In Beeld van 13 Mei 2021 skryf jy, as voormalige LP van die Vryheidsfront Plus, dat apartheid ‘n ideologie was. Jy vergoeilik ook die optrede van Nelson Mandela en om dan die Afrikaner beter te laat voel, voeg jy so bietjie versiersuiker by oor ons volk se stryd die afgelope 27 jaar.
Wel, jy mag dalk ‘n paar Afrikaners beïndruk het, maar beslis nie vir my nie. Het jy vergeet dat Mandela dade van sabotasie beplan het waarvoor hy die doodstraf kon kry? Dat daardie dade onskuldige mense sou vermink en gedood het was dit nie vir die flink optrede van die “apartheidsregering” om dit betyds te keer nie? Kan jy nog onthou dat Mandela nooit berou getoon het vir sy optrede nie, maar trouens “Kill a Boer. Kill a Farmer” saam met sy terroriste-makkers gedreunsing het? Of verkies jy om, soos Naspers, net die “mooi” kant van Mandela voor te hou?
Erger egter Willie is jou stelling dat apartheid ‘n ideologie was. Het jy vergeet dat apartheid, of dan afsonderlike ontwikkeling, niks anders was as die uitlewing van Afrikanernasionalisme waar gestreef is daarna om aan elke volk volledige vryheid in sy eie grondgebied te gee nie? Het jy ooit die moeite gedoen om na president Woodrow Wilson se Veertien Punte te kyk en die internasionaal erkende reg op selfbeskikking? Hoeveel state het nie juis sedert 1914 tot stand gekom juis as gevolg van die aanspraak en uitlewing van hierdie reg nie? Wat van die state van die voormalige Joegoeslawië? Die state van die ou USSR? Wat van Eritrea en Suid-Soedan? Is dit ‘n onwerklike droom dat daardie state kon ontstaan, Willie, of dalk eerder die natuurlikste uiting van ‘n volk se reg en aanspraak om homself binne sy eie grondgebied te regeer? Het jy ooit die moeite gedoen om dr Verwoerd se toesprake te lees, of steek jy daardie boeke weg in die kringe waarin jy nou beweeg?
Jy weet Willie, nasionalisme stel hoë eise aan ‘n leier se Afrikanerskap. Een daarvan is om nie met vroompraatjies te kom nie. ‘n Ander is om nie ‘n papbroek te wees nie. Jy het jou nou onbloot as ‘n vyand van die Afrikanersaak. As jy ‘n vertolker van die Afrikanersaak wil wees, moet jy reguit loop en duidelik praat en bereid wees tot onvriendskap met jou vyande. Mandela en sy trawante was en is steeds vyande van ons volk. Naspers (of dan Netwerk24) ook, want hulle het die Afrikaner se saak (lankal) die rug gekeer.
Afrikanernasionalsime sal nie deur die Willie Spiese van ons tyd doodgepraat word net omdat hulle nou in die kollig is nie. Ons staan dalk alleen, maar ons sal ons man bly staan. Nasionalisme, dít wat ons nou so nodig het, is die draer van ‘n volk se selfrespek. En daar kan niks erger wees as om voor jou vyande te kruip soos wat jy nou doen nie. Jy het met hierdie standpunt baie ver wegbeweeg van die hart van jou volk, besef jy dit Willie? Was daar druk op jou om dit te doen?
Willie, ons volk se krag lê nie daarin om gemeensaak te maak met die vyande daarvan nie, maar om in solidariteit met ons volk en sy geskiedenis te bly leef. Dis juis helde soos dr Verwoerd wat ons verder laat sien in die toekoms en om met selfrespek te kan optree ondanks die aanslae van buite. Jy skaar jou nou by die vyande van ons volk deur die dade van ‘n terroris te vergoeilik en in die proses jou eie heldedom die rug te keer. Of is dr Verwoerd nie ‘n held in jou oë nie?
In hierdie dae belewe ons ‘n stygende aggressie by die ANC, die vyand van ons volk. Mandela se party. Nogtans dink jy dit goed om hulle aanslag oor baie jare teen ons volk, wat na 1994 net in ‘n ander hoedanigheid voortgesit is, goed te praat. Het jy die gevolge van jou waansinnige uitlatings verreken, of was die handeklap van die Naspers-gehoor te oorverdowend, Willie?
Dit kan net oorwegings van eiebelang wees wat Afrikaners soos jy noop om hulle te skik na die wil van die heersende magte en invloede, en jou rug te keer op jou volk se geskiedenis. Want as jy sê dat apartheid ‘n ideologie is, trek jy ‘n streep deur ons volk se stryd en strewe en deur leiers soos genl Hertzog, dr Malan, adv Strijdom en dr Verwoerd, mense wat dit net veil gehad het vir ons volk en hulle lewens vir ons volk gegee het. Verwerp dr Verwoerd en sluit jouself uit van jou volk en sy ideale. Dis die realiteit van die koers wat jy nou gekies het, Willie.
Jy behoort jou te skaam Willie, en indien nie, weet dan dat jy so ver van die hart van Afrikanerskap beweeg het, dat jy dit moeilik sal vind om terug te keer. Afrikanernasionaliste beleef juis nou groter-wordende vyandskap van diegene wat hulle by die vyande van ons volk aangesluit het. Geld, gerief en gemak het plek gemaak vir beginsels. Dit gee aan verloopte Afrikaners ‘n “valse vrede”, maar ‘n vrede te midde van ‘n Suid-Afrika wat nie anders kan as om in duie te stort en in anargie te verval nie.
‘n Volk se helde kom nie uit die geledere van die vroompraters, paaiers en verdemakers nie. Noem vir my een so ‘n held op, Willie. Nee, ‘n volk se helde kom uit die geledere van hulle wat in die gesig van die vyand opgestaan het en bereid was om die ongemak en eise van die stryd te aanvaar. Daarvan is De la Rey, De Wet, Kruger en Verwoerd, om maar enkeles te noem, die ewigdurende voorbeelde.
Apartheid ‘n ideologie? Soort soek soort, voorkeur vir die eie – dis wat apartheid was en steeds is – geanker in ‘n moreel-etiese basis en die voorwaarde vir enige volk om te oorleef. Om dít ‘n ideologie te noem is om van die werklihied vervreem te raak. En as jy die verskeidenheid van die volkere wat deur God daargestel is, erken, dan moet jy diskrimineer (onderskeid tref) om dit te kan handhaaf. Dis ‘n lewenswet wat liberaliste soos wat jy nou geword het (of dalk altyd was?) klaarblyklik nooit sal wil insien nie.
Dit was prof Erlank wat gesê het dat ons ons nie groot stel teenoor ander volkere as ons onsself (deur middel van apartheid) wil beskerm nie, maar klein teenoor die Godsplan van verskeidenheid. Dr Verwoerd het weer gesê dat die idee van apartheid vir ons koers gegee het juis omdat die skeiding wat dit beoog het, vrede tussen volkere sou bewerkstellig. Die teenkant van apartheid (wat jy beoog sonder dat jy dit dalk wil erken Willie) beleef ons nou in sy naakste haatlikheid waar volke se regte eenvoudig negeer en vertrap word.
Apartheid het die selfbehoud van ons volk bevestig en daartoe bygedra dat ons volk homself teenoor die ander volke kon betuig. Dit was na alles ook ‘n daad van verset en ‘n weiering om aan vreemde oorheersing onderwerp te word. Die teenkant daarvan is integrasie waar jy die vyand vereer soos wat jy nou gedoen het.
In Suicide of the West skryf James Burnham dat die keuse van die vyand die beslissende daad is in die bepaling van die politieke stryd. As Mandela nou jou held geword het Willie, besef net dat jy daardeur kant gekies het teen jou volk en ‘n streep getrek het deur jou eie heldedom. Dít alles vir die kollig van vandag? Kom eerder tot jou sinne en besef dat jou artikel ‘n gees van oorgawe en gedienstigheid is wat vreet aan ons volk se reg op selfstandige voortbestaan.
Ons volk het nou onverskrokkenheid nodig Willie, nie die vroompratey en gedienstigheid waaraan jy jou skuldig maak nie. Mag jy tot jou sinne kom! Indien nie, sal die Afrikaner weet dat jy jou rug op jou volk, sy geskiedenis en sy heldedom gekeer het. Soos die joiners en hendsoppers van ouds.
Alle oorloë begin en eindig in jou denke. Geen oorlog word net deur fisieke kragte bepaal nie. Dink maar aan die nederlae van Amerika in Viëtnam en nou in Siriē. Die groot Amerikaanse oorlogsmasjien se kop was nooit reg vir daardie gevegsterrein nie en daarby het die Amerikaanse soldaat nie geweet wat die doel van daardie oorloē was nie.
Ook in ons eie geskiedenis het ons gesien hoe die Britte besig was om die Anglo-Boere-oorlog te verloor toe ‘n paar duisend Boere om hulle eie land geveg het en die Britte, op las van die Geldmagte, die goud van die Witwatersrand wou bekom. Net die terreur teen vroue en ‘n verskroeideaardebeleid het gehelp dat die Britte daardie oorlog wen. In hulle harte en hulle denke weet hulle goed dat hulle eintlik daardie oorlog verloor het. En vir ons, die nageslag van daardie Boere, leef daardie helde vandag nog in ons harte.
Vandag is dit steeds van belang om te weet hoe ‘n oorlog gewen moet word. Wilskrag, oortuiging, idealisering, karakter, intelligensie en inligting, strategie en taktiek, is enige dag net so (en meer) belangrik as die oorlogstuig wat gebruik word.
Die inoefening van wilskrag, die uitlewing van ideale, die bou van karakter; dís wat die grondslag lê vir oorwinning op die slagveld. Kortom dus, die sielkundige oorlogvoering wat die militêre vergesel.
Waarin die VSA wel goed geslaag het, is om deur sielkundige ondermyning die Weste sodanig af te breek dat dit nie meer die wil het om weerstand te bied teen die veelvoudige aanslae teen hom nie. Kyk maar nou na die hele Black Lives Matter-beweging. Min mense sien raak dat dit diaboliese magte is wat die saak dryf met die geld van onder meer die Ford Foundation en George Soros wat die saak finansier. En terloops, ek sien die “volkstaat” CHAZ (Capitol Hill Autonomous Zone), wat die klompie anargiste uitgeroep het, het toe so plus-minus ‘n week gehou. Nog voor hulle kon aansoek doen vir lidmaatskap by die Verenigde Nasies… Wys jou net dat waar ‘n gemene deler op sand gebou is, sal enige aksie, of staat dan, misluk.
Die koue oorlog teen kommunisme was ook ‘n sielkundige oorlog waar ons wysgemaak is hoe gevaarlik Rusland en sy bondgenote se kommunisme was en hoe edel die Westerse alternatief is. Hoe ironies dat Rusland en China nou as die twee sterkste state in die wêreld na vore tree, terwyl die VSA innerlik verdeeld is en elke dag besig is om sy eie fondamente af te breek. Wat is die Amerikaanse ideaal in elk geval? Geld? Rykdom? Indien wel, moet mens glad nie verbaas wees dat Amerika nou die aftog blaas nie.
Die Amerikaanse sielkundige oorlog teen die res van die mensdom het Westerlinge se moed, erfenis, trots, eiewaarde, selfvertroue, selfbetuiging en selfverweer sodanig gekraak dat hulle ryp geword het vir die val wat nou beleef word. Wat moet die Amerikaner in elk geval probeer beskerm as hy self nie glo in dít wat George Washington en Thomas Jefferson voorgestaan het nie?
By ons moet ons weet dat sou ons dr Verwoerd aanval, of selfs net stilbly as ons hom moet verdedig, ons mede-aandadig is aan die afbreek van ons eie erfenis. So wil Flip Buys van Solidariteit vir dr Malan en generaal Hertzog in die bresse tree in die Junie-uitgawe van die AP-kerk se Die Boodskapper, maar laat hy die naam van dr Verwoerd uit. As jy dr Malan wil beskerm en jy laat dr Verwoerd uit, is jy gewoon intellektueel oneerlik, want dr Verwoerd het eenvoudig voortgebou op dit wat dr Malan beoog het.
Dan kan hy natuurlik, in die kringe waar hy beweeg, nie bekostig om dr Verwoerd se naam en erfenis te beskerm nie. Kyk maar, die sogenaamde konserwatiewes van vandag, is eenvoudig stom as dr Verwoerd aangeval word!
As jy in jou gemoed oorgegee het, het jy die oorlog reeds verloor. In Suid-Afrika het dit begin toe die NG-kerk apartheid as sonde verklaar het. Dit het geeïndig daarby dat apartheid nou selfs deur Afrikaners as ‘n misdryf teen die mensdom beskou word wat dit nooit was nie. Feit is, die aanslag is op die gemoed en denke uiygevoer wat oorgawe in 1994 soveel makliker gemaak het. Ons het ons geestelike weerbaarheid verloor alhoewel ons enige dag fisies in staat was om hierdie klomp terrorriste die loef af te steek. Ons het ons erfenis in ons gemoed afgesterf sodat ons nie eers meer vandag bereid is om ons kinders van die heldedom van dr Verwoerd te vertel nie. Hy was enige dag net so ‘n groot held soos Paul Kruger en generaal De la Rey, dus vandaar die stilswye in selfs “konserwatiewe” Afrikanergeledere oor hom? As jy skaam is vir dr Verwoerd, is jy per implikasie skaam vir dr Malan, of jy dit wil weet of nie, want die geskiedenis loop soos ‘n goue draad deur al die dade van hierdie manne. Dit is ‘n geskiedenis van Afrikaner-nasionalisme wat gekweek is saadjie vir saadjie deur elke gebeurtenis in ons volk se geskiedenis.
Media24, met Beeld, Die Burger, Volksblad en Rapport aan die spits was die nuttige ideologiese idiote wat die liberale tamboere geslaan het, en wat die Afrikaner in sy gemoed rypgemaak het vir oorgawe. Ons het soos vrot appels in die skoot van die nuwe Suid-Afrika geval. Ons was weerloos omdat ons sielkundig gekraak het.
Maar wat staan ons vandag te doen om ons geestelik weer paraat te maak?
Moet nooit ‘n hipotetiese gevaar vrees nie
Vrees is die wapen van keuse vir die magte wat teen ons opgestel is. Roelf Meyer, die Minister van Verdediging (wee ‘n land met so ‘n swakkeling in daardie posisie!) het blankes gewaarsku teen Amerikaanse oorlogskepe aan ons kus sou ons nie die oorgawe aanvaar nie. Hoeveel mense het nie geskrik vir daardie leuen van daardie klein deurtrapte liberalis nie! Elke moontlike gevaar is eenvoudig uit die duim gesuig en deur ‘n oormaat van propaganda, in ons kele afgedruk.
U ken die ou-ou set dat “ons nie ‘n ander keuse” het nie. Dit het gewerk. Vandag moet die twee alternatiewe wat ons dan het, meerderheidsregering met die noodwendige gevolg van blanke vernietiging, opgeweeg word teenoor dít wat nasionale (“regse”) Afrikaners in 1994 as alternatief voorgehou het, naamlik afsonderlike state vir elke volk, en die vraag gevra word: Wat sou die grootste kans hê vir die oorlewing van die blanke en veral die Afrikaner? En watter mag het die Afrikaner vandag om sy eie staat te verseker teenoor sy posisie in 1994 voor hy oorgegee het?
Jy kan net skrik vir ‘n hipotetiese gevaar as jy tekortkominge in jou mondering het. As jy ‘n onvaste karakter het. As jy nie onwrikbaar glo dat die Afrikaner ‘n roeping het in hierdie land nie. Om nou, 26 jaar later, skielik in Afrikanerselfbeskikking te glo as jy dit versaak het in 1994 laat my wonder oor jou eintlike motiewe. Want jou oortuiging moet op baie meer as blote oorlewing gebou wees. Mens kan grootliks “oorleef” in ‘n veiligheidsbuurt ook. Verwyder dus die spookbeelde wat die vyand in jou kop skep en put begeestering uit ‘n heldedom wat hulle nie aan die “oormag” van Britse magte gesteur het nie en wat beslis nie vir gerief en oorlewing geveg het nie, maar vir die uitlewing van ‘n roeping, ‘n strewe en ‘n ideaal.
Dit is immers dr Verwoerd wat die leuse gehad het: “Die ideaal is sterker as die werklikheid”. Hoe waar is dit nie! Die gevaar is ook net so klein of groot soos wat jy dit vir jouself maak.
Vrees het die manier om te vergroot as dit nie baie gou hokgeslaan word nie. En vrees lei tot paniek en angsdenke en irrasionele besluite. Verwyder dan die vrees vir dít wat bloot net ydele woorde is, afkomsig van die vyand.
Moet nie dat klein dingetjies jou van stryk bring nie
Destyds, in Oos-Duitsland, het die Stasi, die geheime polisie, ‘n taktiek gebruik wat bekend gestaan het as Zersetzung, wat beteken om te ondermyn of af te breek. ‘n Persoon is geteiken en subtiel gemanipuleer deur hom van stryk te bring en twyfel in sy gemoed te skep. So is ingebreek in ‘n persoon se huis net om niks te steel nie, maar alles in chaos agter te laat. Die persoon is verwonderd gelaat en het natuurlik gewag vir die volgende stap wat dalk nooit sou gebeur nie, maar dit het hom in sy spore gestuit. Ook is spanning op verskillende wyses binne huisgesinne geskep waar een van die huisgenote dalk omgekoop is of geïndoktrineer is om so onmin te skep.
Persoonlike omstandighede kan net ‘n sielkundige probleem raak as jy te veel aandag daaraan gee en fokus in die lewe verloor. As aanvaarbaarheid in liberale kringe groter prioriteit geniet as jou volk se strewe, sal jy noodwendig swig voor aanloklikhede wat geen standhoudendheid het nie. Dit gaan oor ‘n opweging van belange en waardes en dít wat op die lange duur van ewigheidswaarde is.
Moet jou nie laat omkoop nie
Ons weet hoe baie mense, veral politici, omgekoop is in 1994 en daarna. FW de Klerk is een van hulle. Die Nobelprys en die miljoene daaraan verbonde, is maar een voorbeeld van hoe sy koffers gestop is. Punt is: hy is omgekoop. As jy deur iemand omgekoop word, is jy in sy sak en sal jy ‘n slaaf van sy opdragte word. Hoe beteuterd moes De Klerk onlangs terugkrabbel oor sy uitlating oor apartheid. Verstaan die swakkeling vandag nog nie dat as jy die een ding sê (apartheid is verkeerd) jy noodwendig ook moet sê dat dit ‘n misdryf is nie?
As jy toelaat dat jy omgekoop word, verloor jy jou selfrespek. Afrikanerleiers (as mens hulle so kan noem) wat in 1994 oorgegee het, het eenvoudig geen selfrespek gehad nie.
Moet nooit glo wat Media24 sê nie
Media24 met sy hele stal koerante is opgestel om die Afrikaner te vernietig. Jou ingesteldheid moet wees om elke woord te wantrou en in die alternatiewe media vir die waarheid te soek. Ongelukkig is die alternatiewe media min en yl gesaai in ons land. Mense is ook te lui om vir hulleself te dink en te gaan soek na die alternatiewe standpunt. Die gevolg is dat die leuens van hierdie ondergrawers vatplek in mense se denke kry.
Die hele BLM-sage is nogeens bewys van die narratief wat, ondanks die leuenagtigheid daarvan, bevorder moet word. Swartes kan eenvoudig enigiets oor blankes kwytraak en ongeskonde daarvan afkom, maar onskuldige onderwysers word afgedank as hulle bloot ‘n onskuldige terloopse opmerking daaroor maak. Gefabriseerde stories vernietig lewens en loopbane maar dit skeel hierdie moordenaarsmedia min.
Moet eenvoudig niks op sigwaarde aanvaar nie. Veral nie as dit uit daardie oorde kom nie, want hulle word betaal om te lieg. En hulle durf in elk geval nie die waarheid praat nie of hulle verloor hulle werk.
Moenie bang wees vir disassosiasie nie
Ons is tog so bang om die “verkeerde” ding in sekere kringe kwyt te raak omdat ons vrees dat ons uit daardie kringe geskop sal word. Om dus “aanvaar” te word, het op daardie oomblik meer waarde as ons oortuigings. Feit is, elke stukkie verloëning van jou volk dra by tot die afbreek daarvan. Jy offer dus jou volk op die altaar van gemak en aanvaarding. Wie van ons sal apartheid vandag nog verdedig in ‘n vriendekring? En in elk geval, waarom het jy ‘n vriendekring wat vyandig staan teenoor apartheid? Elke keer wat jy terugdeins, het jy afstand gedoen van jou standpunt, stukkie vir stukkie. Dis ‘n selfopgelegde afbrekingsproses wat later geen omdraai het nie.
Die waarheid is dat as jy weerstand bied en apartheid verdedig jy nie net jouself versterk nie, maar ook die mense met wie jy omgang het, dat die standpunt alles behalwe dood is en sou jy dit boonop met oortuiging stel, hulle opnuut laat wonder oor die meriete daarvan.
Dit word eintlik al hoe makliker om apartheid te verdedig want die alternatief, integrasie, se mislukkings en uiteinde word elke dag groter en snel op ons af. Sal apartheid ‘n bloedbad veroorsaak? Dalk. Maar in vergelyking met die bloedbad waarop ons tans afstuur, is apartheid gelykstaande aan ‘n kleuterskoolpartytjie. Boonop is dít wat volg op die huidige bloedbad in elk geval die uitwissing van ons volk. Is daar regtig ‘n keuse?
Aanvaar die risiko voordat jy die vyand aandurf? Het jou lewe so leeg en doelloos geword?
Dit sou dwaas wees vir ‘n onderwyser om apartheid te verdedig in ‘n formele skool-opset. Risiko’s moet verreken word want dit is juis onskuldige Afrikaners wat geteiken word. Maar daar is geleenthede waar dit eenvoudig jou plig is om die waarheid te praat anders is jou lewe ‘n leuen. Waarvoor staan jy in elk geval as jy nooit bereid is om vir die eer van jou volk en jou eie selfrespek op te staan nie! Is daar dan net nooit ‘n geleentheid waar jy bereid is om daarvoor op te staan nie? Het jou lewe dan sou leeg geword dat dít waarvoor jou volk staan, geen waarde meer het nie? En besef tog dat jou eie nalate nog ‘n stukkie wegkalwe van dít wat jy vir jou kinders nalaat.
Moet ook nie verbaas wees oor die teenreaksie wat heel moontlik uiters vyandig gaan wees nie. Wees eerder verbaas en bly as dit nie die geval is nie. Mense is gebreinspoel, wel, in elk geval die meeste van hulle. Maar hulle kan ook geswaai word omdat hulle menings dikwels nie diep begrond is nie, maar geskoei op leë slagspreuke, aannames en veronderstellings. Dit word maklik omgekantel.
Het Martin Luther dit maklik gehad oor sy standpunt? Het die Voortrekkers dit maklik gehad tydens die Groot Trek en al die veldslae? Nee, ‘n standpunt met langdurige waarde word juis gelouter deur stryd. Verwag dus teenkanting maar weet dat dit jou sterker sal maak. Dis dooie visse wat rivier-af dryf en die lewendes wat stroom-op swem.
Besef altyd dat jy vir groter dinge stry in die lewe as jou eie sosiale aanvaarbaarheid. As jy dan ‘n verskil kan maak, het jy iets gedoen om jou karakter te versterk en boonop ‘n bydrae tot die behoud van jou volk gemaak.
Ken jou tekortkominge
Jy moet jou eie tekortkominge ken en weet dat die vyand daarop sal konsentreer om jou verder af te breek. As jy maklik kwaad word, sal jy juis uitgelok word in ‘n debat om jou humeur te verloor en so ook die argument. Dis moeilik om kalm te bly in hierdie moerland maar tog, mens moet!
Doen gereeld selfondersoek en werk aan jou eie tekortkominge. Elke strydgenoot moet hom laat geld. Bestudeer in dieselfde asem die swakhede en tekortkominge van die vyand en konsentreer daarop.
Wees jou eie leier
Ons hoor so dikwels dat die Afrikaner nie ‘n leier het nie. Almal is blykbaar op soek na ‘n leier. In die proses wag ons ons dood en doen self hopeloos te min om die stuasie te beredder. Leiers word nie gestuur nie, hulle verrys uit eie geledere. En dalk is jy die leier wat uit eie geledere aangewys sal word.
Ek glo in elk geval nie aan iemand wat gestuur word nie. Waar was hy die hele tyd toe ander geveg het vir ons volk se behoud? Het jy gewag vir die “regte” oomblik? Nee, leiers word juis geslyp en gebrei deur stryd. Hulle word nie van die rak af gehaal nie. Hulle moes hulle al immers bewys het. Paul Kruger is van kleins af gebrei en gestaal vir die stryd wat hy gevoer het, hy was nie ‘n gedienstige meeloper nie. Daar is eenvoudig geen voorbeeld van ‘n leier van formaat wat nie deur langdurige stryd gebrei is nie.
Jy is ‘n leier in eie reg en weet wat om te doen. Daarom, doen dit. Dit sal die gesamentlike poging van derduisende leiers wees, mense wat leiding en inisiatief neem in ons volkstryd, wat die deurslag gaan gee. Uit hulle sal ‘n leier aangewys word wat dan die leiding sal neem. Moenie vir hom wag nie want hy sal nie opdaag nie!
Fokus op die daad en nie op die titel, die uniform of die uiterlike nie. Fokus op dít wat binne daardie mens aangaan. En as jy nie weet wat om in hierdie tye te doen nie, doen onmiddellike selfondersoek!
Doen weg met die beuselagtighede in jou lewe
Hoe baie van ons tyd en dae word nie deur beuselagtighede in beslag geneem nie. Soos die samestelling van die Springbokspan. Dis nou daardie span wat hulle harte vashou as die afgodslied gesing word en waarskynlik ook “Black Lives Matter” op hulle truie sal aanbring. Daar is so baie voorbeelde van sake wat heeltemal te veel aandag kry, terwyl dít wat van belang is eenvoudig nagelaat word.
En waarom nie ook werk aan jou fisieke weerbaarheid deur byvoorbeeld skietoefeninge by te woon of ‘n selfverdedigingskursus of jou geestelike weerbaarheid deur ‘n boek lees soos die talle uit die pen van Robert Greene waaronder The 48 Laws of Power en The 33 Strategies of War (absolute meesterstukke) nie?
Wil jy na elke nuusbulletin luister om te hoor hoeveel mense het nou al die virus? En as jy dit weet, wat dan? Wat maak jy daarmee? Moet jy vanaand se episode van Binnelanders kyk? Regtig? Is dit hoe leeg jou lewe al is?
Is dit nie tyd vir dringende selfondersoek nie? Om jou prioriteite weer in orde te kry nie.
Wanneer jy sake van belang weer voorop gaan stel in jou lewe sal jy verbaas wees hoe helder die vlam van jou volk weer voor jou sal brand. Hoe die aslaag van beuselagtighede gaan wegwaai wat die vlam tot dusver gedoof het.
Vandag se “helde” en “legendes” se lewens is eintlik baie vlak en leeg. ‘n Rugbyheld is hoogstens ‘n ster wat verskiet. Sy vlam verdof die oomblik as hy sy stewels ophang. Die popster is dikwels ‘n dwelmverslaafde of verknog aan een of ander duiwelse ritueel. Dis die volksheld, gestaal deur stryd, wat langdurige begeestering verskaf. Is daar enigsins ‘n vergelyking tussen Elton John en dr Malan te tref? Trouens ek behoort my te skaam om daardie twee name in dieselfde sin te noem!
Dis ‘n oppervlakkige kosmopolitiese lewe om bloot te smag na die volgende braaivleis, die volgende “show”, die volgende toets op Ellispark. Daar is net geen langdurigheid daarin nie en dis waarom dit net eenvoudig weer en weer moet plaasvind. Sake wat langdurige waarde besit, is dikwels verniet en bied waarde wat, as dit eenmaal deel van jou wese en karakter word, onlosmaaklik deel van jou lewe word. Dit onderskraag jou in enige toestand. Dis in die rak van jou geheue, jy kan dit daar gaan afhaal en dit gee jou geestelike krag.
Die sepies en ligsinnige sake wat aan jou opgedis word, is ‘n vorm van verslawing. Jy kan nooit genoeg daarvan kry nie. Dis ook bedoel om só te wees. Hoe meer jy daarvan kan kry, hoe beter. En more het jy dit weer nodig. Daar is geen laaste episode nie.
Laat elkeen van ons wat erg het aan die voortbestaan van ons volk, ons eie lewens, ja ons eie siele, ondersoek of dit regtig ons erns is. Dalk is ons self op weg na die luilekkerland wat toe nie meer so mooi is soos FW en Pik dit geskets het nie.
Neem die inisiatief, niemand anders gaan dit vir jou doen nie
Elkeen van ons het sekere talente wat ons in belang van die groter saak kan aanwend. Jy het ‘n godgegewe roeping wat jy moet vervul. En geen bydrae is te gering nie maar is dit juis die gesamentlike bydrae van elkeen wat die verskil gaan maak in ons stryd.
Vra jouself die vraag af of dít wat jy doen ‘n verskil sal maak, nie net aan jou en jou gesin se voortbestaan nie, maar ook aan die Afrikaner se voortbestaan. Indien nie, soek dan iets wat wel ‘n verskil kan maak.
Dis alles in jou kop!
“Mind over matter”, is die uitdrukking wat graag gehoor word. En dis waar. In sport en in die hele lewe. Jy sal so sterk in enige geveg optree as dít wat in jou kop aangaan. Jy sal steier as jy twyfel, jy sal vasberade wees as jy oortuig is van jou saak. As die vyand met jou kop wil smokkel, beteken dit dat hy nie seker is hoe sterk jy in jou eie gemoed is nie. Wys hom dan op daardie oomblik!
Ons lot in hierdie land is nie om as slawe onder ‘n barbaarse klomp wurms te lewe nie. Ons sal dit in elk geval nie oorleef nie want hulle sal alles verteer en vernietig. Ons sal dit net besef as ons afstand doen van die huidige tydsgees en opnuut fokus op die erfenis wat ons wil nalaat vir die nageslag, eerder as ons eie gerief.
Ons sal dit net kan doen as ons die goue draad wat ons geskiedenis gekenmerk het, weer omhels en ons eie maak.
Ons siele is op die spel, en as ons daardie stryd verloor, is dit ikabod met ons.
So pragtig het die digter dit gestel dat die stryd net verlore is indien jy jou deelname weier!
Racial segregation has appeared in all parts of the world where there are multiracial communities, except where racial amalgamation occurred on a large scale as in Hawaii and Brazil. — Encyclopaedia Britannica
In my roman Moltrein, wat in die tagtigerjare in Parys afspeel, beskryf ek iewers die woord “apartheid” wat “die aardbol soos ‘n reusagtige graffito ontsier”. Vanweë die miljoene dollar vanuit Skandinawië, Nederland en Kanada wat aan propaganda teen die ou regering bestee is, het dit een van die wêreld se waardevolste handelsmerke geword. Elke moontlike domeinuitgang soos apartheid.com of apartheid.org is reeds geregistreer en daar word jaloers oor dié stukkie kubereiendom gewaak.
Jare gelede al was ek reeds siek vir die aanhoudende gesanik oor apartheid. Die gedagte dat apartheid ‘n “misdaad teen die mensdom” was, is eenvoudig so lagwekkend dat geen mens met ‘n normale IK dit ernstig sou kon opneem nie. Nietemin gier dit daagliks in die ANC-beheerde media daaroor — wat omtrent die totaliteit van hoofstroommedia in Suid-Afrika verteenwoordig. Dít nou veral na aanleiding van die FW de Klerk-stigting se onlangse verwerping van “apartheid as misaand teen die mensdom” wat as ‘n “Sowjet-agitpropprojek “beskryf is.
“Die gedagte dat apartheid ‘n ‘misdaad teen die mensdom was, was en bly, ‘n ‘agitprop’-projek wat deur die Sowjetunie en hul ANC/SAKP-bondgenote geloods is om blanke Suid-Afrikaners te stigmatiseer deur hulle met werklike misdade teen die mensdom te assosieer – wat oor die algemeen totalitêre verdrukking en menseslagtings van miljoene mense ingesluit het.” (uit: FW de Klerkstigting se verklaring)
[The idea that apartheid was ‘a crime against humanity’ was, and remains, an ‘agitprop’ project initiated by the Soviets and their ANC/SACP allies to stigmatise white South Africans by associating them with genuine crimes against humanity – which have generally included totalitarian repression and the slaughter of millions of people.]
Ek sou dit nie self beter kon stel nie. Vir enkele sekondes het ek selfs ‘n greintjie agting vir FW de Klerk begin ontwikkel. Maar hy is nie verniet FW nie, want toe die linkse propagandamasjien binne ure in rat kom en hul “skok en afgryse” uitspreek, het hy binne ‘n dag of twee weer voor hulle gekoutou en sy uitmuntende verklaring teruggetrek.
Koutou; FW de Klerk is links voor
FW de Klerk is so dom dat ‘n term soos “agitprop” nie binne sy woordeskat bestaan nie. Vermoedelik het hy nie self die goed bewoorde verklaring uitgereik nie, maar een van sy werknemers soos Dave Steward of Dayne Morkel.
Wat as ‘n onderonsie tussen die EFF en De Klerk in die parlement begin het, het ‘n stortvloed reaksies oor apartheid en die Stigting se verklaring veroorsaak. ‘n Professor van UNISA, Jo-Ansie van Wyk, het selfs op Netwerk24 vir mense verduidelik wat “agitprop” beteken; ek hoop die idioot van ‘n FW het dit gelees. ‘n Mens is nooit te oud om te leer nie, lui die gesegde mos. Onder andere verskaf sy die volgende definisie:
Die woord ‘agitprop’ is ‘n portmanteau, of samevoeging, van twee Russiese woorde, ‘agitatsiya’ en ‘propaganda’ (agitasie en propaganda). Dit verwys na die politieke kommunikasiestrategieë en instrumente van die Sowjet-era se departement van agitasie en propaganda, wat deel was van sentrale en streekkomitees van die Kommunistiese Party van die Sowetunie.
Agitprop verwys dus na die mobilisering of opstokery van burgers om die regime te ondersteun, dikwels deur kuns, literatuur, drama en kommunikasie. (My beklemtoning.)
Suid-Afrika het ná 1994 ‘n totalitêre samelewing geword met ‘n eenpartyregering wat toenemend alle fasette van die maatskappy probeer beheer, maar veral hoe mense dink en hul uitdruk. Vandaar ook die “haatspraak”-wetgewing wat binnekort ontplooi gaan word om enigeen wat van die heersende ideologie afwyk, swaar te beboet of tronk toe te stuur. Wat ek tans hier skryf, mag dalk oor ‘n paar jaar onwettig wees, want daar geen reeds stemme op wat eis dat elkeen wat die ANC se agitpropbegrip van “apartheid as misdaad teen die mensdom” bevraagteken, soos Joodsevolksmoordontkenners in Duitsland behandel moet word en summier in die gevangenis gesmyt behoort te word.
Apartheid, ‘n postmoderne woord
Onlangs het ek die volgende op Engels getwiet:
#Apartheid is the most postmodern of concepts because depending on who uses it and where, it changes meaning. A real African chameleon or verkleurmannetjie as we say in Afrikaans. pic.twitter.com/x0iM9fdGac
Weens die herhaling daarvan binne die Sowjetagtige agitpropprojek van die ANC, SAKP en die voormalige, sogenaamde anti-apartheidsbeweging, het die woord “apartheid” eintlik semanties leeg of sinneloos geraak. Die graffito wat die aardbol ontsier, maar eintlik niks meer beteken nie.
Die Nasionale Partyregering het gepoog om van die pejoratiewe betekenis weg te kom wat die term in die plaaslike Engelse media, asook internasionaal, verkry het deur nuwe terme uit te dink, soos “afsonderlike ontwikkeling” en selfs “plurale demokrasie” (toe Piet Koornhof nog minister van samewerking en ontwikkeling was, vanaf 1978 tot 1984).
Selfs toe sosiale rasseskeiding onder PW Botha afgeskaf is en daar gemengde kroeë, vervoer en universiteite was, het die ANC en die buiteland volgehou deur “apartheid” as hul gunstelingterm en -belediging vir die Afrikanerbewind te gebruik. Daarom word die tydvak 1948-1994 klakkeloos op Engels as “the apartheid era” bestempel, sonder inagname van die belangrike beleidsverskuiwings en selfs skeurings wat daar in die Nasionale Party tydens die onderhawige periode plaasgevind het.
Ek het al verskeie kere genoem dat die term “apartheid” vir die meer radikale plaaslike Engelse ‘n metoniem vir “Afrikaner” is. Daarom word Afrikaans die “apartheidstaal” genoem, die Afrikaanse letterkunde is “apartheidsliteratuur”, “Die Stem” is die “apartheid anthem”, en dergelike meer. Jy kan seker boerewors en pap die “apartheidsdis” noem. Daar bestaan slegs twee periodes in die Suid-Afrikaanse geskiedenis toe Afrikaners sterk inspraak in die regering geniet het, en dit was tydens die Boererepublieke in die Noorde van die land, asook tussen 1948 en 1989, totdat FW de Klerk finaal boedel oorgegee en Afrikaners in die hand van die radikale afro-anglo-marxistiese terreurorganisasies gegee het. Toevallig was die tydperke van Afrikanerregering in Suid-Afrika ook die jare toe die land die meeste vooruitgegaan het, “goue tye” as’t ware.
Hier onder bespreek ek nou enkele fasette van die term “apartheid” en toon ook aan waarom selfs die rasseskeiding of segregasie wat onder apartheid beoefen is, kwalik verkeerd en allermins ‘n “misdaad teen die mensdom” was.
Apartheid as Suid-Afrika se Goue Tyd
Die voormalige Rand Daily Mail (die mees linkse koerant van destyds) het twee weke voor die sluipmoord op dr. Verwoerd in 1966 die volgende geskryf:
“Dr Verwoerd has reached the peak of a remarkable career … The nation is suffering from a surfeit of prosperity.”
Laasgenoemde aanhaling geskied in Hermann Geliomee se artikel, Remembering Verwoerd. In dieselfde paragraaf kwoteer hy insgelyks nog ‘n liberale, Engelse publikasie, die Financial Mail wat in 1967 die periode tussen 1961 en 1966 die “Fabelagtige Jare” (Fabulous Years) genoem het.
Hoe het die Engelse mening in dié land gevorder vanaf die “Fabelagtige Jare” van “Verwoerdiaanse apartheid” toe die land ‘n “oorversadiging aan voorspoed” beleef het, tot nou waar hierdie vooruitgang en ekonomiese groei as ‘n “misdaad teen die mensdom” getipeer word?
Wat ek verwerplik vind, is dat historici nie genoegsaam aandag vestig op die mate waarin die Boere (en selfs die 1820-Britse setlaars en hulle nageslag) aan hulle lot oorgelaat is nie. Die destydse toestande aan die Kaap en in bv Algerië word nie vergelyk nie. In Algerië, anders as aan die Kaap, kon die blankes op uitstekende militêre beskerming staatmaak (Praag 16.11.2019). Hoekom word hierdie verskil nie uitgewys nie? Seker omdat dit die destydse plaaslike blankes in ‘n beter lig sou stel. Om dieselfde rede word die uitmuntende prestasie van blankes oor eeue, ver van Europa in Suidelike Afrika, nie genoeg beklemtoon nie. Om in so ‘n eens moeilik bereikbare geografiese gebied – en daarby in Afrika – Westerse beskawing/kultuur/waardes te vestig, was en is ‘n ongelooflike prestasie.
As ons vyande dus praat van “400 jaar van apartheid”, kan ons dit soos Leon Lemmer verwoord as ‘n “ongelooflike prestasie” wat sonder die hulp of bystand van enige “moederland” geskied het. Maar veral die periode ná 1948, die “fabelagtige jare” waarvan die Financial Mail gepraat het, moet as ons Goue Tyd beskryf word, toe Suid-Afrika geïndustrialiseer het en ‘n opbloei op alle gebiede, ekonomies, kultureel, sportief, militêr, beleef het.
So iets het nog nooit op die vasteland van Afrika plaasgevind nie… in elkeen van ons middestede kan ons die vervalle reste daarvan, die wolkekrabbers en monumente, die snelweë en ingenieursprestasies, gadeslaan. Eskom, SAL en Transnet het nog gewerk. Noem dit die “argeologie van apartheid”, die geboue van tientalle verdiepings, die boomryke, netjiese voorstede, selfs die lokasies wat soveel beter daar kon uitgesien het as die inwoners maar net vir dienste en elektrisiteit betaal het en hul bevolkingsaanwas kon temper deur middel van die gratis geboortebeperking wat aan hulle beskikbaar gestel is!
Apartheid as afsonderlike ontwikkeling
Nou onlangs was ek by Sun City naby Rustenburg met vakansie vir ‘n paar dae. Veral die guitige “Palace of the Lost City” met sy ruie kunsmatige tuine verteenwoordig iets tussen ‘n Walt Disney-fantasie en Rider Haggard se boeke (wat ek nog nooit gelees het nie, bygesê).
Die gedagte tref my toe skielik: Is die hele Sun City-kompleks nie insgelyks ‘n voorbeeld van apartheid-in-werking nie? Immers is dit uitsluitlik binne ‘n vorige tuisland, die Republiek van Bophutatswana, gebou en het werk aan duisende ongeskoolde werkers verskaf, met toeriste van regoor die wêreld wat steeds daarheen stroom.
Op die pad na Sun City kom mens heelwat netjiese baksteenhuise teë wat aantoon dat daar koopkrag in die gebied bestaan wat sowel deur Sun City as die vele platinamyne in die gebied verseker word.
Terwyl ek soggens in die soort kunsmatige woud wandel wat landskapsargitekte by Sun City aangelê het, of langs die Gary Player-gholfbaan, dink ek stilletjies: “Dis dan hoe ‘n misdaad teen die mensdom lyk.” Vir die gemiddelde linkse kommentator wat die afgelope twee weke gal gebraak het oor apartheid, lyk die Duitse konsentrasiekampe van die tweede wêreldoorlog of die Sowjetunie se goelags seker beter as die vakansieoord by Sun City. Maar as jou werklikheidsin so aangetas is en jy so fanaties vassteek in jou haat vir alles wat in die Goue Tyd van Afrikanerregering tot stand gekom het, sal jy seker volhard in jou absurde aantygings van “volksmoord en misdaad teen die mensdom”.
Só lyk ‘n “apartheidskonsentrasiekamp” in die tuisland Bophutatswana
Boonop weet ons dat die geskiedenis van postkoloniale Afrika deur allerlei burgeroorloë en etniese stryde gekenmerk is. Het apartheid, wat ten minste aan elke Bantoestam ‘n eie gebied toegeken het, ons nie gevrywaar van verwoestende burgeroorloë en selfs volksmoorde soos in die res van Afrika nie?
Dan was daar nog al die tuislandontwikkelingskorporasies, die duisende swart skole en hospitale wat die ou regering gebou het, sonder korrupsie… (so anders as die ANC-terroristebewind!)
Apartheid as rasseskeiding
Terwyl daar in die verlede van “groot” en “klein apartheid” gepraat is, het ek nog altyd ‘n ongemak ervaar oor “klein apartheid”. Jare gelede toe ek nog ‘n nagraadse student was, het ek ‘n fotograaf van Rapport my laat afneem by sulke “apartheidsbordjies” by die stasie op Doornfontein, naby waar die koerant se kantore destyds geleë was, as ‘n soort ironiese kommentaar op “klein apartheid”. Die foto’s is destyds in Rapport gepubliseer.
Sekerlik hoef niemand skuldig te voel oor “groot apartheid” oftewel die afsonderlike ontwikkeling van die verskillende swart etniese groepe in die land nie. Dit verskil nie veel van wat al die Westerse lande, asook die Verenigde Nasies, in Afrika ná die onafhanklikwording van die voormalige kolonies, probeer uitrig het nie. Apartheid was niks meer of minder as “ontwikkelingshulp” wat deur die ontwikkelde Westerse minderheid aan die onontwikkelde swart meerderheid toegestaan is nie.
Indien ontwikkelingshulp dus ‘n “misdaad teen die mensdom” is, dan moet Swede met sy SIDA (Swedish International Development Aid), asook die ander Skandinawiese lande, Nederland, Frankryk, Duitsland, die VK, die VSA en elke ander Westerse land wat al fondse vir Afrika uitgedeel het óók skuldig wees aan “misdade teen die mensdom”. Nie dat Swede en ander onskuldig is nie, want hulle het immers die werklike misdaad teen die mensdom in ons land — die ANC se terreurveldtog teen onskuldige burgerlikes — gefinansier. Dit is egter ‘n ander verhaal waarby ons binnekort sal stilstaan.
Maar wat van daardie aparte strande, bankies in parke, ingange by poskantore, treinwaens, busse, en someer? Deesdae twiet vele mense, veral swartes, maar ook blanke linkses aanmekaar sulke foto’s uit die verlede om ons dit voor die kop te gooi. Tot onlangs het dit my ook met ‘n gevoel van ongemak gelaat. Moontlik was dit vernederend vir swartes of kleurlinge om nie op dieselfde bus te ry nie of by ‘n ander toonbank in die poskantoor gehelp te word nie. Bygesê: vandag het die “geïntegreerde” poskantoor merendeels opgehou werk en ontvang ek nie meer pos in my posbus nie.
Maar sodanige “klein apartheid” het natuurlik in vele ander lande, asook ander Afrikakolonies soos dié van die Britte, Belge, Portugese en Franse, bestaan. In die VSA, veral die suidelike state, was dit vry algemeen. Is al daardie lande dan ook skuldig aan ‘n “misdaad teen die mensdom”? Kennelik nie. Slegs Suid-Afrika is.
Rasseskeiding in die VSA: aparte waterkrane vir blank en swart.
Waarom dan dié dubbele standaarde? wonder ‘n mens.
Apartheid is vandag ‘n internasionale term. Daar word van Israel as ‘n “apartheidstaat” gepraat vanweë dié land se behandeling van die Palestynse bevolking. Trouens, vandeesmaand (Maart) word “Israeli-apartheidsweek” in Suid-Afrika gehou.
In die VSA is daar ‘n boek gepubliseer met die titel, American Apartheid, deur Douglas S. Massey en Nancy A. Denton. Volgens die uitgewer, Harvard University Press, ontleed die boek die hedendaagse segregasie wat daar steeds in die VSA bestaan, ondanks dekades van gedwonge integrasie. Die teks word só opgesom:
This powerful and disturbing book clearly links persistent poverty among blacks in the United States to the unparalleled degree of deliberate segregation they experience in American cities.
American Apartheid shows how the black ghetto was created by whites during the first half of the twentieth century in order to isolate growing urban black populations. It goes on to show that, despite the Fair Housing Act of 1968, segregation is perpetuated today through an interlocking set of individual actions, institutional practices, and governmental policies. In some urban areas the degree of black segregation is so intense and occurs in so many dimensions simultaneously that it amounts to “hypersegregation.”
Is die grote Amerika dan ook skuldig aan ‘n “misdaad teen die mensdom” as dit by sy swart bevolking kom en wat volgens die skrywers aan “Amerikaanse apartheid” onderwerp word?
My apartheid, jou apartheid… almal se apartheid. In feitlik alle ontwikkelde en selfs onontwikkelde lande bestaan daar etniese enklawes of gebiede wat grotendeels deur spesifieke groepe soos swartes, Chinese of Moslems beset word.
Hoe ontstaan rasseskeiding? As ‘n mens die linkse sluipskrywers kan glo, was Suid-Afrika vóór 1948 ‘n multikulturele of veelrassige utopie waarin almal “gelukkig saam en deurmekaar” gewoon het. Die misdaadhool Sophiatown word gewoonlik as ‘n voorbeeld van dié paradyslike toestand van “veelrassigheid” voorgehou. Niks kan natuurlik verder van die waarheid wees nie. Die rasse en groepe in Suid-Afrika het lank voor formele apartheid reeds afsonderlik van mekaar gewoon en geassosieer. Kyk maar na Mahatma Gandhi se “rassistiese” opmerkings oor swartes.
In ‘n ope brief aan die Natalse Parlement in 1893, het Gandhi geskryf:
“I venture to point out that both the English and the Indians spring from a common stock, called the Indo-Aryan. … A general belief seems to prevail in the Colony that the Indians are little better, if at all, than savages or the Natives of Africa. Even the children are taught to believe in that manner, with the result that the Indian is being dragged down to the position of a raw Kaffir.”
‘n Lig het egter vir my opgegaan toe ek via Google op die Engelse Wikipediabladsy oor “racial segregation” afgekom het. Dit lyk asof die blote bestaan van rasseverskeidenheid spontaan tot rasseskeiding lei. Na aanleiding van ‘n soortgelyke formulering deur die Encyclopaedia Britannica lees ons op Wikipedia:
Wherever there have been multiracial communities, there has been racial segregation. Only areas with extensive miscegenation, or mixing, such as Hawaii and Brazil, despite some social stratification, seem to be exempt.
Met ander woorde, rasseverskeidenheid oftewel “veelrassigheid” veroorsaak apartheid, en nie andersom nie.
Several laws enforcing racial segregation of foreigners from Chinese were passed by the Han Chinese during the Tang dynasty. In 779 the Tang dynasty issued an edict which forced Uighurs to wear their ethnic dress, stopped them from marrying Chinese females, and banned them from pretending to be Chinese. Chinese disliked Uighurs because they practiced usury. The magistrate who issued the orders may have wanted to protect “purity” in Chinese custom. In 836, when Lu Chun was appointed as governor of Canton, he was disgusted to find Chinese living with foreigners and intermarriage between Chinese and foreigners. Lu enforced separation, banning interracial marriages, and made it illegal for foreigners to own property. Lu Chun believed his principles were just and upright. The 836 law specifically banned Chinese from forming relationships with “Dark peoples” or “People of colour”, which was used to describe foreigners, such as “Iranians, Sogdians, Arabs, Indians, Malays, Sumatrans”, among others.
De facto apartheid of rasseskeiding bestaan oral, selfs in die huidige ANC-oorheersde Suid-Afrika. Dis nóg verkeerd nóg iets om oor skuldig te voel.
Apartheid as afsonderlike ontwikkeling in Kanada en Frankryk (Nieu-Kaledonië)
Min mense weet dit, maar tot op hede word die goeie vorm van apartheid (teenoor bose ANC-apartheid, sien hier onder) wat Afrikaners beoefen het, steeds deur twee Westerse demokrasieë, te wete Kanada en Frankryk, toegepas.
In Kanada geld ‘n stelsel van tuislande wat vir die inheemse Indiaanbevolking opsy gesit is. Verskeie Indiaanstamme, waaronder die Mohawks, handhaaf ook rassewette om hul getalle en identiteit te beskerm. Volgens die Wikipediablad oor “Racial Segregation” geld die volgende tans in Kanada:
The Mohawk tribe of Kahnawake has been criticized for evicting non-Mohawks from the Mohawk reserve. Mohawks who marry outside of their tribal nation lose their right to live in their homelands. The Mohawk government claims that its policy of nationally exclusive membership is for the preservation of its identity, but there is no exemption for those who adopt Mohawk language or culture. The policy is based on a 1981 moratorium which was made law in 1984. All interracial couples are sent eviction notices regardless of how long they have lived on the reserve. The only exemption is for mixed national couples married before the 1981 moratorium.
Although some concerned Mohawk citizens contested the nationally exclusive membership policy, the Canadian Human Rights Tribunal ruled that the Mohawk government may adopt policies it deems necessary to ensure the survival of its people.
Let op die frase onmiddellik hier bo: …the Canadian Human Rights Tribunal ruled that the Mohawk government may adopt policies it deems necessary to ensure the survival of its people.
Die onmiddellike vraag wat by my opkom, is: Was Afrikaners nie ook, as kleine blanke minderheid op hierdie grote swart vasteland wat as Afrika bekendstaan, daarop geregtig “om beleid aan te neem wat ons as nodig ag om die voortbestaan van ons volk te verseker” nie, waaronder selfs die Wet op gemengde huwelike, die Ontugwet en dergelike meer? Of is ons dan minder werd as die Mohawks van Kanada?
In die meer onlangse verlede het ‘n Franse Sosialistiese regering ‘n soortgelyke apartheidsbestel op die eiland Nieu-Kaledonië in die Stille Oseaan ingestel.
Nieu-Kaledonië (Frans: Nouvelle-Calédonie vir Nieu-Skotland) is ‘n oorsese gebied van Frankryk in die Stille Oseaan en lê in Melanesië. Nieu-Kaledonië bestaan uit drie provinsies met ‘n oppervlakte van 18 576 km² en het ‘n bevolking van 256 000 in 2012 gehad. (Afrikaanse Wikipedia.)
Die probleem is insgelyks dat die bevolking van Nieu-Kaledonië veelrassig en veelvolkig is, bestaande uit blanke Franse en die inheemse Kanakke wat op ‘n stadium onluste gepleeg en selfs ‘n onafhanklikheidsbeweging met terreuraktiwiteite geloods het.
Frankryk het ‘n bladsy uit dr. Verwoerd se boek geneem en die eiland verdeel in ‘n aantal provinsies oftewel tuislande waarin elke etniese groep homself kon regeer. Die totale bevolking, waaronder die Kanakke, het so baie van apartheid gehou dat hulle in ‘n onafhanklikheidsreferendum op 4 November 2018 teen onafhanklikheid van Frankryk gestem het.
Nes onder die goeie Afrikanerapartheid in Suid-Afrika van weleer, geniet die Kanakke ook stamregering en ander maatreëls om hul kultuur, identiteit en gebruike te behou. Soos die Engelse Wikipedia dit stel:
Kanak society has several layers of customary authority, from the 4,000–5,000 family-based clans to the eight customary areas (aires coutumières) that make up the territory. Clans are led by clan chiefs and constitute 341 tribes, each headed by a tribal chief. The tribes are further grouped into 57 customary chiefdoms (chefferies), each headed by a head chief, and forming the administrative subdivisions of the customary areas.
The Customary Senate is the assembly of the various traditional councils of the Kanaks, and has jurisdiction over the law proposals concerning the Kanak identity. The Customary Senate is composed of 16 members appointed by each traditional council, with two representatives per each customary area. In its advisory role, the Customary Senate must be consulted on law proposals “concerning the Kanak identity” as defined in the Nouméa Accord. It also has a deliberative role on law proposals that would affect identity, the civil customary statute, and the land system. A new president is appointed each year in August or September, and the presidency rotates between the eight customary areas.
Kanak people have recourse to customary authorities regarding civil matters such as marriage, adoption, inheritance, and some land issues. The French administration typically respects decisions made in the customary system. However, their jurisdiction is sharply limited in penal matters, as some matters relating to the customary justice system, including the use of corporal punishment, are seen as clashing with the human rights obligations of France.
Klink dit dalk bekend?
Apartheid as misdaad teen die mensdom
Kommunisme het 100 miljoen mense gedood, maar is nie deur die VN getipeer as ‘n “misdaad teen die mensdom” nie. In Suid-Afrika het die veiligheidsmagte oor 40 jaar van Afrikanerregering, volgens die Waarheids- en Versoeningskommissie se syfers, ‘n raps meer as 500 mense in onluste en ander situasies gedood. Nietemin het ‘n klomp kommunistiese en Afrika-state met veel swakker menseregterekords as Suid-Afrika op 30 November 1973 tydens ‘n sitting van die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies verklaar dat “apartheid ‘n misdaad teen die mensdom is”.
Was dit nie ‘n klug nie? Oftewel Sowjet-agitprop soos die FW de Klerkstigting dit so mooi gestel het nie?
Feit is dat niemand, waaronder die duisende lewende amptenare, politici en regeringslui wat deel van die stelsel van vóór 1994 was, nog ooit van die “apartheidsmisdaad” aangekla is nie. Ek daag elkeen wat in die hoofstroommedia teen apartheid as “volksmoord” en “misdaad teen die mensdom” uitvaar, om ‘n klag by die naaste polisiestasie, hier of oorsee, aanhangig te maak en te kyk hoe ver die saak gaan. Geen hof, behalwe miskien in Julius Malema se toekomstige Rooi Suid-Afrika, sal so ‘n klag aanhoor nie.
Net so kan Kanada of Frankryk seker insgelyks van ‘n “misdaad teen die mensdom” aangekla word, want hulle beoefen mos apartheid sover dit die Mohawks en die Kanakke aanbetref? Vertel dit vir Justin Trudeau of Emmanuel Macron. Trouens, ek daag enigeen van die Netwerk24- en ander linkse sluipskrywers soos Ma(r)x du Preez, Antjie Krog, Anton van Niekerk, Leopold Scholtz, Willemien Brummer, Elmien du Plessis, Lindie Koorts, Christi van der Westhuizen en wie nog uit om dadelik vir Trudeau en Macron voor die Internasionale Geregshof te bring sodat hulle kragtens die Roomse Statuut en die Internasionale Konvensie oor die Onderdrukking en Bestraffing van die Apartheidsmisdaad verhoor kan word!
Kom nou, here en dames, ekskuus, “vroue” want hulle is nie dames nie, hardloop Den Haag toe voordat die paadjie vol duwweltjies word.
Tot dan sal die narrery rondom apartheid, die “groot misdaad teen die mensdom”, dag vir dag, week na week, en jaar na jaar, in die media voortduur.
ANC-terrorisme as misdaad teen die mensdom
Op ‘n ernstiger noot: Niemand is nog ooit van apartheid aangekla nie, wat nog te sê skuldig bevind. Maar die soort terrorisme wat die ANC en sy buitelandse finansiers soos Swede, Noorweë, Denemarke, Denemarke, Kanada en ander lande teen onskuldige burgerlikes in Suid-Afrika gepleeg het, is wel internasionale misdade, verdragsmisdade en selfs ‘n misdaad teen die mensdom.
Suid-Afrika se probleem is nie die sogenaamde “nalatenskap van apartheid” waarmee daar tot vervelens toe gesmous word nie. Soos ek reeds hier bo aangedui het, is dit allerweë erken dat Suid-Afrika in die sestigerjare ‘n paradys vir almal was, ‘n Goue Tydvak in ons geskiedenis.
Die nalatenskap van ANC-terrorisme en buitelandse inmenging in ons land is egter ‘n perd van ‘n ander kleur. Dit het die kultuur van geweld, wanorde, misdadigheid en rassehaat waarmee ons tans te kampe het, geskep. Die land is gedestabiliseer as deel van die Sweedse beleid van “regimeverandering vir Suid-Afrika”.
Oor ‘n week gaan die Sweedse eerste minister, Stefan Löfven, ons land besoek. Ek beplan om binne dae ‘n ope brief aan hom te rig wat sowel hier as in Swede in Sweeds gepubliseer sal word en waarin ek hom konfronteer met die funeste gevolge van Sweedse finansiële steun aan die ekstremistiese Afro-marxistiese terreurbeweging wat as die ANC bekendstaan.
Terrorisme, veral waar dit herhaaldelik en sistematies aangewend word om vrees by ‘n hele bevolking in te boesem soos die ANC gemaak het, is volgens verskeie internasionale kenners wel ‘n misdaad teen die mensdom. Afrikaners behoort hierop te fokus. Hoe kan ons die spul korrupte terro’s en oorlogsmisdadigers wat ons tans regeer, aan die pen laat ry? Hoe kry ons hulle voor die Internasionale Geregshof in Den Haag of in ‘n ander nasionale hof buite Suid-Afrika waar hulle vir hul gruweldade soos die Kerkstraatbom, die Amanzimtotibom en die Magookroegbom verhoor en gestraf kan word? Is Tutu se kwytskeldings van die ANC-terroriste by die WVK enigsins geldig, want was hy nie ook ‘n ANC-lid en daarom self ‘n terroris nie?
Pleks van die Sowjetagitprop van die ANC en sy meelopers in die media te verduur, behoort ons ons eie veldtog te loods om geregtigheid vir die ANC se gruweldade uit die verlede te verkry.
Ten slotte: ANC-apartheid
Eintlik moet die woord “apartheid” uit die Roomse Statuut van 2002 verwyder word, want dit is sinneloos om dit steeds daar te hou. Tensy dit na die “ANC-apartheid” van ná 1994 verwys. Die term “ANC-apartheid” is gemunt deur die Nederlandse parlementariër, Martin Bosma, en as ‘n mens so verwys na die stelsel van diskriminasie wat tans geld en wat beslis daarop gemik is om die blanke rassegroep leed aan te doen en selfs uit te wis, pas dit veel beter by die definisies van die sogenaamde “International Convention on the Suppression and Punishment of the Crime of Apartheid” van 1973 as enige beleid van die NP vanaf 1948 tot 1994:
Denial to a member or members of a racial group or groups of the right to life and liberty of person
By murder of members of a racial group or groups;
By the infliction upon the members of a racial group or groups of serious bodily or mental harm, by the infringement of their freedom or dignity, or by subjecting them to torture or to cruel, inhuman or degrading treatment or punishment;
By arbitrary arrest and illegal imprisonment of the members of a racial group or groups;
Deliberate imposition on a racial group or groups of living conditions calculated to cause its or their physical destruction in whole or in part;
Any legislative measures and other measures calculated to prevent a racial group or groups from participation in the political, social, economic and cultural life of the country and the deliberate creation of conditions preventing the full development of such a group or groups, in particular by denying to members of a racial group or groups basic human rights and freedoms, including the right to work, the right to form recognised trade unions, the right to education, the right to leave and to return to their country, the right to a nationality, the right to freedom of movement and residence, the right to freedom of opinion and expression, and the right to freedom of peaceful assembly and association…
Verskeie van dié artikels is van toepassing op die ANC-apartheid wat tans teen ons geld, en Afrikanerjuriste behoort dit te ondersoek en ‘n internasionale hofsaak teen die ANC-terroristebewind aan die gang te kry.
Geen steen behoort onaangeroer te bly in ons pogings om die ANC-terroriste aan die pen te laat ry nie.
Die misdade teen die mensdom wat hulle pleeg, duur elke dag voort. Dit kan nie langer so aangaan nie.
En laat diegene wat poog om ons spraakvryheid te beperk deur ons te wil straf omdat ons hulle onbekookte leuens, beswaddering en stigmatisering oor die verlede durf kritiseer, besef dat húlle insgelyks artikel 3 van die Konvensie teen apartheid oortree, “…by denying to members of a racial group or groups… the right to freedom of opinion and expression”.
Elkeen wat ons wil vervolg omdat ons ons mening oor apartheid uitspreek, sowel die goeie Afrikanerapartheid van die verlede as die bose ANC-apartheid van tans, oortree dus self die Konvensie teen apartheid.
Elke ANC-werfbobbejaan wat ek hier bo genoem het (Ma(r)x du Preez, Antjie Krog, Anton van Niekerk, Leopold Scholtz, Willemien Brummer, Elmien du Plessis, Lindie Koorts, Christi van der Westhuizen) en ek vra om verskoning vir die hele horde wat ek uitgelaat het, is self skuldig aan ‘n misdaad teen die mensdom omdat hulle ons nie net aktief namens hul base, die korrupte ANC-oorlogsmisdadigers, vervolg en belaster nie, maar ook omdat hulle ons ons spraakvryheid wil belet deur middel van hulle afskuwelike, Sowjetagtige sensuur en irrasionele, kranksinnige Afrikanerhaat.
Klaus Dieter Vaqué (gebore in 1940) is van Hugenote-oorsprong, maar is in Duitsland gebore. Hy het suksesvolle ondernemings in Denemarke en ander Skandinawiese lande opgebou. In 1977 het hy hom en sy gesin in Suid-Afrika gevestig. Hy was veral in die konserwatiewe politiek en die Lutherse Kerk bedrywig. Vaqué het die volgende boek gepubliseer: Verraad teen Suid-Afrika (Pretoria: Varama Uitgewers, 1989, 270p). Dit is ‘n vertaling van die oorspronklike Duitse teks, wat in 1988 verskyn het. ‘n Engelse weergawe (1989) is gratis op die internet beskikbaar. Die teks is die resultaat van navorsing wat oor ‘n tydperk van 15 jaar gedoen is (p 243). Let daarop dat ek nie deurgaans duidelik onderskei tussen die opvattings van Vaqué enersyds en sy geesgenote andersyds nie.
Dit lyk asof hierdie boek in groot mate in die hoofstroom-inligtingsmedia doodgeswyg is en dit op ‘n stadium toe die plaaslike politici en kiesers hierdie inligting broodnodig gehad het. Dit is ook onverskoonbaar dat geeneen van die gevestigde uitgewerye die boek in enigeen van die drie tale wou publiseer nie. Die outeur het dit self op eie koste gedoen. Sedertdien het ons die oorgang (eintlik ondergang) van die land weens sogenaamde meerderheidsregering beleef, wat die politieke mag aan ‘n klein groepie ANC-kornuite en kommuniste toevertrou het. Suidpunt het op Praag (“Skryf vandag nog jou lewensverhaal!” 11.10.2017) interessant oor Vaqué se boek geskryf, bv hoe hoog PW Botha dit aangeslaan het en hoe merkwaardig goed die afset van hierdie selfgepubliseerde boek was. Die vraag is of FW de Klerk en sy mede-onbekwame grondwetlike onderhandelaars ooit die moeite gedoen het om die boek te lees en of hulle enigsins die implikasies van hulle mandaatlose politieke magsoorgawe begryp het.
Die aanslag teen blank Suid-Afrika, insluitende apartheid, was volgens Vaqué deel van die pogings om ‘n sosialistiese wêrelddiktatuur te vestig (50); dus om bv blanke nasionalisme te ondermyn en globalisme te bevorder. Afrikanisering en in breë verband globalisme word sedert 1994 deur diegene bevorder wat van die nuwe Suid-Afrika ‘n sukses wil maak, bv AfriForum wat openlik teen blanke nasionalisme gekant is. Die Eerste Wêreld (dus ontwikkelde Westerse lande) word op hierdie manier ondermyn ten gunste van die Tweede (dus kommunistiese), Derde (dus ontwikkelende) en Vierde (dus agterlike) Wêreld. Dit is teen sodanige strategie wat Vaqué waarsku. Hou asseblief deurgaans in gedagte dat Vaqué sy teks in April 1987 voltooi het; dus jare voordat die verraderlike magsoorgawe in 1994 plaasgevind het. Hy het tydens die skryfproses veral oningeligte buitelandse lesers in gedagte gehad, gevolglik is ingeligte plaaslike lesers goed bekend met baie van die inligting wat verstrek word en dit word nie hier herhaal nie.
“Wanneer ons die konflikte en rewolusies van hierdie [20ste] eeu in baie lande … bestudeer … val die volgende ons op: … Elke nuwe regime was sosialisties-marxisties of op sy minste sentralisties (diktatoriaal) georiënteerd en in elke geval meer brutaal, meer korrup en meer onderdrukkend as sy voorganger … Die omvergewerpte regimes was sterk nasionalisties, anti-kommunisties en besonder selfstandig of onafhanklik” (8). Die outeur verwys hierna as “die wêreldeenheidsameswering”, wat tot by die Illuminate-Vrymesselaars (9) en Sionistiese bankiers (10) teruggevoer kan word. Illiminate beteken letterlik “verligtes”, wat Lucifer (Satan) as die ligdraer vereer (73). Leonid Bresjnev, die sekretaris-generaal van die Sowjetunie, het in 1971 gesê: “Dit is ons mikpunt om die heerskappy oor die twee groot skatkamers te verkry: waarvan die Weste afhanklik is: die energiebronne van die Persiese Golf en die mineraalskatte van Sentraal- en Suidelike Afrika” (45).
“Daar bestaan geen moontlikheid dat die ou Vrymesselaarsdroom van ‘n demokratiese wêreldrepubliek volgens die patroon van die Verenigde State ooit werklikheid sal word nie. Daarteenoor lyk dit of die totstandkoming van ‘n totalitêre, sosialistiese wêreldrepubliek nog net ‘n kwessie van tyd is” (79). ‘n Bankier, James Paul Warburg, het in 1950 gesê: “Ons gaan ‘n wêreldregering kry, of u dit nou ook al wil hê of nie – met geweld of met instemming” (79). Die Verenigde Nasies (VN) is die prominente voorloper van wêreldregering (80). Sedert 1994 pas die plaaslike politieke bedeling hierby in. Pous Paulus VI (1963-1978) het beweer dat die VN “die aardse weerkaatsing van God se ryk op aarde is” (85). In wese is dit ‘n kommunistiese “klasselose internasionale broederskap” van alle mense (107). Vaderlandsliefde en nasionalisme word as verwerplik voorgestel. Mense word saamgesnoer in onderdanigheid aan bo-nasionale groeperings (122), soos die Afrika-Unie, Europese Unie en VN, met as ideaal wat almal wêreldburgers word. Dit is die ideologie van “die ontkenning van die saamhorigheid van stamme en volkere, die ontkenning van die andersoortigheid van die veelvoud van menslike rasse” (122). Rasvermenging en rasse-integrasie word deur diesulkes voorgestaan (123).
“Alles wat die swartman vandag in Suid-Afrika besit, het hy te danke aan die tegniese kennis [kundigheid] en die skeppingsvermoë van die blanke” (18). “Sekerlik het daar nog nooit so weiniges vir so baie so veel gedoen nie” (19). “Dit met die blankes van Suid-Afrika ongetwyfeld beter sou gaan indien hulle nie nodig gehad het om die astronomiese bedrae met belasting in te bring wat benodig word vir die ondersteuning van die vinnig aangroeiende swart massas nie” (22-23) – deesdae afkomstig uit die plaaslike bevolking en as inkommers uit die res van Afrika. Tans is ons by die stadium waarin die ANC-regime in sy gelykmakings- (dus verarmings-) proses die blankes van hulle oorblywende besittings wil beroof.
Sedert 1994 het Suid-Afrika se status van ‘n Eerste na ‘n Derde Wêreldland verander en is hy op koers om tot in die Vierde Wêreld af te gly. Daar is drastiese diskontinuïteit tussen vóór en ná 1994. Omtrent net rassediskriminasie het deurlopend behoue gebly. “Die nakomelinge van die Boerepioniere – die blanke Afrikaners, soos hulle hulle self noem – het saam met geslagte van latere emigrante uit Europa in 300 jaar aan die suidpunt van Afrika ‘n modelstaat opgebou met ‘n byna Europese karakter, ‘n staat wat ontwikkel het tot die grootste ekonomiese en militêre mag in Afrika” (23). “Dat die meeste Afrika-staatshoofde ‘die wit reus van Afrika’ met afguns aanskou, kan ‘n mens hulle dit kwalik neem, waar Suid-Afrika teenoor hulle heeltemal onopsetlik ‘n superioriteit aan die dag lê, waaroor hulle slegs maar kan droom?” (28). Deesdae word ons deur die ANC-regime wysgemaak dat almal gelyk en selfs eenders is, terwyl die enigste opsig waarin dit waar is, is die onregverdigbare gelyke stemreg wat aan alle volwassenes toegeken is. Die volgende absurde situasie het ontstaan: Die stem van die ongeletterde, werklose plakker dra dieselfde gewig as dié van die suksesvolle nyweraar of sakeman.
“Die strategiese lyn vir die verowering van Suid-Afrika word al vir baie jare sistematies gevolg: para-militêre operasies, terrorisme, guerrilla-oorlog, disinformasie, gebruikmaking van satelliettroepe (Kubane ea), inskakeling van Westerse ‘nuttige idiote’ volgens Lenin se ideologie (bv kerkmanne), propaganda en sielkundige oorlogvoering” (57). “Is dit nie ‘n feit dat een vrye land na die ander in die laaste jare met die hulp van die Weste in die kommunistiese laer ingedwing is nie? Dink maar net aan Viëtnam, Nicaragua, Kuba, Rhodesië, Angola, Mosambiek en baie ander. Iran, die Filippyne, Taiwan, Chili, Suidwes-Afrika en Suid-Afrika staan nou op die lys om vir die sosialistiese wêreldstaat ‘gereed gemaak’ te word” (58). “Hierdie [wêreld]regering sal dan daarvoor sorg dat daar geen onafhanklike nasiestate meer bestaan nie” (59). Suidwes-Afrika het in 1990 as Namibië ‘n polities onafhanklike sosialisties-kommunistiese staat geword, gevolg deur ‘n soortgelyke Suid-Afrika in 1994.
Die buitelandse proteste en optogte teen die plaaslike blanke politieke bewind word soos volg beskryf: “Onbevredigde huisvroue, beroepstudente en liberale droomdansers van alle soorte doen met neurotiese ywer moeite om ontslae te raak van hulle frustrasies en tekortkominge deur in skynheilige verontwaardiging teen ‘n land te demonstreer wat hulle maar net hoor-sê ken” (128). Hierin het koerante, soos die New York Times en die Washington Post, ‘n leidende rol gespeel. Plaaslike inligtingsmedia het lustig hieraan meegedoen. Joaquim Chissano, die president van Mosambiek (1986-2005), het gesê: “Ons weet reeds dat die blankes van Suidelike Afrika deur hulle eie media so beïnvloed word, dat hulle hul magsposisie op die kontinent sal prysgee” (134). “Een van die mees onaangename aspekte van die Suid-Afrikaanse joernalistiek is die wyse waarop dit toegelaat het dat dit gebruik word in die wêreldwye kampanje teen hierdie land” (142). Dit herinner aan wat die Chinees, San Tsu, in 450 vC geleer het: “Ondermyn alles wat in die lewe van julle teëstanders goed is” (136). ‘n Nasionale skuldkompleks moet by die blankes opgebou word (139).
Ons hoor of lees feitlik nooit in ons inligtingsmedia dat Suid-Afrika sedert 1994 met ‘n kommunistiese regering sit nie. Die volgende aanhaling van Nelson Mandela kom ‘n mens selde teë: “Ons, lede van die Kommunistiese Party, is die mees ontwikkelde rewolusionêres van die moderne geskiedenis. … Die vyand [blankes] moet eers volkome verpletter en uitgeroei [!] word van die aardbodem, voordat die Kommunistiese Wêreld verwerklik kan word” (167). “Die uitrusting van die ANC bestaan oa uit landmyne, kleefmyne, springstofbomme, handgranate en AK-47-gewere” (179). Een van die nuwe Suid-Afrika se heiliges, Beyers Naudé, het gesê: “Klippe gooi, motors en huise aan die brand steek en soms kollaborateurs doodmaak,” mag nie met absolute sekerheid “geweld” genoem word nie (211). Nog ‘n predikant en nuwe heilige, Desmond Tutu, het gesê “dat die swartes van Suid-Afrika ‘n Sowjetbeheerde magsverandering sou verwelkom” (265).
“‘n Ideologie het seker nog selde ‘n noodlottiger uitwerking op die mensdom gehad as die marxistiese dwaalleer van die gelykheid van alle mense. Hiervolgens bestaan daar slegs uiterlike verskille tussen mense afhangende van die sosiale klas, godsdiens of rykdomsgraad waartoe hulle behoort. Origens, ongeag die ras of nasie waaraan hulle behoort, is hulle volgens hulle natuur almal gelyk en besit dieselfde bekwaamhede, talente en potensialiteite. Indien almal dieselfde opleidingsgeleenthede en dieselfde opvoeding sou hê en onder dieselfde omstandighede sou opgroei, sou almal tot dieselfde groot geestesontplooiing in staat wees … hulle weier om toe te gee dat daar orals waar gelyke geleenthede bestaan, tog ongelyke bekwaamhede na vore tree” (147). “Al wat gelyk is, is die onwegneembare lewensregte van die mense, nie die mense self nie. Niks aan hulle is gelyk nie behalwe hulle ongelykheid” (151). “Ontevredenheid en haat teen die meer bekwames ontlaai dan in altyd-weer-herhaalde geweldsontploffings teen ‘die maatskappy’ [of ‘stelsel’] en dié se polisie en veiligheidsorgane” (148). “Wetlik voorgeskrewe gelykheid tussen ongelykes veroorsaak spanning en disharmonie omdat dit godgegewe werklikhede wil uitskakel” (149).
“Die swart man het sekerlik bekwaamhede van sy eie op die gebiede wat met sy kultuur in verband staan. Om egter ‘n moderne industie-staat soos Suid-Afrika te lei of selfs die hele regeringsmag oor te neem kragtens sy stemmemeerderheid, daarvoor is hy totaal onbekwaam in vergelyking met die blanke Europeaan, wie se millenniumoue kultuur en beskawing ‘n veel beter waarborg is vir vooruitgang en instandhouding van ‘n geordende staatsbestel” (150). “Apartheid is ‘n sielkundige noodwendigheid en daarom ‘n sosiale noodwendigheid en dus ook ‘n morele noodwendigheid … Verskille bring skeiding mee” (163). “Apartheid verskaf eenvoudig die beste waarborg vir menseregte … die reg op ‘n selfstandige eiesoortige lewe” (165). “Dit is volkome in orde en normaal om trots op jou ras en nasie te wees” (164).
Vaqué het voorspel: “‘Hervorming’ sal tot die ondergang van die Suid-Afrikaanse [blanke] nasie lei” (164). Soos Michael Arnheim ‘n dekade voor hom (Praag 17.04.2019) het Vaqué voorsien dat onderhandelinge vir politieke magsdeling tot magsoorgawe aan die swartes sou lei: “Om mag te deel sou absurd wees, ‘n onhoudbare toestand wat na ‘n kort tyd weer sou lei tot ‘n nuwe magstryd en tot alleenmag van die sterkste groep” (255). Sedert 1994 is daar geen teken van FW de Klerk se beloofde wigte en teenwigte nie. Wat ons het, is enersyds liggewigte (De Klerk en sy onderhandelaars) en andersyds booswigte (ANC/SAKP-kamerade). As Suid-Afrika se volkere in die smeltkroes van ‘n demokratiese eenheidstaat ingedwing sou word – wat in 1994 gebeur het – “sal die land wegsink in Afrika se chaos omdat dit sy toekoms verspeel het” (256).
Trauma, die Griekse woord vir wond, beteken die verwonding van die mens se gees. Trauma is die gevolg van gebeurtenisse wat geestelike letsels gelaat het. Die HAT definieer trauma as: “Blywende geestelike steurnis veroorsaak deur hewige geestelike of emosionele spanning of fisiese besering.” Die fisieke of liggaamlike aspek kom egter net in die prentjie in soverre die gees daardeur beïnvloed word. Byvoorbeeld, as iemand ‘n ledemaat verloor, kan dit ernstige geestelike verwonding veroorsaak, dus die subjek se hele lewenswyse ingrypend verander en berusting bemoeilik, selfs onmoontlik maak.
Maar trauma vind nie net in individue neerslag nie omdat ‘n groep mense ook trauma kan ervaar. Daar is dus iets soos kollektiewe trauma. ‘n Groep mense kan bv verarm of deur vreemde elemente oorheers word of uit hulle vaderland verdryf word. Ontheemding kan weens emigrasie plaasvind maar ook wanneer mense geografies in dieselfde plek bly woon maar daardie land feitlik onherkenbaar verander/getransformeer word. Dink aan die geestelike letsels wat die Anglo-Boere-oorlog (ABO) in die Afrikanerdom se psige gelaat het (vir Hélène Opperman se vertolking hiervan: “‘n Sielkundige ontleding van Afrikaners,” Praag 22.04.2017). Maar die ABO-nederlaag het na ‘n drie jare lange heroïese stryd gekom. Veel moeiliker is die verwerking van die mandaatlose, algehele, politieke magsoorgawe in 1994. Dit is op ‘n onetiese, immorele en uiters laakbare manier deur ‘n klein groepie Afrikaanssprekende blankes bewimpel.
Daar is min twyfel dat die 1990/94-gebeure die grootste skandvlek in die geskiedenis van die Afrikanervolk sal bly. Swartes het toe die reg verwerf om tot in die oneindige suiwer rassisties teen blankes te diskrimineer, terwyl die groot grief teen die vorige politieke bedeling ironies juis rassediskriminasie was. Die aanvaarding van algemene stemreg in ‘n eenheidstaat, sonder dat enige kwalitatiewe vereistes, behalwe burgerskap en ouderdom, aan kiesers gestel word, het dit vir die al hoe groter wordende swart meerderheid moontlik gemaak om mettertyd enigiets te verander waarop tydens die grondwetlike onderhandelings ooreengekom is, bv eiendomsreg. Die vraag is of 1994 dié laagtepunt in die Afrikanervolk se geskiedenis is, of is dit veel eerder die Afrikaner-apatie wat daarop gevolg het?
“An event traumatizes a collectivity because it is ‘an extraordinary event,’ an event that has such ‘an explosive quality’ that it creates ‘disruption’ and ‘radical change … within a short period of time’” (Jeffrey C Alexander, Trauma: A social theory, Cambridge: Polity Press, 2012, 241p, Amazon Kindle $22.79, 198). ‘n Uitsiglose bestaan is vir die blankes geskep sonder dat hulle daaraan aandadig was, behalwe dat die meerderheid blanke kiesers op grond van allerhande beloftes, waarvan bitter min tereg gekom het, naïef tot onderhandelings ingestem het. Die blankedom is nie effektiewe inspraak in die onderhandelings of die uitkoms daarvan gegun nie. Die hoofstroom-inligtingsmedia het die blankes lank mislei oor die implikasies van dit waarop onbekwame enkelinge namens hulle ooreengekom het. Onder diegene wat in leidende posisies beheer oor die staat en die land en al sy inwoners verkry het, was en is daar talle veroordeelde misdadigers.
Die nuwe maghebbers misbruik in baie gevalle hulle posisies vir eie gewin. Terselfdertyd word ‘n propaganda-oorlog gevoer om hulleself so goed moontlik voor te stel en die blankes moreel en andersins te verdoem. Hierdie nuwe opset, wat nie van wraakgierigheid vry te pleit is nie, kan effektief tot die einde van ‘n beduidende blankedom in Suid-Afrika lei en in die besonder op die lange duur die uitwissing van die Afrikanerdom veroorsaak. Die land het ‘n haas onverbeterlike kweekplek vir regverdigbare en sekerlik verstaanbare blanke trauma geword. Dit is by uitstek Afrikaners wat die spit moet afbyt.
Daar is verskillende soorte trauma. In die konteks van die Afrikaner is kulturele trauma van wesenlike belang. “Cultural trauma occurs when members of a collectivity feel they have been subjected to a horrendous event that leaves indelible marks upon their group consciousness, marking their memories forever and changing their future identity in fundamental and irrevocable ways” (Kindle 156). “Wounds to social identity” is die oorsaak van kulturele trauma (97). Dat die Afrikanerdom in 1990/94 onverdiend blywende skade aangedoen is, behoef geen betoog nie. Dat dit ernstige geestelike skade is, blyk uit die apatie (futloosheid, lamheid, onverskilligheid) wat na verloop van meer as twee dekades steeds kenmerkend van seker die meerderheid Afrikaners is. Daar is eintlik geen teken van breë verset nie, hoewel daar die afgelope tyd ‘n opflikkering te bespeur is. Die gebrek aan kollektiewe verset by blankes kan deels toegeskryf word aan Europeërs of Westerlinge se voorkeur vir individualiteit terwyl swart Afrikane by uitstek groep- of massa-mense is.
Die skeiendste onreg word oënskynlik sonder daadwerklike teenstand geduld. Boere en ander blankes kan maar een na die ander afgemaai word. Plase kan nie net onteien word nie, maar selfs sonder vergoeding deur die swart heersers gesteel word. Die nuwe heersers beweer dat al het hulle nie kaart en transport om te bewys dat die grond aan hulle voorgeslagte behoort het nie, hulle geregtig daarop voel om blankes goedsmoeds van hulle plase te ontneem. Die groot verskil tussen barre grond en ontwikkelde plase word gerieflikheidshalwe geïgnoreer. As grond, soos beweer word, deur blankes gesteel is, is dit ‘n feit dat waarskynlik nie ‘n enkele plaas deur blankes van swartes gesteel is nie.
Onderliggend aan hierdie onverkwiklike gebeure is daar hierdie traumabarende wete: Dat van al die wigte en teenwigte wat in 1990/94 in die vooruitsig gestel is, net die booswigte springlewendig is. “In die aanloop tot die finalisering van die Grondwet het oudpresident FW de Klerk die boere belowe: ‘Julle kaart en transport is veilig’” (Louis Changuion en Bertus Steenkamp, Omstrede land: Die historiese ontwikkeling van die Suid-Afrikaanse grondvraagstuk, 1652-2011, Pretoria: Protea Boekhuis, 2011, p 272). Wanneer begin die klippe uitroep dat groot onreg teen blankes gepleeg is en steeds straffeloos gepleeg word?
“‘Experiencing trauma’ can be understood as a sociological process that defines a painful injury to the collectivity, establishes the victim, attributes responsibility, and distributes the ideal and material consequences. Insofar as traumas are so experienced, and thus imagined and represented, the collective identity will shift. This reconstruction means that there will be a searching re-remembering of the collective past, for memory is not only social and fluid but also deeply connected to the contemporary sense of the self. Identities are continuously constructed and secured not only by facing the present and future but also by reconstructing the collectivity’s earlier life” (Alexander 574).
Hier volg enkele opmerkings oor die vorige paragraaf. Die slagoffers van die 1990/94-gebeure is by uitstek die blankes en veral die Afrikaners, wat sedert 1948 aan die bewind was en geen ander vaderland het nie. Hoe revolusionêr die gebeure was, blyk uit die 2017-ANC-konferensie toe feitlik uitsluitlik swartes kon besluit oor watter kamerade vorentoe in beheer van die land gaan wees. Tradisioneel was dit die blankes se alleenreg om hieroor te besluit. Algemene stemreg het glo gelykheid gebring. In werklikheid het swartes in buitensporige mate politieke mag verkry. Die minderheidsgroepe (blankes, bruines, Asiate) het minimale politieke mag en is in ‘n hoogs ongelyke situasie gedwing.
Die politieke ontmanning van die blankes is bykans volledig. Wie is hiervoor verantwoordelik? FW de Klerk en sy groepie medepligtiges. Afgesien van politieke magteloosheid, wat is die gevolge? Dat Afrikaners die ideaal van selfbeskikking in ‘n eie vaderland bly koester; ‘n vaderland geskoei op tradisionele Europese waardes. Die materiële gevolge is dat die blankes weens blatante rassediskriminasie kollektief verarm en dat selfs hulle eiendomsreg al hoe meer bevraagteken en in die geval van plase selfs ontken word. Sulke onreg behoort daadwerklik bestry te word, maar daarvoor is die voorvereiste dat Afrikaners opreg trots moet wees op wat hulle is. Om trots op jouself te wees, sluit sekerlik die wil tot selfbehoud in. As Afrikaners hulle selfbeeld ooreenkomstig die ANC se propaganda sou vorm, is hulle so sleg dat hulle liewer in hulle swernoot moet gaan.
Die kollektiewe identiteit van Afrikaners het sedert 1994 merkbaar verskuif, bv weg van ‘n naïewe navolging van politici asook weg van valse profete in die kerk. Geestelike sake word in die subjekte verwerk en vind by uitstek uitlewing in huise en in die sosiale media; nie in die kruipsugtige hoofstroomkoerante en op radio- en televisiesenders nie. Dit is veral in familie en vriende wat vertroue gestel word. Meer as ooit is daar ‘n duidelike onderskeid tussen “ons” en “hulle” – al word in die propaganda betoog dat so ‘n onderskeid nie mag bestaan nie. Dit gaan vir Afrikaners eerder om eksklusiwiteit as die identiteitslose inklusiwiteit wat gepredik word. Diversiteit word ook nie deur Afrikaners veridealiseer nie; eerder eiesoortigheid. Afrikaners word al hoe meer bewus van die kultuur wat eie aan hulle is, met Afrikaans, verkieslik Standaardafrikaans, as die kern daarvan. ‘n (Nostalgiese) herwaardering van die verlede, ‘n “re-remembering,” kom al hoe meer voor as reaksie teen die amptelike herskrywing en vervalsing van die geskiedenis. In die propaganda word ons gemaan dat die simbole van die verlede, die goeie ou dae, nie opgediep en vertoon mag word nie juis omdat omstandighede toe soveel beter was as wat die hede is en waarskynlik ook beter was as wat die toekoms sal wees.
Anders as die HAT (soos hier bo aangehaal) onderskei Alexander tussen blywende en verbygaande trauma. Byvoorbeeld, in Suid-Afrika gebeur dit dat skoolklaskamers afgebrand word as daar te min klaskamers is. “In die apartheidstryd van die tagtigerjare was daar ‘n sterk neiging [by swartes] om te glo: om te bou, moet ek eers afbreek; met die afbrand van skole en poskantore, stakings en sanksies wat die bestaande ekonomie vernietig, bou ons die nuwe deur die oue uit te wis” (Attie van Niekerk, Anderkant die reënboog, Kaapstad: Tafelberg, 1996, p 9; ook Praag 8.04.2017) … “die slegte bring die goeie, die slegste bring die beste, probleme [uitdagings?] skep oplossings, vernietiging dwing vernuwing af” (10). Dit is ‘n nie-Westerse Afrika-manier van dink. Sedert die ANC die politieke mag grootliks onverdiend bekom het, het hy darem agtergekom dat dit makliker is om af te breek as om op te bou.
Die probleem is dat die destruktiewe gedragspatrone wat deur die ANC en PAC gevestig is, steeds uitdrukking in bv die afbrand van skole vind. Die brandstigters en hulle meelopers kom daarna met ‘n skok agter dat daar nou nog minder klaskamers is. As so iets gebeur, word daar berig dat die kinders berading sal ontvang. Die verskaffing van berading van owerheidsweë was (feitlik) onbekend in die ou Suid-Afrika. Ek wonder oor die aard, kwaliteit of effektiwiteit van daardie berading en wat die (formele) kwalifikasies van die beraders is. Eintlik al wat sinvol vir die brandstigters en hulle aanhitsers gesê kan word, is dat hulle optrede dom was. Dit kan as ‘n voorbeeld van verbygaande trauma beskou word. Die ironie is dat sulke skynbaar irrasionele optrede deesdae die verlangde resultate lewer. Meesal word die misdadigers nie veroordeel nie; nie verbaal nie en ook nie in die howe nie. Die klaskamers word herbou en nuwes bygevoeg.
Voorbeelde van gebeurtenisse wat ongetwyfeld grootskaalse trauma veroorsaak het, is die Holocaust, die atoombomme wat op Hiroshima en Nagasaki gewerp is en die 9/11-gebeure in Amerika. Maar hulle gevolge sal met verloop van tyd al hoe minder trauma veroorsaak. Daar bly immers steeds Duitsers, Jode, Japannese en Amerikaners oor. Die 1990/94-gebeure is in ‘n ander klas. Dit kan die algehele uitwissing van die Afrikanerdom tot gevolg hê. FW de Klerk en sy groepie medepligtiges sal dan vermag wat die Britte nie met bv die ABO kon regkry nie. Die 1990/94-gebeure word dan, wat Afrikaners betref, in die letterlike en absolute sin volksmoord.
Alexander verwys na Suid-Afrika as ‘n land waar trauma voorkom (616), maar hy dink aan die veelgeprese “slagoffers” van apartheid (530) en nie aan diegene wat weens die “vreedsame 1990/94-skikking” fundamenteel benadeel is nie. Die terreur-era, wat tot ten minste 1994 voortgeduur het, het ongetwyfeld trauma by blankes veroorsaak, toe daar bv geen vullisdromme en openbare sitplekke in winkelsentrums was nie en kopers gewaarsku is om bedag op terreur te wees en liefs uit openbare plekke weg te bly. In 1990/94 het die situasie vererger toe die funksionering van die veiligheidsmagte aan bande gelê en grensbeheer verslap is en gewapende terroriste op groot skaal die land binnegesypel het.
Daar is natuurlik diegene, bv in Amerika en Suid-Afrika, wat slawerny transgenerasioneel tot ‘n hedendaagse traumawekkende gebeurtenis probeer opgradeer ten einde skuldgevoelens by blankes te wek en bevoordeling vir swartes af te dwing. Maar dit is eintlik hoogs opportunistiese gekerm wat by geen rasionele mens inslag behoort te vind nie. Slegs die destydse verslawing van swartes deur blankes word opgehaal. In die konteks van blanke eienaarskap is slawerny geslagte gelede afgestel en kan dit kwalik ‘n bron van hedendaagse trauma wees. Dit is veel eerder ‘n blatante poging tot emosionele afpersing.
In die sosiale wetenskappe en by name in die sosiologie word daar deesdae sterk klem op die sosiale konstruksie van begrippe en gebeure gelê. Alexander is geen uitsondering nie. “When social groups do construe events as gravely endangering, suffering becomes a matter of collective concern, cultural worry, social panic, gut-wrenching fear, catastrophic anxiety. Individual victims react to traumatic injury with repression and denial, gaining relief when these psychological defenses are overcome, bringing pain into consciousness so they are able to mourn. For collectivities, it is different. Rather than denial, repression, and ‘working through,’ it is a matter of symbolic construction and framing, of creating stories and characters, and moving along from there. A ‘we’ must be constructed via narrative and coding, and it is this collective identity that experiences and confronts the danger” (97).
Konstruksie vind noodwendig plaas. Dit is op hierdie manier dat ‘n terroris en ‘n vryheidsvegter selfs ‘n vredesikoon word. “Even mass murders can be understood according to drastically varying accounts and imply sharply antithetical prescriptions” (125). Wat egter dikwels in die politieke literatuur gebeur, is dat alles waarvan polities byderwets nie gehou word nie, soos die terme “terroris” en “ras”, as konstrukte afgemaak word. Die ontologiese werklikheid van sulke verskynsels word daarmee afgewater en selfs ontken. Daar is egter werklik so iets soos terroriste wat mense en eiendom op ‘n gewelddadige manier vernietig. Daar is iets soos ras anders sou daar nie in die apartheidsbeleid so doeltreffend tussen blankes, bruines, Asiate en swartes onderskei kon word nie. Dit is op grond van ras dat die ANC-regering swartes buitensporig bevoordeel en blankes uitermate benadeel. Ná die 1990/94-gebeure was dit so duidelik soos daglig dat veral die blankes benadeel is. Dit was nie nodig om daardie “we” (vorige paragraaf) moeitevol te konstrueer nie.
Andersins vind konstruksie wél plaas. Dit het bv lank geneem voordat dit duidelik geword het waartoe FW de Klerk en sy medepligtes ingestem het. Byvoorbeeld, dit was aanvanklik onduidelik hoe gemeenskappe op plaaslike vlak getransformeer sou word. Ingevolge die kommunistiese beginsel van die sentralisering van politieke mag is die munisipaliteite van ‘n streek saamgevoeg. Op hierdie manier is verseker dat daar geen plaaslike owerheid sou wees waar blanke kiesers in die meerderheid is nie. Sommige nuwe makro-munisipaliteite, net soos stede en dorpe, sou ook name kry wat onaanvaarbaar, selfs afstootlik, vir blankes is. Selfs funksioneel ongeletterde raadslede is verkies. Geld word deesdae veral aan salarisse en nie-wit armlastiges bestee, nie aan die verbetering van infrastruktuur nie. Dienslewering het duurder en ondoeltreffender geword. Sommige blanke pensionarisse ly honger en ontbeer baie omdat hulle nie hulle buitensporig hoë munisipale rekenings kan betaal nie. Nie-wit nie-betalers word geduld en behou hulle stemreg en kan deurslaggewend bepaal watter raadslede verkies word. Terseldertyd word toegegee aan die eise wat nie-betalers vir voorkeurbehandeling stel, want as eise afgewys word, hou dit die gevaar van onrus, vandalisme en geweldpleging in.
Geen rasionele mens sou tot so ‘n finansieel nie-volhoubare en ondoeltreffende opset ingestem het nie. Bowenal word skreiende onreg gepleeg. “Actors describe themselves as traumatized when the environment of an individual or a collectivity suddenly shifts in an unforeseen and unwelcome manner” (169). Soos die sentrale en provinsiale regering is plaaslike regering in die nuwe Suid-Afrika ‘n klassieke geval van “bad things happen to good people” (183). Diegene wat hulle lewe lank gewerk en pensioen en ander middele vir aftrede bymekaar gemaak het, word te kort gedoen omdat hulle verplig word om nie net by te dra tot ondoeltreffende en korrupte owerheidsfunksionering nie, maar ook tot die onderhoud van bv werkloses en onwettige inkommers.
Alexander onderskei tussen ‘n gebeurtenis en sy voorstelling/”representation” (373). Hierdie voorstelling is ‘n konstruksie wat, anders as die gebeurtenis, wysigings kan ondergaan; vandaar bv “revisionist historical scholarship” (1560). In hoofstuk 2 toon hy aan in hoe ‘n mate die populêre voorstelling van die Holocaust ‘n Amerikaanse maaksel is. Dit is Amerikaners wat die eerste berigte oor die Nazi-uitwissingkampe die wêreld ingestuur het. Dit is die verwerkings van Ann Frank se dagboek vir die verhoog en rolprente wat die publiek se beeld van die Holocaust grondig beïnvloed het. Die voorstelling sou heeltemal anders gewees het as die Nazi’s die oorlog gewen het. Dink aan hoe bv slawerny, kolonialisme en apartheid deur swartes in propaganda opsetlik oordrewe en foutief voorgestel word.
Terme soos “Nazi,” en “Holocaust” word deesdae metonimies gebruik vir wat sleg of boos is. Plaaslik word sulke terme dikwels in die konteks van apartheid gebruik. Dit gaan om voorstellings, want die destydse gebeure in Duitsland en Suid-Afrika verskil hemelsbreed. Ek het die hele apartheidsera deurleef en weet dat daardie tydvak in propaganda erg vervals word. Soos die Holocaust word apartheid sonder meer as boos beskou. Soos die Holocaust het apartheid ‘n “bridging metaphor” (1819) geword. Byvoorbeeld, Jimmy Carter, een van die swakste Amerikaanse presidente (1977-1981, hy het net een termyn gedien – selfs Barack Obama is twee termyne gegun), het ‘n boek geskryf, Palestine: Peace not apartheid (2006). Apartheid was egter op blanke selfbehoud ingestel; nie op die benadeling van ander nie. Apartheid was ‘n verstaanbare en regverdigbare hulpbron vir blankes en het (ten minste in sekere opsigte) ook die land bevoordeel. Daar was in Suid-Afrika bv veel meer wet en orde en voorspoed en Westerse beskawing as tans. Apartheid as “commodification” het sedertdien in “comedization” (1863) ontaard. Apartheid word deesdae as belaglik, selfs as malheid, afgemaak. Blankes is in werklikheid ‘n onontbeerlike hulpbron vir die land, maar weens swart bewustheid/nasionalisme vind ‘n noodsaaklike herwaardering van blankes se positiewe nalatenskap en vermoëns glad nie plaas nie.
“Collective traumas are not found; they are made. Something awful usually did occur, but how it is represented remains an open question, subject to whirling spirals of signification, fierce power contests, simplifying binaries, subtle stories, fickle audiences, and counter-narrations. Individuals do not respond to traumas but to trauma constructions. How they come to reflect upon them is certainly a matter for individual conscience, but it is also a massively collective thing. Individuals experience the pain and suffering of defeat, and the hopes for future emancipation, in terms of collective stories that engulf and instruct them, sometimes in positive, sometimes in frightening, ways” (2081).
In hoofstuk 3 toon Alexander aan hoe die Palestyne die Nakba of Katastrofe (2066, 2152), die Israeli-besetting, as trauma ervaar. Terselfdertyd ervaar Israeli’s hulle eie verblyf as traumaties omdat hulle van alle kante deur vyandige Arabiere bedreig voel en hulle internasionaal geïsoleer word (2152). Soos tydens die Holocaust staar uitwissing hulle in die gesig. Israeli’s probeer om hulle selfbehoud met “cognitive militarism” te verseker (2313); anders as in Suid-Afrika toe die doeltreffende funksionering van die veiligheidsmagte in 1990/94 aan bande gelê is, met katastrofiese gevolge. Vandag kan Israeli’s steeds sê wat Afrikaners weens verraad in eie geledere nie meer kan sê nie: “We have a state, a flag and army” (2388). In Israel is daar ‘n gesonde kern (“Block of the Faithful”) wat voortgaan met “building, settling and developing” (2372).
In hoofstuk 4 word aandag geskenk aan die gebeure in Nanjing in China in 1937 toe na bewering ‘n kwartmiljoen Chinese deur die Japannese afgemaai is. Hoewel dit sekerlik ‘n traumatiese gebeurtenis vir sommige van die oorlewendes was, het dit andersins nie kollektiewe trauma ontlok nie. Die rede hiervoor is dat die nasionalistiese Kuomintang in ‘n politieke magstryd met die kommuniste gewikkel was. Albei partye het eerder die wandade van die ander party as dié van die Japannese aan die groot klok gehang. Van 1927 tot 1949 is baie massamoorde tydens die Chinese burgeroorlog gepleeg. In 1949 het die kommuniste die bewind oorgeneem en is in bv museums en skoolhandboeke begin om die oorlogsgebeure eensydig voor te stel; soos deesdae in Suid-Afrika in bv die Apartheidsmuseum en in skoolhandboeke. “It is no wonder that a memorial museum for the massacre at Nanjing was not built until 1985, and that this dark day of human history has remained relatively unmarked up to the present day” (2781). Die Nanjing-museum is die resultaat van “the current, highly fraught process of negotiating and constructing a new collective Chinese identity” (2810). In Suid-Afrika is daar ook pogings tot nasiebou, maar dit geskied ten koste van die aansien van blankes, veral Afrikaners, soos duidelik blyk uit bv museums in Kaapstad wat die slawe en die inwoners van Distrik 6 huldig en die museum in Johannesburg wat apartheid verdoem.
Hoofstuk 5 handel oor die gewelddadige skeiding van Indië en Pakistan. Albei lande het in 1947 polities onafhanklik geword. In 1971 het Oos-Pakistan as Bangladesj onafhanklik geword. Indië het ‘n oorwegend Hindoe- en Pakistan en Bangladesj ‘n oorwegend Moslembevolking. Hierdie 80+% religieuse meerderhede het ná grootskaalse bevolkingsverskuiwings gevolg. Dit gaan hier hoofsaaklik om die aanvanklike skeiding tussen Indië en (Wes- en Oos-)Pakistan. “Die mass migrations of the Partition were hardly voluntary, they were, in fact, conducted against a backdrop of immense brutality and violence and in an atmosphere inflamed with passions” (3140). Die nuwe opset in hierdie lande, soos in die tragiese nuwe Suid-Afrika, “failed to deliver the future” (3022). “Otherness was hardly confined to colonialism” (3052). Religieuse groepe bevind hulle “on opposite sides of the partition line” (3169). Die grens tussen Indië aan die een kant en Pakistan en Bangladesj aan die ander kant, is ‘n “cultural marker” en is eerder uitsluitend as insluitend (3169).
Die traumatiese gevolge van hierdie menseslagtings is grootliks geïgnoreer (3052). Byvoorbeeld, “Women’s bodies became sites of violence where different ethnic communities sought to establish their dominance over each other” (3184). Die skeiding van die subkontinent in drie lande word as “a regretable but necessary catastrophe” beskou (3067). Dít kan nie van Suid-Afrika se 1990/94-katastrofe gesê word nie. Indië, Pakistan en Bangladesj het na ‘n groter mate van homogeniteit beweeg, terwyl die nuwe Suid-Afrika in die teenoorgestelde rigting beweeg. Plaaslik is daar al hoe groter diversiteit (dink aan die miljoene inkommers van dwarsoor Afrika en Asië) en gevolglik al hoe meer wrywing.
Die onderwerp van die sesde en laaste hoofstuk is: “Globalization and trauma: The dream of cosmopolitan peace” (3239). Ná die Eerste Wêreldoorlog en veral ná die Tweede Wêreldoorlog is wegbeweeg van mono-etniese nasionale state. Dink aan die Volkebond, Verenigde Nasies en die Europese Unie, maar ook die samevoegings van uiteenlopende kulture in bv die Sowjetunie en Indonesië. Daar word gepoog om ‘n al hoe groter metodologiese of kunsmatige nasionalisme (3239) te kweek, wat eintlik op die ontkenning van tradisionele nasionalisme neerkom. Die bestaan van “a supra-national life” word veronderstel (3411). Om dit te bewerkstellig word die verskille tussen mense by voorkeur ontken. Dit lei noodwendig tot kulturele trauma. Daar word uitgegaan van veronderstellings soos die (moontlike) bestaan van ‘n wêreldstaat en dus wêreldburgerskap en selfs iets soos ‘n wêreldmening (3397) en ‘n wêreldgewete (1777). Geen wonder dat verskynsels waarvan ingevolge die tydsgees nie gehou word nie, tot misdade teen die mensdom opgegradeer word. “Civilization was becoming world-wide” (3352). Klein mensies het groot begin dink. Selfs die Universiteit Stellenbosch verkeer deesdae in die waan dat hy sy studente vir wêreldburgeskap bekwaam, gevolglik wil hy nie meer ‘n Afrikaner- en Afrikaanse universiteit wees nie.
‘n Fundamentele probleem is die Afrikaner se “dilemma of uniqueness” (1806). In ‘n klimaat van gelyk- en eendersverklaring, van wêreldburgerskap, is daar nie simpatie met blankes nie; veral nie met Afrikaners in Afrika nie. Ons word in ‘n blik gedruk as beweerde bevoordeeldes en onderdrukkers. Ons verkeer vasgedruk in ‘n hoek en dit hang uitsluitlik van ons af of ons oorleef. Dit is ons verantwoordelikheid om die blankedom in Afrika in weerwil van die 1990/94-katastrofe in stand te hou. Oor kulturele trauma skryf Alexander: “This new scientific concept … illuminates an emerging domain of social responsibility and political action” (156). Van daadwerklike, effektiewe aksie om die Afrikanerdom van ondergang te red, is daar nog weinig sprake. Weens toenemende verengelsing word Afrikaans ook vir die wolwe gegooi. Meer as ooit het ons ‘n goeie herder nodig om ons na ‘n Afrikanertuisland te lei.
Op Hermanus besoek ek en Moeder ons geliefde tweedehandse liefdadigheidswinkeltjie, waar al die inkomste vir die dierewelsyn aangewend word.
So kom ek af op Die Katkisasieboek, 1969, een-en-twintigste druk (een van 30.000 kopieë) wat ‘n skamele R5,00 kos. My moeder raai my af om die boek te koop, miskien omrede sy nou in ‘n ander gemeente is, en/of die leerstelling ook nou al 50 jaar later verouderd is. Of omrede sy haar eie katkisasie in 1968 onthou het as ‘n “klug” – die predikant voor het die vrae gestel, die katkisante in die agterbanke het die antwoorde in die katkisasieboek gelees en na die banke voor versprei waar die beantwoording moes plaasvind.
Maar hoe ken jy my? Terug by die vakansieoord tas my hand rond tussen die stapel PAW Patrol-DVD’s [Verbruikerisme De Luxe], The Matrix Trilogie-pakket [New Age Gnostisisme De Luxe], Die Hobbit [Satanisme De Luxe] en ‘n hele paar vreemdetaalhandboeke en -woordeboeke [Heidense Volksvreemdheid De Luxe] en [ha! hier is hy!] gryp die boek wat met die Calvinisties sobere bruinpapier en hardeplastiek oorgetrek is.
By die inhoudsopgawe soek ek onder “Geloofsleer en Sedeleer” onder die hoofstuk “III. Sektes en Dwalinge” vir Les 79. Ek wil weet wat die Kerk oor Kommunisme destyds te sê gehad het. Wat die jong katkisante/kategumene dalk moes leer.
‘n Mens sou opstelle kon skryf oor die houding teenoor “sektes” en hoe die Kerk hom eintlik aan elkeen van hierdie “kenmerke” self skuldig maak, maar sulke moddergooiery sal my gemanikuurde hande net vuil maak.
Oor die “Die Roomse Gevaar” (sic, bl. 350-353) word byvoorbeeld gesê:
Die Roomse Kerk beskou homself as die enigste ware en onfeilbare kerk.
Russellisme, Pinkstersektes, Apostoliese sektes, Sabbatariërs, Christian Science, Spiritisme, Adventisme, Mormone, Vrymesselary, Afrika Evangelie Bond, Die Oxford-Groep, Christelike Instituut, ens. ens. ens. kom almal onder skoot.
Deel van “Hul Optrede” [dis nou sektes], is (bl. 319):
(a) Geestelike hoogmoed: Eiegeregtig en self-oorskattend veroordeel hulle die Kerk en val die lidmate aan onder die waan dat hulle alleen alle waarheid en saligheid besit. In verwaandheid veroordeel die een sekte ook die ander as dwalende […]
Net mooi op die volgende blad, bladsy 320, word gestel hoe mens sektes moet hanteer:
As u altyd die standpunt van u [Suster]kerk, d.w.s. die Bybelwaarhede soos u kerk dit vertolk, ken, kan u elke sekte-aanval die hoof bied en sy wapens afslaan.
Dis nou interessant. Kostelike dubbele standaarde. Jy/hulle mag nie, maar ek/ons mag. So hier het ons een sekte van die Christendom wat ander sektes van die Christendom veroordeel. Goed om te weet.
Maar dit raak erger! Op dieselfde blad:
Geen getroue lidmaat sal sekteboeke aankoop nie. By u eie kerk en sy boekwinkels kan u oorvloedig gesonde geestelike literatuur kry. Elke boek wat u by sektes koop, al gooi u dit in die vuur en al koop u dit om van hulle ontslae te raak, is die geldelike steun waarmee hulle meer boekies druk en versprei en waardeur hulle u gesonde belydenis en suiwere kerkleer meer en meer probeer ondermyn.
En op bl. 405 (“Die pligte van ‘n goeie lidmaat”):
Elke lewende lidmaat sal [sic!] inteken op ons kerk se amptelike organe, Die Kerkbode en Die Voorligter, dit lees en help versprei. Dit geld ook vir ander tydskrifte deur ons eie Kerk uitgegee. Die boeke van vreemde kerke en sektes moet geen getroue lidmaat koop of lees nie.
Als goed en wel, tot jy universiteit toe gaan waar ‘n wye verskeidenheid bronne voorgeskryf en geraadpleeg moet word. Boonop laat die Engelse/Joodse/Duitse/Hollandse kollegas by die werk nie vir hulle voorskryf wat om te lees en wat nie – en hulle gaan met mekaar oor politiek gesels, hulle gaan oor “verbode onderwerpe” gesels – en die Afrikanerkind gaan met ‘n bek vol tande staan, met sy duimpies in ‘n hoekie speel of oorweldig word deur sy onwetendheid. Veral as sy kollegas verbluffende logiese antwoorde na sy kant toe slinger wat nie in sy Katkisasieboek te vinde is nie. Dis maar ‘n kwessie van tyd. Het hy maar die verbode literatuur gelees kon hy daarop voorbereid gewees het.
Of, het die Kerk geweet hy het geen kat se kans teen die ander sektes nie? Waarom dan so aggressief in die defensief op sy agterpote staan?
Maar gelukkig het ons in 2018 darem soekenjins waarmee mens elke denkwyse self kan ondersoek. Gewoonlik staan 30 skuiwergate as antwoorde slaggereed.
Ek gaan voort met my leeswerk. My oë bly stip gefokus op bladsy 338 en 339:
DIE KOMMUNISME
Die Grondbetekenis
Die woord kommunisme is afgelei van die Latynse woord communie wat beteken: gemeenskap. Alle privaatbesit moet opgehef word en in besit en onder beheer van die gemeenskap geplaas word. Besitting en rykdom is diefstal.
Kommunisme is materialisties en veg net oor stoflike waardes, soos eiendomme, fabrieke, myne, produksiemiddele, ens. Hulle wil net van brood lewe (Matt. 4:4) en is vyandig teenoor alle geestelike waardes soos die siel, godsdiens, hemel en God. Dit is dus die godsdiens vyandig.
Kommunisme is ‘n klassestryd. Die voer die stryd van die werkende klas teen die besittende klas. Nasionale of volksgrense bestaan nie, dis net werker – of dit Rus, Duitser, Engelsman, Zoeloe, Indiër, of wat ook al is, dit maak geen saak nie – teen besitter. En wat is die gevolg in Suid-Afrika? Hier is 90% van die besitloses naturelle. Hier stuur die kommunisme doelbewus af op ‘n swart barbarestaat [sic!]. Die naturelle word op alle maniere opgestook en gevoed met griewe, agterdog en vooroordeel teen blankes, veral teen die Afrikaner en sy kerk.
Goeie bliksem! Dit lyk my die Susterkerke het destyds geen benul gehad wat kommunisme werklik behels het nie. Van die gewelddadige revolusie-vleuel in die Ooste en die “rustiger” dialektiese beredenering in Brittanje en Swede het die kerk skynbaar nie geweet nie. Ek glo ook nie hulle was opgewasse genoeg om hul gemeentelede deeglik te waarsku nie. Iewers het hulle die klok gehoor lui, maar nie geweet waar die bel hang nie. Hoe kan dit ook anders as jy nie eens ander sektes se literatuur mag lees nie?
Ek sou dus sê dis ‘n baie, baie gevaarlike speletjie om jou gemeentelede in die duister te hou.
Maar laat ons die kat die bel nou aanbind.
Dit is eintlik ironies dat presies in dieselfde jaar as die herdrukte Katkisasieboek ‘n ander boek uitgegee is, getiteld Kommunisme: teorie en praktyk, uitgegee deur die Universiteit van Pretoria. Hoe sou mens vir die gemeente verduidelik dat kommunisme juis handel rondom tradisie, godsdiens inkluis, wat in die oë van die kommuniste ‘n sosiale konstruk is wat duisende jare gelede uitgedink is om mense gevange en onderdanig te hou aan die heersersklas?
Hoe verduidelik die herder van die gemeente aan sy skapies die ironie: Die Kommunisme is hierdie noodwendige, natuurlike evolusie beskou van die Nywerheidsomwenteling (waarom dan druk vir ‘n revolusie, as dit tog vanself sal gebeur? kan mens tereg vra), net soos die mens eers bang was vir die natuur, maar die tegnologie die mens in staat gestel het om op matige wyse die natuur te trotseer. Maar nou, hier, gebeur interessante teenstrydighede tussen Lenin en stigter Marx. Marx het geglo die kommunisme sal sy revolusie in die Weste kry, soos die werkersklas gatvol vir die ryk base raak en dan die wêreld op sy kop keer. Lenin het eenvoudig te veel van Marx en Engels gerook, op ‘n agterlike plasie (dis nou Tsaar-Rusland) eenvoudig die onmin gekaap tot sy eie voordeel. Want ‘n werkersklas was daar eenvoudig nie – dit was boere, met slegs hier en daar ‘n fabriekswerker. Maar die Hegeliaanse tese, antitese en sintese is raakgesien: Tsaar, onderdane en Kommunisme as noodwendigheid. So het dit later uitgebrei na die wêreld: kolonialiste, gekoloniseerdes = kommunisme. Onderdrukker (iemand wat het, wat as maghebber beskou word) – onderdrukte (iemand wat nie het nie, gediskrimineerd voel) = kommunisme is die oplossing.
Op bl. 182-183 van die Tukkies-boek skryf Generaal H.J. van den Bergh in die hoofstuk “Die Kommunisme in Suid-Afrika” die volgende:
Ten opsigte van Suid-Afrika wil ek slegs enkele gedeeltes aanhaal uit ‘n dokument getiteld “How to be a Good Communist” wat te Rivonia gevind is toe die Polisie op 11 Julie 1963 op die geheime hoofkwartier van die Kommunistiese Opperbevel in Suid-Afrika toegeslaan het – om Hoover se stelling ook ten opsigte van Suid-Afrika te staaf. Die betrokke stuk is in die handskrif van Nelson Mandela, een van die kommunistiese voorbokke van die “African National Congress” en is opgestel om te dien as handleiding vir nuutgewerfde lede van die Kommunistiese Party. In die stuk, wat later as bewysstuk by die hof gedien het, skilder Mandela ‘n interessante prentjie, gesien teen die Hoover definisie. Hy sê dat:
“Under a Communist Party Government, South Africa will become a land of milk and honey… there will be enough land and houses for all. There will be no unemployment, no starvation and no disease. Workers will earn decent wages, transport will be cheap and education free. The victory of Socialism in the USSR, in the People’s Republic of China, in Bulgaria, Czechoslovakia, Hungary, Poland and Rumania, where the living conditions of the peoples were in may respects similar and even worse than ours, proves that we too can achieve this important goal. Communists everywhere fight to destroy capitalist society and to replace it with Socialism, where the masses of the common people, irrespective of race or colour, will live in complete equality, freedom and happiness.”
Die Hooverdefinisie is (bl. 182):
“Communism (Marxism-Leninism) is the revolutionary, materialistic ideology used by its adherents to justify their efforts to seize power by any and all menas for the forcible establishment of ‘n world-wide totalitarian social order.”
Maar die ironie van die saak is juis dat die Unie van Sosialistiese Sowjetrepublieke tot sy ontbindingsfase wel SOSIALISTIES gebly het en nooit kommunisme bereik het nie. Kommunisme behels dat DIE STAAT MOET OPLOS EN VERDWYN; sosialisme is slegs die voorganger. Nieuwoudt skryf (p. 33):
Omdat die begrip Staat tot ‘n groot mate met die kapitalistiese orde verbind is, het Marx ook hierdie nuwe bedeling nie ‘n “staat” genoem nie maar wel ‘n “gemeenskap”.
Die revolusie en die diktatuur van die proletariaat is en bly egter net voorstadiums in die strewe na ‘n klaslose gemeenskap, wat die hoogste fase van kommunisme is en die ideaal wat Marx wou bereik. Sy uiteindelike kommunistiese gemeenskap is dus in die kapitalistiese sin van die woord vir hom geen staat meer nie, want daardie konsep van staat verdwyn: met ander woorde, die staat sal verdwyn. In hierdie opsig sluit Marx dus by die anargiste aan deurdat hy ‘n staatlose gemeenskap in vooruitsig stel. Dit is volgens sy werke egter nie baie duidelik hoe hierdie gemeenskap sal funksioneer nie en net soos sy Utopiese kollegas is hy besonder vaag oor hierdie toekomstige sosiale orde. “In place of the old bourgeoisie society, with its classes and class antagonisms, we shall have an association in which the free development of each is the condition for the free development of all. ”
Volgens Marx sal hierdie gemeenskap die hoogste vorm van die kommunisme wees. Die verslawing en onderdrukking van die enkeling wat uit die verdeling van arbeid onder die kapitalistiese stelsel voortvloei, sal tot ‘n einde kom. Daarmee saam sal ook die antitese tussen verstandelike en fisiese arbeid verdwyn. Dit sal eweneens beteken dat die arbeid nie meer bloot ‘n metode is om aan die lewe te bly nie, maar dit sal ‘n basiese noodsaaklikheid van die lewe self wees. Terselfdertyd sal die produksiemagte toeneem omdat die individu self in die algemeen verbeter het en ‘n hoër stadium van ontwikkeling bereik het. Koöperatiewe rykdom sal toeneem en die kapitalistiese orde met sy beperkte horisonne sal verdwyn. Wanneer dit gebeur, glo Marx, sal die gemeenskap kan verklaar “van elkeen volgens sy bekwaamheid en aan elkeen volgens sy behoeftes”.
Alhoewel hierdie droomwêreld van Karl Marx vergesog mag klink, word die ideaal nog steeds nagestreef […] Gedurende die eerste [fase] (1961-1970) moet die materiële en tegniese grondslae gelê word. Tydens die tweede (1971-1980) moet die afrondingswerk gedoen word sodat daarna oorgegaan kan word tot die volkome kommunistiese gemeenskap.
Nieuwoudt sluit dan heelwat paragrawe later af (p. 34):
Die grootste beswaar wat teen hom [Marx] ingebring kan word, gaan juis teen die sogenaamde materialistiese interpretasie van die geskiedenis. Die veronderstelling dat materiële omstandighede die denke van die mens bepaal, moet noodwendig verwerp word, want in die praktyk sal gevind word dat ander faktore soos godsdiens, kultuur, volksbeskouings en opvoeding net so ‘n groot, indien nie groter rol nie, speel in die lewensbeskouing van die mens.
Generaal H.J. van den Bergh skryf op bl. 183 en 184 [om nou die Mandelageskrif op te volg]:
In Rusland is die kommuniste reeds meer as vyftig jaar aan bewind, en selfs in byna al die ander lande wat Mandela in sy geskrif noem, gaan die volkere al meer as twintig jaar gebuk van kommunisme. As Mandela gelyk het, sou ‘n mens met reg kon verwag het dat die kommuniste teen hierdie tyd reeds lankal die paradys wat hulle aan Suid-Afrika voorhou, in die lande tot stand sou gebring het. Die teenoorgestelde is egter waar. Soveel mense het uit die kommunistiese “paradys” na die vrye lande van die wêreld gevlug dat die heersers verplig was om grense met doringdraadversperrings, mynvelde, gewapende wagte en masjiengeweertorings te verseël.
[…]
Die soorte state wat Lenin, Stalin, Mao Tse-Toeng en ander kommunistiese leiers van die twintigste eeu tot stand gebring het, waarin hul eie bevolkings reeds jare lank onder ‘n genadelose en onverbiddelike diktatuur van hul kommunistiese partye gebuk gaan, toon weinig ooreenkoms met die werkersparadys waarvan Karl Marx en Friedrich Engels gedroom het. Lenin en sy opvolgers het nie die beloofde paradys van vrede, gelykheid en ‘n oorvloed van aardse goedere geskep nie, maar wel ‘n nuwe heersersklas, wat nie slegs oneindig magtiger is as die fabriekseienaars van Marx en Engels se tyd nie, maar die werkers op ‘n nog veel genadeloser wyse uitbuit.
Ek het reeds by ‘n vorige geleentheid die stelling gemaak dat kommunisme, in hierdie lig gesien, inderdaad die hoogste vorm van kapitalisme is.
En nou gooi ek ook my bietjie olie op die vuur. Dit het my laat wonder: waarom, as alles dan so wonderlik was, vlug niemand Sowjetunie toe nie? Mense gaan na die plekke wat vir hulle na een of ander heilstaat lyk. Of waar die geld is. Waarom is vliegtuie vol mense dan nie na die Sowjetunie toe karwei om permanente burgerskap te verkry nie? Wat het hulle gekeer? Waarom het die hele Afrika in elk geval nie op hierdie utopiese uitnodiging [die Sowjetunie] toegesak het nie, gaan my verstand vandag heeltemal te bowe. Seker maar die Swart Nasionalisme wat destyds hoogmode was. En vandag? Sjina, Kuba, Viëtnam en natuurlik Noord-Korea, bied vandag nog heenkome vir die werkersklas wat so ‘n hekel het in die Kapitalistiese Nyweraars. Waarom trek niemand soontoe nie? Dis tog ‘n vry wêreld waarin ons woon?
En as die Berlynse Muur dan nou daar was om die Kapitalisme en Westerse invloede uit te hou, waarom is mense doodgeskiet wat van die Kommunisme na die Weste wou vlug? Ek glo nie Apartheid sou ooit mense doodgeskiet het wat na die Sowjetunie wou vlug nie – hulle sou tog te bly gewees het om van die terroriste ontslae te wees.
Maar nou terug na die Katkisasieboek. Die volgende kontrakommunistiese voorsorgmaatreëls word op bladsy 340 getref:
Elkeen van u moet u deeltjie doen om:
(a) Ons eie volk weer terug te lei tot Gods Woord, tot die Huis van die Here en tot die diens van die Here. Gods Woord gee leiding en raad, die Huis van die Here bind die gelowiges saam en die godsdiens bewaar die indringing van giftige en sielsverderwende gedagtes en beskouinge.
(b) Ons eie veragterde en verarmde volksgenote op te hef, sodat kommunisme nie in hul harte ‘n broeiplek kry en hulle vyandig teen kerk en godsdiens maak nie. Kleiner gemeentes en beter, intensiewer geestelike bearbeiding is hiervoor noodsaaklik. Kommunisme kan geen ingang kry waar daar kerkbewustheid bestaan en ‘n kragtige geestelike lewe bloei nie.
(c) Om die houvas van die kerk op die kleurlinge en naturelle weer terug te kry. Die kommunisme speel op die snare van die nie-blanke gemoedere: behuising, opvoeding, gelykstelling, onderlinge huwelike veral ná die oorlog. Ons sendingwerk moet so intensief wees dat dit alles wat die nie-blanke in die arms van die kommunisme drywe, afsny en hulle in die arms van die kerk en godsdiens ontvang. Christus is die oplossing van elke probleem. Ons moet hulle tot Christus bring. Die Evangelie is die sterkste wapen teen die kommunisme.
(d) Sosiale geregtigheid toe te pas. Ekonomiese ongeregtigheid en onbillikheid, maatskaplike misstande veroorsaak klassestryd en rassenyd. By een deel van die volk ontstaan ‘n wrok of haat teen die ander deel. Dit vorm ‘n vrugbare akker vir die kommunisme. Handel volgens Miga 6:8 en kommunisme kan nie wortels skiet in hart en samelewing nie.
Jammer, maar op sy minste is nie eens ‘n kind so naïef nie.
Ten eerste word godsdiens deur die Kommunisme uit die staanspoor beskou as ‘n mensgemaakte konstruk, die Bybel inkluis. Enigiets wat uit ‘n Christen, Moslem, Boeddhis, ens. se mond kom sal outomaties verkeerd wees. Wat kom dus eerste – die hoender of die eier?
Dit maak dus nie saak hoe jy ook al jou godsdiens met die Bybel probeer regverdig nie [soos in die Katkisasieboek tussen bl. 339 tot 340 uiteengesit word “van Adam se dae af” tot “Christus wat geldbesit nie veroordeel het nie”, “die kruis van Christus wat vir die kommunisme geen plek het nie” [aangesien die produksiemiddele die verlosser van die mensheid is], die “Kommunisme wat ‘n opstand van die mens teen God is”, ens. ens. ens.], jy gaan jou teen ‘n muur vasloop, want jy is “nog een wat gebreinspoel is deur die ou orde”. Gaan jy Oswald Spengler nadertrek, wat ook “beïnvloed is deur die ou orde”?
Kortom: Deur uit die Bybel en Katkisasieboek aan te haal gaan jy nie ‘n kommunis bereik of bekeer kan kry nie. As jy van die begin af nie ‘n Christen of kerklidmaat was nie, en reeds in die kloue van die kommunistiese dialektiek beland het, is daar geen salf meer te smeer nie. Wat die Christene betref, hulle kan gerysmier word, iets wat die Katkisasieboek self toegee:
Sy vatbaarheid.
Die menslike gemoed is baie vatbaar vir die kommunisme, want:
(a) Van nature het die menslike hart ‘n teësin vir godsdiens en het griewe teen kerk, owerheid, besitter, ens. en is meteens ‘n goeie broeiplek vir die godsdiensvyandige kommunisme.
(b) Van nature is die mens geneig tot hebsug wat graag wil besit wat nie syne is nie, en sal gryp na die wonderlike voordele wat die kommunisme voorgee om hom te bring.”
Die kerk staan dus magteloos en toekyk, ongeag al sy sendingwerk.
Net ‘n wonderwerk of Goddelike ingryping sal dus vir die ongelowige Thomas oortuig. Of, as jy bewyse kan lewer dat kommunisme self net ‘n baie onoorspronklike sosiale konstruk is juis omrede geen nuwe waardes, of eerder, NORMES bedink is nie, maar slegs oues wat met die hand uitgesoek is. Verder bied die Kommunisme geen teleologiese einddoel behalwe nivellering en uitbreiding van die nuwe geloof nie – die pad vorentoe lyk maar uitsigloos.
Of: indien die individu so ontgogel is deur die wrede werklikheid wat Kommunisme meegebring het.
Ten tweede kom die laasgenoemde reël (“Sosiale geregtigheid”) so reg uit die kommunismehandboek, en dit laat my tereg wonder of die skrywer van die Katkisasieboek se kerkhoed eintlik ‘n rooi baret is. Of is dit die eerste krakie in die dop van die Christelike Kommunisme wat besig is om uit te broei in die kerk? “Sosiale geregtigheid” lyk darem te veel na die letterlike vertaling van “Social Justice [Warrior]”. Die gevolge daarvan is alles behalwe goed.
Wat presies verstaan jy onder “ekonomiese ongeregtigheid en onbillikheid”? In die huidige en destydse konteks van die Kommunisme beteken dit: jy het meer as ek, daarom het jy op een of ander wyse my besteel, en daarom moet ek vergoed word sodat ons gelykwaardig kan wees. Ongeag of jy jou dienste eksklusief aan buitelanders verskaf en niemand se werk, talente of geld “steel” nie.
Nou goed dan, aangesien die katkisasieboek so mooi daarop aandring [en indirek aanvoer dat die “kleurlinge en naturelle” met groot oë handjiesgevou mooi syntoe sal bly staan terwyl die blanke lidmate op elke gebied sal moet voorvat om die vrede te bewaar], lyk die implikasies so:
– Dit sou beteken dat geen blanke tydens Apartheid meer as ander rasse of sy eie volk mag hê nie en almal in verbeeldinglose kloonhuisies of strooihutte sonder tuin of motorhuis sal moet bly [die tuinier en huishulp in Apartheid-Suid-Afrika is dus outomaties werkloos]. Sodat niemand jaloers word nie. Hoe minder goed mens het, hoe minder instandhouding en probleme het jy (dis waar), en hoe minder is daar om weg te dra en hoe minder die versekeringskoste. Maar hoe verklaar jy die gelykenis van die tien talente? God gee aan wie Hy wil, sodat die betrokke persoon meer daarmee kan woeker – en omrede hy/sy vir die taak opgewasse is.
– Bogenoemde gaan ook ‘n invloed hê op werkskepping: koop jy minder goedjies waarvan jy hou [om tog die vrede tydens Apartheid te bewaar…], lei dit tot werkverliese. Ek gaan dus nie jou trommetjie, draadkar, Afrikamasker en uitgekerfde kameelperdjie koop nie. Want ek mag nie meer besit as ander nie. [Ekskuus, niemand mag eintlik iets besit nie]. Ek is werklik baie jammer. Nee, ek het mos nou net gesê ek wil nie jou vervloekte goed hê nie! Het jy blompotte vir ore?
– Dit sal beteken niemand mag tydens Apartheid meer verstand as ander hê nie. Niemand mag sy talente ten volle ontwikkel nie.
– Ons praat van werksetiek, ons praat van belegging, ons praat van vooruitdink, ons praat van werkskepping. Net omrede my denkwyse [gegrond op Europese eekhorings wat voedsel berg vir die lang winterslaap] doeltreffender is as joune en jy nou jaloers daarop raak weens die sosiale ongeregtigheid wat dit nou meebring [pleks om die boer die kuns af te vra…], moet ek my doeltreffende stelsel nou tydens Apartheid kapot maak net om die vrede te bewaar?
– Dit sal ook beteken, omrede die Afrikanerbevolkingspiramide heeltemal op sy kop gekeer is (wat die Katkisasieboekskrywer duidelik nie voorsien het nie), met alleen die oogmerk om almal tydens Apartheid gelukkig te hou net om nie tot kommunisme te verval nie, dat:
* die kerklidmate van Generasie X dubbeld soveel werk sou moes doen of skep of oor ‘n ruimer innovering/intellek/dryfkrag/mededinging as die veel groter aantal Baby Boomers moes beskik,
* die Generasie Y van die kerk tien keer soveel sou moes doen of onderhou as hul voorgangers,
* Generasie Z en daarna [as Apartheid nog sou voortduur] selfs ‘n swaarder las sou moes dra of onderhou as al hul voorgangers.
Dit is die teorie. In die werklikheid is die las en hulpbronne tussen die onderskeie geslagte onreëlmatig versprei: jy kry “jappies”, “rykes”, en “armblankes” oor al die ouderdomsgroepe heen. Jy kry Baby Boomers van die Afrikanerdom wat die Generasie X, Y en Z van die Afrikanerdom moet onderhou – en die meeste Baby Boomers sou teen dié tyd nou in elk geval al aftreeouderdom bereik het. Die kommer sou dus wees: Sodra die ouer geslagte een na die ander wegval, verdubbel die werklas eksponensieel op diegene wat agterbly. Hulpbronne wat outomaties geërf word van die voorgangers sou geen gegewe wees nie.
Of: die jonger geslagte sou beter tegnologie [robotte ingesluit] of doeltreffender werkwyse moes gebruik het om die werklas aansienlik te verlig.
Of: van die verouderde strukture sou eenvoudig gesluit en gesloop moet word. Want hoe meer jy het, hoe meer moet jy in stand hou. Daar is nie meer tyd vir nostalgie as 1 persoon nou 20 mense se werk moet doen en regmaak nie [onthou die omgekeerde bevolkingspiramide van die Afrikanerdom]. Deesdae is die hartverskeurende afskeid gelukkig nie meer nodig nie, want die infrastruktuur val sommer vanself in duie weens swak instandhouding deur die huidige owerhede.
Of: hulle sou noodwendig MOES emigreer om die immer groterwordende las vry te spring wat uitsluitlik ten doel het om daardie Gini-koëffisiënt te laat krimp; wat net nog ‘n swaarder las laat op die kerklidmate wat in Apartheid Suid-Afrika agterbly.
Of: hulle sou van die buitelandse hulp moes inroep [nou ja, daar was die sanksies tydens Apartheid], en ‘n myn, strandgebied of wat die buitelander ook al op sy wenslysie het moes prysgee. Mens kon seker dit later weer nasionaliseer, maar dan sou geen buitelander meer hul ‘onbaatsugtige’ hulp kom aanbied nie.
Maar, die land het nou helaas in kommunisme verval. En streng gesproke ook die hoofstuk in die katkisasieboekie van 1969. Daar is niemand meer om te paai, te soebat en te smeek nie.
Jy kan dus met ‘n geruste hart besluit om op die Verenigde Nasies se Mandeladag [as ons in 2018 in ‘n postapartheidomgewing steeds volgens hierdie 1969-Katkisasieboekie sou werk] nie eens uit jou bed te klim nie. Jy hoef nie ‘n vinger te verroer nie. Mens kan nou alles in die bekwame hande van die ywerige Gutmenschentum van Europa laat – die Euro het tog meer waarde as die Rand as jy xe.com besoek. Waarom sal my Rand sestien keer harder moet werk as ‘n enkele Euro sestien keer so doeltreffend is (soos op 24 Junie 2018)? Volgens die syfers van Statistiek Suid-Afrika is daar buitendien nou meer Europese toeriste per maand as in die jaar 2010. Nie dat ek ooit teen enigeen van die toeriste op my dorp vasloop nie, maar die staat is mos altyd reg.
Dit is nog voordat ons inreken die staatkas wat geplunder word deur daaglikse vandalisme, brandstigting, swak polisiëring, ‘n staat sonder ‘n weermag, onbevoegte, lui en geldhonger amptenare, dwelmbase en bendegeweld wat orals uitbreek, moord en verkragting wat die nuwe wintersport geword het, beleggings wat die land uitvloei en leegbloei, kundigheidsverlies, massaverstedeliking en verouderde infrastruktuurverbrokkeling… terwyl ek ‘n gemeenskapsgroentetuintjie skoffel ter herinnering van Mandela. Wat ‘n jukstaposisie.
Liewe donder, duidelik was hierdie Katkisasieboek in en vir ‘n ander tydperk geskryf! Ek dink werklik nie die opsteller van die Katkisasieboek het geweet waarvoor hy vra nie.
Maar nou wéét ons. Te laat.
As jy my nou sal verskoon, ek gaan nou agteroorsit en my PAW Patrol-DVD’s geniet terwyl ek nog kan.
“Do the Pup Pup Boogie / Shake it, move it / Show ’em that you got that Pup-Pup stuff /
Do the Pup Pup Boogie / Shimmy, groove it / Can’t get enough, can’t get enough.”
Ek wil Jansen se jongste boek, Making love in a war zone (Johannesburg; Bookstorm, 2017, 224p, R300; Amazon Kindle $21,65), waarin hy rasvermenging/verbastering/hibriditeit bepleit, bespreek. Soos dikwels die geval is, hou hy homself as toonbeeld voor. Ek ag dit egter nodig om eers te skryf oor Jansen se boek wat as aanloop hiertoe gedien het, Knowledge in the blood: Confronting race and the apartheid past (Lansdowne: UCT Press, 2009, 337p). Voorheen het ek ‘n ander boek van Jansen, As by fire: The end of the South African university (Cape Town: Tafelberg, 2017, 287p, R280; Amazon Kindle $23,34), bespreek (Praag 15 en 22.07.2017). Ek skryf hierdie en die volgende rubriek oor Jansen op die gevaar af dat dit die indruk kan wek dat Jansen meer aandag ontvang as wat hy verdien. Naas sy anti-Afrikaner- en anti-Afrikaansgesindheid is daar egter sy (kulturele) marxisme waarteen ernstig gewaarsku moet word. Jansen se marxisme is eerder van ‘n sosiale as ekonomiese aard sodat sy eie welgesteldheid hom geensins pla nie.
Jonathan David Jansen (gebore in 1956) het die graad BSc aan die Universiteit van Wes-Kaapland behaal, waarskynlik danksy ‘n studiebeurs van die Departement van Kleurlingsake. Daarna was hy ‘n biologie-onderwyser in Vredenburg en Distrik Ses. Dit was destyds vir dese en gene maklik om ‘n Amerikaanse studiebeurs te bekom, mits jy nie-wit is. Jansen is in 1985 na Amerika. Aan Cornell University het hy die graad MSc behaal en daarna die graad PhD aan Stanford University. Albei hierdie universiteite is bekend/berug vir hulle fanatieke pro-swart gesindheid. Die titel van Jansen se doktorale proefskrif is: “The state and curriculum in transition societies, Zimbabwe 1980-1990” (1991, 265p). Daar is geen grondverskuiwende insigte in hierdie tesis wat daarop kan dui dat ‘n internasionaal gerekende opvoedkundige op die punt was om sy toetrede tot die akademie te maak nie.
Jansen het ses jaar lank in Amerika vertoef en het onder meer tyd gehad om aan anti-apartheidsbedrywighede deel te neem (p 1 – alle bladsyverwysings is na sy 2009-boek). In 1991 het hy na Suid-Afrika teruggekeer en aanvanklik nie-akademiese werk in Johannesburg gedoen (2). Die jare negentig was egter die tyd toe die spook van transformasie (wesenlik verswarting en verengelsing wat betref studente en dosente/personeel) aan die plaaslike universiteite begin loop het. Jansen is in 1994 as departementshoof en daarna dekaan van opvoedkunde aan die Durban-Westville University aangestel sonder dat hy, soos tradisioneel vereis word, deeglike (eintlik enige) ondervinding van akademiese doseerwerk gehad het.
As deel van Johan van Zyl (rektor 1991-2001) se oordrewe en akademies hoogs skadelike transformasieplan aan die Universiteit Pretoria (UP), is Jansen in 2000 as dekaan van die fakulteit opvoedkunde aangestel. Jansen beweer dat hy uitgenooi is om aansoek om die pos te doen (4). Van Zyl het in 2001 die uitvoerende hoof van Sanlam geword en ook daar groot ontwrigting en smart by blankes weens sy oordrewe transformasiebeleid veroorsaak. Jansen het in Pretoria aangebly en tot 2007 daar alles in sy vermoë gedoen om van UP ‘n nie-Afrikaner- en ‘n nie-Afrikaanse universiteit te maak. Hy verwys na “the decency of revolt” (1) en “the centrality of education in the resistance project” (2). Jansen is dermate met linkse ideologie besoedel dat geen objektief-wetenskaplike benadering van akademiese werk van hom verwag kan word nie. In Durban “I started to teach and engage black [Indian] university students about the meaning of struggle and the trajectory of change … guided by the pain … of students” (2).
Jansen se 2009-boek is sy “account of change at the University of Pretoria” (xi). Die hooftitel is ontleen aan ‘n gedig van Macdara Woods (v). “Knowledge in the blood for me means knowledge embedded in the emotional, psychic, spiritual, social, economic, political, and psychological lives of a community” (171). Jansen se definisie kon baie korter gewees het. Die kennis wat Afrikaners in hulle bloed omdra, dus wat Afrikaners wesenlik tradisioneel/histories is, is vir Jansen absoluut verwerplik terwyl die kennis wat swartes in hulle bloed omdra die soort kennis is waarna Afrikaners moet streef as hulle hulle wil reinig van die smet van apartheid. Hy is vervul met wanhoop oor Afrikaners want “knowledge in the blood is not easily changed” (171). “Political and cultural identities are not like an overcoat that can be slipped off as easily as weather changes” (250). Jansen vertel met smaak hoe die rektor glad nie belang gestel het in die kandidatuur van die drie Afrikaners wat op die kortlys vir die dekaanskap was nie. Van Zyl het nie eens hulle onderhoude bygewoon nie (5). Hy wou (ten alle koste) ‘n swarte (eintlik bruine) as dekaan aanstel. Jansen bestempel Van Zyl as “charismatic”, “smart” en ‘n “political entrepreneur” (4). “Van Zyl … left an indelible mark on the institution [UP]” (5), maar nie in die sin van verbeterde akademies-wetenskaplike gehalte nie.
In 2009 is Jansen as rektor aan die Universiteit Vrystaat (UV) aangestel. Weens transformasie was dit weer nie vir hom nodig om teen blanke kandidate mee te ding nie. Die voorsitter van die UV-raad, Faan Hancke, het maande voor Jansen se aanstelling telkens die versekering gegee dat ‘n blanke nie as rektor aangestel sou word nie. Teen die feite in en kenmerkend Jansenisties skryf hy: “I had decidedly not thought of myself as an affirmative action candidate” (153). In die middel van 2008 het Jansen die manuskrip van hierdie boek aan Stanford University voltooi. Dit is my oortuiging dat geen rasionele akademikus Jansen vir die pos van rektor sou oorweeg het as die inhoud van hierdie boek voor sy aanstelling bekend was en afdoende verstaan is nie.
Teen die einde van verlede jaar is Jansen as ‘n dosent en navorser in opvoedkunde aan die Universiteit Stellenbosch (US) aangestel. Toe het die rektor, Wim de Villiers, Jansen op die US-webwerf (20.10.2017) as “one of the leading pedagogues of our time” geloof, al is dit bekend dat die US deesdae by voorkeur nie-wit dosente aanstel. In ‘n nota voor in die boek word gesê Jansen “does not acknowledge apartheid-era classifications of people by colour” (vi). Dit stel hom in staat om homself nie as bruin nie maar as swart te herklassifiseer. Die feit is dat hy ingevolge apartheid se rasklassifikasies met die toekenning van studiebeurse en aanstelling in poste bevoordeel is. Jansen behoort goed in te pas by die ontaardings- en ontwortelingsproses waarmee De Villiers besig is. Saam sal hulle kan sorg dat die laaste reste van ‘n Afrikaner- en Afrikaanse US vernietig word. Jansen noem ‘n vorige US-rektor, Chris Brink, wat soos Jansen sterk anti-Afrikaner- en anti-Afrikaansgesind is, “openminded and accommodating” (121). Brink se opvolger, Russel Botman, het dieselfde gesindheid geopenbaar. Jansen sal nie beswaar hê teen die US-koshuis wat na Botman vernoem is nie. Hy het wel beswaar teen ‘n koshuis met die naam Huis Voortrekker (126).
Wat in Jansen se boek staan, is verregaande. Die eerste sin van die “Acknowledgments” lui: “I dedicate this book to my white Afrikaner undergraduate students” (ix). Daar is dus geen twyfel dat Afrikaners in Jansen se visier is nie. Die eerste sin van die “Prologue” lui: “It will never happen again” (1). Wat dikwels oor Naziïsme gesê word, word hier hoogs onoorspronklik op apartheid van toepassing gemaak. Volgens Jansen se insig is die “two great events of the 20th century, the Holocaust and Apartheid” (52). Die hele proloog is eintlik ‘n loflied vir homself. Soos Jansen se gewoonte is, word talle (onverifieerbare) staaltjies dwarsdeur die boek vertel wat fiktief aandoen of ingeklee word soos dit hom pas. Wat hierdie anekdotes gemeen het, is dat Jansen dink dat hy deurgaans die held is. Wat interessant sou wees, is as ‘n mens kon weet hoeveel keer hy homself in hierdie boek beskryf as die “black dean” en die persoon wat as leier en uit ‘n gesagsposisie funksioneer; “one who exemplified the taking over of white space and white authority” (234). Hy is heeltemal oorbehep met sy velkleur, die pos wat hy beklee, die gesag wat hy oor blankes uitoefen en die briljante leiding wat van hom uitgaan. In die UV-rektorstoel het hierdie dinge waarskynlik toksiese afmetings aangeneem.
Jansen het nie die akademiese verfyndheid om duidelik tussen kennis (in mense se koppe) en inligting (buite mense se koppe) te onderskei nie. Sy kennis van kennisleer/epistemologie is ongetwyfeld gebrekkig. Inligting word dikwels sonder meer kennis genoem. Aan UP was Jansen se rasgebaseerde klagte: “Knowledge is racially distributed and racially owned, for the important decision makers at the head of the organization are still white … I believe the most important impediment to the racial transformation of academic staff appointments at universities such as Pretoria is that the control over knowledge of processes, resources, and space is still largely in white hands. Knowledge is control” (156). Sedert 1994 beskik die ANC-regering egter oor, of het toegang tot, al die nodige kennis/inligting maar pleks van ‘n redelike mate van beheer oor landsake uit te oefen, is daar veeleerder chaos. Waarnatoe wend Jansen hom vir ‘n oplossing van hierdie probleem? Na marxistiese kritiese teorie. “Critical theory has yet to come to terms with this problem of knowledge and control within universities and how they operate to maintain ideological power and racial privilege at historical white institutions” (157). Is swart mag en swart bevoordeling aan swart universiteite/instansies nie ook problematies nie?
Later verwys Jansen na sy en sy “progressive friends” se (onkritiese) aanhang van kritiese teorie (255). In Amerika “I was raised as a graduate student on critical theory” (256). Hiermee erken Jansen die marxistiese kern van sy pedagogie. Hy het (soos Russel Botman) lof vir bv Paulo Freire (1921-1997). Hy verwys goedkeurend na diegene wat ten gunste van feminisme en anti-koloniale retoriek is en rasteoretici wat die werklikheid van ras probeer ontken. Wat hierdie elemente en Jansen gemeen het, is dat hulle “activist educators” is (256); dus dat hulle hulle ideologiese voorkeure aan studente opdring pleks van hulle daadwerklik op te voed.
“For someone coming out of the oppressive regime of Apartheid education, critical theory was almost an inevitable attraction to help understand and change not just racist pedagogy in South Africa but the entire oppressive system within which it anchored its logic. Critical theory … offers a lens for understanding the role of schools in perpetuating and subverting the race, class, and gender interests of state and society … Critical theory receives and constructs the world as divided between black and white, working and privileged classes, citizens and illegal immigrants, men and women, straight and queer, oppressors and oppressed; its dialogical pretenses notwithstanding, the world is taken as torn among rival groups. Critical theory then takes sides, once this divided world is constructed in terms of these polarities. The goal of a critical education is liberation, to free the oppressed (those on the underside of history) from the shackles of their oppression, and to take on evil systems and resist the agents of exploitation … The evangel of critical theory therefore enables us to see the world from the perspective of those denied human rights or economic access or racial justice … it remains a pedagogy of the oppressed” (256-257).
Waarmee die marxistiese Jansen hom besig hou, is “postconflict pedagogy” (259); dus “the [white] bodies in the classroom, who carry knowledge within themselves … must be engaged, interrupted, and transformed” (258). “A postconflict pedagogy demands that the received knowledge of white students be engaged and interrupted. They, too, are victims of Apartheid, and their heroic stories of conquest and narratives of uniqueness must be disrupted in ways that achieve liberation for white students” (265). “A postconflict pedagogy is founded on hope” (270). Hier vind Jansen as aktivistiese dosent aansluiting by kameraad Russel Botman. “Hope requires recognition of racism and the privilege it bestows; hope demands that the consequences of white history and power be redressed” (271). “I distinguish stories that remind black children about their shared heritage of a colonial past or a slave history (which is crucial [!]) from stories that conclude with a terminal ending of despair and distress. What destoys hope is that the story of the bondage of slavery is not always accompanied by a story of the bravery of the enslaved” (272).
Jansen het dit teen die sogenaamde beangste kennis van Afrikaners wat hy as wesenlik beangste mense uitbeeld. “What I saw was a fearful people, anxious about personal futures and institutional fate; concerned about jobs and security; nervous about ‘transformation’ and what it might portend; and aware of the fragility of language, custom, and culture. Everywhere around me, I witnessed a community struggling to come to terms with loss and change” (7). “The system of Apartheid depended on the few Afrikaner universities, including Pretoria, to generate the fraught knowledge and the loyal expertise that would sustain the system of racial separateness and racial dominance in every sphere of society” (3). In alles wat eie aan UP was, lees Jansen die soort politiek wat hy afkeur, bv die ossewa op die universiteit se wapen (3, 216). Hy wil klaarblyklik nie die touleier wees nie. In sy eie oë is hy ‘n wonderlike anderste soort leier.
“I was excited about working in a completely new terrain, attacted as I always am by challenges that render me a stranger and intruder into a new culture” (4). Wat was verkeerd met UP? “All the professors were white, all the heads of department were male, and all the white administrative staff were Afrikaners” (5). Waarom mag ‘n akademies voortreflike universiteit, wat oor baie dekades deur Afrikaners opgebou is, nie as sodanig voortbestaan nie? Nee, Jansen is eerder daarop ingestel om die ANC-regering se inmenging in universiteitsake te bevorder en geen waarde aan akademiese vryheid en universitêre outonomie te heg nie. Jansen sien homself as “a leader bent on transforming this white university” (18). Sy passie was die verswarting en dus verengelsing van UP en daarna UV.
Jansen het ‘n weersin in die foto’s van sy voorgangers omdat daardie dekane almal “stern and austere Afrikaner men” was (6). “They would be buried” (217). Aan UP van weleer is uitmuntende werk in opvoedkunde gepubliseer maar beterweter Jansen maak dit alles af as “pseudo-scientific pretenses” (298) en “offensive and outdated materials” (131). “I again asked myself how whites had managed to fool black people for so long with the myth that they had academic standards” (210). Jansen het waarskynlik akademies minderwaardig gevoel weens sy gebrek aan substansiële akademiese ondervinding en prestasie. Hy erken eintlik met die frase, “what I was passionate about” (xi), dat sy boek wat ek hier bespreek eerder emosionele galbrakery as ‘n akademies-wetenskaplike werk is
“Afrikaans was not my first language” (4). Afrikaans is ook nie sy huistaal nie. Maar dit is ‘n politiek-gemotiveerde keuse wat Jansen gemaak het. Afrikaans is letterlik sy moedertaal, maar soos by so baie ontwikkelde bruines is daar by hom geen lojaliteit jeens Afrikaans nie. Hy verkondig selfs die soliede twak dat Afrikaners beweer “that they created out of nothing their own language” (61). Hy noem Afrikaans “a familiar but uneasy language. Like many black South Africans, I felt uncomfortable with Afrikaans” (7). “I tried to improve my facility in Afrikaans” (20-21). “I was trying to communicate in Afrikaans when the strongest emotions and the language fluency I had available were in English” (233). Wat Afrikaanse skole betref kom Jansen met die gemene en verderflike argument van “keeping out black children and teachers under the pretense of protecting language rights” (10).
“Afrikaans becomes a respectable way of keeping out black people without the burden of having to make nasty racial arguments” (36). “Afrikaans would be incited as a shield to fight battles over other things” (246). “The shift in language policy at a university is not simply a pragmatic response to include black and other non-Afrikaans speakers; it is read as an attack on the last vestiges of Afrikaner culture and heritage” (69). Omdat hy geen erg aan Afrikaans het nie, kan/wil Jansen hom nie indink in Afrikaners se opregte gehegtheid aan hulle taal nie. Dan openbaar hy die sluwe paai-laai wat hy aan UV uitgehaal het: “Shifting the language policy toward English too quickly would alienate Afrikaans students” (19). “UP will inevitably move toward becoming an English-medium university” (247).
By Jansen is daar nie ‘n gematigde houding jeens blankes nie. Hy beweer dat sy grootouers se eiendom in Montagu aan blankes gegee (“given”) (89, 91) is, terwyl daar destyds ingevolge die groepsgebiedewet in werklikheid nooit sprake van onteiening sonder vergoeding was nie. Dit is waarom die ANC met sy beoogde owerheidsdiefstal van blanke eiendom nie kan beweer dat hy soos die NP-regering maak nie. Maar Jansen se valse vertolking, “what whites stole from my grandparents” (92), verklaar glo sy “hatred at the time for all things white” (89). Plekke soos Distrik Ses “bred within me a deep anger and resentment toward whites. By the time I was introduced to the philosophy of black consciousness, I found this assertive thinking that made black identity and black power central to its ideological tenets much more appealing than the nonracialism of Nelson Mandela’s African National Congress. I had firm views about white privilege and a very clear understanding about redistribution from white hands back to the original inhabitants of the land” (6). Wie was hierdie oorspronlike inwoners? Die Khoi-San en sekerlik nie die swartes nie.
Jansen is ‘n aanhanger van swart mag, maar dit is juis uit hierdie oord dat blanke heerskappy (“supremacy”) veroordeel word. Dit is moontlik dat blankes nie ten koste van ander ras- of etniese groepe bevoordeel is nie; dat hulle sukses aan visie, kreatiwiteit, kundigheid, werkywer, ens, toegeskryf kan word. “What whites achieved was on the basis of their own hard work in a barren land through superior skills” (39). Inderdaad! Dit is waarom Suid-Afrika voor 1994 die suksesvolste en vooruitstrewendste land in Afrika was. Maar mense soos Jansen en Nelson Mandela dink anders. Mandela is in 1991 verhoed om ‘n toespraak op die UP-kampus te hou toe Afrikanerstudente nog murg in hulle pype gehad het.* Mandela sou toe (soos ook in sy outobiografie) op sy misleidende en vermetele manier gesê het: “Whites are living on a volcano. They are deluded if they think they can continue to live as they have on the backs of Black South Africans” (116). Jansen noem dit “a masterful speech that was conciliatory” (116). [* Jansen verskaf ‘n tabel met besonderhede van die protesaksies wat UP-studente in 1990-2007 teen transformasie geloods het (118-119).]
Suid-Afrika onder blanke beheer word ‘n “settler state” (24) en agterlik (25) genoem. Nelson Mandela word geloof as “the international icon of political liberation and human decency” (26). In 1994 neem Mandela se “impressive leadership” ‘n aanvang (27). “Blacks are in power, and things look very, very hopeful” (28). “Jobs favor blacks. Promotions favor blacks … better-qualified whites being overlooked in favor of less-qualified blacks. It is, after all, a black country … Whites have accumulated assets on the back of race … everybody – the black peasant and the white capitalist – has the same vote” (29). Dít is Jansen se idee van geregtigheid. Rassediskriminasie is in orde mits dit ten koste van blankes gepleeg word. “Discrimination in favor of blacks cannot have an end date” (31). Teen blankes moet gediskrimineer word omdat “every white South African was a perpetrator of, and inside, this evil system of Apartheid” (60). Maar hoe kan die huidige militant voortgesette rassediskriminasie teen blankes goedgepraat word as rassediskriminasie in beginsel verkeerd, dus”principally wrong and evil” (63), is?
Waar Jansen dit reg het, is wanneer hy 1994 bestempel as “the complete shift of power into black hands” (45). “Nobody expect[ed] that negotiations will, in the end, be the simple handover op power to a black majority. In short, nobody expect[ed] defeat of such proportions” (46). Dit word dikwels die wonder (“miracle”) van die nuwe Suid-Afrika genoem. In werklikheid is dit die resultaat van die bodemlose onnoselheid van ‘n klein groepie Afrikaanssprekende blankes wat sedertdien geen steun meer in Afrikanergeledere verdien of geniet nie. “There is a deep resentment … of the old government for relinguishing power in such a careless manner … the weak-kneed white politicians who betrayed the knowledge, culture, and identity of the Afrikaner” (47).
“The newfound power of the victors must be enforced” (27-28). “The [ANC] government has started to flex its racial muscle … Schools must be integrated” (36). Die nuwe bedeling bring dus nie vryheid nie maar gedwonge rasse-integrasie mee. Swartes is volgens Jansen die wenners en die blankes die verloorders. Ná die Anglo-Boere-oorlog (ABO) is 1994 “the second defeat” (34, 35) van Afrikaners en Jansen juig daaroor. Die ABO dien glo as grondslag vir die “anti-English prejudice” by Afrikaners (67). Wraakgierig wil Jansen die blankes verder in die grond druk. Hy betreur die “moderate” (82) of “soft terms of transition” (29). “Nobody pays attention to the pain of losing” (30). Spesifiek die Afrikaners ly glo aan “feelings of inferiority” (32). Hulle behoort hulle te skaam (34).
Op allerhande maniere het Jansen sy pos as dekaan gebruik/misbruik om rasse-integrasie te bevorder. “Transformation ideals … brought me to this white university” (160). “I invited ten first-year students every week to sit down with me for lunch … the instruction given was that five of the students should be black and five white” (11). Daar was dus altyd meer swartes as wittes aan die tafel. Hy het gereël dat sy studente die Voortrekkermonument en die Apartheidsmuseum besoek en dan agterna hulle gewaarwordinge bespreek (132). Daar is geen moontlikheid dat Jansen en diesulkes op ‘n ewewigtige manier ‘n bespreking oor hierdie onderwerp kan lei nie. Jansen is geen onpartydige arbiter nie. Hy bevorder anti-Afrikaner “disruptive knowledge.” Dit vereis “white students to be set in critical dialogue with black students; to observe examples of leadership [ie Jansen] and living that counter their own logics of race and identity; and to engage the new knowledge presented (the Apartheid Museum, for example) through reexamination of the old knowledge given (the Voortrekker Monument, as the counterpoint example)” (266).
Jansen vertel aan sy blanke studente: “The single most important challenge they face to making it in the new South Africa is to move out of their white comfort zone and to embrace, not tolerate, their fellow human beings who, despite the accident of skin color, are in fact no [!] different from them” (90). Daarmee ontken hy die werklikheid van bv grondige kultuurverskille. Jansen vertel met smaak hoe hy na bewering die leviete aan twee Afrikanerskoolhoofde voorgelees het. “This is a South African university and not an Afrikaans university … my faculty will take in more and more black students, and this means flexibility on the language policy … There is … no [!] anti-Afrikaans sentiment in my leadership of the faculty, but at the same time the deracialization of the university is a national priority [!]” (102-103). “These two Afrikaner principals know the stakes and want not only to ensure language exclusiveness (and thereby racial segregation) in their schools but to retain this political sense into the university as well. As we part, I make clear that history is against their kind of conservative thinking” (104).
Jansen het nie gehou van die nie-onderdanige houding van ‘n blanke boer wat hom kom spreek het oor sy dogter wat ‘n UP-student is nie. “I was going to put him in his place … ‘Now listen here, you, this is my office, and in my office, I tell you what to do. So sit down or get out of here’” (241). Tot watter gevolgtrekkings kom Jansen? “This tendency among white men toward spontaneous combustion” (242) en “What was happening to white parents in these cases was the confrontation of intimate knowledge with new knowledge through the leadership of black people” (243).
Jansen het van sy dekaanskap gebruik/misbruik gemaak om van blanke dosente ontslae te raak (206-207). In hulle plek “more and more like-minded [Jansenist] scholars were hired from the outside” (15). “It called for courageous action with respect to hiring new staff from outside the institutional culture” (18). Die resultaat is “a more cosmopolitan crew of national and international academics” (195); dus dosente wat verkieslik nie-wit en beslis nie-Afrikaans is. “Black colleagues had a broader repertoire of theories and methods, a more fluent language, and a more worldly sense of the intellectual landscape within which ideas were born” (225). Hiervolgens behoort Afrika die voorste kontinent op aarde te wees.
“I traveled to leading universities in North America and Europe, determined to find black South Africans who were in the terminal stage of their doctoral studies and regarded by their academic mentors as holding promise of becoming fine scholars” (205). “I also traveled inside South Africa seeking out excellent black and white academics who had differing social and especially intellectual backgounds, and who could help to transform the foundations that held educational knowledge captive at UP” (205-206). Jansen se ideale was “racial diversity, gender affirmation, and internationalism” (223). “At stake was the broader transformation of the Faculty, of teacher education, of the university, and of the country” (225). Jansen dink dat hy aan UP die groot indoena hiervoor was.
“Departmental designations … had to be renamed and the titles of courses had to reflect a new set of social realities” (15). Jansen het ook begin met “aggressive recruitment of reluctant black students” (19). Ampshalwe leef hy sy swartmagoortuigings vryelik uit asof dit bo verdenking is, maar dan matig hy hom aan om ‘n kollega aan te spreek omdat hy lid van die Boederbond, daardie “hated society,” is (150). In die UP-senaat is genoem “UP was still the first choice for most Afrikaans-speaking students, that these Afrikaans-speaking students had the best high school grades, and the highest pass and progression rates once admitted” (157). Sulke akademies relevante feite ten gunste van Afrikaners wil Jansen nie hoor nie. “Why would a university leader take something as trivial as the race and language of a particular group, his group, to make such specific ethnic claims? … such information by direct inference was in fact offensive to black students and faculty” (157). Die waarheid kan seermaak.
As iemand wat sy proefskrif oor leerplanne geskryf het, is kurrikulumverandering uiteraard een van die baie terreine waarop Jansen dink dat hy ‘n deskundige is. Aan UP het hy met “sweeping reforms” (175) die opvoedkunde-leerplanne getransformeer om dit te reinig van blank- en veral Afrikanergesentreerdheid; dus die “energetic pursuit of curriculum change seeking social justice and corrective knowledge” (197). “A completely [!] new knowledge [Jansenism] would sweep teaching, learning, and assessment within the broad teacher education curriculum … The more than 500 modules made it almost impossible to scrutinize each learning unit to determine the extent to which it shifted the deeper understandings of race, knowledge, and identity toward a more open, tentative [!], and democratic [!] knowledge of school and society” (194). Jansen reproduseer die teks van sy kritiek op die leerplan van ‘n opvoedkunde-semestermodule (176-177). Hy het die betrokke twee dosente op die dekaansmat gekry en sy preek op hierdie (innemend-beskeie) manier afgesluit: “‘I don’t think you understand a word I wrote,’ I told my colleagues, and asked them to leave” (178).
Die nie-opvoedkunde-leerplanne wat buite Jansen se jurisdiksie geval het, is glo nie so deeglik getransformeer nie. Skynaanpassings is gedoen. “It is almost too easy to grant this kind of curriculum the respect of analysis, but it is central to my argument that just below the external changes of the institutional curriculum to conform with new regulatory demands lies an as yet undisturbed set of assumptions about race, knowledge, and identity” (183).
Jansen dink blykbaar dat net swartes die eens Afrikaanse universiteite op die pad van transformasie kan lei. “Consider the university leader who decided to have white Afrikaner colleagues lead workshops on diversity on the Pretoria campus! I repeatedly raised objections, arguing that you could not ask those who were shaped by, and benefitted from, social and institutional racism to be the same persons leading its undoing” (192).
Die waarheid van die veralgemenings wat Jansen oor Suid-Afrikaanse universiteite kwytraak, kan bevraagteken word, bv “the humanities are weakest at the Afrikaans universities and the [natural] sciences are strongest” (180). Hoekom? Jansen verskaf ‘n politieke verklaring: “Science was deployed in the services of the racist state” (180). Die Engelstalige universiteite se leerplanne, genoem “open knowledge systems”, is glo baie beter as dié van die histories Afrikaanse universiteite, genoem “closed knowledge systems” (174).
“More than any other group, the Afrikaner child is a product of an intense set of closed circle interactions that establish and reinforce identity, memory, and knowledge of the past” (70). Hulle leer glo “prejudices toward the English, inherit negativism toward black people, and receive apocalyptic views about post-Apartheid society” (104). “The children probably come away with knowledge of a crumbling society going to the dogs. There is no sense of hope … no … commitment to change, and no anticipation of great things to come” (105) – soos owerheidsdiefstal sonder vergoeding van blanke eiendom, staatskaping, rommelstatus, ens? Volgens Jansen se insig is ons verlede “ugly” (40), “terrible” (41), “atrocious” (69), “painful” (111), ens. “The state media, now in black hands offer different interpretations of the past, present, and future” (88). Ja, deesdae word daar sekerlik ander vertolkings aangebied, maar is hulle nader aan die waarheid? Jansen gee voor dat Afrikaners se verlede so sleg is dat hulle dit nie eens kan verdedig nie: “a culture that still values silence over dialogue about the past” (93).
Daar word na allerhande soorte kennis verwys: fraught, received, transmitted, unexamined, concealed, embedded, settled, controlling, disciplining, direct, indirect, secondhand, fairy-tale, justificatory, dangerous, offensive, horrific, poisonous, traumatic, defensive, confessional, bitter, new, emotional, embracing, corrective, transformative, disruptive, common, personal, intimate, ens, en natuurlik: Apartheid. Gunstige/goeie soorte kennis word aan swartes toegeskryf terwyl ongunstige/slegte kennis aan blankes, veral Afrikaners, toegedig word.
Jansen skryf bv van “the pounding burden of guilty knowledge” (265). Hy verwys na “a new official knowledge” wat glo onderrig moet word met “very different victor narratives” (189). “Knowledge was, and still largely is, white knowledge” (20), wat verstaanbaar is omdat dit blankes is wat bv kreatief dink, ondernemingsgees het en hulle verworwe kennis as inligting rekordeer. Jansen beweer dat die kennis wat aan Afrikaners oorgedra word, bv deur hulle ouers, sleg is. Enersyds is dit “knowledge of a cleaned-up past” (96), want Afrikaners het mos na bewering ‘n morsige verlede. Andersyds: “It was knowledge of black people as terrorists and Communists and of white people as Christian and civilized. It presented black people as a threat to the very existence of white people. Through this mix of activities, children again gained knowledge of fear, the distrust of difference, the defense of privilege, and the acceptance of military-type authoritarian discipline as normative in school and society” (85). Jansen beweer skoolkinders is geleer “how to shoot” in die “school cadet programme” (84). Ek is onbewus hiervan.
Daar is by Jansen geen twyfel dat Engelssprekende blankes beter as Afrikaners is nie. “Afrikaner children appear to be more prejudiced toward blacks than English-speaking children” (84). Aan UP ervaar Jansen die Afrikaner-damesstudente as meer duldbaar as die Afrikaner-mansstudente omdat daar by hierdie mans groter weerstand teen rasse-integrasie is (135). “The gendered nature of confrontation is of course [!] an artifact of the patriarchal character of Afrikaner society and of the aggressive militarism that defined Afrikaner nationalist politics for more than a century” (143). Na die vandalisme, sabotasie, terrorisme, ens, wat so kenmerkend van die ANC/UDF en PAC se politiek was en die gewelddadigheid wat steeds kenmerkend van hulle ondersteuners is, verwys Jansen nooit nie. Hy skryf eerder van “the illegal and murderous activities of the [pre-1994] defense force” (286).
Gedwonge rasse-integrasie is vir Jansen die hoofkuur vir Afrikaners se slegtheid. Hy verwys na ‘n spesifieke skool: “This school … remains largely white and all-Afrikaans after more than fourteen years of South Africa’s nonracial democracy. The pattern of racial settlement remains undisturbed in this school as well, with disastrous social consequences for these people” (94). Afrikanerskole is glo “culturally dangerous … It is an island separated from the realities of a changing South Africa” (100). Alternatiewelik kan ‘n mens redeneer dat sulke skole juis kultuurbehoudend is, maar Jansen redeneer dat sulke kinders “social misfits” sal wees (100). “By not learning about the richness of cultures, traditions, and beliefs among all South Africa’s children, young white students are socially, linguistically, and culturally stunted, precisely because of the inwardlooking nature of their socialization in the early years” (100-101). Maar Jansen wil Afrikaners juis van hulle kultuur en tradisies vervreem en andersoortige kultuur en tradisies aan hulle opdring. Hy noem dit openheid.
Waarin Jansen hom nie kan indink nie is dat Afrikaners aparte skole en aparte sosiale omstandighede verkies; dat kultuurbehoud vir hulle belangrik is omdat hulle kultuur, ten minste vir hulle, beter as ander kulture is. “Surely any notion of a Voortrekker youth is anachronistic” (94). Hy gaan dan voort om die Voortrekkermonument, die Boererepublieke en Afrikaners se historiese vlae en volksliedere as absurd af te kraak (95). En die jaarlikse klopse-karnaval? Dié moet seker voortgaan omdat dit met die armsalige destydse slawe verbind word. Watter soort skool vind guns in Jansen se oë? Hoërskool JG Strijdom wat nou Diversity High heet. “Their plans for integration seem to work” (97). Wat Jansen dwarsdeur sy boek openbaar, is sy “oversensitive racial antennae” (99) wat by voorkeur in blatante Afrikanerhaat uitdrukking vind.
“I find ample evidence for the sociological claim that schools reflect racial ideologies from the broader society and are themselves race-making institutions” (108). Jansen wil rasgeïntegreerde skole en universiteite as Trojaanse perde gebruik om Afrikanerkultuur tot in die grond af te breek. “This is what makes it so difficult for white Afrikaans students to ‘mix’ (as they often put it) with those who are different: black students, white English students, international students, gay and lesbian students” (108). “The longer white students remain inside these cultural and linguistic enclaves, the more difficult it becomes to lead a normal, open, and integrated life in the broader society” (109).
Christi van der Westhuizen word ‘n “young journalist-intellectual” genoem (42) en Amanda Strydom ‘n “progressive Afrikaans singer” (229). Van Antjie Krog word die volgende inflame leuens aangehaal: “All the words used to humiliate, all the orders given to kill, belonged to the language of my heart” (114), dus Afrikaans. Maar Jansen lewer die duidelikste bewys van sy verbete anti-Afrikanergesindheid in sy bespreking van die Lamont-sage van 1931. Lamont het dit teen sowel die swartes as die Afrikaners gehad en albei sleggesê. Wat doen Jansen? Hy rep nie ‘n woord oor wat Lamont van die swartes geskryf het nie, maar hy haal met graagte aan hoe sleg die Boere gesê word: “The Boer predikants are ‘narrow-minded, intolerant, selfish, harsh, and unspiritual’; the Boers were the target of a British mission ‘to civilize and educate them’ since ‘the back-veld Boer bathes only for baptism, marriage and burial’ and ‘has no notions about sanitation and often uses his bedroom as a latrine.’ Not only were the Voortrekkers ‘illiterate boors, surly and morose’ but ‘their favourite pastime was begetting children, both with their wives and their numerous black concubines.’ These ‘utterly degenerate’ trekkers lived ‘worse than natives’” (298). Dit is baie duidelik dat Jansen ook/veral buitelandse lesers vir sy boek in gedagte gehad het, vandaar die vertaling van Afrikaanse woorde. Die boek is terseldertyd ook deur Stanford University Press gepubliseer. As iemand steeds getwyfel het oor Jansen se uiters negatiewe gesindheid teenoor Afrikaners, is alle twyfel nou uit die weg geruim.
“What makes colleagues such a fascinating link in the transmission of knowledge is that they represent the generation having direct experience of living in both worlds. They have knowledge of good (the democratic order) and evil (the Apartheid order)” (168). Dit is moeilik om te glo dat ‘n professor en daarby iemand wat op internasionale akademiese aansien aanspraak maak en topposte beklee het, so ‘n ongenuanseerde standpunt kan huldig. Maar sy mening vloei voort uit kritiese teorie. “By dividing the world neatly into rival camps – the oppressor and the oppressed – a self-righteous stance is assumed that absolves the teacher/liberator or the critical theorist from critically engaging their own place in the state of oppression” (259). Jansen se sogenaamde “critical knowledge” het as aanloop “disrupting [the] received knowledge” (264) van blankes, veral Afrikaners. Die kennis oor die verlede wat Afrikanerkinders van hulle ouers ontvang, is indirekte kennis. Daardie “indirect knowledge … should be directly challenged and critically engaged as a matter of social justice” (264) deur aktivistiese opvoedkundiges soos Jansen en diesulkes.
Danksy demokrasie en die ANC-regering lewe ons glo deesdae “under the pressing sunshine of a new regime of truth” (171). Die dogmaties bevooroordeelde Jansen kan nie verstaan waarom blankes, eintlik Afrikaners, nie met hom in gesprek wil tree oor die verlede nie (147). Die voor die hand liggende rede is dat dit nodelose gesprekke sal wees. Let krities op Jansen se benadering: “You want to talk, not for purposes of accusation but simply out of a deep and unfulfilled desire to know. Knowing about the other side, the perpetrators [!], what happened, resolves something deep inside the emotional and psychological lives of the victims [!]. It is the kind of knowing that black people who lost loved ones during the Apartheid years demonstrate so powerfully at the Truth and Reconciliation Commission” (148). Maar wat van die blankes wat weens terrorisme én sedert 1994 tot op hede geliefdes verloor het weens swart gewelddadigheid? Jansen het geen erg aan “white martyrological memory” nie (149), maar van beweerde swart “pyn” is hy oorbewus.
Jansen is een van diegene “who firmly believed that Afrikaners were racial ideoglots who persecuted black people simply because they are black” (240). “Ideoglots” beteken “stubborn and ignorant people without the capacity to see beyond their own rigidity of mind” (306). In die lig van die voorafgaande is dit vir my duidelik dat dit veeleerder Jansen is wat die ideoglot is.
“For interruption of received knowledge to work, the white student must first be drawn into a trusting relationship” (267). Jansen is ‘n wolf in skaapsklere. Hy het Afrikanerstudente aan UP en UV met sy destruktiewe marxistiese idees vergiftig. Aan hom word sedert onlangs die geleentheid gebied om dieselfde aan US te doen.
Vir baie Afrikaners het die onlangse Europese-Afrika-spitsberaad in Abidjan ‘n gevoel van déja vu ontlok. In die laat veertigerjare is sulke konferensies ook in Suid-Afrika gehou waar vrese uitgespreek is dat die Europese bevolking in dié land uiteindelik deur swart bevolkingsgroei en migrasie vanaf die tuislande verswelg mag word. Suid-Afrika in 1950 was ‘n mikrokosmos van Europa vandag.
Apartheid, wat binnelands amptelik bekend gestaan het as “afsonderlike ontwikkeling” was ‘n skema waardeur die etniese tuisland van swartmense ontwikkel sou word ten einde die snel groeiende bevolkings in daardie gebiede te oorreed om “tuis te bly”. Soos ons almal weet, en ondanks die miljarde dollar wat op Suid-Afrika se binnelandse weergawe van “Afrika-ontwikkelingshulp” bestee is, is daardie beleid uiteindelik as ongeslaag laat vaar en vervang deur ‘n soort laissez-faire-beleid wat migrasie betref. Binne ‘n dekade of twee het Johannesburg, Pretoria, Durban en Kaapstad oorbevolkte, misdaadgeteisterde hole geraak wat deur krotbuurte omring word. Dít wat Europeërs tans as hul toekomstige nagmerrie sien, as hul stede deur die instromende Afrikane met hul eie reëls en kultuur oorgeneem sou word, het reeds in Suid-Afrika gebeur.
Die jongste uitgawe van die Britse Economist vertoon SA korrupsie op die voorblad.
As ‘n voorheen eerstewêreldse nywerheidsland, is dit verby met Suid-Afrika. Dit is “verafrikaniseer” in die negatiewe sin en die daaglikse histerie in die media oor korrupsie, ‘n gebrek aan water, moord en gewapende roof, verteenwoordig bloot getuienis van ons nuwe status as “net nog ‘n Afrikaland”.
Te oordeel aan die naïef optimistiese uitsprake oor die “skep van ‘n Afrika-ekonomie van die toekoms”, wil die Europese leiers graag Suid-Afrika se apartheidseksperiment herhaal, net op ‘n veel groter skaal. Ten minste kon Afrikaners swart tale praat en het die toestande op dié vasteland begryp, iets waarmee hulle hul ontwikkelingsplanne kon aanpas wat deur vele onafhanklike waarnemers van buite as realisties en prakties gesien is. Selfs die vorige Sweedse sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies, Dag Hammarskjöld het dr. Verwoerd die voordeel van die twyfel gegee sover dit sy afsonderlike-ontwikkelingsbeleid betref. In weerwil van die verguising waaronder Suid-Afrika in die verlede gebuk gegaan het, en ongeag die land se huidige verval in derdewêreldstatus, verteenwoordig dit steeds die enigste voorbeeld van suksesvolle ontwikkeling op die Afrikavasteland. Dít op sigself behoort die EU te oorreed om ten minste na Suid-Afrika se veelbewoë geskiedenis te kyk en daaruit te leer.
Aan die ander kant kan geen Europese of Westerse ingryping in ‘n Afrikaland oor die afgelope vyftig jaar as ‘n sukses bestempel word nie. Met ‘n demografiese krisis wat momentum opbou soos gereeld in die internasionale media berig word, het mev. Angela Merkel, die heersende grande dame van Europa, bloot meer hulp in Abidjan belowe:
“Dis baie belangrik dat ons gewoon Afrikane ondersteun om ‘n einde te maak aan onwettige migrasie, sodat mense nie in die verskriklike kampe in Libië hoef te ly of selfs gekoop en verkoop hoef te word nie.”
Duidelik het mev. Merkel nog geen boeke oor die ondwerp van hulp aan Afrika gelees nie. Anderins sou sy daarvan bewus gewees het dat swartmense op die vasteland hulp mag verlang of nie mag verlang nie. Maar ongeag die hoeveelheid hulp wat hulle ontvang, wil hulle nie voorgesê word oor hoe om dit te bestee nie. ‘n Sprekende voorbeeld hiervan is teëgekom tydens die naloop van die EU-AU-beraad, toe Ghana se president Nana Akufo-Addo vir sy Franse eweknie Emmanuel Macron by die presidensiële paleis te Accra in geen onduidelike terme laat verstaan het dat “ons nie langer kan aanhou om beleid te maak vir onsself, in ons land, in ons streek, op ons vasteland, op grond van watter ondersteuning die Westerse wêreld of Frankryk, of die Europese Unie ook al aan ons kan bied nie. Dit het nie gewerk nie en dit sal nie werk nie.”
Akufo-Addo het verder gesê: “Ons moet wegkom van die afhanklikheidsmentaliteit. Dié mentaliteit behels ‘wat kan Frankryk vir ons doen?’. Frankryk sal doen wat hy ook al in sy eie belang wil doen, en wanneer dit met ons s’n ooreenstem, ‘tant mieu’ (soveel te beter) soos die Franse sê… Ons vraagstuk behoor te wees wat ons in die een-en-twintigste eeu behoort te doen om Afrika daarvan weg te kry om hoed-in-die-hand te moet staan en vir hulp, vir liefdadigheid, vir gunste en gawes, te bedel. Die Afrikavasteland, as jy na sy hulpbronne kyk, behoort geld aan ander plekke te skenk… Ons moet die mentaliteit wat sê dat ons nie daartoe in staat is nie verander… en as ons eers daardie benadering het sal ons sien daar is ‘n bevrydende faktor vir onsself.”
Dog terselfdertyd, en teenstrydig met sy verklaarde standpunt dat hy van die “afhanklikheidsmentaliteit” wil wegkom, het Akufo-Addo gesê dat hy nie aanbiedinge van hulp van die hand sal wys, of ‘n “gegewe perd in die bek sal kyk nie”, soos hy dit gestel het.
Maar die keuse vir Europa is onverbiddelik: Óf die vasteland gaan ‘n apartheids- of afsonderlike-ontwikkelingsoefening deurmaak, waardeur meer hulp aan korrupte Afrikaregerings uitgedeel gaan word, wat bloot hul eie sakke gaan vul, óf Europa sal moet beantwoord aan die swart kontinent se oproep dat hy geheel en al onafhanklik en selfgenoegsaam wil wees.
Geld wat opsy gesit word om migrasie te keer behoort eerder bestee te word om Europa se grense dig te maak, pleks daarvan dat nog ‘n rondte hulpgeld uitgedeel word aan lande wat al vele Marshallplanne oor en oor opgeslurp het, sonder enige sigbare verbetering.
Kevin Fine, ruggraatlose stasiebestuurder: “Wat gaan ons aan die situasie doen, mense?”
Tumi Morake, “komediant”, professionele slagoffer en voltydse viswyf: “Watter situasie?”
KF: “Um, jy weet, Tumi, jou, um, uitlatings op die lug gister…..”
TM: “Wat bedoel jy, uitlatings? My uitlatings was die reine waarheid! Blankes is diewe wat gestraf moet word!”
KF (op sy knieë, terwyl hy mik-mik om Morake te aansienlike agterstewe te soen): “Ek is só jammer! Ek bedoel jou pogings om die nasie te bou. Ek is jammer dat ek die indruk mag geskep het dat ek jou onfeilbare woorde bevraagteken het.”
TM: “Jy beter jammer wees! Jy moet onthou, ek is ‘n slagoffer van apartheid. Witmense soos jy het my grond by my gesteel!”
Menslike Hulpbronnebestuurder, wat skepties lyk: “Jou leêr sê jy is in 1981 gebore. Jy was slegs nege toe Mandela vrygelaat is. Apartheid is amptelik geskrap toe jy dertien was. Teen die jare tagtig is baie van die apartheidswette reeds nie meer toegepas nie. Waar is die grond of besittings wat witmense van jou gesteel het, en wie presies was daardie witmense? Jy is ook, volgens jou personeelrekords, ‘n drame-gegradudeerde. Baie witmense het nie die voorreg gehad om universiteit by te woon soos jy nie. Help my gou dus verstaan wat daar presies van jou gesteel is?”
(Pandemonium. Madame Morake beleef ‘n Grace Mugabe-agtige uitbarsting wat oorgaan in geweld. Sy rand die menslike hulpbronnebestuurder met ‘n stoel aan. Skree dat hy ‘n rassis is, terwyl sy hom halfdood slaan met die stoel. Die nooddienste word ontbied om die slagoffer na die hospitaal af te voer, Kevin Fine lek die bloed van die vloer af met sy tong, en soen Madame Morake se skoene. Fine belowe ook om onmiddellik, desnieteenstaande sy beserings, die menslike hulpbronbestuurder agv rassisme te ontslaan, want hy is immers wit. ‘n Hele bottel Johnny Walker Blue Label word bestel om Madame Morake te kalmeer.)
KF: “Ek vra nederig om verskoning, me Morake, dat die menslike hulpbronbestuurder se rassistiese kop in die pad van jou stoel was. Ek hoop darem nie die skade aan jou stoel was te erg nie? Kan ons asb net dink hoe gaan ons die situasie hanteer?”
TM, wat reeds die helfte van die Johnny Walker Blue Label afgesluk het: “Dis eenvoudig. Ons maak soos Spur gemaak het. Ons blameer gewoon maar net die wit rassistiese luisteraars wat in KP-gebiede bly, wat na Jacaranda luister.”
KF: “Daar het wel ‘n boikot van die Spur ontstaan wat tot vandag toe nog aangaan. ‘n Aantal restourante is toegemaak.”
TM: “Dit wys jou net, wit rassisme is vir ewig en ongeneesbaar. En daardie wit varke verdien in elk geval nie om by ‘n restourant te eet nie. Hulle het die konsep van ‘n restourant by swartmense gesteel.”
KF: “Hoe dan gemaak met die boikot, die luisteraars wat ons gaan verloor, en die lokval-inbellers wat jou gaan aanvat?”
TM: “Dis geen probleem nie. Sedert ek my geweldige talente hier kom teentoonstel het, het derduisende van daardie blanke rassiste reeds vertrek en na ander, rassistiese stasies gaan luister. Ons transformeer bloot Jacaranda verder, totdat dit ‘n 100% swart stasie is, deur elke dag in die nuus denkbeeldige stories oor blanke rassisme uit te saai, Jimmy Manyi die stasiebestuurder te maak, en speel niks behalwe R&B-musiek nie.”
KF: “Dit klink na ‘n uitstekende plan! Welgedaan! Ek kry sommer nou vir iemand soos ‘n wafferse Bell Pottinger op die lyn, om ‘n ordentlike haatveldtog teen ons wit luisteraars van stapel te stuur. Ons sal daardie rassiste darem ‘n ding of twee wys! Martin, as iemand wat jy kan hoor wit is inbel, sny hom af. Rian, maak jy asb ‘n punt daarvan om blankes op die lug selfs nog meer te verguis!”
Rian van Heerden: “Jimmy Manyi as stasiebestuurder? Wat gaan dan van jou word, Kevin?”
(Kevin Fine lyk geskok. Hy het nie mooi besef hy is ook nou oppad om getransformeer te word nie.)
TM: “Kevin, Kevin, Kevin. Jy dink sekerlik tog nie jy, as ‘n wit gronddief, kan jou pos wil behou nie? Wie het in elk geval respek vir jou of ‘n ruggraatlose jellievis soos van Tonder by Spur; julle wat bereid is om julle eie mense uit te verkoop? Jy sal jouself moet opoffer wanneer die stasie miljoene in advertensie-inkomste verloor. Jy verwag tog nie dat ‘n swart persoon die sondebok moet wees nie?
‘Take one for the team, Kevin! You’re not a racist, are you?’”
—Jared van Niekerk
Hier is die klankgreep waarin Tumi Morake blykbaar die gewraakte anti-blanke stellings maak.
Karel Schoeman (26.10.1939-1.05.2017) se dood het heelwat publisiteit gekry en daar is toe ook oor sy literêre nalatenskap besin. Omdat hy by voorkeur in Afrikaans gepubliseer het, was daar oningeligtes wat hom ‘n Afrikaner genoem het. Ek bespreek sy twee jongste boeke deur veral op sy siening van Afrikaans en Afrikanerskap te fokus. Ek bied dus geen omvattende bespreking van hierdie boeke nie. Die oudsportredakteur, Gert van der Westhuizen, wat dink dat sportkwotas die beste uitvinding sedert die ontdekking van moedersmelk is, roem daarop dat hy hierdie twee boeke in ‘n sportbelaaide naweek kafgedraf het (Netwerk24, 25 Julie). Hy het dalk die talle aanhalings in bv Duits en Frans oorgeslaan. Dit is onwaarskynlik dat hy diepsinnig met die twee tekste omgegaan het.
Afskeid van Europa
In die herfs van 2011 en 2013 het Schoeman sy laaste besoeke aan Europa gebring. Hy doen verslag hieroor in Afskeid van Europa: Aantekeninge (Pretoria: Protea Boekhuis, 2017, 267p, R250). “Ek kan ervaring net hanteer … as ek dit in woorde kan uitdruk. Ek kon hierdie beplande besoek aan Europa nie anders sien nie as in die vorm van ‘n boek” (p 68). “Watter sin het die beleefde uiteindelik as dit nie tot kuns omgewerk kan word nie” (57). Schoeman hou as ‘t ware notule met die oog op “die instandhouding van die herinnering” (100). “Ek wil getuienis aflê tot die laaste” (118).
In Europa vind hy “dit moeilik om enige kerk, kafee of boekwinkel onbesoek te laat” (144). Daar word dikwels na verkleurde, vallende en dooie blare verwys, “de herfst van de eenzame” (151); ook na nie-Europeërs wat hulle veral sedert die Tweede Wêreldoorlog op groot skaal in Europa tuisgemaak het. “Dit is buitelandse bedelaars, indringers by die feesmaal, donker skadu’s in die sonskyn, swygende, verwytende swart gestaltes” (159). Aan die einde van sy voorwoord word Simone de Beauvoir (1908-1986) soos volg aangehaal: “Beskawing is wat oorbly wanneer alles verder vergete is” (10). Hierdie aanhaling kan deesdae kwalik met gemak op Suid-Afrika van toepassing gemaak word. Daar is selfs wydverspreide kommer oor die toekoms van die Europese beskawing en selfs van alle blankes.
Schoeman het jare lank in Europa gewoon en sy oriëntasie is sterk Europees. Naas Suid-Afrikaanse burgerskap was hy ook ‘n Nederlandse burger (42). Oor Nederland skryf hy: “Ek ken die land te goed om dit deur vreemde oë te kan betrag” (29). “Die verlede leef nog voort in harte en in geeste, soos ek in die nuwe en sogenaamd vernieude Suid-Afrika daagliks nog op talle gebiede ervaar … Ou vooroordele, griewe, wrok en onverdraagsaamheid word steeds gekoester, oorgedra, oorgeërf en bestendig” (45). Die oorverligte Van der Westhuizen gebruik hierdie aanhaling as ‘n stok om nie-verloopte Afrikaners mee by te kom. Ook by Schoeman is daar anti-Afrikanersentiment, bv: “Dit was eers toe ek op my oudag begin terugblik op my laaste besoeke aan Wene, op my ervaring van die stad en die implikasies daarvan, en oor die onderwerp begin lees, dat ek besef het hoe armlik die onversetlike Afrikanergemeenskap waarin ek self grootgeword het in vergelyking was” (180). Daarmee vind hy aansluiting by Van der Westhuizen.
“Die val van die Muur in Duitsland en die einde van die apartheidsbewind in Suid-Afrika is seker die twee grootste wonderwerke wat ek in my eie leeftyd mog meemaak; dog opnuut moet ek oorweeg dat nuwe wette en grondwette slegs ‘n ruimte kan skep waarin dit moontlik is vir verandering om plaas te vind, en hoogstens uiterlike konformisme kan afdwing. In baie harte en geeste leef die verlede nog en woeker verder, en ek vermoed dat dit in die oënskynlik herenigde Duitsland nie minder die geval is as in die reënboognasie van Suid-Afrikaanse propaganda nie” (108). Oor getuienis skryf Schoeman: “Dit is ‘n belangrike begrip wanneer mens met die middele tot jou beskikking, jou lewe, woorde of geskrifte, protes teen onreg wil aanteken: getúig” (118).
“In die negentiende eeu was huwelike tussen Hollandssprekende vroue en Engelssprekende mans, dikwels Skotte, sover ek weet nie ongebruiklik in Suid-Afrika nie. Ná die Boereoorlog het dit miskien om politieke redes verminder; en onthou ek nie uit die vyftigerjare ‘n vlaag paniek ten opsigte van Portugese immigrante nie, en tydskrifartikels met opskrifte soos ‘My dogter wil trou met ‘n Portugees’? Miskien was dit dus omtrent die middel van die twintigste eeu dat die agteruitgang op hierdie gebied plaasgevind het, danksy die toenemende rigiditeit van die blanke samelewing gedurende die apartheidsbewind met sy opgesweepte krete oor die ‘Afrikanervolk’, die ‘volkstradisie’, die ‘volkseie’ en die ‘volksvreemde’” (180-181).
“In ‘n situasie soortgelyk aan dié in ‘n meertalige en meerkulturele Europese en veral Sentraal-Europese opset sou my neiging om my by die Nederlandse of algemeen-Europese kultuur aan te sluit, en my onwlligheid of onvermoë om my met die politiek of godsdiens van die Afrikaanssprekende en toenemend ook met sy kultuur te identifiseer vanselfsprekend gewees het. Dit sou as ‘n kwessie van keuse of van omstandighede beskou gewees het en nouliks aandag getrek het; dog in Suid-Afrika en onder Afrikaners, moes ek vasstel, het dit algemene onbegrip, irritasie en by geleentheid vyandigheid opgeroep, en kon dit slegs hanteer word deur dit toe te skryf aan ‘n opsetlike poging aan mý kant om ‘ánders’ te wees. Waarskynlik is dit as ‘volksvreemd’ beskou, en selfs ‘volksvyandig’” (181).
“As gevolg van eksterne boikotte en kritiek, interne sensuur, onsekerheid, angs en vrees het die isolasie van die Afrikaner al hoe meer volstrek geraak, en die selfingenomenheid binne daardie klein, afgeslote wêreldjie al hoe intenser, ‘n ontwikkeling waarby die Afrikaanse kultuur en Afrikaanstalige letterkunde geensins gebaat het nie. Die kragdadige wyse waarop die kunsmatige skeidings in die Suid-Afrikaanse samelewing onlangs deurbreek is, en die feit dat Afrikaanssprekendes na alle dele van die aardryk versprei begin raak, het vermoedelik gehelp om die isolasie te beëindig” (181). “Sélf kan ek egter net dankbaar wees vir die jeug en agtergrond wat ek mog geniet” (182). Sekerlik ook ‘n geval van selfingenomenheid.
Schoeman verwys na twee soorte Jode: “Jode wat hulle skaam omdat hulle Jode is” en “dié wat daarop trots is en bang is dat mense sal dink dat hulle hul skaam” (193). By Afrikaners kan dieselfde twee soorte onderskei word. Sonder dat ek ooit skuldig gevoel of verskoning gevra het, kry ek dit moeiteloos en sonder ‘n plaende gewete reg om heeltemal skaamteloos ‘n Afrikaner te wees; maar met die bewustheid dat Afrikaners, soos enige ander etniese of kultuurgroep, nie volmaak is nie.
Dit is baie duidelik dat Schoeman hartstogtelik graag wil hê dat die tradisionele Europa behoue moet bly; dat Europa in hierdie opsig wal teen die “mondialisering van die onverskilligheid” moet gooi (111). Hy kon by blanke Europeërs ‘n “groter bewustheid van eie identiteit … vasstel, van die eie verlede en die eie prestasies, en ‘n neiging tot selfbevestiging in ‘n wêreld waar grense vervaag en afstande besig is om uitgewis te word; sonder chauvinisme, maar met ‘n groeiende gevoel van selfwaardering, as ‘t ware as verklaring teenoor die buitewêreld: hier is óns, dit is óns, dit is óns s’n. Of is dit eerder juis onder druk, dwang of bedreiging van hierdie uitwendige faktore dat hierdie verskynsel ontwikkel, in ‘n soort selfbehoud?” (89). My standpunt is dat ons as blankes ín Afrika maar nie ván Afrika is nie. Ons as Afrikaners en wesenlik as Europeërs moet ons veel meer geredelik en militant teen bv Afrikanisering verset en soos die Europeërs sê: Hier is óns, dit is óns, dit is óns s’n.
Schoeman was sy lewe lank eerder ‘n Nederlander as ‘n Afrikaanssprekende blanke; Afrikaner sal ek hom nie noem nie en hy sou self ook glad nie daartoe geneë gewees het nie. “Dit toenemend Nederlandse woorde is wat spontaan by my opkom wanneer ek Afrikaans praat of skryf” (90). “Die taal waarin ek hierdie aantekeninge opskryf, die enigste taal wat ek kán skryf [Afrikaans], is my tweede taal, en ek meen dat dit reg en goed is so, en het dit altyd slegs as voordeel ervaar” (91). “Ek is in Suid-Afrika gebore in ‘n gesin van Nederlandse herkoms en met Nederlands as my eerste taal, alhoewel Afrikaans en Engels ook op daaglikse basis gebruik is, en nog gedurende my kinderjare het passiewe kennis van Duits bygekom. Toe ek op hoërskool begin skryf, was dit op vanselfsprekende wyse eers in Nederlands en later Engels, en ek was op universiteit voordat ek effens verras ontdek dat die enigste taal waarin ek kán skryf Afrikaans is, my tweede taal” (180).
Wat Schoeman tydens sy laaste besoeke aan Europa gedoen het, noem hy “flaneren,” dus “rondslenteren” (98); afgelei van “flânerie” wat “toekyk” of “gadeslaan” beteken (98). “Flaneer” is “doelloos rondslenter” (100) maar by Schoeman dien dit ‘n doel: die dokumentering, dus konkretisering in woorde, van wat hy ervaar. “Nooit sedert my vroeë kinderjare, dink ek, het ek so suiwer in die oomblik geleef en so suiwer die huidige oomblik beleef soos met hierdie besoek toe ek soos ek gemeen het vir die laaste keer kyk en luister, en dit genoeg was en meer as genoeg om net te kyk en te luister en te beleef, sonder begeerte om dit wat beleef word aan die hand van herinnering of verwagting af te skaal of in die perspektief van vooraf of agterna te wil plaas. Genoeg, ten slotte, om net te wéés, om hiér te wees” (43). “Om daar te wéés … om die plek te sién, te erváár” (235).
Hierdie ingesteldheid van Schoeman word ontologies-eksistensialisties soos volg deur die filosoof, Simon Critchley (gebore in 1960), verwoord: “Wonder in the face of being, in the face of the very fact that there is being” (42). In hierdie konteks skryf Schoeman: “Die lewe is daar om beleef te word, ervaar te word. Die lewe is daar om aanvaar te word, en aanvaarding is die sin van die lewe, as mens dan ‘n sin moet soek” (103); of soos die eksistensialiste sou sê: Ons weet nie wat die sin van die lewe is nie. Elke mens behoort dus self sin aan sy lewe te gee. Dan word hierdie stelling van JC Bloem (1887-1966) bewaarheid: “Dat het een daaglijks wonder is, te leven” (246).
By Schoeman is daar ook nog ‘n ander soort flanering: “‘n ronddwaal in leesstof … ‘Flaneer op papier’ of ‘literêre flânerie’” (135). Dit is wat Schoeman feitlik sy hele lewe lank gedoen het. Byvoorbeeld, terwyl hy as bibliotekaris in die Suid-Afrikaanse Biblioteek in Kaapstad gewerk het, het hy veral in daardie biblioteek se historiese versamelings geflaneer. Piet Westra was toe die hoof van hierdie biblioteek. Hy het aan my genoem dat hy altyd ‘n stapel publiseerbare navorsingsbydraes van Schoeman gehad het. Met elke uitgawe van Die Kwartaalblad het Westra probeer om ‘n bietjie daarvan af te werk, maar daar het deurlopend nuwe bydraes op die hopie bygekom.
Schoeman vestig die aandag op ‘n wesenlike verskil tussen Europa en die nuwe Suid-Afrika: “Wié sou in ‘n hedendaagse Suid-Afrikaanse stad in veiligheid kán flaneer?” (100). “Die Europese stad bied die besoeker, soos gesê, die moontlikheid van flaneer, wat in Suid-Afrika ondoenlik is” (208). Schoeman het hom “opnuut oor die afstand, in alle betekennise van die woord, tussen Europa en Afrika verwonder” (234; ook 247). Myns insiens is daar so baie wat ons as blankes/Afrikaners deesdae moet ontbeer. Daar is so baie van ons weggeneem. Maar dan moet ons alewig aanhoor dat dit ons is wat die inheemses besteel het.
Ek onthou hoe ons in my jeug saans ongesteurd die winkelvensters in die middestad van Kaapstad of aan Voortrekkerweg van Goodwood tot Bellville gaan kyk het. Deesdae verseker bv bedelaars en misdadigers dat jy so ‘n projek nie sal aanpak nie; nie eens sal oorweeg nie. Ons omstandighede in Afrika werk beperkend in op blankes se ervarings- en ontwikkelingsmoontlikhede; dus op hulle lewenskwaliteit, maar niemand vra vir blankes om verskoning daaroor nie. Behalwe in die saligheid van jou eie tuiste (“ons almal was met tere gevoelens aan ons liewe woning geheg” – 134) is dit seker nog net in die ongerepte natuur wat ‘n mens die werklikheid vry van die nuwe Suid-Afrika kan ervaar; maar ook daar moet jy op jou pasoppens wees. Vir baie Suid-Afrikaanse blankes bestaan die “uitgaanslewe” (196) van weleer veral saans nie meer nie.
In hierdie konteks is daar aanhalings wat ek kan gebruik/misbruik. As Afrikaners soek ons vastigheid: “Van trapklip na trapklip moet mens deur die lewe spring” (105). In Suid-Afrika het die donker in 1994 op die blankes toegesak maar “ons staan en verheug oor die enkele ligstrepe op die vloer” (203). Die nuwe Suid-Afrika is ‘n vreemde werklikheid. Wat ons daagliks eerstehands ervaar, is “the physical destruction of the cultural stratum from which I come” (224). “Die werklikheid is so erg dat dit nie beskryf kan word nie” (224).
Schoeman sluit sy boek soos volg af: “Onlangs nog het ‘n Suid-Afrikaanse korrespondent wat vir ‘n vakansie Europa toe is spontaan vir my geskryf, ‘Dis lekker om terug te wees tussen my eie mense’ en het ek besef dat daar vir mý nie so ‘n gevoel bestaan nie. Ek is verlangend om weer in my eie huis te kom en in my eie bed te slaap, maar anders is daar niks nie: dit maak nie bly, dit maak nie seer nie. Die land is bekend, maar nie meer geliefd nie, die ruimte waarin my lewe hom vir sewentig jaar met onderbrekings afgespeel het, het onvermydelik bloot hierdeur vertroud geraak soos geen ander plek dit ooit kan wees nie, maar niks meer nie … Suid-Afrika, sy dit Unie of Republiek, was vir my egter nog altyd ‘n onwesenlike agglomeraat van vroeëre staatkundige entiteite en volksgroepe wat nooit die geleentheid of begeerte gehad het om werklik eenheid te probeer ontwikkel nie, en waarskynlik ook nie tot so iets in staat is nie” (247).
Om hierdie rede kan daar myns insiens (potensieel) ‘n Afrikanernasie bestaan maar nie ‘n Suid-Afrikaanse nasie nie. “Ewe min was Suid-Afrikanerskap vir my iets meer as ‘n begrip wat mens invul wanneer jou nasionaliteit in ‘n vorm verlang word … Ek kan in Amsterdam kom of Berlyn, ek kan by ‘n straat in Wene af stap waar ek nooit eerder was nie, en daar onmiddellik tuis voel op ‘n manier waarop ek dit in Suid-Afrika nie buite die mure van my eie huis is nie, en miskien ook nooit werklik wás nie” (248).
Slot van die dag
Schoeman se ander boek sou aanvanklik “Die einde van die dag” geheet het (247) maar die teks is gepubliseer onder die titel, Slot van die dag: Gedagtes (Pretoria: Protea Boekhuis, 2017, 184p, R250). Die titel is ontleen aan Uys Krige (1910-1987) se gedig “Tram-ode” (p 6). In die woorde van Boerneef (IW van der Merwe, 1897-1967) was dit in Schoeman se lewe ‘n geval van “die najaar is nou op sy herfsste” (p 5). In ‘n diepe persoonlike verband het Schoeman hom in sy laaste jare al hoe meer van Afrikaans gedistansieer, bv “begin Afrikaans vir my al hoe meer vreemd raak … dat mens met die ouderdom makliker in die taal van jou jeug verval” (7). “Vir my is dit asof mens (ek?) jou vlotter en vinniger in Nederlands kan uitdruk, en meer genuanseerd” (8).
Afrikaans word vir Schoeman al hoe meer onaanvaarbaar omdat hy Afrikaners en Afrikaans skynbaar met die agterlikheid van Afrika assosieer. Hy skryf dat die fout dalk by hom lê “wat die Afrikaanse letterkunde steeds volgens Westerse standaarde probeer beoordeel het … Moet mens nie maar die feit aanvaar dat Afrikaans ondanks sy herkoms ‘n Afrika-taal is nie, en sy letterkunde ‘n letterkunde van Afrika of Suider-Afrika …?” (107). Dit is die soort resultaat wat Afrikaanse taalkundiges behaal met hulle aandrang dat Afrikaans eerder ‘n Afrikataal as wesenlik ‘n taal van Europese oorsprong is.
Maar: “Ek sou nie in Nederlands oor Suid-Afrika kan skryf soos ek veral in my fiksie gedoen het nie; dit het ek meer as vyftig jaar gelede reeds proefondervindelik vasgestel. Maar oor myself miskien wel” (8). “Waar ek nou op my oudag nadink oor my moedertaal [Nederlands], noudat ek dit nooit meer hoor of praat nie, besef ek dat dit meer as ooit ‘n soort geheimtaal of persoonlike kode geword het, iets vir myself alleen, wat verweef is met my herinnerings, maar ondeelbaar met en ontoeganklik vir enigiemand anders, iets baie persoonlik wat vir my in die omstandighede as ‘t ware geborgenheid bied” (8-9). “Wanneer ek ‘n seldsame e-pos in Nederlands skryf of ontvang, ‘n Nederlandse boek lees sonder dat ek daaroor moet nadink of bewustelik na ‘n ander taal moet ‘oorskakel’, of op YouTube na Nederlands luister, is hierdie vanselfsprekende taal vir my soos ‘n kosbare sjibbolet, of soos die olyftakkie wat Noag se duif teruggebring het na die ark. Êrens is daar land” (9-10). Nederland is Schoeman se hartsland en Nederlands is sy hartstaal.
Waarom was Schoeman ‘n skrywer? “In laaste instansie soek ek net iets om te doen wat ten minste sinvol lýk … Skryf as terapie, as gewoontevormende of verslawende werksaamheid, as kompulsie” (11). “Om ‘n boek te skryf is nie, volgens my, genoeg om sin aan die lewe te gee nie, maar dit kan sin of ‘n skyn daarvan aan ‘n individuele bestaan verleen, of in elk geval ‘n voorlopige doel verskaf. Blindelings gaan jy dus aan, dankbaar, al is dit nie besonder geesdriftig nie, met die oë op die onmiddellike doel gevestig, en stel geen ongemaklike vrae oor dit waarmee jy besig is nie. So ploeter ek nog altyd in die wêreld van die VOC [Vereenighde Oostindische Compagnie] en Nederlandse kolonialisme aan die Kaap, omdat dit vertroud is en ek die situasie en die bronne ken en die werk dus geen onvervulbare eise aan my stel nie. Die sin van my lewe. Al daardie geskiedenisboeke wat ek oor die jare geskryf het sodat mense nie sal vergeet nie, nie kán, nie mág vergeet nie: ek het so pas getel en vasgestel dat daar 18 van hulle hier op my rakke staan, en dis maar net die werk van die laaste jare, want ek besit nie ál my boeke nie. Wie is daardeur geraak, wie het daaruit geleer? Wie lees dit? Wie wil herinner of gewaarsku word, wie wil leer? Beter miskien om maar te vergeet. Makliker om te vergeet” (96-97).
“Skryf en lees was altyd dit waarmee ek my besig gehou het, maar lees doen ek moeiliker, want tensy die onderwerp van die boek my werklik interesseer, vind ek dat my aandag maklik afdwaal en ek verveeld raak. Ten beste werk dit nog wanneer ek die waan kan volhou dat die leeswerk in feite navorsing is vir ‘n beplande boek waarvoor ek aantekeninge en fotokopieë maak en lêers saamstel, alhoewel ek weet dat die boek na alle waarskynlikheid nooit geskryf sal word nie” (13).
“Vroeër het die woorde in mý ervaring as ‘t ware vanself gekom, vanself uitgetuimel, al was die proses desondanks nooit moeiteloos, nooit pynloos nie. Deesdae wil hulle nie meer altyd kom nie, maar moet hulle as ‘t ware geháál word, en wil hulle nie meer reg lê nie, sodat daar eindeloos aan hulle rondgeskuif en andersins getorring moet word. En nie net dit nie, maar dikwels is dit ook nie eens meer die régte woorde nie, en moet dié doelbewus gesóék word, nie noodwendig met welslae nie … ek moet maar troos put uit die wete dat ek eens wél kon skrywe, die geknakte suile en verstrooide marmerblokke van die bouwerke van weleer omring my nog op my oudag” (13).
“Ek lees dus min, maar mis dit nie, nog minder die skryfwerk en navorsing van weleer … ten slotte het ek ook reeds genoeg geskryf, en te veel” (14). “Daar is niks meer om te begeer, geen opstaan, eet, werk, beplan meer nodig nie … [maar] Die Lewe op sigself blý ‘n wonder” (15). “Zingeving helpt je gezond oud worden” (29) maar Schoeman is verby daardie stadium: “Ek glo nie dat die lewe sin het nie” (145). “Verby is verby, en dit is nie my gewoonte om na my vroeëre boeke te kyk nie, veral nie die romans, wat teenswoordig soos die werk van ‘n vreemdeling oorkom” (32). Hy verskaf hierdie terugflits: “Betreklik gou het ek my … bevry van die begeerte om ‘n Skrywer te wees of deel van die kloustrofobiese Afrikaanse Letterkunde uit te maak” (50).
Schoeman het sy latere jare aan die skryf van nie-fiksie gewy, gegrond op veral historiese navorsing. Hierin het die era van die Hollandse bewind aan die Kaap ‘n groot rol gespeel. “Die VOC, Nederland en die Kaap in die sewentiende en agtiende eeu is vanweë die oorvloedige dokumentasie ‘n bykans onuitputlike tema, en alhoewel ek self nie meer my eerste geesdrif en belangstelling besit nie, was dit tot onlangs nog ‘n ontdekkingstog vol opwinding om dit nader te ondersoek” (44). Hy verkies om homself eerder as ‘n Nederlander te beskou en hy distansieer hom openlik van Afrikaners. Sy isolasie is vererger deur sy homoseksualiteit en sy lidmaatskap van die Rooms-Katolieke Kerk. Hy besit “geen Afrikaanstalige Bybelvertaling” nie (17).
Vir die Britse koloniale bewind plaaslik en elders, trouens vir die hele Engelssprekende wêreld, was daar by Schoeman skynbaar ook min aangetrokkenheid. Hy het bv ‘n tyd lank in Skotland gewoon maar hy wou “hierna nooit weer boeke oor Skotland … lees of selfs na foto’s van die land … kyk nie, en nou nog, veertig jaar later, skaars bereid voel om daaroor te skryf” (115). “Ek het van Suid-Afrika afskeid geneem om my vir die laaste jare by wyse van spreke in Boerneef se kroskerm terug te trek” (92). “My eie voorkeure en neigings is nou eenmaal antisosiaal van aard” (87).
Schoeman bly “hunkerend soos altyd na Europa” (21). Hy verwys na sy “haas kompulsiewe besoeke aan Europa” (47). Vir hom bly die afstand tussen Europa en Afrika letterlik en figuurlik groot. Hy verwys na “die verveelde jong swart studente … wat ‘n eie werklikheid bewoon waarvan blankes, en veral bejaarde blankes, klaarblyklik geen deel uitmaak nie” (20). Schoeman het in sy laaste jare in ‘n aftree-oord gewoon. Die geëlektrifiseerde heining “wat as veiligheidsmaatreël bedoel is” lyk vir hom “eerder soos ‘n angstige poging om die werklikhede van die Nuwe Suid-Afrika op ‘n afstand te hou” (23). Later laat hy hom meer realisties uit: “Daar kom ‘n keerpunt wanneer sekerheid belangriker is as elegansie” (25). Dit is vir hom “asof die fondamente van die ganse lánd en die lewe hier vrees geword het … Hierdie land, sou ek sinies wil byvoeg, waar die donker slegs deur die gloed van brandende universiteitsgeboue verlig word” (24). Die Suid-Afrikaanse werklikheid het myns insiens sedert 1990/94 radikaal verander eerder as verbeter, bv: “In Bloemfontein … het ek … agtereenvolgens gewerk in wat destyds die Verwoerdgebou en die CR Swartgebou geheet het, tans Oliver Tambo House en die Fidel Castro-gebou onderskeidelik” (103).
Besoeke aan Nederland het hom opnuut laat besef dat hy tydens apartheid kultureel skade gely het, omdat “ek so lank nie voeling gehad het met wat in die wêreld gebeur nie” (39). “In Suid-Afrika het Kultuur destyds nog van Londen gekom. Vandag kom dit van die VSA” (101). “In 1976 sou ek ewe goed na Nederland kon teruggekeer het, in plaas van na Suid-Afrika, juis besig om hom gewelddadig van die ou apartheidstaat, waar ek nie tuis gevoel het nie, in ‘n nuwe nasie te omskep, waar ek ewe min tuis sou voel” (95). “Hier sit ek dus in die aftakelende en ongeliefde land waar ek gebore is, in droogte en hitte, en hiér sal ek hopelik ook sterwe. Dit is goed so; bowenal die sterwe” (96).
“Ek eindig my lewe dus tussen die restante in ‘n ou Afrikaanse wêreld wat vir my persoonlik volkome vreemd is, in ‘n aftreeoord waar die inwoners byna uitsluitlik Afrikaans, en die menings, houdings, verhoudings en bestuurstyl ewe goed tradisioneel is. Sedert die tagtigerjare het hier min verander; en dit, my tydgenote, is trouens die generasie wat tot onlangs nog met volle oortuiging die apartheidsbewind in stand gehou het” (103). “Klein Apartheidsoord sou ek die enklave agter die geëlektrifiseerde heining waar ek my eie lewe slyt, soms met dieselfde wrangheid wil doop wanneer ek sekere uitsprake hoor, sekere houdings of instellings waarneem wat hier nog altyd gangbaar is, ondanks al die Skriflesing en gebed, die Bybelstudie, die ornamentele kruise teen die mure” (104). Ek vra my af: Waarom het Schoeman hom dan nie eerder gevestig in ‘n kudde waar hy meer tuis sou voel nie? Hy was blykbaar nêrens werklik tuis nie, behalwe miskien toe hy saam met sy ma gewoon het.
“Wat my hinder van die blanke wêreld wat ek in die loop van my beperkte kom en gaan rondom my waarneem, sy dit in aftreeoord of stad of op die platteland, is egter nie die feit dat ‘n ouer generasie beperkte bereidwilligheid tot verandering toon nie, want oor die algemene onaanpasbaarheid van ouer mense het ek reeds geskryf” (104). Dan kom ons by die ander teksgedeelte wat guns in Gert van der Westhuizen se oë gevind het: “Wat my verontrus, is wat vir my eerder lyk soos die onwil van ‘n beduidende deel van die blanke bevolking op breër vlak om aan te pas of die huidige werklikheid te aanvaar, en ‘n wydverspreide houding, vandag nog steeds, van wat ek slegs met die Engelse woord resentment kan aandui” (104).
Volgens Pharos se omvattende Engels-Afrikaanse woordeboek (2005, p 1302), beteken “resentment” onder meer: gegriefdheid, gekrenktheid, gebelgdheid, wrewel, teensin, weersin en afkeer. “Resentment” lyk vir my na ‘n bruikbare opsomming van hoe Afrikaners oor die nuwe Suid-Afrika voel en selfs behoort te voel. Hierdie weersin, ens, word nie deur Van der Westhuizen gedeel nie, vandaar sy lofsang vir bv sportkwotas. Maar Schoeman het, anders as Van der Westhuizen, ‘n gesonde afkeer van die nuwe Suid-Afrika gehad, soos hy hier bo uitdruklik erken het. Van ‘n toegewyde aanhanger van Europese beskawing kan ‘n mens kwalik entoesiasme vir die nuwe Suid-Afrika verwag. Waarom dan verontrus oor Afrikaners se houding wees? – hoewel ek moet toegee: daar kan graadverskille in houding wees.
Maar Schoeman probeer voorts om in sy verligte rat te bly en sy verkrampte rat te vergeet. Hy voel “die morele verpligting om my terugblikkend en opsommend nogmaals uitdruklik te distansieer van die hele verderflike apartheidsbeleid waaronder ek grootgeword het en waarby ek as blanke so dikwels self mog baat, dikwels ten koste van andere. En nie minder nie van die argaïese restante daarvan wat ek nog altyd van tyd tot tyd in my daaglikse omgewing aangetref het en steeds aantref. Ek wil my lewe nie in ‘n gees van verbittering eindig nie, dog dit is moeilik om sonder verbittering dít te sien en te hoor wat ek so gereeld te sien en te hore kry” (104-105).
“‘Waarom haten de Afrikaners de zwarten toch zo?’ het my moeder in later jare meermale retories uitgeroep. Dit was hier in dieselfde Bloemfontein, omstreeks 1980, in ‘n bestel wat lankal reeds ondergegaan het; maar ondanks die dramatiese veranderings in wetgewing moet mens jou dikwels afvra hoeveel daar intussen in die harte van individuele mense verander het. Wantroue, wrok, vrees – en ja, háát is na mý gevoel ook nie te sterk om dit uit te druk nie” (105). “Wrok” en “haat” is egter twee van die betekenisse van “resentment” wat ek hier bo doelbewus weggelaat het omdat ek hulle in hierdie konteks as meesal oordrewe beskou. Dink bv aan diegene wat ‘n gesonde standpunt oor immigrasie huldig. Hulle verlang dat slegs mense wat ‘n bate vir die land sal wees hulle hier mag vestig. Maar dan word hulle goedsmoeds van haat teen inkommers beskuldig.
Maar Schoeman kom nogeens in oordrewe trant terug na dieselfde tema. “Dit is die mees duiselingwekkende ervaring van alle wat nog vir my oorgebly het, die seldsame kere wanneer dit nog voorkom, in getemperde vorm. Verontwaardiging oor onreg, wat ek in hierdie nuwe Suid-Afrikaanse werklikheid nog gereeld teëkom, soos outoritêre optrede of bestuur byvoorbeeld, waar dit nog voorkom as oorblyfsel van ‘n uitgediende verlede; maar in hierdie konteks gaan dit gewoonlik nog altyd om veronregting van swart deur wit, en wel deur blanke Christene, die onbillike loon, die uitbuiting, die onbedagsaamheid, die sorgeloosheid, die onverantwoordelikheid; alles op klein, alledaagse, huislike skaal; maar om daardie rede nie minder onregverdig nie. Of die ingewortelde vooroordele: swart mense steel, hul tasse moet deursoek word; swart mense moenie bederf word of te veel betaal word nie. Nog altyd” (174-175). Schoeman wend egter geen poging aan om ewewigtigheidshalwe ‘n inventaris op te stel van onaanvaarbare gedrag by swartes nie. Sy kritiek is ook nie teen plaaslike blankes in die algemeen gerig nie maar spesifiek teen Afrikaners.
“In die konteks van die samehorigheid wat die Afrikaners in elk geval tot baie onlangs nog gekenmerk het, is dit skynbaar moeilik vir lede van die literêre establishment om te glo dat ek my wérklik en eerlik nie as ‘een van ons’ beskou nie, en dit trouens ook nie wil wees nie, en die feit dat ek doelgerig vir my ‘n eie ruimte afgebaken en die integriteit daarvan bewaar het, kan die maklikste as affektasie of aanstellery afgemaak word, ‘n doelbewuste poging om ánders te wees en interessant te lyk. Ek is oud, onaanpasbaar, onvergenoeg, nie meer in voeling, nie meer ontvanklik nie, en ek wil dit trouens ook nie wees nie. Ek het boeke geskryf in Afrikaans, niks meer nie, en ek voel my by die Afrikaanse letterkunde en sy voortbrengsels minder betrokke as by bepaalde landskappe waarvoor ek geneentheid voel” (53). Later verwys hy weer na sy geneentheid. “Dit is asof Suid-Afrika in alles, feitlik alles weerklink, hierdie land waar ek nie tuis voel en waarvoor ek geen geneentheid voel nie, veral nóú nie meer nie, maar waarmee ek tog onontkombaar verbonde bly” (169).
Afrikaners ly glo aan “kulturele kondisionering” (127) wat vir Schoeman onaanvaarbaar, moontlik selfs afstootlik, is. Afrikaners se waardestel is “miskien meer geskik … vir ‘n landelike samelewing in die negentiende eeu as ‘n moderne staat in die 21ste eeu” (128). Met ander woorde, synde in Afrika is Afrikaners agterlik. Alles in ag genome lyk dit vir my asof dit ‘n redelike vertolking van Schoeman se standpunt is. Later skryf hy “dat hierdie mense [Afrikaners] en ek net in die mees létterlike sin dieselfde taal praat” (166).
By die onlangse Jeugdagvieringe het president Jacob Zuma gesê dat die jeug “radikaal en revolusionêr moet dink”. As ‘n louwarm aanhanger van die president — by gebrek aan enige ander leierskap in ons land — het hierdie gedagte Skoppensboer nou spreekwoordelik “aan die dink gesit”.
Op die oog af lyk dit moeilik om enigiets uit te dink wat meer radikaal is as die daaglikse uitsprake van politici, predikante en joernaliste in ons land. “Vat al die grond!” sê Malema. Om nie te vergeet van die ANC-lid en munisipale amptenaar, Velaphi Khumalo, wat op Facebook gesê het nie: “Ons moet die land van alle witmense reinig. Ons moet maak soos Hitler met die Jode gemaak het.”
Selfs die voormalige rektor van die Potchefstroomse universiteit en huidige direkteur van die FW de Klerk-stigting, Theuns Eloff, het al bely: “Ek is ‘n revolusionêr.” Komende van iemand wat blykbaar as ‘n Dopperteoloog opgelei is, is dit, ja, nogal radikaal.
Nou die dag was daar blykbaar ‘n persoon van Black Land First op RSG wat teen blanke boere uitgevaar het en waarom sy nou haar “gesteelde grond” sonder betaling wil terughê. Black Land First onder die bekwame leierskap van Andile Mngxitama wat openlik ‘n antiwit revolusie aanblaas, is dus nou hoofstroom.
Blykbaar gaan die voormalige Randse Afrikaanse Universiteit (deesdae UJ) ‘n handleiding publiseer waarmee kursusse “gedekoloniseer” kan word. Dit kom so op die hakke van die UJ-ouditorium wat in ‘n daad van dekolonisering afgebrand is en voor die Bloemfonteinstadsaal onlangs tydens dieselfde tipe “bevrydingsgebaar” verbrand is.
Dus, Suid-Afrika is reeds ‘n radikale samelewing wat oorloop van revolusionêre, stadsaalafbranders, grondgrypers, en natuurlik misdadigers. O ja, en minibustaxibestuurders wat nie meer stilhou vir rooiligte nie; dis nog ‘n koloniale item op ons paaie wat deesdae net vir versiering tussen groen, geel en rooi flikker.
Die sinoniem vir “revolusie” in ons land is mos “transformasie”. Terloops, Skoppensboer sien die Hollanders praat deesdae van “omvolking”, waarmee die beoogde vervanging van Nederlanders deur Moslems bedoel word. Dis eintlik net ‘n ander woord vir “transformasie” hier by ons, want daarmee word ook die omvolking van instellings van wit na swart bedoel. Suid-Afrika is reeds volledig geomvolk, of dalk omgevolk. Die intelligente leser sal woordspel hier raaksien.
Vandaar dus Skoppensboer se nuwe, radikale idee: Bring apartheid terug. Daar is mense wat sê dat kommunisme nie mooi gewerk het nie, want dit is “net verkeerd toegepas”. Daarom is Suid-Afrika ook nou goed op pad na onverdunde kommunisme toe, met kollektiewe landbou en die aanhoudende jag op “fasciste” en “rassiste”. Stalin sou baie tuis voel hier in 2017; dis net 1917 met selfone.
Dog ook apartheid is nooit ‘n behoorlike kans gegun nie, toe word dit afgeskaf. Hoe meer Skoppensboer Verwoerd se toesprake lees, hoe meer kan hy insien dat die hele ding nie so vergesog was nie. Behalwe, Verwoerd was heeltemal te liberaal, waarskynlik omdat hy in Nederland gebore is en te lank in die ou Rhodesië tussen Engelse skoolgegaan het. Een fout van apartheid was: Ons moes nooit onafhanklike tuislande (wat die Engelse pers as “Bantoestans” bespot het) geskep het nie. Vir Skopppensboer is die antwoord eenvoudig: Waarom ten duurste groot dele van ons land weggee vir Bantoestans wat niemand wil erken nie, as daar ‘n stuk of vyftig Bantoestans dwarsdeur Afrika bestaan en waarvan die onafhanklikheid reeds universeel deur ander state en die VN erken word? Dink maar aan die drie Engelse Bantoestans hier in ons midde: Lesotho, Swaziland en Botswana, wat oorspronklik “Britse protektorate” genoem is. Dis mos ook apartheid, maar omdat Brittanje dit geskep het, is hulle Bantoestans dooddollies.
Volgens Africa Check, jou gunsteling- George-Soros-ondersteunde nie-regeringsorganisasie, bestaan daar 55 state in Afrika, dus aan Bantoestans is daar geen tekort nie.
Vandaar nou Skoppensboer se nieu-apartheid: Kom ons transformeer die land weer terug na ‘n Afrikanerland toe en stuur ‘n klomp Bantoes terug Bantoestans toe. Sonder passe, want die passtelsel was net ‘n klomp moeite en het niks gehelp nie. Jy kort ‘n fisieke grens met ‘n hoogspanningsdraadheining wat enige voornemende onwettige immigrant net daar tot houtskool reduseer.
In elk geval is dit net ‘n kwessie van tyd voor die EFF en Black Land First ‘n volskaalse Bantoe-kommunistiese revolusie in ons land gaan ontplooi. Ons sal óf doodgemaak óf soos die blanke Rhodesiërs en Portugese met die klere aan ons lywe iewers heen moet vlug. Veg of vlug is eintlik al opsies wat oorbly, met meeste mense wat reeds vir die vlug-opsie Australië toe of waar ook al gekies het.
Maar gestel ‘n paar Skoppens- en ander boere veg terug? Tot ons stomme verbasing verower ons dalk Voortrekkerhoogte en Tempe in ‘n vroeë fase van die stryd, want volgens gerugte is Umkhonto we Sizwe sonder Oos-Duitse instrukteurs nie meer so op en wakker soos wat hulle was nie.
Dan gaan dit behoorlik ‘n geval wees van die hond wat die bus gevang het, en nie mooi weet wat om daarmee te maak nie!
Eerste kan ons die naam verander na die Afrikaanse Republiek, om geen twyfel te laat oor waar ons lojaliteit lê nie. Stryk die onderbroek en hys die oranje-blanje-blou! Maar watter staatsvorm sal ons kies, behalwe nou om apartheid terug te bring?
Kom ons wees eerlik: Demokrasie het in ons land misluk. Iemand het gesê dat demokrasie bloot die ompad na kommunisme is. In ‘n verdeelde land soos Suid-Afrika loop enige verkiesing in elk geval op ‘n rasse- en etniese sensus uit waarin ons weens ‘n gebrek aan getalle de facto ontkieser is. Erger: die Afrikanerbevolking is ná 23 jaar van konstante breinspoeling en intimidasie in so ‘n toestand van verwarring en Stockholm-sindroom dat nie eens ons eie mense vertrou kan word om by die stembus “reg te stem” nie. Ons het al oor en oor gesien hoe hulle, soos kalkoene vir Kersfees, téén hul eie en die volksbelang stem. Hulle sal eerder vir Jacob Zuma of Musi Mmaimane stem as ‘n stoere Afrikanerleier wat Afrikaans, eie skole en die behoud van ons kultuur voorstaan.
Dus: op die kort en selfs langer termyn, sal ‘n volkseie militêre junta die land moet regeer. In elk geval kos verkiesings net geld wat op baie beter dinge bestee kan word as ‘n klomp narre wat twak praat en mekaar persoonlike verwyte of beledigings toeslinger.
Vele mense droom al jare lank daarvan om die verraaiers soos FW de Klerk, Roelf Meyer, Leon Wessels en kie. voor die vuurpeleton te sit. En natuurlik sal dit die eerste ding wees wat die volkseie militêre junta sal laat geskied. Krygsrade sal dié mense summier verhoor, vonnis uitspreek en agterna kan daar lootjies getrek word oor wie ‘n beurt kry om dié aangename takie te verrig. Let wel, dis bloot ‘n voorspelling van Skoppensboer en geen oproep om dié eerbiedwaardige politici van kant te maak nie, anders byvoorbeeld as Johnny Depp se onlangse oproep om ‘n sluipmoord op president Donald Trump uit te voer.
Nie net voormalige NP-politici nie, maar alle sigbare meelopers met die huidige terroristeregime behoort verhoor te word. Ook die media en van die joernaliste wat ons al jare lank met hul linkse, volksvyandige propaganda teister, moet voor die krygsraad verskyn. Uiteraard sal Max du Preez en Adriaan Basson die doodstraf vir hoogverraad kry. Sommige ander ampsdraers by Naspers soos Esmaré Weideman mag dalk net vyf of tien jaar Kroonstad toe gaan om oor haar sondes en verraad na te dink. Sy sal wens vir ‘n koppie tee van Steve.
In die links-liberale Wes-Europa is daar deesdae interessante idees oor burgerskap in omloop. Sommige lande bespreek die gedagte dat indien jy byvoorbeeld as radikale Islamis jou haat en afsku teen sê nou maar Frankryk as Westerse samelewing uitspreek, dan mag jy van jou burgerskap ontneem word en die land uitgesit word.
Ek veronderstel ons volkskeie militêre junte sal by wyse van dekrete regeer. Een van die eerste dekrete moet wees dat waar iemand hom skuldig maak aan Boerehaat, die sing van liedere soos “Kill the Boer”, die skree of verf van slagspreuke soos “Afrikaans must fall”, dan stel hy of sy hul bloot aan ‘n summiere regsprosedure waarvolgens hulle onmiddellik hul burgerskap verloor en na hul vorige land van herkoms gedeporteer word. Indien daar geen vorige land van herkoms vasgestel kan word nie, dan word dit by verstek as Zimbabwe gereken.
Dieselfde moet geld openbare geweldpleging, soos die afbrand van die Pretoriastasie, die Bloemfonteinstadsaal, die RAU-ouditorium of selfs minder erge gevalle van brandstigting en saakbeskadiging. Vang hulle, neem hulle foto’s en vingerafdrukke en deporteer hulle. Teen die tyd dat ‘n paar honderd duisend onlusmakers uit die land gesit is, sal hulle twee keer aan onluste as ‘n loopbaan begin dink.
Uiteraard sal die polisie en die weermag binne enkele weke terug getransformeer word tot twee trotse, korrupsievrye instellings onder volkseie bevel. Die onluseenheid moet ook nie huiwer om skerppuntammunisie te gebruik nie. Veels te min belhamels is destyds by Sharpeville of in Soweto doodgeskiet; ons moet ‘n les leer by die Chinese en hul Tianenmeinplein. So ‘n duisend op ‘n slag sal as afskrikmiddel teen openbare geweld dien, tesame met die uitsettings en burgerskapontnemings.
Soos onder apartheid van ouds, sal die land heel rustig wees. Buitelandse joernaliste wat ons probeer beswadder, van rassisme en verdrukking beskuldig, ens., moet binne 24 uur uit die land gesit word en op die lys van verbode immigrante geplaas word.
En so gepraat van media: Sedert die 1890’s en selfs daarvoor, sit ons met ‘n baie groot probleem in die vorm van die Johannesburgse media wat die buiteland, veral Brittanje, dien en konstant enige plaaslike regering ondermyn. Hulle ondermyn selfs die huidige Zoeloeregering, wat nog te sê ‘n Afrikanerregering. Daarom moet hulle deeglik in die bek geruk word.
Die Wet op geaffekteerde organisasies van 1974 moet terug op die wetboek, sy dit dan in aangepaste vorm. Waar ‘n organisasie of koerant, webblad of wat ook al, hom aan Boerehaat, anti-Afrikaanse propaganda, die propagering van hoogverraad en dergelike meer skuldig maak, moet hy onmiddellik van alle finansiële bronne ontneem word. Geen adverteerder of borg mag so ‘n medium ondersteun nie. Dit sal die hele marxistiese propagandamasjien van sy suurstof ontneem.
Dan, wat Naspers betref. Nadat die ampsdraers van dié organisasie verhoor en gevonnis is — met verskeie doodsvonnisse, dit spreek vanself — moet dit genasionaliseer word en tesame met die SAUK onder volkseie bestuur geplaas word.
Die universiteite, veral die Engelse universiteite, was nog altyd ‘n groot bron van ergernis. In die sewentigerjare het die hele land die NP ondersteun. Vergeet maar vir ‘n oomblik van Vorster se voorliefde vir brandewyn en gholf, en dat hy nie baie slim was nie. Feit is dat 80% van die blanke kiesers vir hom gestem het. Selfs The Star in Johannesburg het die behoud van die blanke beskawing en die stryd teen kommunisme ondersteun, tesame met al die ander media in die land. Dit was net The Rand Daily Mail wat heftige kritiek teen die regering uitgespreek het, tesame met ‘n klein groepie Boerehaat-marxiste op die Engelse kampusse. Uiteindelik het dié koerant weens sy linkse standpunte onder Alister Sparks en Helen Zille weens ‘n gebrek aan advertensies ondergegaan.
Ons moet leer uit die verlede, daarom moet sowel die Engelse media as hul kampusse genadeloos aangevat word. In die eerste weke ná hul bewindsoorname, sal die volkseie junta die Afrikaanse kampusse tot hul eertydse glorie herstel. Ons sal deur al hul publikasies werk; die akademici wat hulle aan marxisme, feminisme, Boerehaat, antiblanke propaganda, en dies meer, skuldig gemaak het, sal summier afgedank word sonder enige vergoeding of pensioenuitbetalings en op ‘n swartlys kom. Enigeen op die swartlys mag nooit weer ‘n pos aan enige opvoedkundige instelling of in die media beklee nie.
Laat ons ons nie om die bos lei nie: Daar bestaan reeds ‘n swartlys van “regse” akademici, skrywers en denkers in die huidige Suid-Afrika. As jy nie gal braak teen “witheid”, kolonialisme, apartheid en Afrikaners nie, sal jy nêrens aan ‘n universiteit of selfs in die hoofstroommedia aangestel word nie. Dus sal Links net in eie munt terugbetaal word.
Die Afrikaanse universiteite sal weer Afrikaans wees, dit spreek vanself. Enige onlusmakers wat dit nie aanvaar nie, sal op die trein Beitbrug toe gesit word.
‘n Vraag wat Skoppensboer nogal boei, is wat om met die Engelse kampusse te maak? Dit is nou nadat Max Price, tesame met Pierre de Vos en die hele gespuis aan die Universiteit van Kaapstad afgedank en ‘n goeie klompie gedeporteer is. Adam Habib van Wits sal terug wees in Indië of Pakistan of waar hy ook al vandaan kom. Aanvanklik het Skoppensboer gedink dat die vier Engelse kampusse (Wits, UK, Rhodes en Natal) summier gesluit en platgestoot moes word, gegewe hul geskiedenis van Boerehaat, propaganda vir volksmoord teen die Afrikaner, marxisme, feminisme en antiblanke ideologie, maar dalk kan hulle in ‘n soort hulpbron vir ons omskep word.
Ná alles is Engels ‘n internasionale taal wat deur vele mense oorsee ook verstaan word. Daarom, terwyl alle universiteitstudie voortaan in Afrikaans sal geskied, kan die vier Engelse universiteite getransformeer word tot internasionale regse universiteite. Jared Taylor kan as rektor van Kaapstad aangestel word en Kevin McDonald as rektor by Wits. Richard Spencer van Altregs-faam kan as hoof van die staatsleerdepartement by Wits benoem word. Beurse kan aan regse Amerikaanse en Europese jongmense beskikbaar gestel word om in ons land te kom studeer — in Engels. Maar: Afrikaans sal ook ‘n verpligte vak wees en vanselfsprekend sal alle studente baie gretig wees om dit aan te leer en te deel in die konserwatiewe revolusie wat in ons land onder die bekwame leiding van ons volkseie junta ontvou.
Transformasie beteken tans om die land tot ‘n swart Afrikaland te omvolk. Blankes moet hul werk verloor, uitgesluit word, les bes aangeval, beroof en doodgemaak word. Hierdie proses sal natuurlik omgekeer moet word. Deur volgehoue uitsettings van radikale, onlusmakers en Boerehaters na al 55 Bantoestans in Afrika, asook behoorlike grensbeheer wat buitelanders betref, sal ‘n bevolkingsbalans herstel word.
Ons moet ‘n weldeurdagte immigrasiebeleid hê. Hordes immigrante uit Nederland, Vlaandere, Duitsland, Skandinawië, Pole, Frankryk en vele ander lande sal belangstel om hierheen te kom, Afrikaans aan te leer en deel te word van hierdie grootse avontuur wat hom nou al byna vier eeue lank hier afspeel. Maar die volkseie junta sal ook maatreëls moet afkondig om groter gesinne onder ons volksgenote aan te moedig. Mense wat nie ná ouderdom dertig reeds drie kinders het nie — uitgesonder weens mediese redes of onvrugbaarheid — moet beboet word of hoër belastings betaal.
Skoppensboer lees nou die dag van ‘n Duitse immigrant in die vyftigerjare wat iewers op die platteland by ‘n Indiërmeisie begin “kuier” het. Die plaaslike SAP het dit opgemerk en hom daaroor gewaarsku. Toe hy die tweede keer by haar kuier, word hy in hegtenis geneem en summier gedeporteer. Skoppensboer twyfel of voornemende immigrante na die Afrikaanse Republiek nie reeds op hoogte sal wees van die plaaslike etos nie, maar ons het al dié rigsnoere uit die verlede om ons en ons immigrante op die regte pad te hou.
Verder sal daar ‘n kultuur wees wat sal put uit antieke Sparta, Duitsland tussen die twee wêreldoorloë en die Afrikaner-Gouetyd tussen 1948 en 1980: patriotisme, universele militêre opleiding en paraatheid, fiksheid, gesondheid, luisterryke Republiekdagfeeste, verpligte lidmaatskap van die Voortrekkers vir alle Afrikaanse kinders, en so meer.
Die ou streekskunsterade (TRUK, KRUIK, SUKOVS, ens.) sal terugkom, met Wagner-operas in die Staatsteater, asook opbouende toneelproduksies, onder andere. Ná dekades van uiterste dekadensie en verval, sal ons weer opstaan en ons kultuur en leefwyse met trots beoefen. Diepsinnige boeke sal geskryf word wat nie meer handel oor geslagsverhoudings tussen rasse soos by die Dopper-Don-Juan, André P. Brink nie, maar oor die sin van die lewe, van ons geskiedenis en volkskap hier in ons mooi land aan die suidpunt van Afrika.
Enige minibustaxi wat oor ‘n rooi lig ry, sal daar en dan gekonfiskeer word en die bestuurder ná twaalf houe met ‘n rottang op die trein Zimbabwe toe gestuur word. Ons moet ook nie ons geld mors op die tronke nie; moordenaars en verkragters moet gehang of ingespuit word, en vir geringe oortredings lyfstraf ontvang, tesame met uitsetting na ‘n Bantoestan.
Wat die verdere staatkunde betref, voorsien Skoppensboer dat die Pedi’s onder generaal Malema verslaan sal word en dan oor die Limpopo verdryf sal word. DIe Zoeloes sal aangemoedig word om almal terug te keer Zoeloeland toe. Gegewe die skade wat die Xhosas ons oor eeue berokken het, en steeds berokken, sal ons ‘n geskikte aflaaipunt iewers in Afrika vir hulle vind. Die DRK is meer as twee keer so groot soos Suid-Afrika, en beskik oor meer water as enige ander land in Afrika, met ongerepte tropiese woude waar selfs ‘n Xhosa sou kon oorleef. Dit sal die taak van ons vindingryke, revolusionêre regering wees om te sorg dat al tien miljoen Xhosas daar uitkom. Agterna sal die Oos-Kaap as ‘n toeristebestemming ontwikkel word, terwyl die motorfabrieke van Oos-Londen en Uitenhage deur uitsluitlik blanke werkers en robotte behartig sal word. In die BMW-fabriek in München werk sulke mooi, jong, blonde Duitse meisies wat net ‘n paar knoppies druk om te sorg dat die robotte en die geoutomatiseerde monteerbaan glad loop. Hoekom nie ook hier by ons nie? Ons het swart arbeid nie nodig nie.
Om verdere veediefstal te bekamp, moet Lesotho insgelyks met ‘n goeie elektriese heining omring word. Die meeste Sotho’s is in elk geval migrante van daar af en kan gerus teruggestuur word, veral dié wat hulle aan geweldpleging, Boerehaat of anti-Afrikaanse gedrag skuldig maak. Die Tswanas het reeds ‘n Bantoestan in die vorm van Botswana en voor hulle nog huise in Coligny afbrand, moet hulle aangemoedig word om soontoe te migreer.
Wat die bruines van die Wes- en Noord-Kaap betref, gun ons hulle demokrasie. Hulle kan leiers verkies vir ‘n Verteenwoordigende Kleurlingraad wat die junta in Pretoria van advies en aanbevelings aangaande hul gemeenskap sal bedien.
Ons hoef dit ook nie apartheid, wat in die buiteland ‘n gelade woord is, te noem nie. Ons kan dit bloot sien as die volgende fase van “transformasie”. Eers transformeer die land hom in die afgrond in, dan transformeer hy weer na sukses. Dit kan as ‘n natuurlike proses beskou word.
Of, soos Carel Boshoff junior van Orania op ‘n keer geskryf het: “Een revolusie roep ‘n ander op.”
Ter herdenking aan die sluipmoord op Hendrik Verwoerd (1901-1966, eerste minister 1958-1966) vyftig jaar gelede het Stephen Mitford Goodson die volgende boek self gepubliseer: Hendrik Frensch Verwoerd: South Africa’s greatest prime minister (2016, 144p, R190). Voorheen het Goodson boeke oor onder andere Adolf Hitler (2009), Jan Smuts (2012) en Ian Smith (2015) gepubliseer. Van 2003 tot 2012 was Goodson ‘n direkteur van die Suid-Afrikaanse Reserwe Bank, maar hy het bedank, enersyds omdat die ANC-regering deesdae die meerderheid direkteure aanstel en andersyds omdat Jode teen Goodson se direkteurskap kapsie gemaak het. Volgens inskrywings op Wikipedia en Metapedia het Goodson lof vir Hitler en ontken hy die Holocaust. Die Mitford in sy naam dui glo op verwantskap met Diana Mitford (1910-2003). Goodson word dus ook met Diana se man, Oswald Mosley (1896-1980), die leier van die Britse fasciste, geassosieer. Goodson woon tans in Pringlebaai, naby Bettysbaai waar Verwoerd se vakansiehuis is.
Goodson se finansiële en bankagtergrond word weerspieël in twee ander boeke wat hy gepubliseer het en vind ook neerslag in sy boek oor Verwoerd. Hy skryf van “the Rockefeller-Rothschild-Oppenheimer plan to set up an economic super-government over the southern portion of the [African] continent” waarvan in die Washington Observer Newsletter op 15 Januarie 1975 gewag gemaak is (p 87). Die saak wat Ethiopië en Liberië in 1960 by die Internasionale Strafhof in Den Haag teen Suid-Afrika oor Suidwes-Afrika aanhangig gemaak het, word toegeskryf aan die ondersteuning van internasionale bankiers, die Amerikaanse Central Intelligence Agency (CIA) en die Amerikaanse Council on Foreign Relations (CFR) (60-61). Die CFR is ‘n dinkskrum waarin oor die Amerikaanse buitelandse beleid en internasionale betrekkinge besin word.
Na aanleiding van Piet Hoek se 1965-verslag oor die rol van internasionale en plaaslike geldmagte in die Suid-Afrikaanse politiek, verwys Goodson na “the CIA instigated riot at Sharpeville in March 1960” (83). “On 25 January 1966 Dr Verwoerd referred to the [Hoek] report during his speech at the opening of parliament and fired another warning shot in Mr Oppenheimer’s direction when he said: ‘We shall fight the concentrations of power and monopolies which are present in our country and are a fundamental danger” (85). Die in 1968 hersiene Hoek-verslag is destyds uit Hoek se kluis gesteel (85). “Shortly after Dr Verwoerd’s assassination, his successor, Balthazar Johannes Vorster, warned Professor Hoek not to make his report public as it would cause him embarrassment, and eventually all circulation of the report was forbidden. This does not come as a surprise, as by this time Harry Oppenheimer had developed ‘cordial relations with Vorster’” (87).
Hoofstuk 6 handel oor “The international money power.” Aandag word aan bv die Anglo American Corporation, Harry Oppenheimer en Anton Rupert gegee. Aanvanklik het Oppenheimer nie polities verlinks geklink nie. In 1957 het Oppenheimer gesê: “Our growing industrial needs must make full use of Bantu labour, and we must not worry overmuch about the consequences, because the Native is, on the whole so uncivilized that the white man will remain on top for as long as we can see at the moment” (78). Oor die chaos wat in die Belgiese Kongo na onafhanklikheid in 1960 uitgebreek het, toe die mineraalryke Katanga-provinsie probeer wegbreek het, het Oppenheimer in 1961 gesê: “What the Congo does show is that primitive, uncivilised people cannot be trusted with the running of a modern state, and that independent democracy is the only possibility [rather: is only possible] if the electorate has reasonable standards of education and civilisation” (78).
In 1960 het Oppenheimer gesê: “What the South African government was trying to do in separating the black and white races was not necessarily immoral as partition had provided the answer to problems in many parts of the world” (78). Daar was bv lord Frederick Lugard (1858-1945), die goewerneur-generaal van Nigerië (1914-1919), se beleid van afsonderlike ontwikkeling: “Lugard’s policy was that the African’s peoples own social and political institutions, the product of centuries of accumulated experience and wisdom, should be preserved, strengthened and modernised in an evolutionary manner” (27). Een van Lugard se uitsprake was: “Never try to turn the African Black into an Oxford Blue” (27). Lugard se karakterisering van swartes is kenmerkend van die Britse koloniale era: “The typical African … is a happy, thriftless, excitable person, lacking in self control, discipline and foresight, naturally courageous, and naturally courteous and polite, full of personal vanity, with little sense of veracity … in brief, the virtues and defects of this race-type are those of attractive children” (Wikipedia). Oor die kritiek op trekarbeid “Verwoerd pointed out that migrant labour in the urban and mining areas was similar to the 3 000 000 seasonal labourers from Italy who worked in France” (Goodson 28-29). Teen 1964 het Oppenheimer sy bogenoemde 1960-mening van “not necessarily immoral” radikaal verander: “Discrimination on grounds of race or colour is morally wrong and partition on grounds of race or colour is economically impossible” (83). SED Brown het Oppenheimer in 1966 beskryf as “the deadliest enemy of our national survival” (76).
Die boek word opgedra aan die nagedagtenis van SED (Sydney Eustace Denys) Brown (1910-1990), die redakteur van The South African Observer (1955-1990). Brown was bekend vir sy anti-semitisme en het gemeen dat ‘n Nuwe Wêreldorde onder Joodse beheer die denasionalisering van volke beoog. Hierdie idees word ook in Goodson se boek aangetref. “The international bankers needed to incorporate South Africa, with its treasure chest of minerals, into their planned New World Order whose principal objective is permanently to enslave mankind by means of perpetual debt and usury. Dr Verwoerd who had frequently declared that he would have nothing to do with such a satanic scheme, stood in their path and therefore had to be eliminated” (95). Die sluipmoord op Verwoerd word ingeklee as deel van ‘n staatskaping, soortgelyk aan wat deesdae oor die Guptas beweer word.
S Davidson word soos volg aangehaal: Nelson “Mandela’s entire development was guided by Jewish ‘handlers’” (63). Bewys hiervan word gevind in die feit dat naas swartes en ‘n enkele Indiër (Ahmed Kathrada) net Jode in 1963 in die klopjag op Lilliesleaf in hegtenis geneem is, naamlik Lionel Bernstein, Hilliard Festenstein, Arthur Goldreich, Denis Goldberg, Bob Hepple, James Kantor en Harold Wolpe (63). Hulle was kommuniste en wat Ivor Benson “soft-headed Western ‘liberals’ and ‘progressives’” genoem het (63). Benson skryf: “Certainly, it requires no great intelligence to see and understand that the South African Communist Party (SACP) with its team of highly trained revolutionary activists, all drawing orchestrated encouragement and support from the centres of high finance in the West, is on the ‘attack’ side of the conflict, while the ANC is nothing but the mindless human medium in which the ‘alien invader’ exercises his powerful techniques” (63). Met verwysing na die Guptas kan dit steeds die toestand van die ANC wees.
Goodson skryf: “The African National Congress (ANC) is and always has been a Jewish outfit masquerading as a liberation movement” (64). Hy beweer die kommunis Bram Fischer het die drie uur lange toespraak geskryf wat Nelson Mandela in 1964 aan die einde van die Rivonia-verhoor voorgelees het . Mandela word die “premier puppet of the international bankers” genoem (64). “Unaccountably, the prosecution laid charges of the lesser offence of sabotage against the defendants, and not treason” (64). Oor die vonnis van tronkstraf pleks van die doodstraf het Verwoerd in 1964 in die parlement gesê: “These people are criminals, Communist criminals … When it is said in these circles that they are glad that Mandela received a life-long sentence and not the death penalty, because he may later, like [Jomo] Kenyatta [1894-1978, Kenia’s head of state 1963-1978], become a leader of the future, then I say, God forbid it” (64-65). FW de Klerk het later heeltemal anders as Verwoerd oor Mandela geoordeel.
“The Rothschild’s local representative, Harry Oppenheimer, was an implacable foe of Dr Verwoerd and as far back as 1955 in a parliamentary debate had asserted that ‘when you have a man prepared to slow down his nation’s economic welfare on account of political theories, then you are dealing with an impractical fanatic” (95-96). John Vorster word as ‘n Vrymesselaar beskryf en sy vennoot in hulle Brakpanse prokureursfirma as die kommunis Julius Furst, die skoonpa van Joe Slovo (97). Die CIA het glo aan Vorster die eerste ministerskap belowe. Die Britse geheimediens, M16, was glo ook betrokke. “In the meantime the liberal press built up an entirely false image of Vorster as a hardened right winger” (98).
“While [Anton] Rupert was the driving force behind Dr Verwoerd’s assassination, it was Rothschild who was the architect” (100). Ter ondersteuning van hierdie stelling word na PJ Pretorius se boek, Volksverraad, 1996, p 161, verwys. Die “chain of command for the assassination of Dr Verwoerd” word soos volg weergegee: Rothschild, Oppenheimer, Rupert, Vorster, Tsafendas. “These conspirators were assisted by the CIA, M16, M-Apparatus of the Soviet Naval Espionage Service and rogue elements in the South African Department of Justice and the security police” (107).
“The principal beneficiaries of Dr Verwoerd’s assassination were the International Money Power, and in particular the Rothschild bankers, although they would have to wait 28 years before they could collect their prize” (113); dus, hulle moes wag tot 1994, toe die ANC aan die bewind gekom het. “Locally, Anton Rupert had carte blanche with which to expand his business empire as he desired, with far less hindrance from government interference” (113-114). “With his puppet, BJ Vorster, in the premiership, he [Harry Oppenheimer] was strategically well placed to oversee the dismantling of apartheid and South Africa’s incorporation into the plutocrats’ New World Order” (114).
“On 18 January 1989 President PW Botha suffered a ‘stroke,’ whereas it was in fact an attempted assassination caused by his tea being poisoned. Information provided to the author by his widow, Barbara Botha” (108). Dit is dalk onnodig om te skryf dat ek teleurgesteld met Goodson se boek is, want ek het dit gekoop onder die indruk dat dit ‘n nuwe biografie oor Verwoerd is terwyl dit vir die outeur blykbaar veeleerder gaan om sy hipoteses oor internasionale geldmagte en die sluipmoord op Verwoerd te publiseer. Daarmee gee ek nie te kenne dat daar geen waarheid in sommige van Goodson se bewerings steek nie.
Die voorwoord by die boek is deur Marthinus van Bart, ‘n joernalis en kenner van Afrikanerkultuur, geskryf. Ek vestig die aandag op ‘n enkele sin in die voorwoord. Manfred Nathan het in sy biografie oor Paul Kruger (1944) geskryf: Kruger “gave his people a soul” (8). Die vraag het by my opgekom: Kan dit nie dalk met reg gesê word dat FW de Klerk se onbesonne dade die teenoorgestelde gedoen het nie , naamlik om die Afrikaner se siel te (probeer) vernietig? De Klerk se jongste uitlatings toon dat daar by hom hoegenaamd geen berou is oor wat hy aangevang het nie (Netwerk 24, 19 November; Die Burger, 21 November, p 6). Hy het nie gelewer wat hy belowe het nie: ‘n voorspoedige, nie-kommunistiese, vreedsame land waarin daar nie rassediskriminasie is nie, geen blanke sy werk verloor nie en eiendomsreg, bv van plase, veilig is.
Die boek is glad nie ‘n volwaardige biografie oor Verwoerd nie. ‘n Mens sou graag meer fundamentele besinning en evaluering van Verwoerd se politieke idees wou hê, soos dié van Hermann Giliomee. In die bibliografie word Giliomee se werke glad nie genoem nie, bv Die Afrikaners (2004) en Die laaste Afrikanerleiers (2012). Volgens Verwoerd was daar net twee staatkundige moontlikhede vir Suid-Afrika: enersyds afsonderlike nasiestate vir gelyke etniese groepe en andersyds swart oorheersing in ‘n eenheidstaat. In sy 2012-boek verwys Giliomee na ‘n profetiese uitspraak van Verwoerd in 1963: “In ‘n gemeenskap waar die swart mense oorheers, sal dit die wit man wees teen wie gediskrimineer word” (p 85).
Dit is vir my duidelik dat Giliomee baie groter waardering vir Verwoerd met sy akademiese ingesteldheid het as vir prokureurs soos Hans Strijdom, John Vorster en FW de Klerk. Giliomee se 2012-boek was vir liberaliste te pro-Verwoerd om te verteer. Giliomee het ‘n verdere boekie gepubliseer: Die enigma van Hendrik Verwoerd (2012). Daarin skryf hy: “Myns insiens was hy [Piet Cillié] saam met HF Verwoerd en Van Wyk Louw die heel belangrikste Afrikaanse meningsvormers van die laaste helfte van die twintigste eeu” (Kindle 26). Onmiddelik na Verwoerd se dood het die verlinkse koerant, die Rand Daily Mail, Verwoerd beskryf as “the man who had refined the crude ideology of white supremacy into a sophisticated and rationalized philosophy of separate development” (1142).
Dat rasse-segregasie lank voor 1948 bestaan het, blyk uit wat Jan Smuts in 1917 gesê het: “We have realised that political ideas which apply to our white civilisation largely do not apply to the administration of native affairs. To apply the same institutions on an equal basis to white and black alike does not lead to the best results, and so a practice had grown up in South Africa of creating parallel institutions – giving the natives their own separate institutions on parallel lines with institutions for whites. It may be that on those parallel lines we may yet be able to solve a problem which may otherwise be insoluble … We have felt more and more that if we are to solve our native question it is useless to try and govern black and white in the same system, to subject them to the same institutions of government and legislation. They are different not only in colour but in mind and in political capacity and their political institutions should be different, while always proceeding on the basis of self-government … We have now legislation before the Parliament of the Union in which an attempt is made … to create all over South Africa, wherever there are any considerable native communities, independent self-governing institutions for them. Thus in South Africa you will have in the long run large areas cultivated by blacks, where they will look after themselves in all their forms of living and development, while in the rest of the country you will have white communities, which will govern themselves separately according to accepted European principles” (Goodson, 25-26).
Al het Smuts soms ver gedwaal, blyk uit hierdie aanhaling dat daar reste van ‘n egte Boer in hom behoue gebly het. Die eie gebiede en selfregering wat blankes tradisioneel vir swartes toegelaat het, word sedert 1994 egter glad nie deur swartes aan blankes gegun nie. By die Voortrekkers het Verwoerd ook ingesteldheid op rasse-segregasie gevind: “The Bantu were realising more and more that the old Voortrekker policy of granting their own areas to the different races was the right and best policy” (38). Daar is ook Theophilus Shepstone se Britse naturellebeleid in Natal (1853-1875): “The main focus of his policy was on maintaining tribal customs and not to enforce white civilisation … Separate racial development had been standard practice since the inception of Britian’s colonial era” (26-27).
In die res van hierdie rubriek wil ek eerder die politieke idees van Verwoerd belig pleks van oor Goodson se twyfelagtige spekulasies te skryf. In die inleiding staan daar bv: Verwoerd “viewed separate development as a temporary phase, whose aim was neither to dominate nor to discriminate, and stated on numerous occasions that human dignity is achieved by coexistence and not by living together” (12). Wanneer die beleid van afsonderlike ontwikkeling volvoer is, sal daar ‘n reeks gelyke, onafhanklike state bestaan.
In 1950 het Verwoerd gesê: “In a multi-racial society where power must eventually be transferred into the hands of the numerically stronger Bantu, not only the White, but also the Coloured and Indian will go under. Over time even the Bantu masses will not benefit because on the strength of what happened elsewhere in Africa, it must be taken into consideration that South Africa will develop into an autocracy or dictatorship. On account of their lack of ability to manage a complicated administration, the country will moreover administratively and economically be destroyed and for everyone – White and Coloured – end in chaos” (4).
Let op hierdie profetiese woorde van Verwoerd: “Britain should be careful about the immigration of non-Whites on such a large scale; Britain was a proud nation who had rendered great services to the world, but if Britain wanted to remain proud of its nationhood it should stop allowing non-Whites in by the thousand; they were making a bastard race of themselves and this would one day be the source of many difficulties for the British people” (44).
Oor Ian Smith se rassebeleid van “partnership” in Rhodesië het Verwoerd tereg gewaarsku dat dit op ‘n tragedie afstuur: “I say unequivocally that we believe that majority rule there, which means a Black government ruling over the Whites, will lead to destruction and chaos” (69).
In 1960 het Verwoerd gesê: “May the white man, may the White nations of the world, also Britain, not lose their intellectual hold or in any other way. If they abdicate on our behalf and surrender, then in the long run the flood of coloured people will not only overwhelm us, but in the years to come will reach their lands, and eventually overwhelm them too” (115).
In 1961 het Verwoerd aan bruin raadslede gesê: “What happens if the whites lose their hold on a unitary state? Who runs the country? Not the Coloureds, but the Bantu. I do not wish to insult the Bantu as a group, because I must also seek justice for them. The fact is that the experience in Africa proves that if the Bantu obtains authority over a country, it will lead necessarily to a dictatorship of a small group of politically interested parties amongst them. The Bantu masses will be subject to them and will perhaps suffer far more than the suffering that they are alleged to experience under a white government.
“As far as the other groups are concerned they will without a doubt be pushed backwards, perhaps quickly, perhaps step by step. The Coloureds should not think that they will be the last to be excluded from the rule of, participation in and benefits of such a mixed society. They can easily be the first. Which group will be respected the least by a Bantu dictatorship and be the least needed? Will it not be the Coloureds? The Whites’ prestige and help might still be retained because of the usefulness of his knowledge” (115-116).
In 1966 by geleentheid van sy laaste Republiekdagviering het Verwoerd gesê: “As far as the Bantu are concerned will it be to their advantage if they become the dominant group, but in that process lose their separate national identities, and probably their languages and customs and suffer as a result of their incapacity – which we know is the case – to lead, manage and develop the phase of western civilisation which this country has reached in respect of industrialisation and other things?
“Would it be right in respect of their own masses? The few who obtain power might be satisfied, but for all we know they may be prodigals. For a large extent the masses would become unemployed and experience difficulty as we have seen in the rest of Africa. Would it be morally right to create the appearance of freedom, but in reality to cause living conditions similar to slavery [?]” (116).
In die nuwe Suid-Afrika is die naam van die Verwoerd-gebou op die kampus van die Universiteit Stellenbosch (US) verander omdat die neo-US eerder mense soos Nelson Mandela, Thabo Mbeki en Desmond Tutu met akademies waardelose eredoktorsgrade vereer en geboue eerder na ANC-aktiviste soos Russel Botman vernoem. Seker die aanstootlikste gebeurtenis in Wim de Villiers se minagting van die nalatenskap van die oud-Matie Verwoerd was die openbare skouspel wat hy gemaak het van die verwydering van die gedenkplaat in die voorportaal van wat eens die HF Verwoerd-gebou was.
Goodson skryf: “On 27 May 2015 the plaque in the foyer dedicated to Dr Verwoerd was removed, without consulting the alumni, in an act of cultural vandalism. The author protested to the rector, Prof Wim de Villiers, who replied in a letter that the plaque was ‘a symbol of institutionalised oppression and suffering’ and that the objective was to create ‘a welcoming campus culture for all our students’” (117). Die verbanning van Verwoerd van die US-kampus was een van Wim de Villiers se eerste projekte nadat hy op 1 April 2015 die US-rektor geword het. Blykbaar wou hy demonstreer hoe verlinks sy politiek is en daarmee die guns van swartes wen.
Beserings tydens mynongelukke het van meer as 2 600 tot meer as 3000 gestyg. Suid-Afrika is die tuiste van diepste myne ter wêreld waar werkers tot 4 km onder die oppervlak werk.
Die sterftesyfer wat deur mynongelukke in die land veroorsaak word, het ‘n afname verlede jaar getoon.
Dit is volgens die jaarverslag van die Nasionale Departement van Mynwese. Volgens die departement het altesaam 79 mynwerkers hulle lewens tydens die 2015/2016 boekjaar verloor, teenoor 71 in die vorige boekjaar.
In Januarie 2015 tot Desember 2015 kan daar ‘n afname waargeneem word. Die verslag dui daarop dat beserings tydens mynongelukke egter van meer as 2 600 tot meer as 3000 gestyg het.
Die departement sê herhaalde ongelukke by myne het daartoe gelei dat veiligheid- en gesondheidsinspeksies by myne drasties moes toeneem.
Statistieke wys dat goud- en platinummyne tot die meeste ongelukke in die land bydra, en die departement het hernude kommer oor die stand van mynveiligheid in die land uitgespreek.
Platinum kan nie veilig bestuur word nie omdat die myne baie diep is, met ‘n baie smal some, wat geologies onstabiel is, sê BHP se woordvoerder Ruban Yogarajah.
Die regering is bekommerd oor veiligheidsinspeksies, maar die bedryf sê inspekteurs veroorsaak arbitrêre werkstakings oor veiligheid, en dit kos miljarde rande aan verlore produksie wat werksgeleenthede op die spel plaas.
Maar die ANC sê die styging in die dodetal toon die behoefte om hul ondersoeke te verhoog. In Julie hjet die regering 38 inspekteurs bygehuur.
In 1993, die jaar voor Nelson Mandela Suid-Afrika se eerste swart president geword het, het 615 mynwerkers gesterf, baie meer as aan die hand van “apartheid” se sogenaamde polisiegeweld.
Teen 2009 het die koers tot 167 gedaal en dit het nou 77 in 2015 bereik, het die Kamer van Mynwese gesê.
Volgens ‘n onlangse verslag wat deur die Raad op die evaluering van die Franse skoolstelsel vrygestel is, “produseer die stelsel self ongelykheid” en is die prestasiegaping tussen meesal blanke middelklas-Franse en gekleurde immigrante “besig om te vergroot”. Die beleid om meer geld aan “prioriteitskole” met nie-Franse, immigrante- of gekleurde kinders te bestee, word ook as ‘n mislukking beskou aangesien die prestasie van sulke skole konstant afneem. Trouens, die meer geld wat sulke skole van die staat ontvang, veroorsaak volgens die verslag dat hulle “gestigmatiseer” word en dat ouers nie graag hul kinders na sulke skole wil stuur nie.
Die verslag veroorsaak konsternasie in die geledere van Frankryk se sosialistiese elite wat reeds jare lank die opvoedingstelsel oorheers, met die meeste onderwysers wat vir die Sosialistiese Party stem. Sosialistiese regstellende-aksie en diskriminasie teen blanke Franse het meer ongelykheid veroorsaak as wat daar andersins in die stelsel sou gewees het.
Die links-liberale koerant Le Monde het gister ‘n pleidooi vir gedwonge integrasie gelewer en betreur dit dat “die stryd ten gunste van meer (rasse-)vermenging grootliks oor die afgelope dertig jaar afwesig was”.
Daar bestaan de facto-apartheid of segregasie in Franse skole, en die verslag meen dat enige beleidsverandering “ondoeltreffend sal wees solank as wat die mees gesegregeerde skole en junior hoërskole nie meer maatskaplike vermenging instel nie”.
Die beleid om meer geld aan ‘n skool te bestee sodra daar 30% of meer nie-Franse of gekleurde kinders in die skool is, het volgens die verslag skouspelagtig misluk. Sulke skole wat as “ZEPs” bekendstaan (zone d’éducation prioritaire) en dus as “prioriteitskole” beskou word, toon groot dissiplineprobleme sodat onderwysers veel minder tyd aan onderwys kan bestee. Die studie bevind dat onderwysers in ZEP-skole ongeveer 21% van skooltyd aan dissipline of aan “die handhawing van ‘n gunstige klimaat bestee”, teenoor 16% in gewone skole en 12% in privaatskole. In die derde jaar (vanaf matriek, want Franse skole klassifiseer leerlinge omgekeerd in jare wat voorlê voor hul matriekjaar, wat as die “terminale jaar” bekendstaan) is leerlinge veronderstel om 4 uur Frans per week te ontvang, maar in ZEP-skole word dit slegs 2 uur en 30 minute, teenoor 2 uur 45 minute in nie-prioriteitskole en 3 ure in privaatskole. Volgens die verslag, “weeg dissiplineprobleme, maar ook skorsings, en die afwesigheid van leerlinge en onderwysers swaar op die rooster”.
Afgesien van die verminderde tyd wat vir onderrig in die grootliks nie-blanke skole beskikbaar is, is die gehalte ook laer. Die verslag vermeld:
“Leerlinge uit agtergeblewe gebiede het nie toegang tot dieselfde onderrigmetodes as diegene uit bevoordeelde gebiede nie,” sê die sosioloog Nathalie Mons wat aan die studie deelgeneem het. “In wiskunde, byvoorbeeld, is die take minder ambisieus, die verwagtinge laer, die onderrigomgewing minder belowend.”
Waarskynlik weens die groot aantal gekleurdes wat uit voormalige kolonies na Frankryk toe stroom, is die gaping tussen “bevoordeelde” en “benadeelde leerlinge” in die land die hoogste van al die ontwikkelde lande van die OESO (Organisasie vir ekonomiese samewerking en ontwikkeling, sien bogaande grafiek). Ook Swede, waarvan die onderwysvlak eens van die hoogste ter wêreld was, sukkel vanweë immigrasie deesdae met “benadeeldes” wat nie die mas opkom nie, en dus met ongelykheid wat opvoeding betref. Swede het egter volgens bogaande grafiek ‘n effense verbetering in die wiskundevaardighede van “benadeeldes” behaal, teenoor Frankryk waar daar geen verbetering in agtergeblewenes se wiskunde te bespeur is nie.
