Die Britse regering het aangekondig dat premier Theresa May sal deelneem aan ‘n “lewendige” uitsending van ‘n TV-verkiesingsprogram, maar dit sal nie ‘n debat met die leier van die Arbeidersparty, Jeremy Corbyn, behels nie.
Daar sal niks spontaan wees aan May se verskyning nie.
May sal uitgenooi word na die spesiale uitgawe wat die sogenaamde leiersdebat op 2 Junie sal vervang.
Die BBC het ‘n onafhanklike private produksiemaatskappy gekontrakteer en beweer nou dat hulle nie verantwoordelik is vir die reëlings waar die vrae aan May vooraf deur haar personeel goedgekeur sal word nie en May sal vooraf oor die vrae ingelig word.
‘n Lid van die publiek het die BBC gekontak vir bevestiging van dié klugspel en ‘n antwoord van die BBC ontvang waarin die uitsaaier verduidelik dat die program gekoop word deur die BBC van die onafhanklike maatskappy en hulle nie besluitnemingsmag het nie.
Die eerste minister sal dus vrae beantwoord van lede wat in die ateljeegehoor geplant is tydens die spesiale program wat vroeg in Junie aangebied sal word. Alhoewel ‘n peiling vir The Independent bevind het dat ‘n meerderheid van die Britse publiek wil hê dat die leiers direk debat moet voer met mekaar in lewendige televisie-debatte, gaan ‘n formaat gebruik word om May af te skerm van die kiesers.
May is gekritiseer nadat sy geweier het om aan ‘n werklike debat deel te neem. Mededingers beskuldig haar daarvan dat sy “bang” is vir moeilike vrae van Arbeid, Skotse nasionaliste en natuurlik UKIP wat haar kan uitdaag oor Brexit en immigrasie.
Ten spyte van die uitroepe van Liberale Demokrate, Arbeid en SNP teen Brexit, het steun vir die verlaters in Brittanje toegeneem. Slegs 22 persent van die kiesers wil in die EU bly of Brexit blokkeer, met sowat 68 persent wat die implementering van die referendum ondersteun. May was een van diegene wat in die EU wou bly.
Maar kiesers wat die uitslag van die referendum ignoreer, is vinnig besig om ‘n krimpende randeiergroepie te word.
Debatte met ander junior figure van die belangrikste partye, insluitend die Tories en Arbeid, sal wel plaasvind voor die komende verkiesing, maar May sal beskerm word teen werklike vrae, ‘n werklike debat en om met haar kiesers gekonfronteer word.
David Dimbleby sal die program aanbied waarvolgens gehoorvrae noukeurig gekies word, terwyl die nasionale uitsaaier saamspeel met die klug.
Die Pakistanse gasheer Mishal Husain sal op 31 Mei ‘n debat modereer met verteenwoordigers van die Konserwatiewes, Arbeiders, Liberale, SNP, Plaid Cymru, Groen Party en UKIP. Op 4 Junie sal die liberaal-demokratiese leier Tim Farron die SNP se Nicola Sturgeon aanvat.
Die verkiesing in die Verenigde Koninkryk van 2017 is geskeduleer om op 8 Junie 2017 plaas te vind. ‘n Verkiesing was nie tot 7 Mei 2020 verwag nie, maar ‘n oproep tot ‘n vervroegde verkiesing in Mei het die nodige twee-derde meerderheid ontvang van 522 teen 13 stemme op 19 April 2017.
“In al haar onlangse onderhoude en toesprake is dit feitlik onmoontlik om iets interessants oor mev. May te ontdek,” sê Alison Phillips, in ‘n opiniestuk vir The Mirror. “Trouens, dit is moeilik om enige iets te ontdek.”
Phillips sê May is ‘n onbeskaamde opportunis sonder enige politieke oortuigings. “Omdat Theresa May soos ‘n pateet wat ‘n grappige das dra is, wat vasklou aan die oortuiging dat ‘n snaakse kledingstuk ‘n totale afwesigheid van persoonlikheid kan wegsteek.”
May is basies net bekend vir haar vreemde smaak in klere. Brittanje se leier het voorheen gesê: “Kookboeke beteken vir my baie.”
Volgens ‘n aankondiging deur die Rooms-Katolieke Kerk op 17 deser gaan Moeder Teresa (Anjezë Gonxhe Bojaxhiu, 1910-1997) tot heilige verklaar word. Haar ouers was Rooms-Katolieke Albaniërs. Sy het in 1928 van haar geboorteland Macedonië na Ierland gegaan om Engels te leer. In 1929 is sy na Indië, waar sy in 1948 in Kolkata begin het met haar werk onder die armes; “the poorest of the poor” soos ANC-ministers graag sê terwyl hulle hulle in hulle (onverdiende) rykdom verlustig. Teresa het na beraming meer as $100 miljoen aan donasies ingesamel, waarvan slegs sowat 5 tot 7% vir armsorg gebruik is. Die res het in die geldkoffer van die Kerk beland. Sy het lyding as ‘n gawe en armoede as ‘n seën beskou. Dit het vir haar eerder om evangeliserende diens aan die Kerk, bv bekering, as om armoedeverligting gegaan. Sy was skepties oor haar geloof asook oor haar eie saligheid en het die werklike bestaan van God en menssiele bevraagteken. Dit blyk veral uit haar briewe. Sy het die Nobelvredesprys (1979) ontvang en ook talle eredoktorsgrade. Tans funksioneer haar organisasie, Missionaries of Charity, in meer as ‘n honderd lande (Wikipedia).
Om tot heilige verklaar te word, moet daar minstens twee wonderwerke aan so ‘n persoon toegeskryf kan word. Die Kerk het dit enersyds gevind in iemand in Indië wat glo deur Teresa van ‘n ingewandegewas genees is en andersyds in iemand in Brasilië wat sy glo van ‘n breinvirus genees het (Die Burger, 19 deser, p 11). Ek wil nie onnodig sinies wees nie, maar dit is opvallend dat dit by geloofsgenesing (altyd) gaan om ‘n onsigbare interne kwaal wat skielik spoorloos verdwyn. Hoekom nooit iemand se af arm of been laat aangroei nie? Is dit nie dalk dat die Kerk desperaat na redes gesoek het om Teresa heilig te verklaar omdat sy bv so baie geld vir die Kerk ingesamel het nie? Assosiasie met ‘n bekende of glanspersoonlikheid verleen ook publisiteit en aktualiteit aan die Kerk. In sy 1995-boek (bron hier onder, Kindle 638) verskaf Christopher Hitchens twee (ander) redes: “The fundamentalist faction within the Vatican has found her useful in two ways – first as an advertisement for the good works of the Church to non-Catholics, and second as a potent instrument of moral suasion within the ranks of the existing faithful. She has missed no opportunity to restate elementary dogmas.”
Christopher Hitchens (1949-2011) vertel dat Malcolm Muggeridge (1903-1990) Teresa in 1969 wêreldbekend laat word het nadat hy ‘n dokumentêre rolprent van haar en haar werk vir die BBC gemaak het. ‘n Nuwe soort film is vir die video-opnames,wat in ‘n donker gebou gemaak is, gebruik. Die beelde was bo verwagting duidelik. Muggeridge het dit “the first authentic photographic miracle” genoem, pleks van die resultaat bloot aan die beter soort film toe te skryf. Die bogenoemde Indiese vrou wat volgens die Kerk danksy Teresa wonderbaarlik herstel het, het volgens die dokters wat haar behandel het, asook haar man, “been cured by ordinary, regular medical treatment” (God is not great, 2007, p 145-7).
Ek is geneig om te glo wat Hitchens in die vorige paragraaf geskryf het. Hy kon uitstekend formuleer en bekwame joernalistieke ondersoekwerk doen, maar hy het as eertydse kommunis geen begrip vir die situasie van blanke Suid-Afrikaners gehad nie. Hy skryf bv hoogs oordrewe van die “most hateful dictatorship of the twentieth century: the vile system of apartheid in South Africa” (251). ‘n Mens kan vra: Erger as die bewind van Adolf Hitler, Joseph Stalin en Mao Zedong? “Racism is totalitarian by definition: it marks the victim in perpetuity and denies him, or her, the right to even a rag of dinity or privacy.” Afrikaners “created a backward and despotic state, in which the rights of all other peoples were abolished and in which eventually the survival of Afrikaners themselves was threatened by corruption, chaos, and brutality.” Hoe bewerkstellig ‘n mens ‘n situasie wat bv minder korrup is? “It is to the credit of … the African National Congress that South African society was saved from complete barbarism and implosion” (251-252).
Let op hoe onakkuraat gaan Hitchens met die Soweto-skoolopstand van 1976 om: “Many people forget that the Soweto revolt in the 1980s [!], which ultimately spelled apartheid’s downfall, exploded after the Nationalist regime made the medium of school instruction exclusively [!] Afrikaans, banning the classroom use of English, along with Xhosa and Zulu” (Arguably, 2012, p 103). “It was Lord Carrington who (just before Nelson Mandela was released from prison) proposed that South Africa be split into a white Afrikaner reservation, a Zulu area, and a free-for-all among various other peoples” (484-485). Dit is te betwyfel of Carrington (gebore in 1919 – die blikskottel/vabond lewe nog) werklik so gaaf sou wees om aan Afrikaners (of blankes) ‘n eie staat te gun.
Hitchens het ‘n polemiese boek spesifiek oor Moeder Teresa gepubliseer, al kan die substansiële inhoud myns insiens kwalik meer as ‘n artikel regverdig: The missionary position: Mother Teresa in theory and practice (London: Atlantic Books, 1995/2012, 130p; Amazon Kindle $13,67). Die doel met die teks was om Teresa se reputasie ingevolge haar handelinge en woorde te beoordeel (Kindle 67). Soos gebruiklik is Hitchens geneig om soms te oordryf, maar die nie-heiligheid van Teresa kan kwalik betwyfel word. Hy noem haar ‘n “thieving, fanatical Albanian dwarf” (63). In sy voorwoord beskryf Thomas Mallon die boek, nogeens oordrewe, as “a modest, rational inquiry, a calm lifting of the veil that drapes its sacred subject” (67).
Die kernteksvers waarom dit gaan, is: “Julle het tog altyd armes by julle” (Markus 14:7) of “Die armes het julle tog altyd by julle” (Johannes 12:8). Armoede is deel van die werklikheid, maar dit is seker verkeerd om dit as ‘n bate te beskou en jou vir die behoud daarvan te beywer asof dit waardevol is. Teresa het gesê: “I think it is very beautiful for the poor to accept their lot, to share it with the passion of Christ. I think the world is being much helped by the suffering of the poor people” (247). “Mother Teresa has a theory of poverty, which is also a theory of submission and gratitude” (289). Sy het armoede en lyding tot gewenste elemente verhef en daaraan kultusstatus probeer gee pleks van sowel armoede as lyding te bestry. Hitchens skryf van haar “preference for spreading the money thin and for devoting it to religious and missionary work rather than the sustained relief of deprivation” (718).
Maar hoe armoediger en ellendiger die indruk was wat haar werksaamhede gewek het, des te meer het die donasies ingestroom. “If Mother Teresa is the adored object of many credulous and uncritical observers, then the blame is not hers, or hers alone” (297). Die skenkers “reckon that they obtain some benefit from their supposed generosity in the form of virtue-by-association” (722). “The true address of the missionary is to the self-satisfaction of the sponsor and donor, and not to the needs of the downtrodden” (580). Sy het gesê: “We cannot work for the rich; neither can we accept any money for the work we do. Ours has to be a free service, and to the poor” (677). Haar opmerking verdoesel die ontvangs van talle donasies afkomstig van ryk mense en vermoënde instansies.
Erger, daar is die geval van die bedrieër Charles Keating. Hy het $1¼ miljoen aan Teresa geskenk (734). Tydens sy verhoor het sy begenadiging vir hom bepleit (739). Nadat Keating veroordeel is, het Paul Turley, die adjunk-distriksadvokaat, vertoë tot Teresa gerig om Keating se donasie terug te gee sodat die geld aan die regmatige eienaars terugbesorg kon word (756): “I submit that Jesus would promptly and unhesitatingly return the stolen property to its rightful owners. You should do the same. You have been given money by Mr Keating that he has been convicted of stealing by fraud. Do not permit him the ‘indulgence’ he desires. Do not keep the money. Return it to those who worked for it and earned it!” (774). “Mr Turley has received no reply to his letter” (778).
Teresa het die klem op bekering geplaas en nie op die verligting van armoede en lyding nie. Hier moet in gedagte gehou word dat haar bedrywighede aanvanklik tot Indië, ‘n oorwegend Hindoe- en Moslem-land, beperk was. Haar evangelisasie het teen die religieuse hoofstrome ingedruis. “Mother Teresa has never pretended that her work is anything but a fundamentalist religious campaign” (428). “For Mother, it was the spiritual well-being of the poor that mattered most” (558). Verdere onvanpastheid was haar religieuse oortuiging dat egskeiding, geboortebeperking en aborsie sonde is. Sy het hierdie Rooms-Katolieke leerstellings verkondig in ‘n land waar oorbevolking groot armoede en baie ander ellendes veroorsaak. Muggeridge het aan haar gevra: “So you wouldn’t agree with people who say there are too many children in India?” Teresa: “I do not agree because God always provides. He provides for the flowers and the birds, for everything in the world that he has created. And those little children are his life. There can never be enough” (408). Haar antwoord verduidelik nie waarom daar bv hongersnood is en waarom sowel diere as mense as gevolg daarvan ly en sterf nie.
Die redakteur van die mediese vaktydskrif The Lancet, Robin Fox, het Teresa se werkplaas in Kolkatta in 1994 besoek en bevind dat min gedoen word om siekes se kwale te diagnoseer en dat sterk pynstillers, soos morfien, glad nie gebruik word nie. Daar was “neglect of what is commonly understood as proper medicine or care” (470). ‘n Ander waarnemer was geskok om op te let dat spuitnaalde hergebruik word sonder dat hulle vooraf gesteriliseer word (479). Antibiotikums word nie gebruik nie en pasiënte word nie vir noodsaaklike operasies na hospitale verwys nie (486). “The point is not the honest relief of suffering but the promulgation of a cult based on death and suffering and subjection” (493). Die helpers”were forced to plead poverty, thus manipulating generous, credulous people and enterprises into giving more goods, services and cash” (548). “The flood of donations was considered to be a sign of God’s approval of Mother Teresa’s congregation” (552).
“Mother Teresa (who herself, it should be noted, has checked into some of the finest and costliest clinics and hospitals in the West during her bouts with heart trouble and old age) once gave this game [kyk vorige paragraaf] away in a filmed interview. She described a person who was in the last agonies of cancer and suffering unbearable pain. With a smile, Mother Teresa told the camera what she told this terminal patient: ‘You are suffering like Christ on the cross. So Jesus must be kissing you.’ Unconscious of the account to which this irony might be charged, she then told of the sufferer’s reply: ‘Then please tell him to stop kissing me’” (493).
Muggeridge het in 1969 ‘n positiewe voorstelling van Teresa se werk in sy dokumentêre televisieprogram, Something beautiful for God, aangebied. Op grond van sy navorsing en besoek aan Kolkatta het Hitchens in 1994 genoodsaak gevoel om ‘n negatiewe beeld van Teresa se bedrywighede in sy televisieprogram, Hell’s Angel, voor te hou. Van Teresa se vrywillers het daarna na vore getree met eerstehandse inligting, bv dat kroniese siekes en sterwendes nie toegelaat word om te rook of te drink of televisie te kyk of selfs besoekers te ontvang nie (505). ‘n Ander helper vertel dat so baie tamaties aan hulle geskenk is dat hulle daarvan vir latere gebruik ingelê het. “When Mother came to visit and saw the canned tomatoes, she was very displeased. Missionaries of Charity do not store things but must rely only on God’s providence” (527).
‘n Drie-verdieping, gemeubileerde gebou is aan Teresa se onderneming geskenk. Die plek is egter voor ingebruikneming van sy meubels en matte gestroop sodat dit ‘n armoedige indruk kon wek. “The beautifully constructed house was made to conform to a way of life intended to help the sisters become holy. Large sitting rooms were turned into dormitories where beds were crowded together … The heat remained off all winter in this exceedingly damp house” (533). In Bronx, New York City, is ‘n verlate gebou deur die stadsraad teen $1 aan Missionaries of Charity verkoop. “Government regulations required that an elevator be installed for the use of the disabled. Mother Teresa would not allow an elevator. The city offered to pay for the elevator. Its offer was refused. After all the negotiations and plans, the project for the poor was abandoned because an elevator for the handicapped was unacceptable” (538).
Wat Hitchens oor Moeder Teresa geskryf het, is nie vergesog nie. Lees gerus die resensies van hierdie boek in Amazon se Kindle-katalogus. Wat kan ‘n mens hieruit aflei? ‘n Mening wat algemeen gehuldig word, is nie noodwendig korrek nie. Daar was ‘n tyd toe die meerderheid mense gedink het die aarde is plat. Die meerderheid het verkeerd gehad. Die populêre beeld van Moeder Teresa is dié van ‘n heilige en die Rooms-Katolieke Kerk gaan hierdie siening groter stukrag gee deur haar amptelik tot heilige te verklaar. In werklikheid sal dit haar geensins meer heilig maak of haar nalatenskap verbeter nie.
Die geval Moeder Teresa behoort ons skepties te maak oor bv gefabriseerde ikone wat aan ons voorgehou word as bv moreel voortreflik. Dit maak nie saak hoeveel standbeelde vir so iemand opgerig word, op hoeveel geldnote en seëls sy afbeelding verskyn, hoeveel woongebiede, strate, parke, geboue, instansies, ens, na hom vernoem word, hoeveel eredoktorsgrade, asook die Nobel-vredesprys, aan hom toegeken is nie. Wat nodig is, is om na te gaan wat so ‘n mens gedoen het. Het hy nie-gewelddadig en misdaadvry gelewe? Het hy ordentlike, beskaafde standaarde gehandhaaf? Was hy sy lewe lank ‘n voorbeeldige mens, bv ‘n goeie eggenoot vir sy vrou en ‘n goeie pa vir sy kinders? Kon op sy woord vertrou word? Vorm ‘n eie opinie na so ‘n ondersoek. Dan weet jy of hy werklik ‘n messias/verlosser was wat ons na ‘n Kanaän/utopie vry van bv kommunisme, misdaad en geweld gelei het.
Kersfees is ‘n tyd wat met heiliges geassosieer word. Maar daar is ook nie-heiliges. “So het Ek dan heilige vorste ontheilig” (Jesaja 43:28) en “Ek het baie van die heiliges in gevangenisse opgesluit” (Handelinge 26:10).
Die BBC het bevestig dat Top Gear-aanbieder Jeremy Clarkson se kontrak nie hernieu gaan word nie.
Die besluit om Clarkson te skors het tot groot ontsteltenis onder Top Gear-aanhangers gelei wat sê dit is die jongste poging van die linkse Danny Cohen om van Clarkson ontslae te raak.
Top Gear, een van BBC2 se gewildste programme en die breinkind van Clarkson, sal na verwagting voortgaan. Daar is egter nog geen duidelikheid of Clarkson se mede-aanbieders, James May en Richard Hammond, sal aanbly nie.
Top Gear lok sowat 350 miljoen kykers wêreldwyd en hou die wêreldrekord vir die nie-fiksie program wat die meeste kere nóg in die wêreld gekyk is. Meer as 14 miljoen mense hou van Top Gear op Facebook en meer as ‘n miljoen mense volg die program op Twitter.
Die Britse uitsaaikorporasie (BBC) word daarvan beskuldig dat dit onder druk van die koninklike familie besluit het om nie ’n kontroversiële dokumentêre program, Reinventing The Royals, uit te saai nie, het AFP berig.
Die tydskrif Radio Times, wat die storie gebreek het, voer aan regsverteenwoordigers van die koninklike familie het ter elfder ure ingegryp. BBC-base het geswig en besluit om die uitsending te kanselleer.
In ’n verklaring sê die BBC daar is besluit om die uitsending wat vir Sondag 4 Januarie geskeduleer was, “uit te stel tot later in die nuwe jaar om ’n aantal kwessie, insluitende die gebruik van argiefmateriaal, op te los”.
Sonder Engeland, die Anglikaanse Kerk, die BBC, die Fleetstraatkoerante en Engelse akademici, sou daar nooit ‘n Mandela gewees het nie. Die tergende vraag is: vanwaar Engeland se behoefte aan ‘n swart Messias, en waarom uit al die Statebondslande, juis uit Suid-Afrika?
Vrydag, kort ná die nuus oor Mandela se dood finaal aangekondig is, kyk ek toevallig vir ‘n paar minute na die BBC op die internet waar ‘n spesiale huldiging aan Mandela aangebied is. Weereens is al die verslete propagandabeelde uit die tagtigerjare opgedis en blanke Suid-Afrikaners in die algemeen en Afrikaners in die besonder as gewetenlose rassiste voorgestel wat goedsmoeds op swartes met gewere losbrand. Een swart vrou waarmee die BBC ‘n onderhoud gevoer het, het selfs beweer dat blankes in Suid-Afrika “immigrante” is wat ‘n probleem vir die inheemse swart bevolking veroorsaak.
Ook in die Nasperskoerante soos Beeld en Rapport word Mandela as ‘n heilige geloof vir sy geniale insigte, politieke finesse, gebare van versoening en dergelike meer. Vandag se Rapport word, sover ek verstaan, byna in die geheel aan die Groot Man gewy. Selfs die skrywer P.G. du Plessis het naarstiglik in sy woordeboek rondgeblaai op soek na byvoeglike naamwoorde in die oortreffende trap waarmee hy Mandela kon beskryf. Ten aanvang vergelyk hy hom met een van die Nederlandse prinse van Oranje tydens die Tagtigjarige Oorlog “waaroor kinders in die strate gehuil het”.
Enigeen wat gister op straat of in die winkelsentrums was, sou niemand gesien huil het nie. Anders as met Verwoerd se dood in 1966, byvoorbeeld, toe dit vir baie Afrikaners ‘n traumatiese en hartseer gebeurtenis was. Dieselfde Afrikaanse koerante wat destyds oor Verwoerd gerou het, is vandag in sak en as oor Mandela.
Niks wat ek hier sê, gaan egter aan Mandela se messiaanse beeld in die wêreld verander nie. ‘n Mens staan eenvoudig verstom voor die wyse waarop hy deur joernaliste en ander politici, wat wel met die korrupte wêreld van die politiek bekend is, opgehemel word.
Hoe moet ons die bykans wêreldwye statuur van Sint Mandela verklaar? Waarom nie enigiemand anders nie? Daar was tog dosyne swart leiers in Afrika wat op een of ander stadium in die tronk was, om van martelare in Suidoos-Asië – veral in lande waar die Chinese invloed geld – nie te praat nie. Frantz Fanon, Kwame Nkroema, Amilcar Cabral en vele ander het toesprake en boeke agtergelaat waaruit hul dissipels sou kon aanhaal. Cabral is blykbaar in 1973 deur ‘n mededinger met die hulp van Portugese agente in Guinee om die lewe gebring. Dus het Cabral deur blanke toedoen gesterf, terwyl Mandela op ‘n hoë ouderdom, ná gereelde behandeling deur Afrikanerdokters in Pretoria, aan natuurlike oorsake dood is.
In ‘n vorige rubriek het ek oor die rol van Joe Slovo en sy vrou Ruth First in die skepping van linkse mites oor Suid-Afrika geskryf. Sonder die hulp van hul geesgenoot en medewerker in die Anglikaanse Kerk, Trevor Huddleston, sou nie veel mense insgelyks van Mandela kennis geneem het nie. Dit was veral Huddleston wat die Anglikaanse Kerk se mediareikwydte in Engeland gebruik het om Mandela en die ANC se saak konstant onder die openbare aandag te bring.
‘n Uitgebreide kennis van die duister kant van ons onlangse geskiedenis verklaar ten dele die opkoms van die ANC en die SAKP – en tesame met Afrikanerverraad selfs hul uiteindelike magsoorname – maar nog nie die buitengewone, byna goddelike status wat Mandela aangeneem het nie.
Die tragedie van Afrikanerdenke oor die politiek is dat ons mense nooit na die groter prentjie kyk nie. In daardie opsig is die gewone Engelse kritiek teen ons, naamlik dat ons “parogiaal” is, heel waarskynlik korrek. Die laaste Afrikaners wat van die groter prentjie en die globale politiek bewus was, was Verwoerd en die destydse redakteur van Die Transvaler, G.D. Scholtz tydens die vyftiger- en vroeë sestigerjare. In die taamlik Afrikanervyandige New History of South Africa word soos volg opgemerk:
But there were also some remarkable book-length contributions by Afrikaner intellectuals during the 1950s that went far beyond the realm of what was possible in practical politics. Their main concern was not with what was feasible in terms of the party’s white constituency but what was necessary in view of the sweeping changes that the world, Africa and South Africa were experiencing.
Engeland was die eerste land wat oor Mandela gaande geraak het, waarna die res van die wêreld gevolg het. FW de Klerk. Roelf Meyer en Naspers is agterna deur die Engelse geloof in Mandela oorweldig, selfs “bekeer”.
Waarom het Engeland ‘n swart Messias nodig gehad en hunker nou postuum waarskynlik meer as ooit na hom?
Die antwoord, soos altyd, moet gevind word in die internasionale politiek en veral Engeland se laaste oorblywende geopolitieke magsbasis: die Statebond. Dink daaraan dat die Statebond een van die min internasionale organisasies is waarvan die lewenslange hoof ‘n blanke, Engelse vrou is: koningin Elizabeth II. Hoe kan sulke “blanke suprematisme” op hierdie dag en datum geregverdig word? Die antwoord is maklik: indien Engeland self oor ‘n sekulêre godsdiens met ‘n swart Messias beskik wat sy aan die meer as miljard mense in die Statebond kan verkondig. Londen, nie Qunu nie, is die sentrum van die Mandela-mite. Net so het die Engelse Kerk, asook joernaliste, daardie mite geskep.
Maak dit sin? Daar is ‘n teorie dat Rome en Constantyn uiteindelik die Christendom tot staatsgodsdiens verrhef het, nie omdat die Romeine werklik daartoe bekeer is nie, maar omdat hulle die Christelike boodskap van “gee aan die keiser wat hom toekom” en “draai die ander wang” polities nuttig gevind het. Die Romeinse Ryk is, net soos die wêreld vandag, geteister deur opstande en geweld in die Midde-Ooste waarby Jode meermale betrokke was. Daarom het dit sin gemaak om ‘n alternatiewe – en bowenal vredeliewende – Joodse godsdiens, dié van Jesus Christus, aan te neem.
Engeland beskik nie meer oor kolonies nie en het militêr en ter see gedaal tot die vlak van ‘n middelslagland. Nog erger: mnr. Douglas McWilliams, uitvoerende beampte van die Britse Sentrum vir Ekonomiese en Sakenavorsing, voorspel dat Indië teen 2017 ‘n groter ekonomie as dié van Brittanje gaan hê! Selfs binne die Britse Statebond is die magsewewig dus besig om te verskuif.
Die Messias uit Suid-Afrika is nie gestuur nie; Engeland het hom geskep. Watter beter manier om Britse oorheersing van die Statebond te verseker as om die Mandelakultus as wapen te gebruik? Sou Indië of enige ander land Engelse oorheerrsing uitdaag, sou die klag van “rassisme” mos ewe maklik teen die Indiërs gebruik kon word, want danksy die Mandelakultus mag Engeland dit regkry om al haar oudkolonies in Afrika, asook haar eie groeiende swart bevolking, in toom te hou.
Tesame met die Mandelakultus, het Engeland ook ‘n sondebok verkry: die Suid-Afrikaanse blankes en spesifiek die Afrikaner. Ons het die Messias 27 jaar lank op Robbeneiland en in Pollsmoor “gekruisig”, waarna hy gesê het: “Vergewe hulle, want hulle weet nie wat hulle doen nie.”
Vandaar die gif wat die BBC weer Vrydag oor ons uitgespuug het. Engeland beskik oor ‘n witoorheersingsprojek: om hul wit koningin oor ‘n kwart van die wêreld se bevolking te laat regeer en na Engelse pype te laat dans. Daarom moet hulle ons as “wit suprematiste” voorstel, om die aandag van hul eie spel af te lei.
Dit is verkeerd om te redeneer dat Suid-Afrika Mandela nodig gehad het “om te versoen”. Soos hierdie video baie mooi uitwys, sou Suid-Afrika sónder die Mandelas (Nelson en Winnie),asook ANC- en SAKP-terreur, lankal “versoen” het en ‘n federale of kantonstelsel ontwikkel het wat almal sou gepas het. Pleks daarvan sit ons nou met revolusie, geweld, onsekerheid en toenemende radikalisme van die Malema-tipe.
Die ander Westerse land waar Mandela groot aansien geniet, die VSA, sit met sy eie rasseprobleme en baat indirek by die Engelse Mandelakultus. Vandaar Obama en die Clintons se baie sigbare pogings om Mandela ook as Amerikaanse ikoon te vestig. Obama, hoewel die eerste swart president van Amerika, is ‘n sondige politikus wat tans onder hewige kritiek van die Republikeine en die regse beweging in die VSA deurloop. Mandela, veral nou, word nie meer aan politieke of selfs menslike maatstawwe gemeet nie, daarom kan hy ook die Amerikaners “versoen”, met die Weinstein-broers en Anant Singh se film oor Long walk to freedom wat tans in die teaters draai. Terloops, is dit nie toevallig hoe Mandela se dood aangekondig is op dieselfde oomblik as wat die film vrygestel is en sodoende ongekende globale publisiteit geniet nie?
Een van die sleuteloomblikke in die Nasionale Party se diplomatieke neerlaag teen die ANC was toe die Amerikaanse Kongres Reagan se veto oor Amerikaanse sanksies teen Suid-Afrika met ‘n tweederde meerderheid ongedaan gemaak het. ‘n Deel van Reagan se eie party, die Republikeine, het teen hom gestem, in die waan dat hulle daardeur die swart stem in Amerika op hul sou verenig. Daarvan het natuurlik dadels gekom en veral met Obama as kandidaat stem meer as negentig persent van Amerikaanse swartes vir die Demokrate. Dat die Republikeine daardeur die ANC in Suid-Afrika aan bewind gestel het, kan hulle min skeel en dui aan hoe hulle ook hul eie blanke landgenote in die toekoms gaan verraai.
Met al die negatiewe berigte oor swart gedrag in Amerika, onder meer die “uitslaanspeletjie” (Knock-out game) waardeur jong swart mans goedsmoeds blankes (selfs vroue) op straat aanval, het die VSA ook ‘n groot behoefte aan ‘n swart heilige wat die teenpool van die werklikheid “bewys” en die inherente deug van die swartman beliggaam.
Dus is die Statebond en die VSA verenig in hul behoefte aan ‘n swart Messias wat nie noodwendig in ‘n stal nie, maar in ‘n hut in Qunu gebore is.
Ons lewe in ‘n tyd waarin ons wys gemaak word dat alle mense gelyk en selfs wesenlik eenders is; of só behoort te wees. Dit dien as die grondslag van een mens, een stem. A weet na bewering net so goed soos B wie moet regeer, gevolglik het albei stemme dieselfde gewig. Ek sou eerder die teenoorgestelde beweer: Dat geen twee mense eenders is nie; dalk selfs nie sogenaamde identiese tweelinge nie.
Dit lyk vir my sommige mense is intelligenter as ander. Sommige is beter ingelig as ander. Sommige het meer as ander gedoen om iets wat die moeite werd is tot stand te bring. Andersom kan ‘n mens beweer dat sommige meer afgebreek het as ander, ens. Die werklikheid is dat sommige mense ‘n bate en ander ‘n las vir die samelewing is. Net die batiges behoort toegelaat te word om ‘n land se lot te bepaal.
Veralgemenend is dit ook moontlik dat sommige groepe mense gewoon beter as ander is. Dit kan op bv verskille in kultuur dui, terwyl die gelykwensers van ons almal bv Afrikane of wêreldburgers wil maak.
In die nuwe Suid-Afrika mag ons nie diskrimineer op grond van ras/kleur nie, behalwe as dit ten gunste van nie-wittes, en veral swartes, en ten koste van wittes is. Dan staan dit bekend as “billike diskriminasie”. Maar om praktiese redes moet ons liewer ons onderskeidingsvermoë behou. Byvoorbeeld, wanneer groepe mense beoordeel word, is dit in die openbare belang om tussen presteerders en nie-presteerders te onderskei. Ek verwys na “prestasie” in die positiewe of konstruktiewe sin; nie in die negatiewe of afbrekende sin van bv terroriste wat ‘n suksesvolle bomplantveldtog gevoer het nie.
Dit lyk vir my asof gesê kan word dat bv die Duitsers hulle (in sommige opsigte) as presteerders bewys het. Die kort tydperk van naziisme (1933-1945) kan nie alle Duitsers van alle tye vir sodanige huldiging diskwalifiseer nie. ‘n Mens hoef natuurlik ook nie oorboord te gaan en daarom naziisme (of fascisme of nasionaal-sosialisme) of sosialisme (of selfs kommunisme), of watter staatkundige ideologie ook al, in elke opsig te verdoem nie.
Insgelyks kan die blankes of die Afrikaners as presteerders gereken word op grond van wat hulle in Suid-Afrika tot stand gebring het. Die vier dekades van apartheid (1948-1989) diskwalifiseer blankes nie vir sodanige erkenning nie, onder meer omdat apartheid nie in iedere opsig sleg was nie.
Ook is dit ‘n wanvoorstelling om alles oor die politieke boeg te gooi. In die tydperk 1933 tot 1945 was daar baie nie-naziïstiese verskynsels in die Duitse samelewing. In die versmaaide apartheidsera het dit ook om baie meer as bloot apartheid gegaan. Die lewe en die geskiedenis behels baie meer as die politiek.
Wanneer erkentlikheid teenoor ‘n groep mense se prestasies openbaar word, impliseer dit nie dat jy noodwendig van hulle hou nie. Die Jode kan as voorbeeld dien. As die Jode (of die Romeine) vir Jesus se dood verantwoordelik gehou word, behoort ‘n mens nie daarom alle Jode (of Romeine) te verdoem nie. ‘n Mens hoef nie van Jode te hou nie, maar dit is onteenseglik waar dat hulle ‘n lang geskiedenis van buitengewone prestasie het. Daar is baie Duitse Jode wat weens anti-semitisme uit Europa gevlug en ‘n belangrike rol in die ontwikkeling en voorspoed van bv die VSA gespeel het.
Ek het onlangs ‘n omvattende boek oor die Armeniese volksmoord gelees. Die Armeniërs het hulle lank voor die Turke in wat nou Turkye genoem word, gevestig. In vergelyking met die Turke was die Armeniërs presteerders, onder meer omdat hulle meer ontwikkeld (of beskaafd) was. Armenië was sedert die 4de eeu ‘n Christelike staat; die eerste in die wêreld. Die Turke was jaloers op die Armeniërs se groter welvaart en vyandig teenoor hulle omdat hierdie Turke die Moslem-geloof fanaties aangehang het. Turke het uit sentraal-Asië na Turkye gestroom en die Armeniërs getalgewys verswelg.
Ingevolge John Stuart Mill (1806-1873) se tirannie van die meerderheid het die Turke meer as ‘n miljoen Armeniërs vermoor of in kampe laat sterf en die res uit die land gedryf. In die klein hedendaagse staat Armenië (aangrensend aan Turkye) is daar skaars 3 miljoen Armeniërs, terwyl sowat 8 miljoen van hulle hulle in ander lande bevind. Dit is ‘n klassieke voorbeeld van wat kan gebeur as ‘n beskaafde minderheid dieselfde grondgebied met ‘n minder ontwikkelde meerderheid moet deel; ‘n meerderheid wat die land regeer.
Die Armeniese volksmoord voor en tydens die Eerste Wêreldoorlog was in talle opsigte ‘n kleedrepetisie vir die Joodse holocaust tydens die Tweede Wêreldoorlog. In Duitsland en Oostenryk was die Jode presteerders en welvarend. Sedertdien het baie Jode hulle in Israel gevestig. Daar doen ‘n situasie soortgelyk aan die Armeniërs teenoor Turke hom voor, naamlik Jode teenoor Palestyne. In Israel is die Jode in die meerderheid maar in die omliggende Palestynse en oorwegend Moslem-gebiede is die Jode ‘n beskaafde minderheid.
In die geval van sowel die Armeniërs/Turke as die Jode/Palestyne is daar parallelle met Suid-Afrika. Geen wonder dat daar hartlike samewerking, bv militêr, tussen die “apartheidsregime” en Israel was nie. As eerste minister het DF Malan Israel in 1953 besoek en ongekwalifiseerd sy bewondering vir die land uitgespreek.
Teen hierdie agtergrond kan Kevin Bloom se boek, Hating Goldstone: the Jewish community against the judge (Johannesburg: Parktown Publishers, Mampoer Shorts, 2012, $2.99 – slegs elektronies beskikbaar), beoordeel word. Op die Mampoer-webwerf word Bloom se objektiwiteit in leserskommentaar bevraagteken, maar hierdie kritiek moet myns insiens eerder toegeskryf word aan die verdeeldheid wat daar oor hierdie saak binne die Joodse gemeenskap bestaan. Ek het die outeur se uiteensetting ewewigtig gevind, behalwe dat, soos deesdae die gewoonte is, apartheid sonder meer verdoem word.
Verdeeldheid is ‘n relatiewe term. As daar ‘n enkele kenmerk van die Jode is wat Afrikaners gerus kan navolg, is dit Jode se vermoë om hulle groepsverwantskap te behou. Al woon hulle verspreid oor die aarde klou baie van hulle aan hulle geskiedenis en kultuur (bv taal, godsdiens en ander gewoontes) vas. Hulle integreer dikwels hoogstens in ‘n mate met ander groepe. Sedert 1948 het die Jode ‘n tuisland wat internasionaal as ‘n staat erken word.
Is daar naasteby dieselfde mate van samehorigheid by Afrikaners? Sal die Afrikaner-diaspora met verloop van tyd in dieselfde mate as die Jode hulle identiteit behou? Waar is die Afrikaner-tuisland? Orania kan ‘n begin in hierdie rigting wees. Lees gerus Leanne George se redelik positiewe kommentaar oor Orania: Koeksister Commerce: Rebranding the White Homeland (Johannesburg: Parktown Publishers, Mampoer Shorts, 2013, $2.99 – slegs elektronies beskikbaar).
Vir jou waardes kan ‘n mens ‘n geestelike tuiste binne jouself skep. Maar ‘n konkrete, fisiese tuisland waarin jy jou in veiligheid en vrede saam met kultuurgenote kan uitleef, is sekerlik ook nodig. Dit moet ‘n ruimte wees waarmee jou hart se punt spontaan aanklank vind; iets waarop jy trots is en wat moeiteloos jou lojaliteit verdien.
Dit moet nie ‘n land wees wat feitlik onherkenbaar verander het en waarin jy ‘n tweederangse burger geword het weens die verradelike gedrag van enkele politici nie. Die Armeniërs en Jode het elk net ‘n klein landjie wat hulle hulle eie kan noem, maar hulle was en is bereid om vir die behoud daarvan te veg. Hulle sal, soos ek, sekerlik nooit die kolossale onnoselheid van ‘n De Klerk & kie aanvaar wat ‘n groot, ontwikkelde en potensieel voorspoedige land aan ‘n myns insiens immorele bende grypsugtiges verkwansel het nie.
Richard Goldstone (gebore in 1938) is in 1980 as regter aangestel en het in 2003 as regter in die Grondwethof afgetree. Hy het bekendheid verwerf as die voorsitter van die Goldstone-kommissie, wat die plaaslike geweldpleging van 1991 tot 1994 probeer uitpluis het. Daarna was hy betrokke by die ondersoek van menseregteskendings in Joego-Slawië en Rwanda (1994-1996) en Gasa (2009). Dit is sy verslag oor die gebeure in Gasa wat groot ontevredenheid in Israel en verdeeldheid in die Joodse gemeenskap in Suid-Afrika en elders veroorsaak het.
Goldstone het sowel die Israeli’s as die Palestyne aan growwe menseregteskendings skuldig bevind. In 2011 het hy teruggekrabbel oor sy skynbaar oordrewe veroordeling van die Israeli’s deur te beweer dat verdere inligting intussen aan die lig gekom het. Eintlik was Goldstone se aanvaarding van hierdie missie van die Verenigde Nasies (VN) kortsigtig, want as hy in die guns van Israel beslis het, kon daar gesê word: Dit is wat van ‘n Jood te wagte is. Daarenteen was die verwagting by die VN se Menseregteraad dat Israel veroordeel moet word. Goldstone se opdrag was om net die gedrag van die Israeli’s te ondersoek. Hy het egter albei partye se dade beoordeel.
In die konteks van bv Israel/Palestina is gevra in hoeverre daar “misdade teen die mensdom” gepleeg is. Laasgenoemde is ‘n mode-frase wat hom tot die uiterste misbruik leen. Terugverwysend na wat ek hierbo oor die kwalitatiewe verskille tussen mense geskryf het, moet ek dit in die midde lê dat ek veel eerder “misdade teen die beskawing” vir beswaar sou uitsonder. Pleks van ‘n kwantitatiewe benadering, waarvolgens die getal mense wat na bewering “benadeel” is van deurslaggewende belang is, verkies ek ‘n kwalitatiewe uitgangspunt.
Dwarsdeur die geskiedenis is dit begaafde indiwidue en klein uitgelese groepe, en nie die massa nie, wat positiewe dinge tot stand gebring en die voortgang en vooruitgang van die beskawing bevorder het. Andersins vra ek my af in watter mate ontwikkelde mense se lewensgehalte weens negatiewe gebeure afgeskaal is; beskawing dus blatant ondermyn is. In Turkye, Palestina en Suid-Afrika is onvergeefbare misdade teen die beskawing gepleeg.
Wat Suid-Afrika betref, sal anti-blanke elemente akkoord met “onvergeefbare misdade” gaan deur te beweer dat die blanke bewind plaaslik agtereenvolgend deur slawerny, kolonialisme en apartheid gekenmerk is en dat dit vreeslik onbeskaafd daaraan toe gegaan het. In werklikheid het die ANC en PAC se terreurveldtogte die agteruitgang van Westerse beskawing in Suid-Afrika ingelui. Plaaslik word hierdie “bevrydingsbewegings” se geweldstradisie tot op hede in die vorm van bv plaasmoorde voortgesit. Die ruggraatlose en mandaatlose magsoorgawe van 1990/1994 was myns insiens onmiskenbaar en onvergeeflik ‘n “misdaad teen die (Westerse) beskawing”.
Wat die destydse plaaslike slawerny betref, moet besef word dat die inheemse bevolking nie verslaaf is nie. Die slawe is ingevoer. Die rede hiervoor is dat die Khoisan, wat in die suide en weste aangetref is, nie bruikbare arbeiders was nie. Die swartes, wat uit die noorde en ooste die land binnegestroom het, was ook nie gretig om arbeid te verrig nie. Hoewel daar ‘n ooraanbod van swart werkloses was, het die owerheid dit dikwels eerder gerade geag om arbeiders vir die myne uit buurlande en Oosterlinge uit Indië vir die suikerplantasies in te voer.
Diegene wat die blanke bewind kritiseer oor slawerny, kolonialisme en apartheid skreeu ten hemele oor beweerde “misdade teen die mensdom”. Te midde van al hulle oordrywing kry hierdie kritici dit nie reg om die blankes van die ou Suid-Afika van volksmoord te beskuldig nie; iets wat wel tydens kolonialisme elders in die wêreld ten koste van die inheemse bevolking voorgekom het. Met verwysing na bv plaasmoorde is volksmoord dalk veel eerder ‘n potensiële kenmerk van die nuwe Suid-Afrika.
Om klaarblyklike redes beklemtoon ek eerder verskille as ooreenkomste tussen mense. Sodra ‘n presteerder aan ‘n gelykwenser erken dat alle mense gelyk behoort te wees, word daar onmiddellik met die waarneming gekom dat daar groot ongelykhede in die praktyk is. Die volgende stap is om met die verwyt te kom dat hierdie ongelykhede aan die marginalisering, benadeling, uitbuiting, ens, van nie-wittes toe te skryf is. Blankes kry dan die skuld hiervoor.
Bloom vertel hoe hartlik Goldstone met die hoëlui van die “apartheidsregime” gesosialiseer het. Ook dat Goldstone as regter noodwendig gehelp het om die apartheidstelsel aan die gang te hou. Hy was sekerlik nie ‘n anti-apartheidsaktivis nie. Goldstone beweer deesdae dat hy probeer het om apartheid van binne af te hervorm. In hierdie verband word dan verwys na sy uitspraak dat diegene wat ingevolge die wet op groepsgebiede verskuif word van alternatiewe huisvesting voorsien moet word. Die indruk wat die teks by my gewek het, is dat Goldstone nie van opportunisme vry te pleit is nie.
Enkele jare gelede is ‘n onderhoud met Goldstone op BBC-televisie gevoer. Hy noem toe dat hy hom in Amerika gevestig het. Die rede waarom hy uit die nuwe Suid-Afrika verkas het, is glo omdat sy kinders en kleinkinders in Amerika woon. Dit laat my dink aan die oorverligte Jodin wat ek as ‘n kollega gehad het. Sy het alles wat van die ANC se kant af gekom het skynbaar as manna beskou. Sedertdien het sy en haar gesin hulle sak en pak in Australië gevestig.
Vanselfsprekend verkwalik ek mense wat hulle met woord en daad vir ‘n ANC-regering beywer het maar nie kans sien om te woon in die omstandighede wat hulle help skep het nie. Maar daar is lastige vrae wat periodiek by my opkom: Is dit nie dalk deel van die briljantheid van Jode dat hulle weet wanneer om ‘n sinkende skip te verlaat nie? Is Suid-Afrika nie onmiskenbaar vir altyd opgedonder nie? Het die tyd vir blankes in Afrika nie onherroeplik uitgeloop nie? Ek wil nie so dwaas soos bv JP (Silwerrandjie) Landman wees om die donker wolk doelbewus mis te kyk nie.
Margarita Simonjan, 33, hoofredaktrise van Russia Today. Sy is reeds op die ouderdom van 25 in dié pos aangestel.
Margarita Simonjan, 33, is die hoofredaktrise van die staatsbeheerde satellietnuusnetwerk, Russia Today. In hierdie onderhoud, wat met die Duitse tydskrif Der Spiegel gevoer is, beweer sy dat Westerse joernaliste steeds verkies om Rusland as ‘n booswig te skilder en dat haar stasie geen uitlaatklep vir regeringspropaganda bied nie.
Die Russiese president, Wladimir Poetin, het ‘n anti-CNN vir Westerse gehore geskep deur middel van die internasionale satellietnuusnetwerk, Russia Today. Hy het die netwerk van stapel gestuur ten einde “die monopolie van die Angel-Saksiese massamedia te verbreek”. Die regering het kennelik in sy doel geslaag, want die netwerk geniet meer kykers in die vernaamste stede van die Verenigde State as enige buitelandse uitsaaier.
In Washington skakel 13 keer soveel kykers op Russia Today in as op sy Duitse eweknie, Deutsche Welle. ‘n Totaal van 2 miljoen Britte volg die program. Op YouTube het Russia Today, wat in Moskou geleë is, onlangs die miljardgrens verbygesteek, die eerste uitsaaier ter wêreld wat dit regkry. Die hoofredaktrise, Margarita Simonjan, 33, sien die uitsaaier as ‘n soort ministerie van mediaverdediging vir Rusland.
U netwerk sien sigself as ‘n teenvoeter vir die vernaamste Amerikaanse uitsaaiers. Hoe het u daarin geslaag om die CNN-legende, Larry King, 79, van alle mense af te rokkel?
Simonjan: U sal hom daardie vraag moet vra, maar ek weet dat hy hoogs tevrede is om weer in spel te kom.
Wat kan Russia Today aan King bied wat ander nie kan nie?
Simonjan: Ek kan uit een van sy onlangse onderhoude aanhaal: “Ek het gedink ek kan aftree, maar ek is versot op my werk. Ek het nie gedink ek sal dit mis nie, maar ek mis dit wel.”
U netwerk word deur die Russiese regering befonds. Wat staan in u missieverklaring?
Simonjan: As u op enige gewone dag op CNN of die BBC inskakel, is 80 tot 90 persent van die berigte identies. Ons wil wys dat daar baie meer stories daarbuite bestaan as die 10-per-dag wat ‘n mens gewoonlik teëkom. Ek sê nie dat mense nét na ons program moet kyk nie, ek sê hulle behoort dit óók te kyk.
Die Russiese media het ‘n ietwat meer dramatiese siening van u doelwitte. Vele vergelyk u netwerk met die departement van verdediging. U het dit self al gesê, as Rusland gaan oorlog maak…
Simonjan: … dan sal ons by die geveg betrokke raak, ja. Dit is op die land se regte, gewapende konflikte van toepassing. Onthou u die oorlog in Augustus 2008? Op daardie tydstip het die meeste Westerse mediahuise gereageer asof hulle Georgië se departement van verdediging was.
In 2008 het Russiese troepe die Georgiese grondgebied binnegeval nadat president Mikheil Saakasjwili die bevel gegee het om Suid-Ossetië aan te val, ‘n separatistiese republiek wat noue bande met Rusland handhaaf.
Simonjan: Al die Westerse uitsaaiers het slegs die Georgiese kant van die verhaal weergegee. Saakasjwili is op al die netwerke vertoon; sy verklarings is op alle programme uitgesaai. Daar is gesê dat Rusland die oorlog begin het. Daar is gesê dat die land se troepe ‘n besige mark in die provinsiale dorpie Gori gebombardeer het. Ons het dadelik ons korrespondente soontoe gestuur, wat geen spoor van hetsy ‘n geskietery, hetsy bombardemente, kon vind nie. Westerse uitsaaiers het hul dekking in die geheel op die lyding van Georgiese burgerlikes gefokus. Daar was geen verwysing na Suid-Ossetiërs nie, wat intussen elke nag artillerie-aanvalle deur Saakasjwilli moes verduur. Dit was suiwer pro-Georgiese propaganda.
Dit was nie só eensydig nie. SPIEGEL het byvoorbeeld vroeg reeds verslag gedoen dat dit Saakasjwilli was wat die eerste skoot geskiet het. ‘n Komitee van die Europese Unie het tot dieselfde gevolgtrekking gekom.
Simonjan: Sekerlik, maar bloot agterna! Hoeveel mense het werklik die EU-verslag gelees? Die meerderheid mense glo tot vandag toe dat Rusland die oorlog geheel en al sonder provokasie begin het. Die bose Rusland bespring arme klein Georgië.
Dis nie ongewoon om Rusland in die rol van aggressor te sien nie.
Simonjan: Daarteen maak ek beswaar! Rusland het geen oorlog met ‘n ander land oor die afgelope 20 jaar begin nie. By hoeveel gewapende konflikte was Amerika in dieselfde tyd betrokke? Aan hoeveel oorloë het Europa deelgeneem?
Hoe verklaar u Rusland se negatiewe beeld?
Simonjan: Die Weste het nog nooit van die Koue-Oorlog-stereotipe afgesien nie. Een ding wat min joernaliste verstaan, is dat Rusland die Sowjetunie van binne af begin afskaf het. Dit was ons wat besef het dat kommunisme ;’n mislukking was. Ons het verstaan dat dit verkeerd was om ons wil op ander volkere af te dwing. Ons het die Oosblok sy vryheid gegun. Vandag is ons ‘n ander land, met ‘n heel anderse mentaliteit — iets wat Westerse joernaliste soms moeilik vind om te begryp. U, byvoorbeeld, het vroeër verklaar dat Rusland aggressief opgetree het sonder om dit met feite te staaf.
Is Russia Today se oogmerk om objektief verslag te doen? Of gaan dit ten eerste en bowenal daaroor om ‘n perspektief te bied wat anders as dié van die Westerse media is?
Simonjan: Het u al baie voorbeelde van objektiewe verslaggewing in die algemeen raakgesien?
Daar word pogings aangewend om objektief te wees. Maar u netwerk dek net een kant, en bied die Siriese diktator Bashar Assad ‘n platform vir sy politieke boodskap aan.
Simonjan: Daar is mense wat na Assad se politieke teenstanders as die “demokratiese opposisie” verwys. Maar selfs die rebelle het vroue verkrag en kinders vermoor. Neem byvoorbeeld vir Saakasjwilli. Hy word deur die BBC as ‘n held voorgehou. Vir ander verteenwoordig hy ‘n verdrukker. Daar is geen objektiwiteit nie – slegs benaderings van die waarheid deur soveel stemme as moontlik.
Die Russiese opposisie word slegs by uitsondering op u netwerk getoon, behalwe as ‘n teiken vir smeerveldtogte. U het selfs die Russiese woernaalskrywer en dissident Roestern Adagamof van pedofilie sonder die geringste bewys daarvan beskuldig.
Simonjan: Waarom het ons oor Adagamof berig? Want hy was besig om hom in die openbaar as ‘n kampvegter vir geregtigheid te posisioneer
Die beskuldigings wat teenoor hom gemaak is, is uitsluitlik gegrond op verklarings deur sy gewese vrou wat sê dat hy baie jare gelede ‘n minderjarige meisie in Noorweë seksueel mishandel het. Die owerheid het weens ‘n gebrek aan getuienis verseg om ‘n klag teen hom aanhangig te maak.
Simonjan: Ons het hom nie vervolg nie; ons het bloot ‘n verslag uitgesaai. Ons het ook gepoog om ‘n verklaring van die vrou en van Adagamof te verkry. Sou die Duitse media versuim om oor ‘n politieke aktivis wat daarvan beskuldig word dat hy ‘n 12-jarige meisie seksueel mishandel het, te berig? Ek het self met die eggenote gepraat, en ek het beslis nie die indruk gekry dat sy kranksinnig is nie.
Hoe het dit gebeur dat u netwerk die eerste was om beeldmateriaal van die inhegtenisname van ‘n CIA-spioen in Moskou gedurende Meimaand te verkry? Hoe nou werk u met die owerheid saam?
Simonjan: Ons het daardie beeldmateriaal van ‘n agentskap verkry op dieselfde manier as wat elke ander Russiese televisienetwerk te werk gaan. Dit was nie eksklusiewe materiaal nie. Ons was eenvoudig vinniger as die ander om dit te publiseer. – Spiegel Online
Die Britse uitsaaikorporasie, die BBC, ondersoek tans die moontlikheid om ‘n “foefoezelavrye” weergawe van sy sokkerwêreldbekerdekking uit te saai ná ‘n stortvloed klagtes van kykers oor die omstrede plastiekbeuls, berig ‘n koerant vandag.
Die Britse uitsaaier het 220 klagtes oor die lawaaierige eentonige trompette ontvang en na bewering kyk die organisasie na metodes om ‘n “skoon” toevoer te verskaf met die skare se lawaai wat uitgefiltreer is, sê die Londense Guardian.
Kykers van wedstryde wat deur die BBC uitgesaai word en wat deur die foefoezelas geïrriteer word, gaan die opsie hê om die skaregeluid af te skakel. Aldus die koerant.
Die nuus is bekendgemaak te midde van omstredenheid oor die plastiekbeuls, wat ook deur ander uitsaaiers en sekere spelers gekritiseer is.
Maar in weerwil van die aanhoudende omstredenheid rondom foefoezelas, raak hulle ook in Brittanje gewild. ‘n Groot aantal is in die aanloop tot Engeland se eerste wêreldbekerkragmeting Saterdag teen die Verenigde State verkoop.
Vlieg van die rakke af
Die Sainsbury-supermark het 22 000 foefoezelas binne 12 ure voor die wedstryd verkoop en die aanlynwinkel Amazon het gesê dat verkope met 1 000% gestyg het, berig die Guardian.
Spekulasie dat die beuls, waarvan die lawaai met ‘n perdebynes vergelyk is, by die toernooi verbied kan word, is Maandag deur die Fifa-president Sepp Blatter die nek ingeslaan toe hy dit as buite die kwessie beskryf het.
“Ek sien nie hoe mens die musiektradisies van sokkerondersteuners in hul eie land kan verbied nie. Sou u ‘n verbod op ondersteunertradisies in u land wou sien?” het Blatter op die mikrowoernaalblad Twitter geskryf.
“Ek het nog altyd gesê dat Afrika ‘n ander ritme, ‘n ander klank het.”
Die ANC was geweldig teësinnig om Malema oor die kole te haal agv sy haatliedjies wat die massas opsweep om Afrikaners te vermoor. Dit was duidelik dat die ANC saamstem met Malema, dat hulle blankes ook as ‘n ergenis beskou. Dit het ET se moord gekos om die ANC te oortuig dat hy moes ophou, maar selfs ná ET se dood was dit steeds ‘n halfhartige en teësinnige snoering van Malema se vet smoel.
Op 8 April 2010 pleeg Malema egter ‘n aartssonde. Hy laat ‘n BBC-joernalis uit ‘n perskonferensie smyt, en beledig dié in die proses.
Dit kan ons nie duld nie, kan ons? Om mense aan te moedig om vier miljoen blankes met pangas dood te kap, is een ding, maar die waardigheid van een soutsakjoernalis is iets heeltemal anders. Die indiwidu se waardigheid is skynbaar veel, veel belangriker as miljoene blankes se veiligheid. Onmiddellik word Malema erg oor die kole gehaal, iets wat glad nie voorheen gebeur het nie. Die ANC het tot vandag toe nie vir blankes om verskoning gevra oor Malema se haatliedjies nie, maar daar word dadelik ‘n kruiperige verskoning teenoor die soutsakke uitgereik.
Daar het julle dit, mense. Vir diegene wat nog gewonder het: julle kan maar ophou wonder. Suid-Afrika word uit Whitehall, die finansiële distrik van Londen, Sandton en die JEB regeer, en beslis nié uit Pretoria nie. Die ware mag in Suid-Afrika is Britse, Engelse en Joodse sakebelange, soos Brett Kebble, die boef wat Malema in die verlede befonds het. Die oomblik toe Malema op daardie spesifieke tone trap, word hy terstond in die bek geruk en toe kry die soutsakke ‘n kruiperige verskoning.
In 1776 het die Amerikaners ‘n burgeroorlog geloods om van presies dieselfde stinkende imperialiste in Londen ontslae te raak. Hoe lank gaan dit ons neem om van ons Britse en Engelse meesters ontslae te raak?
Die leier van die ANC-jeugliga, Julius Malema, het ‘n BBC-joernalis uit ‘n perskonferensie uitgejaag en voorts gesê; “Ek daag enige verregse in hierdie kamer uit om my nou uit te haal.”
Die joernalis, Jonah Fisher, het glo probeer om Malema ‘n vraag te vra terwyl hy besig was om te praat. Malema het hom vererg en die joernalis ‘n “bliksem en ‘n bleddie agent” genoem.
Malema het glo vir die joernalis gesê; “Hierdie is my huis en jy volg my reëls”. Fisher is uit die konferensie gelei na afloop van die tirade, het Times Live berig.
Nuus24 berig dat die adjunk-redakteur van die Daily Maverick Malema se jongste uitlatings Donderdag op Twitter uitgestuur het.
Volgens Phillip de Wet het Malema gesê: “Die media het ‘n held gemaak van ‘n man wat ‘n rassis was. Ek het geen respek vir Terre’Blanche nie. Dit is jammer dat hy dood is voordat hy sy rassistiese idees kon verander.”
Hy het Zimbabwe se grondhervormingsbeleid by die byeenkoms in Luthulihuis as “dapper en militant” geprys.
Malema se uitlatings kom ten spyte van die feit dat die ANC sy interne strukture versoek het nie in ‘n openbare debat rakende die afsterwe van die ontslape AWB-leier betrokke te raak nie.
Byna ‘n kwart van volwassenes sou dit oorweeg om vir die regse Britse Nasionale Party te stem, het ‘n meningsopname vandag getoon, ná die partyleier se omstrede deelname aan ‘n BBC-TV-program.
Die YouGov-opname vir die Britse koerant, die Daily Telegraph, wat gedoen is nadat die BNP-voorsitter Nick Griffin Donderdag vir die eerste keer op “Question Time”, die BBC se gewildste politieke paneelbespreking, verskyn het, het bevind dat 22 persent van kiesers dit “ernstig sou oorweeg” om vir die BNP te stem.
Die vraag of Griffen toegelaat moes gewees het om op die program te verskyn – asook kritiek oor die uitsending self – het ‘n vuurwarm debat in Brittanje ontketen en koerantopskrifte oor die afgelope dae oorheers.
Vele kritici van Griffin se deelname vrees dat die platform wat hy ontvang het die regse party ‘n hupstoot gaan gee.
Die meningsopname het bevind dat vier persent gesê het hulle gaan “definitief” oorweeg om vir die BNP te stem, ‘n verdere drie persent sou dit “waarskynlik” oorweeg, met 15 persent wat gesê het hulle is “moontlike” BNP-kiesers.
Meer as die helfte van diegene wat aan die meningsopname deelgeneem het, het met die BNP saamgestem of gedink dat die party “‘n punt beet het” deur te poog om “vir die belange van die inheemse, blanke Britse volk op te kom… wat nie genoegsaam deur opeenvolgende regerings beskerm is nie”.
Ingeslote hierby is 43 persent wat saamgestem het dat hulle “geen simpatie vir die party self het nie”, hoewel hulle die party se kommer gedeeltelik begryp.
Omtrent 12 persent het gemeen dat hulle geheel en al met die BNP saamstem, teenoor 38 persent wat gesê het dat hulle totaal met van die party se politiek verskil.
Die BNP het op se webwerf beweer dat 9 000 mense hetsy aangeteken het hetsy “as potensiële lede geregistreer het of hul name op poslyste geplaas het” sedert die uitsendig plaasgevind het.
Die Britse minister Peter Hain, wat ‘n prominente rol in die eertydse veldtog teen die ou Suid-Afrika in Brittanje gespeel het, het tevergeefs probeer om Griffin van die kassie af te hou. “Dis presies wat ek gevrees het sou gebeur en waaroor ek gewaarsku het.
“Die BBC het vir die BNP die geskenk van die eeu gegee en nou sien ons die gevolge. Ek is woedend hieroor.”
Die BBC het Griffin uitgenooi nadat sy party byna ‘n miljoen stemme – en 6,2 persent – tydens die Europese verkiesing in Junie behaal het, wat genoeg was om Griffin en ‘n kollega na die Europese Parlement in Straatsburg, Frankryk, te stuur.
Die BBC het sy besluit verdedig deut te sê as staatsuitsaaier is hy verplig om onpartydig op te tree.
Die uitsaaier het ook gesê dat hy meer as 350 klagtes oor die uitsending ontvang het, maar die meeste was van kykers wat gemeen het dat die program bevooroordeeld teen die BNP was.
Nagenoeg agt miljoen mense het na die uitsending gekyk – drie keer die gewone gehoor.
VAndag se koerante in Brittanje wemel van berigte en kommentaar oor Griffin se verskyning. Hoofartikels bevat kritiek teen Griffin en die BNP, maar ook die formaat van die program en die paneellede.
Die Times het gesê die BBC was reg om Griffin uit te nooi, maar het “belangrike foute” gedurende die program gemaak, waaronder die vervaardiging van ‘n uitsending “net oor hom” wat “vir die onbetrokke kyker gevaarlik naby aan ‘n geboelie kon gelyk het”.
Die Daily Mail het foto’s van die gehoor geplaas wat blykbaar met die hand uitgesoek is om ‘n skewe beeld van Brittanje as ‘n land van gekleurdes te skep (92% van Britse burgers is steeds blankes). Die programaanbieder, David Dimbleby, het blykbaar lede van die gehoor vooraf aangemoedig om te boe en tussenwerpsels te skree.
Die Financial Times het gesê: “Dis skandelik dat geen van die hoofstroompolitici op die programpaneel die rassiste gekonfronteer het deur immigrasie te verdedig nie.”
Die BNP se webmeester Simon Bennett het gesê: “Tydens die Euro-verkiesings het ons 40 000 navrae bygekry, maar halfmiljoen pond bestee om dit reg te kry.
“Op ‘Question Time’-aand het ons ‘n bagatel uitgegee maar het byna 25 persent van die Euro-verkiesingstotaal behaal binne die bestek van agt ure.
“Ons het ‘n geweldige aantal nuwe mense bekom wat onstel is deur die boelietaktiek wat teen voorsitter Nick Griffin toegepas is.”
Griffin het Vrydag die BBC daarvan beskuldig dat hy ‘n “hangparty” op hom losgelaat het en het geëis dat die program heropgeneem word.
Volgens Griffin was die lede van die Londense gehoor, wat hom met woedende vrae gepeper het, afkomstig vanuit ‘n stad wat reeds “etnies van blanke mense gesuiwer is”.
Hy het gesê dat hy ‘n formele klag teen die BBC aanhangig gaan maak en hulle daarvan beskuldig dat hulle die formaat van die program verander het om hom in ‘n slegte lig te stel.
YouGov het Donderdag en Vrydag aanlynonderhoude met 1 314 kiesers gevoer.
Die opname het die hoofopposisie, die Konserwatiewes se steun op 40 persent geskat, die regerende Arbeidersparty s’n op 27 persent, die Liberaal-Demokrate op 19 persent en ander partye op 14 persent – waaronder drie persent vir die BNP.
Hitchens het ‘n polemiese boek spesifiek oor Moeder Teresa gepubliseer, al kan die substansiële inhoud myns insiens kwalik meer as ‘n artikel regverdig: The missionary position: Mother Teresa in theory and practice (London: Atlantic Books, 1995/2012, 130p; Amazon Kindle $13,67). Die doel met die teks was om Teresa se reputasie ingevolge haar handelinge en woorde te beoordeel (Kindle 67). Soos gebruiklik is Hitchens geneig om soms te oordryf, maar die nie-heiligheid van Teresa kan kwalik betwyfel word. Hy noem haar ‘n “thieving, fanatical Albanian dwarf” (63). In sy voorwoord beskryf Thomas Mallon die boek, nogeens oordrewe, as “a modest, rational inquiry, a calm lifting of the veil that drapes its sacred subject” (67).
Die Britse uitsaaikorporasie, die BBC, ondersoek tans die moontlikheid om ‘n “foefoezelavrye” weergawe van sy sokkerwêreldbekerdekking uit te saai ná ‘n stortvloed klagtes van kykers oor die omstrede plastiekbeuls, berig ‘n koerant vandag.
Byna ‘n kwart van volwassenes sou dit oorweeg om vir die regse Britse Nasionale Party te stem, het ‘n meningsopname vandag getoon, ná die partyleier se omstrede deelname aan ‘n BBC-TV-program.