praag.co.za

Tag: Australië

  • Peter Murray: Afrikaneremigrasie is ‘n werklikheid

    Peter Murray: Afrikaneremigrasie is ‘n werklikheid

    Of u nou daarvan hou of nie, emigrasie is ‘n werklikheid. Ek gaan nie kant kies nie, want dan gaan my teenstanders my stenig.

    Die jongste opnames toon dat daar waarskynlik vanjaar nog in 2018 ‘n emigrasierekord opgestel gaan word.

    Amptelike inligting toon dat landgenote wat vanjaar nog na die Verenigde Koninkryk wil emigreer, met 22% gestyg het.

    Daar is alreeds sowat 200 000 Suid-Afrikaners in die VK, waarvan die meerderheid in Londen woon.

    In Australië woon 190 000 Suid-Afrikaners, waarvan die meerderheid in Perth gesetel is. Daar is ook ‘n redelike groot aantal in Brisbane.

    Daar word beweer dat Afrikaans Australië se tweede grootste taal is, en dat daar alreeds Afrikaanse skole en kerke gestig is.

    Ander lande met groot getalle van ons mense, is: Nieu-Seeland, Kanada en die VSA.

    Die redes vir emigrasie is velerlei. Mens sal ook seker nooit weet wat die werklike redes vir almal is nie, omdat baie mense bang vir intimidasie is.

    Veiligheid en sekuriteit is die twee vernaamste redes wat deur die meeste mense aangevoer word waarom Suid-Afrikaners hul geboorteland verlaat.

    Ander redes is: “Ons land se onderwysstelsel is skrikwekkend, en ons kinders het geen toekoms in die Nuwe Suid-Afrika nie.”

    Die RSA se swak geldeenheid (die rand) is ‘n verdere bekommernis vir vele. Vandeesweek het die rand verswak tot R18,00 per Pond Sterling. In 1961 was dit R2,00. Teen die VS-dollar trek dit al oor die veertien rand per dollar, R14,08 om presies te wees, asook R16,07 per euro.

    Werkloosheid, en die gebrek aan werksgeleenthede, is insgelyks ‘n belangrike rede waarom Suid-Afrikaners die land wil verlaat. Onder jeugdiges is die werkloosheid nou sowat 50%. Ander ouderdomsgroepe ly ook daaronder. Die amptelike syfer is nou byna 28%.

    Japan vaar met 3% die beste ter wêreld; die wêreldgemiddeld is 6%; en Portugal, wat 47ste is, spog met 12% werkloosheid. Suid-Afrika se 27,8% is meer as dubbeld soveel as Portugal s’n. Skrikwekkend!

    Werkloosheid veroorsaak armmoede; armoede veroorsaak honger, dakloosheid en misdaad.

    Politieke onstabiliteit sorg vir groot onsekerheid onder inwoners. Beskaafde mense veral, is gewoond aan stabiliteit en wil graag die versekering hê dat die land se regering gesond is. As daar swak administrasie, bedrog, korrupsie, onbevoegdheid; ens., in die landsbestuur is, kan geen beskaafde mens gelukkig en tevrede wees nie.

    Die spreekwoordelike “laaste druppel aan die emmer”, is die regering se aankondiging van “onteiening sonder vergoeding”. Ons geskiedenis leer egter vir ons dat ons voorvaders nie grond van swartes gesteel het nie. Grond is gekoop of geruil.

    As jy jou lewe lank hard gewerk het — soms nadat jy baie geld, sweet en trane vir studies betaal het — en jou gewete sê vir jou: “Hierdie plaas (of huis of ander eiendom) is wettiglik my eiendom”, gaan jy mos nie tevrede wees as dit sommer so van jou vervreem word nie!

    In 1980 was daar ongeveer 180 000 boere in Suid-Afrika. In die jaar 2018 word die getal op 33 000 geskat. Wat het van die res (147 000) geword? Ons hoor dat sowat 4 000 vermoor is. Dan hoor ons van boere wat na ander Afrikalande — soos Nigerië, Zambië, Malawê, ens. — uitgewyk het.

    Ons hoor ook van Georgië, die VSA, Australië, Kanada, en Suid-Amerika, waarheen Suid-Afrikaanse boere verhuis het.

    Maar, sluit dit almal in? Is dít waarheen 147 000 blanke boere — hoofsaaklik Afrikaanssprekendes — verhuis het?

    Soos reeds genoem, mens sal nooit weet wat elke emigrant se eerlike antwoord gaan wees oor waarom hulle hul geliefde vaderland en geboorteland verlaat het nie, maar feit is dat ons land vir hulle “onaanvaarbaar” geword het.

    Deskundiges reken dat daar veel meer emigrante sou gewees het, as dit maar net vir hulle makliker gemaak sou gewees het. Nou wat is dan die “steen in die weg” van laasgenoemdes? Wel, ook in hierdie geval gaan ons baie antwoorde kry.

    Om wettig te emigreer, kos in baie gevalle meer as ‘n miljoen rand, en om vir asiel aansoek te doen, is veel moeiliker!

    Armoede, bejaardheid, gestremdheid, onvoldoende kwalifikasies (om maar net ‘n paar te noem), diskwalifiseer baie voornemende emigrante.

    Dus sal diegene wat agterbly maar die goeie stryd moet stry, al is dit net om te oorleef.

  • Leon Lemmer: Oor die Australiese politiek

    Leon Lemmer: Oor die Australiese politiek

    Vroeër vanjaar was Australië plaaslik polities in die nuus toe een van sy ministers die mening uitgespreek het dat daar voorkeur aan Suid-Afrikaanse boere as immigrante gegee behoort te word. Hierdie uitlating is in Afrikanergeledere verwelkom en voorspelbaar deur die ANC-regering verdoem. Uiteindelik was daar ‘n aanduiding dat in die buiteland amptelik kennis van die benarde situasie van Suid-Afrikaanse blankes geneem word. Wat ek my afgevra het, is: Waarom nou eers en waarom ‘n respons van net ‘n enkele land?* Waar is die reaksie van die baie ander lande wat luidrugtig en vol gewetenswroeging teen rassediskriminasie en apartheid te velde getrek het? Waarom nie die huidige (wraaksugtige) rassediskriminasie deur die ANC-regering veroordeel nie?

    [* Hongarye bied dalk ook ‘n heenkome aan blanke Suid-Afrikaanse vlugtelinge. Die Visegrad-lande (Hongarye, Pole, Tsjeggië, Slowakye) verset hulle teen die massa-immigrasie uit die Midde-Ooste, Ooste en Afrika wat Europa oorspoel. Die Europese Unie (EU), onder die leiding van Duitsland en Frankryk, verwag dat alle EU-lande volgens kwotas hierdie “vlugtelinge” moet inneem. Die Hongaarse eerste minister, Viktor Orban, het in 2016 gesê: “Hungary would open its door to ‘true refugees’ – those from Western Europe fleeing the breakdown of their societies” (Julian Langness, Identity rising, St Paul: ES Linden, 2017, 337p; Amazon Kindle $1.14, 3003). As Europeërs kwalifiseer blanke Suid-Afrikaners moontlik ook. Maar om Hongaarse burgerskap te bekom, sal dit maar bars gaan om Hongaars, ‘n nie-Euro/Indo-Germaanse taal, baas te raak.]

    Soos in Amerika en Brittanje is daar tradisioneel twee groot politieke partye in Australië. In die regering wissel die Arbeidersparty en die Liberale Party (in koalisie met die Nasionale Party) mekaar af. Die Arbeidersparty is links en die Liberale Party en Nasionale Party regs van die sentrum. Soos in Amerika en Brittanje het die tradisioneel duidelike onderskeid tussen die twee hoofpartye gedurende die afgelope dekades vervaag. “The Libs never gave a damn about ordinary people, while Labor have given up their blue-collar roots” (Royce Kurmelovs, Rogue nation: Dispatches from Australia’s populist uprisings and outsider politics, Sydney: Hachette, 2017, 272p; Amazon Kindle $14.02, 1789). “Labor has largely abandoned the bottom 30 per cent to pursue the aspirational middle ever since 1996” (3117). Daar is ook talle kleiner politieke partye* en “onafhanklikes” wat koalisievennote in die sentrale (of federale) regering of in die ses staatsregerings kan wees. Kurmelovs verwys na “the deeper sickness within the major parties” (3048).

    [* Daar is bv die United Patriots Front (UPF): “Among the loose constellation of extreme groups which make up Reclaim Australia, the UPF were the most militant. They were fascist in the plainest sense of the word” (2305). Kurmelovs gebruik die term “fascis” glad te graag as hy iemand wil slegsê – kyk hier onder.]

    Die kernprobleem wat die kiesers al hoe meer met die politiek het, is die politici. Die politici is dikwels kansvatters wat nie die mas in die openbare sektor kan opkom nie en hulle dan tot die politiek wend, wat buitensporige vergoeding en byvoordele bied, terwyl geen bewys van formele kwalifikasies of prestasie vereis word nie. Nigel Farage het as leier van die United Kingdom Independence Party (UKIP) bekendheid verwerf. Hy sê: “People are not disenchanted with politics. They are disconnected from the politically-correct carer class of politicians. Just look at them. It is like a game. They are all fighting desperately to hold the middle ground. They are made up of focus-groupies, triangulators, dog-whistlers, politicians who daren’t say what they really mean. And we [UKIP] are different from that. We stand up and tell it like it is and whether people agree with it or nor at least they know where we stand … and I’m proud of that” ( Matthew Lynn, Independently minded: The rise of Nigel Farage, Endeavor Press, 2014, 67p; Amazon Kindle $4.59, 73).

    UKIP “is an uprising against a professional, managerial class of politicians, and against the alliance of big business and big government that is not only estranged from ordinary people, but increasingly doesn’t seem to care much about them either” (91). “Democracies had been hi-jacked by professional politicians, creating a network of parties, think-tanks, bureaucracies, lobbyists and political correspondents that talked mainly to each other and for whom politics was really just a career rather than a calling” (651). Die Europese Unie, volgens Farage, “has been captured by a bureaucracy, which has put its own survival above any other objective” (508). “UKIP became the protest party, the anti-system party” (690).

    “Farage is well aware that campaigning as an anti-politician is a big part of his appeal” (708). YouTube word beskryf as “the single most important factor in the rise of [UKIP]” (381). Farage het 100 000 volgelinge op Twitter (385). Die naam Reclaim Australia is eintlik dieselfde as UKIP se slagspreuk: “We want our country back” (86). “Withdrawing from Europe [is] a way of re-claiming [British] sovereignty and the power to make decisions locally” (809). Al hoe meer Australiërs eis hulle land terug omdat hulle voel dat die blanke inwoners deur nie-wit immigrante uit Asië en Afrika verswelg word.

    Die inkrimping van die tradisioneel groot politieke partye in Australië en die opkoms van kleiner partye en die verkiesing van onafhanklikes bring mee dat koalisies gevorm moet word voordat daar ‘n regering kan wees. In hierdie situasie “the country independents became kingmakers” (Kurmelovs 1576). In koalisie maak hulle dit vir die groter partye moontlik om ‘n regering te vorm, wat beteken “power is a cooperative relationship” (1616). “With the trend towards government by coalition and a persistently fractured Senate, populists are powerful. Each represents a regional blend on the same general theme, operates on the same basic principles, and will often work with each other at the expense of the major parties. They are, in a manner of speaking, a decentralised, emergent political party” (3031). As gevolg van die moontlikheid van koalisievorming “voting for a minor party or independent candidate is a lottery, as there’s no way of knowing where your vote will end up. This may be true, but then politics itself has never been a perfectly rational process” (3053).

    In opvolging van my rubriek oor Chinese indringing in Australië en elders (Praag 16.06.2018) het ek Kurmelovs se boek gelees. Daarin word na “the Asian Invasion” van Australië verwys (1341). Dit gaan nie net om immigrante nie, maar ook om vlugtelinge, wat nie net om politieke redes gevlug het nie, maar dikwels eerder om ekonomiese redes. Die boek word geadverteer as “essential reading about Australian politics.” Die outeur is ‘n joernalis wat eerstehandse kennis van die Australiese politiek het. Sy invalshoek is die tans reeds geykte verbandlegging tussen drie verskynsels: die verkiesing van Donald Trump as Amerika se president in 2016,* die 2016-referendum-uitslag wat die uittrede van Brittanje uit die Europese Unie tot gevolg gaan hê (Brexit), asook politieke populisme,** wat die vorm van anti-elitisme kan aanneem. Hierdie drie verskynsels word as ‘n verskuiwing na regs vertolk. Die volgende is ‘n onmiskenbare hoewel versluierde anti-Trump-verwysing: “What had happened to us, and the rest of the world, when fear-mongers and conspiracy nuts were suddenly put in charge of nuclear codes and the national budget?” (91).

    [* Trump se verkiesing is in Australië onder meer verwelkom as “the ‘beginning of the Western spring’, a reference to the Arab Spring that toppled autocratic regimes across the Middle East” (1465).

    ** “Populism … is radical democracy and a by-product of neglect or indifference by the status quo. It works by taking different interests and binding them together against a common enemy, a coalition of the underdogs united, despite the traditional antagonisms or apparent contradictions between them, along a clear overarching theme” (3015). “Populism in itself isn’t a bad thing, but it’s what you combine it with that makes it potent. Mixed with the left, it focuses on those with money and power. Blended with the right, it takes aim at immigrants, refugees and enemies of the nation. Keep it in the centre and everyone ends up unsatisfied. Put it in a coalition and its worst impulses are tempered, allowing it to do some good by pushing for reform in those area that sorely need it. Give it majority rule, things can turn ugly” (3020) – bv die ANC se mobilisering van anti-blanke sentiment.]

    Kurmelovs se teks het by my van meet af dieselfde indruk as Gabriël Botma se boek, Polemieke (Praag 7.04.2018), gewek – dat Kurmelovs eerder links as regs neig en hy sy politieke oortuigings, soos Botma, grootliks terughou tot kort voor die einde van sy boek. Die leser word op ‘n rit op ‘n jollielorrie (“band wagon”) van aktualiteit geneem, wat veraangenaam word deur goed geformuleerde, vloeiende teks. Die outeur het baie van die inligting tydens veldwerk op die Australiese platteland versamel – nie in die stede waar die politici by voorkeur vertoef nie – wat uiteraard die waarde van die boek verhoog. Kurmelovs verwys na ‘n spesifieke politikus wat hy beskryf as “a walking stereotype, an embodiment of the way city folk see country people” (1506), wat by daardie politikus sekerlik ‘n skeut vooroordele en wanvoorstellings insluit. Die oorgrote meerderheid Australiërs is stadsbewoners.

    Die saambindende faktor in die teks is Pauline Hanson (gebore in 1954), “an iconic Australian brand” (202) en die leier van die politieke party One Nation. Sedert 2016 is sy en drie van haar partygenote senatore in die federale parlement in Canberra. One Nation is soos volg gekarakteriseer: “We are a predominantly working-class nationalist party – what some may call a ‘right wing’ workers’ party” (1407) – dus nie aan dieselfde kant as die Arbeidersparty nie. “What makes us a ‘workers’ party’ is that the membership and support base of One Nation is made up of often poorly paid, hardworking Aussies whose basic decency, quiet patriotism, strong moral compass and fierce work ethic define them as the heart and soul of our nation” (1413). Wat hieruit afgelei kan word, is dat One Nation se ondersteuners blankes is. Een van hulle huldig die volgende menings: “I’m not against immigration, we’ve had good people come into this country before. They didn’t live on handouts. I’m here [at a One Nation meeting] to stand for Australian values our forefathers fought for and to see that the Australian lifestyle, culture and laws that we have always known, carry on into the future” (2276).

    Kurmelovs skryf: “Once Trump had gone global, all it would take was one heartfelt lie in a post-fact universe [or “post-truth politics” – 468]* for One Nation to sweep through those areas of the country that were so cynical, so withdrawn, they would turn the whole system on its head” (180). “One Nation shared its name with the title of a speech Don Watson had written for Labor prime minister Paul Keating [1991-1996], and she barnstormed the country to spread the word” (240).

    [* Trump “was just the biggest, loudest voice engaging in ‘post-fact’ or ‘post-truth’ politics” (1330). Naas die geykte etiket “racist” is “post-fact” en “post-truth” die nuwe terme waarmee konserwatiewes sleggesê word as daar nie van hulle regse politiek gehou word nie. Maar Trump is eerder nasionalisties as regs.]

    In die Wikipedia-artikel oor Hanson (waarvan Kurmelovs ruimskoots gebruik maak, veral in hoofstuk 2) word genoem dat sy van rassisme beskuldig word omdat sy gekant teen Asiate en swart Afrikane as immigrate is. Sy het swart Afrikane met die toename in misdaad in Australië verbind. Sy verwerp multikulturalisme en het haar gevolglik die verwyt van xenofobie/vreemdelingehaat op die hals gehaal. Sy het dit veral teen Moslems as immigrante. “We are in danger of being swamped by Muslims who bear a culture and ideology that is incompatible with our own.” Hanson het die owerheidsbevoordeling van die inheemse Australiërs (“Aboriginals” en die “Torres Strait Islanders”)* bo ander Australiërs as die uitdrukking van politieke korrektheid gekarakteriseer en dit as omgekeerde rassediskriminasie veroordeel.

    [* In die Amerikaanse idioom noem Kurmelovs hierdie twee groepe “First Nations” (2965). Wie eerste op ‘n plek was, word deesdae polities byderwets beklemtoon, bv die Khoi-San in Suidelike Afrika. Van groter belang, myns insiens, is wat die verskillende etniese groepe tot stand gebring het. Die Torres-seestraat is tussen Australië en Papoea-Nieu-Guinee. Soos die ANC het albei die genoemde Australiese inboorlinggroepe hulle eie vlae, wat in die Wikipedia besigtig kan word. In Suid-Afrika mag ons vorige landsvlag eintlik nie meer vertoon word nie en ons vorige volkslied verkieslik nie gesing word nie. Ek dink Afrikaners behoort (soos Steve Hofmeyr) ongeïntimideerd voort te gaan met die sing van die pragtige “Die Stem”, want daarop kan kwalik verbeter word. Die vorige landsvlag was egter ‘n kompromie waarop verbeter kan/moet word, bv deur die Britse vlag weg te laat. Ek dink die tyd is ryp vir die ontwerp, bekendstelling en daarna die deurlopende en wydverspreide openbare vertoon van ‘n Afrikanervlag. As ‘n Australiese inboorlinggroep ‘n eie vlag kan hê, dan sekerlik ook die Afrikaners. Dit kan (aanvanklik) as ‘n kulturele eerder as ‘n staatkundige vlag gebruik word, bv die VOC-vlag (my broer se voorstel) of die Prinsenvlag (Dan Roodt se voorstel). Afbeeldings van albei verskyn in die Wikipedia.]

    Hanson beskou globalisering en ander polities byderwetse standpunte as ‘n bedreiging vir Australiërs se identiteit. In Australië is daar – soos (veral voorheen) in Brittanje en Europa – in politieke geledere wydverspreide onwilligheid om te erken dat bv immigrant-ingevoerde multikulturaliteit probleme veroorsaak. Maar dink aan Enoch Powell (1912-1998) wat in Brittanje ‘n vroeë stem roepende in ‘n woestyn van ontkenning was (Praag 30 April 2016). In die hoofstroom-inligtingsmedia in Australië is daar sterk teenkanting teen Hanson se idees; dermate dat sy en haar partygenote verplig voel om hierdie media te vermy en hulle eerder tot die sosiale media te wend.

    “When people start to worry about their future, they start to look for alternatives” (163). Dit is sekerlik die stadium waarin Afrikaners behoort te wees. Aan die begin maak Kurmelovs dit duidelik dat sy boek nie oor die politieke hoofstroom handel nie maar oor alternatiewe (69). “I did not want to write it from the perspective of the major parties … Instead, my book would be told from the perspective of the rogues and the strays who are now sitting in parliament” (91) – vandaar die boektitel. Hy beskou sy boek as “a field report on the health of our democracy,* asking why politics seemed to be unable to see the barbarians coming until they were storming the gate” (79). Dié formulering is (dalk) doelbewus dubbelsinnig. Word met daardie “barbare” die hedendaagse multikulturele stroom immigrante bedoel wat regse politici tot verset motiveer of verwys “barbare” na die al hoe groter aanhang wat regse politieke partye, bv One Nation, by die kiesers geniet?

    [* Democracy functions when the losing side of an election continues to see their quality of life get better, despite the result” (2993). In hierdie sin is daar in die nuwe Suid-Afrika nie ‘n funksionerende demokrasie nie.]

    Die persepsie bestaan dat immigrante werksgeleenthede van Australiese burgers ontneem. Hanson “was someone who preyed on the hopes and frustrations of working-class and country people” (85). “Hanson drew her support from women, the elderly, those without university qualifications and those in trades – who were all angry at the government” (3004). Kurmelovs wou eerstehands kennis met regse politici en hulle ondersteuners maak. “If I wanted to understand something [! – not someone/somebody] like Pauline Hanson with any real clarity, if I wanted to know what the hell happened out there, I had to be out there with the rest of them” (101).

    Die verwagting dat Hillary Clinton in 2016 tot Amerikaanse president verkies sou word, word ‘n “collective delusion” genoem (118). Trump het die frase “drain the swamp” effektief in sy verkiesingsveldtog gebruik (147, 455) om te illustreer hoe van ongewenste dinge ontslae geraak moet word, net soos ‘n moeras sonder water nie muskiete/peste kan huisves nie. Trump het dieselfde woorde as voorgangers soos Ronald Reagan en Pat Buchanan gebruik. Maar selfs in die Wikipedia-artikel is daar geen blyke dat Benito Mussolini dieselfde frase vir politieke doeleindes benut het deur na die Poltine-moeras in Italië te verwys nie. Die volgende uitlating het my aan die ANC-regering herinner wat veral blankes, maar eintlik almal wat nie swart Afrikane is nie, vervreem en nogtans van nasiebou praat: “These days, they’re on about ‘Nation Building’ … But it’s a pie chart, not people. It’s figures in a book, not people” (1838).

    Hanson het verwag dat Australië dieselfde koersverandering sou ondergaan as wat deur Trump en Brexit gesimboliseer word (281). Sy bewonder ook Vladimir Poetin se leierskap (2872). Daar is myns insiens heelwat onderliggende distansiëring, selfs vyandigheid, van Kurmelovs in die volgende twee aanhalings oor One Nation: “This [2016] was a turning point. Until then, the party had been a small but fanatical movement of Australian nationalists, each chasing their own unique vision of an Australia that no longer existed.* Then, it was a protectionist party, of the ‘Buy Australian’ variety. Now, it was hard-wiring itself into international networks of climate-change deniers and obscure ideological driven think tanks. In other words, One Nation was now speaking with an American accent” (310). “After all, she [Hanson] had done it first, before Brexit, before Trump, all the way back in ’96. She had championed a bizarre [?] ethno-nationalism before the internet helped similar groups network their way across the planet, and it had made her one of the most recognisable Australians … No, she was no Trump, but they were cut from the same cloth” (337).

    [* Kurmelovs verwys hierna as “the poisonous nostalgia that has helped Hanson rise again” (3004). In Suid-Afrika word polities byderwets van Afrikaners verwag om nie nostalgies oor die verlede te wees nie. Sodanige nostalgie sou misplaas wees slegs as die hede beter is as wat die verlede was.]

    “One Nation’s rise or fall depended on their ability to ‘professionalise’ in the way Marine Le Pen, daughter of French fascist Jean-Marie Le Pen, had done for her father’s party when she forced him out and took control” (1106). Hanson, anders as Marine le Pen, “will never become prime minister” (3031) omdat Hanson nie van dieselfde stoffasie as Marine le Pen is nie. Hanson se opgang, ondergang en terugkeer in die politiek herinner eerder aan “the dotcom bubble in the late nineties” (1202). ‘n Ondersteuner sê: Hanson “said a lot of things he agreed with, a lot of things he thought other people were too afraid to say” (2699). Maar daar is blykbaar nie genoeg onderliggende substansie en sigbare finesse by Hanson nie. Die toespraak van Hanson wat Kurmelovs in besonderhede aanhaal (2799), klink goed beredeneerd, maar die vraag is of sy dit geskryf het. Dit is kommerwekkend dat daar in One Nation nie ‘n plaasvervanger vir Hanson te bespeur is nie. Haar partygenote word “Pauline Hanson-lite” genoem (1929). Hanson het aanvanklik te vroeg met haar goeie idees op die politieke terrein verskyn. Noudat daardie idees al hoe meer aanvaarding verwerf, lyk dit asof Hanson en One Nation nie oor die vaardighede beskik om werklik ‘n deurbraak te maak nie. Maar juis omdat daardie idees aanvanklik onbekend of ongewild was, is dit onaanvaarbaar om hulle sonder meer as populisties te etiketteer.

    In die laaste hoofstuk wys Kurmelovs openlik sy ware politieke kleure. Hy besoek die vis- en skyfieswinkel wat Hanson voor haar loopbaan as politikus in Ipswich bedryf het, asof dit noodwendig ‘n ongunstige assosiasie moet wees. Die outeur verlekker hom oor die feit dat Viënamese nou die besigheid besit, dus Asiatiese immigrante waarteen Hanson gekant is: “I … soak in the glorious irony of a Vietnamese refugee family taking over a chip shop once owned by the woman who raised her voice over fears about ‘being swamped by Asians’ and hordes of boat people” (2941). Kurmelovs noem daardie sake-onderneming sonder meer “the birthplace of Australian fascism” (2941). Dít kom van Kurmelovs wat Marine le Pen se National Front-party (onlangs hernoem as Rassemblement National/National Rally) sommer ook as “fascism rebranded” karakteriseer (3111).

    “Hanson worked this joint [the fish and chips shop], hers was an ant’s-eye view of the world, with all the limits and constraints and distortions that entails. Everything seems bigger with that perspective. Everything makes you afraid. The newpaper headlines seem louder, so too does the television” (2959). Die armoede, onsekerheid en onvergenoegdheid wat Kurmelovs op die Australiese platteland teëgekom het, bly egter ‘n werklikheid wat nie ontken kan word nie. In hierdie opsig het Hanson nie verkeerd nie. “Economic problems, after all, are felt as cultural problems. Class may frame an issue, but race contours or deepens it. Social media then transmits the result” (2976).

    Hanson word beskryf as “a product of random chance that has rewritten the rule book” (3059). “Without her name, One Nation is nothing” (3105). “No amount of data … could have predicted that one racist letter to a Brisbane newspaper would have triggered a series of events that saw Pauline Hanson pushed onto the national stage, leading to a fundamental restructering of the right in Australian politics with long-term consequences for issues as diverse as Aboriginal land rights, refugee policy and even climate change” (3070). “She is a woman of broad strokes, with an aggressive, short-term, transactional approach to politics and an intuitive feel for exploiting people’s arrogrance, anger and hurt, all in the right place, at the write time” (3082). “The people who vote One Nation … may not believe half of what Hanson says, if they’re being honest, but that is not the point. All that matters is that she connects, on some level, with their frustration, their resentment, their need to be recognised as clued in to what’s ‘really going on’, and that she seems to scare the living hell out of the bastards. The louder the outrage, the sweeter the sound” (3093).

    Oor die genoemde “racist letter” skryf Kurmelovs: “Hanson penned a letter to the editor of the Queensland Times on 6 January 1996, complaining that white deaths in custody were being overlooked and Indigenous people were being ‘showered with money’”(213). Sy was toe ‘n lid van die Liberale Party. Van 1994 tot 1995 was sy ‘n stadraadslid vir Ipswich. In 1996, toe haar brief gepubliseer is, was sy ‘n kandidaat in die federale verkiesing. Toe hy van die brief hoor “John Howard, as leader of the Liberal Party, dropped her from the ticket and banished her from the party” (218). Op die stembriewe het “Liberal Party” egter steeds teenoor haar naam gestaan. Sy is verkies en het as ‘n onafhanklike haar plek in die federale parlement in Canberra ingeneem (1996-1998).

    Fascisme het ‘n verskeidenheid kenmerke sodat die term op sowel linkse as regse politieke verskynsels toegepas kan word. Madeleine Albright skryf: “‘Fascist’ was the most versatile of insults” en “To use the term ‘Fascist’ is to reveal oneself” (Praag 19.05.2018). Kurmelovs het sy politieke gesindheid geopenbaar deur Hanson met die teerkwas van rassisme en fascisme by te kom. Wat hy eintlik wou tuisbring, is dat hy nie van haar politiek hou nie. Kurmelovs is deel van Australië se stedelike politieke establishment. Sy veldwerk op die platteland het hom nie daartoe beweeg om sy politieke heil buite die hoofstroom te soek nie.

  • Leon Lemmer: Chinese indringing in Australië en elders

    Leon Lemmer: Chinese indringing in Australië en elders

    In my jeug het Australië algemeen as “wit Australië” bekend gestaan. Die Australiese federasie is in 1901 gevorm en in 1931 is die land se onafhanklikheid deur Brittanje erken. In 1851 tot 1861 was daar goudkoors in Australië, soos ietwat later in Suid-Afrika. Soos in Suid-Afrika is Chinese mynwerkers en Indiese suikerplantasiewerkers in die 19de eeu in Australië ingevoer. By die blankes was daar teenstand teen veral immigrante uit China en die eilande in die Stille Oseaan, soos die naby geleë Melanesië, waarvandaan Australië se oorspronlike inheemse bevolking gekom het. Hierdie inheemses is tans minder as 3% van die bevolking van sowat 25 miljoen. In 1967 is volle Australiese burgerskap aan hulle toegestaan.

     

    Anders as grootliks monokulturele Australië was Nieu-Seeland, soos Suid-Afrika, ‘n multikulturele Britse kolonie. Nieu-Seeland se Maori’s kom oorspronklik uit Polinesië en is tans byna 15% van die bevolking van sowat 4,9 miljoen. Asiate is bykans 12% van die bevolking (Chinese sowat 100 000 en Indiërs bykans 70 000), met blankes se dalende meerderheid op 73%. In 2013 was daar 54 279 Suid-Afrikaanse inwoners in Nieu-Seeland. Nieu-Seeland skyn (amptelik) minder begaan oor Chinese indringing te wees, onder meer omdat Australië se grondgebied 28,7 keer groter as dié van Nieu-Seeland is en daardie land dus meer potensiële leefruimte aan massas Chinese immigrante kan bied.

     

    Juis vanweë Australië se eertydse bekendheid as ‘n blanke land is dit moeilik om te bepaal watter persentasie van sy huidige bevolking blank is. Die blankes is steeds stewig in die meerderheid maar as persentasie van die bevolking verswak hulle posisie voortdurend. Daar is bykans ‘n miljoen Chinese inwoners met ietwat minder immigrante uit die Indiese subkontinent. Daar is ook sowat ‘n kwartmiljoen Filippyne en ietwat minder Viëtnamese. Teen 2016 het 162 449 Suid-Afrikaners hulle in Australië gevestig. Soos die Britse koningshuis onlangs het Australië sedert 1973 ooreenkomstig die mode doelbewus al hoe meer multikultureel geword.

     

    Toe ek met leeswerk vir hierdie rubriek begin het, het ek die volgende publikasie bestel: Clinton LeFort, White Australian policy (2014, 12p; Amazon Kindle R3,44). Daar is dosyne publikasies van hierdie outeur op Amazon beskikbaar, maar hierdie een is sekerlik die swakste waarde vir geld wat ek by Amazon ervaar het. Anders as wat ek gehoop het, bied die teks geen kernagtige opsomming van die onderwerp nie. Slegs enkele feite word in ‘n swak geformuleerde teks genoem en selfs herhaal. Daar is ook drukfoute.

     

    “In 1901 in order to safeguard a higher standard of living and to maintain a unified nation of British influence a White Australian Policy was enacted” (Kindle 8). “The significant contribution of the White Australian Policy referred to the unity of one people and one nation … At first sight the White Australian Policy could be understood as a racist expression. The commonwealth [federation of Australia] had far more lofty ideas than racism. The White Australian Policy had for its sole purpose to unify the ethnic unity of the entire Australian nation; this was particularly true for the British population influence. White Australian [Policy] meant a share[d] commonality among those of the same ethnic background” (29). “Its aim was to consolidate those elements of national interest that unified British influence, while at the same time ridding itself of elements of national disunity” (45).

     

    “Following the need to allow British and other European countries preference of immigration status over … non-European countries, the Australian Government between the years 1901-1973 developed a White Australian Policy. This preference was later dismantled over several years to allow other Europeans as well as non-Europeans equal status of immigration” (14). Met die Japannese het die Australiese blankes destyds ‘n beter verhouding as met ander Asiate gehad (50). Chinese immigrasie is reeds in 1855 deur wetgewing beperk (57), nadat sowat 25 000 Chinese immigrante in 1854 tot 1857 as goudmynwerkers in Australië aangekom het (62).

    Oor hierdie onderwerp verskaf ‘n Wikipedia-artikel, “White Australia policy,” vollediger inligting as LeFort. Dit is veral die blanke arbeiders wat teenstand teen nie-wit immigrante gebied het. Aanvanklik is by voorkeur net Britse immigrante toegelaat omdat kulturele eensoortigheid nagestreef is en daar gepoog is om die nadele van multikulturaliteit, bv etniese wrywing, te vermy. Daarna is ander Europeërs ook as immigrante toegelaat. In 1973 is afgesien van ras as ‘n toelatingskriterium, wat in 1975 opgevolg is deur wetgewing wat rassediskriminasie verbied (‘n stadium wat tot op hede nog nie in Suid-Afrika bereik is nie). Vanaf die 1850’s was die sterkste besware deurgaans teen die Chinese immigrante. Sedert 2009 word meer Chinese as enige ander etniese groep egter as immigrante toegelaat.

    In die vorige eeu is vier Statebondslande – Australië, Nieu-Seeland, Kanada en Suid-Afrika – erken as gebiede waar daar ‘n gevestigde Europese bevolking woonagtig is. In 1994 het Suid-Afrika as dié Afrika-bakermat van Westerse beskawing op ‘n verraderlike manier ondergegaan. Ons eertydse vaderland word deesdae glad nie meer as ‘n beduidende blanke enklave gereken nie. Terselfdertyd is oordrewe multikulturaliteit in Kanada nagestreef. In die bevolking van 37 miljoen is daar in Kanada meer as ‘n miljoen Chinese. Meer as 60% van die immigrante is deesdae Asiate, veral Chinese en Indiërs. Ek het voorheen verwys na wat Ricardo Duchesne oor hierdie onderwerp geskryf het (Praag 24.02.2018).

    Australië is tradisioneel beskou as ‘n “outpost of the British race.” Dit is heeltemal verstaan- en regverdigbaar dat Australië ingevolge sy Wit Australië-beleid aanvanklik sodanig wou bly. Sy geografiese ligging in die Ooste, ver verwyderd van die oorwegend blanke Weste, het egter die voortsetting van hierdie immigrasiebeleid aan bande gelê. Daar is geswig voor die politieke byderwetsheid van multikulturaliteit. Australië het ‘n diverse en “oop” samelewing geword, met die noodwendige gevolg dat sy tradisionele blanke kulturele identiteit al hoe meer verwater word. Die nabyheid van China, die land met die grootste bevolking ter wêreld (meer as 1,4 biljoen), hou rasioneel (eerder as rassisties) ‘n wesenlike kulturele bedreiging vir blanke Australiërs in. Sake word verder gekompliseer deurdat sowel die in- as uitvoer van hierdie twee lande wedersyds van mekaar afhanklik is; van Austalië se kant in groter mate as van China se kant. Sy geografiese ligging veroorsaak dat Australië ingevolge sy handelsbande ‘n Oosterse land is terwyl hy ingevolge sy kultuur tradisioneel ‘n Westerse land is.

    Soos in Brittanje, Wes-Europa en Kanada is daar in Australië (en Nieu-Seeland) deesdae die neiging om die gevare wat nie-wit immigrante vir die blankes se kultuur inhou, te onderskat en selfs te ignoreer; veral in politieke geledere asook in die hoofstroom-inligtingsmedia. Teen hierdie tendens in is die volgende boek van Clive Hamilton, ‘n Australiër (gebore in 1953), gepubliseer: Silent invasion: China’s influence in Australia (Richmond, Victoria: Hardie Grant Books, 2018, 376p; Amazon Kindle $11,49). Allen & Unwin sou aanvanklik die boek gepubliseer het, maar het besluit dit sou beter wees om liewer nie die Chinese regering aanstoot te gee nie (Kindle 109). Hierdie soort sensuur kan ‘n algemene tendens word. “One might expect that Cambridge University Press (CUP) would be one of the fiercest defenders of academic freedom, yet in August 2017 it buckled to pressure from Beijing and blocked 300 online articles from its respected journal China Quarterly, articles red-flagged by the Chinese censors for dealing with issues like the Cultural Revolution and the Tiananmen Square massacre” (3737).

    Hamilton is ‘n dosent wat spesialiseer in toegepaste etiek. Hy gaan uit van die standpunt dat geestelike of kulturele welstand (“wellbeing”) belangriker as ekonomiese voorspoed is. “Since the 1980s, we have set economy before everything else and put power in the hands of those who tell us we must sacrifice everything to it, including our sovereignty as a free country” (5129). “There is a … reason for our sensitivity to economic pressure: the enormous influence of free-market thinking whose unspoken assumption is that the economy must come before everything else, including our freedom. China apologists repeatedly downplay or evade the importance of freedom and the threats to it. Or they insist that economic growth is the best way to guarantee freedom, as if money can buy the rule of law rather than corrupt it” (2555). “The perception of our economic dependence gives China immense influence over Australia” (2561).

    Die outeur is besorg oor die toenemende houvas wat China op Australiese aangeleenthede kry; dermate dat die land se soewereiniteit al hoe meer bedreig word (169). “We have been allowing it to happen under our noses because we are mesmerised by the belief that only China can guarantee our economic prosperity and because we are afraid to stand up to Beijing’s bullying” (179). “China is the second-ranked economic power in the world (first by some measures)” (136). “Around a third of our exports go to China” (2101). Daar is “the belief (much exaggerated) that only China saved us from the 2008 global recession and has been the main source of our prosperity ever since” (184). “In addition to being our largest tradingpartner, China is ‘our largest source of immigrants, our largest source of overseas students and our largest source of international tourists’” (1384). “Australia ranks second behind the United States as a destination for the massive capital outflow from China” (2123). Maar benewens Chinese eienaarskap van Australiese bates is daar “the substantially larger amount owned by American and Japanese companies” (2118).

    Aan die begin van sy voorwoord noem Hamilton dat “a handful of very rich Chinese and Chinese-Australian businessmen had become the largest donors to our major political parties. They had bought a lot of influence” (105). Daar is diegene wat beweer dat die nuwe Chinese dissipelskap vir Australië nie gevaarliker as die tradisioneel oorheersende Amerikaanse invloed is nie. Hamilton dink anders: “There is a world of difference. Australia may have sacrificed some of its independence, mainly in defence policy, to be in an alliance with the United States, although the degree is open to debate. But after decades of ‘American colonialism’ do we really feel that our daily lives or democratic freedoms are constrained by this foreign power?” (120). “The United States hasn’t attempted to erode the rule of law. Nor has it attempted to mobilise a diaspora to oppose Australian policy” (125). Hamilton verwys hier na bv die protesoptogte wat Chinese in Australië hou en die aandrang van die Chinese regering dat Chinese Australiërs lojaal aan China moet wees. China wil Amerikaanse invloed in Australië neutraliseer: “China must wean Australia off Uncle Sam’s tit” (2284). Weens die toegeeflikheid teenoor China in amptelike geledere kan hierteenoor geredeneer word: “No need to wean as this kangaroo will hop to where there’s plenty” (2284).

    “The CCP [Chinese Communist Party/Chinese Kommunistiese Party – CKP) adopts a cynical attitude towards international law – use it when convenient, ignore it or denounce it otherwise” (959). “China’s Supreme Court has rejected the principle of independence of the courts from the political system as ‘erroneous western thought’” (985). “China’s legal system is not independent but a tool of the state” (985). In ‘n mate is dit ook waar van Suid-Afrika, soos bv Hermann Giliomee uitgewys het. Die CKP “condemns academic freedom as a ‘polluting’ Western idea” (1832), soortgelyk aan die Suid-Afrikaanse universiteite wat geen poging aanwend om akademiese vryheid te handhaaf nie. Dit is nie net aan anti-Westerse en pro-Afrika-sentiment te wyte nie, maar ook aan kruipsug. “Academic freedom is not only the ‘moral foundation of the modern university’ but is at the very heart of free speech in Australian society” (3737).

    In Suid-Afrika word vryheid van uitdrukking egter al hoe meer aan bande gelê en daar is van owerheidsweë dreigemente om dit te vererger. Die ANC sou myns insiens hartstogtelik graag vryheid van denke (veral van Afrikaners) aan bande wou lê, soos in China: “The party’s program of ‘thought management’ sets the political and ideological rules that constrain the relationship, rules that no university in Australia would accept for its own staff and students” (3742). Soos in China word “interventionist academic policing” (3652) deur die ANC-regering sonder gesonde weerstand deur al die plaaslike universiteite toegelaat. Van Australië word gesê: “Our universities ‘have substantially withdrawn their capacity for sustained, genuinely independent analysis of contemporary China or of Chinese history’” (3674). Anders as tydens apartheid, klink daar bitter min kritiek uit die plaaslike universiteite op teen die ANC-regime.

    “The rate of immigration from China is too fast to allow assimilation, so that parts of Sydney no longer feel like Australia. Chinese-heritage (and other Asian) students are monopolising places at highly desirable selective schools [and universities]” (189). “There are five times more Chinese students in Australia than in the United States” (4171). “Nearly half of the students had overstayed their visas” (591). Dit is soortgelyk aan wat in Suid-Afrika gebeur. Veral aan die eens Afrikaanse universiteite word voorkeur aan swart studente uit sub-Sahara-Afrika bo blanke studente gegee sodat daardie inrigtings hulle rasprofiel ingevolge transformasie kan “verbeter”; dus sodat die kampusse so vinnig en soveel moontlik verswart kan word. Baie van hierdie buitelandse swartes vestig hulle in Suid-Afrika, onder meer omdat universiteite en ander instansies onder regeringsdruk verkeer om eerder swartes as blankes in diens te neem en te bevorder.

    Daar is Chinese Australiërs wat hulleself as Australiërs beskou en eerder Taiwan (“Republic of China” – ROC) ondersteun. “They have watched with dismay and a sense of foreboding as new waves of Chinese have arrived – billionaires with shandy histories and tight links to the party [CCP], media owners creating Beijing mouthpieces, ‘patriotic’ students brainwashed from birth (but still seeking residency), and professionals marshalled into pro-Beijing associations set up by the Chinese embassy. And among many, a pervasive sentiment that ‘their hearts lie in the Chinese motherland’, as the CCP likes to put it” (194). Die CKP gaan uit van die veronderstelling dat “overseas Chinese have the potential to become politicized and mobilized as a highly coordinated ethno-nationalist force with transnational loyalties to influence political, economic, diplomatic, and military outcomes” (1057).

    Die Chinese inwoners wat lojaal teenoor Australië is, “are deeply worried about the growing influence of the Chinese Communist Party in the million-strong [“over one million” – 547, 5180) diaspora in this country. They are worried about the coming backlash, when Anglo-Australians wake up to what is happening” (199). “They can see that as each year passes the number and influence of Chinese-Australians loyal to Australia are being swamped by the number and influence of Chinese in Australia loyal to Beijing and who regard the PRC [People’s Republic of China] motherland as their true home” (214). Waarna China streef is “to counter and eliminate dissent and critical voices. But this ‘negative’ goal has a positive counterpart – to use the diaspora to transform Australian society in a way that makes us all sympathetic to China and easy for Beijing to control. Australia will then assist China to become the hegemonic power in Asia and eventually the world” (553). “It’s for this reason that … the CCP now promotes emigration of Chinese nationals” (563). ‘n Ander rede is: “There are more migrants leaving China illegally than legally” (563).

    ‘n Kernoorweging is dat China ‘n kommunistiese land is; dat die Chinese regering en die CKP identies is. Daardie party “is engaged in a systematic campaign to infiltrate, influence and control the most important institutions in Australia. Its ultimate aim … is to break our alliance with the United States and turn this country into a tribute state” (140). Die CKP het in 2004 in Beijing op hierdie strategie besluit: “Henceforth Australia should be included in China’s ‘overall periphery’” (147) – soortgelyk aan Amerika se Monroe-leer, wat uit 1823 dateer, waarvolgens sowel Noord- as Suid-Amerika die VSA se invloedsfeer is. “Its recent occupation of islands, and the building of military bases on them, brings China’s southernmost border close[r] to [Australia]” (153).

    “The first objective of including Australia in its overall periphery … was to secure Australia as a reliable and stable supply base for China’s continued economic growth over the next twenty years. The longer-term goal was to drive a wedge into the America-Australia alliance” (153). Besonderhede word deur die CKP uitgewerk oor hoe “China could most effectively attain … ‘comprehensive influence over Australia economically, politically, culturally, in all ways’ … China would also use economic measures to force Australia to make concessions on a range of matters, including military affairs and human rights” (158). “Australia (along with New Zealand) was seen as the ‘weak link in the western camp’ and has been the site for the Chinese party-state to test its methods of infiltration and subversion … Australia’s openness, relatively small population, large number of Chinese immigrants and commitment to multiculturalism have weakened our capacity to recognise and defend against this threat” (169).

    “New Zealand has shown itself to be more responsive to Beijing’s demands than Australia” (941). “China plans to dominate the world, and has been using Australia and New Zealand as a testing ground for its tactics to assert its ascendancy in the West” (2205). “As the CCP sees it, Australia has three advantages as a testing ground for its expansion into the Western world. The first is our geopolitical position, which actually makes us ‘the weak link in the western camp’. The second is our very large community of ethnic Chinese, ‘people who have intimate and diverse links with the PRC, have often been ideologically trained, and a majority of whom have a strong sense of Chinese chauvinism’. And the third is our multicultural policies, which permit Chinese loyal to Beijing to promote ‘Chinese values and customs’ as excuses for advancing the positions of the CCP” (2642). Australië betaal ‘n duur prys vir sy “oopheid”; dus sy versaking van sy eertydse “bunker mentality” (2094) weens sy omarming van multikulturaliteit.

    Hamilton toon met talle voorbeelde aan hoe sommige Australiese politici, wat hy by die naam noem, met oorgawe aan die Chinese regering se verwagtinge voldoen (bv 474). Ook hoe aktief die Chinese ambassade-personeel met inmenging in die Australiese politiek is, bv onder die dekmantel van frontorganisasies. “Trade unions number among the organisations in this country targeted for infiltration by the CCP’s agencies” (382). Waaroor Hamilton veral besorg is, is dat ‘n Chinese biljoenêr beheer oor die hawe van Darwin, in die noorde van Australië, verkry het (411). Dit is juis van daar af wat indringing in Australië veral in ‘n oorlogsituasie kan geskied. “A 99-year lease of Darwin Port was sold to a Chinese company with close links to the CCP in 2015. In 2014 China Merchants, a state-controlled conglomerate, paid $1.75 billion to buy the Port of Newcastle, the world’s biggest coal export port and close to the air force base at Williamstown. When the Port of Melbourne was sold to a consortium of investors in 2016, the Chinese state-owned sovereign wealth fund CIC Capital grabbed a twenty per cent share” (2344). “The United States government has learned to be more guarded. It has noticed, for example, Chinese companies attempting to buy land, ports and industrial facilities in close proximity to military installations” (2289).

    Die boodskap wat amptelik deur die Chinese regering versprei word, is ‘n hervertolking van hulle geskiedenis – soortgelyk aan die manier waarop die ANC die Suid-Afrikaanse geskiedenis vervals. “It was no longer an internationalist story that united the oppressed of China with the oppressed around the world but a nationalist story that set the Chinese people against the rest of the world” (278). Daar word op die uniekheid (“exceptionalism” – 327) van die Chinese nasionale identiteit en “a strong sense of chosenness” (440) aanspraak gemaak. “No longer victims, they would be victors” (294). “The century of humiliation that ended in 1949 [when the Communists were victorious] was succeeded by a hunderd-year marathon in which China will resume its place at the centre of the world” (411). Dit is nie bloot ‘n voorstelling van China se “regaining its past glory as a great nation” nie (272) maar ‘n aanspraak dat China “the world’s greatest civilisation” is (278), wat as “socialist” (322) – en nie as kommunisties nie – gekarakteriseer word.

    Die 21ste eeu toon na bewering “the great rejuvenation of the Chinese nation” (411). Terselfdertyd sal dit glo die “post-American era” wees (422). “China aims to achieve global dominance not by direct military confrontation with the United States but by pursuing economic domination” (451). Oorheersing deur handel en kulturele indringing deur migrasie word “China’s soft power” genoem (671, 722). “To be Chinese is to belong to a race” (761). Die Chinese regering bevorder ‘n “common ethnic consciousness” by alle Chinese (795). Dit is in skrille teenstelling met die identiteitsontkenning wat polities byderwets in die Weste gepredik word: dat alle mense wesenlik eenders is, dat ras bloot ‘n konstruk en eintlik ‘n illusie is, dat kultuurverskille oorbrugbaar is, dat assimilasie en integrasie van almal in die samelewing moontlik is, ens.

    Teen hierdie dwaasheid in het Brittanje vir Enoch Powell gehad. In Australië is daar bv Pauline Hanson: “She made her name in the 1990s by warning darkly of Australia being swamped by Asians … ‘The Chinese are the most racist people in the world’” (817). Hanson is teen Asiate, swart Afrikane en Moslems as immigrante, asook teen multikulturalisme (kyk die Wikipedia-artikel oor Hanson). In hierdie konteks is daar die volgende kompliment: “The right is more consistent in its scepticism towards China. The right has always held a knee-jerk hostility to anything that has the word ‘communist’ attached to it” (998). Blankes wat as groep hulleself as meerderwaardig beskou, word polities byderwets veroordeel maar “Chinese historically have seen themselves as superior to other Asian people” (822). Dieselfde kan van die Japannese gesê word. Vandaar die bitterheid waarmee die Chinees-Japannese Oorlog (1937-1945) geveg is. “Accusing China critics of racism and xenophobia is an effective tactic because it builds on white Australia’s deplorable [?] history, including anti-Chinese sentiment going back to the goldfields” (2262).

    In China “from the early 1990s every child who began school became the subject of an intense and unrelenting program of patriotic education” (294), wesenlik “anti-Western nationalism” (299). Die CKP word identies met die Chinese nasie verklaar (305, 327), wat herinner aan die ANC wat homself graag as die enigste verteenwoordiger van die plaaslike swartes beskou (het). “Controlling people’s thoughts obviates the need to control their behaviour and the party has striven constantly to implant patriotic thoughts into the minds of the people” (310). “Monuments, memorial halls, historical relics and museums have sprouted, all reinforcing the new narrative” (317), wat ewe-eens aan die nuwe Suid-Afrika herinner. Die Chinese party-staat “values order over freedom, ethics over law, and elite governance over democracy and human rights” (428). “The CCP line [is] that economic progress trumps abuses of human rights” (1003).

    “One Belt, One Road (OBOR) – also known as the Belt & Road Initiative (BRI) – is a grand strategic agenda designed to link China as well as Africa and Oceania. Inspired by the ancient Silk Road, and first mentioned by President Xi Jinping in 2013, it now has two routes, one over land and one across the seas. The driving force behind the strategic initiative is the vast sums of cash China has in reserve for investment and foreign aid. One powerful motive is to sustain China’s economic expansion by sending Chinese money, businesses and labour overseas, with a view of diversifying energy supplies, stimulating underperforming home provinses, and cultivating outlets to fill China’s huge industrial overcapacity for steel and other building materials. Yet its ambitions go well beyond economic ones”(2371). “OBOR has found more immediate acceptance in New Zealand [than in Australia], with the National Party government willingly signing up to it” (2489).

    “Ports are particularly valued because of China’s dependence on sea trade and for their strategic functions in times of peace and conflict” (2422). “In July 2017, Sri Lanka found it necessary to sell a seventy per cent stake in the [Hambantota] port to China in a bid to recover from the heavy burden of repaying a Chinese loan obtained to build the facility. The creation of crippling indebtedness is a powerful Chinese tool under OBOR. Other nations, particularly those with a history of conflict with China, like Vietnam and India, are far more sceptical, seeing the New Silk Road as a formidable means for China to advance its stategic as well as its economic dominance. An Indian scholar has argued that China is using OBOR as ‘the silk glove for China’s iron fist’. China already dominates some small and poor nations in Southeast Asia (such as Cambodia and Myanmar) and Africa (Namibia, Angola). Its growing influence in Latin America prompted the head of Mexico’s trade agency to say, ‘We do not want to be China’s next Africa’” (2410). “It would be naïve to try to separate the flow of OBOR investment funds to countries like Malaysia and Indonesia from China’s commitment to controlling the South China Sea” (2422). Hou in hierdie konteks ook in gedagte daar is “the Chinese maritime militia, a vast reserve army of military-trained civilians working in the fishing industry and ports” (2432). “It would be only a matter of time before China sent its armed forces abroad to protect Chinese owned facilities and Chinese citizens” (2444).

    Oor Chinese imperialisme skryf Hamilton: “I felt fearful, afraid for Australia’s future being stolen from us by an overwhelmingly powerful force” (1086). “While a number of countries (such as Brazil and Argentina) have taken measures to stop Chinese firms buying up their arable land, Australia’s free trade agreement with China is removing barriers and global banks are lining up to facilitate the buy-up” (2134). Daar is ‘n groot wanbalans: “Australia’s import barriers are virtually non-existent while China’s remain formidable” (2609). ‘n Soortgelyke wanbalans kom by immigrasie voor: “China has very restrictive immigration policies” (4352) – soos ook Japan. Van Westerse lande soos Australië, daarenteen, word egter verwag dat hulle hulle vir ongebreidelde immigrasie moet oopstel.

    “Real estate has generated more anxiety than any other China-related issue” (4415). “In 2016 overseas buyers, eighty per cent of them Chinese, snapped up twenty-five per cent of all new housing in New South Wales, and sixteen per cent in Victoria. The percentages would be higher for Sydney and Melbourne” (4432). ‘n Koerantberig verwys na “Chinese developers ‘roaring back into Melbourne’ in the second half of 2016, with three-quarters of available development sites sold to mainland Chinese investors” (4454).”Cities around the world, led by Hong Kong and Vancouver, have taken measures to severely limit real estate investment from the Chinese mainland” (4437).

    Hamilton stel maatreëls teen Australië se buitensporige afhanklikheid van China voor, bv Australië “[should] embark on sustained efforts to diversify our economy so that we become less reliant on China … we should build a more balanced alliance with the United States by pursuing an Alliance of Asian Democracies, bringing together the democratic states of India, Japan, South Korea, Indonesia, New Zealand and Australia” (5155).

    China is nie net besig met die “bullying of its neighbours” nie (1003) maar ook met extending its new form of imperialism in places like Africa” (1008). Naas handel, gaan dit vir China sekerlik ook om “non-commercial goals” (2156). “China is a dictatorship that controls much of the economy and uses this control to pursue political influence and regional strategic dominance” (2622) met wêreldoorheersing as sy uiteindelike doel. Kulturele indringing word met onder meer “Confucius Institutes” vermag (935). “Confucius Institutes are ‘an important part of China’s overseas propaganda set-up’” (4029). “Today there are over 500 Confucius Institutes around the world. Publicly, their tasks are to teach Chinese language, promote Chinese culture and encourage advanced China studies” (4035). Die geld vir hierdie institute “is actually provided by the CCP’s External Propaganda Department and is ‘laundered’ through the Ministry of Education” (4040).

    “China must make the requirements of the socialist core values system permeate every aspect of cultural undertakings” (4104). “In the United States, the conservative National Association of Scholars (NAS) called for them [Confucius Institutes] all to be closed down. It was echoing the conclusions of the American Assosiation of Professors, which in 2014 characterised the institutes as ‘an arm of the Chinese state’, denouncing them as an arrangement that ‘sacrificed the integrity of the university’” (4064). “Several universities have closed their institutes in response to these concerns, including the University of Chicago, Pennsylvania State University and a number in Canada” (4080). Dit is amper onnodig om by the voeg dat die Universiteit Stellenbosch, wat deesdae ‘n toevlugsoord vir bykans enige euwel (insluitende kommunisme) is, ‘n Konfusiaanse Instituut huisves.

    Suid-Afrika is kwesbaar vir Chinese indringing, onder meer weens die ANC-regering se onkundigheid, gebrekkige toewyding en misdadige neigings, soos korrupsie. Die ANC-regering is nie bedag op die Geel Gevaar (“Yellow Peril” – 4804) nie, net so min as wat hy hom steur aan die wesenlike gevare wat die Swart Gevaar en die Rooi Gevaar vir die land inhou. ‘n Enkele familie, die Indiese Guptas, het plaaslik in ‘n merkwaardige mate met staatskaping geslaag. Die CKP kan sekerlik baie erger en meer as die Guptas in Suid-Afrika vermag. Die ANC-regering het (anders as Botswana – 2689) bv reeds geswig deur op Chinese aandrang nie die Dalai Lama in die land toe te laat nie (2684). Naas Botswana is daar ook ‘n mate van weerstand teen Chinese invloed in Zambië: In 2007 “the opposition leader in Zambia, Michael Sata, was expressing it bluntly: ‘We want the Chinese to leave and the old colonial rulers to return … At least Western capitalism has a human face; the Chinese are only out to exploit us’”(2717).

    Waar sal Afrikaners tuis voel? In Afrika wat reeds deur sosialistiese swart Afrikane oorweldig is of in Australië wat al hoe meer deur Chinese ingeneem word? ‘n Moontlike antwoord is: Ware tuiskoms vereis dat Afrikaners ‘n eie tuisland moet hê, ‘n heenkome vry van brutaliteit, maak nie saak op watter kontinent nie (met die moontlike uitsondering van Antarktika).

     

  • Massiewe opkoms by anti-volksmoordbetoging in Perth, Australië

    Massiewe opkoms by anti-volksmoordbetoging in Perth, Australië

    Meer as 3000 Australiërs en oud-Suid-Afrikaners het volgens ooggetuies opgedaag by die betoging in Perth teen plaasmoorde en blanke volksmoord in Suid-Afrika. Die Australiese videowoernaler Avi Yemini, wat een van die sprekers by die betoging was, het groot applous ontvang toe hy sê: “Ons is hier om aan die Suid-Afrikaanse regering te sê: Hou op om soos ‘n trop rassiste op te tree en kom regop en beskerm u blanke Suid-Afrikaners.”

    Yemini het 50 000 handtekeninge ingesamel vir ‘n petisie waarin die Australiese regering gevra word om meer blanke Suid-Afrikaanse vlugtelinge tot Australië toe te laat.

    Die skare betogers was nie uitermate luidrugtig nie, gegewe die bloedvergieting waarteen hulle betoog, maar vele het plakkate en kruise gedra. ‘n Groot plakaat het gelui: “Erken die volksmoord.” (“Recognise the genocide.”)

    Tydens die staptog deur betogers is Afrikaanse volksliedere soos “Sarie Marais” gesing.

    Ten minste drie Australiese politici het ook as sprekers by die betoging opgetree, mnre. Andrew Hastie (Liberale Party), Aaron Stonehouse (Liberaal-Demokratiese Party) en Charles Smith (One Nation-party).

    Ter inleiding het een van die organiseerders, ‘n Afrikaner en oud-Suid-Afrikaner, gesê: “Suid-Afrikaanse boere word brutaal geteiken. Mans word gedwing om te kyk terwyl hul vrouens verkrag word. Kinders word gedwing om te kyk terwyl hul ouers vermoor word.”

    Hy het ook aan die skare vertel van die tweejarige Willemientjie Potgieter, die martelaardogtertjie naby Lindley in die Vrystaat wie se vader eers met ‘n panga doodgekap is alvorens sy en haar moeder met ‘n pistool tereggestel is.

    Die drie Australiese politici het hul solidariteit met die lydende Suid-Afrikaners verklaar.

    Mnr. Charles Smith, ‘n lid van die provinsiale raad in Wes-Australië, het gesê: “Ons staan vandag hier om ons opregte solidariteit met die Suid-Afrikaanse boere uit te spreek, wat ons broers noem, wat ons susters en ooms noem.”

    “Ons het staan vandag hier om beswaar te maak teen wat ons as verkeerd ag: Die onteiening van grond sonder vergoeding, die aanrandings, die moorde, die volksmoord. Ek glo dat hierdie betoging die reg aan sy kant het,” het Charles Smith van One Nation voortgegaan.

    ‘Omgekeerde apartheid’

    Volgens Charles Smith heers daar “omgekeerde apartheid” (reverse apartheid) in Suid-Afrika. Daarom het hy ander lande gevra om hulle insgelyks daarteen uit te spreek. “Vandag doen ek ‘n beroep op alle volkere regdeur die wêreld om nee te sê vir die omgekeerde apartheid wat besig is om in Suid-Afrika beslag te kry.”

    Die Parlementslid van die Liberaal-demokratiese Party, mnr. Aaron Stonehouse, het gesê dat dit nie vir hom oor ras of identiteitspolitiek gaan nie. “Ons is klassieke liberale. Ons kyk nie na die wêreld deur ‘n rasselens nie. Ek sal eerder mense as individue oordeel, op grond van hul waardes en op grond van hul optrede… Blanke boere word in Suid-Afrika aangeval en hul regering gooi olie op die vuur!”

    Mnr. Stonehouse is van mening dat blanke Suid-Afrikaners so ‘n groot bydrae tot Australië lewer, juis omdat hulle deel van die Westerse familie is, asook pioniers, net soos Australiërs. “Die Suid-Afrikaanse volk en die Australiese volk deel dieselfde waardes. Ons spruit uit dieselfde Europese ervaring van die onbekende in te vaar met net ‘n bondeltjie op ons rûens en kruise op ons harte…” het Stonehouse verklaar. “Ek is ook deel van die breë familie van volkere wat u dalk die Weste sou noem. Mense wat in die Weste bly, het baie in gemeen. Iemand wat in Suid-Afrika, of die VK of Amerika gebore is, sal waarskynlik sukses in ‘n plek soos Australië behaal.”

    Terselfdertyd het Stonehouse hom ten sterkste teen grondonteiening sonder vergoeding uitgespreek. “Die ANC val die idee van privaateiendomsregte wesentlik aan,” het hy gesê.

    ‘n Suid-Afrikaanse vroue-immigrant in Australië, wat blykbaar ook ‘n Afrikaner is, het haar sterk teen veral die mishandeling van kinders en vroue uitgespreek. “Ook sorgwekkend is die mishandeling van alle vroue en kinders in Suid-Afrika wat onhoudbare vlakke bereik het,” het sy gesê.

    Dr. Dan Roodt van PRAAG het in ‘n twiet sy dank uitgespreek teenoor die betogers in Australië.

  • 85% van Afrikaners wil Australië toe emigreer

    85% van Afrikaners wil Australië toe emigreer

    Volgens ‘n meningspeiling wat sedert 15 Maart op die webblad Netwerk24 gehou word, wil 85% van alle lesers Australië toe emigreer. Hoewel Netwerk24 hom as ‘n liberale, multikulturele medium projekteer, word die blad hoofsaaklik deur blanke Afrikaanssprekendes, dus Afrikaners, gelees.

    Die peiling volg op die polemiek na aanleiding van die Australiese minister van binnelandse sake, Peter Dutton, se aanbod om visumvereistes vir blanke boere uit Suid-Afrika te verslap, in reaksie op plaasmoorde.

    Die peiling deur Netwerk24 verskyn agter hul betaalmuur en is daarom nie vir nie-intekenaars toeganklik nie. Die keuse van vrae waarop lesers kan antwoord, is die volgende:

    STEM: Sal jy Australië toe verhuis?

    • Dis wonderlike nuus! Waar kan ek my naam opgee om Australië toe te emigreer? 85%
    • Ek voel ongemaklik hieroor. Moet Australië nie eerder amptelik met ons regering hieroor onderhandel voor hulle só ‘n aankondiging maak nie? 4%
    • Ek verstaan glad nie hoekom iemand sal oorweeg om Australië toe te emigreer nie. Ons bly dan in die land van melk en heuning. 10%

    Die aankondiging deur mnr. Peter Dutton het wêreldwyd opslae gemaak. Ook die links-liberale koerant The Guardian in Londen het in ‘n meningsartikel beweer dat Peter Dutton se idee by “verregses ontstaan het”. Die Guardian-rubriekskrywer Jason Dutton verwys in sy artikel Peter Dutton’s offer to white South African farmers started on the far right spesifiek na ‘n onlangse potgooi tussen Jared Taylor en dr. Dan Roodt. PRAAG word beskryf as ‘n “‘pro-European’ white power organisation”.

     

  • Gustav Venter: Dan Roodt — Sestig!

    Gustav Venter: Dan Roodt — Sestig!

    As ek vir jou sê dat Dan Roodt op 26 Mei 1957 gebore is – en hy is – en jy tel op wat opgetel moet word en trek af wat afgetrek moet word, sal jy by een uitslag uitkom: Die man word vandag, 26 Mei 2017, sestig jaar oud. Dit is goed. Dit is ʼn goeie ding. Ons almal, veral die Afrikaners, ook dié wat dit nie besef of dit nie wil glo nie, het vir Dan Roodt op 60 nodig. Die Groot Vyfdosyn is ʼn goeie ouderdom vir Dan. Dit is ʼn ouderdom van die kragtige samevloeiing van ervaring, kennis, bedrewenheid, idees en die uitvoering van planne se stappe. Die man se nuuskierigheid is so ongebreideld soos altyd, sy vermoë om patrone in verskuiwings en formasies te sien nog net so betroubaar en sy intellektuele energie nog net so onblusbaar soos altyd.

    Nou nie dat almal hom vandag gaan bederf, soos Karin sekerlik gaan maak, of so hartlik gelukwens soos sy kinders Octavia, Tristan en Alexander, of sterkte toewens soos sy stewige vriendekring, of ondersteuning aanbied soos sy groeiende falanks volgelinge nie. Daar is ʼn lang sleepsel mense wat in ʼn ry staan om hom al die ellende van die hel toe te wens, en dit is ook ʼn goeie teken, want een skaal waarin ʼn man se waarde geweeg word is die aard van die vyande wat hy gemaak het en daagliks byvoeg. So tree aan, lib en linksis en Marxis en volkshater en Empaaierpierewaaier en globalis en integriteitslose joernalis… Die man is sestig en hy is op dreef.

    Nou hoekom word hy so deeglik en luidkeels verpes? Want die selfgewaande intellektueel kan sy intellektuele meerdere vergewe, die grapjas kan die meer spitsvondige aanvaar en die satirikus kan wegkwyn voor die skerper skalpel en dan weer uitdy, maar ai, in ʼn wêreld waar soveel mense so gereeld en so vreeslik verkeerd is, sal die een wat konsekwent reg is, nie vergewe word nie.

    En dis die ding met Dan Roodt — hy is altyd reg, en hy is gemiddeld so vyftien jaar voor enige iemand anders reg. (As jy wil weet wat Max du Preez in 2032 sou skryf, lees Dan se rubriek van verlede week.) Dan was reg oor die verval van die Nasionale Party. Dan was reg oor die eers-kruipende en toe skielike oorname van die Kommuniste in Suid-Afrika. Dan was reg oor die aanslag op Afrikaans. Dan was reg oor die kultuuroorlog. Dan was reg oor die verval van Suid-Afrika tot Derdewêreldland. Dan was reg oor die onaanpasbaarheid van rasse. Dan was reg.

    Ek lag dan nou as ek mense sien dinkskrum oor die ligging en aard van ʼn Volkstaat. As jy Dan Roodt al die jare gelees het, is dit nou vir jou so, so… 2002. Toé het hy skriftelik gedagte-eksperimente daaroor gehad: Koop ʼn eiland langs die kus van Australië; bekom ʼn stuk van Botswana; gaan die dorre hinterland in… As jy wil weet wat nie gaan werk nie en hoekom nie, lees Dan Roodt. Maar as jy dan nou weer wil weet wát gaan werk, moenie ophou lees nie.

    Dan Roodt op sestig — ons moet dit merk! En ons gaan. Ek is reeds besig om boonstelaaiskrywers, almal vriende, of ten minste krytgenote, van Dan, te werf om elkeen ʼn opstel oor hom te skryf. Ons sal dit gereeld op Praag plaas so met die verloop van die volgende paar maande. So teen September dan, is die plan, om hierdie stukke in ʼn bondel te boekstaaf onder die voorlopige titel van “Roodt in swart op wit.”

    So — laat klap die vonkelwynproppe, bring ʼn gloeikool teen die sigaar se punt, druk die partjiepunthoed reg: Veels geluk Dan! Ons sien uit na wat volg, doodseker dat jy reg is om aan te hou reg wees.

  • Sal wurms ‘n einde bring aan kosrassisme?

    Sal wurms ‘n einde bring aan kosrassisme?

    Australiese inheemse voedsel is nog steeds ‘n rariteit op borde in die land, maar die skrywer John Newton wil hierdie “kosrassisme” beëindig.

    Newton het die deugde van insekte en wurms vir voedsel besing, met die argument dat die omhelsing van inheemse kos “‘n pad na versoening kan wees”, het die ABC (Australiese Uitsaaikorporasie) berig.

    Die gesprek sê regte, nie-rassistiese Australiese kos “word deur die inheemse mense van die land vir meer as 50 000 jaar al geëet”.

    “As ons net die kos eet wat deur die eerste setlaars hierheen gebring is en almal wat gevolg het, kan ons onsself nog Australies noem? Die opeenvolgende golwe van aankomelinge sedert 1945 het ook hul kulture en kos saam met hulle gebring. En wat het Anglo-Australië doen? Dit opgeraap.

    “Die voedsel van immigrante omhels van oral oor die wêreld. Die gevolg is dat Australië nie net multikultureel is nie, dis multikulinêr. Australiërs sal na ‘n Thai-restaurant gaan – na enige soort restaurant – en het geen vrees daarvoor nie.

    “Hulle sal ewe tevrede bootnoedelsop met bloed daardeur geroer verorber of stinkende tofu. Maar nie larwes of quandongs of akudjura (bostamaties) nie.”

    Die wurms is groot, wit larwes van verskeie motte wat hout eet, die belangrikste stapelvoedsel van die woestyn en histories ‘n stapelbestandeel in die dieet van inheemse mense. Tradisioneel is dit selde dat mans dit uitgrawe, maar die “gender” vooroordeel word vir die oomblik nog geïgnoreer deur die sosiale geregtigheidstryders.

    Die “kosrassisme” in Australië het vorendag gekom nadat deelnemers op ‘n ITV-reeks met die naam I am a celebrity … Get me out of here, aan gehore vertel het hoe walglik die wurms proe en dat dit hulle siek maak.

    “Die wurms [witchetty grub] van die inheemse mense is ‘n belangrike bron van proteïen. Dit het ‘n godsdienstige betekenis. Vir ons om te gaan staan en grappe maak daaroor, wys geen respek nie,” het die aanbieder Ray Mears ontstoke verklaar.

    Ray het gesê: “Dit is eerder soos iemand wat na Brittanje gaan en sê: ”n Gebraaide aartappel, is dit nie die vreemdste ding nie?’”

    Maar die wurm-etery is nou geskrap uit die reeks na kommer dat wit Australiërs steeds gaan geweier om te sluk.

  • Vier dood in Australiese pretpark-rit

    Vier dood in Australiese pretpark-rit

    Twee vrouens en twee mans is gister by ‘n vermaaklikheidspark aan Australië se gewilde Gold Coast dood.

    Ooggetuies het beskryf hoe mense geskree het toe ‘n vaartuig op een van die waterritte omgeslaan het.

    Queensland se polisie sê die vier slagoffers is op die “Thunder River Rapids”-rit by die Dreamworld park dood.

    Australië se eerste minister, Malcolm Turnbull, het sy meegevoel aan hul families getuig en gesê hulle is in sy gebede oor die “baie, baie hartseer en tragiese gebeurtenis”.

  • Kinderpornograaf se saak uitgestel

    Kinderpornograaf se saak uitgestel

    ‘n Drie-en-veertig-jarige man wat teregstaan op 935 aanklagte – wat verkragting van minderjariges, kinderpornografie en seksuele aanranding insluit – se saak is in die Bloemfonteinse Hooggeregshof uitgestel.

    Die Vrystaatse woordvoerder van die Nasionale Vervolgingsgesag, Phaladi Shuping, sê die saak is uitgestel tot 1 Augustus.

    Die verdagte, ‘n man van Johannesburg wie se naam nie bekend gemaak mag word nie, se verhoor sou na bewering die week begin. Die verhoor vind in kamera plaas.

    Die man is in 2014 in hegtenis geneem vir die besit, vervaardiging en verspreiding van kinderpornografie. Tydens verdere ondersoek is 19 beweerde slagoffers tussen die ouderdom van 10 en 13 jaar geïdentifiseer.

    Die verdagte se bedrywighede is oorspronklik deur die owerhede in Australië en Kanada oopgevlek. Die Suid-Afrikaanse polisie is hiervan in kennis gestel.

    Verdere ondersoek het die polisie na ‘n woonadres in Sasolburg in die Vrystaat gelei. Die verdagte is in aanhouding.

  • Australië se verkiesing dra die China-stempel

    Australië se verkiesing dra die China-stempel

    Onafhanklike kandidate, wat waarskynlik ‘n naelbyt-Australiese verkiesingsuitslag sal bepaal, het nou op die voorgrond getree.

    Een van hulle het anti-Asiatiese retoriek, wat 20 jaar gelede vir die eerste keer gehoor is, ingespan en die eerste minister, Malcolm Turnbull, is in die spervuur vir ‘n mislukte politieke dobbelspel.

    Gerugte doen die rondte dat Turnbull ‘n nuwe verkiesing sal aankondig om die politieke dooiepunt op te los, maar die Arbeidersparty verkeer in skok (foto hierbo).

    Pauline Hanson, die stigter van die kontroversiële One Nation-party, het die doodloopstraat wat tot Saterdag se kop-aan-kop-stemmery gelei het, gebruik om haar nasionalitiese agenda te bevorder.

    Sy het in 1996 internasionale omstredenheid verwerf vir haar uitlatings. Dié keer het sy gewaarsku dat Australië “deur Asiate oorspoel” word.

    Die magsvakuum wys tot hoe ‘n mate Turnbull se dobbelspel om albei huise van die parlement te ontbind, skeefgeloop het.

    Hy wou glo ontslae raak van kleiner partye en onafhanklikes om die weg te baan vir sy hervormingsagenda.

    Turnbull het voorheen gewaarsku dat Australië se hegte bande met die VSA en militêresamewerking kan lei tot groter spanning met China, iets wat die land nie ekonomies sal kan bekostig nie.

  • Ontvoerde Suid-Afrikaner in Nigerië se lot onbekend

    Ontvoerde Suid-Afrikaner in Nigerië se lot onbekend

    ‘n Suid-Afrikaner, twee Australiërs en twee Nigerië is volgens AFP in Akpabyuo, Nigerië ontvoer.

    Hulle werk almal vir ‘n Australiese myn- en ingenieursmaatskappy.

    Twee van die buitelanders wat in Nigerië ontvoer is, het intussen daarin geslaag om te ontsnap.

    ‘n Voormalige Suid-Afrikaner wat nou in Nieu-Seeland woon, twee Australiërs en twee Nigeriërs is ontvoer nadat die bestuurder van hulle voertuig naby die hoofstad van die Cross River-staat, Calabar, doodgeskiet is.

    Dit is nog nie bekend of die oud-Suid-Afrikaner een van die mans is wat ontsnap het nie.

    Die mans werk vir Macmahon, in Perth. Die vyf mans is volgens ooggetuies op ‘n boot gelaai.

    Luidens ander berigte is sewe mense ontvoer.

  • Dan Roodt: Hokaai, mense! Moenie emigreer nie

    Dan Roodt: Hokaai, mense! Moenie emigreer nie

    Nou die dag gesels ek met ‘n studente van Tukkies. Feitlik al die “kinders” – sy praat nog steeds soos op skool, van “kinders” – in haar klas wil ná hul studies uit Suid-Afrika vort. Hulle sien vir hul geen toekoms hier nie. Die gras is groener aan die ander kant van die draad, ens. Sekerlik word hulle dit ook deur hul ouers wysgemaak, want wat weet ‘n jongmens van 19 of 20 jaar oud ook nou?

    Ek het daar en dan verduidelik waarom Suid-Afrika steeds die land van melk en heuning is. In weerwil van ons mensgemaakte (as FW ‘n mens is) probleme, bied ons land steeds die hoogste lewensgehalte ter wêreld.

    Kom ons begin by die klimaat en die natuur: ‘n Halfuur se ry uit die stad uit, kan jy iewers in ‘n ongerepte omgewing ontspan, na die voëls luister, gaan stap, fietsry of wat ook al. Heel jaar deur. In ‘n plek soos Kanada is dit 9 maande van die jaar so koud dat jy in jou huis of kantoor vasgekluister is. As jou motor in Kanada op die pad gaan staan, kan dit lewensgevaarlik wees, want jy kan binne enkele ure verkluim. Ons het geen aardbewings, orkane, oorstromings, sneeustortings, vulkane of ander natuurrampe nie. In San Francisco, Kalifornië of Auckland, Nieu-Seeland, loop jy gevaar dat jy in ‘n aardbewing sterf.

    ‘n Mens moet elke dag eet. In die meeste ander lande is voedsel duur of sleg of albei. Die Franse moet hul vleis met allerlei souse doodgooi, anders kan jy dit nie in jou liggaam kry nie. In Amerika is ‘n hamburger omtrent ‘n gourmet-dis, want die res is oneetbaar. In die meeste supermarkte sien jy geen vars kos nie en as jy dit daar vind, is dit omtrent vyf of tien keer die prys wat jy hier sal betaal.

    Jy moet ook aantrek. Een van die voordele van die massas swartes in ons land – miskien die enigste – is dat klere betreklik goedkoop is. As jy oordeelkundig in sekere winkels koop, kan jy eintlik vir ‘n appel en ‘n ei soos ‘n Europese aristokraat aantrek. Vanweë ons klimaat, hoef jy ook nie duur wintersklere en stewels te koop nie. Wat voedsel en kleding betref, leef ons in die paradys.

    In die onlangse verlede as ek op die kampus van Tukkies gekom het, het dit my opgeval hoe modieus al die studente aantrek. Laggend en sorgvry sit hulle in die kafees of op die grasperk rond. Wat ‘n idilliese studentelewe. Geen kommer oor verhitting, waar die volgende bord kos vandaan gaan kom of waar hulle uiteindelik werk gaan kry nie. In die meeste Europese lande is die werkloosheidskoers onder jongmense 30% of meer. Vele van hulle studeer jare lank sonder dat hulle ooit kan hoop om ‘n behoorlike werk te kry.

    Maar daardie sorgvrye studente wat lyk my almal geld het om mooi aan te trek, in redelik nuwe karretjies rond te rits en R20 of meer vir ‘n capuccino te betaal, is dié wat steen en been oor ons land kla en wil emigreer!

    Dit bring my by nog ‘n punt: Hoe goedkoop dit is om in Suid-Afrika te studeer. Goed en wel, in sommmige Europese lande soos Duitsland is universiteitstudie gratis, maar verblyf, kos, vervoer en die res is nie. Vergelyk jy egter ons kampusse met dié in die VSA, is klasgeld in Suid-Afrika gemiddeld tien tot vyftien keer goedkoper by ons. As ek ‘n jong Amerikaner was, het ek in Suid-Afrika kom studeer! Die gemiddelde jong Amerikaner begin sy lewe met studieskuld van honderde duisende dollar, miljoene rande in ons geld. Hy kon ‘n huis daarmee gekoop het of sy eie onderneming begin het, maar nou het hy net ‘n stuk papier en nog geen werk nie. Miljoene der miljoene blanke Amerikaners is ook arm, werkloos of kan net by McDonalds of agter die kasregister by Wal-Mart ‘n laag besoldigde betrekking verkry.

    So pas het die ANC R41 miljard gestem om nog beurse en lenings aan studente beskikbaar te stel. Ek sê: terwyl Tukkies, Stellenbosch, die PUK en ander nog redelik goed funksioneer, laat ons jongmense almal gaan studeer en goeie kwalifikasies bekom!

    Daar is maatskappye van regoor die wêreld in Suid-Afrika wat geld moet maak. Daarvoor het hulle opgeleide mense nodig. Al stem die ANC nou hoeveel wette om blankes in die werkplek te benadeel, gaan maatskappye iewers die oë toeknyp en mense aanstel wat die werk kan doen. In die Sowjetunie het Stalin mense doodgemaak wat sy vyfjaar- ekonomiese planne oortree het, nogtans het baie hulle nie daaraan gesteur nie. Daar gaan ‘n tyd kom dat regstellende aksie net in die staatsdiens sal geld, want die privaat sektor gaan dit toenemend verwerp.

    Dus, my boodskap aan Afrikanerjongmense is: Daar wag ‘n blink toekoms in Suid-Afrika, mits jy hardwerkend of goed gekwalifiseer of albei is.

    Maar selfs al kan jy nie sonder meer ‘n werk kry wat jou geval nie: Ons land is een van die maklikstes ter wêreld om ‘n eie onderneming te begin. In Europa is daar veel meer rompslomp en kostes as hier. As jy iemand in diens neem, moet jy benewens sy salaris, nog 60% salarisaftrekkings bytel wat aan verskeie staatsagentskappe verskuldig is. Dis nou nog afgesien van gewone belasting en BTW. Deesdae kan jy in Suid-Afrika binne ‘n maand tot ses weke ‘n maatskappy registreer, ‘n bankrekening open en daar gaan jy! Jy kan uitvoer, invoer, goedere of dienste verkoop, en die ANC beskik nóg oor die mannekrag nóg oor die vermoë om ons werklik almal te kan beheer.

    Die meeste entrepreneurs waarvan ek weet, betaal die absolute minimum aan belasting. Hulle het slim rekenmeesters en sorg dat hulle nie groot salarisse uit hul besighede onttrek nie. Met die globale geleenthede wat die internet en aanlynverkope bied, kan enige jongmens binne tien jaar lag-lag ‘n miljoenêr word – in dollar of euro.

    Wat die gehalte van ons behuising betref, troon Suid-Afrika kop en skouers bo alle ander lande uit. Jy kan deesdae in ‘n veiligheidsbuurt woon waar jy teen die meeste misdaadgevare beskut word, teen ‘n breukdeel van die prys van ‘n piepklein woonstelletjie in die meeste wêreldstede. In Londen of New York sal jy nie eens ‘n toilet kan koop met die prys van ‘n groot huis in Suid-Afrika nie. Nou onlangs het ‘n vriend sy luukse huis in ‘n Johannesburgse veiligheidsbuurt vir iets meer as R5 miljoen verkoop en Australië toe geëmigreer. In sy eie woorde, het hy nou huisvesting in ‘n “kleinerige, stokou huisie soos in Benoni”. Dis nou in Perth. As jy regtig Benoni toe wil trek, doen dit, maar sonder om jou en jou gesin se werlvaart aan die Australiese droom op te offer.

    Afgesien nog van al die materiële voordele wat Suid-Afrika bied: fantastiese voedsel, groente en vrugte, klere, huisvesting, ens., beskik ons Afrikaners oor ‘n kultuur wat met dié van enige Europese staat vergelyk kan word. Ons het ons eie taal, letterkunde, musiek, rolprente, kookkuns, styl, argitektuur, tradisies, geskiedenis, noem maar op. Die meeste “nuwe lande” soos die VSA, Kanada, Australië en Nieu-Seeland droom daarvan. Hulle voel minderwaardig teenoor Europeërs, veral die Britte en die Franse, en doen hul bes om hulle na te aap. Voel ons minderwaardig teenoor Britte? Miskien bestaan daar ‘n paar gedekultureerde Naspersjoernaliste wat so voel, maar die deursnee-Afrikaner is trots op wie en wat hy is. In weerwil van ‘n stortvloed propaganda, asook die ANC se meedoënlose verengelsingsbeleid, eet ons nog steeds boerewors en melktert, praat, skryf en sing Afrikaans, en onderhou die vernaamste aspekte van ons tradisie. Hoe kan ‘n mens so iets kosbaars wat oor eeue tot stand gekom het, verruil vir ‘n ersatz, nagebootste lewe in ‘n ander land? Ek sou kon verstaan indien mense sou wou emigreer na Frankryk, Italië of Oostenryk, selfs Nederland, waar jy elke week opera toe kan gaan of museums kan besoek en sodoende ‘n eeue oue, ryk kultuur kan inadem, maar baie min Afrikaners emigreer soontoe. Die meeste vertrek juis na daardie kultuurarm, oppervlakkige, Engelssprekende lande waar jy maar net nog ‘n stuk papier is wat deur die wind aangewaai kom. Jy is niks beter as ‘n Chinees, ‘n Indiër, ‘n Somaliër, ‘n Nigeriër of armoedige Oos-Europeër wat op soek na ‘n beter lewensgehalte na die VSA, Kanada of Australië emigreer nie.

    Die enigste verskil vir die Afrikaner-emigrant is egter: Hy aanvaar ‘n verlaging in lewenstandaard en -gehalte! Hy gee iets kosbaars prys vir die illusie van “veiligheid en welvaart”.

    Daarmee wil ek nie sê dat Suid-Afrika nie groot probleme het nie. Maar dis probleme wat ons goed verstaan en wat sekere “leiers” doelbewus geskep het. Die oomblik wat ons begin om hulle regtig aan te pak, sal hulle soos mis voor die son verdwyn. Ons word egter verlam deur die Naspersmedia, die ANC se propaganda, die soeke na kitsoplossings (soos emigrasie), sonder dat ons doelgerig en planmatig optree. Aan ‘n groep mense, en veral ‘n volk, wat optree, is daar geen keer nie. Toe Afrikaners dit in die dertiger- veertigerjare van die vorige eeu begin doen het, het ons die land verower. In die vroeë sewentigerjare het Ken Owen van die Sunday Times gevrees dat Engels in Suid-Afrika sou uitsterf want dit word nêrens in die staatsdiens of die parlement gebruik nie. Van daar af het ons tot hier geval waar ons tans so dikwels aan onsself en aan hierdie mooi land wat ons voorouers opgebou het, begin twyfel.

    Europa sit met ‘n Moslemprobleem, en gepaardgaande bomme in hul stede. Amerika en Kanada se blanke getalle neem skerp af en binnekort gaan hulle dieselfde soort regering hê as ons in Suid-Afrika, met dié verskil dat hulle doeltreffend verdruk gaan word. Die ANC is te hopeloos om ons doeltreffend te verdruk. Daarom word daar bloot misdadigers of “vryheidsvegters” ingestuur om ons lukraak te vermoor, te verkrag of te beroof. Dis egter ‘n baie primitiewe vorm van verdrukking wat gou-gou opgelos kan word deur tegnologie en beter veiligheidstelsels. Byvoorbeeld bestaan daar reeds stelsels waarmee jy vir ‘n paar rand enigiemand se misdaadrekord aanlyn met behulp van sy ID-nommer kan opkyk. As niemand meer misdadigers in diens neem of naby ons toelaat nie, sal hulle naderhand moet terugkeer na die tuislande toe. Of Zimbabwe toe emigreer.

    Swart demografie in ons land het ook myns insiens gestabiliseer, veral weens die Vigsprobleem. Voorheen het die swart bevolking in ons land elke twintig jaar verdubbel, maar tans sukkel dit om verby veertig mijoen te kom. Weliswaar stroom daar steeds onwettige immigrante oor ons grense, maar die plaaslike swartes maak hulle dood en diskrimineer teen hulle. As ek ‘n Nigeriër was, het ek eerder Kanada toe as Suid-Afrika toe gegaan.

    As ons genoeg werk vir ons eie mense kan skep, kan ons selfs weer Europese immigrante – daardie werklose jongmense – hierheen lok en sodoende ‘n beter demografiese balans in die land tussen blank en nie-blank skep, soos dit in die sestigerjare was.

    Ons moenie dié land prysgee nie. Hy is geologies stabiel, strategies uitstekend geleë, met hope sonskyn, natuurskoon, goeie infrastruktuur en steeds met ‘n skatkis van minerale onder die grond.

    Zuma en ‘n paar Zoeloes, of Malema en enkele Pedi’s, kan ons mos nie so bang maak dat ons stert-tussen-die-bene elders heen wil vlug nie? As ons voorouers by Vegkop en Bloedrivier ewe skrikkerig was, was ons mos nie vandag hier nie? En die ou liberale Engelse in Johannesburg en Kaapstad wat aanmekaar “rassisme” skree… is hulle nie eintlik skadeloos nie? Hul polities korrekte gesanik neem vir my so ‘n histeriese huiltoon aan, soos hulpkrete. As enigiemand deur swart geweld verdryf gaan word, gaan dit juis die liberale element wees wat gedink het “demokrasie” gaan vrede en voorspoed bring, maar nou uitvind dat dinge in Afrika glad nie so eenvoudig is nie. Weet dat die wanorde, stakings en betogings wat plek-plek losbars, ons hinder, maar ons vyande nog meer. Mens kan amper praat van: hulle kry hul verdiende loon.

    Selfs Telkom begin plek-plek optiese vesel beskikbaar stel. (Ongelukkig het die swernote ons voorstad oorgeslaan, maar nogtans kan ek 40 Megagrepe per sekonde kry, as ek sou wou.) Een van die dae het ons dieselfde internetspoed as enigiemand in Stockholm of München, om en by 100 Megagrepe per sekonde. ‘n Meenthuis in ‘n Suid-Afrikaanse veiligheidsbuurt, met ‘n hoëspoedverbinding.  Wat meer het jy nodig? Kom ons bóú daardie meenthuise, met Afrikaanse name, veiligheid, optiese vesel en al! Dalk iewers in die Suid-Kaap. Dis baie mooi en Afrikaans daar, en ‘n bietjie weg van die Afrosentriese gedrang in die groot stede.

    Dus, kom ons klou vas aan wat ons het. Die gras aan die oorkant is nie groener nie, inteendeel.

    Naskrif: Gee hierdie aan ‘n jongmens om te lees.

  • Tornado verniel Sydney

    ’n Tornado het Sydney Woensdagoggend getref en groot skade aangerig.

    Vernietigende winde van tot 200 kilometer per uur en hael so groot soos krieketballe het bome en kragpale laat omval, dakke afgeruk en mure ineen laat stort.

    Verskeie internasionale en binnelandse vlugte moes na ander stede herlei word.

    ’n Winkelsentrum in Sydney se oostelike voorstede is ontruim nadat ’n deel van die dak weens die storm ineengestort het.

    Nagenoeg 6 000 huise in die suidelike deel van die stad was sonder elektrisiteit en die nooddienste het meer as 200 oproepe om hulp ontvang.

  • Australië doen weg met ridderskappe

    Premier Malcolm Turnbull het ‘n ongewilde besluit van sy voorganger om Australiese ridderskappe terug te bring, omgekeer.

    Monargiste is bekommerd dat ander koninklike oorblyfsels ook gaan waai.

    Brittanje se Prins Philip is verguis nadat hy ‘n inheemse Australiese boorling in 2002 gevra het: “Gooi julle nog spiese na mekaar?”

    Dit was een van die redes waarom Australiërs die voormalige premier Tony Abbott se ridderskap aan Koningin Elizabeth se man gekritiseer het nadat Abbott die gebruik teruggebring het.

    Die monarg moes die toekenning van die Orde van Australië aan haar eggenoot boonop self goedkeur.

    Baie het gevoel dat Philip, wat reeds van medaljes oortrek is, nie die modelkandidaat is nie omdat hy ‘n bespotting maak van Abbott se eensydige 2014-besluit om ridders en dames ná drie dekade weer terug te bring.

    Die Australiese Republikeinse wag tans vir die regte oomblik om terug in die kollig te tree.

    “Dit is die eerste van ‘n reeks stappe,” sê joernalis Peter FitzSimons, verbonde aan die Australiese Uitsaaikorporasie.

    Hy glo die Republikeinse beweging sal Australiërs aanstons vra of hulle ‘n Australiese staatshoof in plaas van ‘n Britse een wil hê en meen dit sal binne die volgende vyf jaar gebeur.

    Die ongewilde Prins Charles en sy tweede vrou, Camilla, sal aanstaande week besoek bring aan Australië en Nieu-Seeland.

    Charles is bekend as ‘n intellektuele onderpresteerder, een van die redes waarom die bejaarde ou koningin Elisabeth II nog klou aan die troon.