praag.co.za

Tag: Iran

  • Karel Combrinck: Die reg van volke

    Karel Combrinck: Die reg van volke

    Daar is dikwels bespiegeling oor die vraag of die internasionale reg of, soos dit in Afrikaans heet, die volkereg, ‘n toevlug kan bied vir ons as Afrikaners. Moontlik mag dit dus van nut wees om vlugtig ‘n paar gedagtes oor hierdie onderwerp te wissel.

    Ons as Afrikaners het nie ‘n alte gelukkige ervaring van die volkereg nie. Eintlik gaan dit nie om die volkereg as sodanig nie, maar om die haatdraende houding jeens Suid-Afrika voor 1994 van die hooforgane van die moderne volkereg, naamlik die Veiligheidsraad en veral die Algemene Vergadering van die VVO, deesdae meer as die “VN” bekend. Oor die jare was die hantering van Suid-Afrikaanse aangeleenthede ‘n politieke gekonkel van die VN eerder as toepassing van die volkereg en daarmee het die organisasie ‘n betreurenswaardige bydrae gelewer, nie net ten opsigte van Suid-Afrika nie, maar ook wat betref die volkereg self. Enige regstelsel kan net gesond funksioneer as dit nougeset volgens regsbeginsels geskied. Sodra daar vir politieke oorwegings en eie belang met die beginsels gepeuter word, is die stelsel ook daarmee heen. Tog bestaan daar ‘n algemene behoefte onder volke en lande aan iets soos ‘n internasionale regsorde en die beginsels waarvolgens die Volkereg fungeer, wanneer dit korrek toegepas word, is wel regsbeginsels.

    Die grondslae van die volkereg is gelê deur die groot Nederlandse juris van die sewentiende eeu, Hugo de Groot, soos uiteengesit in sy twee monumentale werke, De Jure Belli ac Pacis (Aangaande die reg van oorlog en vrede) en Mare Liberum (Die reg van die seevaart).

    Die hoofdoel van die volkereg, (in teorie in elk geval), is om wêreldvrede te bevorder, geskille tussen lande te besleg, die swakkeres teen die magtiges te beskerm, asook die internasionale handelsverkeer te vergemaklik. Soos met alle menslike ondernemings is die volkereg ook onvolmaak en die toepassing daarvan, veral deur die VN, soms heeltemal verwronge. Daarby is die volkereg sg. “swak  reg” in die sin dat daar nie ‘n opperste gesag is wat dit kan afdwing nie. Dikwels is dit die magtige state wat hulle wil deurvoer, of ‘n gesamentlike poging van ‘n groep lande met ‘n gemeenskaplike ideologiese oogmerk.

    Die volkereg behels dus betrekkinge tussen soewereine state en die hoofbron daarvan is internasionale verdrae. Die VVO is trouens self deur ‘n verdrag in die lewe geroep, nl. die “United Nations Charter”, oftewel VN-handves. Verdrae speel in die volkereg die rol van kontrakte in die privaatreg en beide berus op konsensus. Net soos met kontrakte het die partye tot verdrae meesal die bedoeling om deur hulle ooreenkoms gebonde te wees en so verloop verdrae dan ook meesal redelik ongestoord. Verdragspartye, soos ook kontraktuele partye, kom ooreen op ‘n bepaalde gedragspatroon en hou daarby. Dis slegs wanneer sake skeefloop dat hofgedinge ter sprake kom. Die verskil is weer dat kontrakte in die nasionale reg afdwingbaar is, terwyl verdrae moeilik afgedwing kan word. Verdragspartye kan ooreenkom om hulle in probleemsituasies te wend tot bv. onafhanklike arbitrasie of strafmaatreëls, boetes ens., soos in die verdrag bepaal, maar in die finale instansie kan ‘n staat in beginsel nie gedwing word om sy verdragsverpligtinge na te kom nie.

    Hoewel verdrae nie afgedwing kan word nie, is die wêreldmening gekant teen die verbreking van verdrae. ‘n Eensydige verbreking van ‘n verdrag kan ook ‘n land se internasionale aansien en geloofwaardigheid ernstig skaad. ‘n Beroemde geval van verdragbreuk was toe Hitler in 1942 Rusland binnegeval het ten spyte van ‘n nie-aanvalsverdrag wat op 23 Augustus 1939 in die Kremlin deur verteenwoordigers van die twee lande onderteken is. Hiervoor het Duitsland ‘n verskrikike prys betaal naamlik dat hy die oorlog verloor het.

    Nog ‘n bron van die volkereg is die opinies en beslissings van die hoofregsorgaan van die VVO nl. die Wêreldhof, met setel in Den Haag. Die primêre funksie van die Wêreldhof is om internasionale dispute tussen soeweine state te skik en om adviserende menings te verskaf oor regsvrae wat deur die VN aan hom voorgelê word. Sommige lesers onthou miskien nog die groot gedinge van die vyftiger- en sestigerjare waarin die Wêreldhof versoek is om ‘n opinie rakende Suid-Afrika se administrasie van Suidwes-Afrka te verstrek. ‘n Sleutelelement, ooreenkomstig die beginsels van die volkereg, in die Suidwesgeskil was dat dit van ‘n internasionale aard moes wees, d.w.s. dat minstens twee soewereine state in die geding betrokke moes wees, in hierdie geval dus Suid-Afrika en Suidwes-Afrika. Suidwes-Afrika was egter geen soewereine staat nie, maar was volkeregtelik ingevolge ‘n mandaat van die Volkerebond onder Suid-Afrikaanse beheer. Oor hierdie punt is eindeloos geredekawel. Daarbenewens is die geding nie deur enigeen van die hoofpartye aanhangig gemaak nie, maar deur Ethiopië en Liberië.

    Die beslissing van die hof was tereg dat die partye wat die geding aanhangig gemaak het, nie ‘n direkte belang by die aangeleentheid gehad het nie en het hulle aansoek verwerp. Die Hof het dus die vraag of Suid-Afrika se administrasie van Suidwes regmatig was, gesystap en so die deur oopgelaat vir die VN om voort te gaan met sy program van strafmaatreëls en sanksies teen Suid-Afrika. Hier was dus ‘n duidelike geval van gebrekkige regstoepassng en die reg moes uiteindelik swig voor politiekery, die Achilleshiel van die internasionale reg.

    Die inmenging van die VVO in die huishoudelike sake van ‘n soewereine staat, Suid-Afrika, was sekerlik anti-volkeregtelik. Maar daar is ander voorbeelde : Die inval in Irak deur die VSA was een van die blatantste gevalle en insgelyks die moord op Moeammar Ghaddafi. Ook die verklaring deur Amerika van Israeliese “soewereiniteit”  oor die Golanhoogland, wat deel is van die soewereine staat, Sirië en die eensydige uittrede van die VSA uit die multilaterale internasionale kernsperverdrag met Iran. Die VSA se onttrekking aan die internasionale verdrag oor klimaatsverandering wat in 2016 in Parys onderteken is deur so te sê alle lande van die wêreld onde rmeer die VSA, was tegnies wel regmatig (‘n klousule in die verdrag het hiervoor voorsiening gemaak), maar die onttrekking word wêreldwyd as strydig met die gees van die verdrag ervaar.

    Om verskeie redes is dit hoogs te betwyfel of die jongste aanval deur die VSA teen Iranese militêre teikens in Irak ooreenkomstig die volkereg geskied het. In reaksie daarop het Iran onmiddellik aangekondig dat hy sy kernwapenprogram in hoogste rat hervat en het die Irakese regering Amerika versoek om sy militêre personeel uit Irak te onttrek, iets wat die VSA weier om te doen. Enkele dae ná die aanval op hulle generaal skiet die Iranese weermag ‘n burgerlike vliegtuig neer met 176 passasiers aan boord. Dis hoe dit gaan wanneer die reg van die oerwoud in internasionale betrekkinge oorneem.

    ‘n Betreklik onlangse verwikkeling in die Volkereg is die erkenning deur die VN van volksmoord (genocide) as ‘n misdaad . Hierdie vertakking het sy oorsprong in die vervolging van Jode gedurende die Tweede Wêreldoorlog. Volksmoord is streng gesproke nie ‘n volkeregtelike aangeleentheid nie, want konflik tussen soewereine state is selde ter sprake. Nietemin, word volksmoord soos bv die uitroeiïng van Armeniërs deur die Turke, of die massamoord teen die Kambodjaanse bevolking deur die monsteragtige Pol Pot of die volksmoord teen die Toetsi’s deur die Hoetoes in Rwanda of die massamoorde deur die Sowjetunie en Mao Tsetoeng se Rooi Sjina algemeen deur die beskaafde wêreld veroordeel. Of die VN wel bereid of in staat is om iets omtrent sulke gevalle te doen, is ‘n ander vraag, maar ervaring tot dusver dui eerder op die teendeel.

    In die jongste tyd was daar ook vervolgings deur die Wêreldhof teen bewindhebbers, staatshoofde ens. op aanklagte van “misdade teen die mensdom” en “oorlogsmisdade” in hul eie lande. Die geval van die voormalige Serwiese president, Slobodan Milosevic in 2006 is ‘n voorbeeld hiervan.

    Is dergelike vervolgings egter van volkeregtelike aard ? Waarskynlik nie.

    Van watter betekenis is dit alles vir ons as Afrikaners? Soos beklemtoon, is die volkereg in beginsel gemoeid met betrekkinge, vriendelik of vyandig, tussen soewereine state. Die volkereg bemoei hom in beginsel nie met die lotgevalle van indiwidue nie, behalwe waar dit gaan om politiekery en die enkele situasies wat hier bo geskets is. Weliswaar is daar in die jongste tye tekens van volkeregtelike erkenning van indiwidue, “vryheidsbewegings” ens., maar of die VN enige beskerming van hierdie aard aan blanke Afrikaanssprekende Suid-Afrikaners sal verleen, kan elkeen maar vir homself uitmaak. Dr Roodt maak in sy artikel oor die Finne melding van talle klein volke wat oor eeue vir hulle vryheid en onafhanklikheid moes veg. Die sleutelwoord is veg, m.a.w. stry. En verder hulle hoop vestig op die gelukskoot. ‘n Interessante geval van ‘n gelukskoot is dié van Skotland wat die Brexit-verwikkeling gaan aangryp om onafhanklik van die  “Verenigde” Koninkryk te raak.

    Onder dié wat moes stry vir hulle vryheid was ons miskien die uitsondering wat sy vryheid sonder stamp of stoot prysgegee het. Die groot Franse dramaturg van die sewentiende eeu, Corneille, praat van die skande van te sterwe sonder om te veg. Maar hierdie is ‘n onaangename waarheid waarvan ons seker maar moet probeer vergeet.

    Ten spyte van alles kry ‘n mens steeds die gevoel dat dit in die internasionale verkeer ten slotte tog maar die magtiges is wie se wil deurslaggewend is. Gedurende al die jare waarin die Sowjetunie tientalle kleiner volke oorheers, onderdruk en uitgemergel het, het die Verenigde Nasies weinig of niks uitgevoer om hulle lot te verlig nie. Ook in hierdie geval was dit maar net weer ‘n gelukskoot wat hierdie volke van die kommunistiese juk bevry het in die vorm van die byna onverwagse ineenstorting van die Sowjetgedrog.

    Ten einde ‘n subjek van die volkereg te kan wees, m.a.w die houer van volkeregtelike regte en verpligtinge, sal ons op die een of ander manier aanspraak moet kan maak op ‘n vorm van soewereiniteit, dit wil sê ‘n gemeenskap van mense met ‘n eie identiteit wat homself regeer of minstens die potensiaal moet hê om dit te kan doen, op ‘n bepaalde grondgebied en met die vermoë om internasionale betrekkinge te kan aanknoop en onderhou. Is dit op die oomblik die geval? Dit sal ons volgehoue strewe moet wees en ook sal ons hierdie oogmerk daadwerklik moet bereik voordat daar enigsins ‘n kans sal wees op volkeregtelike erkenning. Vir ons voortbestaan as ‘n volk is hierdie die hoogste prioriteit.

     

  • Karel Combrinck: Voete van klei

    Karel Combrinck: Voete van klei

    Dit voel soos gister dat Colin Powell die buisie met ‘n monster van Irak se “wapen van massavernietiging ”  aan die wêreld vertoon het. Hierdie foefie was ‘n genoegsame voorwendsel vir ‘n Amerikaanse militêre inval in Irak. Soos ons almal nou weet, was daar toe nooit enige wapens van massavernietiging in Irak nie.

    En hier kom mnr Trump jou gedoriewaar weer met ‘n slenter van dieselfde aard: Iran is verantwoordelik vir die hommeltuigaanslag teen die olievelde van Saoedi-Arabië. Amerikaanse troepe en militêre toerusting is reeds onderweg na Saoedi-Arabië om te gaan help. In ‘n gesamentlike verklaring ondersteun mnr Johnson, mnr Macron en mev Merkel die Amerikaanse standpunt weer klakkeloos, soos gewoonlik. As rede vir hulle bevinding voer hulle aan dat Iran skuldig moet wees, aangesien daar geen ander bevredigende verduideliking is nie. Dis die presidente van die Weste se voorste moondhede wat só redeneer! Die Midde-Ooste wemel tog van terroriste van alle kleure en geure wat so’n aanval sou kon uitvoer. Die enigste belang wa Engeland, Frankryk en Duitsland in die geskil het, is om die Amerikaners na die mond te praat.

    Maar laat ons mekaar mooi verstaan. Dit gaan hier nie om ‘n pleidooi ten gunste van Iran in die algemeen nie. Die Iranese regime is sekerlik nie iets moois nie, om by vroueregte maar te begin. Dit gaan om beskuldigings van bombardemente van die Saoedi-Arabiese olievelde. Vir vroueregte in Iran voel die Amerikaners in elk geval vere, net soos hulle vere voel vir vroueregte in Saoedi-Arabië of vir die verpletterde bevolking van Jemen.

    Iran is dus “skuldig” aan die aanval in Saoedi-Arabië. Die vraag wat ontstaan is waarom die Saoedi’s dan nie self hulle verdediging kan waarneem nie. Amerika, Engeland en Frankryk lewer jare lank reeds die modernste wapentuig ten bedrae van miljarde dollars aan Saoedi-Arabië. Die Saoedis gebruik hierdie wapentuig wel om ‘n vernietigende oorlog te voer teen die bykans hulpelose staatjie van Jemen, sonder dat dit skynbaar die Amerikaners, Franse of Engelse enige slapelose nagte besorg. Maar om hulleself  teen ‘n hommeltuigaanval te verdedig, moet die Amerikaners kom help.

    Dis duidelik dat  Amerika oorlog soek in die Midde-Ooste. Hulle het nog steeds nie die situasie in Irak bevredigend bygelê nie en het nog altyd troepe daar. So ook in Sirië,  Libië en  Afghanistan waar hulle die afgelope 20 jaar reeds vasgeval sit en waar dit al hoe duideliker begin word dat hulle die stryd aan die verloor is. En dan praat ons nie eers van hulle jammerlike mislukkings in Viëtnam, Somalië en elders nie, maar dit is vir die Amerikaners natuurlik antieke geskiedenis.

    Vraag is ook waarom Saoedi-Arabië ‘n bondgenoot van Amerika is en Iran ‘n vyand. Hulle is mos maar soos vinkel en koljander. In Saoedi-Arabië, Amerika se groot bondgenoot, is dit moontlik dat selfs minderjariges tot die dood deur kruisiging veroordeel kan word vir ‘n oortreding so gering as om aan ‘n betoging deel te neem.

    Wat kan die beweegrede dan wees vir die Amerikaanse bemoeienis met die Midde-Ooste? ‘n Vanselfsprekende rede is natuurlik olie. Die Midde-Ooste beskik oor die wêreld se grootste oliebronne. Maar daar is ook die belange van Amerika se ” bondgenote” in die Midde-Ooste wat gedien moet word. Die Amerikaners probeer voorts om deur militêre optredes hulle ekonomie te stimuleer en terselfdertyd die aandag af te lei van die dreigende ekonomiese ramp wat hulle in die gesig staar. Maar die belangrikste rede is waarskynlik is dat die Amerikaners probeer om ‘n kordon te span rondom Rusland, wat in die pad staan van hulle strewe na wêreldoorheersing.

    Al waarop die res van die mensdom kan hoop, is dat die Amerikaners ons nie almal saam met hulle oor die afgrond sleep nie.

    As dít alles ‘n bietjie deumekaar en teenstrydig voorkom, is dit geen wonder nie. Die dae van pres De Gaulle, mnr Adenauer, mev Thatcher en dr Verwoerd is verby. Die Weste is in die hande van afkophoenders.

  • Dan Roodt: Sondagaktueel 4

    Dan Roodt: Sondagaktueel 4

    In hierdie aflewering van Sondagaktueel poog Dan Roodt om sin te maak van die aanvalle vanuit die media op ryk Afrikaners op Stellenbosch, die sogenaamde “Stellenbosse mafia”, asook die stryd tussen die Openbare Beskermer en die ANC-president, Cyril Ramaphosa. Soos verlede week belowe is, wei Karin Roodt meer uit oor die geostrategiese beginsels agter die huidige spanning tussen die VSA en Europa, met die Iranese kwessie wat vandeesweek ook sterk na vore gekom het. Duitsland word steeds “kultureel verryk” deur Moslem-immigrante en die linkse polisiehoof van Berlyn is bekommerd oor die regse neigings van haar eie amptenare.

  • Karel Combrinck: Israel quo vadis?

    Karel Combrinck: Israel quo vadis?

    Die meeste Afrikaners het ‘n sagte plek vir Israel en die Israeli’s. Dit is omdat hulle parallelle sien tussen ons situasie en hulle s’n: Soos ons, het hulle ook ‘n moderne en ontwikkelde land uitgekap uit ‘n halfwoestyn en dít in die aangesig van vyandige menigtes wat hulle omring. En dan kom daar darem seker ‘n tikkie Bybel ook by. Maar dit is sover as wat die ooreenkomste strek, want daar is meer verskille as parallelle: Ons het nie betekenisvolle en invloedryke Afrikanergemeenskappe in bykans elke land ter wêreld nie, ons beskik nie oor ‘n wêreldwye medianetwerk nie, ons word nie gerugsteun deur ‘n magtige internasionale bank- en finansiële stelsel wat in groot mate deur ons beheer word nie en ons het nie die magtigste land op aarde wat ‘n beskermende hand oor ons hou nie. Inteendeel, het daardie land ‘n sleutelrol gespeel om ons ondergang te bewerkstellig. Ons het ook nie die kundigheid, lewenservaring, taalvaardighede en uitgeslapenheid wat kenmerkend van die Israelse bevolking is nie. En dan, die belangrikste verskil van almal: Die Israeli’s het nie halfpad tou opgegooi nie.

    Enigeen wat belangstel in wêreldgebeure sal sekerlik bewus wees van die kardinale rol wat die staat Israel daarin speel. In enige toekomstige globale konflik en dit bly maar steeds ‘n potensiële bedreiging, sal Israel direk of indirek ‘n sentrale plek hê. Reeds lê die oorsaak vir die radikalisering van die Arabiese wêreld, met gepaardgaande terrorisme wêreldwyd, by die Verenigde State van Amerika se volgehoue en onvoorwaardelike steun aan die staat Israel. So is Rusland se hulp aan Sirië direk toe te skryf aan ‘n poging om ‘n teenvoeter te skep vir Amerika se Midde-Oosterse vesting in Israel.

    Pas is daar in die Veiligheidsraad van die VN die soveelste resolusie aangeneem waarin die vestiging van Joodse nedersettings oos van die Jordaan in die sg. “besette gebiede ” veroordeel word. Veertien van die vyftien VR-lede het ten gunste van die voorstel gestem. Een, naamlik die VSA, het buite stemming gebly. Hierdie is ‘n nuwigheid betreffende Veiligheidsraadresolusies rakende Israel insoverre as wat die VSA tot dusver konsekwent sy veto teen sulke resolusies uitgeoefen het. Die Israelse eerste minister, mnr Netanyahou, het die weerhouding van die Amerikaanse veto as ‘n dolksteek in die rug beskryf.

    In die afwesigheid van die Amerikaanse veto beteken dit dus dat die resolusie aangeneem is en dat Israel se kolonisering van die Oosoewer nou “verbied” word. Polities is die VR-resolusie uiteraard ‘n terugslag vir Israel, maar in die praktyk sal dit waarskynlik geen uitwerking hê nie. Ten spyte van die VSA se weerhouding van sy veto, is dit ondenkbaar dat Amerika bv. sal meedoen aan militêre optrede om die VR-besluit op Israel af te dwing of dergelike optrede selfs sal toelaat. Israel het ook reeds by monde van sy eerste minister, mnr Benjamin Netanyahu, bekendgemaak dat hulle nie aan die resolusie gehoor gaan gee nie.

    Interessant van die geskiedenis tussen Israel en die VN is dat daar oor die jare dosyne besluite in die VN geneem is wat aspekte van Israel se beleid veroordeel. Almal het tot dusver op dowe ore geval, danksy Amerikaanse steun. So is daar sedert die stigting van die staat Israel in 1947 digby driehonderd besluite in die Algemene Vergadering geneem wat teen Israelse beleidsrigtings en optredes gemik is, asook tweehonderd-en-dertig resolusies in die Veiligheidsraad. Hierbenewens is Israel sedert 2013 ook nog in 45 resolusies van die VN se Raad op Menseregte veroordeel. Voorts het die Algemene Vergadering van die VN ook ‘n aantal resolusies aangeneem met die strekking dat die strategiese verbintenis tussen die VSA en Israel die Israeli’s aanmoedig om ‘n aggressiewe uitbreidingsbeleid te volg. ‘n Beter illustrasie van die onmag van die Volkereg as bostaande, is moeilik te vinde. Dis duidelik dat die Volkereg en sy hoofinstrument die VN, ‘n tandelose tier is en dat mag ten slotte die deurslaggewende faktor in internasionale betrekkinge bly.

    Wat is nou die verklaring vir die weerhouding van ‘n Amerikaanse veto in die jongste VR-resolusie rakende Israel? Dit is alombekend dat mnr Obama geen ooghare het vir mnr Netanyahu nie, maar dat dit genoegsame rede is om die VSA van sy vetoreg in hierdie geval te laat afsien, lyk vergesog. Meer waarskynlik is dat Amerika weet dat sonder aktiewe Amerikaanse steun daar in elk geval geen sprake kan wees van dwangmaatreëls teen Israel nie ongeag van wat die VN besluit en dat dit dus eintlik onnodig is dat hy sy vetoreg hoef uit te oefen, veral aangesien die Amerikaanse veto in resolusies rakende Israel vir Amerika baie vyande wêreldwyd maak. As dit nodig word, sal Amerika enige VN-resolusie waarvan hy nie hou nie bloot verontagsaam. Dit sal natuurlik nie die eerste keer wees dat die VSA die prosedures en beginsels van die Volkereg ignoreer nie. Tydens die oorlog in Irak het die VSA hom gewoon afgevee aan die Volkereg sodat die sekretaris-generaal in 2004 oor die inval gesê het: “I have indicated it was not in conformity with the UN Charter. From our point of view, from the Charter point of view, it was illegal.”

    Wat van mnr Trump? Ons staan op die vooraand van die intrede van mnr Trump as president met sy eie beleid en aanslag oor die internasionale politiek. Ons weet natuurlik nog nie wat sy beleid jeens Israel presies gaan behels nie, maar voorlopige aanduidings is dat hy ‘n hoogs simpatieke houding teenoor Israel gaan inneem. Hy het reeds aangedui dat hy ten gunste is van die verskuiwing van die setel van die Israelse regering van die huidige hoofstad, Tel Aviv, na Jerusalem, iets waarvoor die Jode reeds dekades agiteer en op ‘n uiterste provokasie teenoor die Arabiese wêreld sal neerkom.

    Sover het ons die een en ander gesê oor die politieke, strategiese en regselemente van die “Israelkwessie”. Ons kyk dus nou na enkele van die meer fundamentele aspekte. In ‘n neutedop: Die staat Israel het tot stand gekom met die sg Balfour-deklarasie. Die Balfour-deklarasie was ‘n brief gedateer 2 November 1917 van die Britse minister van buitelandse sake, Lord Arthur James Balfour, gerig aan Baron Walter Rotschild, waarin hy onder meer die volgende sê:

    “His Majesty’s government view with favour the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people, and will use their best endeavours to facilitate the achievement of this object, it being clearly understood that nothing shall be done which may prejudice the civil and religious rights of existing non-Jewish communities in Palestine or the rights and political status enjoyed by Jews in any other country .”

    En daarmee was al die bestanddele vir ‘n politieke tydbom dus byeen. Sy Majesteit se regering besluit om ‘n Joodse staat te vestig op grondgebied wat aan iemand anders behoort en deur ander mense met ‘n ander taal en geloof bewoon word. Uit die staanspoor was die stigting en bestaan van die staat Israel dus volkeregtelik onwettig. Waarom het Sy Majesteit se regering dan nie die Joodse staat gevestig in Wallis, of Northumbria of in Skotland nie, as hulle dan so vrygewig wou wees? Die rede is natuurlik dat die grondgebied wat tans deur Israel beset word in bybelse tye deur Jode bewoon is. Let wel dat Israel selfs in bybelse tye die grond van ander afgevat het. En as ons darem almal moet terugkeer na die situasie wat geheers het in bybelse tye! Amerikaanse konserwatiewes (die sg. “Christen-Sioniste”) gaan sover as om te glo dat die Jode eers na Israel moet terugkeer voor Jesus se tweede koms sal plaasvind…

    Wat was egter die sin van die blote voorwaarde dat niks gedoen mog word wat die siviele en godsdienstige regte van die inheemse nie-Joodse bevolking sou benadeel nie? Wat was Sy Majesteit se regering dan nou van plan om te doen as hierdie voorwaarde nie nagekom was nie en die Palestyne se regte vertrap was, soos inderdaad gebeur het? Was die bedoeling dan om die Balfour-deklarasie op te skeur en die Jode weer terug te bring Engeland toe? Die vraag wat ‘n mens noodwendig moet vra en wat selfs baie Jode wêreldwyd vra, is of dit raadsaam was om die staat Israel hoegenaamd tot stand te bring. Kon daar ooit enige twyfel wees dat wanneer die Jode eers op Palestynse grondgebied gevestig is, hulle noodwendig sou groei en uitbrei en dat die regte van die plaaslike bevolking daardeur geraak sou word?

    Net om te verstaan hoe dinge werk : In Julie 2015 is ‘n ooreenkoms onderteken deur die VSA, Duitsland, Frankryk, die VK, ‘n verteenwoordiger van die Europese Unie, Rusland, Sjina en Iran ingevolge waarvan Iran ondeneem om sy militêre kernkragprogram te staak met as teenprestasie die opheffing van ekonomiese en tegnologiese sanksies teen Iran. Die ooreenkoms is deur die Veiligheidsraad van die VN onderskryf. Israel was onversetlik teen die ooreenkoms gekant. Die logika van hierdie teenkanting is uiteraard dat Israel beide sanksies teen Iran en die staking van die Iranese kernkragplan wou hê en hierdie begeerte op die VSA wou afdwing. Deel van die ooreenkoms was dat Iran gereelde inspeksies van sy kernkraginstallasies deur die Internasionale Atoomkrag Agentskap (IAA) moes toelaat wat hulle inderdaad uitgevoer het. Vroeër vanjaar het die IAA verslag gedoen dat die Iranese regering die verbod op verdere ontwikkeling van kernwapens stiptelik nakom. In weerwil van hierdie bevinding en in weerwil van die bestaan van die ooreenkoms dus, het die Amerikaanse Kongres enkele dae gelede besluit om die sanksies teen Iran vir nog tien jaar te verleng. Vanselfsprekend het die Iranese regering aangekondig dat hulle dan ook nie van plan is om die bepalings van die ooreenkoms te eerbiedig nie.

    Dis duidelik dat die bedoeling is om die Iranese te provokeer om hulle kernkragprogram te hervat wat noodwendig ‘n reaksie van die VSA sal uitlok. Hierdie is ‘n perfekte voorbeeld van die manier waarop Israel daarin slaag om die wêreld, en veral die VSA te manipuleer.

    Die verontagsaming van die ooreenkoms met Iran, insluitend die vereiste van inspeksies, die bevindings waarvan dan geïgnoreer word, herinner sterk aan die situasie voor die oorlog in Irak toe die verslag van mnr Hans Blix aangedui het dat na 700 inspeksies geen tekens van wapens van massa vernietiging in Irak gevind kon word nie, waarna die VSA Irak nogtans binnegeval het.

    Dis egter so dat Amerikaanse steun aan Israel geleidelik al hoe meer problematies word. Na baie jare van nek uitsteek om Israel ter wille te wees, en in die proses invloed wêreldwyd in te boet, begin die Amerikaners se geduld moontlik nou stadigaan opraak. Mnr Trump mag miskien opnuut Amerika se onvoorwaardelike steun aan Israel toesê. Daarvoor sal ons moet wag om te sien. Feit is, die een of ander tyd sal mnr Trump se geduld ook opraak.

    Ten slotte dus: Ten spyte van die politieke terugslag vir Israel met die jongste VR-resolusie, sal sake in Israel voortgaan soos tevore. Israel sal nie die vestiging van nedersetings aan die Oostekant van die Jordaan staak nie en niemand sal of kan iets doen om hulle daartoe te verplig nie. Wat ook sal voortgaan en miskien nog sal vererger, is die vlaag terroriste-aanslae wêreldwyd teen Joodse en Amerikaanse teikens en teen almal wat as bondgenote van bogenoemdes beskou word: meer en meer gruweldade, meer en meer verminkings, meer en meer bloed, meer en meer trane. Want ongelukkig is dit so dat daar vir die situasie in Israel, benewens die verdeling van die land in twee volkome onafhanklike state, haas geen oplossing is nie en vir hierdie oplossing is die Israeli’s nie te vinde nie. His Majesty’s government was van al hierdie komplikasies niks te wagte nie.

  • Veertien dood na skietery by Sjiïtiese moskee in Kaboel

    Veertien dood na skietery by Sjiïtiese moskee in Kaboel

    ’n Gewapende man het gister 14 mense by ’n heiligdom in Kaboel, Afganistan doodgeskiet.

    Volgens ’n ooggetuie was die aanvaller in ’n polisie-uniform geklee.

    Die aanvaller is op die toneel doodgeskiet het Reuters berig.

    ’n Woedende skare het die oorskot van die vermeende aanvaller omring en sy lyk geskop totdat die polisie tussenbeide getree het.

    Die aanval het by een van Kaboel se grootste heiligdomme plaasgevind, waar Sjiïtiese Moslems byeengekom het om die Ashoera heilige dag te herdenk. Volgens Moslem-oorlewering is dit die dag in die sewende eeu waarop die kleinseun van die profeet Mohammed dood is.

    Niemand het nog aanspreeklikheid vir die voorval aanvaar nie.

    Afganistan het grootliks wydverspreide sektariese geweldpleging tussen Soeni- en Sjiïtiese Moslems vrygespring, maar die Sjiïtiese minderheid kla oor diskriminasie en toenemende bedreigings.

  • Rusland gaan voort met Siriese lugaanvalle

    Rusland gaan voort met Siriese lugaanvalle

    Die regering van Rusland sê hulle sal voortgaan met lugaanvalle op die ooste van die stad Aleppo teen ISIS-simpatiseerders.

    Die lugaanvalle in Sirië is op stellings wat deur militante na aan ISIS beheer word.

    Amerika eis dat die lugaanvalle dadelik gestaak word, vermoedelik omdat hul proksiemagte onder beleg is.

    ‘n Woordvoerder van die regering, Dmitry Peskov sê egter dit is meer as ‘n jaar sedert Rusland begin het met sy militêre ingryping om die Siriese weermag te steun en dat hulle daarmee sal voortgaan.

    Amerika en Rusland het vir maande lank onderhandel om ‘n skietstilstand in werking te stel.

    Die jongste skietstilstand-ooreenkoms het verlede week geëindig soos ooreengekom en sal nie verleng word nie omdat die VSA nie die ooreekoms nagekom het nie.

    Daar is met die skietstilstand ooreengekom dat Amerika hul steun aan ISIS-simpatiseerders onttrek. Rusland sê dit is nie nagekom nie.

    Die Amerikaanse minister van Buitelandse Sake, John Kerry het vroeër gewaarsku dat Amerika dit sterk oorweeg om samesprekings met Rusland oor Sirië op te skort.

    Die Verenigde Nasies se humanitêre hoof, Stephen O’Brien het toestande in Aleppo as ‘n “humanitêre ramp” bestempel.

    Die toestand in Sirië is egter sedert die Amerikaans-geleide inval ‘n humanitêre ramp.

  • Iran verbied by hajj in Saoedi-Arabië

    Iran verbied by hajj in Saoedi-Arabië

    Arabiese Golfstate het Iran daarvan beskuldig dat hulle probeer om die hajj te “verpolitiseer”, nadat die land se opperleier die Saoedi-owerhede oor die bestuur van die jaarlikse pelgrimstog gekritiseer het.

    Ten minste 2426 mense, insluitend 464 Iraniërs, is dood in die stormloop by verlede jaar se pelgrimstog in Saoedi-Arabië (foto). Volgens Saoedi-owerhede, is net 769 dood.

    Die Ayatollah Ali Khameini het die Saoediërs van moord beskuldig: “Die hartelose en moorddadige Saoediërs het die beseerdes saam met die dooies in houers opgesluit.

    “In plaas daarvan om aan hulle mediese behandeling te gee, hulle te help of ten minste hul dors te les, is die oorlewendes almal vermoor.”

    Die hoof van die sesnasie Golf Samewerkingsraad sê die Ajatolla se opmerkings waarin hy Rijad van die moord op Iranse pelgrims by verlede jaar se hajj beskuldig, is “onvanpas en aanstootlik.”

    Abdoellatif al-Zajani sê die opmerkings is ’n “duidelike aanhitsing en ’n desperate poging om die hajj te verpolitiseer”.

    Vanjaar is die eerste keer in byna drie dekades dat Iraniërs nie deel van die jaarlikse pelgrimstog na Moslem heilige plekke in Saoedi-Arabië sal wees nie, nadat gesprekke oor logistiek en veiligheid in Mei ’n dooie punt bereik het.

    Die woordewisseling tussen die twee lande wat nie diplomatieke ­betrekkinge het nie, kom op die vooraand van die pelgrimstog wat Saterdag begin.

    Saoedi-Arabië het Iran daarvan beskuldig dat hulle nie ware Moslems is nie, maar Zoroastrane, ‘n antieke pre-Islamitiese geloof. Sjeikh Abdul-Aziz Al-as-Sheikh het Woensdag gesê: “Ons moet verstaan dat hulle nie Moslems is nie.”

    Saoedi-Arabië se bevolking is byna 90 persent Soenni en is lank reeds in stryd met die 95 persent Sjia Iran – twee denominasies wat sedert die 7de eeu in konflik verkeer, maar meer onlangs word Saoedi-Arabië daarvan beskuldig dat hulle Islamitiese fanatisme en terreur aanmoedig met ondersteuning aan ISIS.

  • Irakse magte dring Fallujah binne

    Irakse magte dring Fallujah binne

    Irakse elite teenterreur-magte het Woensdag dieper in die stad Fallujah, wat onder beheer van die Islamitiese Staat (ISIS) is, inbeweeg, net meer as twee weke nadat die offensief begin het om die stad te herower.

    Die stad het simboliese betekenis vir die militante groep en was vir ‘n geruime tyd ‘n vesting van militante wat, sedert die 2003 Amerikaans-geleide inval in Irak, teen die besetting gekant is.

    Nadat hulle Sondag die suidelike rand van die stad binnegedring het, het Irakse magte Woensdagoggend die woonbuurt Shuhada binnegegaan, het AP berig.

    Volgens genl.maj. Hadi Zayid Kassar, adjunkbevelvoerder van die teenterreur-magte in Fallujah, het artillerievuur en vuurpyl-aanvalle die weg gebaan sodat die eerste kolom swart Humvees in Shuhada, in die suide van Fallujah, kon inbeweeg.

    Fallujah is een van die laaste ISIS-vestings in Irak. Die militante Soenni-groep beheer reeds die afgelope twee jaar die stad, wat 65 kilometer wes van Bagdad geleë is.

    Irakse magte het reeds sterk teenstand in die stryd om Fallujah teëgekom. Uitgebreide tonnels, goed opgeleide sluipskutters en bomme langs die pad wat deur ISIS geplant is, het die aanvanklike aanslag op die stad belemmer.

    Ná ‘n blitzkrieg regoor die land in die somer van 2014, word die gebied nou stadig van die ISIS-militante gesuiwer.

    Die operasie om Fallujah te herwin, is glo een van die moeilikstes nog, maar ISIS is reeds op die agtervoet in Libië sowel as Sirië waar Koerdiese magte op die punt staan om Raqqa te herower.

  • Obama ontmoet topamptenare van Golfstate

    Obama ontmoet topamptenare van Golfstate

    Pres. Barack Obama het die week topamptenare van ses Arabiese nasies ontmoet om kwessies rakende vrede in die Persiese Golf-streek, insluitende die stryd teen die Islamitiese Staat-groep (ISIS), te bespreek.

    Die vergaderings in Rijad moet glo voortbou op ’n ­soortgelyke spitsberaad wat verlede jaar by Camp David, die Amerikaanse president se vakansiewoning in Maryland, plaasgevind het.

    Die VSA het voor hul besoek gedreig om beslag te lê op Saoedi-beleggings as hulle nie wil saamwerk nie.

    Die byeenkomste in Rijad is ‘n aanduiding dat die Withuis skeptiese Midde-Oosterse bondgenote opnuut wil indwing in hul besluite.

    Die Koninkryk het ‘n bemarkinsoffensief deur hul lobbies in die VSA en Brittanje geloods voor die ontmoeting.

    Saud al-Faisal het aan die FT gesê dat ISIS hulle antwoord is op Iran.

    Dié gesprekke kom nadat die Wahabi-koning daarvan beskuldig is dat sy land vir die terreuraanvalle van 9/11 verantwoordelik is. Saoedi-Arabië is ‘n bondgenoot van Israel sowel as Turkye.

    Hierdie bondgenote het ernstige ­bedenkinge oor Obama se uitreiking na Iran en die Amerikaanse beleid oor die voortslepende burgeroorlog in Sirië, maar die VSA kan nie bekostig dat die gebeure rakende 9/11 verder onder die soeklig kom nie.

    Met die aanvang van die verrigtinge in ’n weelderige vergadersaal in die Dirija-­paleis, het leiers oor koeitjies en kalfies gepraat, vir die kameras geglimlag, maar geen verklarings gemaak nie, het AP berig.

    Die Amerikaanse minister van verdediging, Ash Carter, die minister van ­buitelandse sake, John Kerry, die nasionale veiligheidsraadgewer, Susan Rice en die direkteur van die CIA, John Brennan, het ook die vergadering bygewoon.

    Die spitsberaad volg op bilaterale gesprekke wat Obama Woensdag met die Saoedi-kon­ing, Salman, gehad het kort nadat hy in die koninkryk aangekom het.

    Benewens ­Saoedi-Arabië is die Verenigde Arabiese Emirate, Koeweit, Oman, Katar en Bahrein ook deel van die spitsberaad.

    Die Golfstate is uiters skepties oor Obama se bereidwilligheid om met die magtige Sjiïtiese Iran te onderhandel.

    Hulle vrees dat verlede jaar se kernooreenkoms met die Islamitiese Republiek tot ’n herbalansering van die magte in die streek, tot hul nadeel, kan lei.

    Dit is nou reeds vier maande nadat die VSA belowe het om Iran se bevrore rekeninge oop te stel, maar nog nie stappe geneem het om hul onderneming na te kom nie.

    Intussen het die VSA ook steun aan die Koerde verskaf in Sirië wat Wahabi-pogings om Assad uit die kussings te lig, verder bemoeilik.

    Saoedi-Arabië, die Emirate en ander Golf-lande eis dat Amerika meer moet doen om die Siriese president, Basjar Assad, omver te werp. Die kanse is egter besonder skraal omdat Rusland Sirië steun.

  • VSA stel nuwe sanksies teen Iran in

    Iran het nuwe Amerikaanse sankies teen die Islamitiese Republiek veroordeel en gesê dit is onwettig.

    Die land sal voortgaan om konvensionele militêre toerusting te ontwikkel, het Reuters berig.

    Amerika het Sondag sanksies teen 11 maatskappye en individue, wat verskaffers vir Iran se ballistiese missielprogram is, aangekondig onder druk van Israel.

    Die aankondiging is met twee weke vertraag om nie die naweek se vrylating van Amerikaanse gevangenes in gevaar te stel nie.

    Ondertussen is die lot van die voormalige FBI-agent, Robert Levinson, onbekend nadat hy in 2007 in Iran verdwyn het. Hy was nie deel van die uitruiling van gevangenes tussen Iran en Amerika die naweek nie.

    “Die Islamitiese Republiek sal op hierdie verswarende en propagandistiese maatreëls reageer deur sterker as ooit voort te gaan met sy wettige missielprogram en om sy verdedingsvermoë te ontwikkel,” het die ministerie van buitelandse sake in ‘n verklaring gesê.

    Iran het in Oktober 2015 missieltoetse uitgevoer wat deur die Verenigde Nasies bestempel is as ‘n verbreking van ‘n resolusie, wat die land verbied om missiele te ontwikkel wat kernplofkoppe kan dra.

    Iran hou vol die missiele dra bloot konvensionele wapens.

    ‘n Woordvoerder vir die buitelandse ministerie, Hossein Jaberi Ansari, sê Washington se verkoop van wapentuig aan sy bondgenote in die Midde-Ooste, ter waarde van miljarde dollars jaarliks, word in “oorlogsmisdade teen Palestyne, Libanese en Jemeense burgers” gebruik.

    “Die Amerikaanse sanksies teen Iran se ballistiese missielprogram het geen wettige of morele legitimiteit nie,” het hy gesê.

    Die koerante, Kayhan en Vatan-e-Emrooz het die nuus op hul voorblaaie uitbasuin. “Sanksies is terug!” het die opskrif in Kayhan gelui.

    In die artikel word Teheran se opperleier, die ajatolla Ali Khamenei, aangehaal wat sê dat nuwe sanksies, onder enige voorwendsel, ‘n verbreking van die kern-ooreenkoms sou wees.

  • Sanksies teen Iran opgehef

    Sanksies teen Iran opgehef

    Iran het Saterdag ’n reusetree vorentoe gegee om sy internasionale afsondering te beëindig, toe sanksies teen die land opgehef is.

    Die geskiedkundige kernooreenkoms met verskeie wêreldmagte wat in Julie gesluit is, het uiteindelik in werking getree, het AFP berig.

    Iran se pres. Hassan Rouhani, wie se verkiesing in 2013 gehelp het om die reuse diplomatieke poging vir die 14 Julie Wenen-ooreenkoms van stapel te stuur, het dit as ’n “glorieryke oorwinning” vir die “geduldige nasie van Iran” verwelkom en as ’n “nuwe hoofstuk” in Teheran se betrekkinge met die res van die wêreld beskryf.

    Die dag van implementering van die ooreenkoms het aangebreek nadat die Internasionale Atoomenergie-agentskap (IAEA) se inspekteurs bevestig het dat Iran ál die maatreëls nagekom het waarop ooreengekom is.

    Die hoof van buitelandse sake van die Europese Unie (EU), Federica Mogherini, wat die ses groot wêreldmoonthede verteenwoordig het, het gesê dat “multilaterale en nasionale ekonomiese en finansiële sanksies wat verband hou met Iran se kernprogram opgehef word”.

    Dit sluit in sanksies teen Iran se noodsaaklike olie-uitvoere. Rouhani het ’n “jaar van voorspoed” vir sy land voorspel.

    Die aankondiging is gevolg deur die nuus van uitruiling van gevangenes tussen Amerika en Iran, nóg ’n teken dat betrekkinge tussen die twee ou vyande aan die verbeter is.

    Verdere stappe deur Iran sal gekombineer word met uiters noukeurige inspeksies deur die IAEA en dit sal vir ’n jaar duur.

    Iran het nog altyd ontken dat die land kernwapens wil hê en hou vol sy kernaktiwiteite is uitsluitlik vir vreedsame redes soos die opwekking van elektrisiteit.

    Die ooreenkoms het meegebring dat Amerika en Iran nou op die pad na beter betrekkinge is, 35 jaar nadat die Islamitiese rewolusie die Amerikaans-gesteunde sjah uit die kussings gelig het.

    Die VSA het egter nuwe sanksies teen Iranse maatskappye en individue ingestel oor ‘n onlangse ballistiese missieltoets.

    Die nuwe sanksies raak 11 entiteite en individue gekoppel aan die missielprogram en sal hul gebruik van die Amerikaanse bankstelsel verhoed.

  • Iran hou 10 Amerikaners aan wat gebiedswater betree

    Iran hou 10 Amerikaanse soldate aan nadat beslag gelê is op twee skepe wat volgens die VSA “per ongeluk” in Iranse gebiedswater gevaar het.

    Dié voorval kom te midde van spanning in die aanloop tot die verwagte implementering van die P5+1-kernooreenkoms met Iran wat in Julie 2015 bereik is.

    Die ooreenkoms kan na wat berig word binne enkele dae in werking gestel word.

    Volgens ‘n Amerikaanse amptenaar is ooreengekom om die 10 aangehoudenes Woensdag na ’n Amerikaanse vlootvaartuig in internasionale­ water oor te plaas.

    Iran sowel as die VSA het bevestig dat die nege mans en een vrou korrek behandel word.

    Volgens Iranse nuusmedia het vlootmagte van die Rewolusionêre Mag twee kilometer binne Iran se gebiedswater in die Persiese Golf beslag gelê op die vaartuie.

    Die Rewolusionêre Mag sê die Amerikaners het die fout begaan weens “foutiewe navigasietoerusting”.

  • Spanning in Midde-Ooste laai op

    Spanning tussen Saoedi-Arabië en Iran het in ’n volstoom diplomatieke krisis ontaard met verskeie van Riaad se Arabiese Soenni-bondgenote, Bahrein en Soedan wat nou ook diplomatieke betrekkinge met Teheran verbreek het.

    Die Verenigde Arabiese Emirate het betrek­kinge met Iran afgeskaal.

    Saoedi-Arabië se teregstelling van die Sjiïtiese aktivis en kerklike, sjeik Nimr al-Nimr, wat gevolg is deur ’n aanval en brandstigting van die Saoedi-Arabiese ambassade in Teheran, het aanleiding tot die jongste gebeure gegee.

    Europese lande en die streekmag Turkye, het kommer uitgespreek, die Amerikaanse minister van buitelandse sake, John Kerry, het sy eweknieë telefonies geskakel.

    Moskou het Maandag aangebied om as tussenganger tydens onderhandelinge op te tree.

    Israelse veiligheidsmagte het intussen ’n Palestyn wat ’n Israelse soldaat met ’n mes gesteek het, in die Wes-Oewer doodgeskiet.

    Dit is die jongste voorval sedert geweldpleging vier maande gelede uitgebreek het. Die voorval was by Gush Etzion, waar verskeie van die vorige aanvalle ook plaasgevind het.

    ’n Hospitaalwoordvoerder sê die soldaat met steekwonde aan sy gesig is lig beseer.

    Byna daaglike messtekery, motors wat tussen voetgangers injaag en skietery vind sedert Oktober plaas. Dit laat vrese vir ’n wyer eskalasie van geweldpleging ontstaan, ’n dekade nadat die vorige Palestynse opstand onderdruk is.

    Die golf van geweldpleging word aangevuur deur Palestyne se frustrasie oor Israel se 48-jaar lange ­besetting van grond wat Palestyne vir ’n onafhanklike tuisland wil hê. Nog ’n aspek wat tot frustrasie lei, is die uitbreiding van Israelse nedersettings in die gebied, wat in die 1967 Midde-Oosterse oorlog deur Israel beset is.

  • Saoedi-Arabië onder skoot na massa-teregstelling

    Iranse betogers het die ambassade van Saoedi-Arabië in Teheran bestorm nadat ’n Sjiïtiese kerklike, Nimr al-Nimr, Saterdag in Saoedi-Arabië tereggestel is.

    Die betogers het daarin geslaag om die ambassadekompleks te betree en brande gestig voordat hulle deur die polisie verjaag is.

    Kort daarna het Iran se ministerie van buitelandse sake ’n verklaring uitgereik waarin vir kalmte en respek vir diplomatieke missies gevra is.

    Iran se Rewolusionêre Wag het intussen wraak gesweer teen die Saoedi Soenni koninklike dinastie (KSA).

    Al-Nimr was gekant teen geweld, en is in Iran as beskermer van Saoedi-Arabië se gemarginaliseerde Sjiïtiese minderderheid beskou.

    Al-Nimr, uitgesproke kritikus van die Saoedi-dinastie, is as die leier van die sekte se jonger aktiviste beskou, wat teleurgestel is met die mislukking van die ouer garde om gelykheid tussen Soenni’s en Sjiïte te bewerkstellig.

    Die geestelike leier is saam met 47 Soenni’s tot die dood veroordeel. Al-Nimr en drie ander Sjiïte was deel van die grootste massateregstelling in dekades in die koninkryk.

    Die gebeurtenis het die hoop op samewerking tussen die twee godsdienstige faksiese verydel.

    Sjiïtiese en Soenni-magte in die streek steun opponerende kante in oorloë in Sirië en Jemen, met gerugte dat die KSA ook die Islamitiese Staat steun.

    Die webtuiste van Iran se opperleier, ayatollah Ali Khamenei, het ’n foto van ’n Saoedi-laksman en die berugte IS-laksman, “Jihadi John”, met die byskrif: “Enige verskil?” gepubliseer.

    In Irak, wie se Sjiïties-geleide regering ná aan Iran is, het vooraanstaande godsdienstige en politieke figure geëis dat diplomatieke betrekkinge met Riaad verbreek word. Hulle bevraagteken ook Saoedi-pogings om ’n streekkoalisie teen IS op die been te bring.

    ’n Kernooreenkoms met Iran, ondersteun deur Saoedi-Arabië se grootste ondersteuner, Amerika, het min gedoen om Riaad te laat afsien van hul openbare teregstellings.

    Die Amerikaanse departement van verdediging het gewaarsku dat Nimr se teregstelling sektariese spanning kan vererger op ’n tyd wat dit nood­saaklik is om dit te laat afneem.

    Die gelyktydige teregstelling van 47 mense, 45 Saoedi’s, een Egiptenaar en ’n man van Tsjad, was die grootste teregstelling vir veiligheidsoortredings in Saoedi-Arabië sedert die 1980-terugstelling van 63 jihadistiese rebelle wat die groot moskee in Mekka in 1979 beset het.