Israel – praag.co.za

Leon Lemmer: Tot lof van mure?

Stewige, hoë mure kan die grondslag vir goeie buurskap wees, veral in ‘n abnormale samelewing soos Suid-Afrika, waar rasgeïntegreerde woongebiede van owerheidsweë aan almal, maar veral aan die blankes, opgedring word en verset hierteen as rassisme en rassediskriminasie teen nie-wittes geëtiketteer word.

‘n Britse joernalis en deesdae veral ‘n televisie- en radiokommentator, Tim Marshall (gebore in 1959), het onlangs ‘n boek oor mure gepubliseer: Divided: Why we’re living in an age of walls (London: Elliott and Thompson, 2018, 272p; Amazon Kindle $14,36). Aanvanklik het hy sy spore as oorlogskorrespondent verdien. Ek het voorheen verwys na sy uitstekende boek oor die oorlog in Kosovo: Shadowplay: The inside story of the overthrow of Slobodan Milosevic (2002 – Praag 12.05.2018). Marshall is ook die outeur van: Prisoners of geography: Ten maps that tell you everything you need to know about global politics (London: Elliott and Thompson, 2015, 256p; Amazon Kindle $10,34). In hierdie werk skryf hy in breë trekke oor streke en kontinente; inligting wat hy ook in sy jongste boek benut.

By Marshall se gebruik van die term “mure” is ingesluit alle fisiese en geestelike versperrings wat daar tussen mense bestaan. “I use walls as shorthand for barriers, fences and divisions in all their variety … those walls are the ‘what’ of division, not the ‘why'” (Kindle 94). In die boek is mure die saambindende element, maar die besprekings handel in groot mate eerder oor die betrokke kontinente, lande of streke in die algemeen, insluitende sake wat verdeeldheid veroorsaak. Ek bepaal my aandag egter by voorkeur by fisiese mure. Mure kan die troefkaart (“trump”) in ‘n geskil wees.

Dit is bekend dat mense reeds in die antieke tyd mure gebou het om hulle belange teen indringers te beskerm. Voorbeelde is die Groot Muur in China (vanaf 214 vC) en Hadrianus se muur in Noord-Engeland (vanaf 122 nC). Heelwat later, in 1660, het Jan van Riebeeck ‘n heining van amandelbome laat plant toe veediefstal reeds ‘n endemiese probleem in hierdie droewe land was. Maar hierdie heining kon kwalik as versperring teen diefstal gefunksioneer het. Lees in hierdie verband gerus die deurwinterde historikus, Dan Sleigh, se uitmuntend nagevorste artikel: “Politieke versinsels rakende die amandelheining” (LitNet 29.08.2018). Individuele woonplekke en woongebiede, asook hele dorpe en stede, is van die vroegste tye af en in baie streke en lande om veiligheidsredes dikwels ommuur.

Ongebreidelde misdaad het weens die koms van “vryheid” in Suid-Afrika in 1994 ‘n bloeityd in die plaaslike sekuriteitsbedryf ingelui. Woonplekke, sake-ondernemings en ander eiendom, bv voertuie (wat ons snags nie op straat durf laat nie), behoort deesdae in elke moontlike opsig teen misdaad beskerm te word. Die ANC-regering het onlangs kennis gegee dat ommuring teen diefstal, in die geval van veral blankes se eiendom, in ‘n sin tevergeefs gaan wees omdat owerheidsdiefstal gewettig gaan word – onteiening sonder vergoeding genoem. Die ANC beoog dus om sabotasie vorentoe op ‘n ander manier as voorheen te pleeg. In die plek van fisiese sabotasie met bv plofstof word (rasgebaseerde) statutêre sabotasie kragtens wetgewing begeer.

In breër perspektief: Vanwaar hierdie “fortress mentality”? (28). Veral in Europa kan dit toegeskryf word aan bv “the frightening heights of mass migration, the backlash against globalization* [and] the resurgence of nationalism” (33). Mure is dwarsoor die wêreld gewild, by uitstek in die 21ste eeu. “2016 set the record for border deaths (7 200 globally) because of the increase in border security” (1548). Mure staan as getuies en selfs as monumente teen internasionalisering/globalisme. Mure “best illustrate the challenges of identity in a globalized world” (94). “Thousands of miles of walls and fences have gone up arround the world in the twenty-first century. At least sixty-five countries, more than a third of the world’s nation states, have built barriers along their borders; half of those erected since the Second World War” (33). “There are many reasons why we erect walls, because we are divided in many ways – in terms of wealth, race, religion and politics. Sometimes divisions lead to violence, and walls are erected to protect or defend. Sometimes walls go up to keep certain people out. Sometimes physical walls don’t go up at all, but we still feel the separation; it’s in our minds. These invisible barriers are often just as effective” (43). [* Eerder: “globalism” – Praag 25.11.2018.]

Vir Afrikaners het fisiese en later geestelike laertrek as doeltreffende verskansing, as ommuring teen vernietiging en ter behoud van wat waardevol is, gedien. Afgesien van lewens en besittings is daar kultuur en identiteit wat deur mure beskerm kan word. “We develop a group identity, and this often leads to conflict with others. Our groups are competing for resources, but there is also an element of identity conflict – a narrative of ‘us’ and ‘them'” (63). Dink aan Harald Pakendorf wat polities byderwets aan sy gehoor vertel het dat daar nie ‘n onderskeid tussen “ons” en “hulle” gemaak moet word nie. Almal moet “ons” wees. Die absurditeit van sy standpunt blyk uit die volgende: “In vraetyd staan ‘n boer voor in die gehoor op: Baie dankie, nou verstaan hy. Ons steel so baie van ons skape” (Praag 14.04. 2018). Of hierdie absurditeit: Ons kan nie ons motors snags op straat laat nie anders steel of vandaliseer ons daardie voertuie. “In the context of evolution more and more of us needed to build barriers: walls and roofs to house ourselves and our livestock, fences to mark our territory, fortresses to retreat to if the territory was overrun, and guards to protect” (69). Deesdae is baie van hierdie fisiese versperrings “electrified, topped with searchlights and CCTV [closed-circuit television]” (74). Die jongste is dat onbemande vliegtuie, genaamd hommeltuie (“drones”), gebruik word om bv grense te patroleer.

China

Die Groot Muur in China is seker die bekendste muur. Dit word soos volg beskryf: “Continuous defensive wall stretching from western Gansu to the Gulf of Liaodong (2 250 km/1 450 mi). It was once even longer. It was built under the Qin dynasty from 214 BC to prevent incursions by the Turkish and Mongol peoples and extended westwards by the Han dynasty. Some 8 m/25 ft high, it consists of a brick-faced wall of earth and stone, has a series of square watchtowers, and sections have been carefully restored” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 394).

Marshall noem dat hierdie muur 13 000 myl lank was (119, 178). Dit is om veiligheidsredes gebou om die sentrale deel van China van Binne-Mongolië te skei. Die muur simboliseer die verskil tussen “us and them” (164). John King Fairbank beskryf die muur as: “a line of demarcation separating the steppe from the sown field, nomadism from agriculture, and barbarism from civilization” (164). Dit was ‘n uitlewing van “Sinocentrism … the belief that China was the cultural centre of the earth, and the most advanced civilization” (164). Dit is ‘n gesindheid wat deesdae weer al hoe meer prominent in China word vanweë die ekonomiese oplewing wat die afgelope dekades daar ervaar word.

In China se buurland en aartsvyand en -mededinger, Japan, word dieselfde gesindheid van etniese meerderwaardigheid en verskansing teen inkommers reeds lank aangetref. Dit is slegs van Westerse lande wat verwag word om nie-blanke immigrante op groot skaal en sonder keuring te aanvaar. Die sprekende voorbeeld wat China en Japan met hulle etniese gesindheid stel, gegrondves op eeue-oue beskawings, toon duidelik dat die gevoel van kulturele meerderwaardigheid nie net by blankes aangetref word soos ons deesdae plaaslik en in die Weste wysgemaak word nie.

Aan die suidekant het die muur gehelp om die etniese Han-groep te verenig (178). Die weswaartse verlenging van die muur “protected part of the Silk Route, thus furthering economic growth” (178). Daar was dus destyds genoegsame redes om die muur te bou, al het dit veral op die lange duur nie absolute beskerming teen invalle en invloede gebied nie. Deesdae maak elektroniese kommunikasie, soos die Internet, dit uiters moeilik om inligting, bv politieke idees, buite te hou. In die noordweste in die Xinjiang-provinsie, geannekseer in 1949 (219), aanvaar die Turkse Uigur (Moslems) glad nie Chinese dominansie nie (224). Dit geld ook vir die Tibettaanse Boeddhiste (242). Tibet is sedert 1951 staatkundig deel van China.

Amerika

Die muur wat deesdae meer in die nuus is as China se Groot Muur is die een wat Donald Trump belowe het om op die grens tussen Amerika en Mexiko te bou ten einde onwettige en ongewenste immigrante en vlugtelinge buite te hou. “This is perhaps the most famous non-existent wall in the world” (495). Trump het ‘n muur “with an average height of 30 feet” in die vooruitsig gestel (495). “The border stretches 2 000 miles from the Pacific Ocean to the Gulf of Mexico via California, Arizona, New Mexico and Texas. At most a wall could be built along 1 000 miles of it, with natural obstacles such as steep terrain, bedrock and water getting in the way along the rest of the route” (709). Maar daardie beoogde muur is meer as ‘n fisiese muur. ‘n Trump-ondersteuner het gesê: “We would look at the wall as not just a physical barrier to immigration but also as a symbol of the American determination to defend our culture, our language, our heritage, from any outsiders” (509). “It endorses the idea of making ‘America Great Again’ and symbolizes the support that exists for putting ‘America First'” (516). “A border defines a nation, and Trump’s wall is attempting to define what America is – both physically and ideologically” (736).

Soos dit iemand betaam wat ondersteuners soek, dus gewildheid en gevolglik die mode-politiek onderskryf, het Marshall ‘n goor gesindheid jeens Trump en sy muur: “It’s the ‘otherness’ of those who are entering the country, and the fear that they could dilute what some perceive [!] to be ‘American’ culture, that makes the wall so important to its supporters. For those who oppose it, the wall goes against American values of freedom, liberty,* equality and an America for all” (530). Die punt is: Daar is iets soos ‘n Amerikaanse kultuur, ten minste wat blanke Amerikaners betref en hulle is tans nog in die meerderheid. Dit is veral linkse akademici in Amerika wat ontken dat daar so iets soos ‘n Amerikaanse kultuur is en in soverre daar dalk sprake van so iets mag wees, is dit glo nie die moeite werd om dit te koester en te beveilig nie. Dit is kulturele marxisme in sy suiwerste vorm. [* Daar is ‘n neiging om “freedom” in persoonlike en sosiale verband te gebruik en “liberty” in politieke en staatkundige verband.]

“An America for all” is ‘n gevaarlike wanberip, soortgelyk aan wat veral Pierre en Justin Trudeau in Kanada wil bewerkstellig, naamlik dat Kanada weens massa-immigrasie in so ‘n mate multikultureel moet word dat die bevolking dié van die wêreld weerspieël. Afgesien van die nuwe probleme wat op hierdie manier doelbewus vir Kanada geskep word, sal die land dan ook met baie van die probleme wat in die res van die wêreld voorkom, opgeskeep sit. Massa-immigrasie hou daadwerklike gevare vir die tradisionele en heersende Amerikaanse (en Kanadese) kultuur in. Dit is linkse elemente wat die Amerikaanse regering die reg van keuring, van watter immigrante gewens is en hoeveel van hulle toegelaat word, wil ontsê.

Deel van die huidige grens tussen Mexiko en Amerika met patrollievoertuie.

Daar is reeds versperrings, bv heinings, oor lang afstande op die Amerika/Mexiko-grens. Marshall se bewering hier bo, dat dit ‘n “non-existent wall” is, is dus ten minste deels vals. Byvoorbeeld: “In 1978 the Immigration and Naturalization Service (INS) put out a tender for two 12-foot-high fences topped with barbed wire to be built in Texas” (594). “When President Obama came to the White House there were over 600 miles of barrier, and he kept building” (615). Die National Geographic Magazine het hierdie grensmure en -heinings ‘n aantal jare gelede duidelik op ‘n kaart aangedui. Daar is ook ‘n kaart hiervan in Marshall se boek (563). Vorige Amerikaanse presidente is nie vir die oprigting van daardie beveiligingsmiddele verkwalik nie. Waarom dan hierdie tirade teen Trump? Dit gaan vir hom immers om die bekamping van misdaad. Inkommers wat onwettig ‘n land betree, maak hulle skuldig aan ‘n misdaad. In linkse geledere word hierdie feit verdoesel. Hulle praat nie meer van “onwettige immigrante” nie maar van “ongedokumenteerde immigrante.”

In die Mexikaans-Amerikaanse Oorlog (1846-1848) “the USA acquired what are now California, Nevada, and Utah, and parts of New Mexico, Arizona, Colorado, and Wyoming” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 602). In die suidwestelike state van Amerika word die Spaanssprekende inkommers al hoe meer. Eersdaags kan die blankes daar ‘n minderheidsgroep word. “Including the Hispanics, non-whites currently make up about 40 per cent of the [entire American] population, a figure that is predicted to rise to 53 per cent by 2050, with Hispanics comprising about 29 per cent, making them the fastest-growing ethnic group over the next thirty years” (Marshall 743). Dat die tradisionele Amerikaanse kultuur aangetas word, behoef geen betoog nie. “It is possible that within a few decades several states will give Spanish legal equality with English as the official language in schools and the government system” (537). In Amerika is daar groter geesdrif vir skoolonderrig in Spaans as wat daar in ANC-geledere ondersteuning vir Afrikaanse skole is. Die situasie in Amerika word vererger deurdat daar nou reeds talle organisasies bestaan wat hulle aktief vir “herowering” beywer, dus selfregering en selfs onafhanklikheid vir daardie suidwestelike state. Die deportasie van Mexikane deur Amerika is nie ‘n nuwe idee nie. Weens die groot ekonomiese depressie in die jare dertig, “somewhere between 500 000 and 2 million people were deported to Mexico, many of whom were actually US-born citizens” (587).

Israel

Dit is in die Weste, in lande onder blanke beheer, waar mure nie mag bestaan om mense te skei of uit te hou nie. Vóór 1994 is geen sodanige mure, bv in poskantore, kritiekloos in Suid-Afrika geduld nie; deesdae steeds nie in bv Amerika nie. ‘n Ander land wat nie toegelaat word om sy voortbestaan kritiekloos te verseker nie, is Israel. Die muur wat oos en suid van Jerusalem op die Israeli/Wes-Oewer-grens tot by Bethlehem opgerig is, ontlok deurlopend ‘n stroom van negatiewe kritiek. Hierdie muur bestaan uit “26-foot-high slabs of concrete, topped with barbed wire. Some sections are electrified, and interspersed with high watchtowers” (903).

“The rest of the 440-mile-long barrier is a fence. Despite the fact that only 3 per cent of the ‘separation barrier’ between Israel and the Palestinian West Bank is made of concrete, it is routinely referred to as ‘The Wall’. Why? Because the 3 per cent is far more visually arresting than the other 97 per cent” (909). Dít is wat gefotografeer en gepubliseer word. Daar is in 2000 met die bou van die muur begin (948). Dit word deur die oorgrote meerderheid Israeli’s as ‘n noodsaaklike sekuriteitsmaatreël beskou (979). “The wall is a huge success” (986). “As the barrier has gradually enclosed the West Bank, suicide bombing and gun attacks in Israel have fallen dramatically” (1000; ook 979).

Die Palestyne beweer dat die muur daar is om teen hulle te diskrimineer. Ook dat dit plek-plek nie op die grens nie maar binne die Wes-Oewer-gebied opgerig is. Die Israeli’s steel glo Palestynse grondgebied (964): “It was ours all along” (971). Dit is die soort retoriek wat Suid-Afrikaanse blankes tans tot vervelens toe moet aanhoor wanneer gepoog word om onteiening sonder vergoeding te regverdig. In werklikheid is dit die uitlewing van die tradisionele swart Afrika-benadering waarmee diefstal vergoeilik word: “‘n Mens se besittings is tot beskikking van ander” (Attie van Niekerk, Sáám in Afrika, Kaapstad: Tafelberg, 1992, p 50).

Andries Bezuidenhout skryf dat die dorpie Alice, by die Universiteit Fort Hare, van ‘n blanke tot ‘n swart dorp getransformeer is. Anders as voorheen staan die voordeure van die huise deesdae oop. As oorverligte wil Bezuidenhout graag ‘n huis in Alice koop (Netwerk24, 16.10.2018). Dan sal sy besittings ook tot die beskikking van ander wees. Hy sal sy voordeur liefs moet sluit. Teen die 11de eeu was daar ‘n kolossale Beninstad in Wes-Afrika. In 1691 het ‘n Portugese skeepskaptein oor hierdie stad geskryf: “It was so well governed that theft is unknown and the people live in such security that they have no doors to their houses” (Marshall 2027). In die 21ste eeu in die nuwe Suid-Afrika is die werklikheid in hierdie opsig radikaal getransformeer. Steelsug vier hoogty. ‘n Mens kan tot die gevolgtrekking kom dat dit sedert 1994 aan onder meer ondoeltreffende regering te wyte is.

In 1949 het die Israeli’s en Palestyne ooreengekom dat die Groen Lyn die grens tussen hulle is. In 1967 het Israel egter die Wes-Oewer, Gaza, die Sinai-skiereiland, die Golan-plato en Oos-Jerusalem in ‘n defensiewe oorlog verower (941). Daarmee het Israel die reg verkry om van die Groen Lyn af te wyk. Dit dien as regverdiging vir die plekke waar die muur of heining binne die Wes-Oewer-gebied is. Sodanige posisionering bevorder die beveiliging van Israel.

“In addition to the one in the West Bank, they built a security barrier on the border with Gaza; begun in 1994, it’s nearly 40 miles long. There is also a 152-mile-long fence along the Egyptian-Israeli-border, completed in 2013, which has halted illegal immigration from a variety of African countries. Between 2000 and 2012 almost 50 000 Africans, mostly from Sudan, Eritrea and Ethiopia, crossed the border … A fourth fence, less publicized, is one built along the Syrian border after that country plunged [in 2011] into civil war” (1007). Wat opval, is dat Israel se muurbouery en heiningoprigting in 1994 begin het; dalk omdat die Israeli’s die onverkwiklike lot van blanke Suid-Afrikaners ten alle koste wil vermy. Israeliese Arabiere, ‘n vyfde van die bevolking, het meer regte as blanke Suid-Afrikaners. Hulle is nie net verseker van volle stemreg nie, maar ook van bv eie woongebiede en skole (1116).

Midde-Ooste

“In 2014 just 5 per cent of the global population lived in the Arab world but suffered 45 per cent of the world’s terrorist attacks” (1280). “There are small walls all over the Middle East. Each one is a testament to the terrorist violence now endemic across the region. You can see them in Baghdad [Iraq], Damascus [Syria], Amman [Jordan], Sana’a [Yemen], Beirut [Lebanon], Cairo [Egypt], Riyadh [Saudi Arabia] ” (1246). Veral die stewig ommuurde “Green Zone” in Baghdad se regeringsbied is bekend (1253). “Saudi Arabia has built hundreds of miles of fence along its northern and southern borders, Kuwait has fenced off its frontiers, and Jordan has fortified its border with Syria; to the north the Turks have built a wall 10 feet high and 7 feet thick [along part of the border with Syria – 1404], while the convulsions in Libya have led Tunisia and Egypt to construct fences along their frontiers” (1344). “Washington DC funded the ‘Jordan Border Security Program … There is now a 160-mile-long high-tech security fence along the Syrian frontier. It has watchtowers, night-vision cameras and ground sensors that can detect movement 5 miles each side of the border. A similar structure covers 115 miles of the Iraq border” (1357).

“The border fences constructed by the Saudis are even longer, and costlier, than those in Jordan, but they are also built with American assistance. The Northern Border Project covers over 550 miles of the Iraq frontier. It has a triple fence, a giant sand berm, thirty-two ‘response stations’ linked to seven command and control centres, all backed up by 240 quick-response vehicles” (1364). Die ironie is: Amerika kan oor honderde kilometers sekuriteitsheinings in Jordanië, Saoedi-Arabië en elders in die Midde-Ooste oprig, maar as dit by die beveiliging van Amerika se grens met Mexiko kom, is daar luide kritiek. “To its south Saudi Arabia has fenced off part of its border with Yemen [“a stretch of frontier about 100 miles long” – 1377]. This project began in 2003 and, as with Jordan’s original plan for the Syrian fence, was originally designed to reduce arms- and people-smuggling from dirt-poor Yemen into the far richer Saudi Arabia” (1370). “The fence still leaves hundreds of miles of the border open in the desert areas to the east, but here the distances are so great, and the conditions so brutal, that it is harder to evade patrols and there are fewer crossings” (1384).

In 1990, op die grens met Irak, “Kuwait … constructed, literally, a line in the sand … A 6-mile deep barrier consisting of three parallel sand berms arose along the entire length of the border. Parts were topped with barbed wire and had tank ditches in front of them” (1391). “A 135-mile-long fence has since been erected from the Iraqi border town of Umm Qasr along to the joint border triangle where Iraq, Kuwait and Saudi Arabia meet. Like so many other countries in the Middle East, Kuwait is trying to guard itself against the proliferating violence in Iraq, and also stop illegal immigration into its much wealthier economy” (1397).

Indiese subkontinent

Die Britse Ryk op die Indiese subkontinent, die Raj, het in 1947 met die onafhanklikheid van Indië en Pakistan tot ‘n einde gekom. Die verdeling het hoofsaaklik op grond van godsdiens plaasgevind, met Indië wat hoofsaaklik ‘n Hindoe- en Pakistan wat hoofsaaklik ‘n Moslem-bevolking het. In 1971 het Oos-Pakistan as Bangladesj onafhanklik van Pakistan (voorheen Wes-Pakistan) geword. “On India’s frontier with Bangladesh is the longest border fence in the world. It runs along most of the 2 500-mile boundary … Hundreds of miles of this barrier are double-layered, parts of it are barbed wire, parts are walled, parts electrified and parts floodlit” (1528). “Even if a sensor is tripped miles away from a control room, within a minute a drone can be overhead and a patrol on its way” (1534). “Border guards have shot dead hundreds of people attempting to get into India” (1542). Desnieteenstaande het die Indiese regering hom aangematig om jaarliks oor Suid-Afrika se apartheidsbeleid by die Verenigde Nasies te kla.

“The justifications for the fence on India’s border with Bangladesh include prevention of weapons- and contraband-smuggling and deterrence of cross-border insurgents; but primarily the fence is there to prevent illegal immigration at levels that have resulted in riots and the mass killing of foreigners. Its main purpose is to keep people out” (1548). Indië is reeds oorbevolk. “Refugees and illegal immigrants have flocked there from Afghanistan, Sri Lanka, Myanmar (formerly known as Burma), Tibet, Pakistan and Bangladesh. There are at least 110 000 Tibetans who have fled since China annexed their territory in 1951, around 100 000 Tamil Sri Lankans who arrived during the island’s civil war earlier this century [1983-2009] and the upheavals in Afghanistan have seen a steady flow of people to India. But by far the greatest number of immigrants are from Bangladesh, which is surrounded by India on three sides” (1575). Bangladesj [1 100 mense per vierkante kilometer] is selfs meer oorbevolk as Indië [400 mense per vierkante kilometer]: Bangladesj “is smaller than the US state of Florida but is home to 165 million people, compared to Florida’s 20 million, and the population is growing rapidly” (1675). “Muslims make up about 15 per cent of Indians, getting on for 200 million in number. But in Bangladesh about 90 per cent of people are Muslim” (1697).

Anders as in Indië word, soos in Suid-Afrika, geen minderheidsregte in Bangladesj erken nie. “There are numerous reports of forced conversions of Hindus to Islam … Add to this Bangladesh’s annual storms and flooding and it is easy to see why so many people choose to cross the border” (1595). In hierdie eeu het meer as 15 miljoen Bangladesjers hulle in Indië gevestig (1602). “In the first decade of this century BSF [Border Security Force (India)] personnel gunned down an estimated 900 Bangladeshis as they attempted to cross the border” (1628). Indië “has not signed the 1951 UN Refugee Convention … Instead, all foreigners come under the 1946 Foreigners Act” (1628). Die Indiese provinsie Assam het ‘n grens van 163 myl met Bangladesj. “Since 1971, Assam’s population has more than doubled, from 14,6 million to over 30 million, much of which is due to illegal immigration. Hindu nationalists have argued that the area might have a Muslim majority by 2060” (1615).

In die ooste van Bangladesj, aan sy grens met Myanmar, is die Rohingya, ‘n Moslem-minderheidsgroep in Boeddhistiese Myanmar. “In the early 1990s up to 250 000 Rohingya fled to Bangladesh amid reports of religious persecution” (1711). “Faced with ever-increasing numbers, [Bangladesh] started to forcibly deport tens of thousands back across the border” (1717). Wat Myanmar doen, is “planning to upgrade and expand the barrier along the 170-mile border. There have also been allegations that landmines have been laid to prevent people from returning” (1731).

In die ooste van Indië, aan albei kante van sy grens met Myanmar, is die Nagas, ‘n christelike bevolkingsgroep wat hulleself nie as deel van Indië of Myanmar beskou nie. Sommige van hulle “sometimes spills over into India, and had led to the construction of a fence, not by the Indians but by Myanmar, along parts of that section of the border” (1744). “In early 2017, with Indian army operations continuing against the insurgents, Myanmar began to construct a short border fence in the ‘Naga Self-Administered Zone’, a region where the Naga people enjoy limited autonomy” (1763). Dit lyk asof die Nagas polities beter daaraan toe is as die Afrikaners. “There are now an estimated 2 million Nagas spread across each side of the frontier, an area that Naga nationalists want to turn into a united homeland” (1750).

Met onafhanklikheid in 1947 is die Kasjmir-provinsie met sy Moslem-meerderheid verkeerdelik by Indië pleks van Pakistan ingedeel (Praag 10.06.2018). “Since partition, relations between the two countries have been fraught and this is very much a ‘hot’ border. India has built a 340-mile-long barrier along the disputed ‘Line of Control’ (ceasefire line) inside Kashmir, a region both countries say is their sovereign territory. Most of it is 150 yards inside the Indian-controlled side and consists of double-row fencing up to 12 feet high … The strip of land between the two fences is mined” (1783). Tweederdes van die Kasjmiri’s woon aan die Indiese kant en ‘n derde aan die Pakistanse kant van die wapenstilstandslyn. Indië “is now filling in the gaps in its north and western border defences, having already fenced parts of the Punjab and Rajasthan in the 1980s and 1990s, and is working to ‘seal’ its entire western border, from Gujurat on the Arabian Sea right up to Kashmir in the Himalayas” (1797).

“Pakistan’s 1 510-mile-long western border with Afghanistan was also shaped by outsiders … It separates Pashtuns [Pathans] each side of it into citizens of different countries, a separation many do not accept. For that reason, and because Afghanistan claims some territory east of the line, Kabul does not recognize the border. Pakistan, desperate to prevent Pastun nationalism leading to secession, prefers a weak Afghanistan. This, in part, is why sections of the Pakistani military establishment covertly support the Taliban” (1824). “By the spring of 2017 things had become so bad that Pakistan announced plans to build a fence in two districts along the border” (1830).

In die suide “is the Pakistan-Iran border, and here it is the Iranians who are engaged in wall-building. A 10-foot-high, 3-foot-thick concrete wall is rising along parts of the frontier. This follows years of drug-smuggling, but also the infiltration of Sunni militia groups from Pakistan into Iran, which is a majority-Shia country” (1837).

Naas fisiese mure is daar geestelike, bv religieuse, mure tussen mense op die Indiese subkontinent, veral Hindoe teenoor Moslem (1850). Maar ook binne religieë is daar versperrings. “Hindus are divided into rigid hierarchical groups based on what they do for a living. This is justified in the Manusmriti – the most authoritative book on Hindu law, which regards the system as the ‘basis of order and regularity of society’. Higher castes live among each other, eating and drinking places are segregated, intermarriage is usually banned, or at least frowned upon, and in practice many jobs are closed to lower castes” (1856). Maar dit is juis die hoër kaste, diegene in beheer van die Indiese regering, wat jaarliks by die Verenigde Nasies teen Suid-Afrika se apartheidsbeleid uitgevaar het.

“There are four main categories of people according to the system: Brahmins, Kshatriyas, Vaishyas and Shudras” (1870). Laasgenoemde doen hande-arbeid. “Outside of the system are those who used to be known as the Untouchables, but are now mostly called the Dalits (‘broken people’)” (1870). “There is an element of skin colour involved in the caste system that many people like to downplay … a ‘profound influence on skin pigmentation’ within the class structure, the lighter skin tones being predominantly found among the ‘higher’ castes” (1877). “The walls around India are designed to keep people out, and those within to keep people down” (1917).

Afrika

Deel van die reeks grondwalle, mure en versperrings met Marokkaanse soldate in die Wes-Sahara

“There’s a wall at the top of Africa. It’s a wall of sand, of shame and of silence. The Moroccan Wall runs for 1 700 miles through Western Sahara and into parts of Morocco. The whole construction separates what Morocco terms its Southern Provinces along the Atlantic coast from the Free Zone in the desert interior – an area the Sahrawi people call the Sahrawi Arab Democratic Republic. It is built of sand piled almost 7 feet high, with a backing trench and millions of landmines stretching several miles into the desert on each side of the barrier. It is thought to be the longest continuous minefield in the world. Every three miles or so there is a Moroccan Army outpost containing up to forty troops, some of whom patrol the spaces between the bases, while two and a half miles back from each major post are rapid-reaction mobile units, and behind those artillery bases. The length of the wall is also dotted with radar masts which can ‘see’ up to 50 miles into the Free Zone. All this is intended to keep fighters from the Sahrawi military force, called the Polisario Front (PF), well away from the wall and the areas Morocco considers its territory” (1941).

“Prior to Spain’s withdrawal from the region in 1975 there had already been a Western Saharan independence movement. As the Spanish left, 350 000 Moroccans took part in the ‘Green March’ – they walked into the region and claimed it as Moroccan territory. Spain subsequently transferred control to Morocco and Mauritania; the government in Rabat effectively annexed the territory and sent in 20 000 troops, who were immediately confronted by the PF. The fighting lasted sixteen years and took the lives of tens of thousands of people. Despite their superior numbers and modern military equipment, the Moroccan army could not subdue the guerrilla tactics of the PF. In 1980 they began building what became known as the ‘Wall of Shame’, finishing it in 1987” (1947). Die Berlynse muur, wat tot 1989 Wes- en Oos-Duitsland geskei het, is ook “the Wall of Shame” genoem (2324). Met hierdie benaming skaar jy jou aan die kant van onderskeidelik die Polisario Front en die Weste.

“Moroccan immigration has completely changed the composition of the Western Saharan population as the government has encouraged people to settle there by offering tax breaks, subsidies and one-off payments. The total population of the remaining Sahrawi is … between 200 000 and 400 000. Until the mid twentieth century they’d had no concept of borders; they simply moved over a vast area, following unpredictable rainfall. Now, 85 per cent of what they would regard as their traditional territory is under Moroccan control. The word Sahrawi means ‘inhabitants of the desert’ and that is what they wish to be – not inhabitants of Morocco” (1955).

Later skryf Marshall dat ‘n mens sosiaal aanvaar wil wees en dit gebeur in die geledere van diegene waarmee jy identifiseer, “which gives you the feeling of safety in numbers – this quickly leads to the recreation of a tribe” (1999). Dit is seker die grootste gemis vir blankes in die nuwe Suid-Afrika: dat ons nie toegelaat word om bv eksklusiewe woonbuurte, skole en universiteite te hê nie. Dit is wel valslik deur FW de Klerk voor die 1992-referendum aan die blanke kiesers belowe, maar daar het niks van tereg gekom nie. Nêrens mag blankes hulle identiteit of kultuur sosiaal verskans nie. Slegs binne huise mag die eie in ‘n mate uitgeleef word. Wat tuis om bv vleisbraaivure gesê word, word verdag gemaak en aan kritiek onderwerp. Sodanige gedwonge individualisering van blankes bring mee dat hulle diep bewus is van die benardheid van hulle situasie; dat hulle in hulle klein getalle voortdurend en toenemend hulle onveiligheid aanvoel.

Waarvoor blankes deur swart mag verkwalik word – by voorkeur apartheid genoem – is in werklikheid ‘n hoogs natuurlike neiging. Marshall verwys na “Nairobi in Kenia, where often people from different tribes around the country settle in districts of the city populated by those of the same tribe” (1999). In daardie gevalle is die ontwikkelings- en kultuurverskille by swartes onderling baie kleiner as by blankes in vergelyking met swartes. “Belonging to a tribe is a positive thing, a source of pride for many, in Africa – as elsewhere” (2006); ook vir Afrikaners, maar as hulle hulle eiesoortigheid en trots probeer uitleef, word hulle van rassisme beskuldig. Anders as by swartes mag daar by blankes niks eksklusiefs wees nie. Wanneer blankes betrek word, moet grondige kultuurverskille met inklusiwiteit verwater word.

Botswana se stabiliteit en voorspoed word aan sy etniese homogeniteit toegeskryf (2150). Die volgende is dus verstaanbaar: “Botswana has a 300-mile-long electric fence along its border with Zimbabwe” (2171). “Zimbabwe, and its impoverished population, is also fenced off from South Africa. As one of the richest countries in southern Africa, South Africa is a magnet for migrants – which is partly why it also has a fence along its border with Mozambique” (2171). Die heinings waarna hier verwys word, is waarskynlik dié wat vóór 1989 opgerig is. Sedert 1990 word hulle nie meer behoorlik in stand gehou nie. Marshall stel die getal Zimbabwiërs in Suid-Afrika op 3 miljoen en die getal Nigeriërs op 800 000 (2178).

[Na aanleiding van Sean Christie se boek, Under Nelson Mandela Boulevard (Johannesburg: Jonathan Ball, 2016, 240p, R240; Amazon Kindle $13,10), het ek op Praag (29.07.2017) soos volg uit daardie boek aangehaal: “Perhaps the most powerful embodiment of the apartheid government’s attitude to black foreigners … was the three-hundred-odd kilometers of fencing it had erected along parts of South Africa’s border with Zimbabwe and Mozambique” (Kindle 1485). “When the voltage was cut in 1990,* holes began to appear. With the country’s leadership preoccupied with the transfer of political power from white to black hands, the holes widened until eventually entire sections of fence were being carted off by metal thieves” (1492). Ek het verder geskryf: “Die ANC-regering het hom al meermale ten gunste van die algehele afskaffing van grensbeheer uitgespreek” en “Wat deurgaans opval, is dat enigeen wat na of van Suid-Afrika wil reis of hom hier wil vestig, dit maklik sonder dokumentasie of formaliteite kan doen.” (* “Een van FW de Klerk se ‘inisiatiewe’, wat meegebring het dat terroriste en wapens, asook ander misdadigers, Suid-Afrika vryelik binnegekom het.”)]

“In Africa, already home to widespread poverty, the population is expected to double, from 1,2 billion now to 2,4 billion within about thirty years” (Marshall 3176). Die ANC se beoogde afskaffing van landsgrense beteken stikdonker nag vir Suid-Afrika. Hierdie dwase beleid is gebaseer op die drogredenasie “that the practice of citizenship within a state is as violent and discriminatory as the slave trade, because it places citizens’ rights over human ones and thus legitimizes the idea that some people are more human than others” (3189).

Steyn City, ‘n ommuurde woongebied noord van Johannesburg

Verskanste woongebiede (“gated communities”) is ‘n algemene verskynsel in die groot stede in Afrika; welgestelde mense wat hulle apartheid en veiligheid koop. Hierdie verskynsel het in die 20ste eeu begin (2206). Armoede en misdaad kom op groot skaal voor, gevolglik is daar ‘n behoefte by die elite om hulle af te sonder van die gepeupel. Marshall verwys na woongebiede in Lusaka (2192) en Johannesburg. Laasgenoemde “had 300 enclosed neighbourhoods and 20 security estates” (2212). Die Afrika-lande wat in hierdie opsig die toon aangee, is Suid-Afrika, Zambië, Kenia en Nigerië (2206), asook Ghana (2253). Dikwels is dit ‘n poging om instansies en welgestelde buitelanders aan te moedig om sake-ondernemings in hierdie lande te vestig.

[Maar verskanste woongebiede kom ook elders in die wêreld voor, bv “fortified towns” het reeds in die 1930’s hulle verskyning in Kalifornië gemaak. “One study in 1997 estimated that by then the USA had 20 000 gated communities housing 3 million residents” (2212). Dieselfde verskynsel kom in Sentraal- en Suid-Amerika voor. Marshall verwys na voorbeelde in Lima, Peru, en Sao Paolo, Brasilië (2220). Suid-Amerikaanse lande verskans hulle ook teen buurlande. “Since 2014 the residents of the Paraguayan town of Encarnación have been divided from their Argentine neighbours in Posadas by a 15-foot high, mile-long concrete wall along the river on the Argentine side … Next to Paraguay is Bolivia, from where migration into Argentina also comes. This prompted the congressman from the northern Argentine province of Salta, Alfredo Olmedo, to say ‘We have to build a wall … I agree 100 per cent with Trump'” (3209).]

Ter beveiliging van die inwoners is ommuurde stede en dorpe dwarsoor die antieke wêreld aangetref. Namate nasiestate gevorm is, het die sekuriteitsbehoeftes verander en is lande eerder as stede en dorpe verskans of ten minste verdedig: “With the rise of the nation state and internal security … cities allowed walls to be taken down, or began to expand outside them. Now the walls have started to go back up again. But whereas in the past the whole community would be able to retreat behind its walls for protection when threatened, now only a minority live there permanently” (2206).

In die nuwe Suid-Afrika hou die ANC-regering nie van verskansing/”apartheid” nie. Dit verg baie tyd, geld en moeite om goedkeuring vir ‘n verskanste woongebied te kry. Baie geld word eerder bestee aan die beveiliging van die lewens en wonings van die toppolitici. Die bedenklike veiligheidsituasie, soos weerspieël in die onderlinge gebrek aan vertroue by Suid-Afrikaners, toon duidelik dat Suid-Afrika nie naasteby ‘n nasiestaat is nie; wel veel eerder ‘n mislukte staat, al word daar graag hoog oor nasiebou opgegee.

In die nuwe Suid-Afrika is ommuurde of verskanste woongebiede wesenlik ‘n veiligheidsmaatreël en nie ‘n voortsetting van apartheid nie omdat enigeen wat dit kan bekostig en uit enige etniese groep hom daar kan vestig. Aparte woongebiede vir etniese groepe, soos in die Suid-Afrika van weleer, word nie uitsluitlik of by voorkeur ten behoewe van blankes geskep nie en kom dwarsoor die wêreld voor. Byvoorbeeld, Amy Chua, ‘n etniese Chinees, skryf: “My relatives live literally walled off from the Filipino masses, in a posh, all-Chinese residential enclave … The entry points are guarded by armed, private security forces” (World on fire: How exporting free market democracy breeds ethnic hatred and global instability, London: Arrow Books, 2004, 370p; Amazon Kindle $12.70, 139 – Praag 30.01.2016).

Europa

Die Berlynse muur, wat die skeiding van Wes- en Oos-Duitlsland gesimboliseer het, word deur Marshall in besonderhede bespreek. In November 1989 is hierdie isolasie beëindig. In 1990 is Duitsland herenig. Hierdie gebeure het die verbrokkeling van die Sowjetunie ingelui en toon dat kommunisme as ekonomiese stelsel misluk het. In Suid-Afrika het FW de Klerk dit verkeerdelik as die einde van kommunistiese mag vertolk; asof bv die ANC oornag nie-marxisties sou word (of ten minste nie meer boos en gevaarlik sou wees nie) en daar dus met ANC-kamerade (swartes en blanke kommuniste) onderhandel kon word, asof hulle Westerse waardes aanhang en soos Westerlinge dink. Hierdie dwase benadering het sedert 1990 kolossale rampspoed vir Suid-Afrika meegebring.

Ná die Tweede Wêreldoorlog het die populêre mening téén nasionalisme en nasiestate gedraai. Europese eenheid sou glo vrede verseker. In 1957 is die Europese Ekonomiese Gemeenskap gestig, gevolg deur die Europese Unie (EU) in 1993 en vir lidlande ‘n enkele geldeenheid, die Euro, in 1999. “More and more powers were transferred to Brussels in a dilution of soveignty that not everone supported” (2448). Vrye beweging oor landsgrense heen is binne die EU toegelaat. Die massa-immigrasie van onder meer vlugtelinge en asielsoekers het die nadele verbonde aan die oopstelling van die EU-landsgrense tuisgebring, onder meer die onassimilieerbaarheid van veral Moslem-immigrante, asook die gevaar van terrorisme. Dit is veral Angela Merkel se verwelkoming van miljoene immigrate in Europa en veral Duitsland wat weerstand in veral die Visegrad-lande (Hongarye, Pole, Slowakye en Tsjeggië) ontlok het (Marshall 2489).

Europeërs het toenemend Jean-Claude Juncker, die president van die Europese Kommissie, se beskrywing in 2016 van landsgrense as “the worst invention ever” verwerp (2496). “The EU has never really succeeded in replacing the nation state in the hearts of most Europeans” (2476). “Many academics like to argue that nationalism is a ‘false construct’ because it is based on ‘imagined communities’, but there is nothing false about people’s feelings concerning their national identity, and ‘imagined’ does not mean non-existent” (2489). Daar is talle kultuurgroepe in Europa en elders wat “believe that they are a nation, and as such a nation deserving of a state” (2489). Dit geld ook vir (baie) Afrikaners.

“The 20-foot-high double fence” om Melilla en Ceuta, Spanje se enklaves in Marokko, bestaan reeds lank om veral onwettige immigrante uit Afrika buite te hou (2516). Na die anneksering van die Krim-skiereiland deur Rusland in 2014 het die Oekraïne sy oosgrens met Rusland gefortifiseer. Die Baltiese State (Estland, Letland en Litoue) het in 2015/7 ook heinings aan hulle oosgrens opgerig ten einde hulle teen die bedreiging uit Rusland te beskerm (2516).

Die eerste heinings teen die invloei van immigrante uit veral die Ooste en Midde-Ooste is in 2011 deur Griekeland aan sy grens met Turkye opgerig. “In 2015 Bulgaria followed suit” (2523). Hongarye “began to build a fence, first along its border with Serbia, then the one with Croatia, ending up with over 300 miles of razor-wire fencing to keep people out” (2530). “Slovenia erected a fence along its border with Croatia; Macedonia along its Greek border; Austria along its busiest border crossings with Slovenia and Italy” (2536). “Norway has built a fence along its border with Russia, and Sweden began to restrict the flow of migrants entering the city of Malmö across the Øresund bridge linking it with Denmark” (2543). “In 2016, Denmark introduced a bill under which asylum seekers arriving in the country with cash and jewellery could keep only 10 000 kroner’s (about £1 000) worth; anything above this had to be used to contribute towards the cost of ‘basic maintenance, healthcare and accommodation'” (2576). In Europa “the number of those who support immigration is shrinking” (2556) en “anti-Muslim sentiments seem to be on the rise” (2615), asook ondersteuning vir regse politieke partye (2647). In Junie 2016 het die kiesers van die Verenigde Koninkryk in ‘n referendum ten gunste van uittrede uit die EU gestem, blykbaar grootliks uit protes teen massa-immigrasie. “EU membership and globalization led not to a better life, but to competition for lower-skilled jobs and sometimes unemployment” (2972).

Verenigde Koninkryk

Die Verenigde Koninkryk is, weens bv Skotland wat wil afskei, nie meer so verenig soos vroeër nie. Daar is egter ‘n goeie rede waarom die opskrif “Verenigde Koninkryk” en nie “Brittanje” is nie omdat Noord-Ierland ook betrek word. Soos Ian Smith (1919-2007), die eerste minister van Rhodesië (1964-1979), verseg ek om van Groot Brittanje te praat, want sy grootheid (sy koloniale ryk wat tot die Statebond verwater is en waarby enige land kan aansluit, soos uit die lidmaatskap van Mosambiek duidelik blyk) behoort tot die verlede. “Some people think that the terms ‘United Kingdom’ and ‘Great Britain’ are interchangeable, but the latter refers only to England, Scotland and Wales (and a few small adjacent islands),* whereas the UK also comprises Northern Ireland. The full title is ‘The United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland'” (2891). [* “Except the Channel Islands and the Isle of Man” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 393).]

Marshall begin sy uiteensetting met Hadrian se Muur. “Built in 122 CE, it was 73 miles long and parts of it were 15 feet high and 10 feet deep. A 13-foot-deep, 30-foot-wide ‘fighting ditch’ was dug in front of it. Between the two were thickets of spikes” (2753). “Hadrian’s Wall was built to defend the [Roman] conquered territory against the parts they couldn’t rule” (2761). “For two and a half centuries the line held. Below it life grew increasingly Romanized; above it, a different Celtic culture continued. The future Wales and Scotland were never fully defeated and would always retain a sense of difference from the region that became known as England” (2775). Ná 383 nC “the ‘barbarians’ (Picts and Scots) broke through to the south” (2789).

“Scotland may not be a separate nation state, but the Scots are a nation quite distinct from the English – and, perhaps most importantly, they certainly feel that way. The differences between them can be exaggerated, but they do exist … The Scots were descended from Celtic peoples, as were the Welsh and Cornish” (2830). Die Engelse, daarenteen, stam af van veral die “Frisians, Angles, Jutes and Saxons” (2830).

In Noord-Ierland is daar die verdeling tussen Rooms-Katolieke en Protestante, wat saamval met die onderskeid tussen die Nasionaliste (wat insluiting by Ierland verlang) en die Unioniste (wat die politieke band met Brittanje wil behou). By albei groepe is daar by uitstek eerder ‘n kulturele as ‘n religieuse identiteit: “Whether a person is a Catholic or Protestant indicates whether they are a Nationalist or Unionist” (2939). Hierdie verdeeldheid vind uitdrukking in die talle skeidingsmure wat in bv Belfast (2905) en Londonderry (2918) te sien is. Daar is ‘n “increase in the number of walls since the conflict ended” (2911) in 2007. “There is a culture of separation in Northern Ireland” (2932). Woongebiede en skole neig om oorwegend Protestants of Rooms-Katoliek te wees (2926). Van owerheidsweë in Suid-Afrika ontbreek hierdie erkenning van kulturele identiteit al hoe meer vir blankes en veral vir Afrikaners.

Marshall verwys nie na mure in hedendaagse Britse stede nie. Maar hulle is daar. Byvoorbeeld: “The painful truth is that fences are being raised everywhere in [multicultural] London. Around school districts, around neighbourhoods, around lives” (David Goodhart, The road to somewhere: The new tribes shaping British politics, Penguin, 2017, 304p; Amazon Kindle $14.46, 2809).

Slot

In die laaste hoofstuk verwys Marshall na Ciprus waar die verdeling van die eiland in 1974 in ‘n Turkse noorde en ‘n Griekse suide kulturele harmonie en vrede gebring het. Daar is “a 111-mile-long buffer zone” wat van wes na oos dwarsoor die eiland strek (3143). “There are now seven points on the island where an official from one side will check your passport before you go a few hundred yards to reach the other side, whereupon you must present it again” (3149). Die Varosha-gebied in Famagusta “is now sealed off by barbed wire, guard towers and the Turkish military (3143). Die kulturele skeiding, bv wat taal en religie betref, van Ciprus se Turkse en Griekse inwoners is ‘n reusesukses. Dit hou reeds langer stand as apartheid.

“Until there is acceptance of the universal brotherhood of man, and a world in which there is no competition for resources, we will build walls. It was ever thus” (3257). “There is a proverb found in most languages: ‘Good fences make good neighbours.’ This is not some trite folksy saying; it states an inevitable truth about boundaries both physical and psychological. We plan for a future in which we hope for the best and fear the worst, and because we fear, we build walls” (3263).

Sommige van Marshall se standpunte het ek irriterend gevind. Byvoorbeeld, sy definisie van “patriotism” en “nationalism”: “I define the former partially as ‘love of one’s own country and respect for those of others’ and the latter as ‘love of one’s own country and contempt for those of others'” (3040). Ooreenkomstig die mode distansieer Marshall hom hiermee van nasionalisme. Dit is vir ‘n nasionalis tog sekerlik moontlik om sy eie land vurig lief te hê sonder om dieselfde soort nasionalisme vir diegene in ander lande te misgun. In plaas daarvan dat patriotisme en nasionalisme mekaar uitsluit, is dit moontlik dat patriotisme ‘n gevolg/uitvloeisel van nasionalisme kan wees. In die Suid-Afrika van weleer was ek nasionalisties en daarom noodwendig ook patrioties/lojaal. In die nuwe Suid-Afrika word daar aan Afrikanernasionalisme (amptelik en in die praktyk) geen (konkrete) plek gegun nie, gevolglik ontbreek my patriotisme deesdae ook.

Die voortbestaan van ‘n minderheidsgroep, soos die Afrikaners, word deur bv selfbeskikking, tuislande, enklaves, laertrek, heinings en mure bevorder.

“Die dag wanneer jou mure herbou word, dié dag sal jy nie onder die vyand se wet staan nie” (Miga 7:11).

Leon Lemmer: Danny Danon se verset teen terrorisme en kompromieë

Op 22 Maart was dit Wêreldwaterdag. Danny Danon, Israel se ambassadeur by die Verenigde Nasies, het toe in ‘n toespraak genoem dat Israel voortreflike kundigheid in en uitgebreide ondervinding van ekonomiese waterverbruik asook van daadwerklike droogtebestryding het. Omdat Israel ‘n dor land is, het hy uitstekende tegnologie vir optimale waterbestuur ontwikkel waarby meer as ‘n honderd lande reeds baat gevind het. Danon het ongetwyfeld kennis geneem van die waterkrisis waarin groot dele van Suid-Afrika verkeer, want hy het toe spesifiek verwys na die (kenmerkende) dwaasheid van die ANC-regering: Die ANC-regering weier om in hierdie lewensnoodsaaklike opsig by Israel se kundigheid te baat omdat die ANC hom polities by die Palestyne skaar.

In konserwatiewe of regse geledere oor die wêreld heen is daar groot verdeeldheid oor die Jode. Sowel pro- as anti-semitisme kom algemeen voor. My houding oor hierdie netelige kwessie is min of meer soos dié van die Britse diplomaat, politikus en skrywer, Harold Nicolson (1886-1968), wat met die skryfster Vita Sackville-West (1892-1962) getroud was. In my beroepsloopbaan was ek verdraagsaam genoeg om nie anti-semities te wees nie. Ek het die beginsel eerbiedig dat die akademies beste persone in akademiese poste aangestel moet word; ‘n beginsel wat sedert 1994 aan al die plaaslike universiteite versaak word. Wanneer dit gekom het by samewerking met ‘n Jood of Jodin was dit in die praktyk vir my soms bitter moeilik. Daar was altyd iets (wat moeilik spesifiseerbaar was) wat in die weg van salige harmonie gestaan het.

Nicolson was ‘n amptenaar in die departement buitelandse sake toe die Balfour-verklaring in 1917 uitgereik is. Daarvolgens het die Britse regering hom ten gunste van ‘n tuisland vir die Jode in Palestina verklaar. Nicolson se gesindheid was pro-Sionisme. “Sionisme: Oorspronklik, strewe van, beweging onder die Jode om hul eie staat in Palestina te stig, en tans om hierdie staat te ontwikkel” (HAT). Nicolson het sy standpunt soos volg verwoord: “Although I loathe anti-Semitism, I do dislike Jews” (Norman Rose, Harold Nicolson, London: Pimlico, 2006, 400p; Amazon Kindle $11.49, 1512). “This was a subtle difference,* as one thing could so easily lead to another. For all that, a trace of anti-Semitism also fuelled his Zionism – as it did with so many other Gentile Zionists. Zionism, they claimed, would repair perceived defects in the Jewish character. It would restore to the Jews their dignity, that corporate national confidence and self-respect they so clearly lacked: it would, so to speak, stiffen the backbone of the Jewish people” (1517).

[* In hierdie opsig was Nicolson buitengewoon begaaf, bv hy het George Curzon (1859-1925) as Britse minister van buitelandse sake beskryf as “a shit, but a decent one” (2714). Nog voorbeelde: “I loathe success … how far better to be a noble failure” (3863). “He had the mind of a super-criminal and the character of a saint” (4095). “It is strange that the Americans, who have such a passion for talking, should have no idea of conversation” (4102). Vita, Nicolson se lesbiese vrou, het met soortgelyke formulerings vorendag gekom. Oor Virginia Woolf (1882-1941) het sy geskryf: “I love her, but couldn’t fall ‘in love’ with her” (2774). Insgelyks skryf Nicolson: “Viti has bought her Jaguar, which is an insane thing to have done, but wise” ( Diaries and letters, 1945-1962, London: Collins, 1968, p 284). “The English do not appreciate subtlety unless it is underlined” (177). Die subtiele onderskeide wat Nicolson gemaak het, het blykbaar sy biograaf beïnvloed. Oor Nicolson skryf Rose: “Although not conventionally handsome, he was an attractive man” (4142). Nicolson word “a minor aristocrat” genoem (4294), wat my laat dink aan die meisie wat universiteit toe is om ‘n graad te verwerf en in plaas daarvan met ‘n baba by haar ouerhuis opgedaag het en haar verontskuldig het deur te sê dit is maar ‘n kleintjie.]

Om dieselfde rede bepleit ek ‘n tuisland vir Afrikaners, sodat ons ons eie heil kan bepaal, dus met selfbeskikking tot ons reg kan kom. Ek is egter glad nie so seker daarvan dat Jode selfvertroue kortkom nie. Dikwels is daar ‘n oormaat daarvan by hulle te bespeur. Rose skryf: “Once given a National Home, they would no longer misuse their considerable gifts for mischievous ends. It ‘would be a nice place,’ Harold reflected, ‘in which to collect all the Jews of the world, as Butlin’s collects the noisy holidaymakers” (1517). Butlin’s “is a chain of large holiday camps in the United Kingdom” (Wikipedia). Wat Nicolson van die Jode bewonder, is “maintaining continuity of religion and racial tradition” (1523), dus hulle behoud van identiteit, oor eeue heen. Om dieselfde rede het ek waardering vir die Jode en in die geval van die Israeli’s ook vir die manier waarop hulle hulle tuisland Israel sedert 1948 koester, ontwikkel en verdedig. In hierdie opsigte stel hulle ‘n navolgenswaardige voorbeeld aan Afrikaners.

Daar is ‘n neiging om die Suid-Afrika van weleer vanweë sy apartheidsbeleid met Nazi-Duitsland te vergelyk. Daarmee word destydse fundamentele verskille tussen hierdie twee lande geïgnoreer. Waaraan eintlik uitdrukking gegee word, is anti-blanke sentiment. Enigiets waarvan bv linkses en progressiewes nie hou nie, word rassisties, fascisties, Naziïsties, ens, genoem. Sedert die ondergang van die blanke bewind en apartheid in Suid-Afrika word Israel dikwels van apartheid beskuldig – lees bv “Israel and the apartheid analogy” (Wikipedia).

In 1948 het die Nasionale Party in Suid-Afrika aan die bewind gekom en sy apartheidsbeleid ingestel. In dieselfde jaar het Israel die internasionaal erkende tuisland vir Jode geword. Aanvanklik was daar goeie samewerking tussen hierdie twee lande omdat daar talle ooreenkomste tussen hulle was. Byvoorbeeld, in albei is die regering se voortbestaan deur verswelgengde, gewelddadige elemente bedreig; swartes in die geval van Suid-Afrika en Arabiere en ander Moslems (bv Turke, Irannese) in die geval van Israel. In albei gevalle is dit geografies ‘n lewensgevaarlike buurt om in te wees. Wat sedertdien gebeur het, is dat die blanke bewind in Suid-Afrika op verraderlike wyse ondergegaan het terwyl Israeliese Jode steeds in beheer van hulle land is.

Die vraag wat gevra kan word, is: Waarom het Afrikaners, anders as die Jode, nie meer ‘n tuisland nie? Die saaklike antwoord is: Weens die onnoselheid van ‘n klein groepie Afrikaanssprekende blankes (sekerlik nie-Afrikaners), spesifiek FW de Klerk, Roelf Meyer, Leon Wessels en Dawie de Villiers (bv Praag 17.03.2018). Israel word in die retoriek van dieselfde “euwels” as die Suid-Afrika van weleer beskuldig, bv Europese/Westerse beskawing, kolonialisme, rassisme, die onwettigheid van die regering, wreedheid en onderdrukking. Die toepassing van dubbele standaarde, asook stereotipering, demonisering en boikotte, het aanvaarde praktyk geword. Ook Israel ervaar dat terroriste verafgod (“idolized”) word en ikoniese status verwerf.

Die voortreflikste eienskap van baie Jode, afgesien van in watter land en hoe lank hulle diaspora daar is, is seker dat hulle hulle identiteit (hulle kultuur, moedertaal, godsdiens) behou. In hoeverre en vir hoe lank kan dit van Afrikaners wat hulle in die buiteland vestig, gesê word? Selfs Afrikaners wat hier aangebly het, het in baie gevalle dermate hulle trots en selfrespek verloor dat hulle bv (toenemend) geradbraakte Afrikaans praat en geen poging aanwend om blanke of Afrikanerbelange te bevorder nie.

In 1947 het die Verenigde Nasies besluit om die gebied omring deur die Middellandse See (in die weste), Libanon en Sirië (in die noorde), Jordanië (in die ooste) en Egipte (in die suide) in twee te verdeel; een deel vir die Palestynse/Arabiese Moslems en die ander deel vir die Israeliese Judaïste (historiese Israel en Juda). Jerusalem is tot internasionale gebied verklaar. Hierdie grondverdeling is op sowel etnisiteit as religie gebaseer, op ‘n tydstip toe sulke verskille nog van deurslaggewende belang geag is en nie, soos dikwels tans, goedsmoeds geïgnoreer of selfs ontken is nie. Die Israeli’s het die verdeling aanvaar en hulle landjie in 1948 onafhanklik verklaar. Die Palestyne het die bestaansreg én die grense van Israel ontken. Die Palestyne wou die hele gebied met hulle getalsoorwig beheer en het sedertdien met behulp van ander Arabiere en Moslems talle oorloë teen Israel gevoer.

Reeds met die 1948-oorlog het Israel sy grondgebied verdubbel. In die 1967-oorlog het Israel beheer oor Gaza (in die suide), die Golan-hoogland (aan die Siriese grens in die noorde) en die Wesoewer (Judea en Samaria aan die Jordaniese grens in die ooste) verkry en sy gesag oor die hele Jerusalem uitgebrei. Elke keer nadat die Arabiere tydens ‘n oorlog slae gekry het, het hulle die uitslag gevier asof hulle die oorwinning behaal het en dadelik hulle onrusstoking en geweldpleging hervat.

Danny Danon (gebore in 1971) is ‘n lid van die sekulêre, konserwatiewe Likud-party in Israel. Die Hebreeuse woord “likud” beteken konsolidasie of solidariteit. Danon was ‘n minister voordat hy in 2015 as Israel se ambassadeur by die Verenigde Nasies aangestel is. Hy het die volgende boek gepubliseer: Israel: The will to prevail (New York: Palgrave Macmillan, 2012, 241p; Amazon Kindle $7,74). Dit blyk dat hy goed ingelig is oor bv die geskiedenis van Israel en daardie land se verhouding met veral Amerika. Hy formuleer ‘n heldere en ontoegeeflike standpunt, onder meer omdat hy en sy familie (bv sy pa) baie weens Palestynse terrorisme gely en opgeoffer het.

Terwyl ek sy teks gelees het, het ek gewonder hoeveel beter die uitslag van die Suid-Afrikaanse grondwetlike onderhandelings kon gewees het as die hoofrolspelers in die NP se onderhandelingspan persoonlike verliese gely het weens die dood en verwoesting wat die ANC se terrorisme gesaai het. Die ANC se onderhandelaars is deurgaans verkeerdelik benader asof hulle voortreflike menslike mense is – iets wat terroriste nie kan wees nie – dus asof hulle in woord en daad eerlike en hoogs morele bedoelings het. By Danon is daar die onwrikbare oortuiging dat Israel as ‘n Joodse tuisland moet en sal oorleef. By De Klerk & kie, daarenteen, was daar ruggraatlose toegeeflikheid. Die wil om te sorg dat die blankes hulle selfbeskikking behou, het ontbreek. Die behoud van Westerse beskawing, die blankes en die land se belange, asook Afrikaner- en Afrikaansgetrouheid, het glad nie by die NP-onderhandelaars voorkeur geniet nie. Pleks van sulke positiewe oorwegings is daar eerder voorkeur gegee aan ‘n spekulatiewe, negatiewe illusie, te wete die vermyding van bloedvergieting in ‘n gewaande burgeroorlog.

‘n Deurslaggewende faktor in die volgehoue voortbestaan van Israel is dat driekwart van sy bevolking van bykans 9 miljoen Jode is, terwyl Suid-Afrika ‘n swart meerderheid van meer as 80% het. In die voor-De Klerk-era is gepoog om die bevolkingswanbalans te verbeter deur voorsiening vir talle tuislande vir swartes te maak. Tydens die grondwetlike onderhandelinge het die Nasionale Party aanvanklik flouweg voorbrand vir federalisme gemaak. Die ANC wou egter op grond van die oorweldigende getal swartes beheer oor die hele Suid-Afrika hê, insluitende die tuislande vir swartes. Hiertoe het De Klerk & kie ingestem, asook algemene, ongekwalifiseerde stemreg vir almal; dus ‘n onfeilbare resep vir die ondergang van blanke politieke mag. De Klerk het verder gegaan en hom by die ANC geskaar teen tuislande vir nie-swartes, bv blankes, insluitende Afrikaners.

In die Midde-Ooste het sake anders verloop. Daar is minstens drie grondwetlike opsies. (1) Die eenstaat-oplossing (dus die De Klerk-opsie) waarvolgens die Palestyne en Israeli’s in een staat saamgevoeg word, met die Palestyne getalsgewys by verre in die meerderheid, onder meer omdat miljoene Palestyne in buurstate en elders wag om na hulle tuisland terug te keer (al sou dit vir die oorgrote meerderheid geen terugkeer wees nie omdat hulle in die buiteland gebore is). Die Joodse Israeli’s is nie so onnosel om “die wonderwerk van die nuwe Suid-Afrika” as voorbeeld na te streef en hulleself polities en andersins te ontman nie. (2) Die tweestaat-oplossing soos in 1947 deur die Verenigde Nasies in die vooruitsig gestel; dus twee polities onafhanklike state, een vir hoofsaaklik Palestynse en een vir hoofsaaklik Jode. Die probleem is dat tensy die bestaan van Israel én sy grense deur die Palestynse staat erken word (wat die Palestynse owerhede tot dusver geweier het om te doen) dit ‘n resep vir voortgesette geweldpleging en oorlogvoering is. (3) Die driestaat-oplossing soos voorgestel deur Danon: Gaza word by Egipte ingelyf en die Wesoewer by Jordanië, wat histories in elk geval deel van Palestina was. Israeliese grondgebied skei hierdie twee Palestynse gebiede, wat moontlik ‘n resep vir vrede of ten minste minder bloedvergieting kan wees.

Danon wil nie die hele Wesoewer aan die Arabiere en Jordanië toevertrou nie, maar slegs daardie dele met substansiële Arabiese bevokings. “Our goal is to have the majority of the land in Judea and Samaria [ie West Bank] with a minimum number of Palestinians, which includes Jewish communities and the vacant land” (Kindle 2569). Die dele van die Wesoewer waar Jode in die meerderheid is of onbewoon is, moet dus by Israel ingelyf word. Dit is immers gebiede wat in 1967 deur Israel in ‘n defensiewe oorlog verower is. Op hierdie manier word meer lewensruimte vir Israeli’s geskep sonder dat die Jode demografies ‘n minderheid in Israel word. “Just under 3 percent of the land in Judea and Samaria [ie West Bank] is ‘occupied’ by Jewish homes. I wish it was 90 percent” (872).

Vergelyk die patetiese rekord van die onderhandelaars van die Nasionale Party in 1990/94 met wat hier volg. In sy boek beklemtoon Danon dat as ‘n land onafhanklik is, jy nie daardie outonomie prysgee nie. As parlementslid was sy benadering: “My goal is to protect the people I serve and the land I love” (83). Hy vereis dat Israeli’s altyd in die beste belang van Israel moet optree; dat nie toegelaat moet word dat bv Amerika hom verplig om in die belang van Amerika op te tree nie. “Israel fares best when she makes decisions based on her own best interests, and not on the wants and needs of the US government” (1382). Hy gee talle voorbeelde van hoe sulke toegewings Israel duur te staan gekom het. “Israel must take firm hold of its own destiny with a ready willingness to act decisively on its own behalf” (114). “We need to take control of our own destiny and dictate our own history” (123, ook 1382). “We must be confident to take matters, when necessary, into our own hands despite world or US opinion” (899). “Israel must be willing to make decisions that are unpopular around the globe and be willing to be condermned in the short term for such decisions in order to secure the wellbeing of our people” (2026).

Wat noodsaaklik vir voortbestaan is, is “to develop the ability to take a stand” (144). Politici moenie slapgat en ruggraatloos wees nie. Politiek is ‘n harde en ongenaakbare spel. “Only after Israel shows strength and the ability to manage the conflict can we gradually move on to longer-term solutions” (2556). “A secure Israel … should enjoy certain inalienable rights – the right to exist, the right to security, and the right to defend itself” (170). “When you see something evil, you should not trivialize it; you should deal with it before it reaches your shores with more organized power” (385), bv die basisse van terroriste in buurlande moet meedoënloos in voorspring-oorgrensoperasies uitgewis word (1879). “This is basic, Israel cannot even begin to negotiate with a terror organization” (226, ook 1269). Israel sal nie toelaat dat daar ‘n tweede Holocaust is nie (283). ‘n Elementêre vraag: “Why create a safe haven for terrorism in your backyard?” (746), maar dit is presies wat FW de Klerk in 1990/94 toegelaat het, toe terroriste en wapens weens gebrekkige grensbeheer die land op groot skaal ingestroom het en rekrute in bv die Transkei in terrorisme opgelei is.

Deesdae word politiek in die sogenaamde nie-rassige Suid-Afrika kwantitatief, dus volgens rasgetalle, oftewel ingevolge die demografie, bedryf. Aleksei Kosygin, die Sowjetunie se eerste minister (1964-1980), “couldn’t understand why the Americans would want to support the Jews – three million people when there are a hunderd million Arabs. [Lyndon] Johnson’s reply to his Soviet counterpart was blunt: ‘I told him that numbers do not determine what was right. We tried to do what was right regardless of the numbers'” (1830). Suid-Afrika sou baie beter daaraan toe gewees het as ‘n soortgelyke morele en kwalitatiewe benadering in 1990/94 geseëvier het.

“The Arabs hate Israel because it represents the West, a bastion of freedom and democracy in a sea of dictatorships, backwardness and repression” (2552). Is die haat teen blankes, bv anti-apartheid en anti-kolonialisme genoem, nie soortgelyk nie? Is daar grondliggend nie jaloesie vir wat blankes vermag het en swartes nie kan ewenaar nie, om van oortref nie te praat nie? Die Arabiere se plan was “to extract concessions from Israel in the guise of negotiations until all of Israel had been compromised away” (2517). Is dit nie presies die strategie waarmee die ANC in 1990/94 in Suid-Afrika suksesvol was nie?

Winston Churchill het Brittanje in die Tweede Wêreldoorlog tot oorwinning gelei. In sy beroemdste toespraak het hy onder meer gesê: “We shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender” (Thomas E Ricks, Churchill and Orwell: The fight for freedom, London: Duckworth, 2017, 370p; Amazon Kindle $12.64, 1441). By ‘n ander geleentheid het Churchill twee riglyne vir sukses geïdentifiseer: “Never give in … Never yield to force” (1505). Die NP-onderhandelaars het nooit enige blyke van Churchill se gesonde benadering gegee nie.

Weens die droogmakery van die 1994-NP-neo-hensoppers moet ons as Afrikaners nou in ‘n baie slegter, eintlik bedenklike, situasie nuwe strategieë, middele en weë bedink en vind om uit die moeras te kom wat dreig om ons en alles wat vir ons waardevol is, te verswelg. Hoeveel beter sou die nuwe Suid-Afrika nie gewees het as die NP-onderhandelaars dieselfde benadering as Danon gevolg het nie? Blank Suid-Afrika moes nooit ‘n verstrykingsdatum gehad het nie.

Israeliese president vaar uit teen Marine oor kollektiewe Franse skuld

Die Israeliese president Reuven Rivlin het op Holocaust-herinneringsdag gesê dat die tendens in Europa om misdade teen Jode tydens die holocaust nie as hoogste prioriteit te beskou nie, gevaarlik is. Die Franse het ‘n kollektiewe en ewigdurende verantwoordelikheid teenoor Jode wat vir alle komende generasies moet geld, volgens hom.

Rivlin het uitgevaar by Marine Le Pen, die nasionalistiese Franse leier wat deurgedring het na die tweede ronde van die Franse presidensiële verkiesing. Reuvlin het Maandag ‘n “oorlog” gevra het teen ‘n nuwe soort “holocaust ontkenning” van Le Pen.

“As ‘n soewereine staat wat nasionale onafhanklikheid verkry het, het ons die plig om van ander nasies en state te eis dat ons nie verantwoordelikheid moet ontduik nie,” het Rivlin gesê. “Ons moet ‘n oorlog voer teen die huidige en gevaarlike golf van holocaustontkenning. Ons moet die afstanddoening van nasionale verantwoordelikheid in die naam van beweerde slagoffers beveg.”

“Dit is ‘n ontkenning wat daarop gemik is om die politieke en morele verantwoordelikheid wat die kern van die herinnering aan die holocaust in die komende generasies moet wees, te vernietig. Slagofferskap is die mees omvattende en effektiewe manier om verantwoordelikheid te ontduik,” het hy gesê.

As slagoffers sal Europeërs onwillig wees om verantwoordelikheid te aanvaar om hedendaagse anti-semitisme, vreemdelinghaat en om toenemende nasionalistiese geweld te bestry, het Rivlin gesê. “Dit is nie ‘n ontkenning van die bestaan van die holocaust nie, maar ‘n ontkenning van die onderskeid tussen ‘n slagoffer en ‘n misdadiger.”

Rivlin het sonder om direk na Le Pen te verwys, te kere gegaan oor ‘n “Franse presidensiële kandidaat” wat “Frankryk se verantwoordelikheid vir die deportasie van Jode tydens die Tweede Wêreldoorlog ontken het,” het Rivlin Maandag in sy toespraak by Kibbutz Lohamei HaGeta’ot in Galilea gesê.

Rivlin het verwys na ‘n onderhoud met Le Pen op RTL-radio vroeër hierdie maand toe sy gesê het dat Frankryk nie kollektiewe verantwoordelikheid kan dra vir die 13 000 Jode in 1942 by die Vel d’Hiv fietsrystadion byeengebring is voordat hulle na die Duitse konsentrasiekampe vervoer is nie.

Le Pen is deur ander presidensiële kandidate sowel as Israel se ministerie van buitelandse sake veroordeel toe sy vroeër hierdie maand voorgestel het dat die skuld slegs aan skuldige partye toegeskryf moet word en nie onoordeelkundig aan alle Franse nie.

Verantwoordelikheid, het sy gesê, lê by dié mense wat destyds die gruweldade gepleeg het, en nie by alle Franse nie. Baie Franse wat byvoorbeeld ná die oorlog gebore is, kan nie op hierdie wyse beoordeel word nie.

Le Pen het gesê dat “as daar mense verantwoordelik is vir die deportasie van Franse Jode, is dit diegene wat destyds aan bewind was. Dit is nie die hele Frankryk nie”.

Die ministerie van buitelandse sake in Israel het haar opmerkings “teenstrydig met historiese waarheid” genoem en gewaarsku dat geslagte van Franse verantwoordelik gehou moet word vir die misdade van die holocaust. “Die ontkenning van verantwoordelikheid van die misdade wat in die dae van die Tweede Wêreldoorlog gepleeg is, is die ontkenning van ‘n nuwe, meer vernietigende en gevaarlike soort ontkenning,” het Rivlin gesê.

Die president van Israel het Le Pen se opmerkings as “uniek ontstellend” beskryf en het sy land aangemoedig om nie “onheilige alliansies” met opkomende nasionalistiese partye in Europa te maak nie.

Hy het Geert Wilders in Nederland ook uitgesonder as ongewens.

Honderde bomdreigemente teen Jode is deur Israeli uitgevoer

‘n Israeli-Amerikaanse man is in Israel in hegtenis geneem deur die FBI na ‘n vloedgolf van vals anti-Semitiese bomdreigemente.

Meer as 150 bedreigings is teen Joodse instellings in Amerika sedert die begin van die jaar uitgevoer, het die Jewish Telegraphic Agency berig.

Israel se anti-bedrog eenheid het die 19-jarige verdagte by sy huis Donderdag in hegtenis geneem. Na ‘n deursoeking van die perseel, is hy na die hof gebring en sal in aanhouding bly tot en met 30 Maart.

Dié ontdekking regverdig bewerings deur president Trump dat beweerde “haatmisdade” eintlik uitgevoer is deur ‘n jong Joodse Amerikaanse Israeli self, nadat Joodse organisasies blankes en Trump-ondersteuners van dié misdrywe beskuldig het.

Die ADL het herhaaldelik verklaar dat Trump “wit ekstremiste”, “anti-Semiete” en nasionalistiese groepe in die VSA versterk om sulke “haatmisdade” teen Jode te pleeg.

Breitbart het egter opgemerk: “Toe die president voorgestel het dat sommige van die anti-Semitiese haatmisdade vals kan wees, het die (linkse) Huffington Post beweer dat hy deel vorm van wit nasionaliste en verregse samesweringsteoretici. Maar die arrestasies tot dusver dui daarop dat die meeste van die dreigemente inderdaad vals was.”

Marc Zell, vise-president van die Republikeine oorsee, het getwiet: “Die Amerikaanse Joodse leierskap is @POTUS ‘n verskoning verskuldig.”

Die Joodse verdagte wat dubbele Israelies-Amerikaanse burgerskap het, is daarvan beskuldig dat hy honderde anti-Semitiese bomdreigemente in die Verenigde State van Amerika en elders uitgevoer het, insluitend een teen ‘n groot lugredery. Ongelukkig, volgens berigte, was sy pa bewus van wat hy doen.

Haaretz het berig dat die net stywer getrek is om die verdagte ná ‘n dreigement wat ontvang is van Nieu-Seeland in 2016, want die IP adres van die boodskap was van Israel gewees.

“In ‘n kort tyd, gaan ‘n groot aantal Jode geslag word. Hul koppe gaan afgeblaas word,” het een van die bedreigings gelees, volgens ‘n opname wat deur die JTA gedoen is.

Oor die afgelope twee tot drie jaar het hy ‘n reeks dreigemente uitgevoer vanaf sy huis in die suide van Israel. In Februarie 2015, het hy ‘n bomdreigement teen Delta Airlines uitgevoer, en ‘n vliegtuig gedwing om ‘n noodlanding uit te voer.

Trump se kommentaar verlede maand dat die dreigemente deel vorm van ‘n “valsvlag” aanval, om sekere mense te laat “sleg lyk” is met histerie begroet.

Bend the Arc, ‘n liberale Joodse groep, het gekla dat “Trump gehelp het om die atmosfeer van fanatisme en geweld te skep wat daartoe gelei dat hierdie gevaarlike bedreigings teen Joodse instellings en individue gerig word”.

In Februarie het die Anne Frank Sentrum vir Wedersydse Respek ‘n verklaring uitgereik teen Trump en gesê: “Die mees bose anti-Semiete in Amerika ondersteun jou en jou Administrasie as ‘n nasionalistiese beweging wat aan hulle toestemming verleen om Jode aan te val.”

Oren Segal, direkteur van die ADL se Sentrum teen Ekstremisme, het tydens ‘n 10 Maart nuuskonferensie oor die bomdreigemente gesê: “Ons leef in ‘n ongekende tye. Ons het nog nooit so iets gesien nie, ooit, die volume van bomdreigemente wat ons ervaar. Wit suprematiste in hierdie land voel meer aangemoedig as ooit as gevolg van die openbare diskoers en verdelende retoriek [van Trump].”

Amerikaanse Joodse organisasies probeer tans om die politieke gevolge van die arrestasie weg te praat, en sê die betrokkenheid van ‘n Jood sal nie hul vrese oor anti-Semitisme beëindig nie.

Tillerson kondig nuwe plan aan vir Sirië en Irak

Ministers van 68 lande wat saam die koalisie teen die Islamitiese Staat voer, het in Washington vergader om president Donald Trump se planne vir die vernietiging van die oorblywende vestings van die terreurgroep te hoor.

Die vergadering is deur die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Rex Tillerson, byeengeroep.

Tillerson het gesê die Verenigde State sal “tussentydse sones van stabiliteit” oprig om te help dat vlugtelinge terugkeer huis toe in die volgende fase van die stryd teen die Islamitiese staat en Al-Kaïda in Sirië en Irak.

Die Amerikaanse minister van buitelandse sake het nie duidelik maak waar hierdie sones opgerig gaan word.

“Die Verenigde State sal ons druk op ISIS en Al-Kaïda verhoog en sal werk om tussentydse sones van stabiliteit te vestig, deur skietstakings, om toe te laat dat vlugtelinge terug keer,” het Tillerson by sy eerste groot diplomatieke gebeurtenis verklaar.

Hoewel dit is onduidelik is hoe die sones sal werk, kan dié stap Amerikaanse militêre betrokkenheid in Sirië verhoog.

Trump het tydens sy verkiesingsveldtog laat blyk dat hy ‘n “geheime plan” het om van ISIS ontslae te raak.

Tot dusver het die Pentagon egter grootliks by voormalige president Obama se strategie gehou deur grondmagte te ondersteun en Amerikaanse deelname te verskerp in die aanloop tot die aanslag op Raqqa.

ANC Water-minister staan by Palestina

Die Minister van Water en Sanitasie, Nomvula Mokonyane, het as lid van die ANC se uitvoerende komitee ‘n beroep op Suid-Afrikaners gedoen om hulle te skaar agter, wat sy noem, “die totale bevryding van Palestina”.

Mokonyane het tydens ‘n lesing ter herdenking van Israelse Apartheidsweek in Stellenbosch gepraat.

Sy sê Suid-Afrikaners het eens ook Apartheid ervaar, maar het die stelsel deur eenheid, solidariteit en met die steun van organisasies soos die Parlestynse Bevrydingsorganisasie verslaan.

Sy sê dit is onaanvaarbaar dat mense se water afgesny word, nie omdat daar nie water is nie, maar slegs om hulle leed aan te doen, en daarom moet Suid-Afrikaners sulke optrede verwerp.

Meubelsaak vra om verskoning oor slegs-mans katalogus

Ikea Israel het ‘n verskoning uitgereik omdat sy meubelkatalogus net mans en seuns bevat en geen vroue nie.

“Ons besef dat mense ontsteld is daaroor en dat die publikasie nie voorhou waarvoor IKEA staan nie, en ons vra om verskoning hiervoor,” het die uitvoerende hoof Shuky Koblenz in ‘n verklaring gesê.

Vroeër het die Israeliese kantoor van IKEA, ‘n internasionale Sweedse meubelsaak, ‘n verklaring uitgereik om die katalogus te verduidelik as ‘n besluit wat geneem is “na versoeke wat ons ontvang het, om ‘n alternatiewe en spesiale katalogus uit te gee, wat toelaat dat die godsdienstige en Ortodokse gemeenskappe dit kan geniet om deur ons produkte te blaai en die oplossings te vind wat IKEA bied in ooreenstemming met hul leefstyl.”

Die Israeliese tak van die Sweedse meubelreus het die katalogus beskryf as ‘n poging om die ultra-Ortodokse Jode as kliënte te lok, aangesien hulle 10 persent van Israel se 8,6 miljoen burgers is wat ‘n streng interpretasie van Joodse wette volg.

Ultra-Ortodokse vroue dra lang rompe, lang moue en kopdoeke, en beskou foto’s van vroue as onwelvoeglik en teen godsdienstige reëls.

Die gereelde Ikea katalogus in Israel beskik oor ‘n “multikulturele” groep mans en vroue, met gay en gemengde-ras paartjies, terwyl die slegs-mans katalogus ultra-Ortodokse mansmodelle toon wat sybaarde en kippas dra.

Die items wat uitgelig word, sluit boekrakke in wat uitgebreide versamelings van boeke oor die Joodse wet bevat, en klaptafels en opslaanbeddens bedoel om besoekers tydens groot familiebyeenkomste op Joodse vakansiedae te akkommodeer.

Die tekste in die katalogus is ook daarop gemik om die ultra-Ortodokse Jode te trek. As sodanig, bykomend tot ‘n tafel gedek vir die Sabbat en rakke vol van gebedsboeke, is daar onderskrifte wat kliënte vertel hulle kan “die familie samesyn geniet”.

Dit is nie die eerste keer dat Ikea verontwaardiging met sy promosiemateriaal ontlok nie. In 1994 het die maatskappy ‘n advertensie met ‘n gay paartjie in die VSA gebruik, waarna godsdienstige konserwatiewes die maatskappy geboikot het.

In 2012, het Ikea vroue uit hul katalogusse uitgehaal vir die Saoedi-Arabiese mark en in 2013, is die maatskappy gekritiseer deur LGBT aktiviste vir weglating van ‘n storie oor ‘n lesbiese paartjie in die Russiese uitgawe van sy winkeltydskrif. Die artikel was teen die wet in Rusland wat positiewe uitbeeldings van gay mense verbied.

Israeliese komplot om Britse minister uit te haal

The Mail on Sunday het beeldmateriaal gepubliseer van ‘n senior Israeliese ambassadewerknemer wat planne smee om die adjunkminister van buitelandse sake in Brittanje uit te haal.

Die Israeliese man het aan ‘n verslaggewer van Al-Jazeera gesê: “Ek wil hom uithaal … die adjunkminister van buitelandse sake”, verwysende na Alan Duncan, ‘n kritikus van Israel.

Duncan “maak baie probleme,” het die werknemer bygevoeg, voordat hy buitelandse sake minister Boris Johnson ‘n “idioot” genoem het en gespot het oor die “mal” opposisie Arbeiderleier Jeremy Corbyn en sy “weirdo” ondersteuners.

Die Israeliese ambassade het om verskoning gevra vir die opmerkings. “Die kommentaar is gemaak deur ‘n junior ambassade werknemer wat nie ‘n Israeliese diplomaat is nie, en aan die einde van sy termyn van diens by die ambassade is,” het hulle bygevoeg.

Maar die man is glo ‘n senior politieke ontleder en nie junior werknemer nie.

Brittanje se minister van buitelandse sake het bevestig dat hulle ‘n verskoning ontvang het, en dat dit nou beskou word as “afgehandel”.

The Guardian berig dat die beeldmateriaal deel was van ‘n groter projek om gesprekke met die Israeliese ambassadepersoneel, Britse politici en pro-Israel-ondersteuners, te voer vir ‘n dokumentêre program wat Al-Jazeera vanaf 15 Januarie sal uitsaai.

Duncan se oliebedryfbande en herhaalde veroordelings van die Israeliese beleid oor nedersettings, het vir hom baie vyande gemaak in Israel, volgens die koerant.

In ‘n toespraak in 2014 by die Royal United Services Institute het hy die Israeliese houding teenoor die Palestyne met apartheid in Suid-Afrika vergelyk.

Karel Combrinck: Israel quo vadis?

Die meeste Afrikaners het ‘n sagte plek vir Israel en die Israeli’s. Dit is omdat hulle parallelle sien tussen ons situasie en hulle s’n: Soos ons, het hulle ook ‘n moderne en ontwikkelde land uitgekap uit ‘n halfwoestyn en dít in die aangesig van vyandige menigtes wat hulle omring. En dan kom daar darem seker ‘n tikkie Bybel ook by. Maar dit is sover as wat die ooreenkomste strek, want daar is meer verskille as parallelle: Ons het nie betekenisvolle en invloedryke Afrikanergemeenskappe in bykans elke land ter wêreld nie, ons beskik nie oor ‘n wêreldwye medianetwerk nie, ons word nie gerugsteun deur ‘n magtige internasionale bank- en finansiële stelsel wat in groot mate deur ons beheer word nie en ons het nie die magtigste land op aarde wat ‘n beskermende hand oor ons hou nie. Inteendeel, het daardie land ‘n sleutelrol gespeel om ons ondergang te bewerkstellig. Ons het ook nie die kundigheid, lewenservaring, taalvaardighede en uitgeslapenheid wat kenmerkend van die Israelse bevolking is nie. En dan, die belangrikste verskil van almal: Die Israeli’s het nie halfpad tou opgegooi nie.

Enigeen wat belangstel in wêreldgebeure sal sekerlik bewus wees van die kardinale rol wat die staat Israel daarin speel. In enige toekomstige globale konflik en dit bly maar steeds ‘n potensiële bedreiging, sal Israel direk of indirek ‘n sentrale plek hê. Reeds lê die oorsaak vir die radikalisering van die Arabiese wêreld, met gepaardgaande terrorisme wêreldwyd, by die Verenigde State van Amerika se volgehoue en onvoorwaardelike steun aan die staat Israel. So is Rusland se hulp aan Sirië direk toe te skryf aan ‘n poging om ‘n teenvoeter te skep vir Amerika se Midde-Oosterse vesting in Israel.

Pas is daar in die Veiligheidsraad van die VN die soveelste resolusie aangeneem waarin die vestiging van Joodse nedersettings oos van die Jordaan in die sg. “besette gebiede ” veroordeel word. Veertien van die vyftien VR-lede het ten gunste van die voorstel gestem. Een, naamlik die VSA, het buite stemming gebly. Hierdie is ‘n nuwigheid betreffende Veiligheidsraadresolusies rakende Israel insoverre as wat die VSA tot dusver konsekwent sy veto teen sulke resolusies uitgeoefen het. Die Israelse eerste minister, mnr Netanyahou, het die weerhouding van die Amerikaanse veto as ‘n dolksteek in die rug beskryf.

In die afwesigheid van die Amerikaanse veto beteken dit dus dat die resolusie aangeneem is en dat Israel se kolonisering van die Oosoewer nou “verbied” word. Polities is die VR-resolusie uiteraard ‘n terugslag vir Israel, maar in die praktyk sal dit waarskynlik geen uitwerking hê nie. Ten spyte van die VSA se weerhouding van sy veto, is dit ondenkbaar dat Amerika bv. sal meedoen aan militêre optrede om die VR-besluit op Israel af te dwing of dergelike optrede selfs sal toelaat. Israel het ook reeds by monde van sy eerste minister, mnr Benjamin Netanyahu, bekendgemaak dat hulle nie aan die resolusie gehoor gaan gee nie.

Interessant van die geskiedenis tussen Israel en die VN is dat daar oor die jare dosyne besluite in die VN geneem is wat aspekte van Israel se beleid veroordeel. Almal het tot dusver op dowe ore geval, danksy Amerikaanse steun. So is daar sedert die stigting van die staat Israel in 1947 digby driehonderd besluite in die Algemene Vergadering geneem wat teen Israelse beleidsrigtings en optredes gemik is, asook tweehonderd-en-dertig resolusies in die Veiligheidsraad. Hierbenewens is Israel sedert 2013 ook nog in 45 resolusies van die VN se Raad op Menseregte veroordeel. Voorts het die Algemene Vergadering van die VN ook ‘n aantal resolusies aangeneem met die strekking dat die strategiese verbintenis tussen die VSA en Israel die Israeli’s aanmoedig om ‘n aggressiewe uitbreidingsbeleid te volg. ‘n Beter illustrasie van die onmag van die Volkereg as bostaande, is moeilik te vinde. Dis duidelik dat die Volkereg en sy hoofinstrument die VN, ‘n tandelose tier is en dat mag ten slotte die deurslaggewende faktor in internasionale betrekkinge bly.

Wat is nou die verklaring vir die weerhouding van ‘n Amerikaanse veto in die jongste VR-resolusie rakende Israel? Dit is alombekend dat mnr Obama geen ooghare het vir mnr Netanyahu nie, maar dat dit genoegsame rede is om die VSA van sy vetoreg in hierdie geval te laat afsien, lyk vergesog. Meer waarskynlik is dat Amerika weet dat sonder aktiewe Amerikaanse steun daar in elk geval geen sprake kan wees van dwangmaatreëls teen Israel nie ongeag van wat die VN besluit en dat dit dus eintlik onnodig is dat hy sy vetoreg hoef uit te oefen, veral aangesien die Amerikaanse veto in resolusies rakende Israel vir Amerika baie vyande wêreldwyd maak. As dit nodig word, sal Amerika enige VN-resolusie waarvan hy nie hou nie bloot verontagsaam. Dit sal natuurlik nie die eerste keer wees dat die VSA die prosedures en beginsels van die Volkereg ignoreer nie. Tydens die oorlog in Irak het die VSA hom gewoon afgevee aan die Volkereg sodat die sekretaris-generaal in 2004 oor die inval gesê het: “I have indicated it was not in conformity with the UN Charter. From our point of view, from the Charter point of view, it was illegal.”

Wat van mnr Trump? Ons staan op die vooraand van die intrede van mnr Trump as president met sy eie beleid en aanslag oor die internasionale politiek. Ons weet natuurlik nog nie wat sy beleid jeens Israel presies gaan behels nie, maar voorlopige aanduidings is dat hy ‘n hoogs simpatieke houding teenoor Israel gaan inneem. Hy het reeds aangedui dat hy ten gunste is van die verskuiwing van die setel van die Israelse regering van die huidige hoofstad, Tel Aviv, na Jerusalem, iets waarvoor die Jode reeds dekades agiteer en op ‘n uiterste provokasie teenoor die Arabiese wêreld sal neerkom.

Sover het ons die een en ander gesê oor die politieke, strategiese en regselemente van die “Israelkwessie”. Ons kyk dus nou na enkele van die meer fundamentele aspekte. In ‘n neutedop: Die staat Israel het tot stand gekom met die sg Balfour-deklarasie. Die Balfour-deklarasie was ‘n brief gedateer 2 November 1917 van die Britse minister van buitelandse sake, Lord Arthur James Balfour, gerig aan Baron Walter Rotschild, waarin hy onder meer die volgende sê:

“His Majesty’s government view with favour the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people, and will use their best endeavours to facilitate the achievement of this object, it being clearly understood that nothing shall be done which may prejudice the civil and religious rights of existing non-Jewish communities in Palestine or the rights and political status enjoyed by Jews in any other country .”

En daarmee was al die bestanddele vir ‘n politieke tydbom dus byeen. Sy Majesteit se regering besluit om ‘n Joodse staat te vestig op grondgebied wat aan iemand anders behoort en deur ander mense met ‘n ander taal en geloof bewoon word. Uit die staanspoor was die stigting en bestaan van die staat Israel dus volkeregtelik onwettig. Waarom het Sy Majesteit se regering dan nie die Joodse staat gevestig in Wallis, of Northumbria of in Skotland nie, as hulle dan so vrygewig wou wees? Die rede is natuurlik dat die grondgebied wat tans deur Israel beset word in bybelse tye deur Jode bewoon is. Let wel dat Israel selfs in bybelse tye die grond van ander afgevat het. En as ons darem almal moet terugkeer na die situasie wat geheers het in bybelse tye! Amerikaanse konserwatiewes (die sg. “Christen-Sioniste”) gaan sover as om te glo dat die Jode eers na Israel moet terugkeer voor Jesus se tweede koms sal plaasvind…

Wat was egter die sin van die blote voorwaarde dat niks gedoen mog word wat die siviele en godsdienstige regte van die inheemse nie-Joodse bevolking sou benadeel nie? Wat was Sy Majesteit se regering dan nou van plan om te doen as hierdie voorwaarde nie nagekom was nie en die Palestyne se regte vertrap was, soos inderdaad gebeur het? Was die bedoeling dan om die Balfour-deklarasie op te skeur en die Jode weer terug te bring Engeland toe? Die vraag wat ‘n mens noodwendig moet vra en wat selfs baie Jode wêreldwyd vra, is of dit raadsaam was om die staat Israel hoegenaamd tot stand te bring. Kon daar ooit enige twyfel wees dat wanneer die Jode eers op Palestynse grondgebied gevestig is, hulle noodwendig sou groei en uitbrei en dat die regte van die plaaslike bevolking daardeur geraak sou word?

Net om te verstaan hoe dinge werk : In Julie 2015 is ‘n ooreenkoms onderteken deur die VSA, Duitsland, Frankryk, die VK, ‘n verteenwoordiger van die Europese Unie, Rusland, Sjina en Iran ingevolge waarvan Iran ondeneem om sy militêre kernkragprogram te staak met as teenprestasie die opheffing van ekonomiese en tegnologiese sanksies teen Iran. Die ooreenkoms is deur die Veiligheidsraad van die VN onderskryf. Israel was onversetlik teen die ooreenkoms gekant. Die logika van hierdie teenkanting is uiteraard dat Israel beide sanksies teen Iran en die staking van die Iranese kernkragplan wou hê en hierdie begeerte op die VSA wou afdwing. Deel van die ooreenkoms was dat Iran gereelde inspeksies van sy kernkraginstallasies deur die Internasionale Atoomkrag Agentskap (IAA) moes toelaat wat hulle inderdaad uitgevoer het. Vroeër vanjaar het die IAA verslag gedoen dat die Iranese regering die verbod op verdere ontwikkeling van kernwapens stiptelik nakom. In weerwil van hierdie bevinding en in weerwil van die bestaan van die ooreenkoms dus, het die Amerikaanse Kongres enkele dae gelede besluit om die sanksies teen Iran vir nog tien jaar te verleng. Vanselfsprekend het die Iranese regering aangekondig dat hulle dan ook nie van plan is om die bepalings van die ooreenkoms te eerbiedig nie.

Dis duidelik dat die bedoeling is om die Iranese te provokeer om hulle kernkragprogram te hervat wat noodwendig ‘n reaksie van die VSA sal uitlok. Hierdie is ‘n perfekte voorbeeld van die manier waarop Israel daarin slaag om die wêreld, en veral die VSA te manipuleer.

Die verontagsaming van die ooreenkoms met Iran, insluitend die vereiste van inspeksies, die bevindings waarvan dan geïgnoreer word, herinner sterk aan die situasie voor die oorlog in Irak toe die verslag van mnr Hans Blix aangedui het dat na 700 inspeksies geen tekens van wapens van massa vernietiging in Irak gevind kon word nie, waarna die VSA Irak nogtans binnegeval het.

Dis egter so dat Amerikaanse steun aan Israel geleidelik al hoe meer problematies word. Na baie jare van nek uitsteek om Israel ter wille te wees, en in die proses invloed wêreldwyd in te boet, begin die Amerikaners se geduld moontlik nou stadigaan opraak. Mnr Trump mag miskien opnuut Amerika se onvoorwaardelike steun aan Israel toesê. Daarvoor sal ons moet wag om te sien. Feit is, die een of ander tyd sal mnr Trump se geduld ook opraak.

Ten slotte dus: Ten spyte van die politieke terugslag vir Israel met die jongste VR-resolusie, sal sake in Israel voortgaan soos tevore. Israel sal nie die vestiging van nedersetings aan die Oostekant van die Jordaan staak nie en niemand sal of kan iets doen om hulle daartoe te verplig nie. Wat ook sal voortgaan en miskien nog sal vererger, is die vlaag terroriste-aanslae wêreldwyd teen Joodse en Amerikaanse teikens en teen almal wat as bondgenote van bogenoemdes beskou word: meer en meer gruweldade, meer en meer verminkings, meer en meer bloed, meer en meer trane. Want ongelukkig is dit so dat daar vir die situasie in Israel, benewens die verdeling van die land in twee volkome onafhanklike state, haas geen oplossing is nie en vir hierdie oplossing is die Israeli’s nie te vinde nie. His Majesty’s government was van al hierdie komplikasies niks te wagte nie.

Kernoorlogbedreigingsvlak laer ná Trump oorwinning

Die bedreigingsvlak in die VSA vir ‘n kernkonfrontasie is verlaag tot sy laagste vlak in die nasleep van die verkiesings.

Amerika se Defcon-waarskuwingsvlak is verlaag na sy veiligste status moontlik na die aankondiging dat Donald Trump in die 2016-presidensiële verkiesing geseëvier het.

Die Defcon Warning System, word deur ‘n private organisasie bestuur wat wêreldgebeure monitor en die kernbedreiging teen Amerika skat. Dit is nou op Vlak 5 – sy laagste moontlike status.

Die groep, wat bestaan uit kundiges met kontakte in die sekuriteitsomgewing, beskou die oorwinning van Trump as ‘n aanduiding van verbeterde Russiese verhoudings.

Net weke gelede is die waarskuwing is opgeskuif tot op vlak 3 weens verhoogde spanning tussen die VSA en Rusland, uit vrees dat die Obama-administrasie die rand nader van kernoorlog.

Vlak 3 beteken Amerikaanse troepe kan gemobiliseer word binne 15 minute. Vlak 5 beteken die Amerikaanse Departement van Verdediging is op sy laagste toestand van gereedheid vir kernoorlog.

Op die webwerf van die groep lui dit: “Die Verenigde State het ‘n voorlopige stap na ‘n meer isolasionistiese beleid geneem met sy onlangse presidensiële verkiesing. Terwyl dit ‘n paar maande sal neem om te sien hoe die Amerikaanse hervormings sy buitelandse beleid raak, het reeds ‘n paar wêreldleiers die hoop uitgespreek dat verhoudings kan verbeter, insluitend met Rusland en Sirië.

“As die nuwe Amerikaanse president hou by sy vorige stellings, sal die Verenigde State van Amerika waarskynlik onttrek van militêre konfrontasies in die Midde-Ooste en moontlik die Europese teater, al is dit hoogs onwaarskynlik dat dit NAVO-verpligtinge sal laat vaar, en die Oekraïne sal waarskynlik weer in die nabye toekoms ‘n kewssie raak.”

Die Russiese leier Wladimir Poetin was een van die eerste wêreldleiers wat die Republikeinse kandidaat gelukgewens het.

“Rusland sal egter waarskynlik wag om te sien wat die nuwe president doen, en nou word hulle in die wiele gery deur die komende winter.”

Die groep het gewaarsku oor ‘n paar oorblywende bedreigings vir die VSA en veiligheid in die wêreld: China, Noord-Korea en Israel sal fokuspunte raak.

“Intussen word meer troepe na Europa in 2017 gestuur om verdediging teen die Russiese bewegings te behartig en NAVO gaan voort met die opbou van magte in Pole om omliggende gebiede te beskerm teen ‘n moontlike Russiese aanval.”

Terwyl die Amerikaanse regering ook die Defcon-stelsel gebruik, is privaat en nie aan die publiek beskikbaar nie. Daarom bly openbare rekords slegs skattings.

Israeli president opgeneem na beroerte

Die voormalige Israelse eerste minister en president, Shimon Peres, is in die hospitaal opgneem ná ‘n ernstige beroerte.

Volgens berigte is hy aan ‘n asemhalingstoestel gekoppel.

Die 93-jarige langsdienende politieke figuur het vroeër vanjaar ‘n operasie ondergaan om ‘n pasaangeër te kry ná ‘n ligte hartaanval.

Peres het in die 1990’s ‘n sleutelrol gespeel in vredesonderhandelings in die Midde-Ooste en was in 1993 een van die argitekte van die Oslo-akkoord.

Hy het in 1994 as president van Israel die Nobelprys vir Vrede saam met sy destydse eerste minister, Yitzhak Rabin, en die Palestynse leier, Yasser Arafat, ontvang vir hul vredespogings.

Dié pogings het egter niks opgelewer nie.

Peres is in Pole gebore en was een van die stigterslede van die Arbeiders se Sioniste Jeugbeweging.

VN, Israel sê Jodehaat op hoogste vlakke ooit

Jodehaat en demonisering van Israel is op “die hoogste vlak van ons leeftyd,” sê Israel se ambassadeur by die Verenigde Nasies.

Danny Danon het by ‘n hoë-vlakvergadering oor antisemitisme Woensdag by die VN se hoofkwartier in New York gepraat.

“Oor ‘n derde van Europese Jode is bang om ‘n hoofbedekking of Ster van Dawid te dra in die openbaar,” sê Danon.

“Meer as die helfte van Franse Jode oorweeg om te emigreer omdat hulle nie veilig voel om as Jode in Frankryk te woon nie. Vandag hoor ons dinge oor Jode en die Joodse volk wat ons gedink het tot die bladsye van die geskiedenis hoort. … Anti-Semitisme is terug in die alledaagse lewe sonder skaamte.”

Danon het ook gesê sosiale media bied ‘n “nuwe soort bedreiging” in die sin dat anti-Semitisme baie vinnig globaal versprei.

“Die gebruik van die gereedskap van aanlyn sosiale netwerke om die Joodse volk en die Joodse staat te demoniseer, dit is Anti-Semitisme 2.0.”

“Die vyande van die Jode gebruik die gereedskap van moderne tegnologie om Jode regoor die wêreld te teiken en te teister,” het hy gesê, en bygevoeg dat die moderne wêreld die lewe makliker vir anti-Semiete maak want “al wat jy nodig het, is Wi-Fi, ‘n Facebookrekening, en ‘n diep haat vir Jode.”

“Dit is meer doeltreffend as die Protokolle van die Ouderlinge van Sion,” het hy bygevoeg.

Die VN se sekretaris-generaal, Ban Ki-moon het die forum via video toegespreek, en anti-Semitisme “een van die wêreld se oudste, mees deurdringende en dodelikste vorms van haat” genoem.

OB-aanstelling: DA-potte wat ketels verwyt

Die Nasionale Vergadering sal vandag besluit of hulle die aanbeveling aanvaar om die gewese ontleder van die Staatsveiligheidagentskap, Busisiwe Mkhwebane, as die nuwe Openbare Beskermer aan te stel.

Die verslag van die ad hoc-komitee oor die OB sal vandag aan die Nasionale Vergadering vir finale oorweging voorgelê word.

Al die partye, behalwe die DA, het bevestig dat hulle Mkhwebane se aanstelling steun. Die DA voer aan dat Mkhwebane ‘n spioen was en daarom nie geskik is vir die pos nie.

Dié beskuldiging kom hoofsaaklik van Glynnis Breytenbach wat voorheen deur die Nasionale Vervolgingsgesag self daarvan beskuldig is dat sy vir Israel spioeneer.

Die DA LP Breytenbach, het gesê dat Mkhwebane gewerk het as ‘n spioen terwyl sy as ‘n immigrasiebeampte aan die Suid-Afrikaanse ambassade in China verbonde was.

Die DA het gesê verskeie bronne het betroubaar aan hulle gesê dat Mkhwebane op die betaalstaat van die SSA was terwyl sy in China gewerk het.

Die ANC het in reaksie daarop gesê Mkhwebane het geen wet oortree deur in diens van die SSA te wees nie.

Die party sê ook regter Sharise Weiner (foto) het die beste gevaar in haar onderhoud.

Minstens 60 persent van die parlementslede, dit wil sê 240 van die 400 lede, moet ten gunste van Mkhebane stem om haar aanstelling te kan bekragtig deur president Jacob Zuma.

Weiner sê sy was as student ‘n stigterslid van Regslui vir Menseregte en het anti-apartheidsaktiviste “gratis” verdedig as advokaat.

Advokate soos Weiner is destyds deur die ANC-terreurfonds wat vanuit Londen, Brittanje bedryf is, betaal.

Sy het erken dat sy geen Afrikataal magtig is nie.

Die DA het ook professor Richard Majola vanweë sy ondervinding en kwalifikasie geloof, om kritiek teen hul voorkeur vir Weiner af te weer.

Theresa May neem oor van Cameron

Die Britse eerste minister, David Cameron sal vandag sy laaste kabinetsvergadering hou voordat hy die leisels aan Theresa May (foto hierbo) oorhandig.

May is verkies tot leier van die Konserwatiewe party, nadat haar enigste teenstaander, Andrea Leadsom, aan die wedloop onttrek het.

Die Britse minister van binnelandse sake, Theresa May, is nou die enigste oorblywende kandidaat om die Konserwatiewe Party se leier op te volg en die Britse premier te word.

Graham Brady, die hoof van die komitee wat die leierskapverkiesing gelei het, het ná Leadsom se aankondiging gesê die party se bestuur sal vergader om May as die wenner te bevestig. Hy het nie aangedui dat die verkiesingswedloop heropen sou word nie.

Indien sy as wenner bevestig word, kan May binne ure Brittanje se nuwe eerste minister word. Allerweë is verwag dat Cameron eers in September die tuig sou neerlê.

Leadsom se onttrekking kom ná fel kritiek teen uitlatings wat sy oor moederskap gemaak het.

Dit was nie duidelik of die naweek se gebeure bygedra het tot haar besluit nie. In haar kort verklaring het sy bloot gesê sy glo nie sy het voldoende steun binne die party nie.

Leadsom het May vroeër om verskoning gevra vir haar opmerkings oor moederskap nadat ’n politieke storm ontketen is ná haar onderhoud met die The Times of London.

Sy het gesê die feit dat sy ’n ma is, maak haar meer geskik om die land te lei. May het nie kinders nie.

Leadsom het later gesê sy wil nie hê moederskap moet deel van die politieke veldtog wees nie.

Die twee vroue was die enigste oorblywende kandidate in die wedloop om premier David Cameron op te volg, wat bedank het nadat Britse kiesers sy raad geïgnoreer het en in ’n referendum vir uittrede uit die Europese Unie (EU) gestem het.

Leadsom het aan The Times gesê: “Ek voel omdat ek ’n ma is, het ek ’n werklike belang by die land se toekoms.”

Leadsom het later die koerant van “geelpers-joernalistiek” beskuldig en gesê hulle het haar woorde in die berig onder die opskrif “Omdat ek ’n ma is, het ek ’n voorsprong oor May”, verdraai.

The Times het ’n opname bekend gemaak van die deel van die onderhoud om te bewys dat dit inderdaad vir Leadsom korrek aangehaal het.

Leadsom het gister aan die Daily Telegraph gesê sy glo nie om kinders te hê het enige invloed op die vermoë om eerste minister te wees nie.

“Ek is innig jammer dat enige iemand die indruk gekry het dat ek anders dink,” het sy gesê.

Britse politiek is in rep en roer met leierskapstryde wat in sowel die Konserwatiewe- as die Arbeidersparty woed.

‘n Lesbiese Wetgewer vir die Arbeiders, Angela Eagle, het ‘n veldtog van stapel gestuur om dié party se leier, Jeremy Corbyn, uit die kussings te lig omdat hy pro-Palestyns is.

Parlementslede uit die Arbeiders se geledere het vroeër ‘n wantroue-mosie teen Corbyn aanvaar.