied getuig). Die huidige grondwet bied, soos ek al talle kere aangedui het, geen redding vir die Afrikaner wat hierdie sake aanbetref nie, maar dien juis as rubberstempel om hierdie ideologie af te dwing. Boonop is dit ‘n staat wat gekenmerk sal word deur die blatante bevoordeling van die swartes ten koste van die Blankes onder die dekmantel van die die “regstel van die ongeregtigheid van die verlede – apartheid”. Daar is geen einddatum vir hierdie proses nie. En sou jy aandui dat dit (“regstellende aksie”) gedoen word juis omdat die swartes (as groep) nie in staat is om, wat baie sake betref, dieselfde vlakke in dieselfde omstandighede te bereik nie (ondanks die feit dat dit die waarheid is), is jy gedoem as rassis tot die asblik en loop jy, soos reeds daarop gewys, die risiko om met die gereg te bots. Die waarheid word dus gesnoer.

Laat daar dus geen twyfel wees dat die Afrikaner geen kans het om sy eie identiteit in hierdie staat uit te lewe en sy Bybelse opdrag om sy talente ten volle te ontwikkel, ten volle uit te leef nie. Wat bly dus oor? Daar is net een van twee moontlikhede: Die herstel van die ou Suid-Afrika bedoelende dat aan elke volk gegee moet word wat hy tradisoneel besit het kragtens historiese vestiging op grondgebied. Hier word gepraat van die beleid wat onder dr Verwoerd nagestreef is, naamlik die partisionering van Suid-Afrika. Dit is uiteraard verrykend en sou die onwaarskynlike gebeur dat die Afrikaner die mag vandag kan bekom en hy dit sou wou implementeer, sal dit ‘n bloedbad veroorsaak en sal die geïndoktrineerde wêreld met sy diaboliese magte wat hom dryf, onmiddellike ingryping verwag. Alhoewel ek in hierdie opsie glo juis vanweë die geregtigheid daarin vervat, en talle ander redes, is dit eenvoudig so dat dit nie tans haalbaar is nie. Partisionering deur die Afrikaner of deur enige ander internasionale organisasie is eenvoudig nie tans deel van die internasionale agenda nie.

Wat oorbly, is afskeiding deur die Afrikaner in sy eie grondgebied. In die internasionale reg word dit sesessie genoem. Die Vryheidsfront het hom aanvanklik (al is dit dan net in sy uitlatings) daarvoor beywer alhoewel die klem later in die party na ander sake (interne selfbeskikking) verskuif het. Tans is daar verskeie bewegings wat hulle hiervoor beywer en is dit so dat professor Carel Boshoff en die latere Oraniabeweging reeds vir baie jare die gedagte koester. Hierdie uitgangspunt gaan van die gedagte uit dat dit onder meer onmoontlik is om, gegewe die verloop van tyd, veranderde denkpatrone, geografiese redes, bevolkinsgaanwas, en so meer, partisie toe te pas en dat die Afrikaner dus moet “afstand” doen van die “res” van Suid-Afrika en deur middel van meerderheidsbesetting van mense in ‘n gebied wat eenders dink, ‘n nuwe staat moet skep wat dan met verloop van tyd kan afskei van die bestaande staat (Suid-Afrika).

Ek is oortuig dat dit tans die enigste haalbare opsie is. My voorbehoud is dat daar nie afstand gedoen moet word van die herstel van die “ou” Suid-Afrika nie (daar is baie redes daarvoor waaronder dié in die internasionale reg), maar dat, ten einde die Afrikaner se identiteit en oorlewingsvermoë as aparte en selfstandige volk te behou, dit dringend noodsaaklik is dat hy kragte sal saamsnoer binne ‘n eie grondgebied.

‘n Staat waarin die Afrikaner homself soewerein kan regeer en sy eie ideale kan uitleef, is die enigste opsie in Afrika vir die oorlewing van die Afrikaner. Afrika is ongenaakbaar teenoor minderhede wat nie wil assosieer of konformeer met die meerderheid nie. Daarvan het ons oorvloedige bewyse selfs in ons eie land. Is daardie minderheid boonop Blank is die houding teenoor hom vyandig tot by die punt van vernietiging. Blankes word dikwels vermoor net omdat hulle Blank is en vir geen ander rede nie.

Die beweging wat tans in veral die Wes-Kaap momentum kry, wil die gebied laat afskei met die inwoners wat tans daar woon, dit wil sê ongeag die samestelling daarvan. Dit bied natuurlik kortpad tot die vestiging van ‘n staat. Volgens die huidige uitgangspunt in die internasionale reg sal ‘n staat erken word as hy ‘n grondgebied het, ‘n regering, ‘n bevolking en die vermoë om internasionale betrekkinge aan te knoop (deur ander state erken word), aldus die Montevideo-konvensie van 1933. Vir ‘n nuwe “afgeskeide staat” sal daar ook ‘n referendum moet plaasvind waarin die meerderheid moet aantoon dat hulle ten gunste van sodanige stap is. In Suid-Soedan bly daar minstens 10 verskillende etniese groepe maar hulle het ‘n referendum gehou waarin meer as 98% ten gunste van afskeiding gestem het en sodoende het Suid-Soedan die 193e lidstaat van die VN geword.

Ek is daarvan oortuig dat dit hier by ons geensins so maklik gaan wees nie. Daar is te veel rolspelers wat ‘n stokkie gaan steek voor die afskeiding van ‘n stuk grondgebied vir enige volk (of dan saamgestelde groep), en om baie redes. Die Wes-Kaap word soos enige ander deel van die land as ‘n integrale deel van Suid-Afrika beskou en sal die beginsel van “territoriale integriteit” van die land soos hy tans daarna uitsien (dus, met sy huidige grense) eenvoudig opgehaal word as synde die rede waarom so ‘n gebied nie mag afskei nie. Die ANC se land wat oorbly sal uiteraard ook baie sleg afsteek by die nuwe staat (die Wes-Kaap) en benewens die afguns sal hierdie staat sy hande vol hê om immigrante uit sy land te hou. Grense sal dag en nag bewaak moet word. Daar sal werk wees in daardie land, terwyl die ANC-land maar net verder oor die afgrond gaan tuimel. Daar sal vrede wees terwyl onrus, stakings, oproer en geweld in die moederstaat net sal toeneem. En watter nuwe “burgers” gaan hierdie staat toelaat en watter gaan weggewys word of gaan daar aanvanklik ‘n totale afsperring wees?

Alhoewel die saak dus dringend is gegewe die huidige versnelde vreswakte toestand in Suid-Afrika, is ‘n blote afskeiding van ‘n gebied problematies. As dit net ‘n geval is dat daardie inwoners “moeg” is vir die huidige toestand in die land, gaan dit op die lange duur en in die praktyk nie voldoende wees om die integriteit en toekomsverwagting en solidariteit van daardie staat te waarborg nie. ‘n Staat moet ‘n strewe hê wat veel meer insluit as ‘n ekonomiese strewe of die wegvlug van ‘n staat wat besig is om te faal.

Orania, of dan enige Afrikanerstaat, wat met veel meer samebindende faktore natuurlik ontwikkel tot ‘n soewereine staat het ‘n veel groter kans op oorlewing juis vanweë al die faktore wat dit as eenheid saamsnoer waarvan die grootste is die feit dat dit deur net een etniese groep bewoon en regeer sal word. Maar ook Orania gaan te staan kom voor die realiteit dat die bestaande staat vyandig sal staan teenoor ‘n Blanke staat en boonop ‘n staat wat ook die bestaande staat sal oortref wat betref ontwikkeling, rus en vrede, wet en orde, en so meer. En dan natuurlik die argument om alle argumente te beeïndig – die territoriale integriteit van die bestaande staat wat nie geskend mag word nie.

Artikel 235 van die huidige Grondwet word deur die voostanders van afskeiding gesien as “toestemming” om so ‘n staat te skep. Dit is net gedeeltelik waar aangesien die artikel dubbelsinnig geformuleer is en boonop stel dat die huidige staat daartoe sal moet toestem (wetgewing te dien effekte sal moet aanvaar). Geen ANC-beheerde staat sal toestem tot so ‘n afskeiding nie, selfs onder internasionale druk. Suid-Soedan kon afskei omdat die grootste moondheid ter wêreld, die VSA, sy saak gesteun het en omdat die VSA daardeur die staat kon beheer om die staat se olie te kan beheer. Dit het nie gegaan om die edele motief van selfbeskikking nie, maar om die “edele olie” van die staat. Die ander faktore, waaronder godsdiensverskille tussen noord en suid is maar net gebruik om die eintlike motief te bedek. Uiteraard het Orania geen (ekonomiese) voordeel vir die internasionale magte nie, maar sal blote morele steun waarskynlik nie eers gevind word nie.

Dit is juis vanweë my eintlike uitgangspunt, naamlik dat die Afrikaner hom vanuit sy nuwe vesting sal beywer vir die uiteindelike herstel van sy tradisionele staat, dat die ANC-regime die staat van die Afrikaner as bedreiging sal beskou. Dit sal as ‘n plek van konsolidasie beskou word van waar die aanslag op die moederstaat gevoer sal word. Die Afrikaner sal hom uiteraad nie aggressief bewyer vir die verowering van enige grondgebied nie, daarom sal verkryging van grondgebied net gebeur omdat die bestaande Suid-Afrika heel moontlik dermate in anargie sal verval dat dele daarvan in elk geval ‘n “terra nullius” sal wees (soos tydens die Difaqane) wat weer opnuut beset kan word.

Dus, ek is ten gunste van “tussentydse afskeiding”, juis om dít wat oorgebly het van ons identiteit ten alle koste te behou, om te hergroepeer en ons kragte as volk te herwin, ons geloof en ideale uit te leef, mekaar te stimuleer en te bemoedig tot groter hoogtes sonder afguns of afdreiging en om reg te laat geskied aan die Bybelse opdrag om getrou te bly aan die roeping waarin jy sedert geboorte gestel is – binne jou eie volk.

Die huidige Suid-Afrika teer nog op die kapitaal wat die Afrikaner oor baie jare daargestel het met sy opbou van hierdie land. Daardie kapitaal word stelselmatig uitgewis. Noem dit wat jy wil en as jy geïntimideer en gebreinspoel is, voel dan skuldig en begin selfs te kniel, te huil en voete te was. Ek sien egter ‘n realiteit raak van ‘n volk wat gemelk, verneder, verkrag, geteister, belaster, verguis, beswadder, verniel, vermoor en vernietig word. Daardie agenda het nie ‘n sperdatum nie; dit eindig by die totale vernietiging van die Afrikaner. Die swart hand voer uit wat Milner en Kitchener en Oppenheimer ten doel gestel het toe hulle verklaar het dat die laaste spore van hierdie volk uitgewis moet word.

Net in sy eie land sal die Afrikaner oorleef en gedy. Daardie land is hierdie land. In die tussentyd sal ek my saam met almal wat ‘n stukkie daarvan soewerein wil verklaar, daarvoor beywer.

Dr SH Gregan, B.Com. LL.D. Die skrywer het sy doktorsgraad oor selfbeskikking en sesessie gedoen met die klem op Afrikanerselfbeskikking en het reeds meer as ‘n duisend artikels oor die onderwerp geskryf en onder meer in Rusland lesings gegee oor selfbeskikking.

Leon Lemmer: Afrikaners: ‘Swerwers sonder rigting, soekers wat nooit vind’?

Die Nederlandse regering was een van die grootste kritici van die Afrikanerbewind in Suid-Afrika. Apartheid is verdoem sonder om ter versagting die historiese bande tussen die twee lande in ag te neem. Hierdie strategie het ten minste deels te make met Nederlandse skuldgevoelens oor sy koloniale geskiedenis, bv in Indonesië. Ek het die eerste keer daarmee kennis gemaak toe ek Multatuli (letterlik: Ek het baie gely) (Eduard Douwes Dekker, 1820-1887) se satiriese roman, Max Havelaar, of de koffij-veilingen der Nederlansche Handelsmaatschappy (1860) gelees het. By Amazon is die Kindle-weergawe van die oorspronklike teks (396p) gratis beskikbaar terwyl ‘n Engelse vertaling (364p) $5.14 kos. Dekker het griewe teen die koloniale bewind gekoester. Hy was gevolglik geneig om te oordryf. Tog bied die boek ten minste ‘n mate van insig in Nederland se koloniale verlede, des te meer omdat die outeur agtereenvolgend in verskillende dele van die hedendaagse Indonesië gestasioneer was: Java, Soematra, Soelawesi/Celebes en Ambon.

Wanneer ‘n hedendaagse Nederlandse joernalis oor Suid-Afrika skryf, weet ‘n mens dat hy blootgestel was aan en beïnvloed is deur die kritiek wat oorvloediglik in die hoofstroom-inligtingsmedia teen Afrikaners geopper is. Fred de Vries is geen uitsondering nie. Hy het grootgeword te midde van “die Nederlandse afkeer van Afrikaners” (p 388). Toe hy na ‘n verblyf van vyf jaar in Kenia en Uganda, waar hy swart bure gehad het (15), in Suid-Afrika aankom, moes hy eers sy “teësin in Suid-Afrika en die Afrikaners oorkom het” (20). Hy erken sy “vroeëre skeptisisme” oor Afrikanerkultuur en Afrikaans (288). Dit is duidelik dat hy ernstige voorbehoude spesifiek oor Afrikaners (gehad) het, maar nie oor enige van die ander plaaslike etniese groepe nie.

Sy negatiewe gesindheid is in ‘n mate versag omdat hy van 1992 tot 1995 en daarna weer van 2003 af jare lank in Suid-Afrika as die plaaslike verteenwoordiger van onder meer die Nederlandse koerant, De Volkskrant, gewerk en gewoon het. Hy het moeite gedoen om met ‘n breë spektrum van blanke Afrikaanssprekendes, insluitende Afrikaners, in gesprek te tree. As jong Suid-Afrikaanse blankes weens die kultuurmarxistiese massa-inlingtingsmedia nie daartoe in staat is om ‘n realistiese beeld van die apartheidsera te vorm in vergelyking met die nuwe Suid-Afrika nie, hoe kan dit van ‘n Nederlandse joernalis soos De Vries verwag word, wat eintlik ná apartheid hier aangekom het?

Op grond van De Vries se plaaslike verblyf en ondersoekende joernalistiek is die volgende boek van hom gepubliseer: Rigtingbedonnerd: Op die spoor van die Afrikaner post-’94 (Kaapstad: Tafelberg, 2012, 408p). Die bladsyverwysings in die voorlaaste paragraaf hier bo het op hierdie boek betrekking. Die titel van die oorspronklike Nederlandse teks is: Afrikaners: De lotgevallen van een volk op drift (2012). Die outeur wek die indruk dat baie van die onderhoude met Afrikaanssprekendes in Engels gevoer is. ‘n Bundel van hierdie Engelse gesprekke is reeds in 2008 deur Wits University Press gepubliseer, wat ‘n aanduiding kan bied van die politieke oriëntasie van die boek en sy outeur. Die Afrikaanse boektitel het my laat dink aan Koos du Plessis se “Kinders van die wind”-liriek, vandaar die opskrif van hierdie rubriek. “Rigtingbedonnerd” verwys na die Afrikaners wat “rigtingloos soos verdwaalde skape” (93) sedert 1994 “as gekortwiekte minderheid probeer om hul plek te vind in die nuwe, demokratiese Suid-Afrika” (5). Hy betrek nie bruin Afrikaanssprekendes nie (6). Die illustrasie deur Eduard Claassen op die voorkant van die boek toon twee osse wat in verskillende rigtings aan ‘n ossewawiel beur.

“Hierdie boek is ‘n persoonlike speurtog deur die hele Afrikanerdom … om uiteindelik uit te kom by ‘n antwoord op die vraag: Is daar nog plek vir ‘n wit mens in Suid-Afrika?” (11). Maar die plaaslike blankes omvat meer as Afrikaanssprekendes. Veral sedert 1994 is dit ook noodsaaklik om twee groepe Afrikaanssprekende blankes te onderskei: Afrikaners, wat bv nasionalisties en identiteitsbewus is, en nie-Afrikaners, wat die nuwe politieke bedeling aanvaar en bv geredelik verengels. Dit blyk dat De Vries slegs hierdie nie-Afrikaners aanvaarbaar vind; gevalle soos Koos Kombuis, Johannes Kerkorrrel, Rian Malan, Breyten Breytenbach, Max du Preez, Antjie Krog, Christi van der Westhuizen, FW de Klerk, Danie Marais, Theuns Eloff, Marlene van Niekerk, Etienne van Heerden en Mark Kannemeyer. Dit is dus hoogs misleidend as De Vries beweer dat sy Afrikaners almal dieselfde doel het: “Om waardig te oorleef en te bly voortleef as Afrikaners, verkieslik ín Suid-Afrika” (11). Afrikaanssprekende blanke nie-Afrikaners poog om te oorleef deur hulle seile na die politieke wind te span, dus ANC-gedienstig te wees, bv deur hanskakies te word en in werklikheid as nie-Afrikaners voort te bestaan.

Dwarsdeur die boek bly De Vries “‘n buitestander … ‘n regte uitlander” (3), ‘n toeris: “Jy kry nie ‘n gevoel dat jy deel is van iets nie” (277). “‘n Afrikaner sal ek nooit word nie” (389). Byvoorbeeld, vleisbraai is nie een van sy “gunsteling-aktiwiteite” nie (16). ‘n Buitestander kan ‘n welkome mate van objektiwiteit bied maar De Vries se beoordeling berus uiteindelik op subjektiewe reaksies. Hy het “al hoe meer gefassineerd geraak” met die Afrikaners se “verskille en ooreenkomste met die Nederlanders. Terselfdertyd was ek verbaas oor al die teenstrydighede wat inherent is aan die Afrikaner – ‘n plofbare, byna selfvernietigende mengsel van onbegrip, halsstarrigheid en innemendheid” (5). De Vries dink blykbaar dat begrip/beterweterigheid en verdraagsaamheid/toeskietlikheid hom toekom.

Hy veronderstel valslik dat hy die salige middeweg bewandel: “Iewers in die warboel van historiese bande, minagting en bewondering vir die Afrikaner wat die afgelope agt jaar tot my deurgedring het, het ek ‘n inwoner van die Middelwêreld geword wat nêrens meer tuis voel nie” (388). Myns insiens is die Afrikaners vir De Vries eerder ‘n stokperdjie wat tot voordeel van sy loopbaan as joernalis gevoelloos gery word. Byvoorbeeld, na aanleiding van Julius Malema wat “Skiet die Boer” gesing het, stel De Vries die vraag: “Was dit nou werklik nodig om die leier van die ANC-jeugliga aan te kla oor hy ‘n ou ANC-strydlied gesing het?” (205). De Vries beweer selfs: “In ‘n ekonomiese opsig gaan dit met die meeste Afrikaners beter as voor 1994” (207).

De Vries se standpunt kan soos volg opgesom word, wat per slot van sake die vernietiging van die Afrikaners impliseer; dat ons soos ekskresie kompos moet word: “Dis sewentien jaar ná apartheid en die voorheen eensgesinde Afrikanervolk is soos ‘n kissie nagvlinders waarvan die deksel gelig is. Hulle knipper hul oë teen die fel sonlig en fladder verdwaas en verward in alle rigtings. ‘n Klein groepie ekstremiste wat bande met buitelandse eendersdenkendes het, dink nog steeds in terme van ‘n rasseoorlog. Ander hou die visier gerig op ‘n Volkstaat en die ideaal van selfbeskikking. Orania is vir hulle ‘n voorbeeld dat dit kán werk – hierdie onversetlike poging tot Afrikaner-selfverwesenliking. Maar die meeste Afrikaners wil niks weet van ‘n oorlog, ‘n volkstaat of die strewe na selfregering nie. Hulle is bereid om op [onder?] te gaan in die nuwe Suid-Afrika … die nagvlinders wat nou sonder vlerke is” (178). “Om in Suid-Afrika te oorleef, moet jy offers bring, jou Westerse self grotendeels ontken” (225). Hy verwag van die Afrikaners wat hy nie van homself sal verwag nie.

Ek het De Vries se boek lank gelede as ‘n geskenk ontvang maar nagelaat om dit te lees. Suidpunt het onderaan een van my onlangse rubrieke (Praag 27.01.2019) gevra dat ek hierdie boek bespreek. Dit het my aangespoor om De Vries se teks te lees. Ek is dankbaar dat ek dit uiteindelik gedoen het. Suidpunt kan dus bedank of verwyt word vir wat ek hier skryf. Suidpunt verwys bv na die Nederlanders se voorliefde vir Antjie Krog. LitNet-lesers weet teen hierdie tyd dat net ‘n bepaalde soort Afrikaanssprekende, wit en bruin, deesdae kort-kort na Nederland genooi word om as sprekers by byeenkomste op te tree of as deelnemers aan sulke samekomste. Twee van die vereistes is dat hulle apartheid moet verdoem (en verkieslik ANC-gedienstig moet wees) en dat hulle hulle seën oor Kaaps as die toekoms van Afrikaans moet uitspreek (of in elk geval nie oor geradbraakte Afrikaans beswaard moet wees nie).

Daar is ‘n bibliografie van 64 items aan die einde van die boek. Vir die kritiese leser is dit egter gou duidelik dat De Vries ‘n beperkte insig in die Afrikaner en sy geskiedenis het. “Ras het vir die apartheidsdenkers swaarder geweeg as kultuur” (6). Hy skryf dit met verwysing na bruin Afrikaanssprekendes, dus uitgaande van die foutiewe veronderstelling dat die kultuur van Afrikaners en bruin mense identies is. “Daardie ‘witheid’ waarop Afrikaners hulle soms so graag beroep, is ‘n fabel … Afrikaners is ‘n gemengde volk, of kreole” (6). Die historikus Hans Heese het egter op grond van wetenskaplike navorsing aangetoon dat blankes 93% blanke bloed het. De Vries ignoreer hierdie bevinding of is onbewus daarvan. Hy steun eerder op Breyten Breytenbach se vergesogde polities-gemotiveerde bewering: “Ons is ‘n bastervolk met ‘n bastertaal. Ons aard is basterskap. Dis goed en mooi so … Ons moet kompos wees … In daardie gedeelte van ons bloed wat van Europa kom, was die vloek van meerderwaardigheid” (6).

Dit is juis die Europeesheid van die plaaslike blankes wat daarvoor gesorg het dat Suid-Afrika vóór 1994 die mees ontwikkelde en voorspoedigste land in Afrika was. ‘n Kernwaarheid is dat blankes toe polities en andersins in beheer van Suid-Afrika was. De Vries beskou die onverkwiklike Suid-Afrikaanse hede as ongetwyfeld beter as die (apartheids)verlede. Verskynsels soos “gulsigheid, uitbuiting en magshonger” was glo die grondslae van apartheid (79). Apartheid word valslik met Joseph Conrad se novelle, Heart of darkness (1899), geassosieer, dus met die uiterste mishandeling van swartes deur blankes in die destydse Belgiese Kongo (79).

“Wat veral in ‘n mens se gedagtes bly maal, is hoe vindingryk apartheid uitgedink is en hoe hierdie onmenslike [!], voortdurend aangepaste ideologie oor sowat tagtig jaar [? 1948-1994] daarin geslaag het om voor die oë van die hele wêreld ‘n swart meerderheid te onderdruk deur ‘n eiesoortige kombinasie van wetgewing, godsdiens, onderwys, werkreservering, angs, geweld en propaganda” (81-82) – asof daar nie baie soortgelyke stelsels van rasse-(onder)skeiding bestaan het en steeds bestaan nie; ook asof die ANC nie ‘n soortgelyke stelsel ten bate van swartes en ten koste van blankes bedryf nie; ook asof die “apartheidsregime” gewelddadig was maar nie die ANC en PAC nie.

In 1994 het die Afrikaners glo “alle politieke mag prysgegee” (8). In werklikheid is die blankes se politieke mag sonder hulle goedkeuring en teen hulle beterwete deur ‘n klein groepie ruggraatlose, onbekwame, blanke Afrikaanssprekende politici op ‘n verraderlike, mandaatlose manier van hulle ontneem. Met verwysing na Chris Louw se uitlatings oor die NP-elite skryf De Vries: “‘n Siek moraal wat apartheid, tuislande, die verhongering en onderdrukking van swart mense en rasmeerderwaardigheid goedpraat. En daarna onderhandel hulle ewe uitgeslape met die ou vyand, verloën al hul ou ideale en gee die land tevrede en selfvoldaan oor aan die ANC” (94-95).

De Vries skryf Suid-Afrika het ná 1994 “met rasse skrede verander” (11). Daardie “rasse” wat die verandering bewerkstellig het, is die swartes. Dit behoort ook duidelik gestel te word dat die veranderings meesal nie verbeterings was nie; dat verandering in daardie konteks hoofsaaklik verval en agteruitgang was en is. Hoe oppervlakkig De Vries se kennis is, blyk uit sy opmerking dat die Taalmonument in die Paarl in 1975 onthul is, “‘n halwe eeu nadat Afrikaans ‘n amptelike taal geword het” (160). Wat hy nie noem nie en dalk nie weet nie, is dat die eintlike rede vir die onthulling in 1975 is dat die Genootskap van Regte Afrikaners (GRA) ‘n eeu tevore in die Paarl gestig is.

De Vries skryf: “Geskiedenis [is] nie meer so ‘n belangrike hoërskoolvak nie en … die leermateriaal [is] gotendeels op ‘n ontleding van die oorsake en gevolge van apartheid gerig” (58). Hy noem dit maar veroordeel dit nie; ook nie dat al die leerplanne met net swart skoliere in gedagte opgestel word nie. Pleks daarvan beweer De Vries, na aanleiding van sy besoek aan die museums by Bloedrivier, “hoe uitgeslape die geskiedenis destyds al verdraai is” (82). Dalk probeer hy onsekerheid wek oor wie die Bloedrivier-veldslag gewen het, die Boere of die Zoeloes. Die Groot Trek, die Slag van Bloedrivier en die Anglo-Boereoorlog word “mitiese gebeure” genoem “wat verreikende invloede op die volksaard [van die Afrikaners] sou hê” (104).

Let op hierdie mislike formulering oor Afrikaners se verset teen swart oorheersing: “Wat het ná al die jare oorgebly van hierdie gedruis [!], van die belofte om lewens op te offer vir vryheid, van die dreigement om nooit oor te gee nie?” (59). Daar is blykbaar nog nie genoeg Afrikanermonumente verskuif of afgebreek nie. “Die Voortrekkermonument staan sowaar nog, in al sy lomp [!] 41 meter glorie [!], met sy sirkel ossewaens en sy helde gebeitel in klip” (60).

Wanneer daar waardering en applous vir Bok van Blerk is nadat hy “De la Rey” gesing het, is De Vries se kommentaar: “dom, banaal, goedkoop, die ene massahisterie” (66). Hy haal die anti-Afrikaner Max du Preez (goedkeurend) aan wat hierdie liedjie beskryf as: “Viagra vir jong puisiegesigte en skaam-kwaad ooms” en die ewe nie-Afrikaner Koos Kombuis wat dit “musikale laertrekkery” noem (67). “De la Rey” dien as “‘n metafoor vir ‘Boeretrots.”’ Dit was glo “‘n meesterplan van die ouens [!] wat die liedjie geskryf het om honderd jaar terug te gaan, na ‘n tyd toe Afrikaners nog nie deur apartheid besmet [!] was nie, toe helde nog helde was” (68). Dus, tydens en ná apartheid behoort daar nie meer Boeretrots of Afrikanerhelde te vinde te wees nie.

Hoofstuk 8 handel oor “die groot argitek, FW de Klerk” (100). Die nuwe Suid-Afrika-gebou wat hierdie argitek hom in 1990 verbeel het, het egter nooit werklikheid geword nie. De Klerk het ‘n onderhoud aan De Vries toegestaan. “Hy beskou dit as sy taak om te sorg dat die nuwe Suid-Afrika, waarvoor hy pa staan, op koers bly. ‘En veral – en dit is die hartklop van die FW de Klerk-stigting – om te waak dat die grondwet eerbiedig word en nie ‘n blote stuk papier bly nie. Want die grondwet is die beliggaming van ‘n historiese ooreenkoms wat bereik is deur ‘n proses van gee en neem. Dit is ‘n kompromis waarop ons trots is, ‘n werkbare kompromis'” (104). De Klerk kan kwalik werklik glo wat hy hier beweer. Die grondwetlike onderhandelinge was ‘n proses van gee en neem, maar in die sin van: Die NP gee en die ANC neem. Die ooreenkoms was nie soseer ‘n kompromis nie as ‘n proses van die een toegewing na die ander deur die NP aan die ANC.

Die Grondwet blyk nou nie eens die blankes se besittings teen onteiening sonder vergoeding te beskerm nie. Leon Wessels het vertel dat FW de Klerk dit in 1996 lank en sterk oorweeg het om in die parlement teen die aanvaarding van die Grondwet te stem. Sedertdien het De Klerk en sy stigting ontpop as verbete voorstanders van die Grondwet. Dit is moeilik om ‘n groter en vollediger verloorder as FW de Kerk te bedink. Hy probeer om die blaam van hom af te skuif. Byvoorbeeld: “Een van die redes waarom die nasiestaat in Suid-Afrika misluk het, is omdat wit mense te selfsugtig was” (106). As hy maar in groter mate die wense van die blanke kiesers in ag geneem het, bv selfbeskikking. Dan sou hulle tans in ‘n minder benarde situasie gewees het. De Klerk gaan voort met sy proses van ontkenning van die wrede werklikheid van sy skepping, die nuwe Suid-Afrika. Byvoorbeeld, oor die huidige gebrekkige owerheidsdienslewering sê hy: “Die gehalte [het] ongelukkig ‘n bietjie [!] gedaal” (366).

De Klerk beweer dat “‘n minderheid van die wit mense my as ‘n verraaier sien” (110). De Vries borduur (goedkeurend) voort: “‘n Mens kan dit nogtans ‘n wonderwerk noem dat die partye hoegenaamd tot ‘n vergelyk gekom het en dat daar in 1996 ‘n grondwet gestalte kon kry wat wêreldwyd as die toppunt van vooruitgang geprys is. Tog moet dit vir De Klerk frustrerend wees: Hy het soveel vermag [!] en tog relatief min erkenning gekry” (110). Die wonderlikheid van die Grondwet in globale perspektief is een van die mites waarop die nuwe Suid-Afrika gebou is. So ‘n demokratiese opset is heeltemal ongeskik vir Suid-Afrika met sy talle hoogs verskillende etniese groepe. As die Grondwet die toppunt van vooruitgang was, waarom is daar sedertdien konstante agteruitgang?

De Vries was ‘n aantal jare lank die eienaar van ‘n huis in Vrede in die noordooste van die Vrystaat, in ‘n buurt wat al hoe meer deur swartes ingeneem word. Sommige van die bure was swartes. Die eiendom het ‘n boord met vrugtebome gehad. As verligte mens het hy “vir die kinders gesê hulle kan maar kom vrugte pluk” (117). Op ‘n keer toe hy daar aankom, blyk dit dat daar by sy huis ingebreek is. “Allerhande dinge maal deur jou kop, maar veral woede, wanhoop … en wraakgedagtes” (117). “Meteens hoor jy jouself dinge sê soos ‘dit gaan nie werk in hierdie land nie.’ Jy betrap jouself dat jy rassistiese gedagtes dink” (116). Hy het sy huis toe teen inbrake beveilig. Hy verkneukel hom daaraan dat die diewe gelyk het nie swart te wees nie maar sy blanke bure (120).

Sonder om ooit met ‘n ongunstige woord oor Nelson Mandela, die ANC of swartes vorendag te kom, skryf De Vries oor Hendrik Verwoerd: “Dit is moeilik om eerbied te hê vir ‘n rassistiese intellektueel wat ‘n onnoembare hoeveelheid leed op sy gewete het” (126). Met hierdie gesindheid het hy die “godverlate plek” Orania, van “‘n groepie fanatieke, selfversorgende Afrikaners,” besoek (124). Volgens Frans de Klerk, die adjunkpresident van die Orania-beweging, is Orania “‘n soort bedevaartsoord … vir eendersdenkendes” (134), maar volgens De Vries is daar “‘n gebrek aan samehorigheid” (135). Hy meld “die dorp se kenteken is ‘n mannetjie wat sy moue oprol” (127) en dat dit daar veilig is (125). “Daar is nie ‘n polisieman of veiligheidswag in sig nie. Daar lê nêrens ‘n blikkie of ‘n stukkie papier op straat nie” (131). Volgens De Vries is “Orania ‘n plekkie … waar Afrikaner-wees as ‘n stokperdjie beoefen word” (133). Volgens ideoloë is Orania “‘n Afrikanerlaboratorium” (133).

Carel Boshoff sr (1927-2011) het tydens De Vries se besoek nog gelewe. Hy verwys na Boshoff “en sy kamerade” (129) wat myns insiens doelbewus gemeen is. De Vries erken dat hy hom tydens sy Orania-besoek aan sarkasme skuldig gemaak het (134). Ek bevraagteken of die volgende ‘n akkurate weergawe van Boshoff se mening is: “Volgens hom het Afrikaners hulle sedert die sestigerjare deur ekonomiese welvaart laat verlei en ‘n onbesorgde lewe in ommuurde voorstede nagestreef, terwyl hulle hul taal en kultuur heeltemal [!] verwaarloos het” (128). Inteendeel, dit was juis die bloeityd van Afrikaans en Afrikanerkultuur. De Vries skryf: “Niemand sal ontken dat Orania rassiste het nie” (135). Dié nedersetting verteenwoordig glo “pogings om aan die tyd ‘n ander kinkel te gee en die onvermydelike op ‘n afstand te hou, ongeag of dit modernisering of swart oorheersing is. En om eerlik te wees, is ek verlig wanneer ek by Hopetown weer swart en bruin Suid-Afrikaners sien en terug is in die komplekse, energieke mengsel van rasse en kulture” (136). Dus, terug in bv die misdaadnes, waarvan De Vries met sy Nederlandse paspoort maklik kan ontsnap. Vir meer inligting oor Carel Boshoff en Orania: Praag 19.12.2015.

In hoofstuk 11 skryf De Vries oor Afrikaners en hulle plase, wat glo “gemitologiseer” word (138). ‘n Swart werkers wil nie “eendag” die blanke se plaas hê nie: “Ek wil dit nóú hê!” (142). Bennie van Zyl, die hoofbestuurder van die Transvaalse Landbou-unie, sê tereg van die swartes: “Daar heers ‘n ander kulturele houding. Hulle lewe vir vandag. Môre tel nie. Hoe kan jy ‘n besigheid [bv boerdery] op dié manier bedryf?” (147). Van Zyl voeg by: “Die ANC is besig met ‘n weldeurdagte poging om die wit mens te verdryf … ‘Hulle wil die bestaande orde verander en hulle doen dit op die Afrikamanier. Suid-Afrika is nou doodgewoon ‘n Afrikaland, vol mense wat hulleself verryk” (147). “Gee vir my ruimte waar ek myself kan wees … Ek voel tuis by die Westerse manier van doen. Hierdie land is ‘n moeras, waar jy moet soek na die oorblywende eilandjies” (380).

De Vries het Kroonstad besoek. “Dit is een van talle dorpe wat ná die einde van apartheid ‘n metamorfose [transformasie/agteruitgang] ondergaan het. Die middedorp het intussen grotendeels swart geword” (150). Dieselfde word van Potchefstroom gesê (289). Pretoria het “die afgelope tien, vyftien jaar byna onherkenbaar verander” (357) maar geensins verbeter nie. De Vries het die terrein van die ABO-konsentrasiekamp by Kroonstad besoek. “Onkruid en steekgras het alles [bv die grafte] toegegroei. Die hek is ook weg” (152). Tussen die bruin woonbuurt Brentpark en die swart woonbuurt Constantia is daar ‘n grasvlakte. “Hier is ‘n paar jaar gelede ‘n sportveld met pawiljoene aangelê … Daar is niks meer van oor nie … Die doelpale, die hekke, die pawiljoene – álles is weg” (153). Daar het eens “‘n vleuelklavier, ‘n duur Yamaha, … in die stadsaal gestaan … Op ‘n dag wou ‘n bekende pianis ‘n optrede in die stadsaal reël. Maar die klavier was weg. Verdwyn. ‘Uiteindelik het dit uitgekom dat dit deur die [ANC-]stadsraad aan ‘n sjebien in Bloemfontein verkoop is.’ Die klavier is nou in ‘n ietwat gehawende toestand terug op Kroonstad” (238). Dit gee ‘n aanduiding van wat verandering/transformasie kan behels. De Vries veroordeel nie sulke gebeure nie en niemand vra verskoning daarvoor nie. “Soveel wat gesteel, verwaarloos of stukkend is. En dan het ons nog nie eens gepraat oor die gate in die paaie, die lekkende waterpype, die barste in die riolering en die wydverspreide korrupsie nie” (153).

Die gevolg is “dat nóg wit nóg swart belasting wil betaal. Wit mense omdat hulle geen verbetering sien nie; swart mense omdat hulle dit nog nooit geken het nie”[!] (153). Dit is ‘n tradisie wat die ANC geskep het: Swartes hoef nie te betaal vir bv die munisipale dienste wat hulle van die owerheid ontvang nie. Die gevolg is “ineenstorting aan alle fronte” (155). De Vries gee doelbewus valslik voor dat wat in Kroonstad gebeur maar bloot ‘n voortsetting is van wat tydens apartheid die geval was, terwyl die vóór- en ná-1994-era in werklikheid hemelsbreed verskil: “Poste in die munisipaliteit word gevul (soos trouens ook onder apartheid) deur familie, vriende en partylede. Tenders word (ook soos onder apartheid) toegeken aan ondernemings wat noue bande met die regerende party het” (156). Met die tragiese chaos in Kroonstad as agtergrond wil De Vries Afrikaners (eerder as die swartes) verander. Eufemisties noem hy dit “die herdefiniëring van die Afrikaners” (157). Vir hom is daar skynbaar ‘n ligpunt: “Slegs die erg verkramptes onder hulle [Afrikaners] stem nog vir ‘n uitsluitlik Afrikanerparty” (157).

Afrikaans word sonder meer ‘n “hibridiese” taal genoem (161); “tegemoetkomende kreools” (163). Hy meld darem tereg dat Afrikaans “die stem en siel van die Afrikaners” is (162). Danie Marais beweer: “In baie opsigte is ons [Afrikaners] die stiefkinders van die Westerse en Nederlandse kolonialisme … Maar waar die vorige geslagte graag die Europese oorsprong van die taal beklemtoon het en vreeslik trots was op hul Europese herkoms, besef ons hoe totaal [!] verbaster ons eintlik is. Ons is kreools en trots daarop. Ons wil in Afrika tuishoort, nie in Europa nie” (163). Maar dit is juis die Europeesheid van die plaaslike blankes wat gesorg het dat Suidelike Afrika beter as die res van Afrika was. Dit is nie in landsbelang nie en nog minder in die Afrikaners se belang as hulle verafrika deur biologies en taalgewys te verbaster. “Die spilpunt vir die oorlewing van Afrikaans lê by die universiteite en die skrywers” (163). Maar sekerlik ook by Afrikaner-ouerhuise en Afrikaanse skole, asook by Afrikaansdosente en alle Afrikaanssprekendes wat hulle vir suiwer(der) Afrikaans beywer. “Die ANC-regering wil nie meer instellings vir wit mense hê nie en nog minder vir Afrikaners. Danksy [! eerder: weens] die samesmelting met swart universiteite en hoërskole het die Afrikanerkarakter van die meeste universiteite verdwyn” (164). De Vries verwys ook na “die beroemde [! eerder: berugte] Dakar-konferensie” gehou in 1987 (164).

De Vries hou van Marlene van Niekerk se uitbeelding van die tradisionele Afrikaner en die hedendaagse “wegkalwing” daarvan (168). Afrikaners het glo ‘n “bevlekte verlede” (169). “Triomf was ‘n groteske roman oor ‘n duister onderwerp (die rigtinglose, wanhopige, rassistiese ‘armblankes’ in die naderende nuwe Suid-Afrika), maar tog lig, danksy die growwe taal. Regses was woedend daaroor. Hoe kan iemand – nogal ‘n Afrikaner [?] – die volk [let op die sarkasme] op so ‘n skandalige manier as ‘n ontaarde spul uitvaagsels uitbeeld?” (169). Die onprakties-gebore Van Niekerk (sy kan bv nie motor bestuur nie) het al, soos bv Sonja Loots, met talle teenstrydige uitsprake oor Afrikaners en Afrikaans vorendag gekom, bv: “‘n Mens kan selfs vra of iets soos ‘n gesamentlike kultuur wel hier [in Suid-Afrika] bestaanreg het. Om onder dergelike omstandighede ‘n aggressiewe vorm van Afrikanernasionalisme te predik, is dom en verkeerd” (170). Ek dink eersgenoemde stelling is korrek en die tweede foutief. Van Niekerk is egter in die kol as sy byvoeg: “Ek bespeur geen groen-tendense nie. Ek sien die inhalige, uitbuitende gedrag van die nuwe pierewaaierklas. Ek merk ‘n onverskilligheid ten opsigte van klein [?], waardevolle sake: die kunste, die tale, die vissies in die riviermondings van Natal. En ek skaam my verskriklik” (171).

Oor Karel Schoeman se Na die geliefde land, JM Coetzee se Disgrace en Marlene van Niekerk se ander roman, Agaat, skryf De Vries: “Dit is onheilspellende variasies op die romantiese plaasroman uit die jare dertig. Hulle almal speel af in ‘n land waar die regdenkende [!] deel van die bevolking lankal hul tasse gepak het, op vervalle plase waar die magsverhouding omgekeer is en ‘n handjievol bittereinders probeer staande bly in ‘n vyandige, ontredderende omgewing. Dit is boeke oor ontheemding en skrynende nostalgie. En op die agtergrond huiwer die spookbeeld van ‘n afgetakelde wit volk in donker Afrika – die verskrikking vir nasionaliste uit die jare dertig, veertig en vyftig” (174). Onmiddellik hierna maak De Vries gewag van “die verwronge Afrikanerkultuur” (174). Hy is geen bondgenoot en sekerlik geen bewonderaar van die tradisionele Afrikaner nie.

De Vries het verskeie kere met Etienne van Heerden gesels. Op De Vries se mislike manier: “Ek wou weet wanneer hy besef het dat hierdie idille van ‘n onbedorwe land vals was” (172). Van Heerden vertel toe van die Karoo-plaas waarop hy grootgeword het, “daardie ewige mitiese plaas, die hemel van die platteland … ‘Boeregemeenskappe was destyds ‘n vreemde smeltkroes van geweld en geborgenheid,’ het hy vertel” (172). Dwarsdeur sy boek probeer De Vries om die Afrikaner op sy plaas sover moontlik te ontheilig. Maar let op Van Heerden se teenstrydige uitsprake, onder meer gevoed deur sy sug na verligtheid en sy begeerte om in Nederland, wat hy dikwels besoek, welkom te voel. “Hy is nie bang dat die taal [Afrikaans] of die [Afrikaner]kultuur sou verdwyn nie …’Wat taal betref, dink ek hulle [FW de Klerk en sy onderhandelaars] moes ‘n fermer posisie ingeneem het. Beslis wat die onderwys betref … Maar verder moet ons God op ons kaal knieë dank, want dit is ‘n wonderwerk” (173). Maar dan kla Van Heerden met verwysing na LitNet soos volg: “Die stryd vir ‘n kulturele webwerf is moeilik in ‘n land waar woorde soos ‘gehalte’ en ‘diepgang’ uit die leksikon verdwyn het” (294). Hy moes hom klaarblyklik eerder by verwestering as afrikanisering geskaar het. Vir LitNet koester hy hierdie mooi ideaal: “Ek moet dit nooit gebruik as ‘n manier om bepaalde idees te verkondig nie” (295). Terselfdertyd wil hy “seker maak dat dit niks rassisties of lasterliks bevat nie” (295). In hierdie opsig word die sensuurnet met besonder klein gaatjies in die praktyk baie wyd gespan; dermate dat idees wat naasteby as regs vertolk kan word, met obsene oorgawe buite LitNet gehou word.

Die aandag word daarop gevestig dat Eben Venter se roman., Horrelpoot, op Joseph Conrad se novelle, Heart of darkness, gebaseer is. In Venter se distopie word Afrikaans getransformeer tot “‘n brabbeltaaltjie wat nog net verlangs soos Afrikaans klink” (175). Dít is ‘n wesenlike gevaar as die sogenaamde Afrikaansinstansies en -dosente op hulle ingeslane weg voortgaan deur nie taalsuiwerheid te bepleit nie. Venter sê van een van die karakters: “Koert is die versinnebeelding van die taal wat heeltemal tot niet gaan” (176). “Van die geletterde, beskaafde, semi-Europese Afrikaner wat ná 1948 op die toneel verskyn het, is daar in Venter se roman niks meer oor nie. Hy word geheel en al deur donker Afrika oorskadu” (175). Venter vra: “Wat is dit tog met Afrikaners? Is dit ‘n soort cultural cringe? … Afrikaans is ‘n geweldig ekspressiewe taal. Ek is ‘n absolute kampvegter vir die gebruik van Afrikaans as onderrigmedium op Stellenbosch. Een universiteit ten minste, for God’s sake” (176). Afrikaans, as ‘n taal waarin enigiets wat in Engels moontlik is, gesê kan word, maak die gebruik van Engelse woorde, frases en uitdrukkings oorbodig. Maar De Vries het die onderhoud met Venter moontlik in Engels gevoer.

Dan Roodt word deur De Vries saam met Eugène Terre’Blanche as ekstremiste geklassifiseer (184). Oor Terre’Blanche se Afrikaner-Weerstandsbeweging skryf De Vries: “Ons [kan] die paramilitêre verregses voorlopig wegpak in die kas van anachronismes” (200). Maar Roodt is glad nie in daardie liga nie. Hy is met bedrywighede in die metapolitiek besig. “Roodt geniet nie alleen ‘n reputasie as verkramp nie, maar ook as voorstander van politieke onafhanklikheid vir die Afrikaner … Roodt is die stigter van Praag … ‘n groep Afrikanernasionaliste wat sedert 2000 ‘n stryd voer vir die behoud van die Afrikaanse taal en kultuur en hom nou ook beywer vir ‘n Volkstaat” (185). “Roodt beskuldig die ANC van ‘n Pol Pot-idealisme ingevolge waarvan die ander party alles moet opgee” (186). “Sy visie [is] dat literatuur, taal en politiek onlosmaaklik aan mekaar verbonde is” (187-188). “Apartheid … was nie ‘n volksmoord nie, geen misdaad teen die mensdom nie” (188). De Vries kom met hierdie onbedoelde kompliment: “Roodt is in alle opsigte die omgekeerde [teenoorgestelde] van Antjie Krog. Waar Krog ‘die ander’ wil omhels, wil Roodt hom sover moontlik op ‘n afstand hou. Hy voel vir Krog niks anders as veragting nie, en so ook vir al die ander Afrikaners wat probeer om met die postapartheid-Suid-Afrika te integreer” (188).

Roodt word soos volg aangehaal: “Ons probleem is dat ons in radikale omstandighede lewe, in een van die gewelddadigste samelewings op aarde. Maar ons sit met ‘n willose konformisme … En dié wat weier, word verstoot of gestigmatiseer” (189). Ook: “Veral die swart elite het ‘n sterk rassebewussyn. Omdat hulle so verwesters is, het hulle nie meer ‘n taal of kultuur wat hulle bind nie – nog net die kwessie van ras … Uiteindelik sien ek nie hoe Afrikaners in fisieke, kulturele en taalkundige opsig binne die huidige Suid-Afrika gaan oorleef nie. Maar Afrikaners beskik oor ‘n geweldige vermoë om ‘n eie wêreld te skep, om vir hulself te sorg. Dis net dat die wil nie nou daar is nie” (190).

De Vries is behep met die “herdefiniëring van die Afrikaner” (228), dus om van die Afrikaner iets te maak wat hy nie is nie. In hierdie konteks bring hy ‘n “ruimdenkend[e]” “ander Afrikaner,” Antjie Krog, ter sprake (228). “Ons praat weer in daardie mengelmoes van Engels, Afrikaans en Nederlands. Sy vloek nog steeds soos ‘n matroos” (235). Soms dop ‘n onverwagte (moontlike) waarheid uit, bv “Niemand wil swart of homoseksueel wees nie” (235). “Krog wou [as propagandis] buite haar eie taalgemeenskap gelees en verstaan word en deel uitmaak van ‘n groter Suid-Afrikaanse kanon” (229). Om hierdie rede was dit vir haar belangrik dat haar idees eerder in Engels as Afrikaans gepubliseer word, al is dit kritiek op veral Afrikaners wat in haar visier is.

Krog weef glo “‘n tapisserie van waarhede” (230). Sy ondersteun bv De Vries se renons in konserwatiewe Afrikaners op die platteland: “Die wesenlike rassisme kom voort uit angs. In die uitsprake herken jy die fatalisme, die besef dat daar ‘n onvermydelike en onomkeerbare einde gekom het aan die hemel op die platteland” (231) – sekerlik ook die einde van Suid-Afrikaanse stede wat ‘n onmiskenbare Europese aanskyn gehad het. Byvoorbeeld, “Stellenbosch is [was?] ‘n stukkie Europese beskawing in Afrika” (258). Antjie se huidige man, John Samuel, blyk ‘n ligpunt in die duister Krog-huis te wees: Hy “funksioneer as die skeptikus wat sy vrou weer terugbring aarde toe as sy te entoesiasties begin fladder. Sy glimlag. ‘Saans kyk ons nuus en dan sê hy: “Aitsa, hulle steel al weer. Watse ubuntu-kak het ons nou hier?”‘” (237).

Dalk oorweeg Antjie ‘n alternatief vir John. De Vries vra: “Sou sy, as sy kon, met ‘n swart man getrou het? ‘Ja, ek dink so,’ sê sy sonder aarseling” (238). Haar ideaal is: “Jy is wie jy is, maar jy meng met die ander” (367). In daardie proses wil sy hê dat blankes/Afrikaners oorboord moet gaan; dat hulle hulleself etnies-kultureel moet vernietig: “Die idee [is] om saam te lewe, te integreer waar jy werk en waar jy woon. Jy het kleinkinders wat nie meer wit is nie; jy het familielede van kleur. Só moet dit ook wees. Só sou ek graag [!] hier wil oorleef” (367). Die punt is: Die toekoms hoef nie só te wees nie. Ék wil nie só oorleef nie.

Mark Kannemeyer van Bitterkomix-faam sê: “Ek sal bly wees as Afrikaans heeltemal oplos en van die aardbodem af verdwyn. Want dit is die taal van die skurke en ek ken hulle soort deur en deur, beter as enigiemand anders. Hulle het nooit iets vir my gedoen nie en ek is nie van plan om vir hulle iets te doen nie. Ek gee ook nie ‘n moer om vir die taal nie. Ja, goed, dis ‘n mooi taal om in te skrywe en vir die poësie. Maar ek het geen besondere liefde daarvoor nie. Dit was die werktuig van die onderdrukkers. Die politieke konnotasies wat daaraan kleef, is te skrikwekkend. Ek sal nie ‘n traan daaroor stort nie” (265).

Rian Malan het ‘n soortgelyke negatiewe opvatting jeens die toekoms van Afrikaans en Afrikaners. “Die Boere sal weer deur die vuur gaan en anders daar uitkom. Hul taal sal ‘n geraamte word wat nog net in een of ander variant van tsotsitaal voortleef. Hul velkleur sal van die huidige ‘beswaarlik wit’ na effens goudkleurig verander” (369).

Hoofstuk 26, met die opskrif “Onwillige Voortrekkers,” is seker die aangrypendste in die boek. “Ons het in ‘n trek beland waaraan ons glad nie wil deelneem nie” (358). Die hoofstuk handel oor Afrikaners wat na Australië geëmigreer het; veral dié in Perth, maar ook in Melbourne. Van die voordele is dat “hulle nie saans hul deure hoef te sluit nie” (339). In Australië, anders as in die nuwe Suid-Afrika, is daar “veiligheid, paaie sonder gate, skoon water en ‘n regering wat goed funksioneer” (340). Daar word geskat dat “nagenoeg ‘n miljoen wit mense die land sedert 1994 verlaat het. Volgens die laaste Australiese sensus het Perth in 2006 sowat 40 000 Suid-Afrikaners gehad, hoofsaaklik wit mense. In die lig van die uittog oor die laaste vyf jaar word dit nou [2012] geskat op maklik 60 000. Grappenderwys word Perth ‘Bloemfontein by die see’ genoem, of ‘Perthfontein'” (341).

“Jy [kan] slegs ‘n sterk gemeenskap … hê as jy ‘n elite het. Maar nou verlaat hierdie elite die land” (354). Wat hierdie waardevolle Afrikaners landuit gedryf het, is “misdaad, geweld, regstellende aksie, swart ekonomiese bemagtiging en veral [om om te sien na die belange van hulle] … kinders” (341). Die emigrante het “gatvol” geword vir toestande in die nuwe Suid-Afrika (349). Die oorsprong van al die probleme kan na ‘n enkele verskynsel en rasgroep herlei word: oorheersing deur die swartes. “Suid-Afrika het toenemend die soort samelewing geword waar dit nie meer vanselfsprekend is dat ‘n mens daar sal wil bly nie” (353). “Ek word liewer daarvan beskuldig dat ek ‘n lafaard as ‘n moedige sterfgeval is” (355). Die Jode het eerste padgegee, daarna die blanke Engelssprekendes en laastens die Afrikaners (342).

Oor een ding behoort daar geen twyfel te bestaan nie: “Emigrasie is traumaties” (342). “Hoe dit moet wees om jou land op te gee omdat dit vir jou onleefbaar geword het, omdat jy vir jouself geen toekoms daar sien nie” (356). Dit is moeilik/(feitlik) onmoontlik om in ‘n ander land as jou vaderland tuis te voel (345). Ek het al dikwels gewonder of FW de Klerk en sy mede-hensoppers al ooit beswaard gevoel het oor wat hulle hierdie emigrante aangedoen het. Maar die blankes wat in Suid-Afrika agtergebly het, is baie meer en ondervind heel moontlik selfs meer trauma as die emigrante (Praag 13.10.2018) maar daar is by die genoemde hensoppers geen teken van skuldgevoelens hieroor nie. Een van die emigrante sê: “As jy nie meer ‘n [effektiewe] stem in jou eie land het nie, is daar vir jou niks meer oor nie” (346). “Daar [is] nie meer vir hulle [blankes] plek in die spel van die landspolitiek … nie” (349).

Sy hou “die regering van FW de Klerk verantwoordelik vir die toestand waarin Suid-Afrika hom bevind. ‘Hulle het ons verraai'” (347). “In die omarming van ons bevryding het ons ook ons eie verdwyning verwelkom” (358). “Eers moes ek myself weer ontdek. Ek het my identiteit verloor” (348). In Australië/die buiteland is dit ‘n waarheid soos ‘n koei: “Die [Afrikaner]kultuur en die taal [sal] mettertyd … kwyn” (350). Die oud-Suid-Afrikaners in Australië het hoofsaaklik mede-oud-Suid-Afrikaners as vriende (343). Hulle vind ook makliker by oud-Zimbawiërs aansluiting (344) as by die gevestigde Australiërs. “Afrikaners het te kampe met die feit dat [hulle] mateloos nostalgies is” (357). Vergelyk bv die nostalgie en bitterheid van Ryk Hattingh (1957-2017) wat na Nieu-Seeland uitgewyk het (Praag 21.05.2016).

In die laaste hoofstuk is daar nie juis sprake van salwende woorde vir en simpatie met die Afrikaners nie. “As jy mooi dink, verskil Suid-Afrika nie veel van die res van die kontinent nie” (390). Inderdaad, Suid-Afrika verafrika daagliks meer en teen ‘n ontstellende tempo. Maar vóór 1994 was daar ‘n reuse verskil tussen ‘n verwesterde Suid-Afrika en die res van Afrika en dit het vir die blankes/Afrikaners ‘n onstilbare groot gemis geword. De Vries bied hierdie skrale troos, met ‘n angel in die stert: Daar is “egter beslis vir Afrikaners ‘n plek in Suid-Afrika, selfs al is dit net weens ‘n gebrek aan ‘n alternatief” (390).

“Wat gaan die verhouding tussen assimilasie, integrasie en segregasie wees?” (391). Dit gee aan beterweter De Vries die geleentheid om aan Afrikaners die leviete van onderhorigheid en selfverloning, van etniese en kulturele identiteitsontkenning (of “herdefiniëring,” soos hy dit noem), voor te lees. “Om suksesvol met ander bevolkingsgroepe saam te leef, hang ook van talle niemeetbare faktore soos nederigheid, inskiklikheid en geduld af. Daar word ongelukkig alte maklik vergeet watter afskuwelike, mensonterende stelsel apartheid was” (391).

Dus, stroop jou van Afrikanertrots en kruip by die moreel voortreflike meerderheid, stel hulle belange voorop en moet nooit waag om op te hou om ten bate van hulle, die nuwe “ons”, op te offer nie. Ek stel voor dat ons as Afrikaners eerder iemand anders as Fred de Vries nader om die koers vorentoe aan te dui.

Brief van Mr. Domestos: Waarheen nou, Gehasi?

Hier in die vroeë oggendure swoeg ek met die verwerking van ‘n projek aangehelp deur ‘n konstante voorraad kafeïn en nikotien (ek wéét, ek wéét). Nogtans vind ek dat my aandag telkens afgelei word deur die nuus. Nog ‘n plaasmoord, nog ‘n bejaarde wat aangeval is, die rand wat val, die SAUK en Eskom is alweer bankrot, stakings onder die dekmantel van diensleweringsprotes. Dit lyk droewig. Oplossings kan ek weliswaar nie bied nie, en die opsies is maar weinig. Intussen word die pot se water stadig maar seker al warmer. Hiermee ook my stuiwer in die armbeurs:

Ondersteun Grondhervorming

Dat grondhervorming gaan geskied is ‘n voldonge feit en die massas sal nie rus voor daar radikale transformasie plaasvind nie. Die meeste Afrikaners ondersteun dit mits dit in lyn met die grondwet geskied sonder diskriminasie teenoor die minderheidsgroepe. Selfs onder instansies soos Afriforum, Agri SA, Graan SA ensovoorts heers drastiese verskille en geen konsensus gaan ooit bereik kan word nie. Dit is alte duidelik hoe gou sekere leiers in die teenwoordigheid van Ramapokker en kie kapituleer. Afrikaners is nou eenmaal nie groepsdiere nie en almal trek dwars – nog meer so sonder behoorlike leierskap.

Bowendien gaan die regering hul sin kry deur die grondwet te verander, en onteiening sonder vergoeding is bloot ‘n kwessie van tyd. Die Suid Afrikaanse regering het nie meer noemenswaardige bande met Europa nie en die koers wat ingeslaan word is ‘n posisionering in lyn met hoofsaaklik Sjina, Rusland en die ander BRICS lande – die het reeds swaar belê in Afrika. Nie die VSA, VK of enige Europese land het die politieke wil om in te gryp nie, en gaan dit doodeenvouding nie doen nie. Hulle het meer indringende probleme en nie een van hulle is bereid om vir hulself konflik met die BRICS lande op die hals te haal nie as gevolg van die potensiaal vir toekomstige handel, korrupsie en konflik. Die Zim scenario blyk al hoe meer ‘n realiteit te word. Afrika het doodeenvoudig ‘n ander benadering ten opsigte van eienaarskap en hul idee van demokrasie verskil loodreg met blanke kultuur.

Protes en Selfverdediging

Met protesoptogte gaan daar nie veel bereik word nie en min indien enige “Afrikaner” instansie is bereid om hul teen enige vergrype uit te spreek nie (ATKV, kerke ens). Die meeste Afrikaner kultuur organisasies en gebruike is tot niet sonder ‘n piep van enige van die organisasies. Weg is Die Stem, die Vlaglied, volkspele, Bybel as skoolvak, opening met gebed, boeremusiek, Afrikaanse tv reekse, kommando’s, diensplig, skou en feesterreine op die platteland, geen befondsing vir Afrikaner monumente en museums, historiese geboue gaan tot niet, straat en dorpsname word bloot geskiedenis (Pietersburg, Klerksdorp, Potgietersrus ens). Die SAUK, Afrikaanse besighede, skole, universiteite, kolleges, koshuise – almal gedoem na bloot ‘n paragraaf in die geskiedenis. Plattelandse dorpe verswart en besighede word bedryf deur Sjinese en Somaliërs. Instede van die blanke winkeltjies en supermarkte ondersteun, word werkers aangery na die groot dorpe se Checkers en OK. En steeds swyg die ATKV, die susterskerke, die GRA en andere. Behoorlike Afrikaanse musiek sterf uit – stoutgattreffers is wat my aanbetref nie musiek nie. Die meeste wildsplase, vakansiehuise en gastehuise spog met Afrika name. Ons moor Afrikaans self uit.

Intussen is die verkiesing op hande en die regering beoog om die massas tevrede te stel – die massas is grondhonger al het hul nie ‘n benul van boer nie. Eintlik is hul geldhonger en die grond gaan weer verkwansel word. In die beperkte denke van die massas het blankes die land gesteel, en basta. Feite tel nie punte nie.

Natuurlik sal daar diegene wees wat hul gaan verset, maar as jou gesin uitgewis is (word) beteken jou grond weinig en jy is volgende. Bravade gaan niks help nie. Selfverdediging werk in ‘n kleiner mate, maar soos wat in Zimbabwe gebeur het is daar geen verweer as ‘n skare op jou plaas toesak en jy ‘n keuse moet maak tussen jou eiendom en jou gesin se lewens nie. Jammer, my gesin kom eerste. Ongelukkig kan ons nie op die polisie of buurtwag staatmaak om in alle gevalle te help nie, soos ons reeds weekliks in die media lees. Intussen word die blankes stelselmatig uitgemoor. Selfs al sou groepe vir ‘n tyd hulself kon verdedig sal voorrade ook mettertyd uitgeput raak – Afrika soos ons nou al geleer het, het ‘n ander begrip ten opsigte van tyd. Hulp gaan nie opdaag nie en stelselmatig word alles in lyn gebring met Afrika kultuur.

Selfbeskikking

Daar is baie gedebateer oor die haalbaarheid daarvan. Alhoewel dit ook in die grondwet vervat is, weet ons ook dat die grondwet gewysig kan word – en dit sal in alle waarskynlikheid om beheer te behou. Dan die vraag – watter deel van die land? Suid-Kaap? Noord Kaap? Karoo? Waar en waarmee gaan almal boer? Waarheen met al die derduisendes in plakkerskampe rondom die stede en dorpe? Geforseerde verwydering is nie eens ‘n opsie nie. Binne ‘n bestek van ‘n paar jaar is hul weereens die meerderheid en dan herhaal die situasie hom van vooraf. Die ANC regering gaan dit definitief nie toelaat nie.

Regtig? Orania is op die vlaktes duskant Hebron. Ek was al daar en glo my, dit is nie waar die meeste van ons wil wees nie. Daar is beperkte grond en kan nie veel meer boere akkommodeer nie. Hoeveel plase kan daar uiteraard uitgekerf word uit daardie 9 km² en hoeveel mense kan die infrastruktuur dra? Hoe groot kan dit word sonder dat die regering ingryp? Buitendien, Orania is eintlik privaateiendom en jy gaan nie jou eiendom of besigheid in geheel self besit nie – aandele in stede van titelaktes. Orania het ‘n bestuurskomitee wat alles oorsien en jy is onderhewig aan hul reëls en regulasies om jou besigheid te bestuur. Dit werk vir ‘n paar mense, maar is nie ‘n haalbare opsie nie.

Emigreer

As jy kan is dit ‘n opsie, en vele het dit reeds gedoen maar dit kos geluk en geld – baie daarvan. Buiten die finansiële aspek is dit ook die agterlaat van familielede, sommige bejaardes. Indien ‘n groot groep wou emigreer, wat word dan van die minder bevoorregtes, kinderhuise, regstellende aksie slagoffers en dies meer? Ek kan nie insien dat enige land hul deure wawyd gaan oopmaak vir groot volumes nie.

Massa-emigrasie

Ongelukkig is dit ‘n politieke turksvy en Suid Afrika word steeds as ‘n veilige land beskou en geen land het tot dusver aangebied om groot getalle Afrikaners in te neem as vlugtelinge nie. Ook is die meerderheid Afrikaners nie finansiëel daartoe in staat nie as gevolg van of puntestelsels of enorme kapitaalbeleggings wat vereis word. Maar, die geskiedenis het ons ook geleer dat enige groepe immigrante ten enige tyd verplaas kan word. Rusland het wel gesê dat dit oorweeg sal word maar dit vereis stewige kapitaalbeleggings en in die verlede is sulke groepe, soos met die Duitsers, rondverskuif of erger situasies nog het ontstaan as gevolg van politiek. Die uiteinde van klein groepies is noodgewonge totale integrasie en assimilasie en die einde van die Afrikaner taal en kultuur. Australië mag dalk ‘n groepie boere inneem (soos Georgië in 2011), maar dit sluit die res van die Afrikaners uit.

‘n Nuwe Tuisland

Hierdie is waarskynlik bloot wensdenkery, maar tog ‘n opsie wat nog nie ondersoek is sovêrre ek kan vasstel nie. Hierin kan dalk net die antwoord lê. Alhoewel die grootte van ‘n land tog ‘n belangrike rol speel, is daar verskeie lande soos Monaco (2km²), Liechtenstein (160 km²), Nauro (21 km² ) en andere wat (uiters) suksesvol is. Daar is ‘n verskeidenheid van eilande te koop (o.a. Panama – 30 km², Chile – 64.7 km²). Dit is meestal onderontwikkeld maar en kan nogal heelwat bewoners akkommodeer.

https://www.privateislandsonline.com/search?availability=sale&region=&q2=&q=&price_range=0%3A50000000&size_range=1000%3A1000&view%5Bmap%5D=0

Kan dit nie dalk die begin wees van ‘n nuwe onafhanklike Afrikaner staat nie? Die eiland kan ontwikkel word as ‘n toeriste bestemming, belasting hawe vir beleggers ens. Boere wat wel wil voortgaan om te boer in Afrika kan ‘n veilige hawe hê vir hul familie en gesinne terwyl die eiland ontwikkel word. ‘n Regering kan saamgestel word uit bekwame amptenare en weermaglede wat werklike ondervinding het. Die wat wil bly kan bly. En nee, ek kan dit nie bekostig nie – maar daar kan sekerlik ‘n manier wees om befondsing te bekom? Aandele, beleggings, Ernie Els? Dagvaar vir Theresa May vir ABO se pyn en leiding? Ek weet nie…

Dit is waarskynlik net wensdenkery, maar, is dit nie die moeite werd om dit as opsie te ondersoek nie? Andersyds droom ek maar voort!

Nouja, hierdeur het ek sekerlik vir myself die gramskap op die hals gehaal van die hele gemeenskap! En ek kort vars koffie. Sela.

—Mr. Domestos

Dan Roodt: Skep ‘n nuwe Afrikaanse groeipunt aan die kus

Die probleem waarmee ons sit, is al oor en oor ontleed. Wat is die oplossing? “Wat is julle plan?” het die Nederlanders, Vlaminge en Duitsers vir my onlangs in Europa gevra. Daar is mos die grappie van ‘n Boer maak ‘n plan, ‘n Indiër hét ‘n plan en ‘n swarte stéél een. Dis op ‘n keer deur ‘n swartman aan my vertel, en hy het meer kleurryke taal gebruik, dus waag ek dit om so iets hier te herhaal.

Vele mense het al dié plan genoem: Skep ‘n Afrikaanse groeipunt aan die kus. Ek noem dit hier ‘n groeipunt, want ek dink dis een van die swakplekke van Orania — by al die empatie en bewondering wat ek vir dié Noord-Kaapse dorpie koester — dat dit van die begin af as ‘n grootse politieke oplossing vir die Afrikaner aangebied is: ‘n volkstaat, ‘n nuwe Jerusalem. Dis ‘n bietjie soos om die kar voor die perde te span. Alvorens jy ‘n nuwe republiek kan uitroep, moet jy oor genoeg grondgebied, ‘n bevolking en ‘n ekonomie beskik. Jy moet die plek beset.

Vandaar dus my idee van ‘n “groeipunt”. Nie dat die politieke sy daarvan te diep weggesteek hoef te word nie, maar dit moet in die eerste plaas ‘n praktiese, ekonomiese oplossing bied wat ons in staat sal stel om te ontsnap uit die antiblanke rassisme, geweld en korrupsie van die Nuwe Suid-Afrika.

Terloops, die politiek in Suid-Afrika en in die wêreld beweeg nou blitssnel; verby is die jare van wag dat iets moet gebeur! Tien dae gelede was ek nog in Europa en daar is mense begeesterd besig om te debatteer, te organiseer en weerstand te bied teen die verswelging van hul kontinent deur mense uit Afrika en die Midde-Ooste, spesifiek natuurlik Moslems.

Ek het dit al voorheen gesê en herhaal dit hier: Ons probleem en die Europeërs s’n is presies dieselfde, en die meeste mense begin dit ook so insien: ons kwyn demografies, terwyl die vyand se getalle konstant vermeerder. Ons is oud en dekadent, teenoor hulle wat jonk en fanaties is.

Aan die ander kant het Europeërs nie verniet oor die afgelope 500 jaar die wêreld verower nie… Ons kán as ons wil! Afrikaners is vandag in Suid-Afrika teenwoordig omdat ‘n klein landjie soos Nederland met ‘n grondgebied so groot soos die Krugerwildtuin in die sewentiende eeu besluit het om die oseane op hul seilskepies aan te durf. Jan van Riebeeck het ‘n halfwegstasie aan die Kaap gevestig, daarom is ons hier. Net gister het ek die kopstuk van my Facebook en Twitter verander na bogaande, ‘n tyd toe die Kaap nog spreekwoordelik Hollands was.

Waar? is natuurlik die groot vraag. Eintlik is daar net twee keuses: die Suid-Kaap of die Weskus. En op ‘n manier is die keuse reeds gemaak, want meer mense het al Suid-Kaap toe getrek as Weskus toe. Die Suid-Kaap beskik ook oor ‘n bestaande hawe: Mosselbaai. Goed, goed, daar is insgelyks Saldanha van waar ystererts uitgevoer word, maar blykbaar woon daar nie eens 4 000 blankes in dié hawedorp nie.

Wat ek aangaande die Suid-Kaap interessant vind, is dat daar reeds ‘n natuurlike migrasie van Afrikaners daarheen plaasvind. Baie welaf Afrikaners in Gauteng besit ook reeds vakansiehuise daar; dis reeds ‘n goeie begin.

Terwyl ek in Amsterdam intense politieke gesprekke gevoer het, tot laat in die nag, het ek skielik die woord “Mosselbaai” genoem. Onmiddellik is daar na selfone gegryp om dit op te kyk en, ja, die naam Mosselbaai is in 1601 deur die Nederlandse seevaarder Paulus van Caerden gemunt. Die ander weergawe is dat ‘n ander, beroemde Hollandse seekaptein, Cornelis de Houtman, dit in 1595 benoem het. Dis belangrik, want die kapitaal vir enige groot ontwikkelingsprojek aan die kus sal van Europa en spesifiek van Nederland en Vlaandere af moet kom. Afrikaners is oor die afgelope twintig jaar so verarm en vanuit die ekonomie uitgesluit dat ons kwalik nog oorleef, daarom gaan ons nie die hele projek “uit ons eie sak” kan finansier nie.

Dan is daar nog die euro: Al word daar, veral vanuit regse Europese kringe, smalende kritiek op die euro uitgespreek, hou ek van die geldeenheid. Ons moet dit ook meer en meer begin gebruik. Die rand is op pad om ‘n tweede Zimdollar te word; van hier af aan kan die proses eintlik net versnel. Kom ons hou ons likiede bates in euro, en finansier ons ook in euro teen baie lae rentekoerse… Eintlik is die euro maar ‘n ou Duitse mark en Nederlandse gulde wat as “universele Europese geldeenheid” vermom is. Oor die afgelope twee dekades het dit ook konstant teen die dollar, die pond en die meeste ander geldeenhede versterk, selfs teen die superharde Switserse frank.

Pleks van te emigreer uit Suid-Afrika na Engelse lande soos Nieu-Seeland en Australië toe, moet ons delokaliseer, eenvoudig vanuit die Suid-Afrikaans ekonomie en stelsel uitklim en — soos dit heet — “ons eie ding begin doen”. En daarvoor is die Suid-Kaap myns insiens ‘n baie geskikte gebied.

Toegegee, niemand hou van trek nie en ons het almal wortels op allerlei plekke dwarsoor die hele land. My familie is al geslagte lank in die Tranvaal; ons het so half die geneigdheid om oral waar ons kom perskebome of nartjiebome te wil plant! My moeder is op Swartruggens gebore. Ons het die Groot Trek en die Vryheidsoorloë meegemaak. Die Kaap verteenwoordig vir my ‘n ander land. Ek het eers Parys, Frankryk, besoek alvorens ek in Kaapstad gekom het. Kaapstad is vir my amper vreemder as Stockholm. Dis ook baie Engels, London-on-sea. Dit pruil so half van snobisme, op ‘n agterlike, domastrante, provinsialistiese, Engels-koloniale manier… Die Suid-Kaap is egter iets anders: dis vriendelik, Afrikaans, landelik, effens boers soos ons daarvan hou.

Ongelukkig kon ek aanlyn net dié Engelstalige kaart van die Suid-Kaap vind. As iemand oor ‘n beter en Afrikaanse weergawe beskik, laat weet my asb. – DR

Sommige Afrikaners wil egter “veg vir die hele land” en stel daarom nie belang om te delokaliseer nie. Histories voel ek net so sterk oor ons hele land en dat dit ons toekom! My en jou voorouers het vir die Vrystaat en Transvaal geveg, en ons sal dié gebiede weer terugkry, kom wat wil. Selfs Suidwes; waarom op aarde is dit ooit aan Swapo oorhandig?

Maar mense, kom ons wees redelik (en realisties): dit gaan nou oor oorlewing. As ons aanhou soos tans, gaan daar oor twintig jaar niks van die eens trotse Afrikanervolk oor wees nie. Ons gaan deur die drie V’s vernietig wees: verengels, verarm en verbaster. Kyk om jou: die proses is reeds aan die gang. Afrikaans het reeds “geval” by Tukkies, Kovsies en selfs op Stellenbosch, met Potch wat nie ver agter is nie. Die Afrikaanse skole is volgende in die visier. As jou kind eers deur ‘n Engelse skool gebreinspoel is, is daar eintlik geen salf meer aan hom te smeer nie. Hy het dan reeds geakkultureer by die antiblanke, anti-Afrikaanse waardes van die NSA. Sy morele en intellektuele standaarde is dan op die vlak van ‘n Hillbrow-prostituut s’n. Ekskuus, “sekswerker”. Dis mos deesdae ‘n eerbare beroep in Suid-Afrika. Toegegee, dis seker meer eerbaar as dié van ‘n NSA-politikus.

Dus, sien dit as ‘n noodmaatreël, soos om te emigreer. Ons moet iewers heen waar ons nie meer doodgemaak word nie en waar ons steeds ons taal kan praat en met mekaar sake kan doen sonder dat ons deur die Afro-marxistiese staat en groot maatskappye versmoor word.

‘n Groot deel van die PWV (of dan die Gautengprovinsie, eintlik hou ek niks van dié woord nie) se ekonomie sal suidwaarts moet verskuif. Vir ‘n begin kan mense bloot vakansiehuise en -woonstelle daar koop, en solank hul gesinne daar vestig, buite die gevaarsones van Gauteng en die Kaapstad-omgewing. Die moordkoerse in Johannesburg, Pretoria en Kaapstad is hoër as dié in vele oorlogsgebiede, juis daarom emigreer soveel mense. Ons kan heen en weer pendel tussen die George-lughawe en die res van die land, maar ook oorsee, want ons sal ons goedere en dienste buite Suid-Afrika moet verkoop, daar waar daar nie regstellende aksie en antiblanke diskriminasie bestaan nie.

Daar is baie te leer uit Orania se ervaring met volkseie arbeid. Vanuit die staanspoor sal ons sover moontlik moet meganiseer, en van volkseie arbeid gebruik moet maak. Uiteraard bestaan daar ‘n redelike kleurlingbevolking ook in die Suid-Kaap en hulle moet deel van die groeipunt wees. Die groeipunt moenie “slegs vir blankes” wees nie, ‘n gedagte wat steeds in vandag se wêreld so gestigmatiseer is dat NAVO, Rusland en China ons dalk sáám met vliegtuie sal kom bombardeer as ons dit probeer. Maar ons moet binne die eerste paar jaar ‘n volstrekte meerderheid behaal, met die mikpunt om ‘n Afrikanermeerderheid van tot tagtig of negentig persent in die gebied op te bou. In elk geval: as net die helfte van Gauteng se anderhalf miljoen Afrikaners soontoe trek, sal ons by verre in die meerderheid wees.

Afrikaans moet die voertaal én die openbare taal wees. Dit is ononderhandelbaar. Geen Engels nie. Alvorens ons enige ander grense trek, moet ons soos in Vlaandere (en Orania) ‘n taalgrens trek. Dit moet ‘n Afrikaanse Republiek in wording wees. Ek verafsku die manier waarop die Naspersmedia die woord “Afrikaanse” as ‘n (polities korrekte) selfstandige naamwoord gebruik, maar laat dit maar “Afrikaans” in daardie “inklusiewe” sin (nou moet ek eers na die lugsakkie gryp) óók wees. Onthou: dit gaan om ons oorlewing. Hier en daar kan ons maar kompromieë aangaan, solank ons daarvan bewus is dat die einddoel volkome vryheid en selfregering moet wees. Selfbeskikking, soos hulle sê, maar selfs dié woord het al ‘n bietjie van ‘n utopiese klankie in Afrikaans verkry, iets soos die hemel waarvan jy in die Bybel lees maar net gaan ervaar as jy die dag doodgaan. Ons moet vryheid in die hier en nou verkry.

Alle Afrikaanse groepe moet saamwerk. Dis seker veel gevra en die ou en die nuwe Afrikanerelite of Broederbond sal dit seker afskiet as iets wat nie deur ‘n aantal komitees en geheime vergaderings van die FW de Klerk-stigting goedgekeur is nie. Maar raai wat? Ons gee nie om nie. Soos die Oos-Duitse betogers wat die Berlynse Muur laat val het in 1989, en toe weer in 2014 teen immigrasie, geskree het: Wir sind das Volk! Ons is die volk. Ons sal self besluit, en laat FW de Klerk en sy handlangers in hul moer vlieg!

Vanuit Europa en vanuit die VSA sal daar geweldige steun vir so ‘n projek wees. Mense sal graag in so iets wou belê: ‘n kusstad of -streek met die potensiaal om die Singapoer van Afrika te word. Ons keer ons rug op Afrika en sy probleme, en raak deel van die groter wêreld daarbuite, die ontwikkelde, eerste wêreld. Ons sal ook Europese immigrante kan lok. Ons beskik oor aangename weer, vriendelike mense, goedkoop eiendom en ruimte. As dit veilig, Westers en Afrikaans is, sal honderde duisende Europeërs daarheen stroom. Solank die internetspoed goed is, sal hulle sommer daar kan werk ook. Ons sal nie vir hulle werk hoef te skep nie; hulle het klaar werk. Die hele Noord-Europa, Skandinawië, Nederland-Vlaandere, Duitsland, Oostenryk, beskik so te sê oor volle indiensneming. Ons hoef net by hulle ekonomie “in te prop”, daaraan deel te neem, op ‘n gedelokaliseerde manier, en dan sal ons ‘n bloeityd beleef!

Europeërs kan by ons kom aftree, hul euro’s hier kom uitgee. Ons kan versorgingsentrums bou, tesame met goeie en bekostigbare hospitale (soos wat ons eens gehad het) wat oor die hele wêreld bekend sal raak.

Die groot uitdaging gaan natuurlik wees om, nes in Europa, ons van migrante te vrywaar: derdewêreldparasiete wat op ons welvaart wil kom teer, wil kom plak, om aalmoese wil smeek en, les bes, wil kom roof en moor soos wat dit tans op ons plase en in ons stede die geval is. Daar moet egter ‘n ongeskrewe reël wees dat ons geen Xhosas in diens sal neem nie. Die munisipale regulasies en bywette moet eenvoudig toegepas word: geen plakkershut of kaja mag ooit opgerig word nie. Niemand mag onder ‘n brug of ‘n stuk plastiek slaap nie. Hy moet terug Transkei toe, waar hy vandaan kom. Hy kan daar vir die ANC gaan stem, of die EFF of wie ook al. Indien nie sy lewende leiers op ons TV-skerms nie, sal die spook van Nelson Mandela na hom omsien. Ons moet nooit weer die swartman, en veral die Xhosa, ons probleem maak nie.

As ons na ons geskiedenis kyk, onlangs en verder terug, sien ons dat die Nguni-volkere lank reeds die Afrikaner as hul vyand beskou. Ons moet dit só aanvaar. Slegs voortdurende paraatheid en strategiese denke gaan ons teen die vyand se aanvalle en teistering vrywaar. Daarmee saam is daar natuurlik die Uitlanderbevolkings van Johannesburg en Kaapstad wat van Suid-Afrika ‘n soort linkse Britse kolonie wou maak. Hulle is ‘n ander vyand, wat dikwels met die Nguni’s saamspan, maar hulle voel gewoonlik nie gemaklik in Afrikaanse omgewings nie, dus sal hulle voorlopig aanhou om ons in hul media en vanuit hul stedelike vestings in Johannesburg en Kaapstad te hoon.

‘n Privaat Afrikaanse universiteit kan in die Suid-Kaap gestig word; dit op sigself sal reeds enorm baie ekonomiese aktiwiteit skep, asook jongmense daarheen lok. Laat die res van die universiteite volledig “transformeer” met studente wat gratis studeer en ewe gratis betoog en die plekke afbrand, terwyl die linkse akademici hulle lustig aanpor. Die linkses en multikulturaliste sal mekaar besig hou, terwyl ons rustig aan ons nuwe tuiste bou.

Die Afrikaner kort ‘n heimat, dis só eenvoudig.

Sien dit as ‘n Eurokaanse projek: Europees-Afrikaans. Van die begin af was dit tog wat ons wou doen: om ‘n stukkie Europa hier in Afrika te kom skep.

Dan sal die (Suid-)Kaap weer Hollands wees!

Leon Lemmer: Carel Boshoff: apart sonder apartheid

Carel Boshoff (1927-2011) was ‘n sendeling, teologiedosent en die grondlegger van Orania. Hy het lewenslank sy skoonpa, Hendrik Verwoerd (1901-1966), se visie van ‘n gemenebes van onafhanklike, etnies-kulturele state (aanvanklik embrio- of tuislande genoem) in Suider-Afrika nagestreef. Ek gaan die aandag vestig op enkele aspekte wat in sy outobiografie, Dis nou ek, Carel Boshoff (Pretoria: LAPA Uitgewers, 2012, 595p; ook as e-boek beskikbaar) aangeroer word en myns insiens tersaaklik is, bv “Terwyl Verwoerd vanuit ‘n bestaande kulturele en religieuse verskeidenheidsituasie geredeneer het, is [Nelson] Mandela die holis wat uitgaan van die ubuntu-standpunt dat die geheel die ondergeskikte dele karakteriseer, bepaal, omsluit en definieer. Dit is ‘n kommunalistiese idee, gebaseer op ‘n onrealistiese utopie. Die utopiese beeld van die werklikheid oefen voortdurend druk uit om ‘n beter wêreld tot stand te bring. In Afrika het dit tot die teendeel van die bedoelde ideaal gelei, naamlik die opheffing van veelpartydemokrasieë, ‘n eweredige verspreiding van radikale armoede, sentralisasie van mag en van middele, miskenning van die regte van etniese minderhede en les bes, in Suider-Afrika, die verengelsing van die landsadministrasie en die onderwys” (p 199).

Met aanhalings gaan ek sonder veel inmenging Boshoff toelaat om sy standpunt te stel. Boshoff en sy vrou, Anna (1932-2007), was lewenslank ongetwyfeld buitengewoon diensbare, noeste Afrikaners. Ek laat biografiese besonderhede hier egter grootliks agterweë, behalwe waar dit toepaslik is, bv: “Ek het grootgeword met ‘n liefde vir ons volk, ons land en ons taal, maar ook vir ons veld, ons bome en vir die stilte en eensaamheid van die natuur” (60). Boshoff het in ‘n plaasmilieu opgegroei. “Mens het respek vir jou osse* gehad” (69). “Daar is baie op hulle staatgemaak, op die agterosse se krag en op die voorosse se intelligensie” (68). In die Afrikanerpolitiek het hierdie ossebeeld in die na-Verwoerd-era ontnugterend skeef geloop. Die agterosse het hulle krag verloor en die voorosse was hulle intelligensie kwyt. Boshoff was lief vir perde en perdry. “Om die Waterberge tussen die twee ore van ‘n perd deur te sien, is die gelukkigste ervaring wat ‘n natuurliefhebber kan begeer” (290).

[* Tweedrag is kenmerkend van die Afrikanergeskiedenis. Oor die herdenking van die Groot Trek in 1988 het die trekleier, Mossie van den Berg, gesê “hoe langer hy met sy trekgenote getrek het, hoe liewer het hy vir sy osse geword” (348). Tydens die 1938-trek het NJ van der Merwe Afrikaner-eenheid bepleit: “Die Afrikaners moet mekaar weer vind, want hulle het een afkoms, een taal, een geloof, een hoop, een toekoms” (353). In 1988 het Boshoff gesê: “Die beginselideaal waarmee ons volk weer verenig moet word, lê diep in die sin en betekenis van die Groot Trek bewaar: dit was die doel om as volk vry te wees, onder sy eie owerheid te staan en sy eie vaderland te bewoon. Wat ons minder as dit het, maak ons minder as ‘n volk. Alleen ‘n volk mag aanspraak maak op ‘n eie vaderland en staatkundige selfbeskikking om sy eie kultuurlewe te bewaar” (354).]

Ek kan die versoeking nie weerstaan nie om ‘n insident uit die goeie ou dae aan te haal waarin Boshoff se evangelis, Seth Mofutsanyane, beland het. “Eendag het hy onwetend op ‘n boer se plaas beland en die boer het op hom afgekom. ‘Wie se kaffer is jy?’ wou die boer kwaai weet. ‘God se kaffer, my baas,’ het Seth verskrik geantwoord” (146). Interessant is die feit dat die swart woongebiede (167) en die kampongs vir trekarbeiders (168) aan die Rand destyds in taalsones ingedeel is. Ook dat dit vir ‘n sendeling onwenslik is om gesamentlike naweekuitstappies vir albei geslagte swartes te onderneem. “Gesamentlike kampe vir seuns en dogters was ‘n hopelose mislukking en ons het gou daarvan afgesien” (172). Ek hou van Boshoff se benadering tot preke: “Ek stel dit steeds as ‘n maatstaf vir myself om nie in die preek te sê wat ‘n lidmaat self kon uitgedink het nie” (394).

In sy teks rol Boshoff kosbare pêrels uit. “‘n Onderwyser moet gevorm word en nie net opgelei word nie … Hulle word nie verniet deur GA Watermeyer [1917-1972] die ‘gietvorms van ons jeug’ genoem nie” (187). Boshoff se slagspreuk was: “Elke geslag neem verantwoordelikheid vir sy eie tyd” (338) of “Elke geslag is verantwoordelik vir sy eie tyd” (487). Hy het groot waarde geheg aan die volgende woorde van Hendrik Verwoerd, “‘n Volk skep sy eie toekoms” (487) en dié van JD Kestell, “‘n Volk red homself” (476, 487). Boshoff het graag gedigte geskryf. In een van hulle kom die volgende reëls voor: “om eiesoortig, trots, weer Boer te wees … jou erfdeel mag nie onderhandel word … Trek koersvas na jou eie Afrika” (355).

Boshoff skryf dat hy met FW de Klerk gebots het “oor die oorgawe van mag sonder dat iets vir die Afrikaner uitgehou is” (14). “Dis merkwaardig dat geen objektiewe beoordelaar geglo het dat die Afrikaner sy selfbeskikking so roemloos aan die ANC sou afstaan nie” (261). Dit het gebeur weens onbekwame onderhandelaars. “Die vervanging van dr Gerrit Viljoen met mnr Roelf Meyer as minister van staatkundige ontwikkeling en hoofonderhandelaar was ‘n ramp” (429). Later noem Boshoff Meyer “die nikswerd onderhandelaar” (434). Reeds in 1985 het Boshoff helder voorsien wat in 1990/1994 gaan gebeur toe hy verwys het na “die gruwelikste uitverkoping van Afrikanerselfbeskikking” (563). “Die oorheersing van minderheidsgroepe deur ‘n meerderheid, met gepaardgaande ontwrigting van hulle lewensomstandighede en selfs die bedreiging van hulle voortbestaan, kan net so min tot vrede lei as wat die oorheersing van meerderhede deur ‘n minderheid daartoe kan lei” (239).

FW de Klerk se standpunt was “dat die onderhandelinge op die veelpartykonferensie in Kemptonpark die Afrikaner se toekoms sal waarborg by wyse van ‘n regering van nasionale eenheid, wigte en teenwigte en die beskerming van minderhede. Hy het hoegenaamd nie die behoefte aan so ingrypende saak soos ‘n volkstaat vir Afrikaners gesien nie en dit was in elk geval volgens hom nie haalbaar nie. Dr [Andries] Treurnicht se reaksie op die volkstaatvoorstelle was dat die Afrikanervolk darem ‘n plaas en nie net ‘n plot wil hê nie, en dr [Ferdie] Hartzenberg het die ‘posseëlvolkstaat’ verwerp. My pleidooie dat daar ten minste iets vir die Afrikaner uitgehou moes word, is in die wind geslaan” (252). Uiteindelik was daar in werklikheid geen magsdeling nie, wel algehele magsoorgawe. “The new constitution contains no provision for the continuation of any form of joint decision making in the executive branch of government” (433).

“Die kernvraag het geword: Hoe oorleef die Afrikanervolk in Afrika?” (252). Vir ‘n minderheidsgroep is daar drie moontlikhede: verswelging, uitdrywing of uitwissing (252,482). Diegene wat selfbeskikking nie verlore wil laat gaan nie, koester die ideaal van ‘n blanke tuisland. “Dan sal die wit mense of die Afrikaners opnuut moet besluit teen watter koste en langs watter weë hulle ‘n selfstandige toekoms kan verwesenlik … die tuislandbeleid het volkstaatideaal geword” (253). “Dat ‘n vaderland waarin hulle die onbetwiste meerderheid uitmaak nie aan wit mense gegun word nie, lyk onredelik en onaanvaarbaar … ‘n Swart volkstaat kan nie reg wees en ‘n blanke volkstaat verkeerd nie” (258). Vir Boshoff was die keerpunt die 1983-grondwet met sy driekamerparlement. “Politieke integrasie wat trapsgewyse ingevoer word, kan nie op diskriminerende wyse toegepas word nie; uiteindelik sal dit volledig voltrek word” (273). “Oor ‘n kort tyd van slegs sowat tien jaar het een en dieselfde owerheid [die Nasionale Party-regering] afsonderlike ontwikkeling laat vaar en met sy teenoorgestelde, integrasie, vervang” (254).

“Deur die denkrigting van een gemengde samelewing te aanvaar, het die owerheid alle moontlike uitweë vir die Afrikaner om swart oorheersing te vermy, toegekap. In een gemengde samelewing waarvan die wit deel klein was en stadig gegroei het, terwyl die swart deel groot was en vinnig gegroei het, kon wit mense uiteraard nie in die aanvraag na geskoolde werkers voorsien nie en ook nie die stygende aantal swart mense onbepaald doeltreffend bestuur nie. Om die lewenspeil, ook van wit mense, op ‘n manier te probeer handhaaf, moes swartes in groot getalle opgelei en alle beroepe vir hulle oopgestel word. Volslae ekonomiese integrasie was dus onvermydelik in ‘n eenheidstaat. Die moontlike keuse van die Afrikaner om selfstandig te word en sy eie staat in stand te hou, is so toegestop. Die wit mense is met geen ander politieke keuse gelaat as integrasie en swart oorheersing nie. Die regering het al hierdie toegewings gemaak en tog geglo dat hulle wit gesag met mag kon handhaaf” (257).

Oor die sug na eenheid by die vier NG kerke het ek voorheen geskryf dat skynbaar niemand kommer oor die implikasies vir Afrikaans uitspreek nie. As helder denker het Boshoff wel voorsien dat Engels die lingua franca van so ‘n saamgesmelte kerkgenootskap sal wees (14, 538). Oor ‘n volkstaat en kerkeenheid verwys Boshoff na God wat “die mense in volke opgedeel” het (Deuteronomium 32:8 en Handelinge 17:26; p 525) en “Eenheid en verskeidenheid uiteraard in die Bybel geleer word, maar dan tog nooit as gelyke groothede nie” (231, 515). “Prinsipieel moet aangevoer word dat die kerk nie geslote kan wees nie, maar dat die kerk ook nie ‘n agent vir ‘n bepaalde [politieke] ideologie gemaak mag word nie. En laat niemand ontken dat nasiebou en transformasie ook ‘n ideologie is nie” (230).

Orania, wat in 1990 gestig en in 1991 amptelik geopen is, word met Boshoff geassosieer. Hy het hom in 1993 daar gevestig. Hy verskaf die volgende motivering vir Orania. “My oordeel was steeds dat alle instellings in ‘n bepaalde grondgebied met ‘n oorweldigende meerderheidsbevolking uiteindelik die aard van daardie bevolking aanneem,* of mettertyd in praktiese of prinsipiële dilemmas beland. Sou ‘n kultuurgemeenskap vrees dat hy onder bepaalde omstandighede verswelg kan word, lê die oplossing nie in die isolasie van daardie gemeenskap nie, maar in die skep van ‘n eie lewensruimte waar hy sy eie instellings skep en enige besoeker of tydelike inwoner kan akkommodeer sonder vrees om verswelg te word … Daar is geen rede om morele of godsdienstige wroegings te hê as maatreëls getref word wat op die behoud van volksidentiteit gerig is nie, behalwe as dit kwetsend of diskriminerend is, of aan ‘n medegelowige aanstoot gee. Die goue reël van jou naaste lief te hê soos jouself, en aan ander te doen soos jy wil hê aan jou gedoen moet word, is ook hier van toepassing” (229).

[* Dink aan Max du Preez se wens dat Afrikanerstudente hulle soos opstandige, nie-studerende swart studente moet gedra.]

By al die blanke staatshoofde sedert Verwoerd, asook by ander politieke leiers, het Boshoff gepleit: “Laat ons liewer ons volk tot die aanvaarding van ‘n gereduseerde bestaan lei as om te eis wat ons nie kan volhou nie en ons uiteindelik alles verloor” (251). Reeds in 1984 het Boshoff gesê: “Geen volk is sonder vaderland denkbaar nie en wat is die werklikheid van ons vaderland vandag? Die ‘blanke’ land het ‘n mite geword. Die blanke is besig om ‘n nietige minderheid in sy ‘eie’ land te word sodat dit vir hom onmoontlik geword het om dit te behou” (317-318). Boshoff se ideaal was dat by Verwoerd se visie van afsonderlike ontwikkeling gehou moet word. “Afsonderlike ontwikkeling beteken dat volke langs mekaar soewerein bestaan, nie deurmekaar nie” (573). “Dit sou beteken dat volkere soewerein langs mekaar bestaan, nie deurmekaar nie, en dat die Afrikaner en ander wittes wat saam met hom ‘n staat wou stig op ‘n eie grondgebied geregtig is … Die swart volke het ook nie op die hele land aanspraak nie en moes langs die Afrikaner bestaan, pleks van bo-oor hom. Goeie gesindheid kan nie behou word deurdat die een volk die ander verkneg nie” (341). In 1985 het Boshoff gesê: “Die swart volke het geen reg of aanspraak op die hele Afrika nie. Hulle het [Suid-]Afrika ook maar stukgewys van die noorde af beset soos die Afrikaner dit van die suide af gedoen het. Daar bestaan geen ander heenkome vir Afrikaners as in Afrika nie, daarom moet die ondergeskikte swart volke langs die Afrikaner vry word en langs hom bestaan pleks van bo-oor hom” (574).

“In Orania word geen volksvreemde arbeid in diens geneem nie” (389). “As die eis van volkseie arbeid laat vaar word, stort enige vooruitsig op selfbeskikking in duie” (441). Enigeen is as ‘n dagbesoeker welkom. Die NG kerkdienste is oop vir enigeen. Die Volkskool van Orania neem buite Orania aan gemengde sport deel (408). Die huidige politieke opset word as die werklikheid aanvaar in soverre dit buite Orania bestaan. “Die werklikheid is dat Suid-Afrika nie weer tot wit leierskap beweeg sal word nie en dat ‘n nierassige owerheid net die weelde van swart politiek is wat aan die wittes sê: ‘Aanvaar wat ons julle aanbied of kry julle ry’… Regstelling in die samelewing en in al sy instellings maak van die Afrikaner ‘n randverskynsel wie se belange in die swart meerderheid se behoeftes verdwyn” (475). Binne Orania word ‘n volkseie orde gekoester. Anders as aanvanklik na sy stigting het die Vryheidsfront Plus “‘n ordebevestigende party geword” (451) wat sy ywer vir die volkstaat verloor het (450). “Eerder as om ordebevestigend teenoor [die nuwe] Suid-Afrika te handel, moet ‘n nuwe orde vir Afrikaners parallel met die Republiek van Suid-Afrika geskep word” (483).

Oor die Orania-plan was Boshoff realisties. “Niemand sou hom gekies het as daar ‘n alternatief was nie, maar dit is die enigste plan” (444) en “In alle beskeidenheid word die Orania-plan aangebied, alleen omdat daar geen alternatief gevind kan word nie” (479). Die idee is dat Orania die eerste groeipunt vir ‘n Afrikaner-volkstaat moet wees (491) en dat dit deur ander soortgelyke groeipunte in die omgewing gevolg word, “‘n pêrelstring* van dorpe” (481). “Ek is aangegryp deur die koersloosheid, die verval, die onvryheid en ook die verarming van die Afrikanervolk. Onderlinge verbondenheid tussen Afrikaners het ná 1994 se mags- en statusverlies verlore gegaan en het hoogstens Afrikaans as gemeenskaplike band behou” (473). Dit is waarom ek eerder Afrikaans as godsdiens as die onderskeidende kenmerk van Afrikaners beskou. Protestantse godsdiens plaas Afrikaners in ‘n veel wyer (selfs wêreld-) konteks. Onder Afrikaners heers daar godsdienstige verdeeldheid. In Orania is aanvanklik gepoog om al die godsdienstige groeperinge in gemeenskaplike kerkdienste byeen te bring, maar daar het spoedig ‘n einde aan hierdie eksperiment gekom. As NG Kerk-lidmaat het Boshoff teleurstellings met sy kerkgenootskap ervaar maar nogtans tot sy dood lojaal daaraan gebly. “Die NG Kerk word saam met die Afrikaner-Broederbond en die Nasionale Party as die drie pilare van die vervalle Afrikanerskap beskou” (474). “Die NG Kerk moet ophou om skaam te wees om Christus se kerk vir die Afrikanervolk te wees” (477).

[* Hierdie idee lewe. Onlangs is berig dat Dick Davel 3 000 hektaar naby die Weskus, tussen Lutzville en Nuwerus, teen R10 000 per hektaar as nog ‘n Afrikanertuiste wil bemark (Rapport, 13 deser, p 9).]

Boshoff: “‘n Gees van verset wat in ‘n geestelike herlewing kan uitloop, kan slaag as dit diepte het, al is dit nie wyd nie … Die kern van ‘n volk is sy kultuur, tradisie en geskiedenis … Ons moet daadwerklik begin om Afrikanerkultuur op sy suiwerste en diepste te herontdek en te anker en uit te bou tot ‘n meevoerende krag wat ons in beheer van ons lot en toekoms sal plaas” (576). “Die Afrikanervolk sal … weer nuut gebore moet word om te kan oorleef” (279). Orania, wat eerder ‘n tuiste of tuisland as ‘n volkstaat is, is ‘n beskeie maar egte uitlewing van die ideaal wat Boshoff reeds in 1984 gestel het: “Die Afrikaner se reg om vry en blank te wees in Afrika en in sy eie grondgebied homself te regeer” (547).

Naskrif: Verwysings na Orania het in die taalstryd aan die Universiteit Stellenbosch opgeduik. ‘n Vorige rektor, Chris Brink, het diegene wat die behoud van die US as ‘n Afrikaanse universiteit voorgestaan het “Neo-Afrikaners” genoem, wat ‘n “volkstaat van die gees” in die vorm van ‘n “kulturele Orania” wil skep. ‘n Vorige US-raadslid, Ruda Landman, het so ‘n universiteit in 2006 ‘n “taal-Orania” genoem (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, 2013, p 136). Die giftigste anti-Afrikaans- en anti-Afrikanergesindheid het destyds van ‘n ander vorige US-raadslid, die bruin Francois Groepe, gekom. Hy is tans ‘n adjunk-goewerneur van die Reserwebank, maar was toe in diens van Naspers. Hy het na die US as ‘n “neo-Orania-enklawe” verwys (138) en die pro-Afrikaanse groep van “versluierde rassisme en diskriminasie teen niewittes beskuldig … Groepe se brief het getoon dat die rassisme nie aan die pro-Afrikaanse groep se kant was nie, maar aan die ander kant” (171). In 2009 was die bewoording van Groepe se aanval op die “taalstryders” in die US-raad so ongemanierd dat vyf raadslede uit protes uit die vergadering gestap het (173).

JH du Toit: Orania en die Soligargie

Ek het hierdie stuk geskryf kort nadat Orania en Solidariteit onlangs vir Steve Hofmeyer en Sunette Bridges as ekstremistiese rassiste gebrandmerk het. Aanvanklik het ek besluit om dit nie te plaas nie omdat ek nie verdere verdeling wou meebring nie. Ná Solidariteit se Sowjetstyl-“beraad” het ek egter besluit om hiermee voort te gaan.

Ek was doodgewoon verbysterd om Jaco Kleynhans van die Orania Beweging se persverklaring oor die Afrikanerprotesbyeenkoms by die Krugerstandbeeld in Pretoria te lees. Hier kan u self die artikel wat in Beeld verskyn het lees:

Orania, Solidariteit nie deel nie

Die Orania Beweging, asook Solidariteit, was nie Woensdag by die “protesaksie” op Kerkplein in Pretoria betrokke nie.

“Die Orania Beweging distansieer hom van enige ekstremistiese en rassistiese reaksie op die huidige vandalisering van Afrikanermonumente,” het Jaco Kleynhans, uitvoerende hoof, Woensdag aan Beeld gesê.

“Ons is geensins daarby betrokke nie en ondersteun dit glad nie. Sou daar ’n T-hemp wees wat ons laat maak het, dan is dit moontlik een wat iemand hier gekoop het, maar dit moet nie beskou word as steun van ons kant af vir wat ons as ’n futiele oefening beskou nie. Ongelukkig het party mense ons slagspreuk, ‘Ek is Jan’, gekaap en misbruik dit,” het hy gesê.

Flip Buys, uitvoerende hoof van Solidariteit, het ook aan Beeld gesê dié vakbond was nie daarby betrokke nie.

“Ek dra nie kennis van presies wat daar gebeur het nie, maar verskillende organisasies het verskillende style en standpunte.”

Hy het gesê hoewel die organisasie sterk standpunte ondersteun, moet daar wedersydse erkenning en respek wees. “In jou optrede moet jy dit weerspieël.”

Volgens Buys het hulle die Federasie van Afrikaanse Kultuurvereniginge (FAK) genader om die moontlikheid van ’n beraad te bespreek. “Daar moet dringend nasionale dialoog oor die saak plaasvind,” het hy gesê.

Daar is niks verkeerd daarmee om ’n ordelike en vreedsame protes te hou nie, maar mens moet só optree dat ’n gees van wedersydse verdraagsaamheid bevorder word, het hy gesê.

By voorbaat beklad Jaco Kleynhans sy mede-Afrikaners wat in hierdie krisisuur hul vir die behoud van ons kosbaarste simbole bewil as “ekstremiste en rassiste”. Hierdie is natuurlike naamskending in die ergste graad vir die organiseerders. Nietemin, kom ons fokus op wat Kleynhans se gewraakte woorde impliseer. Wel, by die eerste lees daarvan is mens sommer gewalg. Gewalg daarin dat iemand dermate sy eie mense wat die eerbare moed het om op te staan, probeer neerslaan grond toe. En as u liewe leser, nie ook gewalg is nie, glo my Kleynhans se perverse stelling sal u absoluut walg as u die res van hierdie rubriek lees.

Uit die Beeldartikel lyk dit asof “Soliforum” en die OB gesamentlik genader is vir ‘n verklaring. Regtig? Hoekom sou Beeld dit doen? Die een is immers in Lyttleton en die ander in die Karoo. Nee, u sien ek glo dat hierdie twee, wat mos deesdae bedmaats is, gesamentlik met aller yl hul na Adderjan Basson se koerant gehaas het om goedkoop politieke punte aan teken. Soliforum, wat sigself nie as ‘n Afrikanerorganisasie sien nie en dus geen langtermyn- strategiese plan vir Afrikaners het nie, floreer op die status quo waaruit dit miljoene, indien nie miljarde nie, maak. Nou kan u begin sien hoekom Orania, wat despreraat is om te groei, deesdee met herdie massale debietordermasjien bevriend is. Hierdie klub sluit ook die FW De Klerk-stigting, die DA, FAK en Gebroeders Mulder (VF Plus) in. Dis ‘n losse “federasie” van beroepspolitici, vakbond-miljardêrs, ‘n oud-volksverraaier (in eie reg ‘n multimiljoenêr), liberale, Karoo-maplotters en ander beginsellose trogvarke.

As iemand wat deurgaans die Oraniaprojek in beginsel ondersteun, is dit vir my werklik ‘n steen des aanstoots dat Kleynhans sulke goedkoop punte by Naspes probeer aanteken het. Ek volg die Noordwes-Kaap-ideaal al sedert die SABRA-dae en was en bly ‘n groot aanhanger van afgestorwe prof. Carel Boshoff. Ek kan in my wildste drome nie dink dat prof Boshoff geneë met Kleynhans se afskuwelike stelling sou wees nie. Hoe op aarde kan hy die inisiatief as ekstremisties en rassisties afmaak nog voor dit gebeur het? O ja, nou onthou ek. Dis mos juis deur “rassis!” te skree dat Soliforum die ondersteuning van die liberale establishment gekry het. En met OB wat klaarblyklik wag dat krummels van die vakbond-oligarge se tafel moet afval, blaf hierdie skoothondjie nou na sy baas se bevele. Kleynhans se persverklaring erodeer die legitieme eis van diegene wat die monumente in ere wil behou, en dit gaan verder. Deur hulle met die “rassisme”-teerkwas by te dam, speel hy nie net in die hande van die Soligargie, DA, en Naspes nie, maar veral in dié van die ANC en die EFF. Uiteindelik is Jaco Kleynhans onbewustelik ‘n pion van die aartsrassis, Julius “Hitler” Malema self. Is u nog nie gewalg nie? Lees verder…

Maar, dis eers wanneer mens Kleynhans se Oraniablog-rubriek lees dat die smerige gulsigheid van hierdie opportunis se onderrok onbeskroomd deur die modder sleep. Janee! Hier kom dit. Kleynhans verkondig met groot tevredenheid dat Orania gereed is om Afrikanermonumente vir bewaring te huisves. As u vertroud is met die sukkelende groei van Orania (oor 21 jaar het die dorp nog net iets oor ‘n duisend inwoners) dan sal u ook verstaan dat hulle alles moontlik nodig het om hul profiel en legitimiteit sodanig te verhoog dat dit kan uitstaan as Afrikanervesting en natuurlik toerismebestemming. Hiermee kan die vermoënde miljarde van die Soligargie en skitterende trots van Afrikanersimbole sommer baie help. Dit maak nie saak of die verwydering ook die aspirantvolksmoordenaar, Julius Malema, se agenda dien nie. Nou ja, ek wil ook hê Orania moet groei, want nog steeds dink ek dat dit ‘n uitstekende poging bly. Nietemin, ek wil nié hê daardie groei moet ten koste van die veiligheid en voorbestaan van my volk in die res van SA gebeur nie. Orania is nié die Afrikanerdom nie, dis slegs ‘n dorpie van 1000 mense, al is dit ‘n bewonderenswaardige poging. Kleynhans se taai vingers is een te veel vir my!

Laat ek verder verduidelik. Ons móét nóú die streep voor Oom Paul se beeld in Kerkplein trek. As ons ‘n “laat dit maar na Orania verhuis word”-houding inneem, dan is dit nog ‘n wins in die swart rassiste se sak, en sal nog meer momentum gevoeg word by hul uiteindelike doel teen ons. Nadat al die monumente verwyder is wat dan? Nadat die volkseiendom uitgewis is, wat is dan hul volgende teiken? Ek kan u waarborg dit gaan op die minste u persoonlike eiendom wees. Die aanslag gaan kom teen u plaas en u stedelike woonhuis. Kort na die Bolsjewiste Rusland oorgeneem het, het hulle die Russiese middelklas se huise genasionaliseer. Nes in SA was daar in Rusland enorme armoede en ‘n behuisingstekort. Middelklasgesinne mag aangebly het in die huise wat voorheen aan hul behoort het, op voorwaarde dat hulle vir elke vertrek wat daar in die huis is ‘n ekstra gesin moes inneem. Jou huis raak dus ‘n kommune. Hierdie sal nogal ‘n goeie uitkomste wees, want die erger scenario is iets meer soos Rwanda.

Tydens die opkoms van die Nazi’s het baie Jode gelag vir Hitler soos ons lag vir Hanswors Malema se manewales (hoewel ek nou al minder mense sien lag). Toe Hitler aan bewind kom het hulle hom probeer paai. Vir mekaar het hulle gese, “alles sal uitwerk, ons moet die Duitsers net tevrede hou”. Sommmige Jode het die insig gehad om te sien wat kom en het betyds pad gegee na die VSA, SA, ens. Hul familie in Duitsland het aanvanklik vir hulle gesê dat hulle oorreageer en selfs vir hulle gelag. ‘n Jaar of wat gelede het dr Gregory Stanton, hoof van International Genocide Watch vir my aanbeveel om my familie uit SA te kry terwyl ek nog kan. Die meeste Afrikaners wat nog in SA is, is daar vasgevang. Dis nie nou tyd om swak te wees en die strydperk nader na u voorhuis te bring nie. Hou dit ver weg, daar by Oom Paul. As die ZAR-staatshoof uit konteks van Kerkplein na ‘n Karookoppie geskuif word, raak dit bloot ‘n misplaaste kunswerk.

As Kleynhans dink hy kan hierdie krisis misbruik om Orania in ‘n “Temapark van Afrikanersimbole” te verander dan sê ek vir hom: “Wees versigtig, meneer. As ons nie nou vasstaan nie, sal die aanslag wel nog soos ‘n warrelwind oor die Karoo Orania van die kaart afvee. Dan is u Temapark bloot ‘n begraafplaas van beelde en meer… Maak oop u oë! As u dink dat hierdie dapper volkslede wat ‘n optog na Kerkplein onderneem het ekstremistiese rassiste is, verduidelik dan vir my hoe die afsondering van uself in ‘n gehuggie in die middel van die woestyn, in ‘n poging om van swartmense te ontsnap, nie ekstreem rassisties is nie? Mense wat in glashuise woon…

Voordat Kleynhans al my kommentaar op die OB-blog verwyder het, het hy aan my beweer dat dierdie aanslag op ons simbole niks nuuts is nie aangesien dit ook voorheen in die onlangse verlede gebeur het. Hier lees hy die situasie geheel en al verkeerd. In die onlangse verlede het ANC-beheerde stadsrade wel ontslae geraak van standbeelde van apartheidsleiers, maar hierdie is iets geheel anders. Wat ons nou sien, is woedende populistiese en gewelddadige vandalisme van simbole van alle wittes, ongeag die era. Hierdie is die koorsige simptoom van ‘n nasionale raserny wat aan die oplaai is. Ek kan die OB waarborg dat hierdie vandalisme bittermin met die beelde as simbole van apartheid of kolonialisme te make het, maar wel alles met swart-op-wit haat. Die beelde is maar net ‘n voorspel vir groter dinge wat kom en daarom moet ons alles in ons vermoë doen om dit hier te stuit en nie een duim toegee nie. Ek sal eerder sien dat ons die geveg om die simbole voer al verloor ons dit. Ja, selfs al kap hulle dit stukkend en smelt vir Oom Paul af tot kombuiskrane, dan sal ek liewer dat hý in die spervuur van die frontlinie is as Afrikanerlewens. Dan het ons ten minste tyd gekoop, ons die vyand se spoed gebreek, en meer belangrik, ons eie mense weer geïnspireer om ruggraat styf te maak. Laat hierdie drama eerder op Kerkplein en in die howe afspeel, as wat dit straat af na na wit woonbuurte toe kom.

Tans is die rassesituasie in SA so erg gepolariseer dat die middelgrond wat voorheen deur liberale sentriste gevul is vinnig aan die verdwyn is. Orania probeer saam met die Soligarge en kie. nou ook hierdie middelgrond beklee. Die probleem vir hulle is dat hulle ideologiese kontinent soos die mitiese Atlantis aan die wegsink is. Sonder hierdie middelgrond sal Orania nooit d.m.v. enige vorm van onderhandeling ooit onafhanklikheid ontvang nie. Die venster vir daardie geleentheid het ná die Volkstaatsraad reeds grotendeels toegemaak, maar ek beweer dat dit nou heeltemal toe is. Dis sleg vir alle Afrikaners. Ons beweeg nou ‘n volgende fase in waar selfbeskikking nie meer die doelwit is nie, maar wel oorlewing. Dit sal die moeite werd wees vir almal om spoedig hiermee verlief te neem. Die tyd vir saamstaan is nou hier. Die fokus moet nou wees om enige verdere aanslag op ons leefruimte te beveg, wat ons simbole insluit.

Terug by Solidariteit: Dis juis die wegkalwe van die middelgrond en die eksponensiële opkoms van Steve Hofmeyer se gewildheid wat die vakbond-oligargie angstig maak. Daar is ‘n nuwe gety onder Afrikaners en die Soligargie skip het gesink. Ten minste het hulle nog die debietorders…

Leon Lemmer: Oor Arthur Kemp se boek, Nova Europa

Die blankes is ‘n bedreigde spesie. Hulle sal hulle posisie moet verskans. Die redes waarom wittes deur uitwissing bedreig word, is enersyds die groter wordende getalle-oorwig van die nie-wittes wêreldwyd en andersyds die mentaliteit van baie blankes, bv weens liberalisme, waardeur ongebreidelde nie-wit immigrasie na hulle lande toegelaat word. Dit is die mening van Arthur Kemp, ‘n Britse joernalis wat sy jeug in Rhodesië en Suid-Afrika deurgebring het. Ek skryf na aanleiding van sy boek, Nova Europa: European survival strategy in a darkening world (Ostara Publications, 2013, 90p; Amazon Kindle $9.06). Sy boodskap is ‘n voortsetting van wat Lothrop Stoddard in 1920 geskryf het (Praag 28 Februarie).

Tydens kolonialisme het Europese blankes hulle in lande met nie-blanke bevolkings gevestig. Deesdae gebeur die teenoorgestelde. Die “‘mass movement’ of people is exclusively one way: from nonwhite countries to white countries” (Kindle 38). “Current demographic trends have already turned Europeans into minorities in all major cities of the US, and increasing numbers of major cities in western Europe. This trend is speeding up exponentially. Simply put, the European people are being racially displaced from their traditional heartlands through mass Third World immigration” (43). Dit is ‘n verskynsel wat slegs in die Eerste Wêreld voorkom en dit is net die voortbestaan van blankes wat bedreig word, terwyl alle kulture volgens Kemp bestaansreg behoort te hê. Daar is geen sprake dat bv swart Afrikane, Chinese of Indiërs gaan verdwyn nie.

Teen die middel van hierdie eeu kan blankes in Wes-Europa en Amerika ‘n minderheidsgroep wees. Daar is veral drie redes hiervoor: massa-immigrasie, ongebreidelde voortplanting en rassevermenging. Op die lange duur sal blankes nie hulle identiteit kan handhaaf nie, tensy hulle hulleself betyds isoleer; “dyke bou”, soos Stoddard dit gestel het. Wit pare sal ook bereid moet wees om gemiddeld meer as twee kinders per gesin te hê. Die genoemde menseverskuiwing beïnvloed toenemend Wes-Europa as die bakermat van die blanke beskawing en kultuur en glad nie in dieselfde mate Oos-Europa nie. Vir projeksies in bv die Islamitisering van Wes-Europa, 2010 tot 2030, lees bv David von Drehle se artikel in Time (26 Januarie, p 16-23).

Kemp: “Europe and European man is well worth preserving” (111). “The contribution of European man to the world and well-being of all people is unsurpassed” (132). Soortgelyke stellings kan myns insiens met reg oor die rol van blankes en veral Afrikaners in Suid-Afrika gemaak word. “Many liberals talk of the ‘debt’ which Europeans owe for all sorts of past alleged ‘wrongs’ committed during the age of colonial exploitation” (138). Sonder om te veronderstel dat blankes op volmaaktheid aanspraak kan maak, behoort polities korrekte retoriek gebalanseer te word met openlike erkenning van die positiewe invloed wat blankes uitgeoefen het, bv wat hulle in kolonies en ook sedert daardie kolonies se onafhanklikheid in daardie lande tot stand gebring het.

Hedendaagse blankes word steeds oor slawerny verwyt.

“Africans were the ones to capture their fellows as slaves, and then merely sold them. If the ‘logic’ of blaming whites for slavery was consistently applied, then blacks, historically speaking, bear as much, if not even more, guilt as whites” (147). “The Arab slave trade in Africa … lasted far longer and involved millions more Africans than the Trans-Atlantic slave trade – but somehow there seems to be no similar demand for ‘reparations’ against present-day Arab nations or people … At some stage of history, almost all nations and all people have conquered or exploited other people” (155).

Maar net wittes word vir kolonialisme, imperialisme, slawerny en rasse-segregasie verwyt.

“If there ever was any such European ‘colonial debt,’ it has been repaid a million times over since then, simply in terms of how the living standards of the entire world have been improved through European technological gifts and modern foreign aid. If anything, the ‘debt’ is firmly the other way round: it is the rest of the world which owes the European world a mountain of almost incalculable debt” (162).

In die nuwe Suid-Afrika word menseregte graag gepropageer, maar blankes en veral Afrikaners se regte word dikwels geïgnoreer. Kemp verwys na uitsprake deur verskeie buitelandse en internasionale instansies en kom dan tot hierdie gevolgtrekking: “It is the inalienable right of every people on earth to rule themselves in their own territory, free from foreign domination. In that last sentence are two critical elements of all peoples’ rights: self-rule, in one’s own territory” (190). In die nuwe Suid-Afrika met sy verswelgende swart meerderheid is daar geen sprake van selfregering vir wittes nie; selfs nie van beduidende blanke inspraak in politieke sake nie. Eie gebiede in die sin van bv woonbuurte word nie toegelaat nie. Daar word selfs beoog om die helfte van die eiendomsreg van elke plaas in blanke besit aan die (nie-wit) werkers oor te dra. Vergelyk dit met FW de Klerk se belofte aan boere: “Julle kaart en transport is veilig” (Louis Changuion, Omstrede land, Pretoria: Protea Boekhuis, 2011, p 272).

“It is impossible for any group to maintain its identity without majority inhabiting a geographically-defined territory in which their existence is not threatened by immigration or submersion among foreign elements” (610). “The historical record is clear: those people who do not possess a territory in which they form the majority population, are doomed to extinction” (1374). Nahum Sokolow (1861-1936) het gesê: “A nation should be built like a pyramid on a broad base and strong foundations. This foundation was the land.”

Van die interessantste inligting wat Kemp verskaf, handel oor Indië. Sedert vroeg in die vorige eeu het die Indiese regering knaend by die Suid-Afrikaanse regering gekla oor die behandeling van Indiërs in Suid-Afrika. Daarna is hierdie veldtog in die Volkebond en die Verenigde Nasies voortgesit. Sedert onafhanklikheid in 1947 het Indië egter rasgebaseerde immigrasiewette. Enersyds is daar die “Persons of Indian Origin-” (PIO-) visa, “defined through their ‘birth or residency, or that of their parents and grandparents'” (211). Andersyds is daar die “Overseas Citizenship of India-” (OCI-) kaart waarvolgens PIO “who have obtained citizenship of another nation” toegelaat word “to acquire long-term leave to remain in India … OCI holders can acquire full Indian citizenship after five years. OCI cards are granted for life” (224).

Wat is die doel hiervan? “Indian immigration law is specifically designed to ensure that India remains racially homogenous by only granting permanent residence to those born of racial Indian stock, no matter where in the world they might have been born” (231). Suid-Afrikaanse Indiërs het dus ‘n tuisland en ‘n agterdeur; iets wat Afrikaners nie het nie. Maar dan is dit Frene Ginwala wat haar aanmatig om voor te skryf watter openbare kunswerke ons mag hê en Haroon Lorgat wat gelas watter krieketspelers in die Wêreldbekertoernooi mag speel.

“Japan, China, India, most sub-Saharan African states, most north African states, most middle-Eastern states, and, of course, Israel, are all ethnostates with varying degrees of legal enforcement designed to ensure that they keep their homogeneity” (237). Maar sodra lande in die Eerste Wêreld immigrasie beperk, word daar heftig beswaar gemaak. Daardie beperkings “has nothing to do with hating any person because of the color of his skin, or of trying to deprive any person of the opportunity for improvement” (308). Daardie regerings wat immigrasie beperk, stel die belange van hulle inwoners voorop en weet dat dit in hulle beste belang is om hulle kulturele homogeniteit te bewaar. Dit is waarom dit so belangrik is dat elke nasie sy eie grondgebied moet hê en homself moet regeer sodat hy sy eie beste belange kan najaag. Ek hou van wat Kemp oor “equality” skryf: “A far-fetched notion even among homogenous groups of people” (473). Arthur Balfour (kyk hieronder) het oor die verskillende rasse gesê: “They have been different and unequal since history began and different and unequal they are destined to remain.”

Kemp vestig die aandag daarop dat voor 1400 nie-wittes, naamlik Moslems, die eerste koloniale magte in Europa was, “a fact which is conveniently ignored by present-day liberal historians” (327). Die Ottomaanse Turke het Europa vanuit die suid-ooste binnegedring en die More (Arabiere en Berbers) vanuit die suid-weste. “The impact was felt, culturally and genetically, in the regions they occupied” (327). Na 1400 het Europese kolonialisme in Suid-Oos Asië, Afrika en Suid-Amerika tot gevolg gehad dat inheemse geboortes dramaties vermeerder het vanweë bv doeltreffende medisyne en onderrig/opvoeding; dermate dat blankes se voortbestaan bedreig word. Die geskiedenis is propvol van blanke goedertierenheid. Deesdae verkies anti-blanke elemente egter om net wittes se beweerde tekortkominge raak te sien. Bevolkingsdruk het in die hedendaagse wêreld ‘n omgekeerde immigrasiestroom veroorsaak. In die koloniale era was die immigrasievloei van Europese lande na die Derde Wêreld. Deesdae is dit van die Derde Wêreld na die Eerste Wêreldse Westerse lande. Teen die middel van hierdie eeu kan blankes in lande soos Amerika, Kanada en Brittanje in die minderheid wees. “Demographers have predicted that western Europe is set to be overrun by Third World immigrants before the year 2050” (412).

“The reelection of Barack Obama in 2012, despite his opponent winning in excess of 60 percent of the white US vote, has already conclusively shown that even at that early stage, it is nearly impossible for whites in America to choose the candidate of their choice to be president, without at least an 80 percent landslide vote” (499). “Even the 2012 US presidential elections show that when a majority (62 percent) of whites vote for a candidate, this vote turnout (which would have guaranteed victory for the candidate only fifteen years previously) is not enough to win anymore” (572).

Nie-wit presidente is die Amerikaners se voorland. As die Amerikaners so graag name verander soos ons plaaslike swartes sal die “White House” seker spoedig ‘n ander naam kry.

“There are in reality only three routes which can be followed if Europeans are to survive the fast-approaching racial demographic tidal wave” (551):

(1) Veldtogte om blankes bewus van die probleem te maak, sal gevoer moet word. Ras/etnisiteit sal noodwendig die uitgangspunt moet wees. Nie-wittes en bv blanke liberaliste is beswaard oor die term “ras” as blankes dit tot eie voordeel aanwend. As na ras verwys word sonder om swartes te prys, word dit gou “rassisme” genoem. Die assosiasie met naziisme word dadelik ingespan. Benjamin Disraeli (1804-1881), ‘n Britse eerste minister (1868 en 1874-1880), het gesê: “Race is everything.” In die HAT is een van die betekenisse van ras “enige groep wat (gewaande) gemeenskaplike eienskappe het.” By implikasie word rassuiwerheid ontken. Ek verkies om eerder die woorde “etnies” en “etnisiteit” te gebruik, wat volgens die HAT ‘n volkekundige assosiasie het. Afrikaners is etnies-kultureel ‘n volk en het in dieselfde mate as swartes die reg om nasionalisties te wees.

(2) “Start creating autonomous European communities in all nations and areas where it is practically possible to do so” (551).

(3) “Ultimately, create a European ethnostate(s) to serve as a homeland in which the unique and valuable European people can be preserved” (551).

Etniese enklawes/tuislande binne lande is glad nie ‘n vreemde of uitsonderlike verskynsel nie. “In Russia, there are ten major autonomous areas called ‘okrugs'” waarin inheemse minderheidsgroepe beskerm word (635). Volgens Kemp is daar in Brasilië 672 “indigenous territories” en in Australië is 15% van die oppervlak “indigenous protected areas” (616). In Belize is daar 8 “native Indian reserves,” in Bolivië 15 en in Kanada 500 (623). “There are similar territories set aside for Indians [Indiane] in Columbia, Costa Rica, Dominica, Guyyana, Peru” en vir ander minderheidsgroepe in Indië en Pakistan (630). Dit is die belange van nie-wittes wat so beskerm word omdat dit nodig geag is. Dinge het verander. Deesdae is daar ‘n ander etniese groep wat beskerming teen uitwissing dringend nodig het, te wete die blankes.

“The demand for European self-determination, and a European homeland, is also completely morally justified, because they are being threatened with extinction in exactly the same way that the Third World nations were during the Age of Colonization” (714). Die ideaal van, of eis vir, ‘n blanke tuisland “being in line with the rights accorded to all other people on earth, is not something special or unique and cannot be called ‘supermacist’ or any of the other pejorative adjectives” (733). “There is … no need to ‘justify’ it by referring to what are, after all, subjective notions of inferiority or superiority” (1254). Dit gaan om “identity, culture, heritage, tradition” (740).

In sy vyfde hoofstuk gebruik Kemp Orania as sy eerste gevallestudie. Hy begin met ‘n uitstekende karakterisering van die nuwe Suid-Afrika:

“In South Africa (as predicted by Lothrop Stoddard in his book, The Rising Tide of Color) [Praag 28 Februarie], whites have been reduced to a tiny minority and are the victims of a relentless Third World crime wave, are heavily taxed to support the ever-burgeoning welfare-gibbling nonwhite population, are actively discriminated against through ‘affirmative action’ for alleged past wrongs, and are generally blamed for anything which goes wrong with the new non-European masters of the land” (750).

“In the face of this, quite literally, murderous assault on their existence, a tiny group of Afrikaners were far-sighted enough to see and understand that an Afrikaner state (or in Afrikaans, a ‘volkstaat’), offered the only fair, just, reasonable and practical solution to their otherwise inevitable submersion into and destruction by the Third World” (756). In 1990 het ‘n groep Afrikaners ‘n stuk grond gekoop en in 1991 Orania gestig. Dit gaan om “an own area … own labor … and own institutions” (787). Deurlopend was daar groei en ontwikkeling. “They are realistic about obtaining full independence, which is still their ultimate goal” (837). “Orania offers the only hope for Afrikaner survival, and, even more importantly, has mapped out the path for beleaguered First World populations all over the world” (902).

Die tweede gevallestudie is Israel. “Zionism is simply racially-based Jewish ethnonationalism” (910). Een van die negatiewe faktore was dat baie Palestyne en Arabiere (en ook die Britse regering en Verenigde Nasies se gesag) uitgedryf moes word om sover moontlik ‘n “Jews-only homeland” daar te stel (910). Dié stryd het terrorisme deur Jode ingesluit. Byvoorbeeld, Menachem Begin (1913-1992, Israel eerste minister, 1977-1983) was hieraan skuldig, bv die King David Hotel-slagting in 1946 in Jerusalem waarin meer as 90 mense dood is. Dié hotel het die hoofkwartier van die Britse administrasie gehuisves. Nelson Mandela het gesê: “I read The Revolt [1951] by Manachem Begin and was encouraged by the fact that the Israeli leader had led a guerrilla force in the country with neither mountains nor forests, a situation similar to our own” (Amazon-Kindle-boekadvertensie vir The Revolt). Dit is ‘n geval van een terroris wat ‘n ander terroris komplimenteer.

Theodor Herzl (1860-1904) het sy plan vir ‘n Joodse staat in 1896 geformuleer, waaruit die World Zionist Movement voortgespruit het. Dit is interessant dat naas Palestina Argentinië aanvanklik as ‘n moontlike plek vir die vestiging van die Joodse staat oorweeg is; dus die land waarheen talle Boere (800 gesinne) na die Anglo-Boere-oorlog uitgewyk het (1903-1909). In 1934 was daar ‘n poging om ‘n Joodse tuisland in die verre ooste van Rusland te stig, maar dit “never became more than 25 percent Jewish, and today is less than 10 percent Jewish” (1288). Uganda is ook vir Joodse hervestiging oorweeg. Interessant is ook die feit dat die Nazi’s die Jode na Madagaskar wou verban.

Die Sioniste het op Palestina, “our ever-memorable historic home” (976), soos Herzl dit gestel het, as tuisland besluit. Met Arthur James Balfour (1848-1930), die Britse minister van buitelandse sake (1916-1919), se Balfour-verklaring in 1917 is die skepping van hierdie Joodse tuisland in beginsel deur die Britse regering aanvaar. [‘n Omvattende skrywe deur Johannes Comestor oor die Balfour-verklaring is op LitNet (12.02.2013) beskikbaar. Aanhalings waarvoor ek hier geen bronverwysing verskaf nie is aan Comestor se skrywe ontleen.] In 1948 het die onafhanklike staat Israel tot stand gekom.

Israel se immigrasiewette herinner aan dié van Indië. “‘The Law of Return’ passed by the Israeli parliament in 1950 … granted those recognized as Jews (ie born of a Jewish mother) immediate right of residence and citizenship” (1087). Wat myns insiens bewonderswaardig van die Israeli’s is, is hulle onwrikbare politieke wil om hulle tuisland te behou; die soort wil wat so skromelik by FW de Klerk se sy meelopers ontbreek het.

Kemp beklemtoon deurgaans dat slegs ‘n klein minderheid blankes sensitief is vir die uitwissing wat hulle nageslag wêreldwyd bedreig. Plaaslik ervaar ons dit wanneer daar spottenderwys na “die swart gevaar” verwys word, asof die werklikheid daarvan nie reeds algemeen en maklik sigbaar is nie. “A ‘mass exodus’ to a European homeland, if it comes at all, will come only long after the formerly European nations are totally overrun, as is the case with South Africa” (1177). Wat nodig is, is die versameling van “ideologically likeminded people” (1223). Verskeie tuislande vir blankes kan in verskillende lande geskep word. Een moontlikheid is bv in die ooste van Pole, waar die bevolking “hostile to classical western liberalism” is (1328).

In Europa, die bakermat van ons beskawing, word die voortbestaan van blankes bedreig. Hoeveel te meer nie dié van die klein wit stam in Afrika nie? Na hulle politieke magsverlies het daar vir diesulkes in die meeste gevalle nie die moontlikheid van liggaamlike emigrasie bestaan nie, maar tog die troos van geestelike emigrasie. Dit lyk nou asof sowel fisieke as geestelike ontheemding, eintlik kollektiewe uitwissing, ons voorland is.

As ons die voorafgaande op Suid-Afrika toepas, is dit duidelik dat FW de Klerk se dwase, roemlose, algehele politieke magsoorgawe op die lange duur nie die blanke inwoners se oorlewing bewerkstellig het nie, maar veel eerder hulle uitwissing verseker het. In die 1992-referendum het ek “nee” gestem, nie omdat ek teen magsdeling of ewolusionêre politieke hervorming gekant was nie, maar omdat ek De Klerk nie vertrou het nie. Hy weet hoe om toe te gee, maar nie hoe om ‘n streep in die sand te trek nie. Die oorgrote meerderheid van die blanke kiesers wat “ja” gestem het, het sekerlik ook nie hulle eie ondergang en die uitwissing van hulle nageslag begeer nie. Dalk is ek te betrokke en my benadering te subjektief, maar ek kan my nie ‘n groter dwaasheid voorstel as wat in 1990/94 voor my oë in die politiek afgespeel het nie. Die kern van wat sedertdien gebeur het, kan ek skets met verwysing na die drie staatshoofde wat ons gekry het.

Die hooffunksie wat Nelson Mandela vervul het, was om sy sjarme (dikwels “magic” genoem) uit te haal om die blankes te paai na hulle groot en heeltemal onverdiende algehele politieke magsverlies. In die annale van die geskiedenis is daar seker geen groep wat meer onverdiend as die plaaslike swartes so baie ontvang het van wat oor eeue onder blanke leiding tot stand gebring is nie.
In die Thabo Mbeki-era het die klem op die verheerliking van swartes en die ignorering van blankes geval. Asiate is ook uitgeskuif. Suid-Afrika is afgegradeer tot ‘n integrerende deel van swart (dus sub-Sahara-) Afrika. Mbeki is nie ‘n rassis nie maar eufemisties eerder ‘n Afrikanis genoem.
Tydens die bewind van Jacob Zuma is al hoe meer openlik met die ANC se wesenlik anti-blanke gesindheid vorendag gekom. Twee dekades was lank genoeg om tot die gevolgtrekking te kom dat swartes nie self (beduidende) welvaart kan skep nie; dat hulle op veral een manier bemagtig kan word, naamlik deur blankes te onteien en die buit (minus tussengangerskommissie, oftewel korrupsie) aan die swart gepeupel te oorhandig.

‘n Oorsig van die geskiedenis van die nuwe Suid-Afrika, soos die drie-punt opsomming hierbo, sal u nêrens in die gedrukte Afrikaanse koerante vind nie. Dit is omdat daar nie meer Afrikanerkoerante is nie; net polities korrekte Suid-Afrikaanse koerante.

Uit die Donker Verligting: ‘n rooi pil vir Afrikaners

In die oorspronklike, eerste Matrix-film, bied Morpheus twee pille aan Neo: ‘n rooi pil wat hom uit sy waanwêreld gaan losruk en ‘n blou pil wat hom in sy kuberdroomwêreld gaan laat. Hy kies die rooi pil en vind uit dat hy as menslike slaaf in ‘n bad vloeistof lê en bloot as ‘n battery dien vir die masjiene wat die aarde oorgeneem het. As hy ná die rooi pil in hierdie ongenaakbare wêreld wakkerskrik, begin sy stryd teen die magtige “matriks” wat alles op aarde oorheers en beheer, veral deur die menslike batterye se breine via koppelings in hul rugstringe met ‘n virtuele droomwêreld gegrond op die 1990’s te voer.

Die metafoor van die rooi pil en die matriks, is maar een van baie in die aanlynopstel van 27 000 woorde oor die “Donker Verligting” deur ‘n Britse filosoof, Nick Land. Hoewel Land op ‘n stadium ‘n dosent in filosofie aan die Universiteit van Warwick in Engeland was, het hy die akademie verlaat en werk hy deesdae vir ‘n Engelstalige tydskrif in die Chinese stad Sjanghai. In sy opstel verduidelik hy hoe sowel die media as die universiteite in die Westerse wêreld geheel en al in die greep van politieke korrektheid verkeer. Politieke korrektheid is die nuwe “matriks” wat mense met aangename drogbeelde vermaak. Teenoor die sorgelose, gerusstellende beelde waarmee ons breine vanuit die beheerkamers oorspoel word, is die werklikheid aaklig: een van geweld, misdaad, diefstal, korrupsie, ‘n parasitiese staat, gemanipuleerde markte en iets soos die ondergang van die Westerse of Europese beskawing.

Baie min mense is bereid om die rooi pil te sluk en “wakker te skrik”. Trouens in die Matrix-fliek verkwalik een van die karakters, Cypher, vir Morpheus dat hy hom die rooi pil gegee het en sodoende uit sy sorgvrye illusies wakkergemaak het. As Cypher uiteindelik ‘n transaksie met die masjiene aangaan om na die waanwêreld terug te keer en niks van die werklikheid te onthou nie, sê hy: “Onkunde is heerlik.” Hierteenoor som Morpheus sy filosofie en beweegrede om die rooi pil aan te bied soos volg op:

This is your last chance. After this, there is no turning back. You take the blue pill—the story ends, you wake up in your bed and believe whatever you want to believe. You take the red pill—you stay in Wonderland, and I show you how deep the rabbit hole goes. Remember: all I’m offering is the truth. Nothing more.

Soos ons almal weet, is dit vandag – te midde van polities korrekte tirannie en oorheersing van Links – baie gevaarlik om die waarheid te praat of te skryf. Jy kan jou werk verloor, deur die hoofstroomsamelewing verwerp word of, indien jy vir jouself werk, kan jy al jou kliënte verloor of verbied word om sake te doen. Tans is daar byvoorbeeld ‘n heksejag teen die sanger Steve Hofmeyr in die media aan die gang omdat hy beswaar teen geweldsmisdaad en Afrikanerlyding maak. So pas het die buikspreker Conrad Koch met sy swart pop Chester Missing die telefoonnommer van Williams Hunt, wat ‘n voertuig vir Steve borg, op Twitter geplaas sodat linkses hulle met klagtes kon oorval. Kort daarna het Williams Hunt vir Steve in kennis gestel dat hulle hul voertuig terugneem.

Reeds is Steve deur die ANC-DA-koalisie op die dorpie Vredendal verbied om aan die Namaquafees deel te neem en is hy “ontnooi”.

Nick Land bied ‘n taamlik pessimistiese ontleding van denke en politiek in die Westerse wêreld. Politieke korrektheid is ‘n sektariese geloof wat niemand mag bevraagteken nie, anders is jy ‘n ketter. Net soos tydens die Middeleeue toe ketters in die openbaar uitgeskel of op die brandstapel verbrand is, koester ons samelewing insgelyks geen verdraagsaamheid jeens andersdenkendes of diegene wat die heersende geloof bevraagteken nie.

Die term “Donker Verligting” is blykbaar deur die miljardêr en medestigtigter van PayPal, Peter Thiel, gemunt en is besig om al hoe meer veld onder ‘n groep IT-deskundiges, filosowe, skrywers en aktiviste te wen. Alhoewel, dié artikel beweer dat dit Nick Land self is wat die uitdrukking eerste gebruik het. Een van die rubriekskrywers van PRAAG, Albert Brenner, is ook lief om die uitdrukking te besig en beweer selfs dat die onlangse film The Grand Budapest Hotel elemente van die donker verligting bevat.

Wat beteken “donker verligting” presies? Waarom is dit juis “donker”? Nick Land verduidelik dat ons nie ‘n renaissance of hergeboorte nodig het nie, want ons het nie langs die pad ‘n tradisie verloor nie. Die feit dat ons egter ‘n “donker tyd” beleef, skep ‘n behoefte aan lig wat gevolg moet word.

Enlightenment is not only a state, but an event, and a process. As the designation for an historical episode, concentrated in northern Europe during the 18th century, it is a leading candidate for the ‘true name’ of modernity, capturing its origin and essence (‘Renaissance’ and ‘Industrial Revolution’ are others). Between ‘enlightenment’ and ‘progressive enlightenment’ there is only an elusive difference, because illumination takes time – and feeds on itself, because enlightenment is self-confirming, its revelations ‘self-evident’, and because a retrograde, or reactionary, ‘dark enlightenment’ amounts almost to intrinsic contradiction. To become enlightened, in this historical sense, is to recognize, and then to pursue, a guiding light.

There were ages of darkness, and then enlightenment came. Clearly, advance has demonstrated itself, offering not only improvement, but also a model. Furthermore, unlike a renaissance, there is no need for an enlightenment to recall what was lost, or to emphasize the attractions of return.

Die “donker” aspek van die nuwe Verligting wat mense soos Thiel, Land en ene Mencius Moldbug propageer, behels kritiek op twee van die heiligstes van die heilige koeie van politieke korrektheid: demokrasie en ras. Soos ‘n Rus op ‘n keer vir my gesê het: “Die Amerikaners wil ons land en die hele wêreld oorneem, in die naam van ‘vryheid en demokrasie’? Wie kan teen ‘vryheid en demokrasie’ gekant wees?”

Insgelyks word Afrikaners en blankes vandag in die naam van “vryheid en demokrasie” vermoor, verkrag, verdruk! Hoe durf ‘n mens jou teen “demokrasie” en swart meerderheidsregering uitspreek? Vir nog ‘n denker wat met die Donker Verligting verbind word, die Duitse ekonoom, Hans-Hermann Hoppe, is demokrasie bloot ‘n tussenstasie op pad na volslae kommunisme en totalitarisme. Enigeen wat al die rooi pil in Suid-Afrika geneem het, hoef maar net rondom hom te kyk en te besef dat Oos-Europese kommunisme eintlik ‘n béter stelsel as Suid-Afrikaanse demokrasie was. Ten minste was daar in Rusland en Oos-Duitsland nog opvoedkundige standaarde, Bolsjoi-ballet, klassieke musiek, wetenskap en die Russiese ruimteprogram. Ons het geen van daardie voordele nie, maar “geniet” dieselfde sensuur, sinnelose geweld en ekonomiese agteruitgang as wat onder Oos-Europese kommunisme gegeld het. Die aandrang op rassegelykheid is in vele opsigte veel erger as die aandrang op klassegelykheid.

Onder die NP het Afrikaners ‘n hoë mate van gelykheid behaal, amper soos in Skandinawië. Vele van ons mense uit arm huise en buurte het met feitlik gratis onderwys hul talente kon ontwikkel. Anders as onder Engelse en dalk Sappe in die eerste helfte van die twintigste eeu, was snobisme en ‘n klassebewussyn tot onlangs iets vreemds onder Afrikaners. Ons het mense op meriete beoordeel, nie op grond van hul ouers se rykdom, aansien of die duur privaatskool wat hulle bygewoon het nie.

Die huidige demokrasie, gegrond op Amerikaanse “liberalisme” of politieke korrektheid, wil egter nie gelyke geleenthede skep nie, maar “gelyke uitkomste”. Soos Nick Land dit ook omskryf, is daar iets kranksinnigs aan politieke korrektheid en veral die aanname dat “alle rasse gelyk moet presteer”. Geen twee individue is dieselfde nie. Enige ouer met kinders weet dat geen twee kinders dieselfde talente of belangstellings koester nie. Een is goed met wiskunde, ‘n ander weer met taal.

Om te verwag dat die swartmense van Afrika of van die VSA presies dieselfde ontwikkeling en prestasie as Europeërs of Asiërs móét lewer, is absurd. Tog is dit die wortel van alle hedendaagse politieke korrektheid. Swart wanprestasie word altyd na blanke rassisme herlei.

Terwyl die verskil tussen Links en Regs voorheen op godsdienstige of ekonomiese gronde berus het, gaan dit vandag nét oor ras. Hoe meer die staat en die maatskappy misluk, hoe meer moet hy die oorblywende blanke middelklas heropvoed om “anders na dinge te kyk”, “minder rassisties te wees”, ens.

Soos Nick Land dit insgelyks stel, beskik Regs oor geen oorkoepelende definisie nie: dis ‘n bonte mengelmoes van etniese en wit nasionaliste, vryemarkekonome en anti-staatlike “libertariërs” wat eintlik teenstrydige argumente aanvoer. Hy skryf:

‘The right’ has no unity, actual or prospective, and thus has no definition symmetrical to that of the left. It is for this reason that political dialectics (a tautology) ratchets only in one direction, predictably, towards state expansion and an increasingly coercive substantial-egalitarian ideal. The right moves to the center, and the center moves to the left.

In Suid-Afrika het ons dit insgelyks ervaar, hoe die sogenaamde “gematigde sentrum” – wat op die partypolitieke spektrum deur die DA verteenwoordig is – al hoe meer na links verskuif het. Die keuse vir die kieser is vandag tussen ekstreem-links, links of minder links.

Regse of konserwatiewe politiek het geheel en al irrelevant geraak, ten minste in die Engelssprekende wêreld, veral die VSA. Sodra Obama sy amnestie vir onwettige immigrante aankondig, sal die Demokratiese Party dadelik tussen 10 en 30 miljoen potensiële kiesers bykry, wat gaan beteken dat die Demokrate permanent in die VSA sal regeer, tensy enkellopende blanke vroue vir die Republikeine sou begin stem. Met feminisme wat deel van die polities korrekte godsdiens uitmaak en hulle wrewel teen blanke mans aanhits, is die kanse daarop omtrent nul. Ook deel die enkellopende blanke vroue in die kindertoelaes wat aan swart vroue uitbetaal word en is dit in hul finansiële belang om aan te hou om Demokraties te stem.

‘n Vir my ongelukkige term wat deur die denkers van die Donker Verligting gebruik word, is “Die Katedraal”, bedoelende die hele heersende polities korrekte orde met sy parasitiese staat en ideologie, waarmee iets van ‘n parallel met die Roomse Kerk tydens die Middeleeue getref word.

Vandag verteenwoordig die katedrale van Europa egter spookagtige oorblyfsels van ‘n haas vergange Westerse beskawing en sou dit ‘n fout wees om die katedraal te stigmatiseer. ‘n Term wat Donkerverligtingskrywers wel vir ons, die nie-polities korrektes gebruik, is “oorblyfsels” (Eng.: “remnants”). Is dit nie ons plig as oorblyfsels om ook die katedrale te bewaar nie, al is dit net om hulle aan die toeriste te vertoon?

Daarteenoor is die begrip “politieke korrektheid” vandag so ingeburger dat elkeen intuïtief verstaan wat daarmee bedoel word. Selfs linkses verstaan dit en gebruik dit.

Vandag is die katolisisme nie meer polities korrek nie, ongeag die huidige Pous se pogings om linkse uitsprake te maak. Soos Nick Land dit ook uiteensit, is politieke korrektheid as fanatiese godsdiens terug te voer na die ekstreme protestantisme en baptisme van sekere Engelse sektes van die sewentiende eeu. Hedendaagse politieke korrektheid verteenwoordig ‘n alliansie tussen protestante en Jode, wat veral in die VSA en in Skandinawië sy opbloei beleef het. Die Skandinawiese lande voer reeds dekades lank die ekwivalent van hul eie Djihad teen die Westerse beskawing, ook hier in Suid-Afrika. Dit is in die meer Katolieke lande en streke soos Frankryk, Vlaandere, Italië en Oostenryk waar politieke korrektheid tans gekritiseer of beveg word.

Ander denkers wat met die Donker Verligting verbind word, is: Mencius Moldbug (skuilnaam van die rekenaarwetenskaplike Curtis Yarvin), die Duitse ekonoom Hans-Hermann Hoppe, die “beset Wallstraat”-aktivis Justine Tunney, Bryce Laliberte en skrywers op die woernaal Occam’s Razor.

Die meeste Donkerverligtingdenkers aanvaar ook die bestaan van, soos dit eufemisties afgekort word, mbd (= menslike biodiversiteit, Eng. hbd = human biodiversity). Ongeag wetenskaplike getuienis of die ooglopende verskille tussen mense, is dit een van die dogmas van politieke korrektheid dat “alle mense dieselfde is” en dat die “universele eenheid van die mens” nie bevraagteken mag word nie. Kritiese denke hieroor of die aanvaarding van “mbd” verteenwoodig iets “donkers” wat deur die hoofstroomsamelewing as kettery beskou word.

Tot dusver is dit nogal vreemd dat daar nêrens in Afrikanergeledere veel kritiek op die beginsel van demokrasie uitgespreek is nie. Vir honderde jare is demokrasie in Suid-Afrika, ten minste in die sin van volslae oorgawe aan swart meerderheidsregering as iets afskuwekkends en die “slegste oplossing denkbaar” gesien. Selfs liberale denkers soos Hoernlé en Leo Marquard het aanvaar dat daar nooit so iets in Suid-Afrika kon wees sonder om die land in ‘n burgeroorlog of volslae wanorde te dompel nie. Daarom sou ‘n federale stelsel met die behoud van mag in die hande van ‘n opgevoede en patriotiese elite veel beter wees. Toenemend het die destydse NP-politici egter die beginsel van onverdunde massaregering of demokrasie aanvaar, wat vir hulle rampspoedig sou verloop. Selfs in Afrikanergeledere self het die demokrasie meer en meer die swakste mense met weinig kwalifikasies en redeneervermoë na vore gestoot volgens die beginsel wat op TV-realiteitsprogramme geld, naamlik dat die beste presteerder juis uitgestem moet word om aan die meer middelmatiges ‘n groter wenkans te bied.

Waarskynlik is dit in Suid-Afrika tans uiters omstrede om hoegenaamd, in die naam van ‘n Donker Verligting, demokrasie as regeringsvorm te bevraagteken, juis omdat die land so in die greep van polities korrekte fanatisme verkeer. Aan die ander kant het ons niks meer om te verloor nie. Selfs ons huiwerige aandrang op taalregte oor die afgelope tien jaar is met aggressiewe, honende uitroepe van “fascisme” en “rassisme” begroet. Enige gedrag benewens slaafse aanbidding by die altaar van politieke korrektheid, gáán as kettery of selfs ‘n vorm van sielkundige afwyking gesien word, nes dissidente in die ou Sowjetunie as psigiatriese pasiënte opgesluit is.

Die polities korrekte orde beskik oor ‘n monopolie op politieke mag. In Suid-Afrika is demokrasie juis volmaak as de facto-eenpartystaat verwesenlik. In sommige state, soos die VSA, sukkel hulle nog om eenpartystatus te bereik, maar hier by ons het dit feitlik onmiddellik gebeur. Watter klinkklare sukses! In so ‘n eenpartystaat is opstand of selfs weerstand teen die staat uiters moeilik. Reeds word ons taalgebruik en ons denke gepolisieer; enige oproep tot weerstand sou dus heel moontlik as hoogverraad gesien word en sal enige Donker Verligting-stryder dadelik in die gevangenis beland. In die VSA weer, het die staat in reusedatasentra belê wat alle telefoonoproepe en elektroniese kommunikasie van sy burgers opgaar ten einde hulle beter dop te hou, in ‘n verwesenliking van Orwell of Huxley se distopiese toekomsbeelde.

Daarom is die boodskap van die Donker Verligting ook nie weerstand nie, maar ontsnapping of uitkoms, wat op Engels ‘n exit genoem word. Vele Afrikaners beoefen dit reeds, sonder dat hulle al ooit van die Verligting of selfs sy Donker weergawe gehoor het. Ons ontkom aan die gevolge en beperkings van demokrasie deur uitwaarts of inwaarts te emigreer, op plekke soos Orania of Kleinfontein te gaan bly of om ons in geprivatiseerde stedelike veiligheidsbuurte te verskans.

Die boodskap van “donker” ekonome (dalk is my naamgenoot Dawie Roodt ook een?) is eenvoudig: vroeër of later sal die demokratiese staat weens sy skuldlas en onvermoë om as groot parasiet langer belastings van die oorblywende produktiewe bevolking te konfiskeer, in duie stort. Soos ons almal weet, onderhou ongeveer twee miljoen werklike belastingbetalers in Suid-Afrika ‘n welvaartstaat vir 50 miljoen mense, met 17 miljoen wat reeds toelaes ontvang. Ons moet uitsien na daardie dag, maar ook daarop voorberei, want die einde as die monster of Leviatan sy pynlike laaste stuiptrekkings gee, gaan vir seker gewelddadig wees.

Terwyl die media en die opvoedkundige instellings, net soos in die voormalige kommunistiese lande, onder regstreekse ideologiese beheer van die demokratiese staat en sy parasitiese elite staan, ontkom die internet tot dusver aan sodanige beheer. Tans word verskeie pogings aangewend om omvattende sensuur in te stel, om enige afvalligheid van die sentrale godsdiens van multikulturalisme en politieke korrektheid in die kiem te smoor. (Sien ook hier bo die verwysing na die veldtog teen Steve Hofmeyr.)

Die Donker Verligting word egter juis vanuit die kuberruim, deur tegnologies bedrewe programmeerders en filosowe gelei. Pogings tot sensuur sal dus tegnologies en andersins teengestaan word. Anders as in die Middeleeue, is dit nie meer genoeg om iemand op die Indeks te plaas nie.

Afrikaners behoort hieraan deel te neem, aangesien ons die beste van alle volkere op aarde oor die tekortkominge van demokrasie kan getuig. Elke dag beleef ons dit in sy volle geweld, letterlik en figuurlik.

In twee onlangse, goed beredeerde Afrikaanse boeke, Danie Goosen se Die nihilisme (Praag, 2007) en Koos Malan se Politokrasie (PULP, 2011) is argumente gevoer wat sterk by die idees van die Donker Verligting aansluit. Dit is tyd dat ons sulke gedagtes ook na buite in ander tale kommunikeer.

Die styl waarin ‘n mens idees kommunikeer, is natuurlik ook belangrik. Een van die redes waarom tradisionele Afrikanernasionalisme oor die afgelope paar dekades nie eintlik die publiek se verbeelding aangryp nie, is omdat dit meesal op so ‘n outydse, prekerige manier aangebied word. Nick Land is ‘n tipies postmoderne skrywer wat sy idees met popkultuur soos The Matrix – wat regtig ‘n kultusfilm geword het – illustreer, terwyl hy ewe maklik terugreik na die ou-Griekse denkers se kritiek op demokrasie. Dis die soort styl wat ons ook nodig het: ‘n kombinasie van klassieke geleerdheid met ironie en byderwetse popkultuur. Deel van Stever Hofmeyr se sjarme by die publiek is insgelyks dat hy ernstige patriotisme met ‘n loslit-, gewilde of pop-aanslag kombineer.

Onder mekaar moet ons vriende en familie aanpor om die rooi pil te neem. Die waarheid is nie mooi of lekker nie, maar hoe langer ons aan ons illusies en drogbeelde lei, hoe meer gaan ons agteruitgaan.

Wie is nog bang vir die rooi pil?

Ns. Hierdie rubriek sou reeds vanoggend om tienuur verskyn het, maar weens ‘n onverklaarbare tegniese fout het ek twee derdes daarvan verloor toe ek poog om dit te publiseer, wat toe herskryf moes word!

Vryheidsfront Plus geweeg en te lig bevind

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Die afgelope week by ’n inligtingsessie van die Onafhanklike Verkiesingskommissie in Kempton Park loop ek een van die leiers van die Daggaparty raak.

Nee, dis nou nie die kortstondige DA-Agang-party nie, maar die regte Daggaparty van Suid-Afrika wat hom vir die wettiging van dié dwelm beywer, asook ’n soort “volhoubare dagga-ekonomie” waar ons selfs in huise sal bly wat van byprodukte van die daggaplant gemaak word!

Die Daggaparty kan dalk ’n metafoor wees vir die verwarde en verdwaalde toestand waarin die opposisiepartye in Suid-Afrika hulle bevind. Aan die vooraand van waarskynlik die belangrikste verkiesing sedert 1994 lyk dit asof sowel die DA as die VF+ by die stasie se verlore goedere moet aanklop om hul beginsels terug te vind.

In Suid-Afrika se geesdriftige omhelsing van multikulturalisme en linkse denke, het regs eenvoudig weggekwyn. Om vandag in Suid-Afrika behoudend te wees, is amper om sosiale selfmoord te pleeg.

Begrippe soos private eiendom, die markekonomie, ’n werketiek, die gesin, identiteit en morele waardes word met hoongelag begroet. Leiers van Julius Malema se EFF verskyn selfs in die openbaar in oranje tronkuniforms omdat hulle die misdadigers as hul natuurlike bondgenote in ’n anti-wit stryd sien. Op Twitter praat hulle vrylik van revolusie en geweld.

Die DA onder Tony Leon het self sterk regse elemente bevat, waarteen die huidige parlementêre leier van die party, Lindiwe Mazibuko, haar skerp uitgelaat het deur die party se groei met Afrikanersteun ná 1999 as “korttermyn… en nadelig op lang termyn” te beskryf. Sy het ook gesê dat “wit nasionaliste” die DA liefs behoort te verlaat.

Anders as wat Pieter Mulder verlede naweek in Rapport beweer het, is die VF+ kwalik die “natuurlike tuiste van Afrikaners”. Eintlik is die party maar ’n splintergroep van die ou KP wat onder Constand Viljoen ’n oomblik van glorie in 1994 beleef het, maar sedertdien nie daarin kon slaag om kiesers gaande te maak nie.

Die leier van die pas gestigte Front Nasionaal in Suid-Afrika, Hannes Engelbrecht, vergelyk Pieter Mulder se deelname aan die ANC-regering as adjunkminister met F.W. de Klerk se Regering van Nasionale Eenheid kort ná 1994. Hy sê: “As ’n party teruggryp na ou uitgediende Nasionale Party-argumente wat ’n klaaglike mislukking was, is jy polities bankrot.”

As beroepspolitikus lyk dit asof dr. Pieter Mulder nie meer weet watter liedjie om voor watter gehoor te sing nie. Die liberale rubriekskrywer R.W. Johnson laat hom die afgelope week só uit oor die DA se omhelsing van ’n pro-Palestynse beleid in die Midde-Ooste: “Dít is die werklike ramp, dat die DA só deur die ANC gebreinspoel is dat hy nie net die pad byster geraak het nie, maar ook nie meer aan Suid-Afrikaners ’n werklike keuse bied nie.”

Maar ook die VF+ is nie immuun teen al die linkse sjarme nie en word self in die Praathuis gesosialiseer om ANC-idees klakkeloos na te praat.

Daarom verwerp Pieter Mulder implisiet die party se selfbeskikkingstrewe as hy skryf dat die VF+ hom “herposisioneer” het en voortaan die ANC-ideale van “ware eenheid in verskeidenheid; rondom ’n ware ‘better life for all’?” omhels. Is dit Zuma jr. wat hier praat?

Helen Suzman het jare lank vrou-alleen ’n ongewilde Houghton-liberalisme in die ou parlement met skrille sarkasme verdedig en oplaas gesien hoe die bolwerk van die eens magtige NP in duie stort. Vandag smag Suid-Afrika na konserwatiewe politici met beginsels wat eiendomsreg, private besit, gelyke regte vir Afrikaners en wit mense, asook ons reg op eie instellings soos skole en universiteite sal voorstaan. Noem dit “kulturele selfbeskikking”.

’n Tsoenami van Britse Marxiste het Suid-Afrika getref en groot dele van ons universiteite beset. Van die mees radikale denkers in ons land is Britse vroue soos Ruth Hall van die instituut vir armoede-, grond- en landelike studies aan die Universiteit van Wes-Kaapland (Plaas) en Carin Runciman van die Universiteit van Johannesburg. Hulle is niks minder nie as staatsbesoldigde aktiviste wat onverdunde kommunisme propageer. Hulle skryf die beleid vir Malema se EFF en die linkervleuel van die ANC, waaronder die departement van grondsake.

Afgesien van ’n paar geluide uit Orania, beskik die VF+ oor geen intellektuele om hierdie ideologiese aanslag op die Afrikaner en eintlik die hele Suid-Afrikaanse ekonomie te troef nie. Die party produseer niks behalwe anekdotes oor die goeie ou dae en futlose mediaverklarings nie.

Hierteenoor beskik Europa oor ‘n groot aantal aantal intellektuele wat vanaf die sewentigerjare reeds die kommunisme skerp kritiseer. Aanvanklik het hulle nie veel hond haaraf gemaak nie. Die Franse filosoof Alain de Benoist het byvoorbeeld ‘n boek van 3 000 bladsye geskryf oor waarom die regse beweging in sy land oor die afgelope 200 jaar misluk het. Ironies genoeg het dit verskyn op die vooraand van Marine Le Pen en haar Front Nasionaal se meteoriese opgang tot waar dié party tans 34% steun onder die tradisioneel linkse Franse geniet.

Die hele Europa ervaar tans ‘n swaai na regs, soos Leon Lemmer ook vandag berig. Benewens Frankryk, het steun vir nuwe regse partye ook in Nederland, België, Denemarke, Swede, Oostenryk, Hongarye en Italië toegeneem. In Noorweë het die Vooruitgangsgparty wat as “konserwatief liberaal” beskryf word en eers as “verregs” gestigmatiseer is, tesame met die Konserwatiewe Party in Oktober 2013 ‘n nuwe regering gevorm. Die Vooruitgangsparty beskryf homself as ‘n “libertariese volksparty”.

Europese regse partye groei veral onder jongmense. Die kletskamers van rekenaarspeletjies waaraan miljoene van hulle deelneem, is by uitstek die plek waar uitgesproke menings oor die politiek uitgeruil word.

Soos Leon Lemmer dit vandag stel:

‘n Les wat die ENR my geleer het, is om nie meer Westerse beskawing as ‘n ideaal vir myself en Suid-Afrika voor te hou nie. Die assosiasie met Amerika is dan te sterk. Tydens apartheid is die woord “blankes” met “Europeans” vertaal. Dit blyk nou korrek te wees. Pleks van op ‘n hernude golf van Westerse beskawing te hoop, sal ek voortaan liewer vir die plaaslike hervestiging van Europese beskawing pleit; iets wat in 1652 met Jan van Riebeeck begin het.

Ons is Afrikaners, maar ook Eurokaners. Op skool het ek Afrikaans, Engels en Latyn geleer. Ek herken my eerder in ou-Griekse begrippe oor die deug, oor verantwoordelikheid en vryheid as in die modieuse geswymel oor oeboentoe en verwante Afrosentriese clichés. Ek wil nie deur ‘n sangoma in ‘n vuil, vervalle hospitaal behandel word nie en dring op my Europese wêreldbeskouing aan. Terwyl ek dié woorde skryf, luister ek na die Duitse violis Anne-Sophie Mutter. Ek vra nie daarvoor om verskoning nie. Net so min as wat die Arabiere van Noord-Afrika om verskoning hoef te vra dat hulle Moslems is, net so min hoef ons daaroor skaam te wees dat ons wat ons voorkoms en ons kennisbenaderings betref, Europeërs gebly het. Weliswaar het ons ‘n eie beskawing hier te lande geskep, maar hy is vandag meer as ooit aan die groter Europese wêreld verbind.

De Gaulle, Verwoerd en ander het gevoel dat die voortbestaan van ons beskawing in Suider-Afrika van wesentlike belang vir die groter Europese beskawing daarbuite is. Dit is nodig dat ons opnuut hieroor sal besin.

Ons het niks meer om te verloor nie. Is dit nie tyd dat ons opstaan om ons idees en ons onvervreembare reg op ’n plek in die Suid-Afrikaanse son onverskrokke en ondubbelsinnig teenoor die hele wêreld te verdedig nie?

‘n Korter weergawe van dié rubriek het vandag as artikel in Rapport verskyn.

Dr. Dan Roodt is onderleier en woordvoerder van die nuwe party, Front Nasionaal.

Sluit aan by Front Nasionaal, dis gratis!

Australië of Orania?

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Blykbaar is daar ‘n beroep soos “toekomskundige”. Vandat ek as kind wetenskapfiksieverhale – onder meer Jan Rabie se Die groen planeet – gelees het, is ek nog altyd deur die toekoms geboei. Meeste mense oor veertig staan verstom oor die tegnologiese ontwikkelings wat ons die afgelope twintig jaar beleef het, van die persoonlike rekenaar tot die selfoon, om van die internet nie eens te praat nie. Hoeveel toekomskundiges kon dit voorspel?

In Parys het ek in ‘n deel van die stad met nou straatjies gewoon wat in die sewentiende eeu gebou is. Trouens, my gunstelingplein in die stad is die Place des Vosges, wat insgelyks vanaf 1605 tot 1612 deur die Franse koning Hendrik die Vierde aangelê is. Die punt is egter dat die strate oorspronklik vir koetse en perde ontwerp is. Omdat die binnebrandenjin eers aan die einde van die negentiende eeu deur Karl Benz en ander ontwikkel is, is die meeste Europese stede nooit vir motors bedoel nie.

In die VSA het die oliebeskawing werklik tot sy reg gekom en is moderne stede met breë strate en uitgebreide voorstede aangelê. Die sentrum van die Amerikaanse motorbedryf en eens waarskynlik die rykste stad in die VSA, Detroit, het egter binne enkele dekades in duie gestort en is vandag bankrot. Dit is grootliks aan die inwaartse migrasie van swartmense en uitwaartse migrasie van blankes te danke. In die proses het Detroit se bevolking insgelyks van net onder 2 miljoen tot 700 000 afgeneem. In 1940 was 91% van Detroit se inwoners blankes en 9% swartes. Tans is die bordjies verhang en ná dekades van sogenaamde “blanke vlug” is slegs 10% nog blankes en 90% swart.

Soos ‘n besoekende Nederlandse parlementariër enkele maande gelede teenoor my opgemerk het, verwysende na ons argitektuur, asook alomteenwoordige McDonalds- en Kentucky Fried Chicken-restaurante: “Suid-Afrika is eintlik ‘n tweede Amerika!”

Nes in Amerika, voer ons ‘n voorstedelike bestaan en lê daagliks etlike kilometers in ons motors af. Voertuie met binnebrandenjins. ‘n Aansienlike deel van middelklas-Afrikaners se besteebare inkomste word aan brandstof en die rente op hul huurkooppaaiemente op hul motors bestee. Op ‘n manier werk ons almal vir die oliesjegs en die banke. Ons dien die gode van die oliebeskawing. Darem het Suid-Afrika steenkool ook wat ons in groot hoeveelhede verbrand sodat ons TV’s en wasmasjiene kan loop.

Die oliebskawing het regoor Afrika beweeglikheid geskep. Die Toyota-minibus, oftewel “swart taxi”, is ‘n bekende en alomteenwoordige gesig dwarsdeur Afrika suid van die Sahara. Vele mense ry van Kenia af per taxi tot in Johannesburg waar hulle hoop om ‘n hoër lewenspeil te geniet. Terwyl dit jou ‘n duisend rand of meer aan ‘n visum kos om óf Brittanje óf die Schengen-lande van die Europese Unie te besoek, het geen buitelander ‘n visum nodig om Suid-Afrika te besoek nie. Trouens, jy kan ons land sommer sonder ‘n paspoort ook binnekom, soos almal weet.

Blykbaar woon daar reeds drie miljoen Zoeloes in Gauteng, wat oorspronklik van Zoeloeland afkomstig is. Oor die afgelope vyftien jaar of wat het die bevolking van dié provinsie meer as verdubbel, van ongeveer ses miljoen tot veertien miljoen. Danksy daardie taxi’s, gaan Gauteng se bevolking oor die volgende vyftien of twintig jaar weereens verdubbel en gaan daar 30 miljoen mense in die PWV woon. Tussen daardie 30 miljoen, gaan daar ongeveer ‘n miljoen Afrikaners ook wees wat poog om te midde van toenemende bevolkingsdruk, korrupsie en bankrot munisipaliteite ‘n bestaan te maak.

Nou die dag wys ‘n vriend vir my die munisipale rekening van sy sakeperseel in Johannesburg. Voorheen het hy R1500 per maand erfbelasting betaal. Drie maande gelede het die munisipaliteit sy erfbelasting tot R96 000 per maand opgestoot, omdat hulle gereken het hy maak genoeg geld om dit te kán betaal. Dit verteenwoordig ‘n verhoging van 6 400 persent!

Soos die ou-Griekse staatsman Perikles gesê het: “Jy mag nie ‘n belang in die politiek hê nie, maar dit verhoed nie die politiek om ‘n belang in jóú te ontwikkel nie.”

Elders op dié blad berig Leon Lemmer oor die ANC-bewind se nuwe transformasieplanne vir die universiteite. Blykbaar sal 80% van die dosentekorps binnekort swart moet wees soos wat rassekwotas deur Blade Nzimande ingestel gaan word. Ek het min simpatie met die universiteitsdosente want hulle was die eerste om die ANC se Amerikaanse rasse-ideologie te omhels en het sommer vrywillig van Afrikaans ook afstand gedoen om meer “diversiteit” op die kampus te akkommodeer. Regter Faan Hancke, voorsitter van die UOVS se raad, het as’t ware oor sy voete geval om Jonathan Jansen in te voer om sy universiteit te kom verswart en te verengels. Johan van Zyl, die voormalige rektor van Tukkies, het insgelyks die UP aan die Amerikaanse god van diversiteit geoffer. As Blade Nzimande klaar is, gaan daar net Bantoe-universiteite in Suid-Afrika oorbly wat baie soortgelyk aan die voormalige tuislanduniversiteite gaan wees.

Vele praag-lesers en -ondersteuners woon reeds in die buiteland, veral in Australië. Hoewel daar reeds baie Afrikaners in die VSA ook woon, het Australië min of meer simbolies van Afrikaner-emigrasie geraak. Óf hulle het die skrif aan die muur gesien, óf in hul eie beroep is daar nie meer werk vir blankes in Suid-Afrika nie. Ek dink veral aan stadsbeplanners wat nes ingenieurs deur die ANC-munisipaliteite voor die voet afgedank is omdat sulke kundigheid voortaan oorbodig geag is. Solank daar nog hier en daar ‘n McDonalds of ‘n winkelsentrum verrys, is alles mos reg, of hoe?

Dit neem my soggens gemiddeld ‘n uur om by my kinders se Afrikaanse hoërskool te kom, al is dit net 20 kilometer ver. As die tolgeld gehef word, gaan ek nog op die snelweg moet betaal ook. Dit klink al amper soos ‘n Karen Zoid-liedjie, nè?

Stedelike ballade

In verkeer sit jy hoog en droog
Belastings en tolgeld is hoog
Rowers en verkragters laat jou ys
En Eskom verhoog die kragprys
Ons kampus is nou lekker Engels
Ons meng ons met die semels

Refrein:
Maar dit maak nie saak nie
Dit maak nie saak nie…

Of maak dit saak?

Ons voorouers is deur ideale gedryf: vryheid, vooruitgang, geloof, beskawing. As kinders van die Amerikaanse oliebeskawing is ons seker minder idealisties en daarom bereid om onreg en selfs ongerief te verduur solank ons net nog ‘n tenk petrol of ‘n wegneem-pizza kan bekostig.

In die openingstoneel van ‘n roman, Play it as it lays, deur die ferministiese skryfster Joan Didion ry die heldin oënskynlik doelloos in haar motor in Kalifornië rond terwyl sy ‘n hardgekookte eier in die ry afskil en eet. Op die ou einde, as die ANC, Eskom, die stadsraad, die oliesjegs, georganiseerde misdaad, die banke, Naspers, Sanral en al die ander parasiete met ons klaar is, gaan ons seker soos postmoderne nomade in ons motors rondry en van hardgekookte eiers en Coke leef.

Ons beleef die laaste dae van die oliebeskawing in die PWV-gebied, wat deur die ANC tot daardie lelike portmanteau-woord “Gauteng” vernoem is. Mevrou Angela Merkel is besig om die toekoms van Duitsland op alternatiewe energie te verwed. Ná die ramp in Foekoesjima, Japan, het Duitsland al sy kernkragsentrales afgeskakel en reusebedrae in die ontwikkeling van volhoubare energiebronne soos son en wind belê.

Die onlangse Johannesburgse Internasionale Motorskou wat ek saam met my elfjarige seuntjie besoek het, het reeds die spore van die groot verandering in vervoer en energie vertoon in die vorm van volledig elektriese voertuie wat met batterye soos dié van ‘n selfoon werk. Die BMW i3 kan tot 190 km ver op ‘n lading ry, teen ‘n koste van ongeveer 30 sent per kilometer. Trouens, om hom teen Eskompryse te laai, kos sowat R27, minder as ‘n wegneemete by McDonalds. Maar hoekom ry om ‘n vergadering by te woon as jy per internet kan kommunikeer? In stede van die toekoms sal mense seker soos in Nederland kan fietsry, fiks kan bly en die meeste van hul werk virtueel kan afhandel.

Die toekoms wink vir ons op allerlei maniere: tegnologies, polities, ekonomies. Intussen sit ons vas in die verlede. Johannesburg en Pretoria, tesame met die hele PWV-gebied, gaan vir ons die Detroit-eksperiment oordoen deur ‘n oliebeskawingstad deur middel van regstellende aksie en inwaartse migrasie deur ongeskoolde swartes in sogenaamde “stedelike prêrie” te omskep. Behalwe dat daar nie nog ‘n Michigan-staat gaan wees om in te gryp om dinge so effens weer vlot te maak soos wat in Detroit gebeur het nie. Miskien sal die Wêreldbank en die IMF tot ons redding kom, maar ek twyfel. As Gauteng val, gaan hy soos Harare val en nie weer opstaan nie.

Wat is die alternatief? Emigrasie? Orania toe? Toevallig sien ek dat eiendomspryse op Orania besig is om te styg. Ons het egter nodig om ‘n miljoen Afrikaners wat tans in Gauteng woon, asook daardie tweetalige Engelssprekendes wat dalk hul lot by ons sou wou inwerp, elders te huisves.

Die toekoms van Gauteng lyk vir my soos ‘n wetenskapfiksienagmerrie. Daar sal nie skoon water wees nie, maar jy sal moetie en menslike liggaamsdele en heroïen op jou selfoon kan bestel. Soos die ANC-verbonde “bemagtigdes”, sal jy op die snelweë in jou steeds petrolgedrewe swart S-klas-Mercedes kan rondry en die gepeupel rondom jou kan aanskou. Dit gaan egter ‘n aaklige, immorele bestaan wees waarvoor jy die ingesteldheid van ‘n rampokker nodig sal hê. ‘n Menselewe gaan nog goedkoper raak as wat dit reeds is. Etniese konflik tussen buitelanders en Suid-Afrikaans-gebore swartes is nie uitgesluit nie. Geweervuur rondom Sandton City of Brooklyn Mall mag dalk net so alledaags raak as wat dit reeds in Diepsloot of Soweto is. Dink Mogadisjoe wat deur krygshere met geweld regeer word.

Die ironie is: op die oomblik dat die tegnologie ons bevry van tyd en plek, asook al die kennis in die biblioteke van die wêreld feitlik gratis op ons rekenaarskerms vrystel, verval ons in die mees intense barbarisme, selfs analfabetisme. Bloot omdat ons nie daarvoor “nee” kan sê nie. Want om “nee” te sê, is mos polities inkorrek.

Deur Australië toe te emigreer, ontkom mense aan die onveiligheid en verval van Suid-Afrika. Maar die volgende geslag sterf hul taal en kultuur af. Wat wen ‘n mens daardeur? Steeds moet jy ‘n hoë prys betaal. Vele opgeleide, professionele Afrikaners eindig in Australië op waar hulle rakke pak in die supermarkte of vragmotors oor lang afstande tussen die myne bestuur. Daar is seker niks mee verkeerd nie, maar is dit die voleindiging van die heroïese Afrikanergeskiedenis: om gasarbeiders in ‘n Engelse land te word?

Die enigste ding wat my nog in Johannesburg hou, is ‘n internetverbinding. En as dit soos vandeesweek afgaan en dit kos my oor twee dae R200 om via die mobiele netwerk te verbind, dan verlang ek na die spreekwoordelike “huisie by die see” waar ek direk aan die datakabel na die noordelike halfrond kan verbind, verkieslik sonder ‘n Telkom, ‘n Vodacom, ‘n MTN of enige van die parasitiese instellings wat aanhou om ons uit te buit terwyl ons seker met ‘n twintigste van die Noord-Europese internetspoed tevrede moet wees.

Soos ek al voorheen geargumenteer het, kort ons ‘n nuwe Afrikanerekonomie wat naas die huidige tot stand moet kom. Maar ons sal ons ook stadigaan moet losmaak van die groot stedelike sentra, die hekatombes van die oliebeskawing. Hier gaan mense op ‘n groot skaal krepeer of selfs sterf as hulle weens ‘n gebrek aan energie en water begin inplof. Of stamgevegte op straat beleef.

In dié opsig was oorlede professor Carel Boshoff – en vóór hom, Verwoerd – versiende met die gedagte om na die Oranjerivier toe te trek. Die ylbevolkte, woestynagtige dele van die Noord-Kaap is waarskynlik waar die Afrikaner se toekoms lê, soos wat Gauteng, maar ook die Wes-Kaap, in ‘n stedelike nagmerrie van duur maar gebrekkige dienste, asook misdaad, korrupsie en anti-blanke rassehaat ontaard.

In hul sug na verowering, is Suid-Afrika se linkse blankes met hul krete van rassisme! reeds besig om die haat te saai wat ‘n stedelike guerilla-oorlog ontketen. Tans word dit verkeerdelik “misdaad” genoem. As ons maar ‘n paar slimmer linkses in dié land gehad het, sou hulle verduidelik het dat die klas van misdadigers, die sogenaamde loempenproletariaat, ‘n ewe revolusionêre stand is as Marx se stedelike werkers of Mao se landelike kleinboere.

Die loempenopstand is in volle swang. Die revolusionêre apokalips waarvoor soveel mense “teen apartheid gestry” of selfs gebid het, is hier. Dis monstrueus, gewelddadig en vernietigend.

Ongelukkig word mense nie deur rasionele argumente en voorspellings oortuig nie, maar deur emosie, beelde en reklame. Daarom, het dit nie tyd geword dat ons Afrikaanse skrywers, sangers en filmmakers die tema van ‘n stedelike voleindiging vir die volk dramaties uitbeeld nie? Maar ook: om die alternatief – die utopie van ‘n Afrikaanse saambestaan met genoeg sonkrag, varswater en bandwydte – voor te stel!

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Misdade teen die beskawing

Die Armeense kunsmuseum in die hoofstad, Jerewan

deur Leon Lemmer

Ons lewe in ‘n tyd waarin ons wys gemaak word dat alle mense gelyk en selfs wesenlik eenders is; of só behoort te wees. Dit dien as die grondslag van een mens, een stem. A weet na bewering net so goed soos B wie moet regeer, gevolglik het albei stemme dieselfde gewig. Ek sou eerder die teenoorgestelde beweer: Dat geen twee mense eenders is nie; dalk selfs nie sogenaamde identiese tweelinge nie.

Dit lyk vir my sommige mense is intelligenter as ander. Sommige is beter ingelig as ander. Sommige het meer as ander gedoen om iets wat die moeite werd is tot stand te bring. Andersom kan ‘n mens beweer dat sommige meer afgebreek het as ander, ens. Die werklikheid is dat sommige mense ‘n bate en ander ‘n las vir die samelewing is. Net die batiges behoort toegelaat te word om ‘n land se lot te bepaal.

Veralgemenend is dit ook moontlik dat sommige groepe mense gewoon beter as ander is. Dit kan op bv verskille in kultuur dui, terwyl die gelykwensers van ons almal bv Afrikane of wêreldburgers wil maak.

In die nuwe Suid-Afrika mag ons nie diskrimineer op grond van ras/kleur nie, behalwe as dit ten gunste van nie-wittes, en veral swartes, en ten koste van wittes is. Dan staan dit bekend as “billike diskriminasie”. Maar om praktiese redes moet ons liewer ons onderskeidingsvermoë behou. Byvoorbeeld, wanneer groepe mense beoordeel word, is dit in die openbare belang om tussen presteerders en nie-presteerders te onderskei. Ek verwys na “prestasie” in die positiewe of konstruktiewe sin; nie in die negatiewe of afbrekende sin van bv terroriste wat ‘n suksesvolle bomplantveldtog gevoer het nie.

Dit lyk vir my asof gesê kan word dat bv die Duitsers hulle (in sommige opsigte) as presteerders bewys het. Die kort tydperk van naziisme (1933-1945) kan nie alle Duitsers van alle tye vir sodanige huldiging diskwalifiseer nie. ‘n Mens hoef natuurlik ook nie oorboord te gaan en daarom naziisme (of fascisme of nasionaal-sosialisme) of sosialisme (of selfs kommunisme), of watter staatkundige ideologie ook al, in elke opsig te verdoem nie.

Insgelyks kan die blankes of die Afrikaners as presteerders gereken word op grond van wat hulle in Suid-Afrika tot stand gebring het. Die vier dekades van apartheid (1948-1989) diskwalifiseer blankes nie vir sodanige erkenning nie, onder meer omdat apartheid nie in iedere opsig sleg was nie.

Ook is dit ‘n wanvoorstelling om alles oor die politieke boeg te gooi. In die tydperk 1933 tot 1945 was daar baie nie-naziïstiese verskynsels in die Duitse samelewing. In die versmaaide apartheidsera het dit ook om baie meer as bloot apartheid gegaan. Die lewe en die geskiedenis behels baie meer as die politiek.

Wanneer erkentlikheid teenoor ‘n groep mense se prestasies openbaar word, impliseer dit nie dat jy noodwendig van hulle hou nie. Die Jode kan as voorbeeld dien. As die Jode (of die Romeine) vir Jesus se dood verantwoordelik gehou word, behoort ‘n mens nie daarom alle Jode (of Romeine) te verdoem nie. ‘n Mens hoef nie van Jode te hou nie, maar dit is onteenseglik waar dat hulle ‘n lang geskiedenis van buitengewone prestasie het. Daar is baie Duitse Jode wat weens anti-semitisme uit Europa gevlug en ‘n belangrike rol in die ontwikkeling en voorspoed van bv die VSA gespeel het.

Ek het onlangs ‘n omvattende boek oor die Armeniese volksmoord gelees. Die Armeniërs het hulle lank voor die Turke in wat nou Turkye genoem word, gevestig. In vergelyking met die Turke was die Armeniërs presteerders, onder meer omdat hulle meer ontwikkeld (of beskaafd) was. Armenië was sedert die 4de eeu ‘n Christelike staat; die eerste in die wêreld. Die Turke was jaloers op die Armeniërs se groter welvaart en vyandig teenoor hulle omdat hierdie Turke die Moslem-geloof fanaties aangehang het. Turke het uit sentraal-Asië na Turkye gestroom en die Armeniërs getalgewys verswelg.

Ingevolge John Stuart Mill (1806-1873) se tirannie van die meerderheid het die Turke meer as ‘n miljoen Armeniërs vermoor of in kampe laat sterf en die res uit die land gedryf. In die klein hedendaagse staat Armenië (aangrensend aan Turkye) is daar skaars 3 miljoen Armeniërs, terwyl sowat 8 miljoen van hulle hulle in ander lande bevind. Dit is ‘n klassieke voorbeeld van wat kan gebeur as ‘n beskaafde minderheid dieselfde grondgebied met ‘n minder ontwikkelde meerderheid moet deel; ‘n meerderheid wat die land regeer.

Die Armeniese volksmoord voor en tydens die Eerste Wêreldoorlog was in talle opsigte ‘n kleedrepetisie vir die Joodse holocaust tydens die Tweede Wêreldoorlog. In Duitsland en Oostenryk was die Jode presteerders en welvarend. Sedertdien het baie Jode hulle in Israel gevestig. Daar doen ‘n situasie soortgelyk aan die Armeniërs teenoor Turke hom voor, naamlik Jode teenoor Palestyne. In Israel is die Jode in die meerderheid maar in die omliggende Palestynse en oorwegend Moslem-gebiede is die Jode ‘n beskaafde minderheid.

In die geval van sowel die Armeniërs/Turke as die Jode/Palestyne is daar parallelle met Suid-Afrika. Geen wonder dat daar hartlike samewerking, bv militêr, tussen die “apartheidsregime” en Israel was nie. As eerste minister het DF Malan Israel in 1953 besoek en ongekwalifiseerd sy bewondering vir die land uitgespreek.

Teen hierdie agtergrond kan Kevin Bloom se boek, Hating Goldstone: the Jewish community against the judge (Johannesburg: Parktown Publishers, Mampoer Shorts, 2012, $2.99 – slegs elektronies beskikbaar), beoordeel word. Op die Mampoer-webwerf word Bloom se objektiwiteit in leserskommentaar bevraagteken, maar hierdie kritiek moet myns insiens eerder toegeskryf word aan die verdeeldheid wat daar oor hierdie saak binne die Joodse gemeenskap bestaan. Ek het die outeur se uiteensetting ewewigtig gevind, behalwe dat, soos deesdae die gewoonte is, apartheid sonder meer verdoem word.

Verdeeldheid is ‘n relatiewe term. As daar ‘n enkele kenmerk van die Jode is wat Afrikaners gerus kan navolg, is dit Jode se vermoë om hulle groepsverwantskap te behou. Al woon hulle verspreid oor die aarde klou baie van hulle aan hulle geskiedenis en kultuur (bv taal, godsdiens en ander gewoontes) vas. Hulle integreer dikwels hoogstens in ‘n mate met ander groepe. Sedert 1948 het die Jode ‘n tuisland wat internasionaal as ‘n staat erken word.

Is daar naasteby dieselfde mate van samehorigheid by Afrikaners? Sal die Afrikaner-diaspora met verloop van tyd in dieselfde mate as die Jode hulle identiteit behou? Waar is die Afrikaner-tuisland? Orania kan ‘n begin in hierdie rigting wees. Lees gerus Leanne George se redelik positiewe kommentaar oor Orania: Koeksister Commerce: Rebranding the White Homeland (Johannesburg: Parktown Publishers, Mampoer Shorts, 2013, $2.99 – slegs elektronies beskikbaar).

Vir jou waardes kan ‘n mens ‘n geestelike tuiste binne jouself skep. Maar ‘n konkrete, fisiese tuisland waarin jy jou in veiligheid en vrede saam met kultuurgenote kan uitleef, is sekerlik ook nodig. Dit moet ‘n ruimte wees waarmee jou hart se punt spontaan aanklank vind; iets waarop jy trots is en wat moeiteloos jou lojaliteit verdien.

Dit moet nie ‘n land wees wat feitlik onherkenbaar verander het en waarin jy ‘n tweederangse burger geword het weens die verradelike gedrag van enkele politici nie. Die Armeniërs en Jode het elk net ‘n klein landjie wat hulle hulle eie kan noem, maar hulle was en is bereid om vir die behoud daarvan te veg. Hulle sal, soos ek, sekerlik nooit die kolossale onnoselheid van ‘n De Klerk & kie aanvaar wat ‘n groot, ontwikkelde en potensieel voorspoedige land aan ‘n myns insiens immorele bende grypsugtiges verkwansel het nie.

Richard Goldstone (gebore in 1938) is in 1980 as regter aangestel en het in 2003 as regter in die Grondwethof afgetree. Hy het bekendheid verwerf as die voorsitter van die Goldstone-kommissie, wat die plaaslike geweldpleging van 1991 tot 1994 probeer uitpluis het. Daarna was hy betrokke by die ondersoek van menseregteskendings in Joego-Slawië en Rwanda (1994-1996) en Gasa (2009). Dit is sy verslag oor die gebeure in Gasa wat groot ontevredenheid in Israel en verdeeldheid in die Joodse gemeenskap in Suid-Afrika en elders veroorsaak het.

Goldstone het sowel die Israeli’s as die Palestyne aan growwe menseregteskendings skuldig bevind. In 2011 het hy teruggekrabbel oor sy skynbaar oordrewe veroordeling van die Israeli’s deur te beweer dat verdere inligting intussen aan die lig gekom het. Eintlik was Goldstone se aanvaarding van hierdie missie van die Verenigde Nasies (VN) kortsigtig, want as hy in die guns van Israel beslis het, kon daar gesê word: Dit is wat van ‘n Jood te wagte is. Daarenteen was die verwagting by die VN se Menseregteraad dat Israel veroordeel moet word. Goldstone se opdrag was om net die gedrag van die Israeli’s te ondersoek. Hy het egter albei partye se dade beoordeel.

In die konteks van bv Israel/Palestina is gevra in hoeverre daar “misdade teen die mensdom” gepleeg is. Laasgenoemde is ‘n mode-frase wat hom tot die uiterste misbruik leen. Terugverwysend na wat ek hierbo oor die kwalitatiewe verskille tussen mense geskryf het, moet ek dit in die midde lê dat ek veel eerder “misdade teen die beskawing” vir beswaar sou uitsonder. Pleks van ‘n kwantitatiewe benadering, waarvolgens die getal mense wat na bewering “benadeel” is van deurslaggewende belang is, verkies ek ‘n kwalitatiewe uitgangspunt.

Dwarsdeur die geskiedenis is dit begaafde indiwidue en klein uitgelese groepe, en nie die massa nie, wat positiewe dinge tot stand gebring en die voortgang en vooruitgang van die beskawing bevorder het. Andersins vra ek my af in watter mate ontwikkelde mense se lewensgehalte weens negatiewe gebeure afgeskaal is; beskawing dus blatant ondermyn is. In Turkye, Palestina en Suid-Afrika is onvergeefbare misdade teen die beskawing gepleeg.

Wat Suid-Afrika betref, sal anti-blanke elemente akkoord met “onvergeefbare misdade” gaan deur te beweer dat die blanke bewind plaaslik agtereenvolgend deur slawerny, kolonialisme en apartheid gekenmerk is en dat dit vreeslik onbeskaafd daaraan toe gegaan het. In werklikheid het die ANC en PAC se terreurveldtogte die agteruitgang van Westerse beskawing in Suid-Afrika ingelui. Plaaslik word hierdie “bevrydingsbewegings” se geweldstradisie tot op hede in die vorm van bv plaasmoorde voortgesit. Die ruggraatlose en mandaatlose magsoorgawe van 1990/1994 was myns insiens onmiskenbaar en onvergeeflik ‘n “misdaad teen die (Westerse) beskawing”.

Wat die destydse plaaslike slawerny betref, moet besef word dat die inheemse bevolking nie verslaaf is nie. Die slawe is ingevoer. Die rede hiervoor is dat die Khoisan, wat in die suide en weste aangetref is, nie bruikbare arbeiders was nie. Die swartes, wat uit die noorde en ooste die land binnegestroom het, was ook nie gretig om arbeid te verrig nie. Hoewel daar ‘n ooraanbod van swart werkloses was, het die owerheid dit dikwels eerder gerade geag om arbeiders vir die myne uit buurlande en Oosterlinge uit Indië vir die suikerplantasies in te voer.

Diegene wat die blanke bewind kritiseer oor slawerny, kolonialisme en apartheid skreeu ten hemele oor beweerde “misdade teen die mensdom”. Te midde van al hulle oordrywing kry hierdie kritici dit nie reg om die blankes van die ou Suid-Afika van volksmoord te beskuldig nie; iets wat wel tydens kolonialisme elders in die wêreld ten koste van die inheemse bevolking voorgekom het. Met verwysing na bv plaasmoorde is volksmoord dalk veel eerder ‘n potensiële kenmerk van die nuwe Suid-Afrika.

Om klaarblyklike redes beklemtoon ek eerder verskille as ooreenkomste tussen mense. Sodra ‘n presteerder aan ‘n gelykwenser erken dat alle mense gelyk behoort te wees, word daar onmiddellik met die waarneming gekom dat daar groot ongelykhede in die praktyk is. Die volgende stap is om met die verwyt te kom dat hierdie ongelykhede aan die marginalisering, benadeling, uitbuiting, ens, van nie-wittes toe te skryf is. Blankes kry dan die skuld hiervoor.

Bloom vertel hoe hartlik Goldstone met die hoëlui van die “apartheidsregime” gesosialiseer het. Ook dat Goldstone as regter noodwendig gehelp het om die apartheidstelsel aan die gang te hou. Hy was sekerlik nie ‘n anti-apartheidsaktivis nie. Goldstone beweer deesdae dat hy probeer het om apartheid van binne af te hervorm. In hierdie verband word dan verwys na sy uitspraak dat diegene wat ingevolge die wet op groepsgebiede verskuif word van alternatiewe huisvesting voorsien moet word. Die indruk wat die teks by my gewek het, is dat Goldstone nie van opportunisme vry te pleit is nie.

Enkele jare gelede is ‘n onderhoud met Goldstone op BBC-televisie gevoer. Hy noem toe dat hy hom in Amerika gevestig het. Die rede waarom hy uit die nuwe Suid-Afrika verkas het, is glo omdat sy kinders en kleinkinders in Amerika woon. Dit laat my dink aan die oorverligte Jodin wat ek as ‘n kollega gehad het. Sy het alles wat van die ANC se kant af gekom het skynbaar as manna beskou. Sedertdien het sy en haar gesin hulle sak en pak in Australië gevestig.

Vanselfsprekend verkwalik ek mense wat hulle met woord en daad vir ‘n ANC-regering beywer het maar nie kans sien om te woon in die omstandighede wat hulle help skep het nie. Maar daar is lastige vrae wat periodiek by my opkom: Is dit nie dalk deel van die briljantheid van Jode dat hulle weet wanneer om ‘n sinkende skip te verlaat nie? Is Suid-Afrika nie onmiskenbaar vir altyd opgedonder nie? Het die tyd vir blankes in Afrika nie onherroeplik uitgeloop nie? Ek wil nie so dwaas soos bv JP (Silwerrandjie) Landman wees om die donker wolk doelbewus mis te kyk nie.

Wenke aan ‘n volksmoeder

In Rapport (10.03.13) begin Sonja Loots haar rubriek deur na ID du Plessis se “sogenaamde” Maleierverhale te verwys. Hoewel Du Plessis werklik ‘n kenner van die Kaapse Maleiers was en sekerlik meer kontak as Loots met hulle gehad het, word sy skryfwerk verdag gemaak.

Loots vertel vervolgens hoe sy as goeie moeder haar kinders inlei in die wonderwêreld van die Moslems. Toe een van hulle beweer dat daar duiwelsheid skuilgaan, neem sy haar kinders na ‘n Moslem sodat hulle kan sien watter goeie mense Moslems is; dus, een swaeltjie maak ‘n somer.

By die Woordfees gaan Loots na ‘n gesprek luister waaraan Shaka Sisulu en Carel Boshoff deelneem. Heel voorspelbaar hou sy van wat Sisulu te sê het, maar Boshoff irriteer haar en sy wil nie na hom luister nie.

Dit lyk asof die fout nie soseer by Loots se kind lê nie, maar by haar as ouer. In opvoeding is ewewig noodsaaklik. Dit is waar dat daar goeie Moslems is, maar kinders behoort daarvan bewus gemaak te word dat daar ook slegte Moslems is, dat daar in die verlede en ook in die hede baie onheile deur sommige van hulle gepleeg is.

Wanneer ‘n ouer sy kinders oor bv Nelson Mandela inlig, moet daar nie vasgesteek word by die getal jare wat hy in die tronk deurgebring het en dat dit sogenaamde bose wittes is wat hom sy vryheid ontneem het nie. Daar moet ook vir hulle vertel word van bv die bomplantveldtog wat Mandela aangevoer het, dus hoekom hy in die tronk was, en dat hy baie korter in die tronk sou gewees het as hy bereid was om geweld af te sweer. Dan sal Loots se kinders besef dat Mandela nie sonder meer ‘n vredesikoon is nie, dat hy hierdie beeld verwerf het eers nadat hy in sy doel geslaag het om die politieke mag oor te neem en hy dit raadsaam geag het om die wittes oor hulle magsverlies te paai.

As Loots ‘n goeie ouer wil wees, sal sy haar kinders leer dat daar onder die spreekwoordelike wit omies met grys skoene uit die apartheidsera, soos ID du Plessis, ook goeie mense is. Sy sal haar kinders dan ter illustrasie na sommige van hierdie omies neem wat taalbulle genoem word omdat hulle veg vir die behoud van Afrikaans as voertaal aan die Universiteit Stellenbosch. Die kinders sal dan besef dat om vir jou moedertaal te veg, eerbaar is, dat nie net Engels ‘n reg op voortbestaan het nie.

Vir ‘n ewewigtige uitkyk op sake sal Loots haar kinders na bv Orania neem en uitwys dat dit oorwegend ordentlike mense is wat in ‘n grootliks misdaadvrye omgewing arbei en dat hulle nie bakhand staan vir gratis huise en dienste nie. As hulle “Neanderdalmense” is, kan dit nie net sleg wees om so te wees nie.

Zuma vriendelik in Orania ontvang

President Jacob Zuma het Dinsdagoggend in Orania in die Noord-Kaap vir ‘n besoek aan dié Afrikanergemeenskap aangekom.

Die president het kort na 09:00 in ‘n wit Oryx-helikopter geland en is deur plaaslike inwoners en skoolkinders verwelkom.

Die stigter van Orania, Carel Boshoff IV, en sy seun Carel Boshoff V, wat ook die burgemeester van die dorp is, het Zuma by die gemeenskapsaal verwelkom.

Zuma is insgelyks deur skoolkinders, wat hoofsaaklik in oranje geklee was, verwelkom.

Boshoff snr. het die president aan gemeenskapsleiers voorgestel voordat hulle vir ‘n privaat vergadering vertrek het.

Zuma sal na verwagting ná die vergadering besoek aflê aan behuisingsprojekte en verskeie landbouprojekte in Orania.

инструмент минск