Wat ek wel weet. Daar bestaan `n stille verstandhouding1 onder “ingeligtes” dat alle uitsprake sal voldoen aan die ongeskrewe reëls van die aanvaarde algemene politiek-sosiale tendens van die tyd.
At any given moment, there is a sort of all pervading orthodoxy, a general tacit agreement not to discuss large and uncomfortable facts.” – George Orwell.
En die “aanvaarde algemene politiek-sosiale tendens van die tyd” is:
“die hoofstroommedia en sy goedgekeurde spreekbuise is altyd reg.”
En ek, Kiepie, wat die sosiale media baie weinig gebruik, het tot eergister nog gedag dis die Twitters en die FB’s wat aan individue ‘n mate van vryheid van spraak verskaf het.
Waarom het ek nog nie ‘n piep van protes êrens gehoor oor die feit dat Trump se “sosiale” stem stilgemaak is nie.?!
Wie moet beskerm word teen hom? Koop mense werklik die rede wat Zuckerberg verskaf – bang vir nog geweld? Rêrig, Blommie?
Wees bang ja, baie bang – vir (permanente) inperking van vryheid van spraak, vryheid van denke.
Hier ter plaatse.
Eintlik het ek vrede met wat die Amerikaners aanvang, maar my nekhare begin rys oor die inperking wat al hoe blatanter hier kop uitsteek – voorskriftelikheid ten opsigte van vele dissiplines ook wat betref fiksionele inhoud vir TV-netwerke.
En net hier, presies op hierdie punt moet Kiepie haarself in die bek ruk, want Kiepie wil graag bly werk. Daarom kan ek nie netwerke by die naam noem nie – ek kan, maar ek gaan nie.
Wat ek wel gedoen het: Ek het die foltertoneel uit George Orwell se Nineteen Eighty-Four (p.198) vertaal. Die toneel spreek vanself.
Die hoofkarakter in Orwell se roman, Winston Smith, word gefolter deur die Partyverteenwoordiger, O’Brien. Die arme naïewe Winston kan dit nie regkry om sy gedagtes, sy geheue, aan te pas of uit te wis nie. Weet hy dan nie hy moet homself herprogrammeer nie?! Dit maak O’Brien radeloos.
“Onthou jy,” gaan hy aan, “jy’t in jou dagboek geskryf, ‘Vryheid is die vryheid om te sê twee plus twee is gelyk aan vier’?”
“Ja,” sê Winston.
O’Brien hou sy linkerhand op, die rugkant na Winston, met die duim na binne en die vier vingers uitgestrek.
“Hoeveel vingers hou ek op, Winston?”
“Vier.”
“En as die Party sê dis nie vier nie maar vyf – hoeveel dan?”
“Nee, Winston, dis hopeloos. Jy lieg. Jy dink nog steeds daar is vier. Hoeveel vingers, asseblief?”
“Vier! Vyf! Vier! Net wat jy wil. Hou net op, hou net op met die pyn!”
Dit klink absurd. Dis soos Eric Blair alias George Orwell dit bedoel het. Absurd. Ons leef in `n soortgelyke absurde kultuur. Absurd en treurig. So treurig dat my keel daarvan toetrek. Voor 1949 het 1984 ver geklink, wat nog te sê 1994 of 2014 …
Die legitimiteit van die Amerikaanse verkiesingstelsel het ‘n geweldige knou gekry. Trump verwerp die uitslag en ‘n bekende ontleder skryf in ‘n nuusbrief dat al vyf state waar die tellery vir 3 ure gestaak is en Biden daarna “wonderbaarlik” alle bykomende stemme ontvang het oor Demokratiese goewerneurs beskik. Die groot stede in ten minste vier van daardie state beskik oor groot swart meerderhede, asook swart kiesbeamptes wat die stemme getel het, iets wat op Twitter tot die volgende kommentaar gelei het:
What’s the point of voting or even democracy at all if a few dozen angry black election officials in Philadelphia, Detroit, Milwaukee, and Atlanta can decide the entire thing?
Die klimaat rondom die uitslag van die Amerikaanse presidentsverkiesing gaan steeds agteruit. Beskuldigings van bedrog deur die Trump-groep duur voort as gevolg van die vele onreëlmatighede in die stemming en tellery. Hierdie onreëlmatighede in die stemmerny is nie beperk tot die volgende nie: die onverklaarbare staking van tellery in vyf state laat op die verkiesingsaand nie; die voortdurende en geheimsinnige “vondse” van groot hoeveelhede stembriewe wat oorweldigend – en in sommige gevalle uitsluitlik – ten gunste van Biden was; “rekenaarfoute” wat die rooi Republikeinse stemme laat kantel het ten gunste van blou demokratiese stemme; mense wat opdaag om persoonlik te stem, net om te hoor dat hulle reeds gestem het hoewel hulle nooit ‘n afwesige stembriefie aangevra het nie; Demokraties beheerde state wat toegang tot Republikeinse waarnemers beperk, selfs in weerwil van eksplisiete hofbevele; ens.
En hoewel sulke ernstige vrae nie beantwoord word nie, het ‘n lid van Joe Biden se veldtogspan op Vrydag 6 November die toon aangegee. Andrew Bates – ook ‘n woordvoerder van die Demokratiese kandidaat – het op die beskuldigings van bedrog deur die Trump-span gereageer deur te sê dat indien Donald Trump sou weier om die nederlaag toe te gee, daar geen probleme sou wees om die “indringers” uit die Withuis te “verdryf” nie:
“Die Amerikaners sal die uitslag van hierdie verkiesing beslis. (…) Die Amerikaanse owerhede kan die indringers uit die Withuis verdryf.”
Benewens die vele vermoedens van bedrog wat die Republikeinse kamp vir etlike dae geopper het, is vandeesweek ook deur geweld en intimidasie gekenmerk. Vanaf verlede Dinsdag het groot betogings in Washington voor die Withuis uitgebreek. ‘n Paar dae voor die verkiesing het die hoofstad homself heeltemal afgesper, uit vrees vir groot onluste. Betogings in Seattle en Portland was ook gewelddadig. In laasgenoemde stad, die hoofstad van Oregon, waar Joe Biden heel ver gewen het, het betogers gewapen met aanvalsgewere opgeruk en Amerikaanse vlae gebrand.
Trump het reeds daarop gewys dat Biden ondersteun word deur “spesiale belangegroepe” wat bevestig dat Biden se donateurs hoofsaaklik uit beleggingsbankiers, tegnologiereuse en mediamaatskappye bestaan. Terwyl Biden deur 47 groot Amerikaanse koerante onderskryf is, kon Trump net op 7 kleiner firmas reken. Ook het Twitter die president se twiets oor onreëlmatighede by die stemmery aktief beperk. Daar is verhoed dat enigeen van sy twiets kon hou en dit te hertwiet. Ander twiets van Trump is met waarskuwingsetikette uitgereik, wat deur Twitter aangebied is as hul “veiligheidsbeleid”.
Dit is dus nie verbasend dat die media Biden as die wenner verklaar het nie. Maar soos Trump-prokureur Rudy Giuliani Saterdag in Philadelphia voor die pers opgemerk het: “Die media besluit nie wie president is nie.”
“Op nasionale vlak was die grootste donateurs van ons opponente Wallstraatbankiers en spesiale belangegroepe,” het Trump gesê: “Ons donateurs was polisiebeamptes, boere, alledaagse burgers.” Die bydraes van die Trump-veldtog kom hoofsaaklik van Amerikaners uit die werkers- en middelklas, van gewone mense soos bestuurders, konstruksiewerkers, masjiniste, boere en loodgieters.
Aangesien 2020 verreweg die duurste federale verkiesing in die geskiedenis van die Verenigde State was, het die Demokrate boonop byna twee tot een meer as die Republikeine bestee. In 2012 en 2016 was die besteding nog eweredig gebalanseer tussen die twee partye, volgens gegewens wat deur OpenSecrects.org opgestel is.
President Donald Trump het intussen ‘n verklaring uitgereik oor die verkiesingsuitslag van die 2020-verkiesing wat deur die pro-Biden-media uitgeroep is.
“Ons weet almal waarom Joe Biden haastig is om hom valslik as die wenner voor te stel, en waarom sy media-bondgenote hom so hard probeer help: hulle wil nie hê dat die waarheid blootgelê moet word nie. Die eenvoudige feit is dat hierdie verkiesing nog lank nie verby is nie. Joe Biden is nie as die wenner van enige state gesertifiseer nie, wat nog te sê van enige van die hoogs betwiste deelstate wat op pad is na verpligte hertellings, of state waar ons veldtog geldige en wettige regsgedinge het wat die uiteindelike oorwinnaar kan bepaal. In Pennsilvanië, byvoorbeeld, is ons wettige waarnemers nie betekenisvol toegelaat om die telproses waar te neem nie. Wettige stemme besluit wie president is, nie die nuusmedia nie.
“Maandag begin ons proses om ons saak in die hof te bring om te verseker dat die wette van die verkiesing ten volle gehandhaaf word en dat die regmatige wenner aangewys word. Die Amerikaanse volk is geregtig op ‘n eerlike verkiesing: dit beteken dat u alle wettige stembriewe moet tel, en geen onwettige stembriewe moet tel nie. Dit is die enigste manier om te verseker dat die publiek die volle vertroue in ons verkiesing behou. Dit bly skokkend dat die Biden-veldtog nie met hierdie basiese beginsel wil saamstem nie en dat hulle meen die stembriewe getel moet word, selfs al is dit bedrieglik, vervals of onregmatig of behorende aan oorlede kiesers. Slegs ‘n party wat verkeerd optree, sal waarnemers onwettig uit die telkamer hou — en dan in die hof veg om toegang daartoe te weerhou.
“Wat steek Biden dan weg? Ek sal nie rus voordat die Amerikaanse volk die eerlike stemme het wat hulle verdien en wat die demokrasie vereis nie. ”
Die verklaring is uitgereik terwyl Trump by sy klub in Virginia gholf gespeel het.
‘n Amerikaanse hooggeregshofregter het gelas dat die stembriewe in Pennsilvanië wat na die keerdatum van die verkiesingsdag ontvang is, afgesonder en apart getel moet word. President Trump het vroeër onreëlmatighede in die stemtelling beweer.
In ‘n tydelike bevel op Vrydag het die Amerikaanse hooggeregshofregter, Samuel Alito, beslis dat “alle verkiesingsrade” moet voldoen aan die riglyne van 28 Oktober en 1 November wat vereis dat alle stembriewe wat na 20:00 op die verkiesingsdag per pos ontvang word, “geskei moet word”. En geberg “in ‘n veilige en verseëlde houer, los van ander stembriewe.”
Laat stembriewe onderhewig aan die beslissing word dan “apart getel”, lui die bevel.
Terwyl die Demokrate Saterdag tot 14:00 (19:00 GMT) tyd het om op die besluit te reageer, kan die bevel dalk gesien word as ‘n simboliese oorwinning vir die veldtog van president Donald Trump, wat herhaaldelik beweer het dat die telproses met verskeie ongerymdhede besoedel is.
Trump se veldtog het Donderdag ‘n regsgeding aanhangig gemaak met die aantyging dat hul stemkontroleerders by ‘n tellingsentrum in Philadelphia verbied word.
Trump het self Pennsilvanië se verkiesingsbeamptes daarvan beskuldig dat hulle die fakkel vir die Demokratiese Party gedra het, en gesê dat “partydige Demokrate toegelaat het dat die stembriewe drie dae na die verkiesing ontvang word.”
Die Internasionale Strafhof (ICC) in Den Haag het op 1 Julie 2002 begin funksioneer kragtens die Statuut van Rome, ‘n multilaterale verdrag. 123 state het hulle tot dusver aan die gesag van die hof onderwerp waarvan Suid-Afrika een is. Die VSA en Israel is nie partye by die Statuut nie. Daar is 42 state wat nie die verdrag onderteken het nie.
Die hof het jurisdiksie om internasionale misdwye soos volksmoord, misdrywe teen die mensdom, oorlogsmisdrywe en misdade van aggressie te ondersoek. Sou ‘n staat nie self sodanige ondersoek in sy eie land onderneem nie, het die hof die bevoegdheid om dit op eie houtjie te doen. Die hof het egter nie universele jurisdiksie nie en kan slegs misdrywe ondersoek in lidstate, of indien die Verenigde Nasies ‘n saak na die hof verwys.
Tot dusver is 45 individue deur die hof veroordeel waaronder die voormalige Soedanese president, Omar al-Basjir, die Keniaanse president Uhuru Kenyatta en die voormalige Libiese president Muammar Gaddafi.
Onlangs, op 30 Junie 2020, is ‘n klagte ingedien deur ‘n regsprofessor van Middlesex-universiteit, professor William Scabas, teen president Donald Trump, die Israelse eerste minister Benjamin Netanyahu en Trump se adviseur Jared Kushner, namens vier Palestyne wat in die Wesoewer (Palestina) woon en wat behels dat Trump en kie:
“are complicit in acts that may amount to war crimes relating to the transfer of populations into occupied territory and the annexation of the sovereign territory of the State of Palestine.”
Die hof moet nou besluit of die klagte ondersoek behoort te word. ‘n Voorlopige ondersoek sal eers gedoen word waarna ‘n besluit geneem sal word. Trump se antwoord op die stappe wat die ICC teen die VSA wil neem was om ‘n nasionale noodtoestand (“National Emergency”) af te kondig ten einde Amerikaanse (en Israelse) burgers te beskerm en te vrywaar van aanspreeklikheid voor die hof. Sy rede is dat:
“… any ICC attempt to investigate, arrest, detain or prosecute any personnel of the United States or its allies (Israel) without consent to the court’s jurisdiction ‘constitutes an unusual and extraordinary threat to the national security and foreign policy of the United States.’”
Trump se deklarasie magtig die bevriesing van bates van die hof se amptenare, reisverbiedinge en strek dus wyd. Reeds is kennis geneem van Israel se voorneme om die Wesoewer te annekseer ten spyte van die feit dat dit op ‘n duidelike oortreding van die internasionale reg sou neerkom.
Schabas se aanklag voer aan dat Trump se ondersteuning vir Israel se voorgenome annekasasie ‘n oorlogsmisdaad daarstel as sou dit tot gevolg hê om die bevolkingsamestelling van die Wesoewer te verander teen die wil van die Palestyne wat boonop nie eers in die saak geken word nie. Israel het intussen sy voorgenome anneksasie onbepaald uitgestel.
Artikel 49 van die 4e Geneefse Konvensie stel dat ‘n
“occupying power shall not deport or transfer parts of its own population into the territories it occupies.”
Die Statuut van Rome verklaar dat indien ‘n besettingsmag op direkte of indirekte wyse van sy bevolking na die besette gebied verplaas, dit op ‘n oorlogsmisdaad neerkom.
Sewe-en-sestig onafhanklike spesialiste wat deur die Verenigde Nasies se Menseregtekommissie aangestel is, het in ‘n verklaring gesê dat Israel se anneksering van die besette gebiede ‘n ernstige oortreding van die Handves van die VN en die Geneefse Konvensie daarstel en ook van die beginsel dat geen gebied deur middel van mag of oorlog verkry mag word nie.
Trump het op 11 Junie 2020 verklaar dat die hof geen jurisdiksie oor enige Amerikaanse burger beskik nie en dat hulle voorgenome optrede die soewereiniteit van die VSA aantas. Hy het ook daarop gewys dat die VSA nie ‘n party by die Statuut van Rome is nie en nog nooit tot die jurisdiksie van die hof toegestem het nie. Alhoewel Bill Clinton die Statuut onderteken het, het George W Bush in ‘n ongewone stap die VSA se handtekening “onttrek” in 2002. Wat wel so is, is dat burgers van die VSA aanspreeklik gehou kan word vir misdrywe in state wat wel ‘n party by die Statuut van Rome is. So kan die VSA byvoorbeeld vir dade in Afghanistan aanspreeklik gehou word, wat dan ook tans deur die hof ondersoek word.
Op 20 Desember 2019 het die hof se aanklaer Bensouda bevind dat daar redelike gronde is dat Israelse magte oorlogsmisdade in die besette gebiede (Palestina) gepleeg het. Die vraag is egter of die hof jurisdiksie het om oor misdade in Gasa en die Wesoewer te bereg. Regslui is van mening dat Palestina minstens beperkte internasionale status (“limited international personality”) het. Israel self het al erkenning aan die Palestynse Bevrydingsorganisasie gegee deur ooreenkomste met hulle te sluit waaronder die Oslo-verdrag, wat hulle status bevestig. Palestina word deur 138 van die 193 VN-lidstate erken.
Mike Pompeo, die VSA se staatsekretaris, het intussen die “renegade-court”, soos hy die hof noem, begin dreig. Die VSA het ook ‘nAmerican Service-Members Protection Act, wat hulle magtig om enigeen wat deur die hof aangehou word eenvoudig te gaan haal (“extradite”), ‘n nogeens verbasende ontkenning van die internasionale reg, waaronder die soewereiniteit van state.
Israel, wat ook nie ‘n party by die Statuut van Rome is nie, voer aan dat Palestina nie ‘n staat is nie en dat die hof dus nie jurisdiksie het nie. In 2012 het die VN aan Palestina nie-lidwaarnemerstatus gegee en Palestina het die Statuut van Rome onderteken. Die Internasionale Assosiasie van Demokratiese Regslui (IADL) het ‘n amicus-brief aan die ICC gerig en hulle versoek om hulle jurisdiksie oor Palestina te bevestig:
“The ICC’s normative power and legal authority will be strengthened by confirming its jurisdiction over the State of Palestine, including the West Bank, East Jerusalem and Gaza, and opening an investigation into the Palestinian situation. Thereby the equal rights of all peoples to justice for international crimes will receive much-needed affirmation.”
Sewe-en-sestig lidstate van die ICC het in ‘n gesamentlike verklaring hulle steun aangedui vir die hof as ‘n onafhanklike en onpartydige instelling en dat die hof hom nie deur dreigemente van stryk moet laat bring nie. Tien van die 15 lede van die VN se Veiligheidsraad het eweneens in ‘n verklaring hulle:
“unwavering support for the Court as an independent and impartial judicial institution”
aangedui en dat die hof:
“preserve its integrity undeterred by any threats against the Court, its officials and those cooperating with it.”
Twee van hierdie vyf state is Frankryk en Brittanje.
Tyd sal leer hoe ver die hof sal kom met state soos Israel en die VSA wat, wanneer dit by die vervolging van Afrika-diktators kom, nie ‘n steen onaangeroer laat om daardie diktators voor die hof te laat bring nie, maar indien hulle self in die beskuldigdebank staan, die hof as ‘n boendoehof beskou wat nie die reg het om hulle te vervolg nie.
Ook hier by ons vind ons die bykans komiese situasie dat die ANC eintlik graag wil onttrek van die Statuut van Rome (waarskynlik omdat hulle besef dat hulle optrede teenoor die bevolking en veral teenoor Blankes op ‘n vorm van volksmoord neerkom), en inderdaad sulke pogings aangewend het, maar terselfdertyd alles in hulle vermoë doen om die hof sover te kry om op te tree teen “apartheidsmisdadigers”!
Die internasionale reg word deur magte soos die VSA as ‘n speelbal gebruik om hulle eie agenda te bevorder en sou die ICC se voorgenome stappe teen die VSA misluk, sal dit bevestiging wees van hierdie feit. Die vraag is dus of die internasionale gemeenskap die vermoë het om die VSA tot orde te bring, of nie.
Die ou aardbol van ons word by die dag ‘n gevaarliker plekkie om op te leef. Pas het pres. Trump die geleentheid van ‘n staatsbesoek aan die VSA deur die Poolse president, Andrzej Duda, gebruik om aan te kondig dat hy die Amerikaanse troepemag in Duitsland gaan verminder en ‘n sekere persentasie daarvan na Pole gaan verskuif. Hierdie verskuiwing sal, luidens die gesamentlike verklaring van mnre Trump en Duda, gepaard gaan met die oorplasing van wapentuig waaronder hommeltuie (drones). Lesers mag weet dat hommeltuie in staat is om kernwapens te dra.
As rede vir die troepeverskuiwing voer mnr Trump aan dat dit sal geskied omdat Duitsland, na sy mening, nie sy verantwoordelikhede teenoor die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO) nakom nie. Volgens hom is Duitsland se finansiële bydrae tot die onderhoudskoste van NAVO te gering, wat ‘n groter las op die skouers van Amerika plaas om die veiligheid van Duitsland teenoor Rusland te verseker. Terselfdertyd koop Duitsland aardgas ter waarde van miljarde euro van Rusland aan. Aldus die argument van mnr Trump.
Feit is egter dat Duitsland geensins in ‘n konflik met Rusland betrokke is nie en sy veiligheid ook nie op enige wyse deur Rusland bedreig word nie. Die Duitsers sal tog seker beter weet as die Amerikaners of hulle veiligheid in gedrang is of nie. Hierdie eienaardige sienswyses van mnr Trump is natuurlik ‘n rookskerm vir die werklike rede, naamlik dat die Amerikaners Duitsland wil dwing om Amerikaanse skalie-gebaseerde gas te koop wat hulle teen astronomiese koste produseer en teen ‘n verlies verkoop. Om hierdie rede het die VSA dan ook onlangs sanksies gehef teen maatskappye wat betrokke is by die bou van die gaspypleiding (Nord Stream) tussen Rusland en Duitsland.
Vir enige objektiewe waarnemer spreek dit vanself dat Duitsland nie die gas by Rusland koop ten einde Rusland ter wille te wees of om Amerikaanse belange te benadeel nie, maar bloot omdat hulle die gas nodig het en dat dit in hulle belang is om dit te te koop waar dit vir hulle ekonomies die voordeligste is. Dit is natuurlik ook waarskynlik dat die Amerikaners probeer verhoed dat die gasvoorsiening interafhanklike bande tussen Duitsland en Rusland mag versterk.
Daarby moet gevoeg word dat daar ná die ineenstorting van die kommunistiese blok in Oos- Europa en dus ook ná die beëindiging van die koue oorlog, weinig bestaansreg meer vir NAVO is. Om dié rede het Rusland dan ook die kommunistiese teenvoeter vir Navo, nl. die Warskouverdragsorganisasie ontbind. Amerika het egter verkies om NAVO te laat voortleef wat uiteraard vir hulle ontstsaglike koste op die hals haal, koste wat hulle nou van ander NAVO-lidlande probeer verhaal onder die voorwendsel dat NAVO hierdie ander lande se veiligheid waarborg.
Die Russiese ministerie van buitelandse sake het die beplande verskuiwing van Amerikaanse soldate na Pole vergelyk met die missielkrisis van 1962 toe die Sowjetunie probeer het om missiele in Kuba te vestig, wat op ‘n nippertjie na tot ‘n wêreldoorlog gelei het. Heel onlangs is ‘n reuse- NAVO- militêre oefening in Pole, Georgië en die Baltiese state waaraan 37 000 soldate sou deelneem, deur die koronakrisis in die wiele gery. Die VSA werk ook jare lank reeds aan ‘n missielstel in Oos-Europa om die sogenaamde Iranese bedreiging die hoof te bied. Soos enigeen op ‘n landkaart kan sien, is Pole byvoorbeeld duisende kilometer van Iran verwyder.
Dit is dus duidelik dat ‘n plofbare situasie in sentraal- en Oos-Europa aan die ontwikkel is. Dit is ook duidelik dat die situasie die gevolg is van direkte Amerikaanse bedreiging van Russiese veiligheidsbelange.
In die goeie ou dae het mense geweet waaraan hulle glo, wat hulle waardes is en dit uitgeleef. Daar was ‘n vastigheid in die lewe wat nie deur relativering ondergrawe is nie. Afrikaners het geweet waarvandaan hulle kom, wat hulle bereik het en was met reg trots daarop. Afrikaans was ‘n kleinood wat vertroetel is. Daar is nie toegelaat dat met Afrikaners en Afrikaans gemors word nie. Sedertdien het dinge radikaal verander. Nieblankes, vol van “pyn”, is met hulle oordrewe kritiek op die Afrikanerdom losgelaat. Maar daar is ook baie Afrikaanssprekende blankes, insluitende oud-Broeders, wat verkies het om hulle mantels te draai en sedertdien aan die voorpunt van die verfoeiing van Afrikaners is. As hedendaagse hanskakies probeer hulle om naatloos by die ANC en sy verengelsingsbeleid aansluiting te vind. Geradbraakte Afrikaans krap nie aan hulle siel nie.
Dit is nie uitsluitlik ‘n plaaslike verskynsel nie. In die Weste het daar ‘n wil- en koersloosheid ingetree omdat twyfel gesaai word oor bv die nalatenskap van imperialisme en kolonialisme. In nie-Westerse geledere word Westerse prestasies en tradisionele waardes gekritiseer en verkleineer. Hierdie aanslag teen die blankedom kom wêreldwyd voor. Westerlinge word geïntimideer om te transformeer; nie (noodwendig) om te verbeter nie, maar om ooreenkomstig die mode te dink en handel. Hulle wyfel om koersvas en kragdadig ingevolge hulle tradisionele waardes voort te gaan. Donald Trump poog om hierdie selfvernietigende tendens om te keer.
Westerlinge weet in baie gevalle nie meer wat om te glo nie. “The retreat of the strong gods from the culture of the West leaves a dangerous vacuum” (RR Reno, bron hier onder, Kindle 1420). “We are imperiled by a spiritual vacuum and the apathy it brings” (1555). Daarenteen weet die kulturele marxiste en die Moslems waaraan hulle glo en wat hulle wil bereik; dikwels op ‘n fanatiese en fundamentalistiese manier. Terwyl Westerlinge oor hulle waardes twyfel, kan hulle ten prooi val van diegene wat die ondergang van hulle beskawing begeer. In hierdie opsig is die tragedie wat sedert 1994 in Suid-Afrika afspeel, ‘n mikrokosmos van wat in die res van die Westerse wêreld kan gebeur as daar nie betyds en kragdadig opgetree word nie.
Dit is teen hierdie agtergrond dat die publikasie van die volgende boek van RR (Russell Ronald) Reno (gebore in 1959) verwelkom kan word: Return of the strong gods: Nationalism, populism, and the future of the West (Washington: Regnery Gateway, 2019, 207p; Amazon Kindle $14.94). Reno was dekades lank ‘n teologiedosent. Sy verwysing na gode in die boektitel is dus verstaanbaar. Maar die nie-religieuse gode waarom dit hier gaan, word in die newetitel en in die teks genoem. Reno is sedert 2011 die redakteur van die tydskrif First Things. Dit is ‘n ekumeniese maar konserwatiewe publikasie, waarin bydraes oor die Joodse religie ook opgeneem word. Reno was vroeër lid van die Episkopale Kerk, maar het in 2004 na die Rooms-Katolieke Kerk oorgegaan. Sy vorige boek is Resurrecting the idea of a Christian society (2016, Amazon Kindle $11.49), wat deur die idees van onder meer TS Eliot (1888-1965) beïnvloed is.
Reno verduidelik die titel van sy jongste boek soos volg: “The strong gods are the objects of men’s love and devotion, the sources of the passions and loyalties that unite societies … Truth is a strong god” (Kindle 75). “King and country, insofar as they still arouse men’s patriotic ardor, are strong gods. The strong gods can take the form of modern ideologies and charismatic leaders” (81). “No culture survives without strong gods. This is as true for an open society as a traditional one. A society lives on answers, not merely questions; convictions, not simply opinions. The political and cultural crisis of the West today is the result of our refusal – perhaps incapacity – to honor the strong gods that stiffen the spine and inspire loyalty” (1550).
Die outeur verduidelik sy doel met die boek soos volg: “I want to understand how the West was reconstructed after 1945 in accord with openness and weakening and how they debilitate us today, threatening to destroy the Western tradition they are meant to redeem … I will show how anti-fascism and anti-totalitarianism inspired a general theory of society … characterized by a fundamental judgment: whatever is strong – strong loves and strong truths – leads to oppression, while liberty and prosperity require the reign of weak loves and weak truths” (86).
“The violence that traumatized the West between 1914 and 1945 evoked a powerful, American-led response that was anti-fascist, anti-totalitarian, anti-colonialist, anti-imperialist, and anti-racist” (12). “In the second half of the twentieth century, we came to regard the first half as a world-historical eruption of the evils inherent in the Western tradition, which can be corrected only by the relentless pursuit of openness, disenchantment, and weakening” (17). Die twee wêreldoorloë word deur anti-Westerse elemente misbruik om blankes as bv gewelddadig, fascisties en rassisties te brandmerk. As rehabilitasiemaatreël word daar van Westerlinge verwag om hulle oop te stel aan ander idees en waardes; dus om hulle tradisionele lewenswyse te verander. Vandaar bv globalisme, identiteitspolitiek en multikulturalisme.
“A uniquely Western anti-Western multiculturalism deprives people of their cultural inheritance. Mass migration reshapes the social landscape. Courtship, marriage, and family no longer form our moral imaginations. Borders are porous, even the one that separates men from women” (33). Die tweede helfte van die vorige eeu het chaos in Westerse samelewings gesaai. Slegs van Westerlinge is aanpassings verwag. Dit is opvallend dat bv Westerse sportspanne wat internasionaal meeding ‘n bonte mengelmoes van rasse en etnisiteite is terwyl nie-Westerse sportspanne in groot mate steeds monokultureel is. Die winde van verandering het weens ongekende dwaasheid ook die blanke bewind in Suid-Afrika vernietig. Albert Camus (1913-1960) het aan sulke gebeure uitdrukking gegee met die opmerking: “Disaster is today our common fatherland” (59) – dink aan Eskom. Reno noem dit ‘n “civilizational shoah [holocaust/whirlwind]” (65). Plaaslik is beskawingsverlies sedert 1994 deel van ons daaglikse ervaring. Ons eens Westerse land is in ‘n Afrikaland getransformeer.
Reno noem die anti’s (gelys in die voorlaaste paragraaf hier bo) “the postwar consensus … The postwar Left fixed its attention on moral freedom and cultural deregulation, seeing them as natural extensions of the anti-authoritarian imperative, while the postwar Right focused on economic freedom and market deregulation for similar anti-totalitarian reasons” (65). “The postwar consensus is more than political. Its powerful cultural influence is evident in the emphasis on openness and weakening in highly theorized literary criticism and cultural studies in universities, often under the flag of critique and deconstruction, and in popular calls for diversity, multiculturalism, and inclusivity, all of which entail a weakening of boundaries and opening of borders” (70). Wim de Villiers se Stellenbosch University as ‘n Afrika-universiteit is ‘n sprekende voorbeeld hiervan.
“The postwar era saw a shift in our metaphysical dreams to openness and a lightness of being [Milan Kundera] in response to the decades of catastrophe in the first half of the twentieth century. In pursuit of those dreams the postwar imagination seeks the ministry of weak gods … Today, one of our leading imperatives is inclusion, a god who softens differences. Transgression is prized for breaking down boundaries – opening things up. Diversity and multiculturalism suggest no authoritative center” (97). “The basic contrasts that have dominated the West since 1945 [are] open versus closed, spontaneous versus authoritative, weak versus strong” (108). Die mode-konsensus is: “We need to understand and overcome the powerful orthodoxies that govern public life in the West – the ‘open-mindedness’ that polices dissent, the ‘diversity’ in which all think alike” (135). “The utopian promises of multicultural ideologies [are] that diversity will be our strength … or that breaking down walls will promote harmony” (157). Daarenteen is Reno van mening: “We need to recover the ‘we’ that unites us … This century begs for a politics of loyalty and solidarity, not openness and deconsolidation. We don’t need more diversity and innovation. We need a home. And for that, we will require the return of the strong gods” (169). “Our danger is a dissolving society, not a closed one; the therapeutic personality, not the authoritarian one” (1560).
Militarisme en aggressiewe nasionalisme word die skuld vir die twee wêreldoorloë gegee (185). “The inescapable lesson, most came to believe, was that war and destruction arose from close-minded modes of life and thought … We must banish narrow-mindedness and cultivate a spirit of openness. Instead of dogmatic convictions and passionate loyalties, we need a spirit of critical questioning. Rather than reinforcing dominant social norms, society should loosen up and allow for greater freedom and experimentation … Cultures need to expand their imaginative boundaries to welcome the contributions of new peoples. The world benefits from creative innovation, not conventional thinking. The spirit of openness, not dutiful obedience, is what we must cultivate” (190).
Hierdie verwerping van tradisionele oortuigings en waardes en die daarstelling van openheid vir nuwe idees is volgens Reno veral deur Karl Popper (1902-1994) met sy boek, The open society and its enemies (1945), geïnisieer. Dit is myns insiens wenslik om skepties, krities en oop vir nuwe idees te wees, maar dit moet nie daartoe lei dat jy sonder oortuigings gelaat word nie. Wat as bv kritiese teorie (en soortgelyke frases) aangebied word, is dikwels vermomde kulturele marxisme wat hoogs onkrities met sy eie uitgangspunte omgegaan. Een van Popper se leerlinge (449), George Soros (gebore in 1930), met sy wêreldwye Open Society Foundations (455), toon hoe destruktief en geslote “openheid” kan wees.
Reno som Popper se standpunt soos volg op; “By Popper’s reckoning, civilization faces a choice. We can live in a tribal or ‘closed society’, characterized by deference to authority and the subordination of the interests of the individual to those of society, or we can break free from this ‘collectivist’ impuls and build an ‘open society’, one that ‘sets free the critical powers of man.’ The future of the West depends upon choosing the latter” (200). Popper “denounced strong truth-claims as threats to freedom and widwives of totalitarianism” (248). Popper verkies om oor “‘meaning’ instead of ‘truth'” te skryf (282) omdat “meaning” ‘n “weak god” (288) en “truth” ‘n “strong god” is. Dit gaan om die verskil tussen “fact-based truth and self-chosen meaning” (315). “According to Popper, the strong truths are strong gods. They command our loyalty rather than being open to critical questioning and empirical falsification. As a consequence, they pose a threat to liberal norms. They are enemies of an open society” (264). “An open society must be true to openness above all, not to truth” (397).
Popper se stellinginname geskied teen die andergrond van die Tweede Wêreldoorlog. Hy is ‘n Jood wat uit Oostenryk gevlug het. Reno skryf oor Popper se standpunt: “Never again shall we allow totalitarian governments to emerge. Never again shall societies reach a fever pitch of ideological fanaticism … We must banish the strong gods of the closed society and create a truly open one. One of the strong gods that the nations of the West must overcome is the nation itself” (212). Popper se boek kan as een van die oorspronge van die hedendaagse globalisme en anti-nasionalisme beskou word. “Popper expounds his conviction that an ‘attitude of reasonableness’ must be the basis for a democratic society” (304). “Reasonableness” is ‘n “weak god”, soos ons al dikwels in die nuwe Suid-Afrika agtergekom het omdat dit talle vertolkingsmoontlikhede toelaat.
In 1945 is ‘n boek getiteld, General education in a free society, saamgestel deur James Bryant Connant en ander Harvard-akademici, gepubliseer. Daarin word besin oor die rigting wat onderrig ná die Tweede Wêreldoorlog behoort in te slaan, bv groter klem op wetenskaplike en tegniese onderrig (648). Maar die prominensie van Westerse kultuur, bv “the great books”, is gehandhaaf (665). “The Harvard committee sought a delicate balance between the authority of great books and independence of critical questioning” (677). Teen die 1980’s en 1990’s is hierdie standpunt verwerp met ‘n vraag soos: “Why should ‘dead white males’ and their Western civilization be privileged? A new, multicultural vision of education would expose students to cultural pluralism and awaken them to the persistent racism, sexism, homophobia, and xenophobia supposedly encouraged by dominant strands of the Western tradition” (682).
“The race, class, and gender pedagogy was seen by the liberal educational establishment as the next stage of the ongoing effort to build an open society” (687). Met die oog hierop is “racially and culturally diverse teachers” aangestel (687). “Most education professionals think it’s good for young children to have transgender teachers. Their opinion runs counter to common sense, which tells us that children need the stability that comes from being conformed to human reality, at the heart of which is the dichotomy between male and female. But the postwar consensus overrides common sense, celebrating the transgression that breaks down walls and inculcates the critical virtues necessary for sustaining an open society. This is our crises: a disquietude [ongedurigheid] born of homelessness. I see it everywhere, the existential consequence of wholesale weakening [slapgattigheid]” (1652). “Openness today means an intensely competitive marketplace for wealth and status without the guardrails and road maps of cultural norms” (1657). “The openness we inherited from the postwar generation is no longer counterbalanced by consolidation and rootedness” (1690).
In die plek van rasionaliteit het gevoelens en instinkte ‘n al hoe groter rol aan bv universiteite begin speel. “By the late 1960s and early 1970s, Popper’s open society had evolved to include open marriages, open drug use, and a general conviction that open discussion of the most intimate details of life would bring greater happiness and self-acceptance. Demands for an open and ever more non-Western literary canon, as well as other elements of multiculturalism, were only natural” (849). Die oop samelewing “now requires the policing of political correctness” (854); bv plaaslik deur die ANC se Menseregtekommissie. “The women’s movement, gay liberation, and … transgender rights” het kenmerkend van die oop samelewing geword (859). So ook ‘n groter mate van insluiting, diversiteit en bemagtiging (859).
Daarvolgens moet patriargie (mans regeer) en “cisgender dominance” (oorheersing deur die twee tradisionele geslagte) bestry word (881). “Gay liberation was supposed to overturn the bourgeois order, but in fact the gay lifestyle has become the ne plus ultra of discerning taste and self-oriented consumption” (1176); dus as uitnemend navolgenswaardig en daarom eintlik bo kritiek verhewe. Alles is veroorloof. “We engineer our lives, even choose our sex” (1495). “It is forbidden to forbid!” (1188). Daarom word daar bv nie pleidooie vir suiwer(der) Afrikaans gelewer nie. Ons kan maar lekker loslit opneuk totdat Afrikaans as ‘n taal uit eie reg vernietig is.
Die term “disenchantment” [onbehae, onvergenoegdheid], geïnisieer deur Max Weber (1864-1920), gee uitdrukking aan die ingesteldheid van die oop samelewing (740). “Disenchantment came to be seen as redemptive. The postwar consensus embraced ‘critical thinking’ as an indispensable cultural theraphy, necessary to prevent the development of the authoritarian personality and forestall the return of totalitarianism” (751). Die marxis, Norman O Brown (1913-2002), se hipotese is: “instinctual satisfaction as the final test of social justice” (827). Plaaslik kom ons hierdie soort destruktiewe dwaasheid daagliks teë. “What is today called ‘critical thinking’ amounts to a thoroughgoing therapy of disenchantment” (887). “To be an educated person today means acquiring the virtue of disenchantment … The rising generation should be guided toward what Philip Rieff [1922-2006] calls ‘deconversion’, the condition of critical knowingness that makes us ‘faithless’, not in the sense of believing nothing but of not believing anything strongly” (897). “We must drive out the strong gods from the West. We do so by relativizing them, putting them into their historical contexts, critiquing their xenophobic, patriarchal, cisgender, and racist legacies, and showing how they are products of a sociobiological process that produces in us a reptilian ‘tribal mind'” (903).
“The less educated tend to cling to their guns and religion. But we need not despair. The ruling class, educated in how ‘meanings’ are produced and sensitive to ‘historical and cultural context’, will manage their loyalties with techniques of disenchantment” (909). “Multiculturalists … pursue disenchantment, which transforms truth into meaning – and then meaning into preferences, impulses, and urges” (1098). In navolging van bv Jacques Derrida (1930-2004) is die humaniora aan veral Amerikaanse universiteite deur “‘cultural theory’, the highbrow form of multiculturalism,” oorgeneem (1109). Daar is nie meer plek vir die tradisionele kursusse in Westerse beskawing nie. “According to Derrida, reality is ours to make anew” (1147); dus gerieflik subjektief. “We should not seek a refounding of the West in accord with a new ‘given‘. That would reestablish the closed world of the old, discredited gods. What we need is something intrinsically open, a reality-based ‘genetic indetermination’ and ‘seminal adventure’. In a word, play “(1147).
Met verwysing na James Burnham se boek, Suicide of the West (Praag 1.10.2016), skryf Reno: “Liberalism sought ‘dialogue’ when firm resistance was needed” (1208). Is dit nie presies wat in 1990/94 plaaslik gebeur het nie? Pleks van terrorisme en marxisme kragdadig te bestry, is mandaatloos tot (algehele) oorgawe “onderhandel”. Anders as Burnham in sy verdienstelike boek, kom Reno met hierdie eienaardige vertolking vorendag: “Communism, an ideology born and bred in the West, became the most powerful tool of Western cultural imperialism throughout the world in the decades immediately following World War II, expanding the global influence of European culture. Mao’s communist rule destroyed China’s traditional Confusian culture, paving the way for Westernization. The totalitarian application of Marxist ideology did more to Westernize Russia than the policies of Peter the Great [1672-1725]. It provided a distinctly Western ideology for many third-world revolutionaries who sought to overthrow ancient monarchies, tribal systems, and the remaining colonial administrative elites” (1213).
Ek sou eerder beweer dat hoewel marxisme in die Weste ontstaan het, dit nie ‘n tipies Westerse ideologie is nie. Dit het immers nooit oorheersende aanhang in die Weste geniet nie. Lande soos Rusland en China het eers ná die mislukking van hulle marxistiese beleid in groter mate Westerse lande begin navolg. Plaaslik streef die ANC-regime met romantiese idealisme steeds na volskaalse marxisme in sy sogenaamde nasionale demokratiese revolusie, wat die vernietiging van demokrasie insluit. NP van Wyk Louw (1906-1970) het voortbestaan in geregtigheid bepleit. Plaaslik ervaar ons egter veel eerder “justice without virtue” (1256). Selfs “viewpoint diversity” (1240) word al hoe minder geduld.
“Justice, which is a strong god, requires race-blind policies, not the race-conscious policies with which universities recruited black students. To avoid that mandate [of justice], our leadership class turned to the muddy concept of ‘diversity'” (1834). ‘n Amerikaanse universiteitsrektor, Harold Shapiro, het in die 1980’s belowe: “The proper mix of race, sex, ethnicity, and religion … would contribute to ‘freedom of thought, innovation, and creativity’. Sexual orientation and other categories were soon added to the list, and corporations joined universities on the diversity bandwagon, asserting that a diverse workforce was essential for business success” (1840). “Diversity is a slogan of the open society. It isn’t a principle. It’s a therapy” (1861). “Multicultiralism … is another post-45 open-society therapy” (1861).
“In the 1950s and 1960s, the ideal employee for a major corporation was a married man. His domestic responsibilities were thought to make him steady and reliable. By 2000, the dominant cultural ideals had shifted toward fluidity and openness, epitomized in the notion of diversity. Now, the cherished employee is single, perhaps gay, but certainly eccentric to the mainstream and thus more likely to be innovative, creative, and mobile. The solid middle-class person who is married, goes to church, and has a network of communal responsibilities has become a liability in the open economy and open culture. He’s the sort of person who is ‘inflexible’. He’s likely to be ‘conventional’. What’s needed, says the postwar consensus at this late stage, are nimble, self-creating personalities able to boldly test the boundaries. The media are fixated on transgendered celebrities, multicultural settings, and other ‘decentering’ stories and images” (1930).
“‘De-centering’ means driving what was once privileged to the margins, and in real life that is accomplished through shaming, mocking, and deriding – a tactic otherwise known as ‘political correctness'” (1941). “They serve the common good by weakening norms. Those who trumpet diversity, innovation and transgression deserve to rule, not the ‘clingers’ who are susceptible to ‘nostalgia’ and vulnerable to ‘fear’, if not outright racism” (1957). “Aren’t the populist calls for closed borders clear indications of a reactionary impulse, a neo-colonialist effort to cling to the privileges of the ‘center’?” (2047).
Richard Rorty (1931-2007) het waarheid gedefinieer as “what your contemporaries let you get away with” (1327). “Viewed sociologically, what counts as truth depends on the social consensus” (1327) – plaaslik soos geformuleer deur die ANC; dus die “dominant opinion” (1332). Is dit nie in oortreffende mate waar van die nuwe Suid-Afrika met sy 80%+ swart bevolking nie? Rorty “thinks most people are captive to false opinions” (1332). Maar dan is demokrasie gebaseer op een mens, een stem, veral in ‘n land soos Suid-Afrika, mos volslae dwaasheid.
Émile Durkheim (1858-1917) skryf: “There can be no society which does not feel the need of upholding and reaffirming at regular intervals the collective sentiments and collective ideas which make its unity and its personality” (2116). “In every political culture the ‘we’ touches upon sacred things” (2307). Dink bv aan die verblydende herlewing onder Afrikaners van die herdenking van Geloftedag op 16 Desember 2019. Daardie “ons” is nie-inklusief. “The miracle of the ‘we’ turns contingent familial solidarity into something more precious than our universal humanity” (2312). “The concerns that drive populism in the West – immigration, borders, and national sovereignty – reflect a growing sense that the ‘we’ needs shoring up, which means calling upon the strong gods to renew our shared loves” (2362).
“If it is ‘nationalist’ to cherish self-government, then we should be nationalists. The strong god of self-government and sovereignty, which calls upon us to use our freedom and reason, is ennobling” (2389). “Those who shrink from the strong god of truth are sure to see danger rather than blessing in the strong god of patriotism” (2448). “Public life, domestic life, and religious life: these are what Russell Hittinger [born in 1949] has called the three ‘necessary societies'” (2480). “The sacred always calls to us. The strong gods return, renewing our inheritance, giving us a place to stand” (2545).
Dit voel soos gister dat Colin Powell die buisie met ‘n monster van Irak se “wapen van massavernietiging ” aan die wêreld vertoon het. Hierdie foefie was ‘n genoegsame voorwendsel vir ‘n Amerikaanse militêre inval in Irak. Soos ons almal nou weet, was daar toe nooit enige wapens van massavernietiging in Irak nie.
En hier kom mnr Trump jou gedoriewaar weer met ‘n slenter van dieselfde aard: Iran is verantwoordelik vir die hommeltuigaanslag teen die olievelde van Saoedi-Arabië. Amerikaanse troepe en militêre toerusting is reeds onderweg na Saoedi-Arabië om te gaan help. In ‘n gesamentlike verklaring ondersteun mnr Johnson, mnr Macron en mev Merkel die Amerikaanse standpunt weer klakkeloos, soos gewoonlik. As rede vir hulle bevinding voer hulle aan dat Iran skuldig moet wees, aangesien daar geen ander bevredigende verduideliking is nie. Dis die presidente van die Weste se voorste moondhede wat só redeneer! Die Midde-Ooste wemel tog van terroriste van alle kleure en geure wat so’n aanval sou kon uitvoer. Die enigste belang wa Engeland, Frankryk en Duitsland in die geskil het, is om die Amerikaners na die mond te praat.
Maar laat ons mekaar mooi verstaan. Dit gaan hier nie om ‘n pleidooi ten gunste van Iran in die algemeen nie. Die Iranese regime is sekerlik nie iets moois nie, om by vroueregte maar te begin. Dit gaan om beskuldigings van bombardemente van die Saoedi-Arabiese olievelde. Vir vroueregte in Iran voel die Amerikaners in elk geval vere, net soos hulle vere voel vir vroueregte in Saoedi-Arabië of vir die verpletterde bevolking van Jemen.
Iran is dus “skuldig” aan die aanval in Saoedi-Arabië. Die vraag wat ontstaan is waarom die Saoedi’s dan nie self hulle verdediging kan waarneem nie. Amerika, Engeland en Frankryk lewer jare lank reeds die modernste wapentuig ten bedrae van miljarde dollars aan Saoedi-Arabië. Die Saoedis gebruik hierdie wapentuig wel om ‘n vernietigende oorlog te voer teen die bykans hulpelose staatjie van Jemen, sonder dat dit skynbaar die Amerikaners, Franse of Engelse enige slapelose nagte besorg. Maar om hulleself teen ‘n hommeltuigaanval te verdedig, moet die Amerikaners kom help.
Dis duidelik dat Amerika oorlog soek in die Midde-Ooste. Hulle het nog steeds nie die situasie in Irak bevredigend bygelê nie en het nog altyd troepe daar. So ook in Sirië, Libië en Afghanistan waar hulle die afgelope 20 jaar reeds vasgeval sit en waar dit al hoe duideliker begin word dat hulle die stryd aan die verloor is. En dan praat ons nie eers van hulle jammerlike mislukkings in Viëtnam, Somalië en elders nie, maar dit is vir die Amerikaners natuurlik antieke geskiedenis.
Vraag is ook waarom Saoedi-Arabië ‘n bondgenoot van Amerika is en Iran ‘n vyand. Hulle is mos maar soos vinkel en koljander. In Saoedi-Arabië, Amerika se groot bondgenoot, is dit moontlik dat selfs minderjariges tot die dood deur kruisiging veroordeel kan word vir ‘n oortreding so gering as om aan ‘n betoging deel te neem.
Wat kan die beweegrede dan wees vir die Amerikaanse bemoeienis met die Midde-Ooste? ‘n Vanselfsprekende rede is natuurlik olie. Die Midde-Ooste beskik oor die wêreld se grootste oliebronne. Maar daar is ook die belange van Amerika se ” bondgenote” in die Midde-Ooste wat gedien moet word. Die Amerikaners probeer voorts om deur militêre optredes hulle ekonomie te stimuleer en terselfdertyd die aandag af te lei van die dreigende ekonomiese ramp wat hulle in die gesig staar. Maar die belangrikste rede is waarskynlik is dat die Amerikaners probeer om ‘n kordon te span rondom Rusland, wat in die pad staan van hulle strewe na wêreldoorheersing.
Al waarop die res van die mensdom kan hoop, is dat die Amerikaners ons nie almal saam met hulle oor die afgrond sleep nie.
As dít alles ‘n bietjie deumekaar en teenstrydig voorkom, is dit geen wonder nie. Die dae van pres De Gaulle, mnr Adenauer, mev Thatcher en dr Verwoerd is verby. Die Weste is in die hande van afkophoenders.
Steve Hofmeyr se hofsaak in die Stellenbosse Landdroshof word aanvanklik in dié potgooi bespreek, waarna nog ‘n hofsaak, dié van die staatspatoloog dr. James Blair Mwesigwa, aan die beurt kom. Mwesigwa het naamlik liggaamsdele van ‘n lyk onder sy beheer gesteel om vir moeitie te verkoop. Penny Sparrow se dood het tot groot leedvermaak op sosiale media, veral die sg. “Swart Twitter” gelei. Internasionaal is mnr. Donald Trump vandeesweek as ‘n “rassis” uitgekryt omdat hy na die smerigheid van die stad Baltimore, wat onder andere deur ‘n rotteplaag geteister word, verwys het.
Die soeke na brandhout is ‘n geykte vorm van roofbou deur die gepeupel wat woude uitroei totdat daar soms net dongas op die kaal grond floreer. Daarteenoor is daar die spreekwoordelike oerwoud wat met die oerstaat van die mensdom geassosieer word. Namate beskawing afgetakel word, word gesê dat die oerwoud teruggroei. Dit is wat ons sedert 1994 daagliks plaaslik ervaar. Die Westerse leefwyse van veral die blankes word al hoe meer deur afrikanisering verdring.
Robert Kagan
Robert Kagan het ‘n boek geskryf wat skynbaar oor hierdie onderwerp handel: The jungle grows back: America and our imperiled world (New York: Alfred A Knopf, 2018, 193p; Amazon Kindle $12,61). Soos uit die newetitel blyk, is die teks op Amerika toegespits. Kagan verdedig die rol wat Amerika sedert die Tweede Wêreldoorlog wêreldwyd as polisieman speel. Volgens die outeur moet Amerika voortgaan om met sy finansiële en militêre vermoë vrede, wet en orde op ‘n globale skaal te bevorder. As hy dit nie doen nie, sou die wêreld glo slegter daaraan toe wees. Ons weet egter watter destruktiewe rol Amerika in Suider-Afrika gespeel het om swart regerings, insluitende ons eie ANC-regime, aan die bewind te plaas. Pleks van vrede, wet en orde het Amerika plaaslik meegehelp dat die teenoorgestelde bereik word. Ek het die indruk dat Kagan hierdie boek geskryf het om Donald Trump by te kom; veral Trump se buitelandse beleid wat daarop ingestel is om in mindere mate as voorheen in ander lande se sake in te meng.
Parasitisme
Parasitisme is afgelei van die Griekse woord parasitas wat “eet aan iemand anders se tafel” beteken. ‘n Parasiet is dus iets wat ten koste van iets anders bevoordeel word. Parasitering kom in sowel die plante- as diereryk voor. ‘n Parasiet is ‘n organisme wat op ‘n ander organisme, die gasheer, teer en dit benadeel, bv siek maak. Parasitering kan selfs tot die dood van die gasheer lei. Hierdie uiterste vorm van parasitisme word parasitoidisme genoem. As die omstandighede verander, kan die parasiet sy afhanklike lewenswyse daarby aanpas. Tensy dit daadwerklik bestry word, kan parasitering dus in ‘n selfvergenoegde langtermynverhouding, ‘n lewenswyse, ontaard; ‘n geval van die ontvangs van lewensmiddele van die gasheer sonder dat iets konstruktiefs in ruil daarvoor gedoen word. ‘n Parasiet is dus ‘n toonbeeld van uitbuiting omdat dit nie selfgenoegsaam of selftoereikend is nie maar chronies afhanklik van ‘n ander organisme is. ‘n Parasiet kan selfs op sy beurt huisvesting en lewensmiddele aan ander parasiete verskaf.
Parasiet: 1. “woekerplant of -dier wat op of ten koste van ander organismes leef.” 2. “(figuurlik) persoon wat ten koste van ander leef.” Parasiteer: “soos ‘n parasiet lewe; ten koste van ander lewe” (HAT). In hierdie rubriek gaan dit uiteraard veral om mense wat op ander mense teer, maar daar kan ook op die omgewing geparasiteer word, bv die vernietiging van woude vir brandhout sonder om bome te herplant. Parasitering is een van die verskynsels wat die mensdom se agteruitgang bevorder en sy vooruitgang belemmer.
Michel Serres
Parasitering het meesal ‘n negatiewe konnotasie, maar nie altyd nie. Die Franse filosoof, Michel Serres (1930-2019), is op 1 Junie oorlede. Hy het ‘n boek, The parasites (University of Minnesota Press, 1980/2013, 288p; Amazon Kindle $13,79), gepubliseer waarin hy parasitisme op ‘n eiesoortige manier vertolk. Hy beweer dat menseverhoudings soortgelyk aan die verband tussen ‘n parasiet en sy gasheer is. Minderheidsgroepe kan op hierdie manier groot ontwrigting in die samelewing veroorsaak deur verskeidenheid en ingewikkeldheid in die samelewing te skep, wat volgens Serres noodsaaklik vir die mens se lewe en denke is. In hierdie opsig word die parasiet beskou as ‘n geleier van alternatiewe idees; dus van ander sienings as dié wat op daardie tydstip in die samelewing in die mode is. Die homogeniteit van denke en uitdrukking wat deur bv politieke byderwetsheid vooropgestel word, word tereg deur Serres as ‘n onding beskou.
Sodanige dekonstruksie, danksy alternatiewe menings en handelinge, kan verrykende gevolge hê as dit tot verbeterings in die samelewing lei. In hierdie konteks word daar dus ‘n positiewe betekenis aan parasitering geheg. Volgens die manier waarop die blanke soms in Suid-Afrika voorgestel word, is die wit parasiet egter die ongewenste gas, besoeker of setlaar wat nuwe insigte by die vergenoegde* swart gasheer, wat glo van altyd af in Afrika is, tuisbring. Die blanke word in werklikheid gerugsteun deur eeueoue beskawing wat ‘n heeltemal ander wêreld- en lewensbeskouing aan die swarte bekend stel en wat sy tradisionele lewenswyse onberekenbaar kan verbeter.
[* Sowel Nelson Mandela as Jacob Zuma het die mite verkondig dat die swartes voor die koms van die blankes in 1652 in rus en vrede in Suid-Afrika gelewe het.]
Serres bied nie maklik verstaanbare teks aan nie. Byvoorbeeld: “Knowledge without illusion is an illusion through and through, in which everything is lost, including knowledge. A theorem of it might be sketched like this: there is no myth more innocent than that of a knowledge innocent of myth. I can think of no others so imbued are myths with knowledge, and knowledge with dreams and illusions” (Kindle 563). Ek het gevolglik Alan Murray se boek, Michel Serres: A brief introduction (2015, 57p; Amazon Kindle $3,44), waaruit hierdie aanhaling kom, gelees. Murray toon aan hoe Serres die verhouding tussen die humaniora (bv filosofie en letterkunde) en die empiriese wetenskappe, veral die natuurwetenskappe (bv fisika), uit die oogpunt van die kennisleer/epistemologie benader. Volgens Serres bied die humaniora en die empiriese wetenskappe aanvullende perspektiewe. Albei help ons om die werklikheid te leer ken en verstaan.
Ongelukkig word daar in Murray se boek niks oor parasitisme gesê nie. Maar Serres vestig die aandag op die feit dat die letterkunde ouer as die empiriese wetenskappe is. Die neiging is gevolglik om die nuwer kennis wat die wetenskappe bied as die waarheid te aanvaar en wat in die ouer literatuur staan as vals te verwerp. “We place ourselves at the highest point, closest to the truth and furthest from ignorance” (239). “It is easy to see how truth and knowledge come to be thought of as belonging to the present, scientific era, while untruth and error belonged to the pre-scientific and literary past” (361). “This association of truth and contemporaneity has become so much part of our way of thinking that we frequently use phrases such as ‘out-of-date’ or ‘antiquated’ as synonyms for ‘false’ or ‘fallacious'” (368). In werklikheid kom waarheid en valsheid in sowel ouer as nuwer tekste en kennis voor. “Modern knowledge is not always an improvement upon ancient knowledge” (248). “Serres believes that reason is as often to be found in the works of ancient and modern poets as in the works of modern physicists or biologists” (368). Dit verduidelik waarom so baie tyd deesdae steeds aan die bestudering van die werke van bv Homerus, Plato en Aristoteles bestee word.
Die punt is dat om polities byderwets te wees nie noodwendig beteken dat korrekte idees aangehang word nie. Dit kan wees dat konserwatiewes geldige tradisionele menings huldig. “Serres’s other important claim [is] that the local is not contained in the global” (675). Nasionalisme hoef dus nie plek vir globalisme te maak soos politieke byderwetsheid vereis nie. Dat daar ‘n mate van oorvleueling tussen die plaaslike en die globale is of kan wees, word egter nie betwis nie.
Douglas Carswell
Douglas Carswell (gebore in 1971) het in Uganda grootgeword. Hy was die eerste parlementslid vir die United Kingdom Independence Party (UKIP) en het Brexit geïnisieer. Hy kom vorendag met die meer geykte negatiewe siening van parasitering. Op 13 Junie het hy die volgende boek gepubliseer: Progress vs parasites: A brief history of the conflict that’s shaped our world (London: Head of Zeus, 2019, 400p; Amazon Kindle $10,91). Die teks is ‘n verwerkte weergawe van sy boek, Rebel: How to overthrow an emerging oligarchy (2017). Die oorsprong van die 2019-teks verduidelik waarom daar nie altyd skerp op die onderwerp, die vooruitgang/paratisering-verhouding, gefokus word nie. Nogtans kan gesê word dat die outeur op ‘n uitnemende manier hierdie ambisieuse projek voltooi het. Hy skets die wêreldgeskiedenis vanaf die vroegste tye tot vandag met verwysing na wat in verskeie prominente streke, ryke en lande gebeur het. Die klem val eerder op finansieel-ekonomiese as sosiale aspekte omdat hy vooruitgang/produktiwiteit, veral ekonomiese voorspoed, sowel as sodanige agteruitgang aandui en redes verskaf ter verduideliking daarvan. Hy beskou parasitering as die hoofrede vir agteruitgang omdat dit produktiwiteit kortwiek (Kindle 170).
Aanvanklik het vooruitgang baie stadig plaasgevind (122) en was die verstektoestand van die mensdom hongersnood en armoede (135, 184). Dit sou sodanig gebly het as dit nie vir kreatiewe denke en doelgerigte aktiwiteit, dus vindingrykheid, was nie. Waar dit ontbreek, behoort mense myns insiens met hongersnood en armoede vir lief te neem. Humanitêre hulp moet verkieslik nie deur produktiewes ten bate van parasiterendes oordryf word nie. Dat ons hier met ‘n saak van aktuele plaaslike belang te make het, blyk uit die volgende – ons sit immers met ‘n regime wat die herverdeling van rykdom vooropstel: “Salvation, today’s parasites suggest, as they have in every age, can only come from sacrificing our wealth and freedom to others. This book shows why calls for economic redistribution are not just wrong, but that they are today what they have always been – a persistent pretext for parasitism” (239).
Carswell se konteks is egter nie Suid-Afrika of Afrika nie. Hy skryf: “We are – for the most part – a lot safer than before” (369). Daardie kwalifisering kan op die nuwe Suid-Afrika, wat uitmunt in gewelddadigheid, van toepassing gemaak word. Die idee dat die wêreld sedert die Tweede Wêreldoorlog ‘n veiliger plek geword het, is (veral) deur Steven Pinker gepopulariseer in sy boek, The better angels of our nature: The decline of violence in history and its causes (Penguin, 2011, 784p; Amazon Kindle $14,87). Volgens Pinker het sowel geweld as rassediskriminasie afgeneem. In Suid-Afrika is die teenoorgestelde waar. Onder die opskrif, “Nothing noble about savages,” skryf Carswell dat gewelddadigheid op sigself ‘n kenmerk van primitiwiteit is (441). Dit vestig nogmaals die aandag op die kolossale ramp wat ons in 1994 getref het. Die ANC, wat die primêre opstoker en pleër van geweld vóór 1994 was, is geskik geag om die land te regeer. Wolf is tot skaapwagter bevorder.
Dit is boere en handelaars wat van die vroegste tye af daarin geslaag het om gemeenskappe dikwels meer welvarend te maak. Maar dit is juis die lede van hierdie twee beroepe wat tradisioneel deur die onproduktiewes in die opperklasse, bv konings, prinse, priesters en ander lede van die elite, uitgebuit is. “It is not so much other species that rode on the back of the first farmers, but other parasitic people” (493). Hierdie verskynsel kom steeds voor; ook plaaslik. Onteiening sonder vergoeding, bv van blankes se plase, is sekerlik ‘n uiterste voorbeeld van parasitisme. “It was dicovered that instead of simply plundering someone else’s fields, resources could be extracted from farmers through a system of taxes, tolls and tyranny” (493). “Farming, in effect, allowed farmers to be farmed” (514). Weens uitbuiting, insluitende misdaad, is potensieel lonende boerdery dikwels gereduseer tot sukkelende bestaansboerdery.
Dink aan hoeveel geld plaaslik aan sekuriteitsmaatreëls, soos omheining, sowel kapitaal- as instandhoudingsuitgawes, bestee moet word. Selfs waarmee geboer word, word soms deur misdaad bepaal, bv pleks van om voort te gaan om met skape te boer word daar eerder met wild geboer, omdat wilde diere moeiliker as skape gesteel word. Maar misdaad roei nie net die plante en diere op plase uit nie; selfs die mense op die plase moet dit dikwels ontgeld. In Suid-Afrika is plaasmoorde ongetwyfeld aan die orde van die dag, al het Cyril Ramaphosa dit in die buiteland ontken en al het hy harsstarrig geweier om plaasmoorde te veroordeel. Uitgaande van die ANC se veronderstelling dat alle mense ewe waardevol is, het Ramaphosa onlangs teruggekrabbel deur te beweer dat alle moorde in dieselfde mate veroordeel moet word. In werklikheid is die moord op ‘n boer baie meer skadelik vir die land as dié op ‘n parasiterende plakker. Let op hierdie skandalige getuigskrif vir die nuwe Suid-Afrika: “Think of the most violent countries today: Colombia, with a homocide rate of 52 per 100 000 per year, or South Africa, with a homocide rate of 69 per 100 000 per year” (600). Wat anders kan ‘n mens verwag in ‘n land waarin ‘n geweldenaar tot ikoon en rolmodel verhef is?
“Feudalism … A system based primarily on land, feudalism involved a hierarchy of authority, rights, and power that extended from the monarchy downwards. At the head of the system, the crown owned all the land. Beneath the crown, an intricate network of duties and obligations linked royalty, tenants-in-chief (such as the barons), under-tenants (knights) and villeins (serfs)” (CollinsWorld Encyclopedia, 2003, p 337). Hierdie beskrywing het op Engeland betrekking. Feudalisme het egter wêreldwyd voorgekom. “From Laos in the Middle Ages to Buganda in the nineteenth century, we see the same essential arrangement of a small caste of warriors and priests ruling over a mass of farmers. It was this parasitic arrangement that kept people poor. Parasitic elites impoverished agricultural societies directly, by extracting from those that produced the wealth usually as much as they could” (Carswell 628). Die “extractive elites” (669) “rigged things so that they could live at the expense of the productive” (641). “The tragedy for most of human history is that the parasitic have prevailed over the productive – and productivity per person remained constant” (662). Dit is eers as die produktiewes wins maak, self die voordele van welvaart ervaar, dat produktiwiteit toeneem. “Progress remained slow for as long as parasitism prevailed over production” (669).
“The default human condition has been for the productive to be at the mercy of the parasitic. The former has long kept the latter fed. The latter ensured that only the most rudimentary division of labour was possible – and everyone remained poor as a consequence. Progress and innovation occurred in antiquity when the human habit of innovation and exchange was able to happen unhindered; when the hold of the parasites was weakened – and on two peninsulas [Greece and Rome] in the Mediterranean, the human propensity to specialize and exchange was allowed to kick in. Being free from parasites means being independent – free from external extortion – but also being free from internal extortion. To flourish, the productive need to live in a society that is not only independent, but in one which power is dispersed as a constraint against home-grown, domestic parasites as well. And at the same time, a society needs to be sufficiently open to interdependence, so that it can interact and trade with the neighbours” (788).
Oor antieke Griekeland en die Romeinse Ryk: “In both societies, slavery – perhaps the ultimate parasitic behaviour – was commonplace” (802).* “The Roman Republic enjoyed a rise in living standards due to specialization and exchange, and it’s not possible to account for it as simply the accumulation of wealth from overseas provinces” (2273). “The seeds of Rome’s collapse lay not in the arrival of barbarian predators from outside the Empire, but was due to parasitic ones within” (913). Die elite het die provinsies oorbelas en geplunder. “The mob of Rome and palace favourites produced nothing, yet continually demanded more, leading to an intolerable burden on the productive classes” (1003).
[* “The eradication of slavery – perhaps the ultimate extractive institution – seems to have coincided with a great leap in output [in America]” (2006).]
Carswell bespreek talle ander lande asook ander tye, maar die verhouding tussen vooruitgang/produktiwiteit en stagnasie/parasitisme bly dieselde. Byvoorbeeld, “From pharaonic Egypt to ancient Mesopotamia, those that created the wealth – farmers and merchants – had their wealth taken from them in the name of a divinely ordained order. This sort of patrimonial parasitism was, if you like, sanctified. Peasants were expected to yield much of their harvest to their overlords, often leaving them little more than a subsistence existence” (1652). “The priestly elites had implanted in the minds of their human hosts a bogus altruism, which demanded self-sacrifice in the interests of the divine … Sin was defined as man seeking to live on his own terms – or … his failure to hand over half of the harvest” (1665).
Thomas Malthus (1766-1834) het in sy An essay on the principle of population (1798) waargeneem dat “an increase in a nation’s food production improved the well-being of the population, but the improvement was temporary because it led to population growth, which in turn restored the original per capita production … ‘The power of population is indefinitely greater than the power in the earth to produce subsistence to man'” (Wikipedia). In Suid-Afrika neem kosproduksie af terwyl die bevolking skerp toeneem, wat volgens alle aanduidings selfs ‘n hagliker toekoms as die hede tot gevolg gaan hê.
Matthus se standpunt was “that without the practice of ‘moral restraint’ the population tends to increase at a greater rate than its means of subsistence, resulting in the population checks of war, famine, and epidemic” (Oxford Dictionary of English). By diegene wat nie buitensporig aanteel nie, vind ons deesdae dikwels oorsensitiwiteit vir die ellende waarin groepe met hoë geboortesyfers verkeer. Die gevolg is dat gesinne (insluitende/veral enkelouergesinne) met baie kinders voorgehou word as gevalle wat om verdienstelike redes op parasitering aanspraak maak. Kolonisering kan nie sonder meer die skuld vir oorbevolking gegee word nie. Byvoorbeeld, “India was locked in a Malthusian trap of her own making long before … the British … arrived” (Carswell 1487).
Ek wens die ANC-kornuite wil ter harte neem wat die Franse ekonoom, Frédéric Bastiat (1801-1850), geskryf het meer as ‘n eeu voordat Nelson Mandela sy kamerade met sy geweldsevangelie tot die vernietiging van staats- en private eiendom aangespoor het. Bastiat is bekend vanweë sy gelykenis van die gebreekte ruit. Hy het hierdie gelykenis vertel “to illustrate why destruction, and the money spent to recover from destruction, is not actually a net benefit to society” (Wikipedia). Tydens die bevrydingstryd het ek by meer as een geleentheid aanskou hoe talle ruite met klippe op ‘n universiteitskampus uitgegooi word. Ander skade aan die infrastruktuur is ook aangerig. Daarna het ek waargeneem hoe die bedrywigste vandaliste weens sulke “prestasies” tydens hulle “bevrydingstryd” in topposte aangestel word.
Wat al hierdie misdadigers gemeen het, is dat hulle hulle buitensporige salarisse in hulle sakke gesteek het en dit nooit vir ‘n oomblik oorweeg het om die skade wat hulle doelbewus aangerig het aan die staat te vergoed nie; om nie te praat van die skade wat hulle bv aan die blanke dosente se motors aangerig het nie. Maar dan is dit diesulkes wat verkondig dat hulle en hulle ANC “die hoë morele grond beklee.” Die volgende uitspraak van Bastiat is in elke opsig volkome op die ANC en sy nalopers van toepassing: “When plunder becomes a way of life for a group of men living together in society, they create for themselves in the course of time a legal system that authorizes it and a moral code that glorifies it” (Carswell 1672).
Die gewelddadige voorbeeld wat die ANC se “vryheidsvegters” gestel het, word deur hulle volgelinge tot op hede nagevolg. As hulle met iets ontevrede is, of bloot iets begeer wat hulle nie het nie, is hulle standaardreaksie om paaie te versper en beskadig en motors met klippe te bestook. Sover ek weet, is daar geen inklusiwiteit of diversiteit in hierdie groepe misdadigers soos wat verwag of vereis word as blankes groepsgewys iets sou doen nie. Daar is nooit sprake daarvan dat die skade wat aangerig is deur die misdadigers vergoed moet word nie. Nog minder vra mense uit daardie geledere verskoning vir hulle gedrag.
Daar word dikwels beweer dat blankes tradisioneel bloot op grond van velkleur teen swartes gediskrimineer het. Dit is nie die waarheid nie. Enersyds is die belangrike verskil tussen wit en swart mense nie letterlik die velkleur nie, maar kultuur, dus lewenswyse, oftewel manier van dink en doen. Andersyds lyk dit vir my al hoe meer asof pigmentasie nie die groot verskil tussen die vel van ‘n blanke en ‘n swarte is nie maar veel eerder die figuurlike veldikte. Skynbaar het baie/sommige blankes dun velletjie en voel hulle maklik skuldig en vra hulle graag (herhaaldelik) om verskoning. Swartes, daarenteen, is geneig om dikvellig te wees, voel oor niks skuldig nie en vra nooit om verskoning vir bv onsosiale gedrag nie. En die massa-inligtingsmedia moedig met loftuitings en stilswye die swartes aan op voort te gaan op hulle ingeslane weg.
“Ancient Hindu ethics held that the upper caste had belonged to a lower caste in a previous life. It would be unjust, or so they argued, for someone having paid high taxes in a former life to be expected to pay them again in this one. As for the lowly Vaisya [farmers and merchants], provided they paid their taxes on time, they would be reborn into the upper castes in the next life to enjoy their tax-free status then. Since they would be tax exempt in the next life, was it not fair that they pay them in this one?” (1708). In die ná-koloniale, polities onafhanklike Afrika word op ‘n soortgelyke manier geredeneer. Die blankes is glo in die vorige koloniale en rassesegregasie-bedeling ten koste van die swart inheemses bevoordeel, gevolglik is die ná-bevrydingsera die tydvak waarin swartes hulleself kan bevoordeel. Dit is hulle sogenaamde beurt om (KFC) te eet; dus te plunder (bv korrupsie te pleeg) en te sorg dat hulle ras- of etniese groep op ‘n geil manier op die staat parasiteer.
“In 1980, Zimbabwe became an independent state. Far from thriving as a newly liberated democracy, she became Robert Mugabe’s fiefdom, a sort of private kleptocracy. As a consequence, Zimbabwe’s GDP [gross domestic product] per person fell by almost half between 1980 and 2010. Zimbabweans ate better on the day they achieved independence than they did thirty-three years later, when they had a lower daily calorie intake. Indeed, Zimbabwe is one of the few places on the planet that is poorer today than it was in the early 1980s. But even despite such unequivocal decline, for many years both inside and outside Zimbabwe, Mugabe was lauded as a liberator by those who could not seem to see the destructive consequences of his government” (1744). Sedert 1994 is soortgelyke drastiese agteruitgang op talle terreine kenmerkend van Suid-Afrika. Carswell verwys egter nooit na Suid-Afrika in hierdie verband nie, behalwe die hoë vlak van ernstige misdaad wat hier bo genoem is. Carswell is uitnemend ingelig om hom oor die distopie in die nuwe Suid-Afrika uit te laat, maar hy doen dit nie, blykbaar omdat dit nog nie geykte praktyk in Brittanje en elders geword het om die nuwe Suid-Afrika te kritiseer nie.
Volgens Carswell was Holland die eerste land waarin die industriële revolusie plaasgevind het. In 1648 is die land van die Habsburgse aartsparasiete bevry (1783). Feudalisme is afgeskaf en die mag van die gildes ingekort. (Deesdae neem gildes die vorm van vakbonde aan.) Die belastingslas is verminder en die handel het floreer. “Dutch workers were producing so much more efficiently than anyone else, that they commanded high wages” (1812). Dit kan onder meer aan hulle protestantse werksetiek toegeskryf word (1862). “The merchant class in the Netherlands were no longer supplicants to kings, their autonomy now deemed to be ordained. The natural order was no longer submission, but autonomy. These new ideas encouraged the notion that the merchant class – the Regenten – might rule in their own right. The productive had been set righteously free” (1877). Tydens hierdie Hollandse Goue Eeu het die VOC in 1652 die halfwegstasie aan die Kaap gestig. Dit was die begin van die blanke bewind in die latere Suid-Afrika. Deesdae word die wysheid van die vestiging van blankes in Afrika al hoe meer bevraagteken. Die blankes word dikwels van uitbuiting beskuldig terwyl die onverkwiklike waarheid is dat bv hulle werkywer, kundigheid, kreatiwiteit en hoë morele waardes brutaal uitgebuit word.
“The English, like the Dutch, came to acquire each of the key ingredients needed to produce intensive economic growth: independence from external predators, dispersed power to constrain internal parasites, and interconnectedness to allow specialization and exchange” (1895).* Die magte van die Britse monarch is ingekort (1907). “Increasingly, producers were protected from the parasitism of the ruling classes” (1914). Monopolië is aan bande gelê, baie van die arbeidsbeperkinge van die gildes is opgehef en belasting is verminder. Teen die middel van die 17de eeu “output per person in England began to rise after centuries of stagnation” (1921). “If Holland had been the richest place on the planet at the end of the seventeenth century, by the end of the eighteenth it was England” (1942).
[* Later formuleer Carswell dit soos volg: “Most of humankind now enjoys, to some extent or other, the conditions that allows for economic growth: independence from predatory outsiders, openness to trade and exchange, and dispersed power” (2510). Suid-Afrika is egter nog geensins bevry van roofsugtige/parasiterende elemente van buite nie. Dit is omdat die ANC-regime sy broeder- en susterskap met die res van Afrika oorbeklemtoon; dus dat die ANC hierdie skadelike ingesteldheid dikwels hoër ag as sy verantwoordelikheid teenoor die inwoners van Suid-Afrika. Om hierdie rede is die ANC onder meer in beginsel bereid om die landsgrense af te skaf, wat sekerlik selfs ernstiger destruktiewe gevolge vir die land inhou as die sosiale en ekonomiese inploffing (bv rommelstatus) van die afgelope kwarteeu.]
In Duitsland was die pad na voorspoed soortgelyk aan dié in Holland en Engeland. In 1809 is feudalisme in Pruise afgeskaf (2067) en in 1871 het ‘n verenigde Duitsland tot stand gekom. Baie van die arbeidsbeperkings van die gildes is afgeskaf (2074). Carswell noem dat vooruitgang/produktiwiteit nie noodwendig onbepaald voortgesit word nie. Byvoorbeeld, in die geval van die stadstaat Venesië is daar mettertyd agteruit geboer. “Productive civilization is … fragile” (2146). Die nuwe Suid-Afrika is ‘n toonbeeld hiervan. “Civilized standards, attitudes and other intangibles are enormously important” (2173). Dink aan die onbenydenswaardige situasie waarin tradisionele Europese beskawing plaaslik verkeer, bv Afrikanerkultuur en Afrikaans. “It’s not possible to talk about human progress without taking into account a broad range of what one might call humanitarian considerations” (2173).
“Extractive though institutions might be in societies controlled by small elites, it is ideas that ultimately facilitate such extortion. Ideas, not institutions, account for why some societies are free, while others remain feudal” (2219). “The rebellious Dutch didn’t just overthrow an old extractive elite; they repudiated an older way of thinking, too” (2225). “Ever since the eighteenth century, a whole string of philosophers – among them Hume, Kant and Montesquieu – made much the same point about reason underlying our elevation” (2225). Maar idees/denke het nie noodwendig ‘n positiewe invloed op die samelewing nie. Dit is idees, veral in die vorm van propaganda, wat daartoe gelei het dat FW de Klerk en sy onderhandelaars feitlik sonder slag of stoot aan die bose ANC oorgegee het. Hulle het gevoel dat hulle nie ‘n (sterk) saak teen swart oorheersing het nie; dat dit immoreel sou wees om die blanke bewind en die beleid van rasseskeiding voort te sit. Wat glad nie verreken is nie, is die enorme skade wat afrikanisering aan die land en sy Europees-gebaseerde blanke beskawing aanrig.
China het veral in hierdie eeu as ‘n hoogs suksesvolle ekonomie en ‘n gedugte wêreldmoondheid op die voorgrond getree. Dit is onder meer te danke aan “the outsiders who ruled over them have been ousted” (2522). Maar die ANC-regime beweeg in die teenoorgestelde rigting: Hy laat toe dat hoofsaaklik parasiterendes uit die agterlikste kontinent hulle in groot getalle plaaslik vestig. Verder bedryf die nuwe plaaslike swart elite sedert 1994 met oorgawe parasitering wat radikaal strydig met die land se belange is. “Independence alone has never been enough to produce progress and prosperity. If a society simply swaps external predators [ie “colonials”] for internal parasites it can even find itself worse off” (2529). “Across much of Sub-Saharan Africa, independence saw an even more rapacious elite take over from foreign powers … nations’ treasuries were turned into private bank accounts for autocrats” (2562).
“Democracy per se has never been a prerequisite for progress. What counts is restraint upon the powerful” (2698). Sedert 1994 is die politieke beheer van Suid-Afrika aan die swart meerderheid toevertrou. Minderheidsgroepe, bv die blankes, het deesdae onvoldoende beheer oor wat die ANC-regime enersyds in eiebelang en andersyds ter bevoordeling van mede-swartes en ter benadeling van blankes doen. “Democracy does not necessarily produce better leaders” (2738). Afgesien van hulle groot mate van doodgewone onbekwaamheid het Suid-Afrika sedert 1994 bv nog nie ‘n nie-kommunis as staatshoof gehad nie; om van ‘n anti-kommunis nie te praat nie.
In die laaste hoofstuk is daar die volgende stelling van aktuele belang: “In every age, when wealth is allocated by redistribution, rather than by the autonomous actions of the market, those with political power are able to amass a great deal of it” (3536). FW de Klerk en sy onderhandelaars het geweet dat hulle die politieke mag in die land aan ‘n klompie kornuite oorhandig wat sterk kommunisties geneig is. Ook dat die ANC-regime pleks van die land aan die hand van ‘n gesonde ekonomiese beleid te ontwikkel eerder die makliker uitweg sou kies, naamlik die verdeling van bestaande rykdom; dus om te steel van dié wat het (die produktiewes, veral die blankes) en dit gratis te gee aan dié wat nie het nie (dikwels prestasielose parasiterendes). Alles wat herverdeel (bv onteien) word, word egter nie aan die gepeupel uitgedeel nie. Die regeringstelsel funksioneer soos ‘n filter waarin ‘n groot skeut rykdom agterbly wat deur die regerende elite vir hulleself toegeëien word.
Suid-Afrika
Carswell vestig die aandag uitsluitlik op die opperklasse wat op die laer klasse parasiteer. Dit is ‘n verskynsel wat veral sedert 1994 oorbekend in Suid-Afrika is. Die ANC is primêr daarop ingestel om eerder die belange van ANC-lede in topposte in die party en die regering te bevorder en nie dié van alle ANC-lede of al sy kiesers nie; om nie van alle inwoners te praat nie. ANC-kornuite in bv die hoofkantoor, Cosatu-huis, en in die regering ontvang (eerder as verdien) buitensporige salarisse en byvoordele (huisvesting, ampsmotors, vliegkaartjies, ens). Dink aan die buitengewoon groot kabinet bestaande uit dosyne ministers en adjunk-ministers. Hulle parasiteer uiters geil nie net tydens hulle ampstermyn nie, maar ook daarna weens makro-pensioenvoordele. Hierdie wantoestand bestaan nie net op die vlak van die sentrale regering nie, maar ook op die provinsiale en plaaslike vlak.
Sogenaamde nie-regeringsorganisasies (NGO’s – Eskom, SA Lugdiens, SABC, Denel, ens) is vir hulle voortbestaan van staatsfinansiering afhanklik terwyl hulle selfvoorsienend tydens die blanke bewind was. Soos op die drie vlakke van regering kan hierdie skandalige toedrag van sake enersyds aan ondoeltreffende funksionering en andersyds aan korrupsie toegeskryf word. Daar is ‘n groot mate van eenstemmigheid dat daar op die drie regeringsvlakke en by die NGO’s hopeloos te veel amptenare in diens teen hemelhoë vergoeding is. Die vakbonde oefen druk uit dat niks ter regstelling gedoen mag word nie en die ANC-regering gee telkens toe aan hierdie eis. Die vakbonde gaan verder en oefen druk uit dat hierdie opgeblaasde salarisse en byvoordele periodiek met meer as die inflasiekoers verhoog moet word en kom klokslag daarmee weg. Verhoging in produktiwiteit word plaaslik nie meer as ‘n geldige argument teen ondoeltreffendheid en onbekwaamheid beskou nie. Die wanfunksionering van hierdie instellings word verseker deur ‘n beleid van rassediskriminasie. Daar word vereis dat die arbeidsmag op alle vlakke en in alle (groot) werkplekke die demografie (dus 80%+ swart) moet weerspieël.
Hoe word hierdie korrupte, ondoeltreffende brousel aan die gang gehou? Enersyds deur allerhande belastings en andersyds deur diefstal, bv die onteiening van blankes se eiendom sonder vergoeding. Dit word die herverdeling van rykdom genoem. Selfs diegene wat sake-ondernemings tot stand bring, word afgesien van buitensporige inkomstebelasting verplig om ‘n deel van hulle onderneming ingevolge die beleid van swart ekonomiese bemagtiging (SEB/BEE – black economic empowerment) op suiwer rassistiese gronde aan swartes te verkwansel. Maar dan kan die ANC-regering nie begryp waarom Suid-Afrika nie nuwe beleggings lok en dus ekonomies stagneer nie. Intussen is die bevolking besig om eksponensieel toe te neem, enersyds weens “natuurlike aanwas” en andersyds weens die grootskaalse invloei van inkommers. Geen politieke party spreek hom ten gunste van ‘n veldtog vir geboortebeperking uit nie omdat groot gesinne glo tradisioneel deel van die swart kultuur is. Die intog van inkommers word ook nie met doeltreffend grensbeheer aan bande gelê nie omdat die ANC daarvan hou om wanneer dit hom pas die aanskyn van ‘n humanitêre bewind te hê, bv om toe te laat dat sy swart broers en susters uit die ellende in die res van Afrika ontsnap deur plaaslik ellende te skep, bv te parasiteer op die mediese dienste en skole. As in uitsonderlike gevalle teen straatsmouse, -bewoners en -slapers opgetree word, skop “humaniste” ‘n groot lawaai op. Daar is 6 175 parasiterende straatslapers in Kaapstad (Die Burger, 22.07.2019, p 7). Shoprite het die afgelope jaar onder 489 rooftogte deurgeloop (Netwerk24, 22.07.2019).
Dit behoort duidelik te wees dat parasitering nie net in die opperklasse van die samelewing voorkom soos deur Carswell aangetoon is nie. In die laerklasse het parasitering ‘n leefwyse geword. Dit is vir ‘n individu moontlik om lewenslank in Suid-Afrika te oorleef sonder dat daar ooit ‘n steek werk in ruil vir owerheidsubsidiëring gedoen is. Dit was ‘n belangrike faktor in die “sukses” van die ANC in die afgelope algemene verkiesing. Diegene wat sonder teenprestasie maandeliks ‘n maatskaplike toelae ontvang, stem by voorkeur en in groot getalle vir die ANC omdat hulle besef dat ‘n regering gelei deur ‘n ander politieke party nie so rojaal staatsgeld in ruil vir niks konstruktiefs sal uitdeel nie. Vir water, elektrisiteit, munisipale dienste, televisie-ontvangs, ens, betaal die gepeupel gewoonlik nie. Daar word ook van die staat verwag om bevredigende huisvesting te voorsien. As die prestasielose, parasiterende gepeupel met enigiets ontevrede is, word die Nelson Mandela-geweldsopsie by voorkeur verkies. Daar is nooit sprake dat die skade wat aangerig word deur die misdadigers vergoed moet word nie. Wat ons hier mee te make het, is uitbuiting op ‘n baie groter skaal as tydens kolonialisme, maar hieroor word polities byderwets geswyg.
Suid-Afrika is in ‘n tweetang-parasitisme gewikkel. Enersyds is daar die onbekwame, korrupte, oorwegend swart opperklas en andersyds die parasitiese leefwyse van die oorwegend swart laerklas. Die nuwe Suid-Afrika is ‘n paradys vir parasiterendes. Dit is die ANC-regering wat oogluikend toelaat dat die ontvangers van maatskaplike toelaes baie meer as die betalers van inkomstebelasting is. Die kernoorsaak van hierdie wantoestand is demokrasie gebaseer op een mens, een stem, alle stemme met gelyke waarde, terwyl dit duidelik is dat net die produktiewes voorspoed bevorder en dus stemreg behoort te hê en nie die parasiterendes wat die land al hoe meer verarm en in ellende dompel nie. Die land is besig om in sy swernoot te gaan. Die blankes word sistematies neergehaal tot tipiese Afrika-ellende. Van eksterne parasiete (bv inkommers) en interne parasiete (bv diewe en militante vakbonde) moet ontslae geraak word. Die produktiewes, hardwerkendes en eerlikes moet in beheer van die bestuur en administrasie van die land geplaas word. ‘n Heeltemal ander benadering as dié van ‘n chroniese welstaat moet gevolg word met die oog op die skepping van ‘n veilige, vreedsame, beskaafde, produktiewe, suksesvolle, vooruitstrewende land waarin misdaad en anargie doeltreffend bekamp word.
Afskeid
Ek het op 6 September 2012 die eerste keer op Praag gepubliseer. Dan Roodt het my later in kennis gestel, sonder dat ek dit opgelet het, dat hy rubriekstatus aan my skrywes toegeken het. Mettertyd het dit ‘n weeklikse rubriek geword. Dit is onwaarskynlik dat ek en Dan oor alles saamstem. Daar sal sekerlik bv klemverskille wees. Een van die kenmerke van regsgesindes is dat hulle onafhanklik probeer dink. Om hierdie rede is daar by ons onderlinge verskille pleks van eenstemmigheid. Tot Dan se eer kan ek sê dat hy nooit voorgeskryf het wat en waaroor ek moet skryf nie en my uitlatings is nooit gesensureer nie.
Ek is dankbaar dat Dan so lank ‘n platform aan my skryfwerk gebied het. Sover ek weet, is daar nêrens elders ‘n plek waar ek in Afrikaans so vryelik ten bate van Afrikaners en Afrikaans kan publiseer nie. ‘n Mens sou dink sommige van die hoofstroom-inligtingsmedia (bv die Afrikaanse Naspers/Media24-koerante) sou in die lot van Afrikaners en Afrikaans belangstel, soos vóór 1994, maar dit is glad nie die geval nie. In daardie media word geen werklike begrip getoon vir die anargie waarin die land sedert 1994 verval het nie. Wat ook ontstellend is, is dat wanneer op Netwerk24 met ‘n pro-Afrikaansopmerking gereageer word (as dit nie gesensureer word nie) daar gewoonlik geen ondersteuning is nie. Afrikaanssprekendes het in groot mate apaties oor Afrikaans geword.
Ek het die “geseënde” ouderdom van 80 jaar bereik. William F Buckley jr (1925-2008) het gesê dat ‘n mens so iemand nie gelukwens nie maar eerder met hom simpatiseer. Ek vind dat ek nie meer saans so maklik soos voorheen kan lees en skryf nie. Ook dat ek moeilike tekste al hoe meer vermy omdat ek dit al hoe moeiliker vind om hulle sinvol in woorde weer te gee. ‘n Weeklikse rubriek verg ook te veel van die bietjie tyd wat ek oor het. Wat ek probeer sê of wou sê, het ek teen hierdie tyd gesê. My opregte dank aan diegene wat dit die moeite werd gevind het om te lees wat ek skryf. Ek sal die reaksies mis. Dalk sal ek periodiek van my laat hoor maar dan seker eerder in kort mededelings of notas eerder as volwaardige artikels.
Daar is nog baie wat gedoen behoort te word om voorbrand vir die Afrikaner en Afrikaans te maak. Op 7 Desember 1907 het die komponis en dirigent, Gustav Mahler (1860-1911), ná ‘n dekade as direkteur van die Wiener Hofoper, afskeid geneem. Hy het geskryf: “Instead of something whole, rounded off, as I had dreamed, I am leaving behind unfinished bits and pieces; such is the human lot” (Henry-Louis de La Grange, Gustav Mahler, vol 3, Oxford University Press, 1999, p 780). Dit is ook hoe ek voel. Die stadium wat my leefbeurt betree, is vir my ‘n bron van hartseer. Al wat my tot groter droefheid stem, is die haglike toestand waarin die land en veral die Afrikaners en Afrikaans verval het, bv wat gaan van my kleinkinders word? Hoe is dit moontlik dat ‘n groepie Afrikaanssprekende blankes ons as Afrikaners in hierdie onbenydenswaardige situasie laat beland het? Dit druis in teen die grein van Afrikanergeskiedenis van 6 April 1652 tot 1 Februarie 1990. Ek sien uit na die dag wanneer die keurgroep Afrikaners die terreurbendes hokslaan en die anargie beëindig.
Dit het tyd geword om op te ruim. Hennie Aucamp (1934-2014) het op 75 jaar begin opruim. Hy het gesê dat hy daarna seker ‘n opgeruimde mens sou wees. Ek gaan weg, moet afskeid van alles neem, maar niks inpak nie. Dit is ‘n eienaardige situasie. Wyle Willem Botha (Universiteit Pretoria) het graag gesê: “‘n Heilige het ‘n verlede maar ‘n sondaar het ‘n toekoms.” Party mense sê dat ek nêrens heen gaan nie; dat ek niks word nie. Die predikant, daarenteen, sê dat ek êrens heen op pad is. Hy klink hoogs onseker oor waar en hoedanig die plek is wat vir my toeberei is. Hy het darem laat deurskemer dat die naam van die plek met ‘n h begin.
Die gedrag van die Britse ambassadeur, Sir Kim Darroch, wat president Donald Trump van die VSA beledig het, is ‘n klap in die gesig van alle Westerlinge. ‘n Mens hoef nie met alles wat mnr. Trump sê saam te stem nie, maar ten minste het hy al sy kommer uitgespreek oor plaasmoorde in Suid-Afrika en is hy gekant teen onwettige immigrasie na die VSA en ander ontwikkelde lande.
Darroch se kleinlike, beledigende en agterbakse gedrag is onverskoonbaar. Só ook dié van die Britse regering wat hom aanvanklik onvoorwaardelik gesteun en toe sy bedanking aanvaar het.
Nie lank gelede nie, het ‘n Britse Konserwatiewe politikus, Jacob Rees-Mogg, sy land se konsentrasiekampe in die voormalige Boererepublieke verdedig en daarmee sy minagting vir die Afrikanerbevolking van Suid-Afrika duidelik gemaak.
Die meerderheid Afrikaners steun mnr. Trump en vind hom die mees simpatieke figuur sedert mnr. Ronald Reagan, ten minste wat Suid-Afrika betref.
Robin Renwick en Julius Malema
‘n Ander voormalige Britse ambassadeur in Washington, Baron Robin Renwick, werk nou saam met anti-blanke en anti-Westerse ekstremiste in Suid-Afrika soos Julius Malema wat aktief ‘n globale blanke volksmoord propageer.
In solidariteit met die Trump-beweging in die VSA, asook om ons afkeer van Britse ekstreemlinkse voorstanders van blanke volksmoord in Suid-Afrika en elders te betoon, waaronder Jacob Rees-Mogg, Robin Renwick en die hele Arbeidersparty, verbind ons as Afrikanervolk ons tot ‘n ekonomiese boikot teen Groot Brittanje en alle Britse maatskappye wat in Suid-Afrika teenwoordig is, soos Vodacom en BP (Britse Petroleum).
Ons doen verder ‘n beroep op almal in Europa, Amerika en elders ter wêreld wat teen volksmoord, terreur en die ekstreemlinkse bedreiging vir ons beskawing gekant is, om ons boikot teen Brittanje te steun.
Ons sal binnekort ‘n volledige lys van Britse maatskappye en produkte publiseer wat wêreldwyd geboikot moet word.
Tot die bitter einde toe!
Dr. Dan Roodt
Stigter, PRAAG (Pro-Afrikaanse Aksiekgroep)
Mede-stigter, Groep van 63
Stewige, hoë mure kan die grondslag vir goeie buurskap wees, veral in ‘n abnormale samelewing soos Suid-Afrika, waar rasgeïntegreerde woongebiede van owerheidsweë aan almal, maar veral aan die blankes, opgedring word en verset hierteen as rassisme en rassediskriminasie teen nie-wittes geëtiketteer word.
‘n Britse joernalis en deesdae veral ‘n televisie- en radiokommentator, Tim Marshall (gebore in 1959), het onlangs ‘n boek oor mure gepubliseer: Divided: Why we’re living in an age of walls (London: Elliott and Thompson, 2018, 272p; Amazon Kindle $14,36). Aanvanklik het hy sy spore as oorlogskorrespondent verdien. Ek het voorheen verwys na sy uitstekende boek oor die oorlog in Kosovo: Shadowplay: The inside story of the overthrow of Slobodan Milosevic (2002 – Praag 12.05.2018). Marshall is ook die outeur van: Prisoners of geography: Ten maps that tell you everything you need to know about global politics (London: Elliott and Thompson, 2015, 256p; Amazon Kindle $10,34). In hierdie werk skryf hy in breë trekke oor streke en kontinente; inligting wat hy ook in sy jongste boek benut.
By Marshall se gebruik van die term “mure” is ingesluit alle fisiese en geestelike versperrings wat daar tussen mense bestaan. “I use walls as shorthand for barriers, fences and divisions in all their variety … those walls are the ‘what’ of division, not the ‘why'” (Kindle 94). In die boek is mure die saambindende element, maar die besprekings handel in groot mate eerder oor die betrokke kontinente, lande of streke in die algemeen, insluitende sake wat verdeeldheid veroorsaak. Ek bepaal my aandag egter by voorkeur by fisiese mure. Mure kan die troefkaart (“trump”) in ‘n geskil wees.
Hadrianus se muur in Noord-Engeland
Dit is bekend dat mense reeds in die antieke tyd mure gebou het om hulle belange teen indringers te beskerm. Voorbeelde is die Groot Muur in China (vanaf 214 vC) en Hadrianus se muur in Noord-Engeland (vanaf 122 nC). Heelwat later, in 1660, het Jan van Riebeeck ‘n heining van amandelbome laat plant toe veediefstal reeds ‘n endemiese probleem in hierdie droewe land was. Maar hierdie heining kon kwalik as versperring teen diefstal gefunksioneer het. Lees in hierdie verband gerus die deurwinterde historikus, Dan Sleigh, se uitmuntend nagevorste artikel: “Politieke versinsels rakende die amandelheining” (LitNet 29.08.2018). Individuele woonplekke en woongebiede, asook hele dorpe en stede, is van die vroegste tye af en in baie streke en lande om veiligheidsredes dikwels ommuur.
Ongebreidelde misdaad het weens die koms van “vryheid” in Suid-Afrika in 1994 ‘n bloeityd in die plaaslike sekuriteitsbedryf ingelui. Woonplekke, sake-ondernemings en ander eiendom, bv voertuie (wat ons snags nie op straat durf laat nie), behoort deesdae in elke moontlike opsig teen misdaad beskerm te word. Die ANC-regering het onlangs kennis gegee dat ommuring teen diefstal, in die geval van veral blankes se eiendom, in ‘n sin tevergeefs gaan wees omdat owerheidsdiefstal gewettig gaan word – onteiening sonder vergoeding genoem. Die ANC beoog dus om sabotasie vorentoe op ‘n ander manier as voorheen te pleeg. In die plek van fisiese sabotasie met bv plofstof word (rasgebaseerde) statutêre sabotasie kragtens wetgewing begeer.
In breër perspektief: Vanwaar hierdie “fortress mentality”? (28). Veral in Europa kan dit toegeskryf word aan bv “the frightening heights of mass migration, the backlash against globalization* [and] the resurgence of nationalism” (33). Mure is dwarsoor die wêreld gewild, by uitstek in die 21ste eeu. “2016 set the record for border deaths (7 200 globally) because of the increase in border security” (1548). Mure staan as getuies en selfs as monumente teen internasionalisering/globalisme. Mure “best illustrate the challenges of identity in a globalized world” (94). “Thousands of miles of walls and fences have gone up arround the world in the twenty-first century. At least sixty-five countries, more than a third of the world’s nation states, have built barriers along their borders; half of those erected since the Second World War” (33). “There are many reasons why we erect walls, because we are divided in many ways – in terms of wealth, race, religion and politics. Sometimes divisions lead to violence, and walls are erected to protect or defend. Sometimes walls go up to keep certain people out. Sometimes physical walls don’t go up at all, but we still feel the separation; it’s in our minds. These invisible barriers are often just as effective” (43). [* Eerder: “globalism” – Praag 25.11.2018.]
Vir Afrikaners het fisiese en later geestelike laertrek as doeltreffende verskansing, as ommuring teen vernietiging en ter behoud van wat waardevol is, gedien. Afgesien van lewens en besittings is daar kultuur en identiteit wat deur mure beskerm kan word. “We develop a group identity, and this often leads to conflict with others. Our groups are competing for resources, but there is also an element of identity conflict – a narrative of ‘us’ and ‘them'” (63). Dink aan Harald Pakendorf wat polities byderwets aan sy gehoor vertel het dat daar nie ‘n onderskeid tussen “ons” en “hulle” gemaak moet word nie. Almal moet “ons” wees. Die absurditeit van sy standpunt blyk uit die volgende: “In vraetyd staan ‘n boer voor in die gehoor op: Baie dankie, nou verstaan hy. Ons steel so baie van ons skape” (Praag 14.04. 2018). Of hierdie absurditeit: Ons kan nie ons motors snags op straat laat nie anders steel of vandaliseer ons daardie voertuie. “In the context of evolution more and more of us needed to build barriers: walls and roofs to house ourselves and our livestock, fences to mark our territory, fortresses to retreat to if the territory was overrun, and guards to protect” (69). Deesdae is baie van hierdie fisiese versperrings “electrified, topped with searchlights and CCTV [closed-circuit television]” (74). Die jongste is dat onbemande vliegtuie, genaamd hommeltuie (“drones”), gebruik word om bv grense te patroleer.
China
Deel van die Groot Muur van China naby Beijing
Die Groot Muur in China is seker die bekendste muur. Dit word soos volg beskryf: “Continuous defensive wall stretching from western Gansu to the Gulf of Liaodong (2 250 km/1 450 mi). It was once even longer. It was built under the Qin dynasty from 214 BC to prevent incursions by the Turkish and Mongol peoples and extended westwards by the Han dynasty. Some 8 m/25 ft high, it consists of a brick-faced wall of earth and stone, has a series of square watchtowers, and sections have been carefully restored” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 394).
Marshall noem dat hierdie muur 13 000 myl lank was (119, 178). Dit is om veiligheidsredes gebou om die sentrale deel van China van Binne-Mongolië te skei. Die muur simboliseer die verskil tussen “us and them” (164). John King Fairbank beskryf die muur as: “a line of demarcation separating the steppe from the sown field, nomadism from agriculture, and barbarism from civilization” (164). Dit was ‘n uitlewing van “Sinocentrism … the belief that China was the cultural centre of the earth, and the most advanced civilization” (164). Dit is ‘n gesindheid wat deesdae weer al hoe meer prominent in China word vanweë die ekonomiese oplewing wat die afgelope dekades daar ervaar word.
In China se buurland en aartsvyand en -mededinger, Japan, word dieselfde gesindheid van etniese meerderwaardigheid en verskansing teen inkommers reeds lank aangetref. Dit is slegs van Westerse lande wat verwag word om nie-blanke immigrante op groot skaal en sonder keuring te aanvaar. Die sprekende voorbeeld wat China en Japan met hulle etniese gesindheid stel, gegrondves op eeue-oue beskawings, toon duidelik dat die gevoel van kulturele meerderwaardigheid nie net by blankes aangetref word soos ons deesdae plaaslik en in die Weste wysgemaak word nie.
Aan die suidekant het die muur gehelp om die etniese Han-groep te verenig (178). Die weswaartse verlenging van die muur “protected part of the Silk Route, thus furthering economic growth” (178). Daar was dus destyds genoegsame redes om die muur te bou, al het dit veral op die lange duur nie absolute beskerming teen invalle en invloede gebied nie. Deesdae maak elektroniese kommunikasie, soos die Internet, dit uiters moeilik om inligting, bv politieke idees, buite te hou. In die noordweste in die Xinjiang-provinsie, geannekseer in 1949 (219), aanvaar die Turkse Uigur (Moslems) glad nie Chinese dominansie nie (224). Dit geld ook vir die Tibettaanse Boeddhiste (242). Tibet is sedert 1951 staatkundig deel van China.
Amerika
Die muur wat deesdae meer in die nuus is as China se Groot Muur is die een wat Donald Trump belowe het om op die grens tussen Amerika en Mexiko te bou ten einde onwettige en ongewenste immigrante en vlugtelinge buite te hou. “This is perhaps the most famous non-existent wall in the world” (495). Trump het ‘n muur “with an average height of 30 feet” in die vooruitsig gestel (495). “The border stretches 2 000 miles from the Pacific Ocean to the Gulf of Mexico via California, Arizona, New Mexico and Texas. At most a wall could be built along 1 000 miles of it, with natural obstacles such as steep terrain, bedrock and water getting in the way along the rest of the route” (709). Maar daardie beoogde muur is meer as ‘n fisiese muur. ‘n Trump-ondersteuner het gesê: “We would look at the wall as not just a physical barrier to immigration but also as a symbol of the American determination to defend our culture, our language, our heritage, from any outsiders” (509). “It endorses the idea of making ‘America Great Again’ and symbolizes the support that exists for putting ‘America First'” (516). “A border defines a nation, and Trump’s wall is attempting to define what America is – both physically and ideologically” (736).
Soos dit iemand betaam wat ondersteuners soek, dus gewildheid en gevolglik die mode-politiek onderskryf, het Marshall ‘n goor gesindheid jeens Trump en sy muur: “It’s the ‘otherness’ of those who are entering the country, and the fear that they could dilute what some perceive [!] to be ‘American’ culture, that makes the wall so important to its supporters. For those who oppose it, the wall goes against American values of freedom, liberty,* equality and an America for all” (530). Die punt is: Daar is iets soos ‘n Amerikaanse kultuur, ten minste wat blanke Amerikaners betref en hulle is tans nog in die meerderheid. Dit is veral linkse akademici in Amerika wat ontken dat daar so iets soos ‘n Amerikaanse kultuur is en in soverre daar dalk sprake van so iets mag wees, is dit glo nie die moeite werd om dit te koester en te beveilig nie. Dit is kulturele marxisme in sy suiwerste vorm. [* Daar is ‘n neiging om “freedom” in persoonlike en sosiale verband te gebruik en “liberty” in politieke en staatkundige verband.]
“An America for all” is ‘n gevaarlike wanberip, soortgelyk aan wat veral Pierre en Justin Trudeau in Kanada wil bewerkstellig, naamlik dat Kanada weens massa-immigrasie in so ‘n mate multikultureel moet word dat die bevolking dié van die wêreld weerspieël. Afgesien van die nuwe probleme wat op hierdie manier doelbewus vir Kanada geskep word, sal die land dan ook met baie van die probleme wat in die res van die wêreld voorkom, opgeskeep sit. Massa-immigrasie hou daadwerklike gevare vir die tradisionele en heersende Amerikaanse (en Kanadese) kultuur in. Dit is linkse elemente wat die Amerikaanse regering die reg van keuring, van watter immigrante gewens is en hoeveel van hulle toegelaat word, wil ontsê.
Deel van die huidige grens tussen Mexiko en Amerika met patrollievoertuie.
Daar is reeds versperrings, bv heinings, oor lang afstande op die Amerika/Mexiko-grens. Marshall se bewering hier bo, dat dit ‘n “non-existent wall” is, is dus ten minste deels vals. Byvoorbeeld: “In 1978 the Immigration and Naturalization Service (INS) put out a tender for two 12-foot-high fences topped with barbed wire to be built in Texas” (594). “When President Obama came to the White House there were over 600 miles of barrier, and he kept building” (615). Die National Geographic Magazine het hierdie grensmure en -heinings ‘n aantal jare gelede duidelik op ‘n kaart aangedui. Daar is ook ‘n kaart hiervan in Marshall se boek (563). Vorige Amerikaanse presidente is nie vir die oprigting van daardie beveiligingsmiddele verkwalik nie. Waarom dan hierdie tirade teen Trump? Dit gaan vir hom immers om die bekamping van misdaad. Inkommers wat onwettig ‘n land betree, maak hulle skuldig aan ‘n misdaad. In linkse geledere word hierdie feit verdoesel. Hulle praat nie meer van “onwettige immigrante” nie maar van “ongedokumenteerde immigrante.”
In die Mexikaans-Amerikaanse Oorlog (1846-1848) “the USA acquired what are now California, Nevada, and Utah, and parts of New Mexico, Arizona, Colorado, and Wyoming” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 602). In die suidwestelike state van Amerika word die Spaanssprekende inkommers al hoe meer. Eersdaags kan die blankes daar ‘n minderheidsgroep word. “Including the Hispanics, non-whites currently make up about 40 per cent of the [entire American] population, a figure that is predicted to rise to 53 per cent by 2050, with Hispanics comprising about 29 per cent, making them the fastest-growing ethnic group over the next thirty years” (Marshall 743). Dat die tradisionele Amerikaanse kultuur aangetas word, behoef geen betoog nie. “It is possible that within a few decades several states will give Spanish legal equality with English as the official language in schools and the government system” (537). In Amerika is daar groter geesdrif vir skoolonderrig in Spaans as wat daar in ANC-geledere ondersteuning vir Afrikaanse skole is. Die situasie in Amerika word vererger deurdat daar nou reeds talle organisasies bestaan wat hulle aktief vir “herowering” beywer, dus selfregering en selfs onafhanklikheid vir daardie suidwestelike state. Die deportasie van Mexikane deur Amerika is nie ‘n nuwe idee nie. Weens die groot ekonomiese depressie in die jare dertig, “somewhere between 500 000 and 2 million people were deported to Mexico, many of whom were actually US-born citizens” (587).
Israel
Israelse muur aan die Wesoewer wat Palestyne en Israeli’s van mekaar skei
Dit is in die Weste, in lande onder blanke beheer, waar mure nie mag bestaan om mense te skei of uit te hou nie. Vóór 1994 is geen sodanige mure, bv in poskantore, kritiekloos in Suid-Afrika geduld nie; deesdae steeds nie in bv Amerika nie. ‘n Ander land wat nie toegelaat word om sy voortbestaan kritiekloos te verseker nie, is Israel. Die muur wat oos en suid van Jerusalem op die Israeli/Wes-Oewer-grens tot by Bethlehem opgerig is, ontlok deurlopend ‘n stroom van negatiewe kritiek. Hierdie muur bestaan uit “26-foot-high slabs of concrete, topped with barbed wire. Some sections are electrified, and interspersed with high watchtowers” (903).
“The rest of the 440-mile-long barrier is a fence. Despite the fact that only 3 per cent of the ‘separation barrier’ between Israel and the Palestinian West Bank is made of concrete, it is routinely referred to as ‘The Wall’. Why? Because the 3 per cent is far more visually arresting than the other 97 per cent” (909). Dít is wat gefotografeer en gepubliseer word. Daar is in 2000 met die bou van die muur begin (948). Dit word deur die oorgrote meerderheid Israeli’s as ‘n noodsaaklike sekuriteitsmaatreël beskou (979). “The wall is a huge success” (986). “As the barrier has gradually enclosed the West Bank, suicide bombing and gun attacks in Israel have fallen dramatically” (1000; ook 979).
Die Palestyne beweer dat die muur daar is om teen hulle te diskrimineer. Ook dat dit plek-plek nie op die grens nie maar binne die Wes-Oewer-gebied opgerig is. Die Israeli’s steel glo Palestynse grondgebied (964): “It was ours all along” (971). Dit is die soort retoriek wat Suid-Afrikaanse blankes tans tot vervelens toe moet aanhoor wanneer gepoog word om onteiening sonder vergoeding te regverdig. In werklikheid is dit die uitlewing van die tradisionele swart Afrika-benadering waarmee diefstal vergoeilik word: “‘n Mens se besittings is tot beskikking van ander” (Attie van Niekerk, Sáám in Afrika, Kaapstad: Tafelberg, 1992, p 50).
Andries Bezuidenhout skryf dat die dorpie Alice, by die Universiteit Fort Hare, van ‘n blanke tot ‘n swart dorp getransformeer is. Anders as voorheen staan die voordeure van die huise deesdae oop. As oorverligte wil Bezuidenhout graag ‘n huis in Alice koop (Netwerk24, 16.10.2018). Dan sal sy besittings ook tot die beskikking van ander wees. Hy sal sy voordeur liefs moet sluit. Teen die 11de eeu was daar ‘n kolossale Beninstad in Wes-Afrika. In 1691 het ‘n Portugese skeepskaptein oor hierdie stad geskryf: “It was so well governed that theft is unknown and the people live in such security that they have no doors to their houses” (Marshall 2027). In die 21ste eeu in die nuwe Suid-Afrika is die werklikheid in hierdie opsig radikaal getransformeer. Steelsug vier hoogty. ‘n Mens kan tot die gevolgtrekking kom dat dit sedert 1994 aan onder meer ondoeltreffende regering te wyte is.
In 1949 het die Israeli’s en Palestyne ooreengekom dat die Groen Lyn die grens tussen hulle is. In 1967 het Israel egter die Wes-Oewer, Gaza, die Sinai-skiereiland, die Golan-plato en Oos-Jerusalem in ‘n defensiewe oorlog verower (941). Daarmee het Israel die reg verkry om van die Groen Lyn af te wyk. Dit dien as regverdiging vir die plekke waar die muur of heining binne die Wes-Oewer-gebied is. Sodanige posisionering bevorder die beveiliging van Israel.
“In addition to the one in the West Bank, they built a security barrier on the border with Gaza; begun in 1994, it’s nearly 40 miles long. There is also a 152-mile-long fence along the Egyptian-Israeli-border, completed in 2013, which has halted illegal immigration from a variety of African countries. Between 2000 and 2012 almost 50 000 Africans, mostly from Sudan, Eritrea and Ethiopia, crossed the border … A fourth fence, less publicized, is one built along the Syrian border after that country plunged [in 2011] into civil war” (1007). Wat opval, is dat Israel se muurbouery en heiningoprigting in 1994 begin het; dalk omdat die Israeli’s die onverkwiklike lot van blanke Suid-Afrikaners ten alle koste wil vermy. Israeliese Arabiere, ‘n vyfde van die bevolking, het meer regte as blanke Suid-Afrikaners. Hulle is nie net verseker van volle stemreg nie, maar ook van bv eie woongebiede en skole (1116).
Midde-Ooste
“In 2014 just 5 per cent of the global population lived in the Arab world but suffered 45 per cent of the world’s terrorist attacks” (1280). “There are small walls all over the Middle East. Each one is a testament to the terrorist violence now endemic across the region. You can see them in Baghdad [Iraq], Damascus [Syria], Amman [Jordan], Sana’a [Yemen], Beirut [Lebanon], Cairo [Egypt], Riyadh [Saudi Arabia] ” (1246). Veral die stewig ommuurde “Green Zone” in Baghdad se regeringsbied is bekend (1253). “Saudi Arabia has built hundreds of miles of fence along its northern and southern borders, Kuwait has fenced off its frontiers, and Jordan has fortified its border with Syria; to the north the Turks have built a wall 10 feet high and 7 feet thick [along part of the border with Syria – 1404], while the convulsions in Libya have led Tunisia and Egypt to construct fences along their frontiers” (1344). “Washington DC funded the ‘Jordan Border Security Program … There is now a 160-mile-long high-tech security fence along the Syrian frontier. It has watchtowers, night-vision cameras and ground sensors that can detect movement 5 miles each side of the border. A similar structure covers 115 miles of the Iraq border” (1357).
“The border fences constructed by the Saudis are even longer, and costlier, than those in Jordan, but they are also built with American assistance. The Northern Border Project covers over 550 miles of the Iraq frontier. It has a triple fence, a giant sand berm, thirty-two ‘response stations’ linked to seven command and control centres, all backed up by 240 quick-response vehicles” (1364). Die ironie is: Amerika kan oor honderde kilometers sekuriteitsheinings in Jordanië, Saoedi-Arabië en elders in die Midde-Ooste oprig, maar as dit by die beveiliging van Amerika se grens met Mexiko kom, is daar luide kritiek. “To its south Saudi Arabia has fenced off part of its border with Yemen [“a stretch of frontier about 100 miles long” – 1377]. This project began in 2003 and, as with Jordan’s original plan for the Syrian fence, was originally designed to reduce arms- and people-smuggling from dirt-poor Yemen into the far richer Saudi Arabia” (1370). “The fence still leaves hundreds of miles of the border open in the desert areas to the east, but here the distances are so great, and the conditions so brutal, that it is harder to evade patrols and there are fewer crossings” (1384).
In 1990, op die grens met Irak, “Kuwait … constructed, literally, a line in the sand … A 6-mile deep barrier consisting of three parallel sand berms arose along the entire length of the border. Parts were topped with barbed wire and had tank ditches in front of them” (1391). “A 135-mile-long fence has since been erected from the Iraqi border town of Umm Qasr along to the joint border triangle where Iraq, Kuwait and Saudi Arabia meet. Like so many other countries in the Middle East, Kuwait is trying to guard itself against the proliferating violence in Iraq, and also stop illegal immigration into its much wealthier economy” (1397).
Indiese subkontinent
Die Britse Ryk op die Indiese subkontinent, die Raj, het in 1947 met die onafhanklikheid van Indië en Pakistan tot ‘n einde gekom. Die verdeling het hoofsaaklik op grond van godsdiens plaasgevind, met Indië wat hoofsaaklik ‘n Hindoe- en Pakistan wat hoofsaaklik ‘n Moslem-bevolking het. In 1971 het Oos-Pakistan as Bangladesj onafhanklik van Pakistan (voorheen Wes-Pakistan) geword. “On India’s frontier with Bangladesh is the longest border fence in the world. It runs along most of the 2 500-mile boundary … Hundreds of miles of this barrier are double-layered, parts of it are barbed wire, parts are walled, parts electrified and parts floodlit” (1528). “Even if a sensor is tripped miles away from a control room, within a minute a drone can be overhead and a patrol on its way” (1534). “Border guards have shot dead hundreds of people attempting to get into India” (1542). Desnieteenstaande het die Indiese regering hom aangematig om jaarliks oor Suid-Afrika se apartheidsbeleid by die Verenigde Nasies te kla.
Oorlaaide trein in Dhaka, Bangladesj
“The justifications for the fence on India’s border with Bangladesh include prevention of weapons- and contraband-smuggling and deterrence of cross-border insurgents; but primarily the fence is there to prevent illegal immigration at levels that have resulted in riots and the mass killing of foreigners. Its main purpose is to keep people out” (1548). Indië is reeds oorbevolk. “Refugees and illegal immigrants have flocked there from Afghanistan, Sri Lanka, Myanmar (formerly known as Burma), Tibet, Pakistan and Bangladesh. There are at least 110 000 Tibetans who have fled since China annexed their territory in 1951, around 100 000 Tamil Sri Lankans who arrived during the island’s civil war earlier this century [1983-2009] and the upheavals in Afghanistan have seen a steady flow of people to India. But by far the greatest number of immigrants are from Bangladesh, which is surrounded by India on three sides” (1575). Bangladesj [1 100 mense per vierkante kilometer] is selfs meer oorbevolk as Indië [400 mense per vierkante kilometer]: Bangladesj “is smaller than the US state of Florida but is home to 165 million people, compared to Florida’s 20 million, and the population is growing rapidly” (1675). “Muslims make up about 15 per cent of Indians, getting on for 200 million in number. But in Bangladesh about 90 per cent of people are Muslim” (1697).
Anders as in Indië word, soos in Suid-Afrika, geen minderheidsregte in Bangladesj erken nie. “There are numerous reports of forced conversions of Hindus to Islam … Add to this Bangladesh’s annual storms and flooding and it is easy to see why so many people choose to cross the border” (1595). In hierdie eeu het meer as 15 miljoen Bangladesjers hulle in Indië gevestig (1602). “In the first decade of this century BSF [Border Security Force (India)] personnel gunned down an estimated 900 Bangladeshis as they attempted to cross the border” (1628). Indië “has not signed the 1951 UN Refugee Convention … Instead, all foreigners come under the 1946 Foreigners Act” (1628). Die Indiese provinsie Assam het ‘n grens van 163 myl met Bangladesj. “Since 1971, Assam’s population has more than doubled, from 14,6 million to over 30 million, much of which is due to illegal immigration. Hindu nationalists have argued that the area might have a Muslim majority by 2060” (1615).
In die ooste van Bangladesj, aan sy grens met Myanmar, is die Rohingya, ‘n Moslem-minderheidsgroep in Boeddhistiese Myanmar. “In the early 1990s up to 250 000 Rohingya fled to Bangladesh amid reports of religious persecution” (1711). “Faced with ever-increasing numbers, [Bangladesh] started to forcibly deport tens of thousands back across the border” (1717). Wat Myanmar doen, is “planning to upgrade and expand the barrier along the 170-mile border. There have also been allegations that landmines have been laid to prevent people from returning” (1731).
In die ooste van Indië, aan albei kante van sy grens met Myanmar, is die Nagas, ‘n christelike bevolkingsgroep wat hulleself nie as deel van Indië of Myanmar beskou nie. Sommige van hulle “sometimes spills over into India, and had led to the construction of a fence, not by the Indians but by Myanmar, along parts of that section of the border” (1744). “In early 2017, with Indian army operations continuing against the insurgents, Myanmar began to construct a short border fence in the ‘Naga Self-Administered Zone’, a region where the Naga people enjoy limited autonomy” (1763). Dit lyk asof die Nagas polities beter daaraan toe is as die Afrikaners. “There are now an estimated 2 million Nagas spread across each side of the frontier, an area that Naga nationalists want to turn into a united homeland” (1750).
Met onafhanklikheid in 1947 is die Kasjmir-provinsie met sy Moslem-meerderheid verkeerdelik by Indië pleks van Pakistan ingedeel (Praag 10.06.2018). “Since partition, relations between the two countries have been fraught and this is very much a ‘hot’ border. India has built a 340-mile-long barrier along the disputed ‘Line of Control’ (ceasefire line) inside Kashmir, a region both countries say is their sovereign territory. Most of it is 150 yards inside the Indian-controlled side and consists of double-row fencing up to 12 feet high … The strip of land between the two fences is mined” (1783). Tweederdes van die Kasjmiri’s woon aan die Indiese kant en ‘n derde aan die Pakistanse kant van die wapenstilstandslyn. Indië “is now filling in the gaps in its north and western border defences, having already fenced parts of the Punjab and Rajasthan in the 1980s and 1990s, and is working to ‘seal’ its entire western border, from Gujurat on the Arabian Sea right up to Kashmir in the Himalayas” (1797).
“Pakistan’s 1 510-mile-long western border with Afghanistan was also shaped by outsiders … It separates Pashtuns [Pathans] each side of it into citizens of different countries, a separation many do not accept. For that reason, and because Afghanistan claims some territory east of the line, Kabul does not recognize the border. Pakistan, desperate to prevent Pastun nationalism leading to secession, prefers a weak Afghanistan. This, in part, is why sections of the Pakistani military establishment covertly support the Taliban” (1824). “By the spring of 2017 things had become so bad that Pakistan announced plans to build a fence in two districts along the border” (1830).
In die suide “is the Pakistan-Iran border, and here it is the Iranians who are engaged in wall-building. A 10-foot-high, 3-foot-thick concrete wall is rising along parts of the frontier. This follows years of drug-smuggling, but also the infiltration of Sunni militia groups from Pakistan into Iran, which is a majority-Shia country” (1837).
Naas fisiese mure is daar geestelike, bv religieuse, mure tussen mense op die Indiese subkontinent, veral Hindoe teenoor Moslem (1850). Maar ook binne religieë is daar versperrings. “Hindus are divided into rigid hierarchical groups based on what they do for a living. This is justified in the Manusmriti – the most authoritative book on Hindu law, which regards the system as the ‘basis of order and regularity of society’. Higher castes live among each other, eating and drinking places are segregated, intermarriage is usually banned, or at least frowned upon, and in practice many jobs are closed to lower castes” (1856). Maar dit is juis die hoër kaste, diegene in beheer van die Indiese regering, wat jaarliks by die Verenigde Nasies teen Suid-Afrika se apartheidsbeleid uitgevaar het.
“There are four main categories of people according to the system: Brahmins, Kshatriyas, Vaishyas and Shudras” (1870). Laasgenoemde doen hande-arbeid. “Outside of the system are those who used to be known as the Untouchables, but are now mostly called the Dalits (‘broken people’)” (1870). “There is an element of skin colour involved in the caste system that many people like to downplay … a ‘profound influence on skin pigmentation’ within the class structure, the lighter skin tones being predominantly found among the ‘higher’ castes” (1877). “The walls around India are designed to keep people out, and those within to keep people down” (1917).
Afrika
Deel van die reeks grondwalle, mure en versperrings met Marokkaanse soldate in die Wes-Sahara
“There’s a wall at the top of Africa. It’s a wall of sand, of shame and of silence. The Moroccan Wall runs for 1 700 miles through Western Sahara and into parts of Morocco. The whole construction separates what Morocco terms its Southern Provinces along the Atlantic coast from the Free Zone in the desert interior – an area the Sahrawi people call the Sahrawi Arab Democratic Republic. It is built of sand piled almost 7 feet high, with a backing trench and millions of landmines stretching several miles into the desert on each side of the barrier. It is thought to be the longest continuous minefield in the world. Every three miles or so there is a Moroccan Army outpost containing up to forty troops, some of whom patrol the spaces between the bases, while two and a half miles back from each major post are rapid-reaction mobile units, and behind those artillery bases. The length of the wall is also dotted with radar masts which can ‘see’ up to 50 miles into the Free Zone. All this is intended to keep fighters from the Sahrawi military force, called the Polisario Front (PF), well away from the wall and the areas Morocco considers its territory” (1941).
“Prior to Spain’s withdrawal from the region in 1975 there had already been a Western Saharan independence movement. As the Spanish left, 350 000 Moroccans took part in the ‘Green March’ – they walked into the region and claimed it as Moroccan territory. Spain subsequently transferred control to Morocco and Mauritania; the government in Rabat effectively annexed the territory and sent in 20 000 troops, who were immediately confronted by the PF. The fighting lasted sixteen years and took the lives of tens of thousands of people. Despite their superior numbers and modern military equipment, the Moroccan army could not subdue the guerrilla tactics of the PF. In 1980 they began building what became known as the ‘Wall of Shame’, finishing it in 1987” (1947). Die Berlynse muur, wat tot 1989 Wes- en Oos-Duitsland geskei het, is ook “the Wall of Shame” genoem (2324). Met hierdie benaming skaar jy jou aan die kant van onderskeidelik die Polisario Front en die Weste.
“Moroccan immigration has completely changed the composition of the Western Saharan population as the government has encouraged people to settle there by offering tax breaks, subsidies and one-off payments. The total population of the remaining Sahrawi is … between 200 000 and 400 000. Until the mid twentieth century they’d had no concept of borders; they simply moved over a vast area, following unpredictable rainfall. Now, 85 per cent of what they would regard as their traditional territory is under Moroccan control. The word Sahrawi means ‘inhabitants of the desert’ and that is what they wish to be – not inhabitants of Morocco” (1955).
Later skryf Marshall dat ‘n mens sosiaal aanvaar wil wees en dit gebeur in die geledere van diegene waarmee jy identifiseer, “which gives you the feeling of safety in numbers – this quickly leads to the recreation of a tribe” (1999). Dit is seker die grootste gemis vir blankes in die nuwe Suid-Afrika: dat ons nie toegelaat word om bv eksklusiewe woonbuurte, skole en universiteite te hê nie. Dit is wel valslik deur FW de Klerk voor die 1992-referendum aan die blanke kiesers belowe, maar daar het niks van tereg gekom nie. Nêrens mag blankes hulle identiteit of kultuur sosiaal verskans nie. Slegs binne huise mag die eie in ‘n mate uitgeleef word. Wat tuis om bv vleisbraaivure gesê word, word verdag gemaak en aan kritiek onderwerp. Sodanige gedwonge individualisering van blankes bring mee dat hulle diep bewus is van die benardheid van hulle situasie; dat hulle in hulle klein getalle voortdurend en toenemend hulle onveiligheid aanvoel.
Waarvoor blankes deur swart mag verkwalik word – by voorkeur apartheid genoem – is in werklikheid ‘n hoogs natuurlike neiging. Marshall verwys na “Nairobi in Kenia, where often people from different tribes around the country settle in districts of the city populated by those of the same tribe” (1999). In daardie gevalle is die ontwikkelings- en kultuurverskille by swartes onderling baie kleiner as by blankes in vergelyking met swartes. “Belonging to a tribe is a positive thing, a source of pride for many, in Africa – as elsewhere” (2006); ook vir Afrikaners, maar as hulle hulle eiesoortigheid en trots probeer uitleef, word hulle van rassisme beskuldig. Anders as by swartes mag daar by blankes niks eksklusiefs wees nie. Wanneer blankes betrek word, moet grondige kultuurverskille met inklusiwiteit verwater word.
Botswana se stabiliteit en voorspoed word aan sy etniese homogeniteit toegeskryf (2150). Die volgende is dus verstaanbaar: “Botswana has a 300-mile-long electric fence along its border with Zimbabwe” (2171). “Zimbabwe, and its impoverished population, is also fenced off from South Africa. As one of the richest countries in southern Africa, South Africa is a magnet for migrants – which is partly why it also has a fence along its border with Mozambique” (2171). Die heinings waarna hier verwys word, is waarskynlik dié wat vóór 1989 opgerig is. Sedert 1990 word hulle nie meer behoorlik in stand gehou nie. Marshall stel die getal Zimbabwiërs in Suid-Afrika op 3 miljoen en die getal Nigeriërs op 800 000 (2178).
[Na aanleiding van Sean Christie se boek, Under Nelson Mandela Boulevard (Johannesburg: Jonathan Ball, 2016, 240p, R240; Amazon Kindle $13,10), het ek op Praag (29.07.2017) soos volg uit daardie boek aangehaal: “Perhaps the most powerful embodiment of the apartheid government’s attitude to black foreigners … was the three-hundred-odd kilometers of fencing it had erected along parts of South Africa’s border with Zimbabwe and Mozambique” (Kindle 1485). “When the voltage was cut in 1990,* holes began to appear. With the country’s leadership preoccupied with the transfer of political power from white to black hands, the holes widened until eventually entire sections of fence were being carted off by metal thieves” (1492). Ek het verder geskryf: “Die ANC-regering het hom al meermale ten gunste van die algehele afskaffing van grensbeheer uitgespreek” en “Wat deurgaans opval, is dat enigeen wat na of van Suid-Afrika wil reis of hom hier wil vestig, dit maklik sonder dokumentasie of formaliteite kan doen.” (* “Een van FW de Klerk se ‘inisiatiewe’, wat meegebring het dat terroriste en wapens, asook ander misdadigers, Suid-Afrika vryelik binnegekom het.”)]
“In Africa, already home to widespread poverty, the population is expected to double, from 1,2 billion now to 2,4 billion within about thirty years” (Marshall 3176). Die ANC se beoogde afskaffing van landsgrense beteken stikdonker nag vir Suid-Afrika. Hierdie dwase beleid is gebaseer op die drogredenasie “that the practice of citizenship within a state is as violent and discriminatory as the slave trade, because it places citizens’ rights over human ones and thus legitimizes the idea that some people are more human than others” (3189).
Steyn City, ‘n ommuurde woongebied noord van Johannesburg
Verskanste woongebiede (“gated communities”) is ‘n algemene verskynsel in die groot stede in Afrika; welgestelde mense wat hulle apartheid en veiligheid koop. Hierdie verskynsel het in die 20ste eeu begin (2206). Armoede en misdaad kom op groot skaal voor, gevolglik is daar ‘n behoefte by die elite om hulle af te sonder van die gepeupel. Marshall verwys na woongebiede in Lusaka (2192) en Johannesburg. Laasgenoemde “had 300 enclosed neighbourhoods and 20 security estates” (2212). Die Afrika-lande wat in hierdie opsig die toon aangee, is Suid-Afrika, Zambië, Kenia en Nigerië (2206), asook Ghana (2253). Dikwels is dit ‘n poging om instansies en welgestelde buitelanders aan te moedig om sake-ondernemings in hierdie lande te vestig.
[Maar verskanste woongebiede kom ook elders in die wêreld voor, bv “fortified towns” het reeds in die 1930’s hulle verskyning in Kalifornië gemaak. “One study in 1997 estimated that by then the USA had 20 000 gated communities housing 3 million residents” (2212). Dieselfde verskynsel kom in Sentraal- en Suid-Amerika voor. Marshall verwys na voorbeelde in Lima, Peru, en Sao Paolo, Brasilië (2220). Suid-Amerikaanse lande verskans hulle ook teen buurlande. “Since 2014 the residents of the Paraguayan town of Encarnación have been divided from their Argentine neighbours in Posadas by a 15-foot high, mile-long concrete wall along the river on the Argentine side … Next to Paraguay is Bolivia, from where migration into Argentina also comes. This prompted the congressman from the northern Argentine province of Salta, Alfredo Olmedo, to say ‘We have to build a wall … I agree 100 per cent with Trump'” (3209).]
Ter beveiliging van die inwoners is ommuurde stede en dorpe dwarsoor die antieke wêreld aangetref. Namate nasiestate gevorm is, het die sekuriteitsbehoeftes verander en is lande eerder as stede en dorpe verskans of ten minste verdedig: “With the rise of the nation state and internal security … cities allowed walls to be taken down, or began to expand outside them. Now the walls have started to go back up again. But whereas in the past the whole community would be able to retreat behind its walls for protection when threatened, now only a minority live there permanently” (2206).
In die nuwe Suid-Afrika hou die ANC-regering nie van verskansing/”apartheid” nie. Dit verg baie tyd, geld en moeite om goedkeuring vir ‘n verskanste woongebied te kry. Baie geld word eerder bestee aan die beveiliging van die lewens en wonings van die toppolitici. Die bedenklike veiligheidsituasie, soos weerspieël in die onderlinge gebrek aan vertroue by Suid-Afrikaners, toon duidelik dat Suid-Afrika nie naasteby ‘n nasiestaat is nie; wel veel eerder ‘n mislukte staat, al word daar graag hoog oor nasiebou opgegee.
In die nuwe Suid-Afrika is ommuurde of verskanste woongebiede wesenlik ‘n veiligheidsmaatreël en nie ‘n voortsetting van apartheid nie omdat enigeen wat dit kan bekostig en uit enige etniese groep hom daar kan vestig. Aparte woongebiede vir etniese groepe, soos in die Suid-Afrika van weleer, word nie uitsluitlik of by voorkeur ten behoewe van blankes geskep nie en kom dwarsoor die wêreld voor. Byvoorbeeld, Amy Chua, ‘n etniese Chinees, skryf: “My relatives live literally walled off from the Filipino masses, in a posh, all-Chinese residential enclave … The entry points are guarded by armed, private security forces” (World on fire: How exporting free market democracy breeds ethnic hatred and global instability, London: Arrow Books, 2004, 370p; Amazon Kindle $12.70, 139 – Praag 30.01.2016).
Europa
Deel van die voormalige Berlynse muur
Die Berlynse muur, wat die skeiding van Wes- en Oos-Duitlsland gesimboliseer het, word deur Marshall in besonderhede bespreek. In November 1989 is hierdie isolasie beëindig. In 1990 is Duitsland herenig. Hierdie gebeure het die verbrokkeling van die Sowjetunie ingelui en toon dat kommunisme as ekonomiese stelsel misluk het. In Suid-Afrika het FW de Klerk dit verkeerdelik as die einde van kommunistiese mag vertolk; asof bv die ANC oornag nie-marxisties sou word (of ten minste nie meer boos en gevaarlik sou wees nie) en daar dus met ANC-kamerade (swartes en blanke kommuniste) onderhandel kon word, asof hulle Westerse waardes aanhang en soos Westerlinge dink. Hierdie dwase benadering het sedert 1990 kolossale rampspoed vir Suid-Afrika meegebring.
Ná die Tweede Wêreldoorlog het die populêre mening téén nasionalisme en nasiestate gedraai. Europese eenheid sou glo vrede verseker. In 1957 is die Europese Ekonomiese Gemeenskap gestig, gevolg deur die Europese Unie (EU) in 1993 en vir lidlande ‘n enkele geldeenheid, die Euro, in 1999. “More and more powers were transferred to Brussels in a dilution of soveignty that not everone supported” (2448). Vrye beweging oor landsgrense heen is binne die EU toegelaat. Die massa-immigrasie van onder meer vlugtelinge en asielsoekers het die nadele verbonde aan die oopstelling van die EU-landsgrense tuisgebring, onder meer die onassimilieerbaarheid van veral Moslem-immigrante, asook die gevaar van terrorisme. Dit is veral Angela Merkel se verwelkoming van miljoene immigrate in Europa en veral Duitsland wat weerstand in veral die Visegrad-lande (Hongarye, Pole, Slowakye en Tsjeggië) ontlok het (Marshall 2489).
Europeërs het toenemend Jean-Claude Juncker, die president van die Europese Kommissie, se beskrywing in 2016 van landsgrense as “the worst invention ever” verwerp (2496). “The EU has never really succeeded in replacing the nation state in the hearts of most Europeans” (2476). “Many academics like to argue that nationalism is a ‘false construct’ because it is based on ‘imagined communities’, but there is nothing false about people’s feelings concerning their national identity, and ‘imagined’ does not mean non-existent” (2489). Daar is talle kultuurgroepe in Europa en elders wat “believe that they are a nation, and as such a nation deserving of a state” (2489). Dit geld ook vir (baie) Afrikaners.
“The 20-foot-high double fence” om Melilla en Ceuta, Spanje se enklaves in Marokko, bestaan reeds lank om veral onwettige immigrante uit Afrika buite te hou (2516). Na die anneksering van die Krim-skiereiland deur Rusland in 2014 het die Oekraïne sy oosgrens met Rusland gefortifiseer. Die Baltiese State (Estland, Letland en Litoue) het in 2015/7 ook heinings aan hulle oosgrens opgerig ten einde hulle teen die bedreiging uit Rusland te beskerm (2516).
Die eerste heinings teen die invloei van immigrante uit veral die Ooste en Midde-Ooste is in 2011 deur Griekeland aan sy grens met Turkye opgerig. “In 2015 Bulgaria followed suit” (2523). Hongarye “began to build a fence, first along its border with Serbia, then the one with Croatia, ending up with over 300 miles of razor-wire fencing to keep people out” (2530). “Slovenia erected a fence along its border with Croatia; Macedonia along its Greek border; Austria along its busiest border crossings with Slovenia and Italy” (2536). “Norway has built a fence along its border with Russia, and Sweden began to restrict the flow of migrants entering the city of Malmö across the Øresund bridge linking it with Denmark” (2543). “In 2016, Denmark introduced a bill under which asylum seekers arriving in the country with cash and jewellery could keep only 10 000 kroner’s (about £1 000) worth; anything above this had to be used to contribute towards the cost of ‘basic maintenance, healthcare and accommodation'” (2576). In Europa “the number of those who support immigration is shrinking” (2556) en “anti-Muslim sentiments seem to be on the rise” (2615), asook ondersteuning vir regse politieke partye (2647). In Junie 2016 het die kiesers van die Verenigde Koninkryk in ‘n referendum ten gunste van uittrede uit die EU gestem, blykbaar grootliks uit protes teen massa-immigrasie. “EU membership and globalization led not to a better life, but to competition for lower-skilled jobs and sometimes unemployment” (2972).
Verenigde Koninkryk
Die Verenigde Koninkryk is, weens bv Skotland wat wil afskei, nie meer so verenig soos vroeër nie. Daar is egter ‘n goeie rede waarom die opskrif “Verenigde Koninkryk” en nie “Brittanje” is nie omdat Noord-Ierland ook betrek word. Soos Ian Smith (1919-2007), die eerste minister van Rhodesië (1964-1979), verseg ek om van Groot Brittanje te praat, want sy grootheid (sy koloniale ryk wat tot die Statebond verwater is en waarby enige land kan aansluit, soos uit die lidmaatskap van Mosambiek duidelik blyk) behoort tot die verlede. “Some people think that the terms ‘United Kingdom’ and ‘Great Britain’ are interchangeable, but the latter refers only to England, Scotland and Wales (and a few small adjacent islands),* whereas the UK also comprises Northern Ireland. The full title is ‘The United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland'” (2891). [* “Except the Channel Islands and the Isle of Man” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 393).]
Marshall begin sy uiteensetting met Hadrian se Muur. “Built in 122 CE, it was 73 miles long and parts of it were 15 feet high and 10 feet deep. A 13-foot-deep, 30-foot-wide ‘fighting ditch’ was dug in front of it. Between the two were thickets of spikes” (2753). “Hadrian’s Wall was built to defend the [Roman] conquered territory against the parts they couldn’t rule” (2761). “For two and a half centuries the line held. Below it life grew increasingly Romanized; above it, a different Celtic culture continued. The future Wales and Scotland were never fully defeated and would always retain a sense of difference from the region that became known as England” (2775). Ná 383 nC “the ‘barbarians’ (Picts and Scots) broke through to the south” (2789).
“Scotland may not be a separate nation state, but the Scots are a nation quite distinct from the English – and, perhaps most importantly, they certainly feel that way. The differences between them can be exaggerated, but they do exist … The Scots were descended from Celtic peoples, as were the Welsh and Cornish” (2830). Die Engelse, daarenteen, stam af van veral die “Frisians, Angles, Jutes and Saxons” (2830).
In Noord-Ierland is daar die verdeling tussen Rooms-Katolieke en Protestante, wat saamval met die onderskeid tussen die Nasionaliste (wat insluiting by Ierland verlang) en die Unioniste (wat die politieke band met Brittanje wil behou). By albei groepe is daar by uitstek eerder ‘n kulturele as ‘n religieuse identiteit: “Whether a person is a Catholic or Protestant indicates whether they are a Nationalist or Unionist” (2939). Hierdie verdeeldheid vind uitdrukking in die talle skeidingsmure wat in bv Belfast (2905) en Londonderry (2918) te sien is. Daar is ‘n “increase in the number of walls since the conflict ended” (2911) in 2007. “There is a culture of separation in Northern Ireland” (2932). Woongebiede en skole neig om oorwegend Protestants of Rooms-Katoliek te wees (2926). Van owerheidsweë in Suid-Afrika ontbreek hierdie erkenning van kulturele identiteit al hoe meer vir blankes en veral vir Afrikaners.
Marshall verwys nie na mure in hedendaagse Britse stede nie. Maar hulle is daar. Byvoorbeeld: “The painful truth is that fences are being raised everywhere in [multicultural] London. Around school districts, around neighbourhoods, around lives” (David Goodhart, The road to somewhere: The new tribes shaping British politics, Penguin, 2017, 304p; Amazon Kindle $14.46, 2809).
Slot
In die laaste hoofstuk verwys Marshall na Ciprus waar die verdeling van die eiland in 1974 in ‘n Turkse noorde en ‘n Griekse suide kulturele harmonie en vrede gebring het. Daar is “a 111-mile-long buffer zone” wat van wes na oos dwarsoor die eiland strek (3143). “There are now seven points on the island where an official from one side will check your passport before you go a few hundred yards to reach the other side, whereupon you must present it again” (3149). Die Varosha-gebied in Famagusta “is now sealed off by barbed wire, guard towers and the Turkish military (3143). Die kulturele skeiding, bv wat taal en religie betref, van Ciprus se Turkse en Griekse inwoners is ‘n reusesukses. Dit hou reeds langer stand as apartheid.
“Until there is acceptance of the universal brotherhood of man, and a world in which there is no competition for resources, we will build walls. It was ever thus” (3257). “There is a proverb found in most languages: ‘Good fences make good neighbours.’ This is not some trite folksy saying; it states an inevitable truth about boundaries both physical and psychological. We plan for a future in which we hope for the best and fear the worst, and because we fear, we build walls” (3263).
Sommige van Marshall se standpunte het ek irriterend gevind. Byvoorbeeld, sy definisie van “patriotism” en “nationalism”: “I define the former partially as ‘love of one’s own country and respect for those of others’ and the latter as ‘love of one’s own country and contempt for those of others'” (3040). Ooreenkomstig die mode distansieer Marshall hom hiermee van nasionalisme. Dit is vir ‘n nasionalis tog sekerlik moontlik om sy eie land vurig lief te hê sonder om dieselfde soort nasionalisme vir diegene in ander lande te misgun. In plaas daarvan dat patriotisme en nasionalisme mekaar uitsluit, is dit moontlik dat patriotisme ‘n gevolg/uitvloeisel van nasionalisme kan wees. In die Suid-Afrika van weleer was ek nasionalisties en daarom noodwendig ook patrioties/lojaal. In die nuwe Suid-Afrika word daar aan Afrikanernasionalisme (amptelik en in die praktyk) geen (konkrete) plek gegun nie, gevolglik ontbreek my patriotisme deesdae ook.
Die voortbestaan van ‘n minderheidsgroep, soos die Afrikaners, word deur bv selfbeskikking, tuislande, enklaves, laertrek, heinings en mure bevorder.
“Die dag wanneer jou mure herbou word, dié dag sal jy nie onder die vyand se wet staan nie” (Miga 7:11).
Melanie Phillips (gebore in 1951) is ‘n Britse joernalis wat uit ‘n ouerhuis kom waarin dit vanselfsprekend was dat die Arbeidersparty ondersteun word. Sy het Engelse letterkunde aan St Anne’s College, Oxford University, bestudeer en daarna joernalistiek in Cardiff. As joernalis was sy agtereenvolgend verbonde aan leidende Britse koerante: The Guardian, The Observer, TheSunday Times en Daily Mail. Hierdie lys weerspieël hoe haar mening geleidelik van progressief na behoudend verander het; ‘n aanvanklik linkse “that has been mugged by reality.” Dieselfde kan gesê word van haar tydskrifartikels wat voorheen in New Society, New Statesman en later in die meer konserwatiewe TheSpectator gepubliseer is. Tans lewer sy weekliks ‘n artikel in The Times.
Die van Phillips klink Brits maar is in werklikheid ‘n verengelsing van haar oupa se Poolse van. “My father’s father – who, according to family mythology, was given the name Phillips because the immigration officer couldn’t pronounce his Polish name” (2018-boek hier onder, Kindle 189). Dit herinner aan Joseph Conrad (1857-1924), maar anders as Conrad, vir wie Engels sy derde taal was, is Phillips in Londen gebore en is haar beheersing van Engels idiomaties en uitmuntend. Sy het verskeie boeke gepubliseer, bv All must have prizes (1996), waarin die polities byderwetse gelykverklaring van mense, die relativering van waardes en die ondermyning van gesag aan bod kom.
Die boektitel is ontleen aan ‘n frase in Lewis Carroll se Alice in Wonderland: “everybody has won, and all must have prizes” – soos wat graag oor die nuwe Suid-Afrika beweer word (‘n wen-wen-situasie) terwyl dit veel eerder die geval is dat almal verloor (‘n verloor-verloor-situasie). “In this book, I wrote that education standards had not only plummeted but education itself had been redefined. It was no longer the transmission of knowledge and culture, but a process of self-discovery by ‘autonomous meaning-makers’ – once known as pupils” (2018-boek, 1389). In die nuwe Suid-Afrika, waar minder as ooit op skool geleer word, het skoliere (“verouderd” – HAT) oornag leerders geword.
Phillips se teks is op die Britse skoolstelsel toegespits, maar dit herinner aan die Afrika-benadering waarvolgens alle swartes in dieselfde mate bevoordeel moet word, bv die jaarlikse toekenning van bonusse aan alle werkers en nie slegs aan diegene wat uitsonderlik produktief was nie. Dink ook aan swart skoliere en studente wat mbt eksamens eis: “Pass one, pass all.” “I could see for myself that teaching had been hijacked by left-wing ideology. Instead of being taught to read and write, children were being left to play in various states of anarchy on the grounds that any exercise of adult authority was oppressive and would destroy the innate creativity of the child” (2018-boek, 838).
In The world turned upside down: The global battle over God, truth and power (2010), spreek Phillips haar kommer uit oor die irrasionaliteit wat die hedendaagse wêreld oorspoel. Sy lewer ‘n pleidooi vir die terugkeer na rasionaliteit en religieuse tradisies. Phillips se eerste roman is onlangs gepubliseer: The legacy (2018). Phillips het veral bekendheid verwerf met die boek, Londonistan: How Britain has created a terror state within (2006), waarin sy aantoon in watter groot mate veral die Britse hoofstad, maar ook talle ander gebiede in veral Engeland, vermoslem het. Tien jaar later, in 2016, het Londen sy eerste Moslem burgemeester gekry. Kindle-weergawes van die laasgenoemde drie boeke is beskikbaar.
Ek het Londonistan in ‘n vorige rubriek bespreek (Praag 15.05.2016). Bv: “Londonistan verwys nie slegs na die Britse hoofstad nie, maar ook na vermoslemde areas in Britse nywerheidstede, wat die tradisionele aard van die Britse samelewing nie net verander het nie maar op die lange duur selfs kan vernietig … Weens kultuurverskille, dus nie-wittes se vreemde leefwyse, kon hulle nie so maklik soos blankes in die Britse samelewing geassimileer word nie. Die nie-blanke immigrante was geneig om eie monokulturele gebiede in Brittanje te vestig, wat veral in stede aangetref word en dikwels die aanskyn van krotbuurte aangeneem het … ‘the deadly fusion of an aggressive ideology [Islamism] and a society that thas lost its way [Britain] has led to the emergence of Londonistan.'”
Ek het pas Phillips se outobiografie gelees: Guardian angel: My journey from leftism to sanity (New York: Bombardier Books, 2018, 256p; Amazon Kindle $9,19). Daarin word sy beskryf as “Britian’s most controversial champion of national and cultural identity” (Kindle 2080). Die boektitel sinspeel op die bekendheid wat sy as joernalis by The Guardian verwerf het. Wat ek eienaardig vind, is haar lojaliteit aan die Verenigde Koninkryk in sy geheel, dermate dat sy ‘n eie Ierse en Skotse nasionalisme en kulturele identiteit ontken of ten minste as onaanvaarbaar beskou. Ek gaan nie oor haar familiegeskiedenis geskryf nie maar eerder oor ‘n aantal sake wat sy opper.
Op 23 Junie 2016 het 51,9% van die Britse kiesers in ‘n referendum die wens uitgespreek dat die Verenigde Koninkryk uit die Europese Unie (EU) moet tree. Daar was en is hewige meningsverskille tussen die Brexiteers en die Remainers. Die laasgenoemdes beweer massa-immigrasie het die uitslag deurslaggewend bepaal. Dit was ‘n groot terugslag vir “liberal, tolerant, outward-looking Remain” (66). “This view was rooted in the belief that the Western nation was the source of global oppression, bigotry and war. It therefore needed to be constrained by transnational institutions such as the EU and the United Nations, and by ‘universal’ laws such as human rights. Because transnationalism embodied the brotherhood of man, these institutions would necessarily supercede national parliaments and their laws” (79).
Die Brexiteers meen egter dat die hoofoorweging nie ontevredenheid met massa-immigrasie was nie maar “the desire for Britain to control its own policies and laws” (66). “On June 23, 2016, the British people found the courage to assert once again the rightfulness and desirablity of an independent Western democratic nation giving expression to its own historic culture, beliefs and laws” (86). Die referendumuitslag “represented the defeat of a progressive worldview that had been actively reshaping British and Western culture for more than half a century” (73).
Die verkiesing op 8 November 2016 van Donald Trump as Amerikaanse president word in dieselfde konteks as Brexit beskou. “He was brought to power by a revolt against a political and intellectual establishment which had long sought to erode America’s values at home and emasculate its power abroad” (92). “Both in voting for Brexit and for Donald Trump, the people were demanding the upholding of their core culture, the defense of their nation and the restoration of the democratic compact of citizenship with their country’s government” (98). Hier is daar duidelike verset teen die linkse siening “that the nation state was an oppressive western construct that was innately racist and inescapably created nationalism, conflict and war” (1504).
The Guardian was in Suid-Afrika berug vir wat hy oor apartheid gepubliseer het. Phillips was van 1977 tot 1998 aan hierdie koerant verbonde. Nadat sy bedank het, het hierdie koerant stemming teen Phillips gemaak deur haar as ‘n “human cactus” te beskryf (2013). Terugskouend skryf Phillips: “The defining feature of Guardian journalists [is] a narcissistic self-regard based upon a fixed belief in their own superiority and righteousness, nurtured by indulgence and privilege” (464). “We also admired what we told ourselves was the paper’s historically noble and principled stand in defence of liberty and justice and against oppression. We were proud of its nonconformist origins as the Manchester Guardian and proud of its legendary former editor CP Scott who coined the dictum, ‘comment is free but facts are sacred.’ It was only later that I realized there was more than a shred of truth in the old joke that Guardian news stories freely spun the facts while its editorial comment columns treated opinion as sacred. No one ever mentioned the paper’s unfortunate support in the 1930s for Stalinism, when it sacked its Moscow correspondent Malcolm Muggeridge [1903-1990] after he had tried to report the effects of the bureaucrat-induced famine in the Ukraine and Caucasus in which some six million people starved to death” (478).
Die destydse siening van die linkses/progressiewes het intussen nie verander nie: “Whereas the right seemed to believe the worst of people, we believed the best. They embodied darkness; we embodied light. They were about the past; we were always looking to the future” (492). “Whatever we said was, by definition, morally correct” (498). Dink aan “die donker tyd van apartheid” waaraan ons feitlik daagliks herinner word en die “moreel hoë grond” wat die ANC beklee, so hoog dat geen kwaad in die beoogde owerheidsdiefstal van blankes se eiendom gesien word nie.
“I always thought of myself as a liberal, in the classical English meaning of the word, which to me was another way of saying I believed in progress and the capacity of human beings to create a better world” (498). “Only much later did I realize that the left is fundamentally illiberal … everything not on the left was politically extreme” (505). In die Naspers/Media24-koerante word enige iemand wat regs van die sentrum is, verregs genoem. Wat vermoë tot wêreldverbetering betref, kan ons gerus erken dat alle mense nie eenders is nie. Ons kan daagliks waarneem dat net sommige mense/groepe die vermoë het om ‘n beter wêreld te skep. ‘n Ander gevolgtrekking waartoe Phillips gekom het, is: “The left didn’t like ordinary people and in particular the lower middle class, the striving class who believed in things like self-discipline and personal responsibility” (999). Regte eerder as verpligtinge word beklemtoon.
In die jare sestig het die swart burgerregtebeweging die Amerikaanse samelewing onherroeplik opgedonder; nie dat gelyke regte noodwendig verkeerd is nie, hoewel ‘n mens sou verkies dat sulke regte (in bv Amerika en Suid-Afrika) verdien en nie gewelddadig opgeëis word nie. Waarteen ek dit het, is dat swartes suiwer rassisties en dikwels sonder teenprestasie deesdae in buitensporige mate bo blankes bevoordeel word. In die jare sestig was daar in Brittanje ook ‘n kulturele revolusie, die “swinging sixties,” wat deur die beskikbaarstelling van die geboortebeperkingspil en die seksuele revolusie wat daarop gevolg het, moontlik gemaak is. ‘n Militante soort feminisme het sy kop uitgesteek.
“It was during the seventies and eighties when those ideas actually became embedded in British society, when the students and young agitators of the sixties became lawyers, teachers, university lecturers, civil servants, campaigners, thinktankers, and politicians – and thus captured the citadels of British culture, where they proceeded to undermine core values of education, family, law, and other cultural building blocks of society … There was virtually no questioning of the iron assumption that the poor and socially disadvantaged were inevitably the victims of circumstances rather than accountable for their own behavior” (538). Hoeveel groter en meer tragies is die Suid-Afrikaanse revolusie van 1990/94 nie? Apartheid, dus blankes, word die skuld vir iedere swart agterstand gegee.
Die uitgangspunt is dat almal gelyk/wesenlik eenders, bv (potensieel) ewe bekwaam, is. “‘Mindless egalitarianism’ … was leaving children ignorant and untaught” (1195). As in die praktyk blyk dat mense nie eenders is nie, word die swartes as die benadeelde slagoffers beskou en die blankes as die skuldiges wat moet opdok. “The left … had replaced truth with ideology and [their] weapon of choice against all dissent was vilification and demonization” (565). Byvoorbeeld, enigeen wat ‘n geluid maak wat polities nie korrek genoeg is nie, word sonder meer ‘n rassis genoem. Dit is nie vryheid nie; veel eerder ideologiese verslawing.
“Respect for authority both in and outside the classroom had collapsed. Knowledge had given away to creativity and spontaneity. Literacy had been redefined as un-reading. The essay had been supplanted by the imaginative story, replacing teaching children to think by allowing them to imagine. Teaching the rules of grammar or maths was frowned upon for stifling a child’s innate creativity. Right and wrong answers were no longer distinguished from each other; relativism reigned instead, and children were told to make it up as they went along” (1397). “Correcting children’s mistakes was an illegitimate exercise of power” (1403).
Kinders wat akademies beter as ander presteer, mag nie geloof word nie omdat dit die selfbeeld van minder talentvolle kinders ondermyn. Dit kan egter eerder ‘n geval wees van mindere toewyding as mindere talente. Die aandag van agtergeblewenes mag nie daarop gevestig word dat hulle agter raak en bly nie. ‘n Blanke mag nie spreekwoordelik van ‘n lid van ‘n ander ras/etnisiteit sê hy ‘n aap of bobbejaan nie. Die objek mag hierdie karakterisering hoogs nodig hê, maar volgens die HAT is albei neerhalende terme. “The outcome was a Lewis Carroll world in which failure of a child to learn to read was glorified as evidence of success. The result was mass functional illiteracy among school leavers, and associated behavioral problems by pupils excluded from classroom life through their inability to read. Even universities were forced to provide remedial courses for undergraduates to compensate for the gross inadequacies of the education system” (1403). Dit is ook waar van Suid-Afrika waar nie net funksionele tekstuele ongeletterdheid kenmerkend van sommige/baie skoolverlaters is nie maar ook/veral funksionele numerêre ongeletterdheid.
“My writing during the 1980s and 1990s reflected the fact that Britain was undergoing a cultural revolution … Fundamental assumptions and values were being challenged, attacked and undermined. The homogeneity of British society was being eroded by mass immigration, which was changing the face of the country. As socialism withered and the free market dominated, identity politics replaced economics” (1006). “This was not merely to transform family life, but also turn the understanding of what was normal and what transgressive* inside out” (1012). “The left was rejecting all external authority and embrasing instead moral and cultural relativism, the idea that ‘what is right’ is ‘what is right for me,’ and declaring any hierarchy of values illegitimate. But to me, this was a recipe for an amoral free-for-all in which freedom would die” (1012). Op ‘n soortgelyke manier word hiërargie by individue en groepe mense ontken; almal is bv ewe bekwaam en moreel goed. In werklikheid is daar mense wat werksgewys nie die mas opkom nie en moreel sodanig is dat hulle nie in die samelewing geduld behoort te word nie. [* “Transgressive {oortredend/oorskrydend}: involving a violation of moral or social boundaries.”]
As ondersoekende joernalis het Phillips “benadeelde” armes in hulle huise besoek. Te midde van die vullis was daar luukse goedere soos video-opnemers, vrieskaste en duur fietse. “What I saw was a spiritual poverty that could not be explained away by material deprivation” (585). ‘n Feitlik onontbeerlike item in ‘n arm huishouding is ‘n televisiestel. Die SABC het onlangs genoem dat hy nie sokkeruitsendings op radio kon bekostig nie omdat hy nie geld vir duur sportuitsendings het nie. Die SABC het hierdie versoek simpatiek oorweeg omdat dit hoofsaaklik swartes is wat sokkeruitsendings begeer. Wat polities korrek nie genoem is nie, is dat indien die oorgrote meerderheid swartes vir televisie-uitsendings betaal, sou die SABC oorgenoeg geld hê vir die uitsending van sokkerwedstryde op radio én televisie. Voorspelbaar het die SABC sedertdien geld gevind om sokkerwedstryde op radio uit te saai.
Dit is hierdie nie-betaalkultuur wat veroorsaak dat diegene wat wel televisielisensies het, eersdaags vir dekodeerders sal moet opdok terwyl die nie-betalers op groot skaal van gratis dekodeerders voorsien gaan word. Die huidige bevoordeeldes gaan dus verder bevoordeel word. Die huidige benadeeldes gaan verder benadeel word. Normaalweg kyk ek nie televisie nie. Dit was ‘n riem onder die hart om te lees: “I knew that having the TV on in the middle of the day was a sign of moral weakness” (293). Die bekendste lewende, konserwatiewe Britse filosoof, Roger Scruton, het nie ‘n televisiestel nie, maar hy het sy twee kinders soms toegelaat om by die bure te gaan kyk. Omdat so baie mense in hulle vryetyd as afleiding eerder televisie kyk as om hulleself geestelik te verryk deur bv te lees, het die “sportsterre” multimiljoenêrs geword. Baie van hulle het skynbaar nie tyd om te skeer nie maar hulle vind tyd om op die veld te spoeg, hulle hare te kleur en hulle op ander maniere te mismaak, bv om hulle (oormatig) te laat tatoeëer.
Diskriminasie teen blankes word nie rassediskriminasie genoem nie, maar regstelling. Owerheidsdiefstal van blankes se eiendom word nie nasionalisering genoem nie maar teruggawe, asof die huidige swartes, anders as die huidige blankes, ooit wettige aanspraak op bv daardie plase gehad het. Die staatsdepartement wat met die owerheidsdiefstal van veral blankes se eiendom gemoeid is, word Landelike Ontwikkeling genoem. Swart bevoordeeldes word benadeeldes genoem. “This is the core of what we now know today as ‘political correctness’ through which concepts are turned into their polar opposite in order to give miscreants a free pass if they belong to certain groups designated by the left as ‘victims.’ They are thus deemed to be incapable of doing anything wrong, while groups designated as ‘oppressors’ can do no right” (696). “This twisted thinking is what now passes for ‘progressive’ thinking in Britain and America” (703).
Iets anders wat Phillips as ondersoekende joernalis vasgestel en oor geskryf het, is “the refusal to teach Standard English on the grounds that this was ‘elitist'” (889). “Teachers wrote to me in despair at the pressure not to impose Standard English on children on the grounds that this was discriminatory. They knew that, on the contrary, this was to abandon those children to permanent servitude and ignorance” (895). “The problem was the number of bad teachers who were turning good teachers into a beleaguered minority” (902). “Dissent was being silenced, and those who ran against the orthodoxy were being forced to operate in secret; worse still, the very meaning of concepts such as education, teaching and knowledge was being unilaterally altered, and thousands of children, particularly those at the bottom of the social heap, were being abandoned to ignorance and institutionalized disadvantage” (915).
In Amerika is daar ‘n soortgelyke verskynsel. Pleks van onderrig in Standard American English aan swartes te verskaf, word druk uitgeoefen dat swartes in Black English onderig moet word omdat dit hulle moedertaal is. Soms, veral in die Suide, word dit Ebonics genoem, wat glo die taal was waarin die swart slawe probeer het om met hulle (wrede) wit eienaars te kommunikeer; soortgelyk aan die manier waarop Afrikaans na bewering ontstaan het. Dat daar baie fiksie/mites in die ontstaan van Ebonics is, blyk uit die feit dat daar min woorde van Afrika-oorsprong in die Engels van swart Amerikaners is. Daar is heelwat meer wat oor hierdie onderwerp gesê kan word: “Die ebonisering van Kaaps” (Praag 16.02.2014). Insgelyks is daar min woorde in Afrikaans wat aan bv die Khoi-San en die Maleis van die destydse slawe toegeskryf kan word. Maar die handvol Afrikaanse woorde van nie-wit oorsprong word deesdae tot vervelens toe gelys terwyl die olifant in die taalkamer, die Afrikaanse woorde wat uit bv Nederlands en Duits oorgeneem is, verswyg word; om nie te praat van die groot aantal Afrikaanse woorde wat vindingryke Afrikaners geskep het en steeds skep nie.
Phillips keer telkens terug na maatskaplike kwessies. “By far my biggest break with the left … was over the breakdown of the family. In the late 1980s, I noticed that the institution of the family was suffering a ‘chronic crisis of identity and self-confidence.’ There were more and more divorces and single parents; at the same time parents were becoming less confident in managing their children” (1045). “Fatherless families [were] at least partly responsible for a national breakdown in authority and rising levels of crime” (1052). Let op hierdie skewe (feministiese) siening: Distansiëring vind plaas “from the bad old days when simply everyone was miserable because marriage chained women to men who, as everone with the correct view knew for a fact, were basically feckless wife-beaters and child abusers as well as being irrationally prejudiced against the opposite sex” (1085).
Dit is bekend dat die meeste swart kinders in Suid-Afrika vaderloos grootgeword het en dat die buitensporig hoë voorkoms van misdaad (veral) hieraan toegeskryf word. Die tragedie is dat hierdie slegte voorbeeld van vaderlose gesinne al hoe meer in die Weste nagevolg word. “During the 1990s, the ultra-feminist agenda behind the willed breakdown of the traditional family became even boulder in attacking its real target: men. It seemed to me to be driven by women who were declaring, offensively and stupidly, that men were a waste of space and that no sensible woman ‘would take one home'” (1455). Dink aan wat mense soos Amanda Gouws en Christi van der Westhuizen aangemoedig/toegelaat word om in die hoofstroomkoerante kwyt te raak; mans as suurstofdiewe. Sulke uitlatings kan as “emotional incontinence” (emosionele swakblasigheid) beskou word (1559).
“The left had become the sum of various interest groups all out for their own particular causes such as single parenthood, homosexuality, or animal rights” (1202). Phillips se gevolgtrekking is: “The destruction of the traditional family had as its real target the destruction of Biblical morality” (1118). “What I saw so clearly in the areas of education or family … was in essence the displacement of truth by ideology” (1138). Dít het sy vroeër soos volg geformuleer: “Truth was being sacrificed to expediency. Evidence would be denied if the consequences were too inconvenient” (1079). Hierin lê, in ‘n neutedop, ‘n verduideliking van die onverkwiklike situasie waarin die Weste, insluitende blank Suid-Afrika, hom bevind. Die ideologie wat besig is om Westerse beskawing te vernietig, is kulturele marxisme, dikwels politieke korrektheid genoem (1277). Een van die kernmaniere waarop gepoog word om die Weste kultureel te verslaan, is om die gesin af te breek. Sogenaamde selfdegeslaghuwelike is een van die maniere waarop dit gedoen word. Namate al hoe meer gesinne disfunksioneel word, word dit al hoe moeiliker om ‘n funksionele, vreedsame, voorspoedige, gelukkige samelewing in stand te hou.
“Truth was being sacrificed to expediency” kan as ‘n “cultural nervous breakdown” beskou word (1559). Ek volstaan met twee plaaslike voorbeelde. Eerstens, in die Universiteit Stellenbosch (US) se Eeufeesjaar (2018) kies Wim de Villiers openlik en sonder dat hy daadwerklike teenstand ondervind om eerder Nelson Mandela as Jan Marais te huldig. Mandela sou De Villiers se verengelsing van die US geloof het terwyl dit teen die grein van Marais se stigtingsvoorwaarde ingaan. In die nuwe Suid-Afrika kan De Villiers mos nie verkeerd wees as hy hom eerder by ‘n swarte as ‘n blanke skaar nie.
Tweedens, sedert 1994 is die agteruitgang van die gehalte van Afrikaans onrusbarend opvallend. Hierdie kreeftegang verkry al hoe meer momentum. Dit is die enkele kenmerk van die Afrikaans van ná 1994 wat nie misgekyk kan word nie. Desnieteenstaande voer Afrikaansinstansies en Afrikaansdosente nie ‘n veldtog om suiwerder Afrikaans te bevorder nie. Die rede hiervoor is dat die sprekers van Kaaps, dus van geradbraakte Afrikaans, polities korrek nie aanstoot gegee mag word nie. Dit is ‘n sprekende voorbeeld van misplaaste voorkeur: dat onderdanigheid aan politieke korrektheid belangriker as die heil van Afrikaans geag word. Diegene wat so lou/halfhartig oor Afrikaans is, laat my dink aan: “Maar nou, omdat hulle lou is, nie warm en ook nie koud nie, gaan Ek julle uit my mond uitspoeg” (Openbaring 3:16).
Kallie Kriel, die uitvoerende hoof van Afriforum, het verlede week ‘n debat met die Naspers-propagandis Pieter du Toit en die linkse fanatikus Johan Pienaar op RSG gevoer. Alhoewel Kallie die debat verloor het, het hy soos gewoonlik ‘n paar houe ingekry wat na “regses”, “blanke rassiste”, “nasionaliste” en selfs die einste hier op Praag gemik is.
Die gesprek waaroor hierdie artikel handel kan dmv hierdie skakels geluister word: Skakel 1 of skakel 2.
Organisasies soos Afriforum is ideologies bankrot. Hulle leiers lewe nog in ‘n tydvak toe blanke Suid-Afrikaners deur veelrassige krieketwedstryde op DSTV gepaai kon word. Hulle het geen benul van “meme magic” of “Hail Pepe” of “Top Kek” nie. Dit is ‘n organisasie wie se manifes nie ‘n toekoms buite die eenheidstaat kan voorstel nie. Dit is ‘n organisasie wat dink die ineenstorting van die Nasionale Party en die daaropvolgende verafgoding van Nelson Mandela tel onder die mees positiewe gebeure van die twintigste eeu.
Kallie het onthul dat een van die barometers waarmee sy organisasie hulle eie moraliteit meet, is ‘n aanval deur regse webtuistes. Ek vermoed hy verwys na die einste, omdat daar nie ander Afrika-geleë regse webtuistes is waarvan ek bewus is nie. Dalk die mediamasjien van meestervideovervaardiger Jan Lamprecht (AKA History Reviewed Channel), maar hy het nog nooit iets oor Afriforum gesê nie.
Kriel het meer as een keer gesê dat Afriforum alle vorms van blanke “rassisme” en dus volksnasionalisme verwerp. Kriel voldoen aan die woordeboekdefinisie van ‘n kloekserwatief (cuckserwative in Engels). Donald Trump se beweging het al die kloekserwatiewe figure uit regse politiek in Amerika verjaag. Ons kan amper aankondig dat die hele “neokonserwatiewe” beweging van die Bush-era nog verder verlinks het en nou ‘n tuiste by Trotskiïstiese partye soos die Demokrate in die VSA of die Tories in Engeland gevind het.
Veroordeel jou organisasie die stryd van blankes in ander lande Kallie? As jy sê “ons weet ons doen iets reg as regse webtuistes ons aanval” dan beteken dit mos julle opponeer direk die oorlewingstryd van die Westerse beskawing? Of hoe?
My persoonlike gevoelens oor die Broederbond en die post-Februarie-1990-Afrikanerelite(waaronder Afriforum natuurlik tel) is baie meer radikaal as Dr Dan s’n. Dus sal ek hierdie denkrigting maar hier laat.
Toe Kallie se rug teen die muur is, verwys hy na ‘n irrelevante skrywe deur die kleurlingaktivis Rhoda Kadalie. Ernst Roets het ook ‘n obsessie met die gematigde swart skrywer Thomas Sowell. Dit lyk my Afriforumbestuurders voel hulle mag slegs die fundamentalistiese anti-blanke aspekte van liberalisme teenstaan as hulle self swart denkers aanhaal.
Pieter du Toit het al in die verlede geweier om hom van swartmagbewegings te distansieer. Hy het in Maart 2016 in ‘n Twittergesprek oor Frantz Fanon onthul dat Nasperskantore volgeplak is met plakkate van hierdie swart nasionalis. Swart nasionalisme word dus omhels terwyl wit nasionalisme as die poësie van Satan beskou word.
Johan Pienaar het halfpad deur die gesprek ingebel en die diskoers oorheers. As altregse kyk ek ook objektief na sake en dit is tog waar dat Afriforum onnodig vir Pienaar gedurende 2016 hof toe gesleep het. Dit wys vir my dat organisasies wat maak asof hulle namens blankes optree net so vasbeslote is om ons ras se geboortereg op spraakvryheid totaal en al te verwyder. Pienaar is baie verder links as du Toit, en besit dus oor die vermoëns om sy opponente te stoomroller. Hy verwys na uitsprake van regter Mogoeng Mogoeng — omdat die Zuma-aangestelde regter Mogoeng nou glo verhef is om namens Suid-Afrikaners oor moeilike politieke, filosofiese en selfs geestelike kwessies te besluit.
‘n Behoorlike antwoord aan die anti-Steve-fanatikus en professionele agitator Pienaar sou wees om uit te wys dat die oorweldigende meerderheid grondgebiede op planeet Aarde nie onder die jurisdiksie van die ANC se boendoehowe val nie. Kallie kon gesê het dat hy hom so min steur aan die doen en late van Mogoeng as wat Oos-Europeërs hulle steur aan die uitsprake van imams in Saoedi-Arabië.
“Ek voel my hoegenaamd nie deur die grondwet gebind nie en weier byvoorbeeld om te aanvaar dat ek en my nageslag aan regstellende aksie onderworpe moet wees omdat een of ander NP-amptenaar iewers dertig of veertig jaar gelede iemand sou te nagekom het.”
Die Suid-Afrikaanse grondwet is volgens my ‘n ideologiese instrument wat die onderdrukking en semantiese teistering van die blanke en veral die Afrikaner goedpraat. Die Joodse kommunis Albie Sachs het vir meer as ‘n dekade op hierdie regbank gesit. Die regter Chris Jafta, wat na bewering ongekwalifiseerd is om in so ‘n hof te dien, het in die einste “Afriforum v Tshwane”-saak gesê dat belangrike aspekte van die Afrikaner se geskiedenis “op die ashoop van geskiedenis hoort”. Let wel, in Suid-Afrika van die 2010s is dit nie ‘n dronk bergie wat hierdie stelling gemaak het nie, maar ‘n regter in die hoogste hof van die land.
In die laaste 10 minute skel Pieter iets wat Vicky (waar sy hier in die koue sit) kliphard laat lag het. “Kallie probeer om Trump se styl op Twitter na te boots.” Anders as papbroekige aktiviste is Donald Trump ‘n aggressor op Twitter. Hy is ‘n meestertrol en ‘n woordsmous soos min. Anders as Afriforum is die milisie van sy beginsels nie in ‘n verdedigende formasie geposisioneer nie.
Dan Roodt het 38 keer meer volgelinge as Kallie Kriel op Twitter, maar hy kry 38 keer minder mediadekking in Suid-Afrika.
Dr Dan het in die herfs van 2015 sy toetrede na die altregs gemaak tydens ‘n verskyning op Red Ice Radio. Red Ice word in altregse kringe as die platform van mondigwording gesien. Hy het dit opgevolg met ‘n toespraak in die lente by Jared Taylor se American Rennaissance-konferensie. Dan was dus in ‘n kamer waar hy meet gesagsfigure soos Paul Ramsey en Richard Spencer bladgeskud het. Richard Spencer is vinnig besig om een van die belangrikste politiese figure ter wêreld te word. Hy het onlangs tydens ‘n gesprek met Mike Enoch en Andrew Anglin (wat albei twee van die grootste altregse webblaaie ter wêreld bedryf) bevestig dat hy die ivoortoring van die filosofie gaan verlaat en self as leiersfiguur binne identitêre politiek begin optree. Sy NPI-stigting het pas ‘n kantoor in Washington geopen en hulle sal elke tweede maand ‘n voorlegging aan die Trump-administrasie maak. Aan watter internasionale administrasie maak Afriforum voorleggings? (Sogenaamde pleidooie voor die VN tel nie, omdat die ANC sowel as meeste ander lande — insluitend Israel, Iran en Saoedi-Arabië — hulle nie aan die VN steur nie)
Ek moet krediet gee aan die kleurlingaanbieder Lynette Francis. Sy het kalm gebly en die debat met grasie gemodereer. Naspersaanbieders het ‘n lang geskiedenis van aggressie; net soos die hoofstroommedia in Westerse lande.
Pieter maak die stelling dat Suid-Afrikaners by “alle dele van die grondwet móét inkoop”. Wát?! Hierdie absurde stelling verdien ‘n artikel op sy eie… Miljoene Amerikaners “lobby” al sedert die 1990s teen die 2de Wysiging van die Amerikaanse Grondwet. Moet hierdie Amerikaners gearresteer word, Pieter? Moet die Engelse skryfster JK Rowling in die tronk gesmyt word omdat sy vir die laaste 9 maande onophoudelik pleit dat die Brexit-referendum omgekeer word? Baie apolitiese sektore van die aanlyngemaanskap glo dat die huidige liberalisme daagliks al hoe meer totalitêr begin raak. Selfs die Suid-Afrikaanse glansfiguur Gareth Cliff het laasweek vir man-kind en etnomasochis, Frans Cronje gesê dat hy hom nie meer as ‘n “linkse” beskou nie. Volgens meeste altregse leiers is die linkse spektrum in die Weste nou openlik Bolsjewisties.
Pieter praat van Afriforum se “ou Verwoerdiaanse denke”. Sê my bietjie Pieter, sal jy die regime van Wladimir Poetin as ‘n Verwoerdiaanse regime beskryf? As dit die geval is, dan sit jy en jou soort met ‘n groot probleem, want weergawes van Meneer Poetin se denke word meer en meer gewild in (voorheen) blanke lande.
Hoewel nuusmedia in SA sover grootliks die meteoriese opgang van die regse aktivis Milo Yiannopoulus geïgnoreer het, het hierdie fenomeen nou sulke afmetings aangeneem dat dit nie meer onder die mat gevee kan word nie. Milo is tegnologieredakteur by Breitbart.com en is ‘n enorme irritasie vir die linkses en ‘n krimpende groepie oerregses.
As Trump die leier van die nuwe nasionalistiese beweging teen die linkse establishment is, is Milo die “popster” daarvan. Milo, ‘n gay Brit, wat Engeland verlaat het omdat die Moslems dit oorneem, is ‘n voorbrandmaker vir Trump, kampvegter teen feminisme, anti-Moslemagitator, teen gay huwelike en basies teen enigiets wat links voorkom.
Natuurlik is dié nie so eenvoudig soos dit lyk nie, want die regse beweging in Amerika is tradisioneel belaai met godsdienstige dwepers wat die onverdraagsaamhede van die Ou Testament selektief en veral teen gays toepas. Daardie verstokte soort regsheid vind egter nie aanklank by die Amerikaanse jeug nie. Milo het die regse beweging ‘n opwindende en prettige nuwe baadjie aangetrek. Sedertdien het hierdie aktivis, wat alle regse stereotipes verbreek, ‘n superster onder die Amerikaanse regse en middelregse jeug geword.
Met sy “Dangerous Faggot Tour” na Amerikaanse universteitskampusse het hy die landskap van die linkse akademici blykbaar vir altyd kom deurmekaar krap. Deur linkse instansies se skynheiligheid en manipulasie bloot te lê het hy ‘n anti-linkse ontwaking op kampusse veroorsaak wat ‘n blywende impak kan hê. Milo is eiehandig besig om die politieke kultuur onder die Ameriaanse jeug te verander, want danksy hom is dit nou “cool” om regs te wees. Die universiteite is besig om hul ideologiese houvas op die jeug te verloor en Milo het ‘n groot aandeel daarin.
Boonop kan die linkses geen houvas op Milo kry nie en elke poging om hom te kelder, sterk hom net verder. Hy gaan van krag tot krag. Dat Milo die gay Brit boonop ‘n studiebeurs vir jong, minder gegoede wit (hoofsaaklik heteroseksuele) mans in Amerika gestig het, is ‘n steen des aanstoots vir beide die oerregses en die linkses — hoewel om verskillende redes. Die linkses is klaarblyklik ontwapen teen ‘n flambojante gay Joods-Brits-Griekse Katoliek met ‘n seksuele voorkeur vir swartmans, ‘n redenasiespoed soos ‘n masjiengeweer en die intellek van ‘n genie. Milo se vrugteslaaibiografie plaas hom doodeenvoudig buite die linkse raamwerk van hoe ‘n regse moet lyk. Pogings om hom as wit heerssugtige of rassis te tipeer, wil maar net nie kleef nie.
Milo wat elke dag etlike doodsdreigemente van linkses ontvang, het intussen op sy “Dangerous Faggot Tour” vele Amerikaanse universiteitskampusse besoek, ‘n boek (Dangerous) vrygestel, ‘n regse klerereeks begin, bestuur ‘n ganse span by Breitbart en verskyn op allerhande geselsprogramme. In Amerika is jy óf mal oor hom óf jy haat hom. In die nuutste voorval het ‘n groep linkse bullebakke sy besoek aan die Universiteit van Kalifornië se Berkeley-kampus ontspoor. Een ding is seker: Selfs die linkses erken nou dat die voorval Milo net verder versterk.
Milo het sy astronomiese gewildheid en hoon bereik binne slegs ‘n paar maande ná sy aankoms in Amerika. Dit help natuurlik dat hy reeds in die VK omstrede was. Met sy groeiende aanhang onder die jeug kan daar geen twyfel wees dat hy bygedra het tot Trump se oorwinning nie. Howel Milo as ‘n superster of aartskurk (afhangende van jou sieninge) in die VSA en die VK beskou word, kry hy geen dekking onder die linkse of regse media in SA nie. Dit laat mens wonder.
