praag.co.za

Tag: identiteit

  • Sydney Gregan: Dis tyd om af te skei

    Sydney Gregan: Dis tyd om af te skei

    Die Afrikanervolk beleef tans ‘n hernieude aanslag op sy voortbestaan as selfstandige volk, dit wil sê as ‘n volk wat geregtig is om sy eie identiteit volkome uit te leef. Daardie identiteit sluit in sy eie waardes, kultuur, verering van sy heldedom, eer en respek vir sy eie geskiedenis, sy strewe om die hoogste ideale in die werksplek te bereik, vryheid van spraak en uitdrukking, vryheid van assosiasie, vryheid om dít wat hy glo te verkondig, en dies meer.

    “‘n Staat waarin die Afrikaner homself soewerein kan regeer en sy eie ideale kan uitleef, is die enigste opsie in Afrika vir die oorlewing van die Afrikaner”

    Enkele voorbeelde van bogenoemde sluit in dat die Afrikaner tradisioneel geglo het dat volke in vermoëns verskil wat betref intelligensie, waardes, toekomsverwagting, en so meer. Dit maak die een nie “beter” as die ander nie, maar anders. Sou jy dit in vandag se Suid-afrika verkondig, is jy ‘n rassis met al die nadele wat dit meebring. Sou jy dr Verwoerd of Dr Malan vereer of huldig, gryp jy terug na apartheid en is jy eweneens gedoem tot verguising en verbanning uit die “hoofstroom”. Kry jy sewe en meer onderskeidings in matriek word jy steeds weggewys by universiteite weens regstellende aksie; wys jy op die leuens van rasse-gelykheid of durf jy om na die voordele van afsonderlike ontwikkeling te verwys, word jy gesnoer en uitgesluit. Wil jy as Blanke met Blankes assosieer word jy dit verbied. As jy weens jou geloofsoortuiging jou uitspreek teen die beoefening van sodomie, is jy ‘n hater en sal die Gelykheidshof jou beboet of selfs tronk toe stuur. Vertoon jy die pragtige ou Suid-Afrikaanse vlag in die openbaar, loop jy die gevaar van botsing met die gereg. Die voorbeelde is legio.

    Wat dus gebeur, is dat die Afrikaner se identiteit hom stelselmatig ontneem word. Hy mag nie meer sy eie identiteit uitleef nie en word gedwing om ‘n nuwe identiteit te omhels. Boonop moet die Blanke telkens toesien hoe sy eie verkleineer word en die swartes verheerlik word. Die waansin van “Black Lives Matter”, met die noodwendige implikasie dat blankes se lewens minder werd is, is die jongste sprekende voorbeeld hiervan.

    Nou is dit so dat talle organisasies hulle sedert 1994 beywer het daarvoor om die Afrikaner op die een of ander wyse te hulp te snel. Hier word gedink aan politieke partye soos die HNP en die Vryheidsfront, asook ander organisasies soos Orania, Solidariteit, Afriforum, en talle ander. Sommige het hulle fokus op die herstel van die “ou” Suid-Afrika gevestig en ander op ‘n nuwe staat vir die Afrikaner. Ander weer het gefokus op “interne selfbeskikking” vir die Afrikaner binne die huidige bestel waar klem gelê is op regte wat deur die Grondwet erken word, asook internasionaal erkende regte soos vervat in verskeie besluite en handveste van onder meer die Verenigde Nasies. Laasgenoemde organisasies was in ‘n sekere mate suksesvol om individuele gevalle van vergryping teen individue reg te stel in die howe. Eersgenoemde organisasies was uiteraard onsuksesvol omdat dít wat hulle beoog het ‘n drastiese ingryp in die politieke orde teweeg sou bring.

    Wat ons moet besef, is dat die huidige ANC-regime voortstu na ‘n samelewing wat gekenmerk sal word deur ‘n sosialisme wat deur die staat afgedwing sal word. Dit sal volkome outokraties wees met ‘n ingryp selfs in private ondernemings (soos BEE getuig), kerke (soos die verbod op die verkondiging van Bybelse waarhede getuig), private huishoudings (soos die verbod op die vertoon van die ou vlag getuig), skole (soos die afdwing van ‘n volksvreemde kurrikulum en die sing van die volksvreemde nasionale lied getuig). Die huidige grondwet bied, soos ek al talle kere aangedui het, geen redding vir die Afrikaner wat hierdie sake aanbetref nie, maar dien juis as rubberstempel om hierdie ideologie af te dwing. Boonop is dit ‘n staat wat gekenmerk sal word deur die blatante bevoordeling van die swartes ten koste van die Blankes onder die dekmantel van die die “regstel van die ongeregtigheid van die verlede – apartheid”. Daar is geen einddatum vir hierdie proses nie. En sou jy aandui dat dit (“regstellende aksie”) gedoen word juis omdat die swartes (as groep) nie in staat is om, wat baie sake betref, dieselfde vlakke in dieselfde omstandighede te bereik nie (ondanks die feit dat dit die waarheid is), is jy gedoem as rassis tot die asblik en loop jy, soos reeds daarop gewys, die risiko om met die gereg te bots. Die waarheid word dus gesnoer.

    Laat daar dus geen twyfel wees dat die Afrikaner geen kans het om sy eie identiteit in hierdie staat uit te lewe en sy Bybelse opdrag om sy talente ten volle te ontwikkel, ten volle uit te leef nie. Wat bly dus oor? Daar is net een van twee moontlikhede: Die herstel van die ou Suid-Afrika bedoelende dat aan elke volk gegee moet word wat hy tradisoneel besit het kragtens historiese vestiging op grondgebied. Hier word gepraat van die beleid wat onder dr Verwoerd nagestreef is, naamlik die partisionering van Suid-Afrika. Dit is uiteraard verrykend en sou die onwaarskynlike gebeur dat die Afrikaner die mag vandag kan bekom en hy dit sou wou implementeer, sal dit ‘n bloedbad veroorsaak en sal die geïndoktrineerde wêreld met sy diaboliese magte wat hom dryf, onmiddellike ingryping verwag. Alhoewel ek in hierdie opsie glo juis vanweë die geregtigheid daarin vervat, en talle ander redes, is dit eenvoudig so dat dit nie tans haalbaar is nie. Partisionering deur die Afrikaner of deur enige ander internasionale organisasie is eenvoudig nie tans deel van die internasionale agenda nie.

    Wat oorbly, is afskeiding deur die Afrikaner in sy eie grondgebied. In die internasionale reg word dit sesessie genoem. Die Vryheidsfront het hom aanvanklik (al is dit dan net in sy uitlatings) daarvoor beywer alhoewel die klem later in die party na ander sake (interne selfbeskikking) verskuif het. Tans is daar verskeie bewegings wat hulle hiervoor beywer en is dit so dat professor Carel Boshoff en die latere Oraniabeweging reeds vir baie jare die gedagte koester. Hierdie uitgangspunt gaan van die gedagte uit dat dit onder meer onmoontlik is om, gegewe die verloop van tyd, veranderde denkpatrone, geografiese redes, bevolkinsgaanwas, en so meer, partisie toe te pas en dat die Afrikaner dus moet “afstand” doen van die “res” van Suid-Afrika en deur middel van meerderheidsbesetting van mense in ‘n gebied wat eenders dink, ‘n nuwe staat moet skep wat dan met verloop van tyd kan afskei van die bestaande staat (Suid-Afrika).

    Ek is oortuig dat dit tans die enigste haalbare opsie is. My voorbehoud is dat daar nie afstand gedoen moet word van die herstel van die “ou” Suid-Afrika nie (daar is baie redes daarvoor waaronder dié in die internasionale reg), maar dat, ten einde die Afrikaner se identiteit en oorlewingsvermoë as aparte en selfstandige volk te behou, dit dringend noodsaaklik is dat hy kragte sal saamsnoer binne ‘n eie grondgebied.

    ‘n Staat waarin die Afrikaner homself soewerein kan regeer en sy eie ideale kan uitleef, is die enigste opsie in Afrika vir die oorlewing van die Afrikaner. Afrika is ongenaakbaar teenoor minderhede wat nie wil assosieer of konformeer met die meerderheid nie. Daarvan het ons oorvloedige bewyse selfs in ons eie land. Is daardie minderheid boonop Blank is die houding teenoor hom vyandig tot by die punt van vernietiging. Blankes word dikwels vermoor net omdat hulle Blank is en vir geen ander rede nie.

    Die beweging wat tans in veral die Wes-Kaap momentum kry, wil die gebied laat afskei met die inwoners wat tans daar woon, dit wil sê ongeag die samestelling daarvan. Dit bied natuurlik kortpad tot die vestiging van ‘n staat. Volgens die huidige uitgangspunt in die internasionale reg sal ‘n staat erken word as hy ‘n grondgebied het, ‘n regering, ‘n bevolking en die vermoë om internasionale betrekkinge aan te knoop (deur ander state erken word), aldus die Montevideo-konvensie van 1933. Vir ‘n nuwe “afgeskeide staat” sal daar ook ‘n referendum moet plaasvind waarin die meerderheid moet aantoon dat hulle ten gunste van sodanige stap is. In Suid-Soedan bly daar minstens 10 verskillende etniese groepe maar hulle het ‘n referendum gehou waarin meer as 98% ten gunste van afskeiding gestem het en sodoende het Suid-Soedan die 193e lidstaat van die VN geword.

    Ek is daarvan oortuig dat dit hier by ons geensins so maklik gaan wees nie. Daar is te veel rolspelers wat ‘n stokkie gaan steek voor die afskeiding van ‘n stuk grondgebied vir enige volk (of dan saamgestelde groep), en om baie redes. Die Wes-Kaap word soos enige ander deel van die land as ‘n integrale deel van Suid-Afrika beskou en sal die beginsel van “territoriale integriteit” van die land soos hy tans daarna uitsien (dus, met sy huidige grense) eenvoudig opgehaal word as synde die rede waarom so ‘n gebied nie mag afskei nie. Die ANC se land wat oorbly sal uiteraard ook baie sleg afsteek by die nuwe staat (die Wes-Kaap) en benewens die afguns sal hierdie staat sy hande vol hê om immigrante uit sy land te hou. Grense sal dag en nag bewaak moet word. Daar sal werk wees in daardie land, terwyl die ANC-land maar net verder oor die afgrond gaan tuimel. Daar sal vrede wees terwyl onrus, stakings, oproer en geweld in die moederstaat net sal toeneem. En watter nuwe “burgers” gaan hierdie staat toelaat en watter gaan weggewys word of gaan daar aanvanklik ‘n totale afsperring wees?

    Alhoewel die saak dus dringend is gegewe die huidige versnelde vreswakte toestand in Suid-Afrika, is ‘n blote afskeiding van ‘n gebied problematies. As dit net ‘n geval is dat daardie inwoners “moeg” is vir die huidige toestand in die land, gaan dit op die lange duur en in die praktyk nie voldoende wees om die integriteit en toekomsverwagting en solidariteit van daardie staat te waarborg nie. ‘n Staat moet ‘n strewe hê wat veel meer insluit as ‘n ekonomiese strewe of die wegvlug van ‘n staat wat besig is om te faal.

    Orania, of dan enige Afrikanerstaat, wat met veel meer samebindende faktore natuurlik ontwikkel tot ‘n soewereine staat het ‘n veel groter kans op oorlewing juis vanweë al die faktore wat dit as eenheid saamsnoer waarvan die grootste is die feit dat dit deur net een etniese groep bewoon en regeer sal word. Maar ook Orania gaan te staan kom voor die realiteit dat die bestaande staat vyandig sal staan teenoor ‘n Blanke staat en boonop ‘n staat wat ook die bestaande staat sal oortref wat betref ontwikkeling, rus en vrede, wet en orde, en so meer. En dan natuurlik die argument om alle argumente te beeïndig – die territoriale integriteit van die bestaande staat wat nie geskend mag word nie.

    Artikel 235 van die huidige Grondwet word deur die voostanders van afskeiding gesien as “toestemming” om so ‘n staat te skep. Dit is net gedeeltelik waar aangesien die artikel dubbelsinnig geformuleer is en boonop stel dat die huidige staat daartoe sal moet toestem (wetgewing te dien effekte sal moet aanvaar). Geen ANC-beheerde staat sal toestem tot so ‘n afskeiding nie, selfs onder internasionale druk. Suid-Soedan kon afskei omdat die grootste moondheid ter wêreld, die VSA, sy saak gesteun het en omdat die VSA daardeur die staat kon beheer om die staat se olie te kan beheer. Dit het nie gegaan om die edele motief van selfbeskikking nie, maar om die “edele olie” van die staat. Die ander faktore, waaronder godsdiensverskille tussen noord en suid is maar net gebruik om die eintlike motief te bedek. Uiteraard het Orania geen (ekonomiese) voordeel vir die internasionale magte nie, maar sal blote morele steun waarskynlik nie eers gevind word nie.

    Dit is juis vanweë my eintlike uitgangspunt, naamlik dat die Afrikaner hom vanuit sy nuwe vesting sal beywer vir die uiteindelike herstel van sy tradisionele staat, dat die ANC-regime die staat van die Afrikaner as bedreiging sal beskou. Dit sal as ‘n plek van konsolidasie beskou word van waar die aanslag op die moederstaat gevoer sal word. Die Afrikaner sal hom uiteraad nie aggressief bewyer vir die verowering van enige grondgebied nie, daarom sal verkryging van grondgebied net gebeur omdat die bestaande Suid-Afrika heel moontlik dermate in anargie sal verval dat dele daarvan in elk geval ‘n “terra nullius” sal wees (soos tydens die Difaqane) wat weer opnuut beset kan word.

    Dus, ek is ten gunste van “tussentydse afskeiding”, juis om dít wat oorgebly het van ons identiteit ten alle koste te behou, om te hergroepeer en ons kragte as volk te herwin, ons geloof en ideale uit te leef, mekaar te stimuleer en te bemoedig tot groter hoogtes sonder afguns of afdreiging en om reg te laat geskied aan die Bybelse opdrag om getrou te bly aan die roeping waarin jy sedert geboorte gestel is – binne jou eie volk.

    Die huidige Suid-Afrika teer nog op die kapitaal wat die Afrikaner oor baie jare daargestel het met sy opbou van hierdie land. Daardie kapitaal word stelselmatig uitgewis. Noem dit wat jy wil en as jy geïntimideer en gebreinspoel is, voel dan skuldig en begin selfs te kniel, te huil en voete te was. Ek sien egter ‘n realiteit raak van ‘n volk wat gemelk, verneder, verkrag, geteister, belaster, verguis, beswadder, verniel, vermoor en vernietig word. Daardie agenda het nie ‘n sperdatum nie; dit eindig by die totale vernietiging van die Afrikaner. Die swart hand voer uit wat Milner en Kitchener en Oppenheimer ten doel gestel het toe hulle verklaar het dat die laaste spore van hierdie volk uitgewis moet word.

    Net in sy eie land sal die Afrikaner oorleef en gedy. Daardie land is hierdie land. In die tussentyd sal ek my saam met almal wat ‘n stukkie daarvan soewerein wil verklaar, daarvoor beywer.

    Dr SH Gregan, B.Com. LL.D. Die skrywer het sy doktorsgraad oor selfbeskikking en sesessie gedoen met die klem op Afrikanerselfbeskikking en het reeds meer as ‘n duisend artikels oor die onderwerp geskryf en onder meer in Rusland lesings gegee oor selfbeskikking.

  • Leon Lemmer: Die selfdood van Europa en Suid-Afrika

    Leon Lemmer: Die selfdood van Europa en Suid-Afrika

    As iemand homself om die lewe bring, word dit as ‘n tragiese gebeurtenis beskou. Hy het homself immers ontneem van al die moontlikhede wat verdere lewe kon bied. Voorheen is die woord selfmoord hiervoor gebruik, maar deesdae word voorkeur aan die term selfdood gegee. Hoeveel groter is die tragedie nie as ‘n hele land, soos ons vaderland in 1990/94, op ‘n vernietigingspad geplaas word en daar skynbaar geen realistiese kans op herstel is nie?

    Maar ‘n hele kontinent, naamlik Europa, is tans besig om uit eie wil, of weens gebrek aan wilskrag, onder te gaan; selfdood te pleeg. In die geval van Suid-Afrika sowel as dié van die tradisioneel etniese volkstate in Europa is die rede vir die selfdood basies dieselfde: onderploeging van die tradisioneel leidende, begaafde bevolkingsgroep deur volksvreemde elemente. Suid-Afrika verskil van Europa deurdat die (kulturele) vreemdelinge lank in ons midde was en daar ook al hoe meer van hulle die land ingesypel het, wat uiteindelik weens onbeholpe grondwetlike onderhandelings die verswelgende, gewelddadige magsoorname moontlik gemaak het.

    In die geval van Europa is die vreemdelinge na die Tweede Wêreldoorlog aanvanklik as trekarbeiders toegelaat, wat toe aangebly en hulle grootliks op hulle eie voorwaardes in die gasheerlande tuisgemaak het. Weens dekolonialisering het talle volksvreemde mense hulle veral sedert 1960 in Europa gevestig, wat bevestig dat kolonies wat van die koloniale “juk” bevry word nie eensklaps paradyse word nie. Die Europese humanitêre benadering tot kulturele vreemdelinge het mense uit die Midde-Ooste, Asië en Afrika om allerhande redes (avontuurlus, vervolging, maar veral ellende) aangemoedig om hulle as (dikwels armlastige) inwoners ongenooid en onwettig aan Europese lande op te dring. Die inkommers voel geregtig op welsynsvoordele sonder enige (of ‘n sterk) drang om finansieel onafhanklik te wees en by te dra tot die voorspoed van Europa.

    Ek het onlangs Edward Luce se boek, The retreat of Western liberalism (London: Little, Brown, 2017, 240p; Amazon Kindle $8,76), gelees, toe dit teen $2,16 beskikbaar was, terwyl die gedrukte uitgawe R295 in die plaaslike boekwinkel kos. Luce is ‘n joernalis wat dit teen die verswakking van demokratiese liberalisme het. Sy bevinding is dat eenheid en demokrasie in die Weste bedreig word en Donald Trump word as die groot populistiese sondebok uitgewys. Resensie beveel die boek sterk aan maar vir my was dit ‘n leeservaring wat nie die moeite werd was nie.

    Daarenteen was dit verhelderend om Douglas Murray se boek, The strange death of Europe: Immigration, identity, Islam (London: Bloomsbury, 2017, 352p, R380; Amazon Kindle $11,39), te lees. Hy is die mede-redakteur van ‘n invloedryke, konserwatiewe, weeklikse tydskrif, The Spectator. Al wat my gehinder het, is dat Murray te dikwels vir homoseksualiteit in die bres tree. Hy het in 2000 ‘n boek oor Oscar Wilde (1854-1900) se maatjie, Alfred (Bosie) Douglas (1870-1945), gepubliseer, maar daarna ook een oor Neoconservatism: Why we need it (2012, 248p; Amazon Kindle $5,37). Laasgenoemde wil ek nog lees.

    Ek onthou die sportspanne (bv rugby, krieket en tennis) wat in die eerste dekades ná die Tweede Wêreldoorlog Suid-Afrika besoek het. Die Britse en Wes-Europese spanne was almal onmiskenbaar blank. Hulle het daardie lande se bevolking weerspieël. Deesdae val dit op dat die spanne van eertydse koloniale moondhede ‘n bonte mengelmoes is. Daarenteen is die sportspanne van Asiatiese en Afrika-lande, afgesien daarvan of hulle kolonies was of nie, herkenbaar inheems. Byvoorbeeld, China en veral Japan koester hulle kulturele identiteit en waak teen die vermurwing wat massa-immigrasie veroorsaak. Die hoogheilige Indië laat net etniese Indiërs ongekwalifiseerd toe as immigrante.

    Waarom het die sportspanne van Westerse lande multikultureel geword terwyl dié van nie-Westerse lande nie-wit en skynbaar mono-etnies of monokultureel is? Dit is omdat Westerse lande tans ‘n vlaag van neo-kolonisering ervaar nadat dekolonisering in nie-Westerse lande plaasgevind het. Toe laasgenoemde lande polities onafhanklik geword het, het die meeste blankes uit daardie lande onttrek. Wat die blankes daar opgebou het, is agtergelaat. Die nuwe, inheemse politieke bewinde kon egter nie op die koloniale ekonomiese voorspoed voortbou nie. Die ellende wat politieke onafhanklikheid meegebring het, het veroorsaak dat sommige van hierdie inheemses (veral Asiate en Afrikane) hulle op groot skaal in Brittanje en Wes-Europa gevestig het.

    Plaaslik en elders word polities byderwets allerhande besware teen kolonisering geopper, bv die opsigte waarin die inheemse bevolking na bewering benadeel is. Oor die weerslag van kolonisering, te wete die massa Asiate en Afrikane wat hulle in Brittanje en Wes-Europa gevestig het en die destruktiewe gevolge daarvan (kultureel en andersins), word selde berig. Murray werp lig hierop. Daar is “a wider sentiment that in the multicultural era Europe was being expected to give too much of itself – including its history – while those who had arrived were being expected to give up next to nothing of their traditions” (Kindle 1872). Dit is egter nie net immigrante uit Asia en Afrika wat hulle in die afgelope dekades in groot getalle in Brittanje en Wes-Europa tuismaak het nie. Die immigrante kom ook uit die Midde-Ooste en die Karibiese eilande en in die geval van Nederland ook uit bv Suriname in Suid-Amerika.

    Murray noem dat Stefan Zweig (1881-1942) reeds die selfdood van Europa voorsien het. Zweig het gehoop dat oorblyfsels van die Europese kultuur in ander lande, bv in Suid-Amerika, behoue sou bly. Hy het hom in Brasilië gevestig maar daar as ‘n teleurgestelde mens selfdood gepleeg. Die agteruitgang van Europa het ná die Tweede Wêreldoorlog begin toe trekarbeiders ingevoer is om die plek van dooie Europeërs in te neem en te help met die heropbou van daardie verwoeste lande. Hierdie trekarbeiders het meesal nie na hulle lande van herkoms teruggekeer nie. Hulle uitgebreide families het hulle ook in Europa gevestig.* Die koloniale era het ten einde geloop en ‘n nuwe soort kolonisering, naamlik van kulturele aard, het ‘n houvas op Europa begin kry.

    [* Die strategie wat gevolg word, is dat meesal jong mans as (onwettige) immigrante Europa binnedring. Daarna word geëis dat die uitgebreide familie – dikwels insluitende nie-nabye familie – om menslikheidsredes ook in Europa toegelaat moet word. Dit is een manier om ‘n familie te herenig. Die ander makliker en goedkoper manier is as die man as enkeling uit Europa na sy familie terugkeer.]

    ‘n Ander faktor wat die ná-oorlogse Europa destruktief beïnvloed, is dat die kontinent vertroue in homself verloor het. Europese lande het hulle oorsese ryke verloor en was voortaan in groter mate op hulleself aangewese. Ingevolge kulturele marxisme word Europeërs veroordeel as mense met ‘n slegte verlede, bv dat twee wêreldoorloë in Europa ontstaan het en dat hulle glo skuldig aan koloniale misdrywe soos uitbuiting en die skending van menseregte is. Die tradisionele, Europese, monokulturele nasiestaat word gebrandmerk as ‘n onding wat oorlog en gierigheid in die hand werk. Die Europese Unie is as ‘n teenvoeter gestig. Die afbreek van landsgrense asook multikulturaliteit is as aantreklike alternatiewe voorgestaan. Wat in die slag gebly het, is tradisionele Europese waardes, insluitende dié van die christelike godsdiens. Die daarstel en aanvaarding van nuwe waardes, wat eerder rasioneel as religieus gegrondves is, blyk problematies te wees; waardes soos gelykheid, respek, verdraagsaamheid en diversiteit (382).

    Identiteitloosheid het ‘n dreigende moontlikheid geword. “The world is coming into Europe at precisely the moment that Europe has lost sight of what it is” (370). Daarteenoor klou baie van die inkommers, veral die Moslems, vas aan hulle identiteit soos vergestalt in hulle kultuur, bv taal en veral godsdiens. Hulle wil en sal nie integreer in die tradisionele Europese lewenswyse nie. “The migrant does not adapt to the host society but rather a two-way process of adaptation by migrant and host society” (1107). Op die lange duur sal/wil die inkommers die Europeërs verswelg. Hulle wil Europa volgens hulle wense fundamenteel verander, oftewel transformeer, ooreenkomstig hulle waardes. Sommige van hierdie waardes word deur Europeërs as moreel agterlik beskou, bv die manier waarop Moslems vroue behandel (1135).

    Maar leidende politici steun die inkommers. ‘n Sweedse eerste minister, Fredrik Reinfeldt, het gesê “only ‘barbarism comes from countries like his whereas only good things come from outside” (282; ook 4404). Volgens Reinfeldt “Sweden belongs to the people who have come to make a better life there rather than to the people who have lived there for generations” (4434). Dit is tiperend van die eksistensiële moegheid waaraan Europa ly (305). Op grond waarvan sou die inkommers in Swede hoort en nie die tradisionele Swede nie? Vooraanstaande Sweedse politici ontken deesdae dat Swede ‘n eie kultuur het. Wat hulle gerus kan besef, is “that Europeans are unlikely to simply find or come up with another culture or a better culture” (5342). Veel beter sou wees: “Re-inject [y]our own culture with some sense of a deeper purpose” (5354).

    Wat hier bo van Europa gesê is, sluit Brittanje in. In die hoofstad, Londen, is die blankes reeds in die minderheid. Londen is ‘n internasionale stad soos talle (hoof)stede in Europa. Internasionale stede is die voorloper van internasionale lande; des te meer omdat die meeste inwoners neig om eerder stedelinge as plattelanders te wees. In die 2011-sensus, in vergelyking met dié in 2001, het die getal wat hulleself christene noem van 72% tot 59% gedaal (426), terwyl die getal Moslems in Engeland en Wallis van 1,5 miljoen tot 2,7 miljoen toegeneem het. Maar daar is na raming meer as ‘n miljoen onwettige immigrante wat nie getel is nie (432). Wat is tans die gewildste seunsnaam in Engeland en Wallis? Mohammed/Muhammad (5439). Die Moslem-immigrante is onpatrioties. “By 2015 more British Muslims were fighting for Isis than for the British armed forces” (5451).

    In 1948 is ‘n wet aanvaar waarvolgens immigrante uit Britse oorsese gebiede as werkers in Brittanje toegelaat word. Veral Wes-Indiërs en Asiate uit die Indiese subkontinent het gekom (457). Misdaad het spoedig groter afmetings aangeneem (463). Byvoorbeeld, ‘n nuwe verskynsel was “sex trafficking of children,” wat “a form of modern-day slavery” is (700). Aansluitend hierby is daar “gang rape” (706), ens.

    Teen 1958 was daar rasse-onrus. Oswald Mosley (1896-1980) het tevergeefs op grond hiervan stemme probeer werf (474). Die verskynsel “marriage of convenience” het sy kop uitgesteek (517); huwelike wat nie saamwoon tot gevolg het nie maar bloot daarop ingestel is om Britse burgerskap te bekom. In 1962 is ‘n wet op immigrasie aanvaar met die doel om immigrasie te beperk en repatriasie aan te moedig. Die teenoorgestelde is bereik. Al hoe meer immigrante wou inkom voordat die vergunning dalk teruggetrek word. Daarby is nie langer vereis dat inkommers werk moet hê nie (469). In 1965, 1968 en 1976 is al hoe strenger wette teen rassediskriminasie aanvaar (479). Wat duidelik geword het, is dat sowat driekwart of in elke geval die oorgrote meerderheid van die Britse bevolking teen immigrasie gekant is (485, 497, 669).

    Die gaping tussen wat die tradisionele inwoners begeer en wat die politici doen, het al hoe groter geword (643). In hierdie situasie het Enoch Powell (1912-1998) in 1968 sy beroemde “Rivers of Blood”-toespraak gehou (492 – Praag 30 April 2016). Enersyds was Powell kultureel besorg oor Britse identiteitsbehoud en andersyds prakties beswaard oor die druk wat deur immigrante op bv mediese en opvoedkundige fasiliteite uitgeoefen word (497). Immigrasie het eintlik alle openbare dienste, insluitende behuising, negatief beïnvloed en Britse identiteit afgetakel (669). Powell het verwys na ‘n straat in Engeland waarin werklik nog net ‘n enkele blanke gewoon het. Dit is egter deur sy kritici valslik as ‘n fiktiewe geval afgemaak (511). Deesdae is die inwoners van die Britse hoofstad oorwegend nie-wit.

    ‘n Skoolhoof, Ray Honeyford, het die aandag op die groot kulturele verskille tussen Britte en Moslems gevestig; dat Moslems die oorsaak van “parallel lives within society” is (530). Hy is van “cultural chauvinism” beskuldig en het sy werk verloor. Brittanje is nie meer monokultureel nie. Die land het multikultureel geword (536). Nadat die Britse Arbeidersparty die 1997-verkiesing gewen het, het Tony Blair se regering (1997-2007) die landsgrense in groter mate as ooit tevore vir immigrante oopgegooi, bv in 2004 vir die inwoners van die Europese Unie in Oos-Europa (548). In 2004 het 170 000 gekom. Teen 2013 het 1,24 miljoen Oos-Europeërs hulle in Brittanje gevestig. Die Arbeidersparty steun immigrasie omdat hy, soos die Demokratiese Party in Amerika, hoop dat die inkommers wanneer hulle burgerskap kry vir hom sal stem (554).

    Barbara Roche, die minister van immigrasie en amnestie (1999-2001), ‘n jodin, het doelbewus soveel moontlik inkommers, onder meer “economic migrants” (567), toegelaat met die uitdruklike bedoeling om Brittanje op hierdie manier te transformeer (560). Dit is ‘n kulturele oorlog wat gevoer is. Roche het gesê: “I love the diversity of London. I just feel comfortable” (573). Die onvermoë om die immigrasiestroom te stuit en die onherroeplike verandering wat dit in die Britse samelewing veroorsaak het, kon nie meer ontken word nie. Die klem het toe eerder op pogings tot integrasie begin val, maar kulturele diversiteit het geblyk onvermydelik te wees (655). Met Robert Winder as mede-outeur het Roche die volgende pamflet gepubliseer: Immigration: Opportunity knocks (2015, 30p; Amazon Kindle $3,41).

    In Duitsland het die gas- of trekarbeiders aanvanklik van Turkye gekom. Hierdie ooreenkoms tussen Duitsland en Turkye het in 1973 ten einde geloop, maar nie die toestroming van Turke nie. In 2010 was daar minstens 4 miljoen van hulle in Duitsland (631). In Nederland het die instroming uit bv Marokko en Indonesië gekom. In Frankryk was die intog van Moslems uit Algerië prominent. “If you believe – as most people do – that some immigration is a good thing and makes a country a more interesting place, it does not follow that the more immigration the better. Nor does it mean – however many upsides there are – that there are not downsides which should be equally easy to state without accusations of malice. For mass immigration does not continue bringing the same level of benefits to a society the more people who come in. If it is possible to praise mass immigration for making us richer as a whole, it should also be possible to explain that the process has made us poorer in some ways, not least in introducing or re-introducing cultural problems that we might have hoped never to see” (694).

    Kwessies wat met immigrasie te make het, word polities byderwets verdoesel deur eufemismes te gebruik, bv deur nie te noem as ‘n misdadiger ‘n Moslem is of van watter land hy kom nie. Dit is nie net politici wat valshede verkondig nie. “Police, prosecutors and journalists behaved as though their job was to mediate between the public and the facts” (719). Soos in Amerika word daar bv beweer: “Britain has always been a melting pot of different races and backgrounds. Indeed we are a nation of immigrants” (725). Robert Winder beweer “Britain has always been ‘a mongrel nation’” (731). Dit herinner aan Breyten Breytenbach se oordrewe karakterisering van die Afrikanerdom as ‘n basternasie. Die Blair-regering het Robert Winder se boek, Bloody foreigners: The story of immigration to Britain (2004, 557p; Amazon Kindle $10,88), gebruik om sy rojale immigrasiebeleid te probeer regverdig.

    Barbara Roche het beweer, maar Murray ontken dit, dat Brittanje soos America “a country of migrants” is (738). Murray skryf: “Although there was often a trickle of people moving in, the mass movement of people was almost unknown” (738). Hy noem dan voorbeelde, soos die 50 000 Franse Hugenote wat vanaf 1681 na Brittanje gevlug het (744) en die 30 000 Asiate wat in die 1970’s deur Idi Amin uit Uganda geskop is (750). Sedert 1997 was dit egter 30 000 inkommers elke ses weke. Terselfdetyd is die groot verskil nie net in kwantiteit nie, maar ook in die kwaliteit van die inkommers (755).

    Die laksheid van die Konserwatiewe Party en veral die Arbeidersparty om die Britse landsgrense teen inkommers te beveilig, kan beskou word as “a cool and deliberate act of national sabotage” (786). Daar is ‘n gaping tussen die amptelike immigrasiesyfers (300 000 per jaar) en die werklike getal inkommers. Dit blyk uit die styging in die getal staatstoelaes wat betaal word. “The rising population of the United Kingdom is now almost entirely due to immigration and to higher birth rates among immigrants” (798). Dit beteken dat dit net ‘n kwessie van tyd is voordat die blanke Britte in die minderheid in hulle eie land gaan wees, bv moontlik in die 2060’s of selfs vroeër. “It would be a time when … Britain would become ‘unrecognisable’ to its present inhabitants” (810); soos die nuwe Suid-Afrika kwalik herkenbaar vir Afrikaners geword het.

    Europese regerings was en is in ‘n mate steeds geneig om om menslikheidsredes onwettige immigrante in hulle lande te verwelkom. Die inheemses kla dat daar selfs voorkeur aan diesulkes gegee word, bv by behuising. Wat onregverdig is, is dat inkommers welsynstoelaes ontvang sonder dat hulle, anders as die inheemses, ‘n bydrae tot die staatskas gelewer het (854); dikwels sonder dat hulle ‘n poging aanwend om eerbare werk te doen. Een van die redes hiervoor is dat die gaping tussen die staatstoelae en die werkloon te klein is (1058). Dit verg minder inspanning om op die staatstoelae te teer as om te werk en hierdie toelae is hoër as wat die inkommer in sy land van herkoms vir werk sou ontvang het.

    Inkommers toon meesal geen begrip vir wat hulle Europese lande aandoen nie, bv die ekstra onkoste wat hulle vir onderwys- en mediese dienste veroorsaak. Baie geld moet bv aan vertaaldienste bestee word ten einde sinvol met die inkommers te kommunikeer (872). Die huidige massa immigrasie maak Europese lande glad nie voorspoediger nie. Van Brittanje word gesê: “Mass migration … had made the country very significantly poorer” (921). Een van die redes hiervoor is dat as inkommers geld verdien, hulle ‘n deel daarvan nie plaaslik bestee nie maar na hulle lande van herkoms stuur (951).

    Ouerpare moet elk 2,1 kinders hê om ‘n land se bevolking op dieselfde vlak te hou. Dit kan nie van ‘n enkele Europese land gesê word nie (969). Die inkommers het baie meer kinders as die inheemses, wat uiteindelik daartoe moet lei dat die inheemses (blankes) ‘n minderheid in Europa gaan word. Van owerheidsweë word daar polities korrek nie graag geboortebeperking by inkommers bepleit nie (976). In die nuwe Suid-Afrika word daar ook nie van owerheidsweë op minder swart kinders aangedring nie.

    Immigrasie word voorgestel as die kuur vir die ouer wordende Europese bevolking; dat die inkommers die werk gaan doen weens die tekort aan blankes. Maar hulle werk nie noodwendig nie en hulle sorg direk en indirek eerder vir hulle uitgebreide familie as vir die nuwe land waarin hulle woon. Wat eerder gedoen moet word, is om die inheemses aan te moedig om meer kinders te hê; om groter gesinne sowel prakties moontlik as lonend te maak (1006). Byvoorbeeld, Poland het in hierdie opsig sinvolle maatreëls ingestel (1023). ‘n Ander moontlikheid is om werk in Noord-Europa vir die talle werkloses in Suid-Europa (Spanje, Italië en Griekeland) aan te bied.

    Nog ‘n moontlikheid is dat die langer lewensverwagting van Europeërs gepaard moet gaan met die verhoging van die aftree-ouderdom (1028). Dit is bv in Griekeland (1034) en Frankryk (1040) gedoen. “Perhaps some people will see working longer in a society they know as being preferable to dying in one in which they feel a stranger” (1040). ‘n Ander manier om inkommers te keer, is om toestande in hulle lande van herkoms te probeer verbeter (1199), maar sodanige finansiële hulp is aan erge korrupsie onderhewig. Nog ‘n manier is om drasties op te tree teen diegene wat by die goed georganiseerde smokkelhandel in mense betrokke is, maar hiermee is tot dusver weinig sukses behaal. Humaniste redeneer graag dat niks gedoen kan word om die vlaag inkommers te keer nie, maar “Japan has avoided a policy of mass immigration by implementing policies that stop it, dissuade people from staying there, and make it hard to become a citizen if you are not Japanese … In the same way, although China is the world’s second largest economy, it is not a destination for asylum seekers or economic migrants on the scale of Europe” (1211).

    Daar is die gewilde aanspraak dat immigrasie ‘n land, indien nie finansieel nie, kultureel ryker maak. “It is as though it is agreed that there is a hole at the heart of Europe which needs filling and without which we would otherwise be poorer” (1076). Maar hierdie behoefte aan diversiteit word nie by nie-Europese lande gediagnoseer nie (1076). “If it is the case that ‘diversity’ is a good in itself, it does not explain why in each country immigrants overwhelmingly come from a small number of countries. If you actively sought to bring ‘diversity’ to Europe after the first decades of mass migration, it would have been sensible to search for people not just from former colonies but from countries that had never been colonies and countries about which there was a genuine lack of knowledge” (1094).

    Hiermee het ek nog net na aanleiding van die inleiding en die eerste drie van die negentien hoofstukke van Murray se uitstekende boek geskryf. Wat duidelik behoort te wees, is enersyds dat ‘n land weens ongebreidelde massa immigrasie “nasionale sabotasie,” oftewel selfdood, kan pleeg en andersyds dat sodanige resultaat voorkom kan word as daar nie op ‘n noodlottige manier buitensporige klem op menseregte geplaas word nie. Die blankes onder wie se leiding Suid-Afrika tot die ontwikkeldste en voorspoedigste land in Afrika opgebou is, se bedoeling was sekerlik nie dat dese en gene uit Afrika en die res van die wêreld hulle hier moet kan kom tuismaak en afbreek wat opgebou is nie.

    Weens die agteruitgang wat inkommers in Europa veroorsaak het, het feitlik alle lande grensbeheer verskerp. Dit bring noodwendig mee dat lande wat ondoeltreffend bestuur word al hoe meer deur onwettige immigrante binnegedring sal word. Byvoorbeeld, talle Somaliërs het dit makliker gevind om hulle eerder in Suid-Afrika te vestig as om die nader geleë Europa binne te probeer kom. In die nuwe Suid-Afrika is daar nie net die duidelike onvermoë om ongewenste elemente uit te hou nie; daar is geen begrip vir die erns van die situasie nie. Gevolglik is daar geen daadwerklike wil om mense buite te hou wat deur geen ander land vrywillig en rasioneel as immigrante aanvaar sal word nie.

    Die ANC-regering het hom al ten gunste van die afskaffing van grensbeheer in Afrika in sy geheel uitgespreek. Wat in die vorige eeue hier opgebou is, sal dan selfs in groter mate as ‘n trekpleister vir inkommers dien. Sedert 1994 het Suid-Afrika binne twee dekades in baie opsigte onherkenbaar verander en daardie veranderings was nie verbeterings nie. Hierdie agteruitgang kan onder meer aan inkommers toegeskryf word. Die selfvernietigingspad waarop Suid-Afrika geplaas is, kan teruggevoer word na die “suksesvolle” grondwetlike onderhandelings van 1990/94. Waar sal ons hulp vandaan kom?

    Weens ‘n tekort aan ruimte skryf ek baie oorsigtelik oor die res van Murray se boek. Hoofstuk 4 handel oor die Italiaanse eiland Lampedusa in die Middellandse See, wat net 20 vierkante kilometer groot is en ‘n inheemse bevolking van 6 000 het. Dit is 113 kilometer van die Tunisiese kus. Onwettige immigrante kom veral van Libië af na Lampedusa, vanwaar hulle toegang tot Italië en Europa verkry. Die vaartuie is dikwels nie seewaardig nie, maar Italiaanse kuspatrolies doen moeite om drenkelinge van verdrinking te red. Myns insiens sou dit beter wees as Italië die wettige inwoners hervestig en sy eienaarskap van Lampedusa opsê. Spanje het ook ‘n groot inkommerprobleem, onder meer weens sy twee enklaves, Melilla en Ceuta, aan die Marokkaanse kus.

    Griekeland het ‘n groter probleem weens sy talle eilande naby die Turkse kus. Byvoorbeeld, Lebos is net 8 kilometer ver en hierdie eiland dien gevolglik as die indringplek vir talle inkommers. In 2016 is ‘n ooreenkoms met die Turkse regering aangegaan waarvolgens inkommers verhoed sal word om hierdie roete te gebruik. Hierdie voorkomende maatreël het die Europese Unie €6 biljoen gekos (1635).

    Die grootste dwaas in hierdie inkommertragedie is Angela Merkel, die Duitse staatshoof. Oordrewe skuldgevoelens het haar genoop om inkommers na Duitsland te nooi, veral diegene wat uit oorloggeteisterde Sirië gevlug het. Maar Golfstate soos Koeweit, Bahrein, Katar, die Verenigde Arabiese Emirate, Saoedi Arabië en Oman het nie asiel aan ‘n enkele Siriese vlugteling verleen nie (2859). Turkye, Libanon en Jordanië het wel vlugtelinge aanvaar” (5204). Veralgemenend kan gesê word: “Guilt remains a one-way street” (3174). Weens kultureel marxistiese propaganda ly Europa en veral Duitsland onregverdigbaar erg aan skuldgevoelens. “A layer of guilt and blame lies over the whole culture like a fog” (4821).

    Toe Merkel die situasie nie kon hanteer nie, het sy van lidlande van die Europese Unie verwag om op ‘n kwota-grondslag inkommers te aanvaar. Swede het aanvanklik hartlik saamgewerk. Poland, Hongarye, Tsjeggië en Slowakye, dus die Visegrad-groep, het dadelik hulle teenkanting uitgespreek (4042). Spoedig het al hoe meer lande hulle teen die kwotas verset; des te meer toe besef is dat van die inkommers terroriste is. Ongedurigheid het toegeneem toe besef is dat van die terroriste “home grown” is, dus mense, bv Moslems, wat in Europa in immigrante-huishoudings gebore is. Die Europese Unie was veronderstel om vir lidlande sonder landsgrense te wees. Lande het egter al hoe strenger grensbeheer ingestel en selfs heinings, wat honderde kilometer lank is, opgerig om inkommers buite te hou. Maar heinings en mure (soos in Calais, Frankryk – 5102) mag glo nie ter beveiliging van Israel of Amerika opgerig word nie; in groot mate ook nie in Suid-Afrika om bv woongebiede te beskerm nie.

    Weens groot kulturele, veral religieuse, verskille is dit onmoontlik om baie van die inkommers te assimileer en te integreer. Soos Trevor Phillips dit gestel het, Brittanje “was sleepwalking to segregation” (1920). En Recep Erdogan, die Turkse staatshoof, het gesê: “Assimilation is a crime against humanity” (2827). Die tradisoneel monokulturele Europese lande het sedert 2010 weens ‘n stortvloed immigrante binne enkele jare onregstelbaar multikultureel geword. Samuel Huntington (Praag 5 November 2016) skryf: “Multiculturalism is in its essence anti-European civilisation. It is basically an anti-Western ideology” (1907). Murray skryf: “In order to become multicultural, countries found that they had to do themselves down, particularly focusing on their negatives. Thus the states that had been so open and liberal that they had allowed and encouraged large-scale migration were portrayed as countries which were uniquely racist. And while any and all other cultures in the world could be celebrated within Europe, to celebrate even the good things about Europe within Europe became suspect” (1902).

    Op ‘n soortgelyke manier mag niks goeds van blankes en veral Afrikaners in die nuwe Suid-Afrika gesê word nie. Polities korrek mag daar natuurlik ook niks negatiefs van swartes gesê word nie, gevolglik kan blankes nie wenke ter verbetering aan swartes gee nie. “It is infintely easier to criticise … white-skinned people” (4265). Daar is die foutiewe maar “generalised depiction of [non-white] indigenous culture as possessing some especial purity” (3003) met blankes as die “Eden-destroying species” (3034). “The victimhood [of non-whites] can be traced back to the Europeans” (3070). Behoort verdraagsaamheid nie grense te hê nie? “Had our societies been too liberal and in the process allowed illiberalism or anti-liberalism to thrive?” (1931).

    Iedere etniese groep het ‘n kernkultuur (1949) in gevolge waarvan hy is wat hy is. Dit is lede van daardie kultuur se dure plig om hulle kernkultuur te beskerm. Daarom is daar iets soos selfsegregasie “through a perfectly understandable wish to retain their culture and customs in a society that had no connection to them” (1966). “All persons and all nations have the sacred right to preserve their differences and identities, in the name of their own future and their own past” (2207). Die inkommers kan dus nie verwag dat Europeërs van hulle tradisionele kultuur moet afsien nie. Ingelyks het die inkommers die reg op die behoud van hulle kultuur, maar die vraag is of dit billik is dat hulle eis om dit buite hulle vaderland in Europa te bedryf tot ontsteltenis en benadeling van die inheemse blankes.

    In Suid-Afrika het die swartes, wat op ‘n moreel bedenklike manier die politieke mag bekom het, uiteraard geen reg om die blankes en veral die Afrikaners se kultuur te probeer vernietig nie. In Europa eis die inkommers allerhande regte (bv owerheidstoelaes, onderwys en mediese dienste) sonder dat daar noodwendig enige teenprestasie gelewer word. In Suid-Afrika neem hierdie gesindheid veral onder die swartes finansieel onvolhoubare afmetings aan.

    In politieke geledere is die populêre mening dat immigrante daarop geregtig is om hulle in Europa tuis te maak omdat hulle politieke vlugtelinge is, terwyl die meeste van hulle in werklikheid ekonomiese vlugtelinge is, dus (gewetenlose) kansvatters wat ten koste van Europeërs hulle lewensomstandighede wil verbeter. Wat in Europa gebeur, moet nie “unjust to the peoples of Europe” wees nie (5174). Die vraag is: “Who Europe is for. Those who believe it is for the world have never explained why this process should be one way: why Europeans going anywhere else in the world is colonialism whereas the rest of the world coming to Europe is just and fair. Nor have they ever suggested that the migration movement has any end other than the turning of Europe into a place belonging to the world, with other countries remaining the home of the people of those countries” (5174).

    “Even if everyone coming to Europe was coming in the face of imminent death back home, there is no practical way that Europe could take in those untold millions” (5186). Verder: “A continent which imports the world’s people will also import the world’s problems” (5267). Insgelyks sal dit selfvernietigend wees as die nuwe Suid-Afrika voortgaan om die ongebreidelde invloei van onwettige immigrante toe te laat. As die landsgrense afgeskaf word, word al Afrika se probleme selfs in groter mate as tans Suid-Afrika se probleme.

    Multikulturaliteit en selfsegregasie het te laat in Europa wortel geskied om in hulle hoofstroom politieke geledere begrip en ondersteuning vir die eens blanke bewind in Suid-Afrika te verseker. Maar by die tradisionele Europeërs, insluitende die Swede, behoort daar deesdae veel beter insig in diversiteitsprobleme as twee of drie dekades gelede te wees. Intussen het ‘n klein groepie Afrikaanssprekende blankes egter mandaatloos die ondergang van die blanke bewind bewerkstellig.

    Edmund Burke (1729-1797) “made the central conservative insight that a culture and a society are not things run for the convenience of the people who happen to be here right now, but a deep pact between the dead, the living and those yet to be born. In such a view of society … you still would not have the right to wholly transform your society. Because that which you inherited that is good should also be passed on. Even were you to decide that some of the views or lifestyles of your ancestors could be improved upon, it does not follow that you should hand over to the next generation a society that is chaotic, fractured and unrecognisable” (5163).

    Maar dit is presies wat FW de Klerk en sy kornuite gedoen het. Hulle het radikaal met die tradisies in ons geskiedenis gebreek, die huidige geslag blankes in die hoogs onbenydenswaardige posisie van polities ontmagtigde tweedeklas-burgers gedompel en bowenal die vooruitsigte vir toekomstige geslagte blankes beduiwel; bes moontlik hulle plaaslike voortbestaan onmoontlik gemaak. In Suid-Afrika is die situasie van die blankes oneindig slegter as in Europa. Eintlik is die selfdood van ons vaderland sedert 1994 ‘n voldonge feit.

  • Leon Lemmer: Jack Donovan oor die blanke stam

    Leon Lemmer: Jack Donovan oor die blanke stam

    In 1981 is David Harrison se The white tribe of Africa (University of California Press, 307p) gepubliseer. Dit handel oor die blanke bevolking van Suid-Afrika en die benadering is spesifiek uit die oogpunt van die Boere, oftewel Afrikaners. ‘n Mens ken in die eerste plek jou gesin en (bloed)familie; die huidiges en ook jou voorgeslag(te). Daar is ‘n natuurlike aanvoeling vir die onderskeid tussen diegene wat etnies en kultureel aan jou verwant is en dié wat dit nie is nie. Daar is mense wat emosioneel en andersins na aan jou is en ander wat verder van jou is. Party is so ver dat hulle afwesigheid of onbekendheid jou nie raak nie. Dít is die ons/hulle-onderskeid* wat deesdae as boos afgemaak word deur diegene wat ons probeer wysmaak dat die mensdom een groot familie is; ‘n familie wat glo eerder uitmunt in eendersheid as verskille en wat daarom tot gelykheid gedwing moet word om beweerde onreg uit te skakel. Die ironie is: Daardie mense wat so vreemd is dat hulle afwesigheid jou nie aangaan nie, se teenwoordigheid/aanwesigheid kan as steurend ervaar word; des te meer as dit burokraties opgedring word. Hoe meer dit opgedring word, hoe dieper dit jou persoonlike ruimte binnedring, des te onaangenamer word dit. Dit is ‘n diepe menslike reaksie, wat wedersyds kan wees.

    [* Beterweter Max du Preez skryf: “Daar is nie ‘n ‘hulle’ nie” (Die Burger, 21 Mei, p 15). Dus, dit is ons wat universiteitseiendom beskadig, boere se grond onteien, korrup is, ens. In werklikheid hang Du Preez ‘n radikale Max/hulle-onderskeid aan: Hulle (ander wittes) moet luister en hulle bekke hou; nie Max nie. Hulle (ander wittes) moet tussen die swartes gaan woon; nie Max nie, ens. Jack Donovan (2016-bron hier onder, Kindle 727) skryf: “The American government is a ‘them’, not a ‘we’.” Afrikaners kan seker dieselfde van die ANC-regering sê.]

    Stamme word soms met primitiwiteit geassosieer. Stamverwantskap kan dan as onbeskaaf, as agter die klip, afgemaak word. Groepassosiasies kan die vorm van bendes aanneem, wat eweneens negatiewe assosiasies oproep. Groepassosiasies kan ook herinner aan geheime verenigings of geslote organisasies waartoe net ingelyfdes toegang het, soos die Vrymesselaars. Primitiwiteit kan voorts as heidens/paganisties getakseer word. Primitiwiteit kan ook vertolk word as ‘n opset waarin mans oorheers en vroueregte vertrap word. Aan die ander kant, as ‘n bepaalde geslag (mans of vroue of alles tussenin) ten koste van die ander gepropageer word, kan dit lei tot die verheerliking van bv homoseksualiteit of militante feminisme. My bedoeling is om al hierdie uiterstes te vermy en net positiewe oogmerke na te jaag.

    Die krisis waarin manlikheid verkeer, is by my tuisgebring in literatuur oor Skandinawië, waarin vervroulikte manssoldate met haarnette veroordeel en die versugting deur vroue uitgespreek is dat hulle gerus meer van die kenmerke van hulle strydlustige Viking-voorouers kon behou het. In hierdie verband is daar bv die boek van Liam Gooding, How to become a modern Viking: A man’s guide to unleashing the warrior within (2016, 230p; Amazon Kindle $10,02). Maar manlikheid kan skeefgetrek word sodat dit vroue uitsluit en as homoseksualiteit vergestalt word, soos Jack Malebranche uitwys in sy Androphilia: Rejecting the gay identity, reclaiming masculinity (2012, 252p; Amazon Kindle $6,83), wat deur Jack Donovan heruitgegee is. Simon Sheppard se boek, All about women: What big sister doesn’t want you to know (2015, 69p; Amazon Kindle $3,42), met ‘n voorwoord deur Jack Donovan, handel oor hoe vroue teenoor mans georiënteerd behoort te wees sodat manlikheid tot sy reg kom. Nathan F Miller en Jack Donovan se boek, Blood brotherhood and other rites of male alliance (2011, 244p; Amazon Kindle $6,83), handel oor die soort rituele en mites waarvan ek probeer wegstuur.

    Dit is duidelik dat Donovan met manlike geslagtelikheid gepreokkupeer is. Vrouelesers moet asseblief poog om hulle nie van stryk te laat bring omdat Donovan deurgaans net mans aanspreek en feitlik net na mans verwys nie. Daar is heelwat in sy boeke waarvan met vrug kennis geneem kan word. Donovan erken bv “The function of women has always been to unify the tribe from within, to nurture positive relationships” (2016-bron hier onder, Kindle 484). Hy het veral bekendheid met sy boek, The way of men (2012, 192p; Amazon Kindle $6,83), verwerf. Manlikheid verkeer in ‘n krisis, onder meer weens pogings om geslagsverskille, soos ander verskille, by mense sover moontlik te ontken. Hy wil manlikheid weer eerbaar maak. David Benatar, ‘n filosoof aan die Universiteit Kaapstad, oor wie se politiek ek my gunstig uitgelaat het (Praag 3.10.2015), het ‘n boek oor die weerslag van feminisme gepubliseer: The second sexism: Discrimination against men and boys (2012, 305p; Amazon Kindle $20,96). Benatar se boek was uiters nodig, want dit is oorbekend dat die ANC-regering blatant teen blankes en veral blanke mans diskrimineer. Die ANC maak hom dus aan sowel rasse- as geslagsdiskriminasie skuldig.

    Jack Donovan het sy baie suksesvolle 2012-boek onlangs opgevolg met die publikasie van Becoming a barbarian (Milwaukie, Oregon: Dissonant Hum, 2016, 107p; Amazon Kindle $6,83) waarin hy waarsku teen modestrominge wat modernisering te ver dryf. Dit is oor hierdie boek wat ek hier skryf, maar dan met inagname van al die voorbehoude wat ek in die derde paragraaf hier bo genoem het. Ek poog om die plaaslike blankes te mobiliseer teen die bose magte wat hulle wil onderploeg. Dit gaan vir my by uitstek om die behoud en heil van alle Afrikaners en die uitbouing van hulle kultuur, wat uiteraard Afrikaans insluit. In hierdie rubriek is die fokus op mans, maar sonder om vroue uit te sluit. Afrikanervroue het immers gehelp om die voorlaaiers te laai waarmee die Boere geskiet het en die vroue wou voortveg toe baie van die mans in die Anglo-Boere-oorlog wou oorgee. Ons moet nie die Maxiste glo wat gebied dat ons deesdae moet oorgee en geen weerstand moet bied nie. Max du Preez sit met ‘n Engelse vrou en ‘n kind in ‘n Engelse skool. Hy is eintlik die teenoorgestelde van ‘n Afrikaner. Die feit dat hy onlangs ‘n akademies waardelose eredoktorsgraad vir (om dit sag te stel) twakpraat en -skryf ontvang het, verander niks hieraan nie. Dit dien eerder as bevestiging van sy onredbare linksheid.

    Die barbaarsheid waarna in Donovan se boektitel verwys word, word soos volg verduidelik: “Today, all good, modern, civilized men living in the Western world are all taught to be good global citizens whose racial, cultural and religious loyalties must always be subordinate to a broader and more inclusive commitment to the human race. To say that you care about one group of people more than others is a moral sin in the modern world. It is considered uncivilized – barbaric. And yet, to become the kind of man who can join or start a tribe, that is exactly what you have to be willing to do” (Kindle 48).

    Die ons/hulle-onderskeid is ‘n onontkombare werklikheid. “To say that you love every man as your brother is not only a lie, but a resignation to impotence and a forfeiture of manhood” (108). “The love of a man who loves everyone and anyone is spread so thin it is weak and meaningless, but the love of man who discriminates is concentrated, powerful and profound. It gives him direction and purpose” (912). Vir Donovan gaan dit om sosiale of kollektiewe identiteit, dus om kultureel aan ‘n bepaalde groep te behoort; ‘n geval van “belonging” (129). “Identity is a rootedness that provides a rationale for action” (162). “A man who has earned his place in a group of men knows who he is … His personal identity is located within and relates to his social identity” (153). “An identity that can be easily shrugged off or replaced, or which can coexist with competing or conflicting identities fails to stabilize the self-image” (153).

    Iets betreffende die plaaslike bruin elite het my tydens die onlangse hewige stryd om die behoud van universitêre Afrikaans sterk opgeval. Die bruines is ‘n tussengroep, nóg wit, nóg swart, met lede wat van swart tot wit strek. Tydens apartheid het hulle gesê/geëis dat hulle as wit (of soos wittes) aanvaar moet word. Sedert 1990/1994 wil hulle swart wees en noem hulle hulleself eerder swart as bruin. (In werklikheid is blankwees myns insiens egter deurgaans die norm waarna bruines heimelik bly strewe; vandaar hulle duidelike voorkeur vir ligte velpigmentasie.) Die klassifikasie wat bruines voorheen begeer het (wit) of wat hulle tans aan hulleself toedig (swart), het selfbevoordeling ten doel; nie bruin identiteitsbevestiging (in soverre so iets moontlik is) nie. Daar word dikwels beweer dat wittes en bruines dieselfde kultuur deel, maar daar is bv Afrikaans-, Kaaps- en Engelssprekende bruines en ook Moslembruines.

    In die genoemde taalstryd het ‘n kultuurverskil tussen Afrikaanssprekende wittes en bruines duidelik geblyk en wel betreffende ‘n kernaspek van Afrikaneridentiteit, te wete Afrikaans. As ons verloopte Afrikaners buite rekening laat, kan gesê word dat Afrikaans die kulturele kern van Afrikaners is; dus dat Afrikaans iets is wat onlosmaaklik deel van Afrikaners is. Dit is feitlik net Afrikaners wat hulle in die huidige taalstryd aan die kant van Afrikaans geskaar het. By die bruin elite was dit heeltemal anders gesteld. Feitlik sonder uitsondering het hulle óf verengelsing gesteun, dus geblyk anti-Afrikaans te wees, óf geswyg, dus nie werklik begaan oor Afrikaans gewees nie. Dit beteken dat Afrikaans, soos etnisiteit/velkleur (van wit tot swart of eers wit en nou swart wil wees), nie ‘n kerndeel van bruin identiteit is nie maar eerder iets “easily shrugged off or replaced” (voorlaaste paragraaf hier bo) is.

    Wat ek interessant vind, is dat daar ‘n soortgelyke skynidentiteits- of -etniese groep in Amerika is, naamlik die Hispaniste/”Hispanics” of Latynse Amerikaners/”Latinos” (bv Meksikane/Chicano’s en Puerto Ricane). In Amerika is die blankes die meerderheidsgroep en daarnaas word veral die volgende etniese minderheidsgroepe amptelik erken: swartes, Hispaniste, Indiane en Asiate. Die lede van die Hispaniste strek egter van blank tot swart, al word hulle in propaganda as bruin of brons geëtiketteer. Soos die Suid-Afrikaanse bruines het hulle aanvanklik daarop aangedring om as blankes geklassifiseer te word. Sedert die jare sestig word swartes as minderheidsgroep egter so uitermate bevoordeel dat die Hispaniste ter selfbevoordeling hulle aspirasie om blank te wil wees, laat vaar het. Deesdae geniet hulle as minderheidsgroep grootliks dieselfde buitensporige bevoordeling as swartes. By die Hispaniste (soos by Suid-Afrika se bruines) is daar nie absolute taalidentiteit nie. Die meerderheid is die koloniale taal Spaans magtig, maar ander verkies Engels terwyl veral dié van Brasiliaanse oorsprong Portugees magtig is. Vir meer inligting is daar boeke soos G Cristna Mora, Making Hispanics: How activists, bureaucrats and media constructed a new American (University of Chicago Press, 2014, 252p; Amazon Kindle $17,24) en Ann Twinam, Purchasing whiteness: Pardos, Mulattos and the quest for social mobility in Spanish Indies (Stanford University Press, 2015, 554p; Amazon Kindle $15,72).

    Terug by Donovan. Dit is wanneer ‘n etnies-kulturele groep hom in ‘n groter konteks, bv as ‘n minderheidsgroep in ‘n land, bevind dat aanslae op sy identiteit gemaak word. “It is in the interest of Empire [die veronderstelde wêreldryk] to discourage exclusive identity, tribalism and … nationalism” (171). Daar is deesdae die neiging om verskille by mense sover moontlik te ontken en almal aan ‘n gelyk- en selfs eendersmakingsproses te onderwerp. “Racial identity, religious identity, nationalism and even sexual identity are becoming increasingly taboo” (179). Dit kom neer op die ontkenning of ten minste afskaling van multikulturaliteit en diversiteit.

    Alle mense word as “citizens of the world” geag … “everone is supposed to be their people” (187). Die ganse mensdom word tot ‘n utopiese familie gewens. “Good, modern, civilized men are expected to care about all of humanity. They are supposed to care about everyone’s happiness and protect everyone from suffering and injustice” (187). Dit is die teelaarde van allerhande “menseregte”. Van almal word verwag om sodanige regte, dikwels verskans in wetgewing, te eerbiedig. Dit is in so ‘n opset dat Ayn Rand (1905-1982) gerebelleer en eerder vrywillige altruïsme bepleit het (Praag 23.01.2016). Peter Schwartz het hierdie onderwerp deeglik ontleed in sy boek, In defence of selfishness: Why the code of self-sacrifice is unjust and destructive (New York: St Martin’s Press, 2015, 256p; Amazon Kindle $12,99).

    Donovan beveel aan: “Choosing to care completely for a few and refusing to care at all for the many” (641). “That starving kid in Africa with flies on his eyes is still a stranger in some foreign shithole you’ll never go to. He’s not your responsibility, and the only reason you even know about him is because some group of people who would rather help exotic strangers than their own neighbors want you to give them money to continue their elaborate, self-gratifying social display of moral purity … You are not their people. You’re an outsider, and they don’t care if you live or die. You shouldn’t care if they live or die either” (912). “This is not hate. This is selective love, and practiced indifference” (937). “Universalist morality is the hypocritical creed of the Empire, so any alternative morality will necessarily be labeled ‘barbaric’ by the mainstream. It may be ‘barbaric’ to say that some people are more important to me than others, but it is far more honest than pretending I care about everyone equally” (952).

    Van suksesvolle mense en by uitstek van blankes word so buitensporig baie ubuntu/medemenslikheid verwag (dus daar word van hulle vereis om so baie mense gelukkig te maak en te hou) dat hulle eie lewens in ongelukkigheid verval. “The … [John] Lennon-ist pipe dream that the whole ‘world should live as one’, [is] so burdened by their inherited white guilt that they’ll put anyone and everyone else’s interests before their own … moral universalism – often persersely called ‘humanism’ – has become a secular catechism of self-denial and spiritual surrender … universalists flail and torment themselves for even having improper or unkind thoughts about their fellow human beings. And like inquisitors, their righteousness drives them to rout or ruin any heretic who dares to speak his sinful thoughts aloud” (253). Dit is George Orwell se “Thought Police” van 1984 in aksie en verduidelik waarom mense nie meer waag om swartes te kritiseer nie.

    “Negative information about immigrants and [American] minority groups is covered up by egalitarians or so legally perilous to talk about in some parts of the West that the polite and well-meaning nation of Sweden has become known as the rape capital of Europe. Instead of dealing with the problem, the Swedes obscure and talk around it and many have simply accepted it as the ‘new normal’” (263). “Western men are supposed to ignore all negative information about other ‘underprivileged’ groups and behave as if everything is fine whether it is or not. They are expected to let other groups do whatever they want and smile and pretend everything is getting better. Anyone from any group can move to their neighbourhoods, and if crime and graffiti and property damage increase, then good, modern, civilized Western men are supposed to make up some abstract and conveniently impossible to prove rationale for why it is happening instead of holding the group in question accountable. Anyone from any group – but usually self-hating white intellectuals and professors … – can slander the ancestors of white men and rewrite their history and all good, modern, civilized white men are supposed to agree and apologize and beg for forgiveness. Even rape is reduced to an economic exchange, where the rapist is excused because of his poverty” (290).

    Donovan het dit teen “the all-inclusive, culture-erasing universalism that is epidemic in the West and spreading virulently across the globe” (406). Dít is die “culture of cultural erasure” (402). “We are told to accept the unacceptable, to condemn religions that condemn, to share cultures with everyone as if they belong to no one, to deny all racial affinity, to pretend that men and women are interchangeable” (413). “Passionate moral condemnation and public shaming are now reserved for racists, sexists, religious ‘extremists’ and all of the phobes: homophobes, xenophobes, transphobes, Islamophobes and anyone else who limits or excludes or defines by separating or distinguishing” (437). In werklikheid hét mense egte “national, ethnic, religious, racial and sexual identities” (566). “Identity requires you to be someone, and not just anyone” (835).

    Aan die einde van sy boek laat Donovan geen twyfel daaroor nie dat “my ‘we’” niks anders beteken nie as “my people” (1555). “Eventually everything is about tribe and identity” (1564).

  • ‘Afrikaner-elite’ kleef krampagtig aan verslete identiteit

    ‘Afrikaner-elite’ kleef krampagtig aan verslete identiteit

    Die probleem met die Afrikaner-elite is dat hulle hulself as “progressief” beskou, maar in wese nie besef dat ons nie meer in die 80’s leef nie. Hul beweerde gronde vir hul verset teen die Afrikaner, nl. apartheid, het lankal verdwyn.

    Hulle weier om te aanvaar dat die bordjies verhang is en dat om steeds hulself teen die Afrikaner te verset, dieselfde is as om ‘n eens magtige resiesperd, wat intussen geval het en nou op die grond lê, aan te hou skop.

    Die Afrikaner-elite se grootste probleem is dat hulle hele identiteit sodanig saamgestel is om wit oorheersing af te takel. Wit oorheersing is al lankal ‘n vergetelheid, maar die Afrikaner-elite se identiteit het egter onveranderd gebly.

    Nou dat die Afrikaner-elite nie meer hul identiteit kan manifesteer deur apartheid te probeer aftakel nie, omdat apartheid iets van die verlede is, probeer hulle allerhande nuwe maniere vind om relevansie aan hul identeit te verleen.

    Dit is hoekom Max ons nog so nou en dan herinner hoe sleg apartheid was – om apartheid af te takel is al wat hy het en ooit sal hê en die enigste manier hoe hy kan waarde toevoeg tot die samelewing.

    Dit is egter onverklaarbaar hoekom jonger generasie opkomende Afrikaner-elites, soos Adriaan Basson, die identiteit van ‘n anti-apartheid stryder probeer aanneem. In ‘n land waar al ons probleme te make het met die huidige regering en die onderontwikkeling in Afrika, moet ‘n mens hard probeer dink om te verstaan wat Basson en Kie. se insentief nou eintlik is om ‘n anti-Afrikaner propagandaveldtog voort te sit. Geld? Politieke druk?

    Die kommentaarareas van Netwerk24 is altyd net vol kritiek teenoor die skrywers en menings wat gepubliseer word – niemand is meer lus vir verligte witmense se gesanik oor hoe jammer witmense moet wees nie en hoe alles witmense se skuld is nie. Die Beeld se lesertal het bv. met 40000 gedaal na die Beeld se skaamtelose gelykstelling van die Puk-kampus aan ‘n Nazi-opleidingskamp.

    Klaarblyklik steur Naspers hulle nie aan al hul lesers se kritiek nie, want hulle ploeter net voort in dieselfde rigting. Inderdaad interessant.

    My eintlike vraag is: hoe kan die “gewone” Afrikaner sy verset teen die verloopte Afrikaner-elite manifesteer? In Amerika is Donald Trump en in Engeland Brexit onderskeidelik die fasiliteerders vir die populistiese verset van hul “gewone” mense teen die elite. Wie/wat is die Afrikaner se fasiliteerder?

    Wat my ook bekommerd maak, is die feit dat dit Amerikaners en Europeërs omtrent ‘n dekade geneem het om wakker te skrik en ‘n massiewe teenreaksie teen die elite se immigrasiebeleid en linksheid te toon. Wit Suid-Afrikaners word al vir twintig jaar gemarginaliseer en geteiken deur aggressiewe wetgewing, maar slegs enkele stemme het al in opstand daarteen gekom.

    Die linkse propagandamasjien, Naspers, moet eenvoudig vervang word deur ‘n medium met ‘n meer gebalanseerde en pro-Afrikaner inslag. Ek meen, Beukman gebruik die woord “ironie”, maar besef hy nie dat die grootste ironie is dat ‘n Afrikaanse koerant, wat ten minste vir goeie besigheidsdoeleindes pro-Afrikaans behoort te wees, vir hom en sy meelopeers anti-Afrikaanse lugtyd gee.

    Dit is net so goed KFC stuur ‘n veldtog van stapel om mense aan te moedig om op te hou hoender eet, omdat ‘n vegetariese lewenstyl beter is.

    Basson en Gouws en Max se stemme moet versmoor word deur teenvoeterstemme van jong, pro-Afrikaanse, pro-Afrikaner mense wat ‘n nuwe mentaliteit ten toon stel.

    Maar, wie kan Naspers, die elites van alle Afrikaner-elites moontlik vervang?

    RSA Patriot

  • Nuwe eboek deur Dan Roodt beskikbaar

    Die nuwe eboek-opstel deur Dan Roodt in Engels, Raiders of the lost Empire: South Africa’s ‘English identity, waarvan daar verlede Sondag ‘n uittreksel in Afrikaans verskyn het, is nou beskikbaar teen slegs R30 of $3 via PayPal op praag.org.

    Die boek beslaan ongeveer 27 500 woorde, wat gelykstaande is aan 80 tot 100 gedrukte bladsye. Lees ‘n langer uittreksel in Engels hier.

    Raidersblad2‘n Onderhoud met die skrywer oor die boek sal binnekort hier verskyn.

    Só lyk die inhoudsopgawe van die boek:

    Table of Contents

    • From Vanuatu ‘our’ flag and penchant for imitation
    • The importance of being English (with an apology to Oscar Wilde)
    • ‘One nation, one beer’
    • The Sovietization of South African English
    • The black hole of identity
    • A new morality, or Cromwell’s curse
    • ‘We are the world’, and the consequences thereof
    • Conclusion: the raw Englishman and the cooked
    • Bibliography

  • Vanaf Vanuatu ‘ons’ vlag en neiging tot nabootsing

    Suid-Afrika, veral deesdae, huiwer om te besluit of die land eerder Idi Amin se Uganda of een of ander vragkultus (cargo cult) op die eiland Vanuatu wil na-aap. Jy kan die stelsel hier ‘n “vragkultusdemokrasie” noem en solank ons elke vyf jaar ‘n miljard dollar of so aan ‘n verkiesing bestee, kan elkeen tussen verkiesings maak net wat hy wil.

    roodt_fbfotoVerkiesings verleen egter slegs die stempel van “demokrasie” aan ‘n stelsel waar mag elders van eienaar verwissel: by die regerende party se hoofkwartier of in donker transaksies wat voltrek word met wie ook al finansieel by die stelsel baat.

    Hierdie is ‘n vertaalde uittreksel uit ‘n nuwe eboek-opstel deur Dan Roodt wat vandeesweek verskyn, onder die titel: Raiders of the lost Empire: South Africa’s ‘English’ identity. Dit sal plaaslik en internasionaal versprei word teen slegs $3 of R30 vir ‘n teks van 22 500 woorde, gelykstaande aan ‘n gedrukte boek van 80 tot 100 bladsye. Moenie dit misloop nie! Vir meer besonderhede en ‘n langer uittreksel in Engels, klik hier.

    Gepraat van Vanuatu, het ek eers in die negentigerjare van die bestaan van dié eiland bewus geraak toe ek die merkwaardige ooreenkoms tussen “ons” vlag en dié van Vanuatu bemerk het. As daar iets soos vlagplagiaat was, is Suid-Afrika skuldig daaraan. Suid-Afrikanisme is egter trots nabootsend. Hoe nader jy daaraan kom om jou as ‘n Brit voor te doen, hoe meer “Suid-Afrikaans” raak jy. Plagiaat op universiteit, op sowel voorgraadse as nagraadse vlak, is heeltemal algemeen en studente “kopieer en plak” die woorde en gedagtes van ander ten einde een van ons toenemend waardelose grade te ontvang.

    In ander samelewings word daar skeef gekyk na ‘n gebrek aan egtheid, of ersatz, geen oorspronklikheid nie, of om ‘n afskrif van iets anders te wees, ‘n simulakrum. Maar nie in Suid-Afrika nie. Paradoksaal genoeg, is die revolusionêre swartes wat teen “kolonialisme en kapitalistiese uitbuiting” uitvaar, die eerste om die uiterlike kentekens van wat hulle as die Britse gentleman beskou, aan te neem. Hulle drink whisky, van die duur sogenaamde “enkelmout”-tipe, in rojale hoeveelhede. Die Engelse voorliefde vir drank, om dronk te word, selfs die pub-kultuur, het in Suid-Afrika wortel geskiet. Trouens, in sy strewe om meer en meer Engels te word, het die land die wêreld se tweede grootste biermaatskappy tot stand gebring, SAB-Miller. Dis ‘n merkwaardige prestasie, gegewe die feit dat ons BNP slegs ‘n agste van byvoorbeeld Duitsland, ‘n ander nasie wat bier drink, s’n is. Duitsland kon ons nie oortref as dit by bierverkope kom nie. Soos ek aanstons sal aantoon, is bier en om ‘n “eenbier-nasie” te wees, grondliggend aan wat die “nuwe Suid-Afrikaanse identiteit” genoem word.

    Die Engelse en Amerikaanse smaak vir dwelms het insgelyks na ons toe oorgewaai. Nou die dag besoek my 18-jarige dogter die kampus van die Universiteit van die Witwatersrand en praat met ‘n klompie eerstejaarstudente daar. Volgens haar kon hulle net oor dwelms praat, watter verskillende tipes narkotika hulle reeds probeer het en met watter hulle nog wil eksperimenteer. Met haar Afrikaanse opvoeding en skoling, stel my dogter intens belang in letterkunde, kuns en filosofie, en het uitgesien na ‘n uitwisseling van idees met mense wat ander sienings as sy mag koester. Helaas, al waaroor hulle kon praat, was dwelms. Daar heers ‘n soort snobisme rondom dwelms en die Engelse sien neer op ander wat nie sulke middels gebruik nie. Ek vermoed sterk dat vele van die menings wat ons in die Engelse koerante in Suid-Afrika teëkom, uitgedink is terwyl die persoon onder die invloed van een of ander dwelmmiddel verkeer het. Die Franse het ‘n mooi woord vir dwelms, “stupéfiants”, wat uitdruk dat dit mens ook in ‘n stupor laat verval of dom laat raak as jy dwelms gebruik. Suid-Afrika het oor die afgelope aantal jare sulke dieptes van domheid beproef dat ons besig is om na die primitiewe, vroeë Steentydperk te regresseer, of selfs na hominiede vlakke toe. Binnekort sal Suid-Afrikaanse Engels, wat reeds aansienlik verkreoliseer is, net uit ‘n gekrys en ‘n gegrom bestaan. Soos die woewoezêla, ‘n eentonige plastiekinstrument wat gewoonlik by sokkerwedstryde geblaas word, sal alle kommunikasie naderhand tot ‘n heel basiese vlak toe daal.

    Daar is iets tragies aan die Engelse bewussyn, wat grondig ongelukkig is, vandaar die behoefte om bedwelm, dronk of verdoof te word. Miskien hou dit verband met die globale multikulturele projek, wat daarna streef om alle identiteit, waaronder persoonlike identiteit, uit te wis. Slegs as ons ‘n ongedifferensieerde tropbewussyn bereik, ‘n atawistiese “ons”, sal ons “volledig mens” word; of watter cliché ook al daarvoor gebruik word. In Suid-Afrika se sakeskole doseer hulle selfs kursusse in “oeboentoe” as ‘n etiese beginsel wat vertaal in “Ek is ‘n mens deur ander mense”, wat ‘n ander manier is om die kollektiewe, byekorfbewussyn uit te druk.

    In ons land is dit tans deel van die Engelse credo dat ons op geen manier “verdeel” moet wees nie. Alle vordering daarna om ‘n ongedifferensieerde mensemassa te word, ‘n bietjie soos in die wetenskapfiksiebegrip van “die Borg” in die Amerikaanse Star Trek-reeks, word geloof. Enigeen wat sy taal en kultuur ten gunste van Engels aflê, word gesien as iemand wat nader daaraan kom om deel van die “groter massa” te word wat selfs as ‘n globale of planetêre massa gesien kan word.

    Om in Suid-Afrika Engels te wees, is in ‘n sekere mate ‘n pynlike ervaring. Dit verklaar die radikalisme, haat en ekstremisme van soveel Engelse wat terrorisme gepleeg het of hulle tot kommunisme of Boerehaat verbind het, of wat bereid was om burgerlikes in die naam van sulke ideologieë dood te maak of aan te val. Waarom is Suid-Afrika so vreemd vir die Engelse gees? wonder ‘n mens.

    Op die gevaar af dat ek mag afdwaal, kom ons kyk vir ‘n oomblik na wat George Orwell gesê het oor wat dit beteken om Engels te wees. Onder Afrikaners, Franse, Duitsers, Spanjaarde en baie ander volkere, is dit amper natuurlik om oor ‘n mens se volksidentiteit te besin. Onder Afrikaners is dit méér, amper ‘n nasionale obsessie. Die rede vir die Afrikaner se obsessie oor identiteit is nie moeilik om te eien nie: dit is omdat ons gedwing is om ‘n land te deel met ‘n besonder nihilistiese, baasspelerige, kolonialistiese groep wat so vernietigend met identiteit en kultuur handel dat ons konstant oor onsself moet twyfel.

    Waarom haat hulle ons so? Waarom wil hulle ons taal, tradisies en gebruike verbied? Is daar inderdaad iets fout met ons? Die Afrikaner, wat geneig is tot skulddeurtrokke, Calvinistiese selfondersoek en selftwyfel, poog voortdurend om die fout by homself te vind pleks daarvan om na sy vyandige, snedige landgenoot met sy patologiese onverdraagsaamheid teenoor enige ander kultuur as sy eie, te kyk. Trouens, duisende romans, essays en proefskrifte is al geskryf oor wat dit beteken om ‘n Afrikaner te wees, maar geen Afrikaner het nog probeer om die Engelsman te verstaan nie. Vandaar hierdie essay, wat ‘n unieke stukkie ontleding verteenwoordig, ‘n poging om vas te stel wat dit beteken om vandag Engels te wees, in Suid-Afrika, maar miskien selfs wêreldwyd. Ek vermoed sterk dat heelwat van wat ons hier ervaar, insgelyks deur mense in ander nie-Engelse lande aangevoel word. Hier dink ek byvoorbeeld aan die onlangse essays van Richard Millet oor die agteruitgang in die Franse letterkunde ten gunste van globale Angel-Saksiese blitsverkopers.

    George Orwell word normaalweg verbind met sy twee distopiese romans, 1984 en Animal Farm. Hy was egter een van die min Engelse skrywers wat dit gewaag het om te besin oor wat dit beteken om Engels te wees, in sy essay “England, your England”. Onder andere sê hy die volgende:

    “Here are a couple of generalizations about England that would be accepted by almost all observers. One is that the English are not gifted artistically. They are not as musical as the Germans or Italians, painting and sculpture have never flourished in England as they have in France. Another is that, as Europeans go, the English are not intellectual. They have a horror of abstract thought, they feel no need for any philosophy or systematic ‘world-view’. Nor is this because they are ‘practical’, as they are so fond of claiming for themselves. One has only to look at their methods of town planning and water supply, their obstinate clinging to everything that is out of date and a nuisance, a spelling system that defies analysis, and a system of weights and measures that is intelligible only to the compilers of arithmetic books, to see how little they care about mere efficiency. But they have a certain power of acting without taking thought. Their world-famed hypocrisy – their double-faced attitude towards the Empire, for instance – is bound up with this.”

    Daar is ‘n soort gemeenplaas wat ‘n mens dikwels in Afrikaanse koerante teëkom en gewoonlik deur die alwetende Afrikaner-akademici uitgespreek word: dat “die Afrikaner minderwaardig teenoor die Engelsman voel”. Dit spreek vanself dat ‘n mens vandag nie ‘n Afrikaner-akademikus kan wees sonder dat jy die Anglo-Amerikaanse wêreldbeskouing aanvaar het nie, asook die ANC en Suid-Afrikaanse Kommunisteparty se sienings, andersins sou jy nie ‘n werk gehad het nie! Dus dra sulke menings nie veel gewig nie. Hier dui ek bloot aan dat so ‘n opvatting bestaan.

    Maar ek het nog baie min Afrikaners teëgekom wat werklik só voel, of wat hul as minderwaardig beskou. Meesal is dit die teenoorgestelde. Aangesien Afrikaners die Engelse in die meeste Engelse sportsoorte oorheers, bestaan daar eerder ‘n opvatting by die Afrikaner dat hy fisiek en verstandelik die Engelsman se meerdere is. Die gedagte dat Engelse lui is en geneig om op aktiwiteite te fokus wat tegelyk winsgewend is en min arbeid vereis, is ook taamlik algemeen. ‘n Boer het eenkeer aan my verduidelik dat suikerplantasies in die Engelssprekende provinsie Natal (tans amptelik Kwazulu-Natal) so gewild geraak het omdat die suikerrietplant “soos onkruid groei en geen spesiale aandag nodig het nie, anders as ander gewasse”.

    Aan die ander kant meen ek dat die liberale of kommunistiese Afrikaner wel ‘n minderwaardigheidsgevoel sy eie gemaak het. Dit is omdat soveel van hulle in ‘n sekere mate verengels is, in ‘n Engelse wêreld woon en werk, ‘n wêreld wat dikwels met die politiek of die universiteite te make het, plekke waar dit jou loopbaan sou benadeel as jy nié die Engelse stereotipes oor Afrikaners beaam nie. Frederik van Zyl Slabbert, die liberale politikus, asook die skrywer André P. Brink is twee sulke mense. Brink het selfs sover gegaan dat hy verklaar het dat “my mense nie verdien om te bestaan nie en behoort te verdwyn”, waarmee hy volledig die Angel-Saksiese ideologie omhels het. Bram Fischer, die kommunistiese leier wat in Johannesburg gewoon het, waar hy deur internasionalisties gesinde kommuniste omring was, is nog so ‘n geval.

    Wat Orwell se waarnemings hier bo betref, val die gebrek aan skeppende talent by Engelse, veral hier in die kolonies, sterk op. Selfs mense sonder ‘n kunstenaarsopleiding of -talent, soos William Kentridge, word as groot kunstenaars in die Engelse media opgehemel. Waar daar ook al kunstenaarsaktiwiteit in Suid-Afrika is, was daar nog altyd Afrikaners. Selfs die Nobelpryswenner, Nadine Gordimer, is aanvanklik aan skryf en letterkunde voorgestel deur ‘n Afrikaner, Uys Krige.

    Dis die eerste oorsaak van Engelssprekende vyandigheid teenoor Afrikaans en Afrikaners. Een van die eerste dinge wat die nuwe Engelse bewind in 1994 gedoen het, was om die provinsiale kunsterade af te skaf, waarna Afrikaanse skole en universiteite aangeval is. Onlangs het die minister van hoër onderwys en leier van die Kommunisteparty, Blade Nzimande, aangekondig dat “daar nie meer Afrikaanse universiteite bestaan nie”, waarmee hy bedoel dat die verengelsingsproses voltrek is.

    Hierdie verteenwoordig die eerste 1800 woorde van Dan Roodt se opstel, Raiders of the lost Empire: South Africa’s ‘English’ identity, wat hier vir die eerste keer in Afrikaans vertaal is. Die Engelse weergawe vir plaaslike en internasionale verspreiding sal vandeesweek, moontlik selfs binne die volgende 24 uur, as eboek beskikbaar wees teen slegs R30 of $3. In omvang beloop dit 22 500 woorde, gelykstaande aan ‘n gedrukte boek van 80 tot 100 bladsye. Moenie dit misloop nie, en stuur solank ‘n epos aan inlig[by]praag.org met die woord “Raiders” in die onderwerpreël sodat ons u op hoogte kan hou van die verskyning!

     

  • Rusland erken kulturele, nasionale selfbeskikking

    Rusland erken kulturele, nasionale selfbeskikking

    Poetin
    Poetin

    Mense sal hulle menswaardigheid verloor sonder waardes wat in die Christelike geloof vervat is, sonder hul eiesoortige morele standaarde wat oor duisende jare vorm aangeneem het, het President Wladimir Poetin gesê.

    “Ons glo dat dit natuurlik en gepas is om daardie waardes te verdedig. Enige minderheid verdien respek vir sy kenmerkende identiteit, maar die regte van die meerderheid moet nie bevraagteken word nie,” het Poetin gesê tydens ‘n byeenkoms van die Valdai-besprekingsklub .

    Hy glo dat Rusland nie vorentoe kan beweeg sonder kulturele en nasionale selfbeskikking nie. Anders sal die land sal nie in staat wees om te reageer op eksterne of interne uitdagings nie, en sal nie suksesvol kan wees in ‘n globale kompetisie nie.

    “Gebeure wat plaasvind in die wêreld verteenwoordig ernstige uitdagings vir die Russiese identiteit. Daar is buitelandse beleids- en morele aspekte hier ter sake. Ons sien tans hoe baie Euro-Atlantiese lande ‘n doelgerigte pad stap om afstand te doen van hul wortels, insluitende Christelike waardes, wat onderliggend aan die Westerse beskawing is,” het Poetin gesê .

    “Dit behels die ontkenning van morele beginsels en ‘n tradisionele identiteit – nasionaal, kultureel, godsdienstig of selfs seksueel,” het hy gesê.

    “Beleidsrigtings word nagestreef wat groot gesinne en dieselfde geslag paartjies in dieselfde kategorie plaas, geloof in God en die geloof in Satan. Vergrype van politieke korrektheid het die punt bereik waar daar ernstige besprekings gevoer word oor die registrasie van partye wat propaganda van pedofilie as hul doel stel. Mense in baie Europese lande is skaam en bang om te praat oor hul godsdiens, vakansiedae word afgeskaf of ander name gegee, name wat skaam die aard van die vakansie verberg, en aggressiewe pogings word aangewend om hierdie model op die res van die wêreld af te dwing,” het Poetin gesê.

    “Dit is ‘n direkte pad na agteruitgang en primitiwiteit, wat tot diep demografiese en morele krisisse lei,” het hy gesê.

    “Wat kan ‘n beter aanduiding van ‘n morele krisis in die menslike samelewing wees as sy verlies van die vermoë om self voort te plant?” het Poetin gesê. – Interfax

  • Kaptein Piet Croucamp se spekskietery

    Kaptein Piet Croucamp se spekskietery

    delport_manfred_600

    deur Manfred Delport

    [followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

    Volg Manfred op Facebook.

    ‘n Engelse woord vir ‘n seerower, “buccaneer”, is van die Franse term “boucanier” afgelei. Laasgenoemde verwys na die gewoonte van Franse jagters op Karibbiese eilande soos Haïti om vleis van wildevarke te rook op ‘n houtraam, en is ook die stam van die Engelse woord “bacon”.

    Die fiktiewe kaptein Jack Sparrow, uit die rolprente Pirates of the Caribbean, se oorspronklike beroep is dus baie minder romanties as wat dit mag klink. Daardie groot intellektueel van die Universiteit van Johannesburg, dr Piet Croucamp, wat lyk na die liefdeskind van Koos Kombuis en Jack Sparrow agv sy gewoonte om met ‘n belaglike kopdoek aan in die openbaar te verskyn, het varkjagtery egter een stappie verder geneem, en boucaniers sommer tot ‘n volk verhef.

    Want sien, kaptein Jack Croucamp reken hy is g’n Afrikaner nie, want Afrikaners bestaan volgens hom nie as etniese groep nie. Op Afriforum se werf Maroelamedia.co.za, nogal. O, die ironie dat hy dit in Afrikaans, die taal van die Afrikanervolk, moes doen, op ‘n werf wat aan ‘n Afrikaner-organisasie behoort!

    Volgens kaptein Croucamp bestaan daar g’n so ‘n ding soos ‘n Afrikaner as ‘n etniese groep nie, laat staan nog ‘n Afrikanervolk. Afrikanerskap, volgens kaptein Croucamp, is bloot ‘n “lelike ideologiese konstruk”. Nie net bestaan Afrikaners as volk of dan etniese groep nie, maar ook is baie van ons van ‘n lae intelligensie, en kru-rassisties. Seg ‘n volwasse man wat soos ‘n seerower aantrek, maar dan van ons verwag om hom ernstig op te neem. Só dom is ons, dat ons glad nie eens begryp wat op die Praagwerf geskryf word nie. Dit is net intellektuele met kopdoeke wat werklik kan begryp wat Fransi Phillips skryf.

    Ek moet daarom ook sommer onmiddellik jammer sê, my kaptein, sou jy hierdie lees, want ek weet jy gaan ‘n probleem hê met my gebruik van die term Afrikaner as ‘n naam vir my volk. Volgens jou is dit mos ‘n blote ideologiese konstruk en ‘n rookskerm vir rassisme. Beskou “Afrikaner” dus maar as my oningeligte, dom, rassistiese naam vir blanke, Afrikaanssprekende inwoners of voormalige inwoners van Suider-Afrika, wat meestal Protestantse westerlinge is en die eiesoortige, inheemse Afrikanerkultuur aanhang. Laasgenoemde is egter ‘n hele mondvol om elke keer van voor af te moet tik, en al beskou jy wat kaptein Croucamp is dit as ‘n blote sosiale konstruk, lyk laasgenoemde vir my na die definisie van nie net ‘n etniese groep nie, maar ook inderdaad na die teksboekdefinisie vir ‘n volk.

    Wat sal ek egter weet? Nie net dra ek nie ‘n kopdoek nie, maar het ek ook ‘n regte werk en hou ek my lyf nie akademikus, wie se salaris deur Afrikanerbelastingbetalers betaal word, in die sagte sogenaamde wetenskap van die sosiologie, nie.

    Wat kaptein Croucamp egter nalaat om te doen, in sy kwasi-intellektuele tirade op die bogenoemde werf, wat kennelik net deur kopdoekdraers begryp kan word, is om ons ou dom, rassistiese Afrikaners in te lig aan watter nasie hy wat kaptein Croucamp is, dan kwansuis behoort. Kaptein Croucamp praat Afrikaans. Hy is blank. Hy het net een eggenoot, sover ek bewus is, en sy kind woon selfs ‘n Afrikanerlaerskool by. Hy dans nie soos Helen Zille op die Afrika-manier op verhoë nie. Duidelik is hy dus nie, soos president Zuma, ‘n Zoeloe nie.

    So terloops: President Zuma, anders as kaptein Croucamp, is nie verward oor wie en wat hy is nie. Hy is ‘n tradisionele Zoeloe. Hy is gemaklik in sy eie vel en tussen sy veelvuldige vrouens en kinders. Wonderlik hoe bevrydend dit moet wees om nie so hooggeleerd te wees soos kaptein Croucamp nie, en dus nie aan intellektuele angs en identiteitskrisisse blootgestel te moet wees nie.

    Daarom, as dom, rassistiese Afrikaner, wag ek as’t ware op die kaptein (jammer, Elsa Joubert), om ons in te lig oor watter etniese groep kaptein Croucamp aan behoort. Sou hy sê hy is ‘n Suid-Afrikaner, vra ek hom mooi om vir ons te verduidelik hoe sou mens ‘n Suid-Afrikaner by ‘n VN-vergadering uitken? Watter taal praat hy? Is hy lig of donker van vel? Wat is sy kultuur? Aanbid hy voorvadergeeste of is sy godsdiensbegrip meer verwant aan Calvyn se sienings? Slag hy beeste in sy agterplaas tydens begrafnisse of bak sy vroulief melktert? Wees asseblief so gaaf, kaptein Croucamp, en verskaf dan vir ons die naam van die volk waaraan jy behoort, asook ‘n definisie van daardie volk, verkieslik in woorde van net een lettergreep elk, sodat selfs ek dit kan verstaan.

    Al wat ek kan dink is dat kaptein Croucamp homself sien as ‘n etniese boucanier, maar dit klink vir my heeltemal te veel na ‘n spekskietery.

    [followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

    Volg Manfred op Facebook.

    Lees ook Gustav Venter se rubriek: Piet Croucamp se algemene probleem met Afrikaners

  • Apartheid was ‘natuurlik’

    "Dit maak my ongemaklik. Maar, dit is 'n werklikheid wat ek in die oë moet kyk," het professor Gillian Straker gesê in 'n aanbieding met die titel: "Ek praat as 'n blanke".

    Straker, wat in die Grootsaal van die universiteit van die Witwatersrand gepraat het, het 'n eerlike, self-kritiese perspektief op haar eie ervaring van apartheid verskaf, in 'n poging om te verstaan waarom die stelsel so suksesvol was.

    Sy het vrae gevra oor die "sielkundige meganismes" wat toegelaat het dat dit voortduur en groei, maar wat ook die ondergang daarvan veroorsaak het, asook dít wat apartheid in die hede handhaaf.

    Die verhale van blanke Suid-Afrikaners moet vertel word, het sy in die opsomming van haar referaat gesê, nie bloot ter wille van die rekord nie of om kwessies van kollektiewe skuld aan te spreek nie, maar om te verstaan waarom blankes "nie net rassisme verinnerlik het nie, maar ook uitgedruk het".

     

    'Natuurlike orde'

    Die stelsel, wat die inwoners van Suid-Afrika na rasseverdelings polities, ekonomies, geografies en sosiaal geskei het, is toegelaat om te gedy omdat die gevolge daarvan vir slagoffers "vanuit die bewustheid van die daders geweer is".

    Die apartheidsbewind het die ordening van die samelewing na rasseverdelings as 'n "natuurlike orde" voorgestel. Sy het dit met behulp van die instelling van die huisbediende verduidelik.

    "Dis 'n instelling wat binne die intiemste van ruimtes die grondslag vir die maklike aanvaarding van eerste- en tweedeklasburgerskap as 'n feit van die lewe gelê het."

    Straker het beskryf hoe die skande vir blanke Suid-Afrikaners onder apartheid tweeledig was: "Op die sosiale vlak het skande aan diegene gekleef wat die natuurlike order verbreek en swartes as hul gelykes behandel het. Op 'n persoonlike vlak is skande en skuld ervaar toe dissasiasie misluk het."

    Dit het plaasgevind toe blanke Suid-Afrikaners bewus van die gevolge van die stelsel vir slagoffers geraak het.

    "Toe die gevolge erken is, moes aandadigheid ook erken word en 'n onvleiende selfbeeld omhels word," het sy gesê.

     

    'Geestelike apartheid'

    Sy het bygevoeg dat, terwyl apartheid iets van die verlede was, geestelike apartheid steeds voortduur.

    "Ek moet erken dat daar tye is wanneer ek rassisme in myself ontdek. Ek verafsku en verwerp dit en probeer dit met wortel en tak uitroei. Nietemin is daar iets in my vasgelê wat my inhibeer selfs wanneer ek poog om dit nie te huisves nie," het sy gesê.

    Straker het gesê dat sy waarskynlik nie die enigste met dié gevoel was nie, aangesien "rassisme die water was waarin vele van ons… vir jare geswem het."

    Sy het beskryf hoe sy in haar twintigerjare 'n nuwe wêreldbeskouing gevind het, in teenstelling met die "natuurlike orde", en hoe "noodsaaklik" dit was om hierdie nuwe wêreldbeskouing deur ander beaam te kry.

    "Daarom was dit die geval dat sowel die ervaring van 'n alternatiewe werklikheid, en die openbare bevestiging van hierdie werklikheid nodig was om die uitsluiting van die vernietigende gevolge van apartheid op diegene wat langs my leef te beëindig terwyl ek steeds 'n begunstigde van die boosheid daarvan gebly het."

    Straker het nie vertoef om die vreugdevolle nuwe Suid-Afrika te ervaar nie, maar het verkies om na Australië te emigreer. Sy is tans professor in sielkunde en sielkundige medisyne in die fakulteite van wetenskap en sielkundige medisyne aan die universiteit van Sydney, asook 'n besoekende professor aan die universiteit van die Witwatersrand.

    Die konferensie – wat deur die skool vir menslike en gemeenskapsontwikkeling en die fakulteit vir geesteswetenskappe aan die universiteit van die Witwatersrand gehou is – maak deel uit van die "apartheidsargiefprojek".

    Onder die tema "om die apartheidsargief in die oë te kyk", is die konferensie 'n eerste stap na "die onthou van die verlede en die besinning oor sy voortdurende gevolge op die huidige Suid-Afrikaanse samelewing".

    Die projek is 'n internasionale navorsingsinisiatief wat na die ervarings van "gewone" Suid-Afrikaners onder apartheid kyk, asook die gevolge van daardie ervarings vir hul huidige samelewingsgedrag.

    гофра для отвода выхлопных газов генератораданильченко юрій Харків