Suid-Soedan – praag.co.za

Sydney Gregan: Is die afstigting van die Wes-Kaap werklik ‘n haalbare opsie?

Dr Corné Mulder van die VF Plus het onlangs in ‘n toespraak by die Kaapstadse Persklub gestel dat “ons” toekoms in ‘n onafhanklike Wes-Kaap lê. Meer bepaald dan dat daardie provinsie selfbeskikking deur middel van sesessie (afstigting) moet oorweeg en ‘n onafhanklike staat moet word.

Hy het aangevoer dat 71% van die inwoners nie wil hê dat die ANC oor hulle moet regeer nie en dat die ANC maar hoogstens 36% van die mense aldaar sedert 1994 kon oorreed om vir hom te stem, ‘n persentasie wat intussen kleiner geword het.

Ek het reeds in ‘n vorige artikel daarop gewys dat afstigting van ‘n gebied (en daarmee saam onafhanklikheid) die tussentydse aangewese opsie vir die Afrikaner is. Of die Wes-Kaap, soos hy tans daarna uitsien, egter die oplossing is, kan bevraagteken word. Dít vanweë die etniese samestelling van die provinsie. Boonop kan dit nie daarop aanspraak maak dat dit ‘n “Christelike staat” sal wees nie, iets wat die nasionale Afrikaner nog altyd voorop gestel het. Dit is hoogstens ‘n gebied wat baie beter regeer word as die ander in Suid-Afrika juis omdat dit nie deur die ANC regeer word nie. Die ANC het finaal bewys dat dit nie in staat is om ‘n welvarende land soos die RSA te regeer nie. Dit maak net op swart getalle staat om aan bewind te bly en sal elke taktiek denkbaar gebruik om dit in die toekoms ook te doen.

Juis omdat die Wes-Kaap minder swartes as Blankes en Kleurlinge het, kry die DA dit reg om daar die regering te wees. Sou daardie getalleverhouding verander, kan die prentjie dalk dramaties omswaai. Die Wes-Kaap word dus deur die voorstanders van sesessie (afstigting) van daardie gebied gekies uit ‘n pragmatiese oogpunt en duidelik nie uit ‘n etniese of Christelike oogpunt nie.

Die vraag is of dit genoegsame rede is vir afstigting en of dit aan die behoeftes van etniese groepe in daardie gebied sal voldoen? Wat sal immers die gemeenskaplike band wees as die “anti-ANC”-faktor eers verwyder is?

Tans beywer onder andere CapeXit en die Cape Independence Advocacy Group hulle vir die onafhanklikheid van die Wes-Kaap. Blykbaar het CapeXit nou al meer as 560 000 lede.

Mulder se uitlating dat:

“Without independence, the Western Cape has no prospect of ever realising its political will; the Western Cape will be sentenced to lifelong imprisonment in an open democracy within an arbitrary colonial construct, where a majority will continue to dominate minorities”

is betekenisvol gesien in die lig van Afrikaner-nasionaliste se waarskuwing voor die oorgang in 1994 dat die Afrikaner nooit in die nuwe Suid-Afrika sy politieke wil sal kan afdwing nie en daarom nie moet toestem tot die nuwe bedeling nie. Ons is inderdaad tot lewenslange aanhouding binne ‘n Afrika-diktatuur verdoem.

Die belangrikste vraag is wat die internasionale reg bepaal oor afstigting en daarmee saam wat die groot moondhede soos die VSA, China, Rusland en Brittanje se houding sal wees.

Die internasionale reg se houding oor afstigting is somtyds teenstrydig aangesien dit in die een asem selfbeskikking (en ook afstigting) erken, maar in dieselfde asem baie sterk klem lê op die territoriale integriteit van state (state se grense mag as ‘n reël nie verander word nie). Dis juis op hierdie territoriale integriteit van Suid-Afrika wat die ANC klem sal lê om sy beheer oor die Wes-Kaap te behou. En die ANC sal natuurlik kan staatmaak op die steun van al die ander Afrikastate wat ook ‘n struikelblok sal wees, aangesien die Wes-Kaap twee-derdes van die lidstate van die Verenigde Nasies se steun (erkenning) sal moet verkry om lid van die VN te word, benewens die steun van die groot moondhede.

Die internasionale reg maak wel voorsiening daarvoor dat in geval van sogenaamde mislukte state (“failed states”), dit is nou state wat nie meer die nodige legitimiteit van die inwoners daarvan geniet nie, daardie state (gebiede) aanspraak kan maak op afstigting. Wat word daarmee bedoel?

Indien ‘n staat of gebied sou kon aanvoer dat die inwoners daarvan se sekuriteit nie meer deur die regering daarvan gewaarborg kan word nie, verkry dit ‘n remediërende reg op sesessie (“RRS”). Dit is losweg gebaseer op John Locke se “Right to Revolution”, waar indien ‘n groep se regte vertrap word deur die soewerein, daardie groep die reg verkry om ‘n nuwe soewerein te soek. Sesessie sou dan een van die metodes wees om dit te verwesenlik. Waar die regering dus nie sy kant van die sosiale kontrak nakom nie, verbeur hy sy legitimiteit oor daardie inwoners (van daardie gebied). ‘n Mens sou hier met groot sukses kon aanvoer dat die ANC (hetsy deur geweld in die Wes-Kaap aan te stook, hetsy deur bloot onbevoeg te wees om behoorlike sekuriteit daar te verskaf) sy legitimiteit daar verloor het.

Sou die gebied wat wil afstig boonop kon aanvoer dat dit baie beter in staat as as die ANC is om sekuriteit vir sy inwoners te verskaf, maak dit sy saak vir afstigting net soveel beter. Die RRS word gekomplimenteer deur die Verantwoordelikheid om te Beskerm (“Responsibility to Protect”) (“R2P”), die idee dat die soewerein die absolute verantwoordelikheid het om sy inwoners te beskerm. ‘n Staat se soewereiniteit is dus afhanklik van die legitimiteit wat dit in die oë van die inwoners verkry juis deur die inwoners te beskerm. Die VN lê al meer klem op hierdie faktor soos dan ook gesien is in die afstigting van Suid-Soedan van Soedan waar die argument juis was dat Soedan nie meer in staat was om Suid-Soedan se inwoners te beskerm nie.

Die ANC-regering het minstens passief die regte van die Wes-Kaap se inwoners ondermyn (alhoewel baie beweer dat dit selfs aktief ondermyn is — wat die saak vir afstigting nog sterker maak). Sou die Wes-Kaap kan aantoon dat sy eie veiligheidstrukture baie beter daartoe in staat is om sy inwoners te beveilig, word sy saak net sterker. In die oë van die meerderheid (71%) van die inwoners is dit klaarblyklik die siening en verskaf dit legitimiteit aan die regering van die Wes-Kaap.

In 2019 het die internasionaal bekende Gallup ‘n opname gemaak onder 175 000 volwassenes in 144 state deur hulle onder meer uit te vra oor vertroue in die polisie, veiligheid in woonbuurte, persoonlike ervaring met diefstal en roof en aanranding. Net Liberië, Aghanistan, Venezuela en Gaboen het swakker as Suid-Afrika gevaar. Dit is gevolglik nie bloot propaganda deur organisasies soos Afriforum en andere wat aanvoer dat ons land baie onveilig is nie, maar feite gerugsteun deur statistieke en die persepsie wat onder mense leef. ‘n Saak is dus uit te maak dat die Wes-Kaap in elk geval nie meer die R2P vanaf die RSA-owerheid geniet nie en grootliks self sy sekuritiet moet behartig. Wat sou in elk geval van sekuriteit in hierdie land word sonder die private sekuriteitsfirmas wat in elk geval meeste van die SAPD se take oorgeneem het nie en waarvoor die burgers uit eie sakke ten duurste moet betaal?

Suid-Afrika word hoe later hoe meer as ‘n mislukte staat beskou. Daar is geen vooruitsig dat dit beter sal gaan nie. Inteendeel, alles dui daarop dat dit jaarliks slegter sal gaan. Dit sal seker die posisie van die Wes-Kaap geweldig versterk (en so ook ander gebiede) as bewyse gevind kan word van aktiewe ANC-betrokkenheid by misdaad teen gemeenskappe, eerder as net die passiewe laat-maar-gaan-houding wat tans aan die orde van die dag is.

Wat besef moet word is dat blote selfbestuur deur die Wes-Kaap deur die ANC op elke moontlike wyse ondermyn sal word. Dit is aan te beveel dat elke funksie van die owerheid sover dit moontlik is deur die gemeenskap self onderneem sal moet word om onafhanklikheid te bevestig en te demonstreer tesame met die strewe om volkome onafhanklik te wees. Die ANC sal skuil agter die territoriale integriteit van die land se grense en alles doen wat hy kan om die Wes-Kaap se strewe te verongeluk. As die ANC eers internasionaal as ‘n rowerbende gesien word wat onbevoeg is om die land te regeer, sal die onafhanklikheidstrewe van die Wes-Kaap verdere momentum verkry. Intussen kan die impasse wat deur die ANC se moedswilligheid veroorsaak word, negatiewe gevolge vir die strewe na onafhanklikheid hê.

Soos gesien is uit die voorbeeld van Suid-Soedan het die steun van veral die VSA bygedra tot die onafhanklikheid van daardie staat. Sonder steun van veral die VSA sal kwalik gevorder word. Die internasionale reg se benadering is daarom dikwels pragmaties en nie prinsipieel nie. Dit is asof elke geval anders benader word. Somaliland het net soveel reg soos Suid-Soedan op onafhanklikheid en erkenning en tog sukkel hierdie staat steeds om erken te word (en suksesvol van Somalië af te skei).

‘n Suksesvolle staat is een wat die monopolie het op die gebruik van mag in sy gebied (a successful state is one that has the monopoly on the legitimate use of force and thus a failed state is one which either loses the monopoly or the legitimacy). Die ANC is besig om dit (sy legitimiteit) te verloor in die hele land en nie net in die Wes-Kaap nie. Hoe kan gesê word dat die ANC beheer oor die land het as die SAPD private veiligheidsmaatskappye huur om hulle te beskerm en daardie maatskappye grootliks omsien na die veiligheid van derduisende buurte juis omdat die SAPD dit nie kan doen nie. So gesien verloor die ANC elke dag al meer van sy soewereiniteit, nie net oor die Wes-Kaap nie, maar oor die ganse land. Sy soewereiniteit erodeer daagliks. Tog kan hy waarskynlik staatmaak daarop dat hy keer op keer ingestem sal word by die stembus weens die persepsies wat by swartes leef en die verwagtinge wat by hulle gekoester word. As die ekonomie boonop verder in duie stort en die ANC van IMF-lenings afhanklik gaan word om die ekonomie te probeer red, sal die saak vir onafhanklikheid waarskynlik net groter word.

Dit bring my weer by die vraag of die anti-ANC-gevoel genoeg rede is vir die Wes-Kaap om onafhanklik te wees. Vir seker sal dit nie ‘n Afrikanerstaat wees nie en beslis ook nie ‘n Christelike staat nie. Dit sal waarskynlik poog om ‘n liberale staat te wees met ‘n handves van individuele regte en om dit wat in 1994 beoog is met die hele land, nou in die Wes-Kaap te verwesenlik.

Vir die nasionale Afrikaner kan dit hoogstens tydelike vrede en gemoedsrus bring aangesien sy strewe nog altyd was om oor homself in sy eie land te regeer. Om sy eie waardes uit te leef. ‘n Strewe om selfbehoud, selfverwesenliking, selfbetuiging en in volkome afhanklikheid teenoor die Almagtige God, soos die 1961-grondwet dit so pragtig verwoord het.

Benewens al die ander vrae is die vraag dus of ons ‘n pragmatiese tussentydse oplossing gaan aanvaar ten koste van ‘n werklik vrye Afrikanerstaat? Of beskou ons dit as ‘n stap in daardie rigting?

Sydney Gregan: Dis tyd om af te skei

Die Afrikanervolk beleef tans ‘n hernieude aanslag op sy voortbestaan as selfstandige volk, dit wil sê as ‘n volk wat geregtig is om sy eie identiteit volkome uit te leef. Daardie identiteit sluit in sy eie waardes, kultuur, verering van sy heldedom, eer en respek vir sy eie geskiedenis, sy strewe om die hoogste ideale in die werksplek te bereik, vryheid van spraak en uitdrukking, vryheid van assosiasie, vryheid om dít wat hy glo te verkondig, en dies meer.

“‘n Staat waarin die Afrikaner homself soewerein kan regeer en sy eie ideale kan uitleef, is die enigste opsie in Afrika vir die oorlewing van die Afrikaner”

Enkele voorbeelde van bogenoemde sluit in dat die Afrikaner tradisioneel geglo het dat volke in vermoëns verskil wat betref intelligensie, waardes, toekomsverwagting, en so meer. Dit maak die een nie “beter” as die ander nie, maar anders. Sou jy dit in vandag se Suid-afrika verkondig, is jy ‘n rassis met al die nadele wat dit meebring. Sou jy dr Verwoerd of Dr Malan vereer of huldig, gryp jy terug na apartheid en is jy eweneens gedoem tot verguising en verbanning uit die “hoofstroom”. Kry jy sewe en meer onderskeidings in matriek word jy steeds weggewys by universiteite weens regstellende aksie; wys jy op die leuens van rasse-gelykheid of durf jy om na die voordele van afsonderlike ontwikkeling te verwys, word jy gesnoer en uitgesluit. Wil jy as Blanke met Blankes assosieer word jy dit verbied. As jy weens jou geloofsoortuiging jou uitspreek teen die beoefening van sodomie, is jy ‘n hater en sal die Gelykheidshof jou beboet of selfs tronk toe stuur. Vertoon jy die pragtige ou Suid-Afrikaanse vlag in die openbaar, loop jy die gevaar van botsing met die gereg. Die voorbeelde is legio.

Wat dus gebeur, is dat die Afrikaner se identiteit hom stelselmatig ontneem word. Hy mag nie meer sy eie identiteit uitleef nie en word gedwing om ‘n nuwe identiteit te omhels. Boonop moet die Blanke telkens toesien hoe sy eie verkleineer word en die swartes verheerlik word. Die waansin van “Black Lives Matter”, met die noodwendige implikasie dat blankes se lewens minder werd is, is die jongste sprekende voorbeeld hiervan.

Nou is dit so dat talle organisasies hulle sedert 1994 beywer het daarvoor om die Afrikaner op die een of ander wyse te hulp te snel. Hier word gedink aan politieke partye soos die HNP en die Vryheidsfront, asook ander organisasies soos Orania, Solidariteit, Afriforum, en talle ander. Sommige het hulle fokus op die herstel van die “ou” Suid-Afrika gevestig en ander op ‘n nuwe staat vir die Afrikaner. Ander weer het gefokus op “interne selfbeskikking” vir die Afrikaner binne die huidige bestel waar klem gelê is op regte wat deur die Grondwet erken word, asook internasionaal erkende regte soos vervat in verskeie besluite en handveste van onder meer die Verenigde Nasies. Laasgenoemde organisasies was in ‘n sekere mate suksesvol om individuele gevalle van vergryping teen individue reg te stel in die howe. Eersgenoemde organisasies was uiteraard onsuksesvol omdat dít wat hulle beoog het ‘n drastiese ingryp in die politieke orde teweeg sou bring.

Wat ons moet besef, is dat die huidige ANC-regime voortstu na ‘n samelewing wat gekenmerk sal word deur ‘n sosialisme wat deur die staat afgedwing sal word. Dit sal volkome outokraties wees met ‘n ingryp selfs in private ondernemings (soos BEE getuig), kerke (soos die verbod op die verkondiging van Bybelse waarhede getuig), private huishoudings (soos die verbod op die vertoon van die ou vlag getuig), skole (soos die afdwing van ‘n volksvreemde kurrikulum en die sing van die volksvreemde nasionale lied getuig). Die huidige grondwet bied, soos ek al talle kere aangedui het, geen redding vir die Afrikaner wat hierdie sake aanbetref nie, maar dien juis as rubberstempel om hierdie ideologie af te dwing. Boonop is dit ‘n staat wat gekenmerk sal word deur die blatante bevoordeling van die swartes ten koste van die Blankes onder die dekmantel van die die “regstel van die ongeregtigheid van die verlede – apartheid”. Daar is geen einddatum vir hierdie proses nie. En sou jy aandui dat dit (“regstellende aksie”) gedoen word juis omdat die swartes (as groep) nie in staat is om, wat baie sake betref, dieselfde vlakke in dieselfde omstandighede te bereik nie (ondanks die feit dat dit die waarheid is), is jy gedoem as rassis tot die asblik en loop jy, soos reeds daarop gewys, die risiko om met die gereg te bots. Die waarheid word dus gesnoer.

Laat daar dus geen twyfel wees dat die Afrikaner geen kans het om sy eie identiteit in hierdie staat uit te lewe en sy Bybelse opdrag om sy talente ten volle te ontwikkel, ten volle uit te leef nie. Wat bly dus oor? Daar is net een van twee moontlikhede: Die herstel van die ou Suid-Afrika bedoelende dat aan elke volk gegee moet word wat hy tradisoneel besit het kragtens historiese vestiging op grondgebied. Hier word gepraat van die beleid wat onder dr Verwoerd nagestreef is, naamlik die partisionering van Suid-Afrika. Dit is uiteraard verrykend en sou die onwaarskynlike gebeur dat die Afrikaner die mag vandag kan bekom en hy dit sou wou implementeer, sal dit ‘n bloedbad veroorsaak en sal die geïndoktrineerde wêreld met sy diaboliese magte wat hom dryf, onmiddellike ingryping verwag. Alhoewel ek in hierdie opsie glo juis vanweë die geregtigheid daarin vervat, en talle ander redes, is dit eenvoudig so dat dit nie tans haalbaar is nie. Partisionering deur die Afrikaner of deur enige ander internasionale organisasie is eenvoudig nie tans deel van die internasionale agenda nie.

Wat oorbly, is afskeiding deur die Afrikaner in sy eie grondgebied. In die internasionale reg word dit sesessie genoem. Die Vryheidsfront het hom aanvanklik (al is dit dan net in sy uitlatings) daarvoor beywer alhoewel die klem later in die party na ander sake (interne selfbeskikking) verskuif het. Tans is daar verskeie bewegings wat hulle hiervoor beywer en is dit so dat professor Carel Boshoff en die latere Oraniabeweging reeds vir baie jare die gedagte koester. Hierdie uitgangspunt gaan van die gedagte uit dat dit onder meer onmoontlik is om, gegewe die verloop van tyd, veranderde denkpatrone, geografiese redes, bevolkinsgaanwas, en so meer, partisie toe te pas en dat die Afrikaner dus moet “afstand” doen van die “res” van Suid-Afrika en deur middel van meerderheidsbesetting van mense in ‘n gebied wat eenders dink, ‘n nuwe staat moet skep wat dan met verloop van tyd kan afskei van die bestaande staat (Suid-Afrika).

Ek is oortuig dat dit tans die enigste haalbare opsie is. My voorbehoud is dat daar nie afstand gedoen moet word van die herstel van die “ou” Suid-Afrika nie (daar is baie redes daarvoor waaronder dié in die internasionale reg), maar dat, ten einde die Afrikaner se identiteit en oorlewingsvermoë as aparte en selfstandige volk te behou, dit dringend noodsaaklik is dat hy kragte sal saamsnoer binne ‘n eie grondgebied.

‘n Staat waarin die Afrikaner homself soewerein kan regeer en sy eie ideale kan uitleef, is die enigste opsie in Afrika vir die oorlewing van die Afrikaner. Afrika is ongenaakbaar teenoor minderhede wat nie wil assosieer of konformeer met die meerderheid nie. Daarvan het ons oorvloedige bewyse selfs in ons eie land. Is daardie minderheid boonop Blank is die houding teenoor hom vyandig tot by die punt van vernietiging. Blankes word dikwels vermoor net omdat hulle Blank is en vir geen ander rede nie.

Die beweging wat tans in veral die Wes-Kaap momentum kry, wil die gebied laat afskei met die inwoners wat tans daar woon, dit wil sê ongeag die samestelling daarvan. Dit bied natuurlik kortpad tot die vestiging van ‘n staat. Volgens die huidige uitgangspunt in die internasionale reg sal ‘n staat erken word as hy ‘n grondgebied het, ‘n regering, ‘n bevolking en die vermoë om internasionale betrekkinge aan te knoop (deur ander state erken word), aldus die Montevideo-konvensie van 1933. Vir ‘n nuwe “afgeskeide staat” sal daar ook ‘n referendum moet plaasvind waarin die meerderheid moet aantoon dat hulle ten gunste van sodanige stap is. In Suid-Soedan bly daar minstens 10 verskillende etniese groepe maar hulle het ‘n referendum gehou waarin meer as 98% ten gunste van afskeiding gestem het en sodoende het Suid-Soedan die 193e lidstaat van die VN geword.

Ek is daarvan oortuig dat dit hier by ons geensins so maklik gaan wees nie. Daar is te veel rolspelers wat ‘n stokkie gaan steek voor die afskeiding van ‘n stuk grondgebied vir enige volk (of dan saamgestelde groep), en om baie redes. Die Wes-Kaap word soos enige ander deel van die land as ‘n integrale deel van Suid-Afrika beskou en sal die beginsel van “territoriale integriteit” van die land soos hy tans daarna uitsien (dus, met sy huidige grense) eenvoudig opgehaal word as synde die rede waarom so ‘n gebied nie mag afskei nie. Die ANC se land wat oorbly sal uiteraard ook baie sleg afsteek by die nuwe staat (die Wes-Kaap) en benewens die afguns sal hierdie staat sy hande vol hê om immigrante uit sy land te hou. Grense sal dag en nag bewaak moet word. Daar sal werk wees in daardie land, terwyl die ANC-land maar net verder oor die afgrond gaan tuimel. Daar sal vrede wees terwyl onrus, stakings, oproer en geweld in die moederstaat net sal toeneem. En watter nuwe “burgers” gaan hierdie staat toelaat en watter gaan weggewys word of gaan daar aanvanklik ‘n totale afsperring wees?

Alhoewel die saak dus dringend is gegewe die huidige versnelde vreswakte toestand in Suid-Afrika, is ‘n blote afskeiding van ‘n gebied problematies. As dit net ‘n geval is dat daardie inwoners “moeg” is vir die huidige toestand in die land, gaan dit op die lange duur en in die praktyk nie voldoende wees om die integriteit en toekomsverwagting en solidariteit van daardie staat te waarborg nie. ‘n Staat moet ‘n strewe hê wat veel meer insluit as ‘n ekonomiese strewe of die wegvlug van ‘n staat wat besig is om te faal.

Orania, of dan enige Afrikanerstaat, wat met veel meer samebindende faktore natuurlik ontwikkel tot ‘n soewereine staat het ‘n veel groter kans op oorlewing juis vanweë al die faktore wat dit as eenheid saamsnoer waarvan die grootste is die feit dat dit deur net een etniese groep bewoon en regeer sal word. Maar ook Orania gaan te staan kom voor die realiteit dat die bestaande staat vyandig sal staan teenoor ‘n Blanke staat en boonop ‘n staat wat ook die bestaande staat sal oortref wat betref ontwikkeling, rus en vrede, wet en orde, en so meer. En dan natuurlik die argument om alle argumente te beeïndig – die territoriale integriteit van die bestaande staat wat nie geskend mag word nie.

Artikel 235 van die huidige Grondwet word deur die voostanders van afskeiding gesien as “toestemming” om so ‘n staat te skep. Dit is net gedeeltelik waar aangesien die artikel dubbelsinnig geformuleer is en boonop stel dat die huidige staat daartoe sal moet toestem (wetgewing te dien effekte sal moet aanvaar). Geen ANC-beheerde staat sal toestem tot so ‘n afskeiding nie, selfs onder internasionale druk. Suid-Soedan kon afskei omdat die grootste moondheid ter wêreld, die VSA, sy saak gesteun het en omdat die VSA daardeur die staat kon beheer om die staat se olie te kan beheer. Dit het nie gegaan om die edele motief van selfbeskikking nie, maar om die “edele olie” van die staat. Die ander faktore, waaronder godsdiensverskille tussen noord en suid is maar net gebruik om die eintlike motief te bedek. Uiteraard het Orania geen (ekonomiese) voordeel vir die internasionale magte nie, maar sal blote morele steun waarskynlik nie eers gevind word nie.

Dit is juis vanweë my eintlike uitgangspunt, naamlik dat die Afrikaner hom vanuit sy nuwe vesting sal beywer vir die uiteindelike herstel van sy tradisionele staat, dat die ANC-regime die staat van die Afrikaner as bedreiging sal beskou. Dit sal as ‘n plek van konsolidasie beskou word van waar die aanslag op die moederstaat gevoer sal word. Die Afrikaner sal hom uiteraad nie aggressief bewyer vir die verowering van enige grondgebied nie, daarom sal verkryging van grondgebied net gebeur omdat die bestaande Suid-Afrika heel moontlik dermate in anargie sal verval dat dele daarvan in elk geval ‘n “terra nullius” sal wees (soos tydens die Difaqane) wat weer opnuut beset kan word.

Dus, ek is ten gunste van “tussentydse afskeiding”, juis om dít wat oorgebly het van ons identiteit ten alle koste te behou, om te hergroepeer en ons kragte as volk te herwin, ons geloof en ideale uit te leef, mekaar te stimuleer en te bemoedig tot groter hoogtes sonder afguns of afdreiging en om reg te laat geskied aan die Bybelse opdrag om getrou te bly aan die roeping waarin jy sedert geboorte gestel is – binne jou eie volk.

Die huidige Suid-Afrika teer nog op die kapitaal wat die Afrikaner oor baie jare daargestel het met sy opbou van hierdie land. Daardie kapitaal word stelselmatig uitgewis. Noem dit wat jy wil en as jy geïntimideer en gebreinspoel is, voel dan skuldig en begin selfs te kniel, te huil en voete te was. Ek sien egter ‘n realiteit raak van ‘n volk wat gemelk, verneder, verkrag, geteister, belaster, verguis, beswadder, verniel, vermoor en vernietig word. Daardie agenda het nie ‘n sperdatum nie; dit eindig by die totale vernietiging van die Afrikaner. Die swart hand voer uit wat Milner en Kitchener en Oppenheimer ten doel gestel het toe hulle verklaar het dat die laaste spore van hierdie volk uitgewis moet word.

Net in sy eie land sal die Afrikaner oorleef en gedy. Daardie land is hierdie land. In die tussentyd sal ek my saam met almal wat ‘n stukkie daarvan soewerein wil verklaar, daarvoor beywer.

Dr SH Gregan, B.Com. LL.D. Die skrywer het sy doktorsgraad oor selfbeskikking en sesessie gedoen met die klem op Afrikanerselfbeskikking en het reeds meer as ‘n duisend artikels oor die onderwerp geskryf en onder meer in Rusland lesings gegee oor selfbeskikking.

Suid-Soedan se rebelleleier in SA?

Suid-Soedan se voormalige rebelleleier en visepresident, Riek Machar, het die land verlaat ná die gewelddadige botsings verlede maand en is nou in ’n “veilige” land in die streek.

In ’n verklaring deur Mabior Garang de Mabior, ’n woordvoerder vir Machar se SPLM-IO party, word nie gespesifiseer in watter land Machar hom bevind nie.

Maar gerugte wil dit hê dat hy in Suid-Afrika is en nie na Ethiopië sal reis nie.

‘n Burgeroorlog het in Desember 2013 in Suid-Soedan uitgebreek toe pres. Salva Kiir sy adjunk, Machar, daarvan beskuldig het dat hy ’n staatsgreep beplan.

Die gevegte het die land langs etniese lyne verdeel en tot op die rand van totale ineenstorting gedryf.

’n Vredesooreenkoms tussen die regering en rebelle byna ’n jaar gelede, kon nie daarin slaag om ’n einde aan die konflik te maak nie.

Die Verenigde Nasies het Woensdag ’n ondersoek gelas na ’n aanval op ’n hotel in Suid-Soedan waar soldate vrouens verkrag en noodlenigingwerkers aangerand het, terwyl VN-vredebewaarders oënskynlik niks gedoen het om dit te stuit nie.

Die Verenigde Nasies (VN) het bevestig dat Machar in die Demokratiese Republiek van die Kongo (DRK) aangekom het, maar wou nie sy ligging onthul nie.

Dit kom ook te midde van berigte dat die leier van die opposisie ná ‘n mislukte sluipmoordaanval deur magte lojaal aan president Salva Kiir saam met sy vrou en ‘n konvooi van sowat 60 gewapende mans moes vlug.

Vrese dat konflik in Suid-Soedan kan hervat

‘n Swaar bewapende Ugandese militêre konvooi het Donderdag die grens na Suid-Soedan oorgesteek om die land se burgers wat in Jaba vasgekeer is, na veiligheid te neem, het AFP berig.

Dit kom midde vrees dat die intensiewe gevegte van verlede naweek enige oomblik weer kan uitbreek, ondanks die skietstilstand-ooreenkoms wat steeds van krag is.

Die Verenigde Nasies het gewaarsku oor die gespanne toestand in die land en die moontlikheid van nuwe geweldpleging.

Die Ugandese konvooi van ongeveer 50 vragmotors, wat vergesel word van gepantserde voertuie wat met masjiengewere bewapen is, het die grens by Nimule oorgesteek om ‘n veilige korridor vir vlugtende burgerlikes op die 200 kilometer lange pad tussen Juba en Nimule te open.

“Ons beplan om na Juba te gaan en ongeveer 3 000 Ugandese wat daar gestrand is en die land wil verlaat, na veiligheid te neem,” het Uganda se weermaghoof, brigadier Leopold Kyanda, gesê.

Kyanda sê die sending sal tussen twee en drie dae duur.

Die Ugandese weermag het aan die kant van pres. Salva Kiir geveg nadat die burgeroorlog in Desember 2013 uitgebreek het tussen magte lojaal aan hom en magte wat deur die visepresident Riek Machar gelei is.

Van buite Juba is berigte van geweldpleging in die dorpe Leer in die Eenheidstaat en Wau in die westelike Bahr el Ghazal-staat ontvang. Die weermag en rebellemagte het ook in die omgewing van Malakal in die Bo-Nyl-streek gemobiliseer.

Handelsvlugte is gister uit Juba hervat. Vliegtuie wat aangekom het was leeg en het stampvol vertrek met mense wat desperaat was om die stad te verlaat. Spesiale huurvlugte neem buitelanders sedert Woensdag uit die land.

Amerikaanse soldate na Suid-Soedan

Sowat 40 Amerikaanse spesialemaglede is inderhaas na die VSA se ambassade in Juba, Suid-Soedan, terwyl die land op die rand van nog ‘n burgeroorlog verkeer.

Die troepe sal sekuriteit by die ambassade versterk en help om nie-noodpersoneel te ontruim, sê Samantha Reho, ‘n woordvoerder van VS-Afrika-bevel.

“Verskeie voertuie uitsluitlik vir gebruik in die beskerming van die ambassade sal gestuur word,” het Reho gesê.

Sy wou nie enige ander inligting verskaf oor die betrokke eenheid nie met verwysing na operasionele veiligheid.

Die stilte het intussen Dinsdag die hoofstad neergedaal nadat ’n skietstilstand-verklaring minstens tydelik ’n einde aan vier dae se deurlopende skietgevegte in die stad gemaak het.

Dit is te vroeg om te sê of die skietstilstand gehandhaaf sou word waarvoor pres. Salva Kiir én sy opponent, visepres. Riek Machar, gevra het.

Die kalmte het burgerlikes ten minste die geleentheid gegee om hul huise te verlaat.

Geen gewapende helikopters was in die lug nie en geen tenks in die strate nie. Die geluide van artillerie-vuur was stil en soldate het in hul barakke gebly, het AFP berig.

Die kalmte is deur Juba se inwoners verwelkom wat hulself die afgelope dae binnenshuis skuilgehou het.

Meer as 300 soldate is Vrydag dood toe gevegte die aand in alle erns uitgebreek het. Saterdag, met die herdenking van onafhanklikwording, het die gevegte bedaar, maar Sondag weer opgevlam.

Ondanks die verposing in vyandelikhede, bly die situasie in Juba gespanne.

Suid-Soedan: Oliekonflik woed

Minstens 150 soldate van Suid-Soedan is dood in hernude gevegte tussen die weermag en die voormalige rebelle wat lojaal aan visepresident Riek Machar is.

Hewige gevegte het Maandag in Suid-Soedan se hoofstad, Juba, gewoed ondanks internasionale beroepe tot kalmte nadat dodelike skermutselinge duisende mense op die vlug laat slaan het.

Die jong land se wankelrige vredesooreenkoms is opnuut in die gedrang.

Die Verenigde Nasies (VN) het diepe kommer uitgespreek oor die geweldpleging wat tot die dood van honderde mense gelei het en nou dreig om die land opnuut in ’n burgeroorlog te dompel.

Tenks en gewapende helikopters is ontplooi en artillerievuur is in verskeie dele van die hoofstad gehoor.

Inwoners het hulle in hul huise toegesluit en die Amerikaanse ambassade het gewaarsku oor die “hewige gevegte tussen magte van die regering en die opposisie”.

Die VN se veiligheidsraad het Sondag geëis dat pres. Salva Kiir en sy visepresident, Riek Machar, “hul uiterste bes moet doen om hul onderskeie magte te beheer, die gevegte te beëindig en die verspreiding van geweldpleging te voorkom”.

’n Beroep is op hulle gedoen om hulle “opreg tot die volle en onmiddellike implementering van die vredesooreenkoms te verbind, wat ’n permanente skietstilstandsooreenkoms en die herontplooiing van militêre magte uit Juba insluit”.

Soldate lojaal aan Kiir en voormalige rebelle wat Machar steun, het mekaar Sondag met tenks, bewapende helikopters, mortiere en vuurpylaangedrewe granate aangeval.

Die botsings, die eerste tussen die weermag en voormalige rebelle sedert Machar in April na Juba teruggekeer het om as visepresident ingehuldig te word, het Vrydag begin toe 150 soldate in ’n kortstondige, maar bloedige geveg dood is. Die plaaslike media berig dat die dodetal so hoog soos 270 kan wees. Dit is nie duidelik hoeveel mense Sondag, die dag ná die vyfde herdenking van onafhanklikwording, dood is nie.

Juba se lughawe is gesluit en Amerika het opdrag gegee dat alle nie-noodsaaklike Amerikaanse personeel die land moet verlaat.

Suid-Soedan, wat onafhanklikheid in 2011 verkry het, is jongste land ter wêreld. Nogtans het ‘n burgeroorlog in 2013 tussen faksies uitgebreek.

Die skuld vir die verbrokkeling in betrekkinge tussen die twee partye kan byna geheel en al op olie gepak word.

Alhoewel Suid-Soedan 75 persent van Soedan se olie-reserwes ingepalm het na onafhanklikheid en die derde grootste olie-reserwes in sub-Sahara-Afrika bevat, is die meeste pyplyne steeds onder beheer van die noorde.

Volgens Washington, is Amerika is die grootste enkele hulpskenker aan Suid-Soedan.

Die ander land met ‘n groot belangstelling in Suid-Soedan is China, wat ook vredesmagte gestuur as die grootste rolspeler in Soedan se olie-industrie.

Dene onttrek uit Suid-Soedan na hulpwerkers geskiet word

Onbekende gewapende mans het twee noodlenigingswerkers in Suid-Soedan doodgeskiet.

Dit sal ’n invloed op die werksaamhede van die Deense groep, die Danish Demining Group (DDG) hê, wat landmyne in die suidelike Yei-streek onskadelik stel.

Volgens ’n verklaring van DDG was die twee oorledenes deel van ’n groep van sewe wat van hul basis in Yei onderweg na hul werkplek was, toe die voertuig waarin hulle gery het, aangeval is.

Die ander vyf werknemers is ongedeerd.

Die twee hulpwerkers was plaaslike inwoners en in diens van die Dene.

“Wat gebeur het, is tragies,” het Christian Jakob Hansen, die afdelingshoof van die Raad op Deense Vlugtelinge aan die Metroxpress koerant gesê.

“Ons het ons aktiwiteite in die gebied waar dit plaasgevind het gestop. Ons het dit gedoen ten einde aan die oorsake van die spesifieke omstandighede van die situasie te kom.”

Die Raad op Deense Vlugtelinge werk sedert 2005 in Suid-Soedan en die DDG sedert 2006 om landmyne onskadelik te stel en gewapende geweldpleging te verminder.

Reeds 50 hulpwerkers is reeds in die gebied gedood oor die afgelope twee jaar.

Suid-Soedan verwerp vredesooreenkoms

Suid-Soedan se regering het Dinsdag ’n vredesvoorstel veroordeel, het AFP berig.

Die regering is onder toenemende diplomatieke druk om die ooreenkoms te sluit nadat rebelle toegestem het om dit te doen en sodoende die burgeroorlog te beëindig.

“Ons is van mening dat hierdie dokument nie die mense van Suid-Soedan sal red nie,” het die minister van inligting, Michael Makuei, gesê.

Pres. Salva Kiir het pas teruggekeer van vredesamesprekings in Ethiopië en het nou 15 dae om die ooreenkoms met die volk te bespreek.

Diplomatieke frustrasie het breekpunt bereik oor die konflik wat reeds die lewe van tienduisende mense geëis het.

Die internasionale gemeenskap dreig ook met sanksies indien ’n ooreenkoms nie teen Maandag bereik is nie.

“Indien hulle nie gehoor gee nie, sal dit gevolge hê,” het ’n woordvoerder van die Europese Unie gesê.

Die rebelleleier, Riek Machar, het laat Maandag die ooreenkoms onderteken en ’n beroep op Kiir gedoen om sy voorbeeld te volg.

Kiir, wat by was met die ondertekening en self hand geskud het met Machar, het egter gewaarsku dat dit nie moontlik sou wees om ’n geloofwaardige ooreenkoms te sluit nie, omdat die rebellemagte verdeeld is.

Die oorlog in Suid-Soedan het in Desember 2013 uitgebreek toe Kirr sy voormalige adjunkpresident, Machar, daarvan beskuldig het dat hy ’n staatsgreep beplan het.

Dit het tot weerwraakaanvalle in die armoede-geteisterde land gelei en die land etnies verdeel.

Al-Basjir skort doodsvonnisse op in vredespoging

Soedan se eerste visepresident, Bakri Hassan Saleh, het Maandag aangedui dat die vonnisse, insluitende die doodsvonnis van gewapende rebelle, opgeskort kan word.

Die aanbod is aanvanklik vir die duur van die samesprekings vir nasionale versoening geldig. Die samesprekings is ’n hernude poging deur die regering om ’n einde aan gevegte te maak waarin die land gedompel is.

Kartoem is sedert 2011 teen insurgente in die Blou Nyl en Suid-Kordofan provinsies in ’n stryd gewikkel. Die insurgente bestaan meestal uit vegters van die burgeroorlog wat in Soedan agtergebly het, nadat Suid-Soedan daardie jaar afgestig het.

Pres. Omar al-Basjir het verlede jaar die nasionale dialoog geïnisieer, maar min vordering is gemaak.

Hy het ook ’n algemene amnestie vir gewapende groepe hernu wat “’n opregte begeerte het om terug te keer en aan die dialoog deel te neem”.

“Ons kan die hof se bevindinge vries vir die duur van die onderhandelinge asook ander maatreëls implementeer waaroor ons konsensus bereik. Ons kan egter nie amnestie gee tensy ons meen die onderhandelinge sal slaag nie, omdat ons nie vir hulle amnestie wil gee sodat hulle net weer die wapen kan opneem nie,” het hy gesê.

Twee leiers en 15 lede van die hoof rebelle alliansie teen Basjir is reeds in Maart 2014 in hul afwesigheid die doodsvonnis opgelê.

’n Woordvoerder van die rebellegroep bekend as die beweging vir justisie en gelykheid (JEM) het egter gesê hulle vertrou nie die regering wat krygsgevangenes en vreedsame betogers om die lewe gebring het nie.

Basjir het in April sy 25-jarige bewind verleng toe hy met meer as 94 persent van die stemme in die land se verkiesing herkies is. Opposisiepartye het die verkiesing geboikot.

Obama, VN waarsku teen terreur en burgeroorlog

Pres. Barack Obama sê die bomaanval op Somalië se hoofstad is ’n wekroep dat terreurgroepe soos Al-Sjabaab niks anders as verwoesting aan te bied het nie en gestop moet word.

Obama het tydens ’n gesamentlike nuuskonferensie met eerste minister Hailemariam Desalegn in Addis Abeba, Ethiopië, gepraat. Hy sê Amerika en ander lande moet die druk op groepe soos Al-Sjabaab volhou.

Obama sê Al-Sjabaab is ’n ernstige bedreiging vir Ethiopië.

Dié Oos-Afrikaland is ’n vennoot van Amerika in die stryd teen terrorisme en deel inligting met Amerikaanse afgevaardigdes. Amerika het ook troepe gestuur om Somalië by te staan om die onstabiliteit in die land die hoof te bied.

Die Verenigde Nasies (VN) se hoof van bystand, Stephen O’Brien, het intussen gewaarsku oor die verwoestende gevolge vir burgerlikes in Suid-Soedan ná 19 maande se burgeroorlog wat deur gruweldade gekenmerk is.

O’Brien was op ’n vierdaagse besoek om “eerstehands die gevolge van die konflik en die pogings wat deur sy bystandsorganisasie aangewend word” in reaksie op die toenemende behoeftes waar te neem.

Volgens ’n VN-verslag is hongersnood aan die toeneem.

Byna 70 persent van die land se bevolking, oftewel 7,9 miljoen van die 11,6 miljoen inwoners, staar voedselonsekerheid in die gesig.

Konflik neem toe in Suid-Soedan

Gewapende mans in Suid-Soedan het meisies verkrag, seuns ontvoer om soldate te word en dorpe aan die brand gesteek in van die hewigste gevegte in die 17-maande lange burgeroorlog, het die Verenigde Nasies (VN) gister bekend gemaak.

Meer as 300 000 burgerlikes is sonder enige lewensreddende hulp in die noordelike slagveldstaat Unity gestrand, nadat die VN sy agentskappe vanweë die toename in gevegte onttrek het.

Meer as 100 000 mense is genoop om uit hul huise te vlug, het AFP berig.

Die VN-vredesending sê dit is “toenemend bekommerd” oor verslae uit die Guit- en Koch-distrik in die Unity-staat oor “dorpe en nedersettings wat afgebrand word, die dood en ontvoering van seuns so jonk as tien jaar oud en die verkragting en ontvoering van vrouens en meisies”.

Die geweldpleging is die ergste wat dit in maande was met regeringsmagte wat suidwaarts beweeg van die hoofstad, Bentiu, in die opposisiesone om die dorp Leer, die tuiste van die land se eens winsgewende olievelde, te verower.

Die internasionale komitee van die Rooikruis het ook sy personeel aan Leer onttrek en gewaarsku dat toenemende gevegte tussen magte lojaal aan pres. Salva Kiir en die rebelleleier, Riek Machar, duisende inwoners dwing om vir hul lewens te vlug.

Dokters Sonder Grense (MSF) het oor die naweek gesê dit het geen keuse gehad as om hul buitelandse personeel uit Leer te onttrek en sodoende alle mediese dienste in die rebelledorp te staak nie.

Leer, die geboorteplek van Machar, is in Januarie 2014 deur regeringsmagte geplunder. Gewapende magte het toe die MSF-hospitaal beroof en sommige geboue afgebrand.

MSF het sedertdien die hospitaal herbou wat die enigste verwysigingshospitaal in die opposisiegebied is.

Suid-Soedan se burgeroorlog het in Desember 2013 begin en is gekenmerk deur etnies gedrewe menseslagtings, verkragtings en aanvalle op burgerlikes en mediese instansies.

China sal soldate in Suid-Soedan ontplooi

’n Woordvoerder van die Verenigde Nasies (VN) se sending in Suid-Soedan sê China sal na verwagting ongeveer 700 vredesmagsoldate na Suid-Soedan ontplooi.

Dit sal deel vorm van die VN se Veiligheidraad se 2013-plan om militêre teenwoordigheid in dié land te verhoog.

Joe Contreras, woordvoerder, het Woensdag gesê die soldate het nog gearriveer nie en ’n finale besluit oor presies waar hulle ontplooi sal word, is nog nie geneem nie.

Ongeveer 350 Chinese militêre personeellede – meestal ingenieurs – dien reeds in die VN se sending in Suid-Soedan.

Suid-Soedan word sedert Desember 2013 deur etniese geweld geteister wat talle ontwortel het en die land se oliebronne bedreig.

Veiligheidsraad dreig Suid-Soedan met sanksies

Die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad oorweeg sanksies teen Suid-Soedan.

Die Veiligheidsraad het dié skerp waarskuwing gerig na die massaslagting verlede week in Bentiu toe rebellemagte honderde burgerlikes vermoor het nadat hul etnisiteit of nasionaliteit glo eers vasgestel is.

Die Veiligheidsraad sal ondersoek instel na sanksies indien aanvalle op burgerlikes en buitelanders in die land voortduur.

Dié verwikkling kom nadat president Salva Kirr, en die voormalige adjunkpresident Riek Machar asook ander politieke leiers, ‘n ooreenkoms, om vyandelikhede te staak, geïgnoreer het.

Die Veiligheidsraad eis dat die land se leierskap diegene aanspreeklik hou wat vir die konflik verantwoordelik is.

Die ooreenkoms is in Januarie onderteken.

Burgerlikes is intussen vermoor in sogenaamde plekke van veiligheid soos kerke, hospitale en moskees waar hulle skuiling gesoek het.

Die magstryd tussen president Kiir en sy voormalige adjunk, Machar, het tot die etniese botsings tussen die Dinka- en Nuer-stamme gelei.

Die Veiligheidsraad het ook ‘n aanval op ‘n VN-vesting in die dorp Bor veroordeel waar talle mense omgekom het of beseer is.

Skietstaking in Suid-Soedan onderteken

Die Verenigde State, die Verenigde Nasies en die Veiligheidsraadregering het die ooreenkoms tussen partye in die konflik in Suid-Soedan verwelkom.

Die regering van Suid-Soedan en die rebelle het ‘n skietstakingsooreenkoms onderteken.

Dié stap volg na vyf weke se gevegte wat die land nader aan ‘n burgeroorlog gebring het.

Die gevegte tussen soldate lojaal aan president Salva Kirr en diegene wat die afgedankte visepresident, Riek Machar steun, het in Desember uitgebreek.

Nagenoeg 10.000 mense is dood tydens die vyandelikhede en meer as ‘n halfmiljoen mense is ontheem.

Die ooreenkoms wat in die Ethiopiese hoofstad Addis Abeba onderteken is, sal na verwagting binne 24 uur in werking tree.

Suid-Soedan se president Salva Kiir het die VN-vredesending daarvan beskuldig dat hulle soos ‘n “parallelle regering” in sy land optree.

Sy kommentaar kom nadat sy regering die VN beskuldig het dat hulle aan gewapende rebelle in hul kampe skuiling bied.

Meer as 70.000 burgerlikes het in die VN se basisse regoor Suid-Soedan skuiling gesoek nadat gevegte uitgebreek het verlede maand.

Wrywing met die VN het gevolg na ‘n poging Sondag deur die minister van inligting om toegang te verkry tot die VN-basis in Bor, waar hulle glo gewapende rebelle skuil.

In ‘n verklaring, die VN se hoof Ban Ki-moon, het gesê hy is “bekommerd” en “ontsteld” deur die dreigemente teen personeel van die VN-sending in Suid-Soedan (Unmiss).

Kiir het smalend gesê die VN “moet nog net die hoof van Unmiss as ‘n mede-president van die Republiek van Suid-Soedan aanwys”.

“As dit die posisie van Ban Ki-moon is, moet hy dit duidelik maak dat hy wil hê die VN moet Suid-Soedan oorneem.”

Die ooreenkoms, onderteken onder die vaandel van die Oos-Afrika-blok IGAD in Addis Abeba, word beskou nietemin as ‘n eerste stap in die rigting van vredesgesprekke tussen die Soedanese regering en die rebelle.

Die VSA het vir die Suid-Soedan se leiers gevra om vinnig te werk in die rigting van ‘n inklusiewe politieke dialoog, terwyl die Veiligheidsraad die skietstilstand as ‘n eerste stap verwelkom het.