praag.co.za

Tag: Amerika

  • Leon Lemmer: The New York Times se proslawe- en proswart-projek (Deel 2)

    Leon Lemmer: The New York Times se proslawe- en proswart-projek (Deel 2)

    Ek het reeds ‘n algemene karakterisering van The New York Times (hierna die Times) se 1619-projek verskaf, asook Phillip Magness se kommentaar daarop (Praag 5.12.2020). Hierdie rubriek handel oor Peter W Wood (gebore in 1953) se beter en veel meer omvattende boek oor dieselfde onderwerp: 1620: A critical response to the 1619 Project (New York: Encounter Books, 2020, 272p, $18,00). “My real agenda is to illuminate what the 1619 Project means for America” (Kindle 3091).

    Ek veronderstel dat lesers kennis geneem het van wat ek in my vorige rubriek geskryf het. Soos sy kollega en vriend, Stanley Kurtz (Praag 8.08.2020), is Wood ‘n sosiale of kulturele antropoloog (656). Albei is behoudend; iets wat uitsonderlik in daardie geledere is. Wood noem sy benadering “conservative and traditionalist” (121). Wood is reeds ‘n dekade lank die president van die Amerikaanse National Association of Scholars (379), met as missie “to sustain the tradition of reasoned scholarship and civil debate in American colleges and universities” – iets wat baie nodig is, al sou ‘n mens geneig wees om te dink dat universiteite vanselfsprekend sodanig moet wees.

    Om propagandistiese redes verhef die Times 1619 tot die aanvangsjaar van Amerika se geskiedenis. Dit is toe die eerste slawe daar voet aan wal gesit het. Dit is die 2019-voortsetting van hierdie koerant se “The Truth Is Worth It”-veldtog waarmee in 2017 begin is (785). Historici is egter geneig om eerder 1620 (die aankoms van die Mayflower met die Pelgrims in Plymouth), 1630 (die aankoms van die Puriteine in Salem, ‘n gemeenskap wat volgens John Winthrop “a city upon a hill”* sou wees – 2432) of 1776 (die verklaring van onafhanklikheid van Brittanje, met as regte “equality, life, liberty, and the pursuit of happiness” – 1676) as die eintlike beginjaar van Amerika se kenmerkende geskiedenis te beskou. “The Mayflower Compact** … pointed the way toward America’s self-government” (159). Dit is waarom die hooftitel van die boek 1620 is – ‘n ontkenning van die deurslaggewende belang van die slawe in die vorming van die wesenlike aard van die Amerikaanse samelewing. Die 1619-projek stel die Amerikaanse geskiedenis voor as vier eeue van rassistiese onderdrukking terwyl Wood meen dat dit eerder om vryheid (“liberty”) en geregtigheid (“justice”) vir almal gegaan het. “America was never a ‘slavocracy’” (159).

    [* “n Stad wat op ‘n berg lê, kan nie weggesteek word nie” (Matteus 5:14).

    ** Kyk hier onder. Die Mayflower Compact gee, volgens Wood, “the first glimmer of the American republic” (394).]

    In die voorwerk verwys Kurtz na “the 1619 Project’s mendacity” en noem dit ‘n “exercise in manipulation” (2). William Allen bestempel Wood se boek “as the most comprehensive response to the ill-fated 1619 Project,” onder meer “pinpointing its consistent resort to misrepresentation that cannot be dismissed as merely different interpretations … The 1619 Project failed … Its purpose was cultural shakedown” (11). Mary Grabar noem dat Wood die Times se herskrywing/transformasie (“reframing”) van Amerika se geskiedenis ontbloot as “the jumble of lies, half-lies, logical fallacies, bad history, and bad faith of a project motivated by greed and hatred of America” (19).* Magness het ook Wood se boek verwelkom (23). Wat Wood volgens Robert Paquette doen, is “to clear away the dangerous rubbish put forth by the 1619 Project” (31). Dit is die soort kritiek wat ook teen Patric Tariq Mellet se boek, The lie of 1652 (Praag 10.10.2020), geopper kan word. In Mellet se geval is die hoofmotivering skynbaar om afkeer, indien nie haat nie, teen Suid-Afrika se blankes, veral Afrikaners, te saai.

    [* Grabar se boek, Debunking the 1619 Project, is geskeduleer om op 7 September 2021 te verskyn (Kindle $17,24).]

    Wood begin sy voorwoord met verwysing na Christopher Columbus, wat tradisioneel as die ontdekker, in 1492, van die Nuwe Wêreld, die Amerikas, erken word. Toe het slawerny reeds eeue lank – “from time immemorial” (293) – in die Amerikas bestaan. Die aankoms van slawe in Jamestown in 1619 behoort dus nie opgeblaas te word asof dit van hemelskuddende belang is nie. “The year 1492 changed the world, but not by introducing slavery to the Americas” (306). Vóór die aankoms van die blankes was die inheemse bevolking onderhewig aan baie erger dinge as gedwonge arbeid. “Captured people fed the almost industrial level of human sacrifice at the center of the Aztec Empire” (296), insluitende kannibalisme. Setlaars van Britse oorsprong was ook nie die eerste blanke eienaars van swart Afrika-slawe in Amerika nie. “Some of the African slaves were sent to Spanish settlements along what is now the Eastern Seaboard of the United States. In 1526, Lucas Vázquez de Ayllón established a settlement on the coast of Georgia, San Miguel de Gualdape, supplied by African slaves. Enslaved African men were frequently assigned to oversee native American slaves … [They] were infamous for the brutality with which they treated them” (318).

    Die 1619-projek dank sy benaming aan die meer as 20 slawe wat in 1619 aan boord van die White Lion in Jamestown, Virginia, aangekom het. Wat die Times na bewering wil doen, is: “On the 400th anniversary of this fateful moment, it is finally time to tell our story truthfully” (329). Die teenwoordigheid van hierdie slawe, volgens die Times,”inaugurated a barbaric system of chattel slavery that would last for the next 250 years [until 1865]. This is sometimes referred to as the country’s original sin, but it is more than that: It is the country’s very origin” (333).

    Daardie “slawe” was in werklikheid nie amptelik slawe nie “because [in 1619] slavery was not recognized by English common law” (524). “In Virginia, the records show that many of the captives were, after a term of indenture, set free. None were recorded as slaves” (527). “When the records of this time refer to ‘slaves’, they generally mean Englishmen who had been convicted of crimes and who were punished by a period of involuntary servitude” (538). “The best term for the condition of the involuntary immigrants of 1619 is ‘servitude’ … The transition to slavery lay years into the future” (550).

    “The Times’ sloppiness about historical facts is one reason to approach with caution its claims about 1619 as the decisive moment in America’s descent into racial despotism” (585). Die besware van vyf gesaghebbende historici teen die 1619-projek is op 29 Desember 2019 in die Times gepubliseer (601). “Refusing to correct any of the inaccuracies he [Jake Silverstein, the magazine editor] explains: “Historical understanding is not fixed … differing views exist” (604). Die onderliggende euwel hier het ‘n naam, naamlik postmodernisme. Daarvolgens is feite nie meer deurslagggewend nie. Dit gaan by uitstek om vrye vertolking, dus om te maak soos jy wil. ‘n Feit word verwring tot ‘n aanname (951). “Postmodernism favors the stories told by the ‘oppressed’. It divides society into two parts, the privileged and those whom the privileged exploit” (955). “The poor and oppressed … enjoy a special kind of truth-telling” (958).

    Silverstein skryf: “What we hoped our project would do: expand the reader’s sense of the American past” (612). Wood noem dit “mythology” (616), “pseudohistory” (808) en “fake history” (612) – dus “deliberate misinformation” (2974). Dit is “a new way of looking at our history through the lens of racial oppression” (623). “The 1619 Project aims to unseat white supremacy” (962). Sedert 1994 ervaar ons in Suid-Afrika blatante swart heerssugtigheid, maar het u al ooit die frase “black supremacy” as ‘n verwyt gehoor? Nee, daar is net “white supremacy” en natuurlik ook uitsluitlik blanke “rassisme”. Daar is “appeal[s] to black pride” (966) wanneer die geskiedenis en werklikheid gebuig/getransformeer word. Daarteenoor is daar verguising van die blankes. In die byderwetse politiek is daar blykbaar niks waarop die blankes met reg trots kan of mag wees nie.

    ‘n Interessante opmerking is dat Amerikaanse slawe vyf en ‘n halwe dag per week gewerk het (670). In my jeug het die meeste werknemers so ‘n werkweek gehad. In die meeste gevalle het die halfdag se werk op Saterdae later weggeval. Deesdae is ‘n vyfdag-werkweek ‘n algemene verskynsel. Michael le Cordeur het al herhaaldelik beweer dat slawe aan die Kaap net een dag in die jaar vry gehad het. Byvoorbeeld: “Destyds moes die slawe elke dag werk. Hulle het een dag in die jaar af gehad: die dag ná Nuwejaar” (WAM Carstens en Michael le Cordeur, reds, Ons kom van vêr, Tygervallei: Naledi, 2016, p 264). Dit is glo die rede waarom die Klopse Kaapstad tradisioneel jaarliks op 2 Januarie op horings geneem het. Daar is volgens Le Cordeur “‘n ryk en hartseer geskiedenis” agter daardie “uitbundigheid” (258). Die vraag is of hy, soos die Times, nie doelbewus lieg ter bevordering van sy pro-nieblanke en anti-blanke gesindheid nie. Historici kan gerus uitspraak oor Le Cordeur se bewering lewer.

    Nikole Hannah-Jones, die Times-joernalis en hoofaktivis van die 1619-projek, bevorder die slawe- en swartsaak deur die destydse gebeure soos volg te verwoord: “Those men and women who came ashore on that August [1619] day were the beginning of American slavery. They were among the 12.5 million Africans who would be kidnapped from their homes and brought in chains across the Atlantic Ocean in the largest forced migration in human history until the Second World War” (686). Sy noem nie dat die swart slawe deur mede-swartes gevange geneem is nie. Nog minder verwys sy na slawerny binne Afrika wat baie langer as die trans-Atlantiese slawerny geduur het en veel groter afmetings aangeneem het. Arabiere het ook ‘n baie groter rol as blankes in slawerny gespeel, maar hulle word nie naasteby in dieselfde mate daarvoor verkwalik nie. Wood skryf: “Untold millions of Africans had been trafficked by Arabs and others for perhaps a thousand years before the Atlantic slave trade began. While a heartbreaking 12.5 million Africans were transported across the Atantic, the number shipped to North America was only 388 000. Hannah-Jones fires her indignation at British North America, but she loads her weapon with numbers from Mexico, the Caribbean, and Brazil” (690).

    Wood skryf: “The slaves who landed in Virginia were the first we know of who were brought to an English colony on the North American mainland. That indeed is something, but is it the country’s ‘very origin’?” (341). Wood vra: “If the project succceeds in making slavery the distinguishing aspect of American history, what are the likely consequences for the nation?” (364) en “On whose intellectual authority did the Times make the audacious claims that are the substance of the 1619 Project?” (368). “The 1619 Project came from somewhere, and I suspect it came mostly out of our universities, in which radical identitarian politics and theories of racial oppression have long been taking shape. The way American history is taught in colleges and universities has some bearing on how the Times now believes American history should be taught in grade schools and high schools across the country” (383).

    Wood beskryf die Mayflower Compact, die gelofte wat die Pelgrim-setlaars in 1620 aan boord van die skip afgelê het, as ‘n “agreement on how they would conduct themselves once they got on shore” (408). Sodanige onderneming was nodig omdat hulle in Plymouth aanvanklik nie in die Britse kolonie by Jamestown en dus onderhewig aan Britse wette was nie (412). “By penning the Compact … they planted a seed. The document sketched, for the first time in European settlement of the New World, an ideal of self-government based on justice” (422). Die Pelgrims se ideaal was “our better ordering and preservation [as a community] … for the general good” (433). “[The Compact] had a sense of common identity, a ‘we’ that spoke for ‘us’” (2428). “The colonists agreed to a form of democracy” (1708). Die Compact was ‘n gelofte aan God, “the most unbreakable promise of all” (436). Gestel die ANC het, voordat hy in 1994 die politieke mag oorgeneem het, die Amerikaanse Pelgrims se voorbeeld nagevolg en ‘n etiese kode opgestel waaraan die ANC-regime sou voldoen. As dit vir hulle erns was, hoeveel beter kon die Nuwe Suid-Afrika nie gewees het nie? Nou steek Suid-Afrika baie sleg by Amerika en ander Westerse lande af. Die staatskas word rot en kaal gesteel. In 1996 is daar wel ‘n etiese kode vir alle parlementslede daargestel, maar die toepassing is klaarblyklik gebrekkig.

    Wood vra: “Was the arrival of the White Lion at Jamestown [in 1619] really the founding event of what would become the American republic? No. It was something but not that – a minor incident that casts light on a small-scale society that as yet had no firm boundaries or abiding sense of purpose” (704). Hoekom kom Hannah-Jones weg met oordrywing en die verkondiging van onwaarhede? Omdat sy deur die Times se dubbele standaarde bevoordeel word. “Hannah-Jones had achieved a position of some authority at the newspaper and was in many respects exempt from ordinary forms of accountability” (823). “[She] had been challenged on what might be called matters of journalistic integrity” (827). Maar die Times verkies om kritiek te ignoreer “and to create a bubble in which everyone appears to agree with their views” (848).

    Hannah-Jones “knew in advance that ‘almost every aspect of American life’ has ‘to do with slavery’: this judgment precedes the ‘rigorous scholarship’ she says was undertaken” (855). “Mostly, Hannah-Jones goes in search of hidden racism” (884). Sy is selfs gunstig beïndruk met die onrus wat daar na die dood van die swart George Floyd – die nek-episode – in Mei 2020 uitgebreek het en noem dit “the 1619 Riots” (904). Sy het hierdie oproer geregverdig “as an appropriate response to black oppression” (1461). Sy het selfs beweer: “Destroying property, which can be replaced, is not violence” (1465) en “I think I would not describe looting as violence. Looting is property damage” (1469). “Often, the Negro does not even want what he takes. He wants the experience of taking. Negroes have committed crimes, but they are the derivative crimes, and they are born of the greater crimes of the white society” (1473). In Suid-Afrika is daar baie swartes wat “the experience of taking” het. Maar daar is ook baie wat nog nie gesteel het nie. Hoe sou die land lyk as almal van hulle daardie ervaring opdoen? Dit is gewoon irrasioneel en dwaas om te beweer dat die vernietiging van bv skole en biblioteke, asook die stroping van winkels, nie geweld is nie maar bloot die beskadiging van vervangbare eiendom.

    Die 1619-projek in sy geheel geniet voorspelbaar die ondersteuning van Oprah Winfrey (908, 1501). Waaraan mense soos Hannah-Jones en Winfrey ly, is historiese ongeletterdheid (936). Hulle ken nie , of stel nie belang in, die outentieke geskiedenis nie en verkies om dit volgens hulle wense te herskryf. Daardie getransformeerde geskiedenis vind al hoe meer neerslag in skole en aan universiteite, ook in Suid-Afrika. “Much of American education has privoted from teaching to messaging” (944). Dit is eintlik blatante linkse propaganda. Dit gebeur nie net in die vak geskiedenis nie, maar in die geval van universiteite by uitstek in al die humaniora en sosiale wetenskappe. Hierdie akademies-wetenskaplike verval is onlangs gesaghebbend geboekstaaf in Helen Pluckmore en James Lindsay se boek, Critical theories: How universities made everything about race, gender, and identity – and why this harms everybody (2020, Kindle $25,86).

    In hoofstuk 4 reduseer Wood die kern van die 1619-projek tot vyf stellings of kwessies: [1] “The American Revolution was fought to protect American slave owners from the threat of abolition by the British authorities” (983). [2] Matthew Desmond se standpunt “that plantation slavery was the foundation of American capitalism” (990). [3] “The nation’s history is best understood as a struggle by American blacks against white supremacy” (990). [4] Abraham Lincoln “was a racist whose primary intent was to keep blacks and whites separate” (987). [5] “For the most part, black Americans fought back alone” (987). Aan elk van [1] tot [4] wy Wood ‘n hoofstuk. In my vorige rubriek is hulle ook bespreek.

    [5] het so min substansie dat Wood dit dadelik afhandel. Dit is blankes, in Brittanje en Amerika, wat die leiding in die vrystelling van die slawe geneem het (990), “an antislavery crusade that was unique in the history of the world” (1056). Dit is blankes wat ná die Burgeroorlog die Grondwet aangepas het – die vrystelling van die slawe in 1865; ook in bv die 1960’s weens die burgerregtebeweging (994). Op die ondersteuning van linkse blankes kon die Amerikaanse swartes altyd reken. In Suid-Afrika het die swartes ook nie alleen hulle “bevrydingstryd” gestry nie. In deurslaggewende opsigte het Jode, ander blankes, insluitende verloopte Afrikaners, asook Indiërs, vir ANC-swartes die weg aangedui en hulle in ander opsigte gehelp. Let op Hannah-Jones se uiters radikale siening van slawerny: “Enslaved people were not recognized as human beings but as property that could be mortgaged, traded, bought, sold, used as collateral, given as a gift and disposed of violently” (1031).

    Wat Wood nuut oor [1] sê, is dat ‘n swart historikus, Leslie M Harris, bekend gemaak het dat sy voor die publikasie van die 1619-projek deur die Times genader is oor die vraag of die onafhanklikheidsoorlog gevoer is om die voortsetting van slawerny te verseker. Sy het dit as ‘n feitefout uitgewys maar haar mening is geïgnoreer (1073). Wat gepubliseer is, is soos volg deur Hannah-Jones geformuleer: “We may never have revolted against Britain if the founders had not understood that slavery empowered them to do so; nor if they had not believed that independence was required in order to ensure that slavery would continue” (1142).

    In werklikheid was die Britte in daardie stadium (18de eeu) nog nie “deeply conflicted” oor slawerny soos Hannah-Jones beweer nie. “They were complacent” (1164). “Britain had no interest in ending slavery in the colonies … No country in the world surpassed Great Britain in the eighteenth century in supplying the Americas with slaves” (1168). Dit was eerder in Amerika as in Brittanje wat daar toe reeds teenkanting teen slawerny was. “The Revolution unleased antislavery sentiments that led to the first abolition movements in the history of the world” (1207). In Virginia was die mening dat hulle “already had more slaves than they needed” (1348). ‘n Britse verbod op slawehandel sou boerdery nie ontwrig nie. Die mening van vyf en later nog twaalf historici (1404) kan soos volg saamgevat word: “Hannah-Jones’s ideological zeal outran her fidelity to the truth” (1415).

    Wat [2] hier bo betref, herhaal Wood grootliks die kritiek wat Magness op Desmond se uitlatings gelewer het. Wood noem Magness “Desmond’s most trenchant critic” (1868). Sterk kritiek is ook deur ander kenners gelewer. “For [Leslie] Harris, Southern slavery impoverished the surrounding society; for [Robert] Paquette, slavery retarded economic development. Neither scholar accepts the idea that the antebellum economy centered on slavery as a form of capitalism” (1898). “This critique of slavery as economically ruinous comes up over and over again among the scholars who have peered into the NHC [New History of Capitalism] writings” (1918). Die NHC-kritici het bevind “that exports constituted a small share of American GDP (typically less than 10 percent) and that the total value of cotton was therefore small by comparison with the overall American economy (less than 5 percent, lower than the value of corn)” (1934).

    Volgens [3] hier bo is die essensie van Amerika se geskiedenis die swartes se stryd teen blanke heerssugtigheid. Hannah-Jones geniet dit blykbaar om die geskiedenis volgens haar wense te plooi. Kritiek op haar standpunt is reeds in ruime mate in my vorige en hierdie rubriek uitgespreek. Sy noem plantasies nie plantasies nie maar eerder “forced-labor camps” (2146, 2943). Sy het later erken “that seeking reparations was her true purpose” (2439): “My ultimate goal is that there will be a reparations bill passed” (2442). “Such reparations, she says, are not just for slavery but for the one hundred years after slavery [that is, until the successful civil rights movement in the 1960s], and they will have to consist of cash payments to every black American who has a slave ancestor. Their purpose will not be to erase racism, bring about racial harmony, or fully pay what whites owe blacks; they will simply be a form of ‘restitution’ for what has been wrongfully taken away from blacks” (2442).

    Dus: “She freely admits that such payments will do nothing to improve race relations and won’t expunge any moral debt. They are simply ‘what is owed’. There is no gratitude to be found in the 1619 Project, only bitterness and anger” (2454). Groter vermetelheid is kwalik moontlik. Wood skryf sagkens van “lack of intellectual modesty” (2955), maar is andersins uitgesproke: “Our history is being disassembled, falsified, and woven into a new fabric in the name of some sort of compensatory justice” (2524). “The Times, a news organization, … assigned journalists rather than historians to write history (2931). “The 1619 Project is … not legitimate journalism, and it isn’t legitimate history either. It is mainly an assemblage of poorly sourced assertions – an extended opinion piece” (2608). “The 1619 Project is, arguably, part of a larger effort to destroy America by people who find our nation unbearably bad” (3149). Allen Guelzo skryf: “The 1619 Project is not history; it is ignorance” (2291).

    Wat [4] hier bo betref, probeer Wood om Abraham Lincoln in die gebruiklike “goeie” hedendaagse polities “korrekte” lig te stel. Phillip Magness het my oortuig dat Lincoln geensins die toets van polities byderwetsheid kan slaag nie (Praag 17.10.2020). Vir my is die teleurstellendste aspek van Wood se boek dat hy in hierdie konteks glad nie na Magness se standpunt verwys nie, terwyl hy wel op uitgebreide skaal oor Magness se fundamentele kritiek op Desmond berig. Dit is duidelik dat Wood ‘n Noorderling is wat kant teen die Suide kies. Daarom het hy simpatie met die vertolking dat dit in die Burgeroorlog om die vrystelling van die slawe gegaan het. Byvoorbeeld, een van Wood se besware is: “If these students had studied the 1619 Project they would have learned that slavery was not the cause of the Civil War” (2856). Wood oordryf ook heel moontlik die mate waarin Amerikaners van vroeg af teen slawerny gekant was. Die Suiderlinge en hulle ondersteuners, daarenteen, dink dat Lincoln die onverkwiklike Burgeroorlog aangepak het omdat hy ten alle koste die eenheid van die Unie wou bewaar. Lincoln het immers in 1862 geskryf: “My paramount object in this struggle is to save the Union, and is not either to save or to destroy slavery” (2214).

    “The 1619 Project aims to transform American education, if not all of American society” (2943). Ek kom nou by moontlik die ernstigste gevolg wat die 1619-projek inhou, naamlik die toepassing daarvan in skole. Die kurrikulum van die 1619-projek word gekarakteriseer as: “slavery-is-the-foundation-of-everything-in-this-vile-white-supremacist-society” (3102). “The Pulitzer Center has taken the lead in getting the 1619 Project curriculum into schools, which appears to be the primary goal of the whole project” (1509), dus “turning the 1619 Project from a journalistic stunt into an educational reality” (1567). In skole is die leermateriaal glo geskik vir gebruik in al die grade (2915) en dus vir kinders van alle ouderdomme (3014).

    “The Pulitzer Center for Crisis Reporting was founded in 2006 … Sometime later, it made ‘educational outreach’ part of its ‘core mision’. The outreach it had in mind was teaching aspiring journalists to see themselves as ‘engaged global citizens’” (1570) – soortgelyk aan Wim de Villiers se ideaal vir studente aan die nuwe Stellenbosch University. Wêreldburgerskap “signals disenchantment with the idea of the nationstate and with ‘citizenship’ as usually understood. Global citizens are, at least by disposition, loyal to no particular place, people, culture, or government. They are ‘postnational’ and see themselves as operating on a plane above the parochial attachments of ordinary people. Global citizenship is a self-conferred elite status” (1574). In De Villiers se geval is hy nie soseer teen burgerskap van die nuwe Suid-Afrika én Afrika gekant nie. Sy gramskap is teen burgerskap van blank Suid-Afrika en veral etnies-nasionalistiese gehegtheid aan die Afrikanerdom en Afrikaans.

    ‘n Belangrike deurbraak vir die 1619-projek was toe die National Education Association (NEA), die grootste onderwysersvakbond met meeras drie miljoen lede, sy steun toegesê het (1509); glo “to help give us a deeper understanding of systemic racism and its impact” (1512). Het u al ooit die ware stelling teëgekom dat die nuwe Suid-Afrika, soos dikwels oor die oue beweer is, onder sistemiese rassisme gebuk gaan? Die 1619-projek in skole vind aansluiting by die Southern Poverty Law Center (SPLC – Praag 19.09.2020) se “Teaching Tolerance”-projek, asook Black Lives Matter at Schools (1512); ook die “Zinn Education Project, named for the late Howard Zinn [1922-2010], a radical Marxist historian best known for his book A people’s history of the United States” (1980, Kindle $6,12). Zinn se boek is deur Mary Grabar aan die kaak gestel: Debunking Howard Zinn: Exposing the fake history that turned a generation against America (2019, Kindle $14,94). Daar is ook Rethinking Schools en Teaching for Change “that aims to build ‘social justice starting in the classroom’” (1524). Hulle is almal pogings om ‘n beweerde fout in die Amerikaanse skoolstelsel reg te stel, naamlik “Slavery is not well taught” (1616).

    Vir die Pulitzer Center gaan dit om “a reframing of this essential part of our national identity” (1616). Wood skryf: “With these groups, we are in the cultural Marxist, radical anti-American end of the pool, where the goal is to indoctrinate American children with a hatred of their country. A substantial portion of that indoctrination is the effort to instill racial animosity and the conviction among African Americans that they are now and have always been the victims of systemic racial oppression” (1551). Die titel van ‘n lesing wat Hannah-Jones vir gebruik in skole geskryf het, is: “Exploring the idea of America” (1602). Daarin staan: “The 1619 Project … challenges us to reframe US history by making the year when the first enslaved Africans arrived on Virginia soil as its foundational date” (2919). “Hannah-Jones provides an expansive essay on why ‘black Americans … are this nation’s true ‘founding fathers”‘ (2923). Wood skryf: “Tens of thousands of schoolteachers will parrot her nonsense, and millions of American schoolchildren will read and hear it from voices that ring with authority” (2308).

    In 2019 het die Pulitzer Center daarop aanspraak gemaak dat sy studiemateriaal vir die 1619-projek reeds in 3 500 klaskamers is (2571) en ter beskikking van “tens of thousands of students in all 50 states” (2578). Wood: Vóór 2019 “few schools … have been teaching that America was a ‘slavocracy’; that slavery is our founding institution; and that every salient characteristic of America today is the result of slavery” (2618). Dit is Hannah-Jones wat geskryf het: “This nation was founded not as a democracy but as a slavocracy” (2938). “A new narrative of America as an oppressive state that exploited minorities and privileged a class of white supremacists could not be merged seamlessly with the old narrative” (2838). “The 1619 Project carries the reaction into the realm of radical overreaction” (2845).

    “In January 2018, the SPLC released ‘Teaching hard history: American slavery’, a report that is part of its Teaching Tolerance program. The webpage presenting the report proclaims: ‘Schools are not adequately teaching the history of American slavery, educators are not sufficiently prepared to teach it, textbooks do not have enough material about it, and – as a result – students lack a basic knowledge of the important role it played in shaping the United States and the impact it continues to have on race relations in America” (1636). “The Family Research Council, which is a harsh critic of the SPLC … noted that the SPLC had been way ahead of the 1619 Project” (1645).

    As teenvoeter vir die 1619-projek, het ‘n swart Amerikaner, Robert Woodson, in Februarie 2020 ‘n projek geloods “that … has come to be known simply as ‘1776’, or ‘1776 Unites’” (3018). “Woodson hit on the better name for an endeavor to remind Americans that our nation was founded on the pursuit of freedom, not on slavery and racism” (3022). Wood se samevatting ter afsluiting is: “The 1619 Project as a whole is myth-making aimed at intensifying identity politics and group grievance. It doesn’t aim, as it says, to tell ‘our story truthfully’. It aims to tell it with falsehoods and deceptions for the purpose of instilling resentment” (3087). Oor die toepassing: “The 1619 Project … consists of an effort to destroy America by teaching children that America never really existed, except as a lie told by white people in an effort to control black people” (3152).

    Die Times beoog om onbepaald met hierdie projek voort te gaan (3156). Die redes hiervoor is: [1] “the appeasement of angry and aggressive members of the Times’ staff” (3156); [2] “the social-justice agenda of the Times management” (3159); [3] “the hope of energizing the Democratic electorate to oppose Trump in the 2020 election” (3159); [4] “the failure of the Mueller investigation to deliver the results that the Times eagerly anticipated” (3159); [5] “the desire to push government to pay reparations to blacks for slavery” (3163); [6] “postnationalism, that is, the idea that America is not exceptional and really shouldn’t exist at all, to which end borders should be abolished” (3163); [7] “the elevation of identity politics based on racial grievance to become the dominant or perhaps exclusive cultural construct bearing on the nation’s politics, economics, and morality” (3166).

    In Julie 2020 Hannah-Jones in “a series of tweets … asserts that the 1619 Project was never intended to be ‘history’” (3193): “I’ve always said that the 1619 Project is not a history. It is a work of journalism that explicitly seeks to challenge the national narrative, and, therefore, the national memory. The project has always been as much about the present as it is the past … The 1619 Project is using history and reporting to make an argument. It never pretended to be a history” (3196). Wood skryf: “My guess is that she is doing a victory lap. At this point the popular success of the 1619 Project is so well established that she no longer needs to claim historical accuracy. She has moved on to something bigger: a narrative that is indeed reframing the whole idea of the American past. A false narrative that people believe is usually called a myth” (3211). “As I write this, Arkansas senator Tom Cotton has proposed legislation that would prohibit federal money from going to schools that teach the 1619 Project” (3225).

  • VS-verkiesing: het swart amptenare in 4 state die stem gekook?

    VS-verkiesing: het swart amptenare in 4 state die stem gekook?

    Die legitimiteit van die Amerikaanse verkiesingstelsel het ‘n geweldige knou gekry. Trump verwerp die uitslag en ‘n bekende ontleder skryf in ‘n nuusbrief dat al vyf state waar die tellery vir 3 ure gestaak is en Biden daarna “wonderbaarlik” alle bykomende stemme ontvang het oor Demokratiese goewerneurs beskik. Die groot stede in ten minste vier van daardie state beskik oor groot swart meerderhede, asook swart kiesbeamptes wat die stemme getel het, iets wat op Twitter tot die volgende kommentaar gelei het:

    Die klimaat rondom die uitslag van die Amerikaanse presidentsverkiesing gaan steeds agteruit. Beskuldigings van bedrog deur die Trump-groep duur voort as gevolg van die vele onreëlmatighede in die stemming en tellery. Hierdie onreëlmatighede in die stemmerny is nie beperk tot die volgende nie: die onverklaarbare staking van tellery in vyf state laat op die verkiesingsaand nie; die voortdurende en geheimsinnige “vondse” van groot hoeveelhede stembriewe wat oorweldigend – en in sommige gevalle uitsluitlik – ten gunste van Biden was; “rekenaarfoute” wat die rooi Republikeinse stemme laat kantel het ten gunste van blou demokratiese stemme; mense wat opdaag om persoonlik te stem, net om te hoor dat hulle reeds gestem het hoewel hulle nooit ‘n afwesige stembriefie aangevra het nie; Demokraties beheerde state wat toegang tot Republikeinse waarnemers beperk, selfs in weerwil van eksplisiete hofbevele; ens.

    En hoewel sulke ernstige vrae nie beantwoord word nie, het ‘n lid van Joe Biden se veldtogspan op Vrydag 6 November die toon aangegee. Andrew Bates – ook ‘n woordvoerder van die Demokratiese kandidaat – het op die beskuldigings van bedrog deur die Trump-span gereageer deur te sê dat indien Donald Trump sou weier om die nederlaag toe te gee, daar geen probleme sou wees om die “indringers” uit die Withuis te “verdryf” nie:

    “Die Amerikaners sal die uitslag van hierdie verkiesing beslis. (…) Die Amerikaanse owerhede kan die indringers uit die Withuis verdryf.”

    Benewens die vele vermoedens van bedrog wat die Republikeinse kamp vir etlike dae geopper het, is vandeesweek ook deur geweld en intimidasie gekenmerk. Vanaf verlede Dinsdag het groot betogings in Washington voor die Withuis uitgebreek. ‘n Paar dae voor die verkiesing het die hoofstad homself heeltemal afgesper, uit vrees vir groot onluste. Betogings in Seattle en Portland was ook gewelddadig. In laasgenoemde stad, die hoofstad van Oregon, waar Joe Biden heel ver gewen het, het betogers gewapen met aanvalsgewere opgeruk en Amerikaanse vlae gebrand.

    Trump het reeds daarop gewys dat Biden ondersteun word deur “spesiale belangegroepe” wat bevestig dat Biden se donateurs hoofsaaklik uit beleggingsbankiers, tegnologiereuse en mediamaatskappye bestaan. Terwyl Biden deur 47 groot Amerikaanse koerante onderskryf is, kon Trump net op 7 kleiner firmas reken. Ook het Twitter die president se twiets oor onreëlmatighede by die stemmery aktief beperk. Daar is verhoed dat enigeen van sy twiets kon hou en dit te hertwiet. Ander twiets van Trump is met waarskuwingsetikette uitgereik, wat deur Twitter aangebied is as hul “veiligheidsbeleid”.

    Dit is dus nie verbasend dat die media Biden as die wenner verklaar het nie. Maar soos Trump-prokureur Rudy Giuliani Saterdag in Philadelphia voor die pers opgemerk het: “Die media besluit nie wie president is nie.”

    “Op nasionale vlak was die grootste donateurs van ons opponente Wallstraatbankiers en spesiale belangegroepe,” het Trump gesê: “Ons donateurs was polisiebeamptes, boere, alledaagse burgers.” Die bydraes van die Trump-veldtog kom hoofsaaklik van Amerikaners uit die werkers- en middelklas, van gewone mense soos bestuurders, konstruksiewerkers, masjiniste, boere en loodgieters.

    Aangesien 2020 verreweg die duurste federale verkiesing in die geskiedenis van die Verenigde State was, het die Demokrate boonop byna twee tot een meer as die Republikeine bestee. In 2012 en 2016 was die besteding nog eweredig gebalanseer tussen die twee partye, volgens gegewens wat deur OpenSecrects.org opgestel is.

    President Donald Trump het intussen ‘n verklaring uitgereik oor die verkiesingsuitslag van die 2020-verkiesing wat deur die pro-Biden-media uitgeroep is.

    “Ons weet almal waarom Joe Biden haastig is om hom valslik as die wenner voor te stel, en waarom sy media-bondgenote hom so hard probeer help: hulle wil nie hê dat die waarheid blootgelê moet word nie. Die eenvoudige feit is dat hierdie verkiesing nog lank nie verby is nie. Joe Biden is nie as die wenner van enige state gesertifiseer nie, wat nog te sê van enige van die hoogs betwiste deelstate wat op pad is na verpligte hertellings, of state waar ons veldtog geldige en wettige regsgedinge het wat die uiteindelike oorwinnaar kan bepaal. In Pennsilvanië, byvoorbeeld, is ons wettige waarnemers nie betekenisvol toegelaat om die telproses waar te neem nie. Wettige stemme besluit wie president is, nie die nuusmedia nie.

    “Maandag begin ons proses om ons saak in die hof te bring om te verseker dat die wette van die verkiesing ten volle gehandhaaf word en dat die regmatige wenner aangewys word. Die Amerikaanse volk is geregtig op ‘n eerlike verkiesing: dit beteken dat u alle wettige stembriewe moet tel, en geen onwettige stembriewe moet tel nie. Dit is die enigste manier om te verseker dat die publiek die volle vertroue in ons verkiesing behou. Dit bly skokkend dat die Biden-veldtog nie met hierdie basiese beginsel wil saamstem nie en dat hulle meen die stembriewe getel moet word, selfs al is dit bedrieglik, vervals of onregmatig of behorende aan oorlede kiesers. Slegs ‘n party wat verkeerd optree, sal waarnemers onwettig uit die telkamer hou — en dan in die hof veg om toegang daartoe te weerhou.

    “Wat steek Biden dan weg? Ek sal nie rus voordat die Amerikaanse volk die eerlike stemme het wat hulle verdien en wat die demokrasie vereis nie. ”

    Die verklaring is uitgereik terwyl Trump by sy klub in Virginia gholf gespeel het.

     

  • Leon Lemmer: Californicaters in Mexifornia

    Leon Lemmer: Californicaters in Mexifornia

    Wanneer in die politiek aan Amerika gedink word, word die suidelike state met slawerny en verkramptheid en die noordoostelike state met progressiwiteit en verligtheid geassosieer. Florida, in die suidooste, staan as die Sonskynstaat bekend. Toe Fidel Castro in 1959 die politieke beheer in Kuba oorgeneem het, was daar in Florida ‘n groot invloeiing van Kubane, waaronder baie blankes. Deesdae is meer as 20% van Florida se inwoners Spaanssprekend. Die bevolking is sowat 20% swart met 65% nie-Spaanssprekende blankes. In die noordooste is New York City 44% blank en meer as ‘n kwart swart. In Washington DC is meer as die helfte van die inwoners swart. Hierdie oorwig van swartes in die wetgewende hoofstad van Amerika en die groot teenwoordigheid van swartes in New York City bring mee dat lede van die Kongres en Senaat in ‘n atmosfeer werk waarin swart teenwoordigheid meer oorheersend as in die res van Amerika is.

    Die westelike state is lank as die nuwe Amerika beskou. Tot die jare sestig was Kalifornië die toonaangewende Amerikaanse staat; dus waar eerste verwerklik word waarheen Amerika tot pad is. Kalifornië het as die Gouestaat bekend gestaan. Die burgerregtebeweging het die begin van Kalifornië se ontaarding en agteruitgang ingelui. Die regte wat swartes suksesvol geëis het, wat insluit dat hulle beter as die blankes behandel moet word, dus regstellende aksie, is na ander “benadeelde” groepe uitgebrei; nie net ras- en/of kultuurgroepe soos die Meksikane nie, maar ook na vroue en diegene wat seksueel anders as die tradisionele norme is of wil wees.

    Die nabyheid van Meksiko het die daaglikse en onontwykbare werklikheid van die suidwestelike Amerikaanse state geword. Die state wat aan Meksiko grens is van oos na wes Texas, Nieu-Meksiko, Arizona en Kalifornië. Laasgenoemde is by uitstek ‘n trekpleister vir inkommers omdat dit ‘n voorspoedige staat was en in ‘n mate steeds is, met ‘n aangename, gematigde Meditereense klimaat, veral aan en naby die Weskus. Van hierdie grensstate af het Meksikane en later ook al hoe meer migrante uit ander lande in Sentraal- en Suid-Amerika die hele Amerika binnegedring. Kalifornië is die voorkeurbestemming, maar (onwettige) inkommers het ‘n landswye probleem geword. Dit het Kalifornië onherkenbaar verander, soos die radikale verandering wat Suid-Afrika sedert 1994 ervaar. Maar in Kalifornië was daar geen staatkundige revolusie nie, bloot – soos in Suid-Afrika – ‘n geleidelike maar absoluut sekere agteruitgang.

    Die tragedie is dat hierdie migrasie van Spaanssprekendes grootliks onwettig geskied. Dit is waarteen Donald Trump walgooi en waarvoor hy in linkse geledere verkwalik word. Diegene was plaaslik geen goeie woord vir Trump het nie, soos Leopold Scholtz, toon enersyds ‘n onvermoë om tussen Trump as persoon en sy beleid te onderskei en andersyds totale onbegrip vir die omvang en erns van die probleme wat onwettige immigrante veral in die suidweste van Amerika veroorsaak. Die grens met Meksiko is dié plek waar terroriste in die ná-9/11-era Amerika die maklikste kan binnedring.

    Trump het in Ronald Reagan (1911-2004, president 1981-1989) ‘n gevierde konserwatiewe voorganger. Reagan het as goewerneur van Kalifornië (1967-1975) die inkommerprobleem eerstehands ervaar. In 1986, toe hy president was, is die immigrasiewet hersien en is die indiensneming van onwettige immigrante onwettig verklaar. Terselfdertyd is daar egter amnestie verleen aan al die onwettige immigrante wat vóór 1982 die land binnegekom het. Dit dien steeds as aanmoediging vir onwettige inkommers. Hulle veronderstel dat Amerika deur linksgesindes tot mensliewendheid verplig word en gevolglik herhaaldelik amnestie aan onwettige migrante sal verleen.

    Mexifornia

    Victor Davis Hanson (gebore in 1953) is van Sweedse en Walliese oorsprong, maar sy kinders is reeds die sesde geslag wat in Amerika ‘n tuiste gevind het. Hy woon en boer op die oorspronklike familieplaas by Selma in die sentrale San Joaquin-vallei in Kalifornië. Van 1984 af was hy ‘n dosent in Grieks en Latyn aan die California State University in die nabygeleë Fresno, asook ‘n besoekende professor aan die konserwatiewe Hillsdale College in Michigan. Hanson het, soos sy voorgeslag, sy lewe lank in Kalifornië gewoon en waargeneem hoe hierdie staat transformeer. Sy ideaal is dat die inwoners van Amerika almal Amerikaners moet wees of word ingevolge die smeltskroes- (“melting pot”) idee van integrasie, assimilasie en rasvermenging.

    Hanson se konserwatisme blyk uit sy boek oor Donald Trump, The case for Trump (2019, 389p; Kindle $10,42). In hierdie rubriek bespreek ek die volgende boek van Hanson: Mexifornia: A state of becoming (San Francisco: Encounter Books, 2003/2007, 179p; Kindle $11,49). ‘n Bygewerkte weergawe sal op 13 Julie 2021 gepubliseer word (Kindle $21,84). “California … is the most liberal and affluent area of the Southwest, as well as America’s largest and most forward-looking state” (Kindle 525). Wat Hanson wil belig, is: “What is the nature of California, traditionally the early warning sign to the rest of the nation” (193). Die verwording wat in die nuwe Kalifornië plaasvind, toon talle ooreenkomste met wat in die nuwe Suid-Afrika gebeur, maar ek gaan dit nie telkens uitwys nie.

    “Mexifornia is about the nature of a new California and what it means for America – a reflection upon the strange society that is emerging as the result of a demographic and cultural revolution like no other in our times” (215). Hierdie Meksikaanse inkommers het ‘n nasionale probleem geword. Daar is dus ook, ten minste teoreties, ‘n Mexizona, Mexichusetts, ens (225). Die outeur som sy voorstelle ter verbetering van Kalifornië soos volg op: “Close the borders, return to the melting pot, offer citizenship to most aliens in exchange for acceptance of English and American culture” (39). Daar is na raming sowat 12 miljoen onwettige immigrante in Kalifornië. Dit is nie net inkommers wat vryelik oor die grens beweeg nie, maar ook smokkelware soos dwelms (50).

    Van die beste insigte waarmee Hanson vorendag kom, is enersyds dat Meksikane en ander Spaanssprekende inkommers deesdae, soos swart Amerikaners, nie meer wil integreer en assimileer nie maar verkies om in aparte enklaves saam te woon. Hanson noem dit “apartheid communities” (61) met as resultaat “the multicultural salad bowl” (98). Op hulle aandrang word daar bv aan Hanson se universiteit aparte gradeplegtighede vir Latynse Amerikaners gehou (563, 1338), asook aparte koshuise bedryf (1926, 2077); iets wat skynheiligheidshalwe nie meer in Suid-Afrika mag voorkom nie. In Amerika, soos tydens apartheid in Suid-Afrika, “most past segregation was cultural rather than racial” (1435). Andersyds verskil Meksikane van ander immigrante omdat hulle in Kalifornië nie afgesny voel van hulle land van oorsprong nie. Meksiko is oorkant ‘n grens wat hulle oor en weer kan oorsteek. Hulle behou kontak met hulle familie en vriende in Meksiko en gebeure aldaar. Baie leer nooit Engels praat of selfs verstaan nie. “Even legal immigrants from Mexico rarely become citizens: of all those admitted legally to the United States since 1982, only 20 percent had become citizens by 1997” (514).

    Hulle verheerlik Meksiko, die land wat hulle verkies het om te verlaat, en bly krities en dislojaal teenoor Amerika, wat aan hulle ‘n beter lewe bied. “At the gas station … almost every car of immigrants that pulls in displays a Mexican flag” (514). Dit kom neer op die openlike aanhang van ‘n “expatriate culture” (606). Hulle verwag dat Amerika, spesifiek Kalifornië, by hulle moet aanpas eerder as andersom. Linkse politici doen alles in hulle vermoë om die Meksikaanse inkommers ter wille te wees. Hanson kan dit nie kleinkry dat onwettige immigrante toegelaat word om wettig voertuigbestuurderslisensies te bekom nie (23); “millions of illegal aliens who not only were unapologetic about their unlawful status, but were demanding that their hosts accommodate their own political desiderata” (103). Kalifornië het al in so ‘n mate ontaard dat veral ingesete blanke inwoners in groot getalle wegtrek om ‘n meer eg Amerikaanse heenkome in ‘n ander staat te vind. Meksikaanse Indiane en Mestizos neem hulle plek in. (Mestizo, van blanke en Indiaanse oorsprong. Mullato, van blanke en Afrikaan-oorsprong.) “For the most part it is not light-skinned Mexicans of Spanish heritage who are coming to the United States, but rather the poorest and brownest, largely Indian” (714).

    Die onbetroubaarheid van agtereenvolgende sosialistiese Meksikaanse regerings grief Hanson. Van owerheidsweë word Meksikaanse inwoners ingelig hoe hulle ten beste die grens na Amerika kan oorsteek. Amerikaanse wette word opsetlik ondermyn. Diegene wat aangemoedig word om Meksiko te verlaat, is ongeskoolde, ongeletterde werkloses wat ‘n las vir die samelewing is. “Mexico … deliberately exports its unwanted” (665). “They count on generous American health care and food subsidies while they send nearly half their modest wages back to the motherland” (124). Op skool vaar die onwettige inkommers swak. Hulle veroorsaak ook ‘n skerp styging in misdaad. “Almost one-quarter of California’s [prison] inmates are from Mexico, and almost a third of recent drug-trafficking arrests involved illegal aliens” (456). “Since 1990, the number of poor Mexican-Americans has climbed 52 percent, a figure that has shewed overall US poverty rates” (140). “Half of all births to Hispanics of all statuses are illegitimate, which is 42 percent higher than the illegitimacy rate for the American population as a whole” (145). “At many campuses of the California State University system, almost half the incoming class each year must take remedial courses” (151). Die inkommers het groot gesinne terwyl die blanke inwoners kinderloos is of klein gesinne het (188). “The present tragedy evolves into a catastrophe” (162).

    Soos in Suid-Afrika is een van die kernprobleme dat blankes verkies om nie hande-arbeid te verrig nie, wat hulle afhanklik van die goedkoop arbeid van inkommers maak (177). Indiensneming van onwettige immigrante, met of sonder vervalste dokumente, kom dus algemeen voor (241) en word om misplaaste menslikheidsredes ooglopend toegelaat. Linkse politici pas nie bestaande wetgewing toe nie omdat die Demokrate daarop staatmaak dat die hedendaagse onwettige immigrante vorentoe as kiesers vir hulle party gaan stem. Sake het die afgelope dekades tot die punt gevorder dat geen Republikein meer ‘n verkiesing in Kalifornië kan wen nie.

    Dit is duidelik dat daar verskynsels soortgelyk aan dié in Kalifornië in Suid-Afrika aangetref word. Nieu-verligtes soos FW de Klerk en Leon Wessels poog om hulle verligtheid so ver moontlik terug te dateer. Hulle roem daarop dat hulle as kinders klonkies as speelmaats gehad het. Hanson vertel dat die blankes in die minderheid was in die skole wat hy in Selma bygewoon het (236). Hy anker sy verligtheid, of ten minste sy status as nie-rassis, soos volg: “I have Mexican-American nephews, nieces, sisters-in-law and prospective sons-in-law as well as neighbors. My older brother married a Mexican-American; my twin brother married a high school friend who was divorced from a Mexican illegal alien … The neighboring farmhouse to the west is home to resident Mexicans; so is the one immediately to the east. My two daughters are going steady with Mexican-Americans … The people I eat lunch with, talk with and work with are all either Mexican or Mexican-American. And so I have come to the point where the question of race per se has become as superficial and unimportant in my personal life as it has become fractious and acrimonious on the community, state and national levels” (246). Hy is nostalgies oor die “multiracial but unicultural flavor of the old [Selma/California]” (296). Hy het dit nie teen Meksikane as sodanig nie, maar teen Meksikane wat nie integreer en assimileer nie, dus nie veramerikaans nie. Hy beklemtoon “the critical distinction between a multiracial and a multicultural society” (1921).

    “As recently as 1970 there were only 800 000 Mexican citizen immigrants in the United States” (740). “California … is now home to 40 percent of America’s immigrants” (328). Dit is veral te wyte aan “the porous 2 000-mile border between the United States and Mexico. For over a hundred years, Mexicans have easily fled into California and the wider American Southwest … Yet something has changed since 1970 – and changed profoundly” (328). Dit het te make met die Amerikaanse burgerregtebeweging, dus met nieblankes wat suksesvol allerhande regte sonder teenprestasie eis en gewelddadig – of ten minste anti-sosiaal, bv krimineel – raak as daar nie aan hulle eise toegegee word nie. “Hispanic students accept that they are being given opportunities and advantages unknown to middle- and lower-class whites” (1348). Hanson identifiseer die rede vir die afdwing van sogenaamde regstellende aksies korrek: “a particular minority’s failure to match the perceived economic performance of whites” (627). Donald Trump wil die hele grens met Meksiko met heinings en mure ondeurdringbaar maak. Hieroor word hy heftig deur linkse elemente gekritiseer. Maar Hanson kom met ‘n raak opmerking vorendag: “Walls historically bring a painful honesty to problems” (692).

    Weens die linkse politici wat beheer in Kalifornië uitoefen, het hierdie situasie gelei tot “de facto open borders, bilingual education, new state welfare, the affirmation of a hyphenated identity, a sweeping revisionism in southwestern American history … Almost everything … that for two centuries has helped other immigrants to the United States – language immersion, autonomy from government assistance, rapid assumption of an American identity, and eager acceptance of mainstream American culture – has either been discounted as passé or embraced only halfheartedly” (344). “Aliens cost the United States over $40 billion a year … In California each illegal immigrant will take from the state $50 000 more in services than he will contribute in taxes during his lifetime … The average California household must contribute at least $1 200 each year to subsidize the deficit between what immigrants cost in services and pay in taxes” (381).

    “Mexicans are … the largest ethnic group in the state of California and the largest minority in the nation” (1862). “Half of all legal immigrants to the United States come from Mexico. Three million were admitted legally into the country in the decade between 1986 and 1996. But no one has an accurate idea of how many arrived illegally … The total number of residents of Mexican heritage has increased tenfold in the last thirty years” (397). “The US Hispanic population – of which over 70 percent are from Mexico – grew 53 percent during the 1980s, and then between 1990 and 1996 another 27 percent. At present rates of birth and immigration, by 2050 there will be 97 million Hispanics who will constitute one-quarter of all Americans – and well over half the population of California” (408). Soos in Suid-Afrika word geboortebeperking (“family planning” – 413) polities byderwets nie deur die owerheid aangemoedig nie. “Over 70 percent of Americans wanted immigration reduced” (499) maar in die praktyk is dit jare lank nie gedoen nie; ‘n aanklag teen die doeltreffendheid van demokrasie.

    “California … really is a hybrid civilization … Entire communities are Hispanicized. At present, 70 percent of the Los Angeles public school enrollment is reportedly Latino; only 10 percent is white – in large part because an entire middle and upper class has simply fled to private schools or more upscale public districts in the suburbs, practising a self-interested apartheid even as it professes ideals of selfless liberality” (2488).

    “58 percent of [America’s] Mexican citizens believe that ‘the territory of the United States’ Southwest rightfully belongs to Mexico’” (746). Die betrekkinge tussen Amerika en Meksiko word steeds deur die 1846-1848-oorlog versuur. Meksiko het as gevolg van hierdie oorlog die huidige suidwestelike Amerikaanse state wat aan Meksiko grens, insluitende Kalifornië, afgestaan. Vandaar ‘n Meksikaanse redenasie soos die volgende: “[The] gringos [foreigners] once invaded the country, stole the land and rigged the border to harm permanently the Mexican people, who, through no fault of their own, are now crowded into too little space and find themselves oppressed by el Norte and the evil Anglos” (687).

    Maar dislojale, linkse Amerikaners doen ook hulle deel om Amerika te ondermyn, bv dié in die onderwyssektor (skole en universiteite). “Rarely now do southwesterners express a confidence in our culture or a willingness to defend the larger values of Western civilization. The result is that our public schools are either apathetic about, or outright hostile to the Western paradigm” (1567). “Through multiculturalism, cultural relativism and a therapeutic curriculum our schools often promote the very values from which new immigrants are fleeing” (1584). Hanson verwys tereg na “the fiction of cultural equality” (1921). Aan Kaliforniese universiteite “there are dozens of classes on Chicano [Mexican] pride, but scarcely any on the seminal events of American history” (1847). “Patriotism, pride in one’s culture and national solidarity have no place in a postmodern, postheroic West” (2408). Hanson verwys na “a watered-down, feel-good curriculum” (2472). Hy bepleit tereg ‘n terugkeer na “a core curriculum that emphasizes the American heritage and unifies us through civic responsibility” (2456).

    In sy boek noem Hanson rasseskeiding apartheid en hy keur dit af. Hy is ‘n geswore integasionis, al erken hy dat assimilasie moeilik verwerklik word. In sy laaste hoofstuk skryf hy: “African blacks flock into a once racist South Africa still replete with tough and hateful Afrikaners” (2399). Dit is ‘n afkeurenswaardige etikettering van Afrikaners, maar hy doen dit om homself, gedagtig aan sy karakterisering van Meksikane, teen klagtes van rassisme te probeer vrywaar. As op die huidige trant voorgegaan word “this new Mexifornia … would turn into an apartheid state that even the universal solvent of popular culture could not unite: an entrenched though shrinking white and Asian middle and upper class; a buffer group of assimilated and intermarried Mexican-Americans, whites and blacks; and dwarfing both of these, a large, unassimilated and constantly growing younger cohort of Mexicans, at odds with inner-city African-Americans” (2510).

    Californication

    ‘n Mens is die hele tyd bewus daarvan dat iemand soos Hanson, hoewel in ‘n mate konserwatief, nie naasteby ‘n Afrikaner is nie. Afrikaners begeer immers nie rasse-integrasie en rasgemengde huwelike en geboortes nie. In ‘n helder oomblik het Hanson darem erken: “We have exchanged standards and taste for raw inclusiveness” (2392). Hy verwys selfs na “natural apartheid” (2393). Iemand wat polities veel meer voorbeeldig as Hanson is, al het hy hoë lof vir Hanson, is Michael Anton (gebore in 1970). Hy verwys na diegene wat Kalifornië so opdonder as Californicaters.

    Anton het in 2016 bekendheid verwerf met sy standpunt dat daardie jaar se presidentsverkiesing die laaste kans aan konserwatiewe Amerikaanse kiesers gebied het om die golf van politieke linksheid te stuit. Hy het sy standpunt later in ‘n boek belig: After the Flight 93 election: The vote that saved America and what we still have to lose (2019, 96p; Kindle $11,35). Die hooftitel verwys na die vliegtuig wat op Vlug 93 deur terroriste geskaak is en op 11 September 2001 in Pennsylvania neergestort het. Anton het in 2017/18 as ‘n nasionale sekuriteitsbeampte in die Trump-administrasie gedien. Sedert 2018 is hy ‘n dosent en navorser aan Hillsdale College in Washington DC, waar ‘n studie van “the Great Books” hulle ereplekke behou het.

    Een van Anton se talle gesonde insigte is dat die kinders wat deur onwettige immigrante in Amerika verwek word nie wettig op Amerikaanse burgerskap aanspraak behoort te kan maak nie. Hanson het in sy Mexifornia-boek geskryf: “Bizarre is the American policy of granting instant citizenship at our hospitals to infants of illegal aliens … The birth is a miraculous event indeed, for in theory the infant instantaneously can anchor a new American existence for a full array of parents and assorted relatives of illegal status” (1287).

    Anton se jongste boek is The stakes: America at the point of no return (Washington: Regnery Publishing, 2020, 500p; Kindle $17,24), waarin hy die tema van sy vorige boek voortsit. Dit is immers van die uiterste belang dat Trump eerskomende November die presidentsverkiesing moet wen. Die eerste hoofstuk handel oor Kalifornië ter verduideliking van wat nie met Amerika moet gebeur nie, maar onder ‘n Demokratiese president soos Joe Biden, met Kamala Harris as visepresident, sal gebeur. Die teks van Anton is 17 jaar ná Hanson se oorspronklike teks gepubliseer en bevat dus inligting oor die huidige situasie. Ek poog egter om nodelose herhaling van wat ek hier bo na aanleiding van Hanson se boek geskryf het, te vermy.

    Kalifornië is die toonbeeld van verwording. “My parents’ and grandparents’ California – the California of my own youth” (Kindle 85) was heeltemal anders. Dit het gehad “the nation’s highest standard of living, incomes, educational attainment, health, and general well-being” (117). “California was … transformed into a left-liberal one-party state” (85). “In California, Republicans are irrelevant (and in San Francisco and Los Angeles nonexistent)” (488). “The transformation of California … was pushed along by deliberate policy – often including a willful refusal to enforce certain laws” (148). Hy noem dit “woker-than-thou ‘progessivism’” (164). Hierdie “New Sodom” (222) “[is] the New Normal” (196). Daar moet nie toegelaat word dat hierdie staat die leiding in die verval van die res van Amerika neem nie. Diegene wat tradisionele Amerikaansheid ondermyn, word Californicaters genoem.

    “‘Hispanic’ … meant today: non-white and therefore good … The mission of [California’s] founder … Saint Junipero Serra [1713-1784] stand in stark contrast to the ethos of modern California. He and his fellow Franciscan friars were … unapologetically ethno-nationalistic. No wonder, then, that … statues of Father Serra (and of many others) are falling to woke mobs all over the state” (186). Anton noem hulle die Wokerati (191, 404). “Welcome to New California, where services less than half as good cost more than twice as much; where half of what you pay for in taxes you’d be a fool to use and the other half is either worthless or a guided missile targeted right at your nose; where infrastructure and quality of life crash through the Valley floor while crime soars; where your daily commute time quadruples along with the price of gas; where ‘middle-class’ homes cost $800 per square foot; where – if you’re dumb enough to stay – you live far worse than your parents and pay multiples for the privilege” (244).

    Kalifornië is erg oorbevolk met meer as 40 miljoen inwoners (254), waarvan tweederdes binne 50 myl (80 kilometer) van die see woon (260), veral in en om San Francisco, San Jose, Los Angeles en San Diego. “In San Francisco, Silicon Valley, and Los Angeles, the median home price is ten times the local average yearly wage” (292). Die prys van brandstof (“gas”) “averages one and a half to two times higher than anywhere alse in America” (393). “In 2017, an estimated fifteen thousand households – in a state whose population is supposed to be forty million – paid 46 percent of all state income tax” (580). “While California holds 12 percent of the nation’s population, it is home to anywhere between one-third and half of the nation’s welfare recipients … It means that welfare recipients are overrepresented in the state by a multiple of almost three” (662). “The state is ‘home’ to a quater of the nation’s entire ‘homeless’ population … They’re mostly people who choose to live on the streets, in a park, in a van – wherever – and most of them are unemployed either by choice or necessity” (667). Die minimum word aan infrastruktuur bestee – ‘n geval van “BANANA (build absolutely nothing anywhere near anyone)” (591).

    Misdaad neem epidemiese afmetings aan te midde van ‘n “soft-on-crime crusade” (334). Hierdie misdaadvlaag het sy oorsprong in die 1960’s se “liberal reforms” (500). Diefstal onder $950 is gedekriminaliseer (504). Daar word vermoed “three-fourths of the crime … goes unreported because residents assume, from experience, that the police won’t even try to bring perps to justice or recover stolen goods” (504).

    “Hugh swaths of San Francisco and Los Angeles … contend with public urination and defecation at levels exceeding the worst slums of Calcutta” (477). “The elected San Francisco district attorney Chesa Boudin – biological son of two New Left terrorists, adopted son of two others – announced, several years into the city’s ever-worsening ‘defecation crisis’, that his office will not prosecute any ‘quality-of-life crimes’, including public pooping” (483). “Boudin … favors babying the violent with so-called ‘restorative justice’ … It’s easier to say what [restorative justice] is not: punishment or deterrence” (510). “On his second day in office … [Boudin] fired his seven most-experienced prosecutors – because they were too good at their jobs. Which, as he has redefined, is no longer to convict criminals but to further ‘social justice’. Similar stories can be told throughout the state” (521). Soos in Suid-Afrika wend die inwoners hulle tot privaat sekuriteitsondernemings (521).

    Baie woonbuurte het onherkenbaar in vreemde enklaves verander, “many monolingual (but not English!) and monocultural (but not American!) … But it’s human nature to prefer to live among one’s own, with some semblance of community or at least familiarity” (404) – iets wat blankes ook al hoe meer in die nuwe Suid-Afrika ontsê word. “On top of not being able to afford living anywhere near one’s job, people also move – far – in order to live where they understand the language and feel at home in the culture” (409). ‘n Gewilde opsie is om uit Kalifornië te trek. “The state already suffers from the highest out-migration rate of any in the nation, yet its political class can’t stop working to make things worse” (537).

    “Nothing illustrates better California’s pathological altruism than its wide open arms for any and all illegal immigrants. This is the trend that contributes most to of all the others: overpopulation, punishing costs, crumbling infrastructure, overwhelmed public services, rapacious taxation, and two-tiered law enforcement” (700). “Today, 55 percent of immigrants – legal and illegal – receive state benefits, compared with just 30 percent of natives” (705). “State law actually prohibits officials and agencies from distinguishing legal from illegal immigrants and mandates that welfare … be granted equally to both. California pioneered the concept of ‘sanctuary cities’ – nullification zones where federal law is openly flouted – and then took it to the next level by making the entire state a ‘sanctuary state’” (711). “Stay and pay, suffer and be ignored – or leave” (847).

    “The essence of California-ism is to care – ostentatiously – about everyone but Californians. Except there are no ‘Californians’ anymore; the term denotes only residency. The state has no common culture or civic identity. It is rather a polyglot economic zone dotted with myriad little ‘communities’ that at best don’t care about or understand one another, in many cases can’t even talk to each other, and at worst hate one another” (748). Die politici verwag dat hierdie soort diversiteit gevier moet word “as they ride … into gated sanctuaries” (758), “wall themselves off from the dysfunction they cause” (810). Massas uitgeworpenes kom na Kalifornië “for the sunshine, welfare, and – in some California cities today – government-provided drugs and booze” (790). “None of this – not one iota – is an accident. The Californiarati want things this way, like them this way” (794). “Californication is what the broader left wants for America” (890).

    Nasie is basies ‘n politieke begrip. Volk is basies ‘n kulturele begrip. In Wes-Europa was die nasiestate voorheen oorwegend ook volkstate omdat daar ‘n groot mate van kulturele homogeniteit of eensoortigheid was. Hierdie situasie het sedertdien – veral in die onlangse verlede – in beduidende mate verander weens miljoene inkommers. Dit het nodig geword om tussen bv die Duitse nasie en die Duitse bevolking te onderskei. Anton beskryf nation (streng gesproke eerder volk, hoewel daar nie so ‘n Engelse woord is nie) as “a united people with a common lineage, language, and history” (864). In die geval van Kalifornië “it has been deliberately reengineered to resemble a nation as little as possible” (864).

    In Suid-Afrika is die ANC-regime opsigtelik besig om ‘n swart nasie met ‘n Afrika-kultuur te bou. Die Afrikanerdom se kultuur, soos sy taal en geskiedenis (bv monumente en standbeelde), word hierin geen oorlewingsruimte gegun nie. Weens meerderheidsoorheersing is daar die onderliggende valse veronderstelling dat die inwoners in werklikheid ‘n enkele uitgebreide gesin is; ‘n gesin wat sedert 1994 weens wanbestuur sy heiland leer ken het.

  • Dan Roodt: Nuwe Kommando’s is al antwoord op Brendin Horner-tipe moorde

    Dan Roodt: Nuwe Kommando’s is al antwoord op Brendin Horner-tipe moorde

    Soos duisende ander mense, is ek geskok en woedend oor die jongste plaasmoord, dié op Brendin Horner. Hy was maar een-en-twintig jaar oud, met sy hele voor lewe hom. Hy is op wreedaardige wyse vermoor. Sy lyk is teen ‘n paal vasgemaak waar sy pa Robby, tesame met sy vriendin, Lenize Taljaard, hom Vrydagoggend vroeg aangetref het. Hier bo is ‘n Facebook-foto van Brendin en Lenize waarop hulle dolgelukkig lyk, alvorens hy soos soveel ander deur volksmoordenaars neergevel is.

    Mense sal my seker kwalik neem dat ek die term “volksmoord” gebruik, maar wat anders kan ‘n mens hierdie aanhoudende stroom grudade noem wat teen boere en landelike Afrikaners gepleeg word? Op sy minste is dit georganiseerde terrorisme.

    Soos meeste mense weet, was die afskaffing van die Kommando’s in die vroeë 2000’s ‘n absolute ramp vir landelike veiligheid in Suid-Afrika. Op daardie stadium het ek kontak met heelwat kommandolede gehad, sowel in die Vrystaat as in die Noord-Transvaal en ek was beïndruk met hul erns, georganiseerdheid en gemeenskapsbetrokkenheid. Mosiuoa “Terror” Lekota, wat tussen 1999 en 2008 minister van verdediging was, het in sy wysheid besluit om die Kommando’s af te skaf.

    Kort ná hierdie besluit het plaasmoorde die hoogte ingeskiet. Van die mense wat by die Kommando’s betrokke was, het hul eie plaaswagte begin, maar vanweë die gebrek aan openbare befondsing kon hulle nooit dieselfde vlak van paraatheid en organisasie as die ou Kommando’s bereik nie. Immers het die Kommando’s ‘n lang geskiedenis gehad wat terug te voer was na die ou Boererepublieke toe, as ‘n soort landelike gendarmerie.

    Volgens die Afrikaanse Wikipedia is ‘n “gendarmerie (verbastering van die Franse gens d’ armes, krygsvolk, letterlik mense met wapens)… ‘n gewapende diens wat algemene polisietake uitvoer en (van oorsprong) ‘n onderdeel van die weermag is”. Hulle word ook “polisiesoldate” genoem. ‘n Aantal lande in Europa beskik oor sulke gendarmes of kommando’s onder verskillende name:

    • België: Rijkswacht/Gendarmerie (opgehef na eenwording van die polisiedienste in 2001)
    • Frankryk: Gendarmerie Nationale
    • Italië: Carabinieri
    • Spanje: Guardia Civil
    • Portugal: Guarda Nacional Republicana
    • Nederland: Koninklijke Marechaussee
    • Roemenië: Gendarmerie Romania
    • Oostenryk: Bundesgendarmerie (opgehef in 2005)
    • San Marino: Gendarmeria
    • Turkye: Jandarma

    Die Kommando’s móét terugkom. ‘n Afvaardiging van boereverenigings, asook Afrikaners — want meesal is dit ons familie en vriende wat die slagoffers van hierdie moorde is — moet onmiddellik eis dat die Kommando’s herstel word, tesame met ‘n begroting wat deel kan uitmaak van die Weermagbegroting soos dit was.

    Slegs tien persent van die ou Kommandolede is deur die staat besoldig. Die res was almal vrywilligers wat gemeenskapsdiens gedoen het. Dis ‘n goeie model, juis omdat dit gemeenskapsbetrokkenheid aanmoedig. Daarbenewens is dit baie kostedoeltreffend.

    Destyds het die Kommando’s ‘n skamele begroting van R25 miljoen gehad. Dis minder as wat een kader in ‘n enkele korrupte tender opslurp. Duisende lewens, asook ons landbou, kan deur ‘n geringe bedrag geld gered word.

    Indien die ANC-bewind soos gewoonlik alles teëgaan wat ons voorstel, moet ‘n ander plan gemaak word. Die Europese Unie of die Verenigde State moet dan instaan. As USAID ‘n paar honderd miljoen dollar per jaar kan skenk om gratis vigsmedisyne in ons land te verskaf, kan dié land sekerlik vyf of tien miljoen dollar verskaf om ons boerebevolking van uitdelging te red?

    Afgetrede weermagoffisiere en -lede behoort die voortou te neem om mense met organisasie en opleiding te help.

    Om in die Kommando’s te dien, behoort vir elkeen ‘n saak van trots te wees. Stedelike jongmense kan vir drie of ses maande diens in die Kommando’s doen om ons mense op die platteland te gaan beveilig en sodoende gemeenskaps- en kultuurbande versterk.

    Die Suid-Afrikaanse Polisiediens het al oor en oor bewys dat hy nie in staat is om landelike veiligheid te verseker nie. Daarom moet die Kommando’s in ‘n gemoderniseerde gedaante met voertuie, digitale kommunikasiemiddele, hommeltuie en alle tegnologie wat nodig is, herrys.

    Dis ‘n saak van nasionale en internasionale belang. Daarsonder gaan Suid-Afrika net nog ‘n mislukte staat van die Afrika-tipe word, soos wat in Stephen Smith se boek Negrologie beskryf word. Watter verskil is daar tussen plaasmoordenaars en rebellegroepe wat ander Afrikabevolkings teister?

    Alle Afrikaners moet nou hande vat en voorbrand maak vir die idee. Die ANC en die wêreld sal nie kan nee sê vir ‘n goeie plan om plaasmoorde vir eens en vir altyd te stuit nie.

    Ons skuld dit aan almal wat reeds aangeval of vermoor is, asook hul geliefdes en gesinne. Soos aan my vriendin Annette Kennealy wat verlede jaar naby Louis Trichardt vermoor is.

    Asook aan ‘n jongman soos Brendin, sy gesin en sy vriendin Lenize Taljaard wat vandag verpletter moet wees.

    My innige meegevoel aan hulle. Maar dié afskuwelike moorde moet nou end kry.

    Kyk ook Dan Roodt en Gustav Venter se YouTube-onderhoud oor die voorval.

  • Leon Lemmer: Die stryd om die behoud van Westerse beskawing

    Leon Lemmer: Die stryd om die behoud van Westerse beskawing

    In Brittanje en veral Amerika het dit by skool- en universitêre onderrig mode geword om die eie kultuur af te kraak, die eie geskiedenis te verwaarloos en hulle met multikulturaliteit en wêreldgeskiedenis te vervang. Donald Trump gooi wal hierteen en tref maatreëls om die instroming te keer van vreemdelinge wat kultureel radikaal van tradisionele Amerikaners verskil. Soos Trump stel Boris Johnson Britse belange eerste en wakker hy nasionalisme aan, hoewel hy nie sterk standpunt teen immigrasie inneem nie.

    Volgens die Handwoordeboek van die Afrikaanse Taal (HAT, 2015) is kultuur “die manier van leef, gewoontes, geloof, ens, van ‘n bepaalde groep mense of gemeenskap; geesteslewe.” Beskawing is “geestelike ontwikkeling; verfyning.” In die Collins World Encyclopedia (2003) word culture beskryf as “the way of life of a particular society or group of people, including patterns of thought, beliefs, behaviour, customs, traditions, rituals, dress, and language, as well as art, music, and literature.” Civilization is ‘n “highly developed human society.” Kultuur verwys dus na mense se leefwyse, hulle manier van dink en gevolglik van doen, terwyl beskawing verfynde of ontwikkelde kultuur is. Alle mense beskik dus oor kultuur maar net sommige mense het hulle denke en gedrag dermate verbeter dat daardie verhoogde vlak as beskawing gekarakteriseer word.

    Veralgemenend kan groepe mense, bv gemeenskappe, samelewings en nasies, as beskaaf beskou word terwyl dit nie van ander groepe, hetsy histories of hedendaags, gesê behoort te word nie. Die verskil tussen beskaafde en onbeskaafde kultuur is dus hiërargies. Sodanige hiërargieë kan oor tyd verander. Die skeidslyn tussen beskaaf en onbeskaaf kan nie altyd duidelik getrek word nie omdat daar ‘n verskil kan wees in die waardes wat tydens beoordeling gebruik word. In die praktyk is dit egter dikwels moontlik om tussen onbetwisbaar beskaafde en onmiskenbaar onbeskaafde gedrag te onderskei. Tydens kolonialisme was dit (meesal/dikwels) die geval dat die koloniste van die veronderstelling uitgegaan het dat hulle, in vergelyking met die inheemse bevolking, beskaaf was. Die koloniste was gevolglik geneig om op die kultuur van die gekoloniseerdes neer te sien.

    Aan die Kaap was die vroegste blanke inwoners nie uit die Europese elite afkomstig nie, hoewel gesofistikeerde kultuur plaaslik ‘n hupstoot met die koms van die Hugenote teen die einde van die 17de eeu (1688-1700) gekry het. In vergelyking met die inheemse bevolking, die Khoi-San, was hierdie vroeë blankes meer beskaaf. Hulle kon bv huise bou en akkerbou bedryf; nie net veeteelt nie. Toe die Britte hier aankom (1795, 1806), het hulle hulleself as meerderwaardig, as meer beskaaf, as die plaaslike Hollanders beskou. Tydens kolonialisme was die algemeen aanvaarde standpunt dat die Europese koloniale moondhede beskawing na die kolonies gebring het. Dit is ‘n geldige siening maar een wat weens politieke byderwetsheid deesdae selde geopper word.

    In Amerika is daar die National Association of Scholars (NAS), met as missie “to sustain the tradition of reasoned scholarship and civil debate in American colleges and universities” (Stanley Kurtz, bron hier onder, Kindle 11), wat insluit ‘n verbintenis met “academic freedom and excellence” (25). Die polities linkse Wikipedia beskryf die NAS as “an American non-profit politically conservative advocacy group, with a particular interest in education. It opposes a perceived [!] political correctness on college campuses and supports a return to mid-20th century curricular and scholarship norms, and an increase in conservative representation in faculty.” Die NAS gooi wal teen die buitensporig linkse aard van Amerikaanse tersiêre onderrig, wat voortspruit uit die radikaal linkse politiek van die oorgrote meerderheid dosente, veral in die humaniora en sosiale wetenskappe.

    Van ‘n senior NAS-genoot, Stanley Kurtz, is die volgende boek gepubliseer: The lost history of Western civilization (New York: NAS, 2020, 176p; Amazon Kindle $6,89). Die onderwerp van die boek is die kultuuroorlog wat by uitstek op Amerikaanse universiteitskampusse woed. Hierdie oorlog het in 1987, die jaar waarin die NAS gestig is, by Stanford University begin (36). Stanford, Jonathan Jansen se alma mater, ding met die University of California, Berkekey, mee om die ekstreem linkste Amerikaanse universiteit te wees. Waartoe Stanford gesink het, blyk uit die volgende: “Close to forty percent of Stanford’s undergraduate student body consisted of minority students” (1863). Minderheidstatus, pleks van akademiese prestasie, dikteer studente-toelating. “Most minorities on campus are there primarily because of preferences” (2317). “The more victim classes you belong to, the higher you rank” (1640). “If black students perform poorly, it is merely because they’ve been forced to imitate white culture and conform to its standards” (2445). Plaaslik is selfs al beweer dat standaarde en meriete verwerplike Westerse uitvindings is.

    Die kultuuroorlog is ‘n stryd tussen “the new multicultural way and the traditional American conceptions of history and citizenship” (40). Kurtz redeneer: “The Western tradition is the source of America’s founding principles and constitutional system” (51). Wat die vyande van tradisionele Amerikaanse waardes doen, is om die Amerikaanse geskiedenis te dekonstueer en te herskryf, “a version of history that aims to debunk and overthrow the foundational narratives of America and the wider West” (142). Die ANC-regime is besig om met die hartlike samewerking van sommige historici ons geskiedenis volgens die wense van die ANC te herskryf. Die doel is om die aansien van die blankes, veral die Afrikaners, te ondermyn. “A civilization attains the ability to judge and guide itself by means of its history” (148). Daarom vind die ANC-regime dit noodsaaklik om Afrikanergeskiedenis te verwring tot iets wat verguis moet word.

    Die aanleiding tot die 1987-gebeure was die historikus, Gilbert Allardyce, se valse bewering in 1982 “that the very idea of Western civilization is a modern invention devised during World War I as a way of hoodwinking young American soldiers into fighting and dying in the trenches of Europe” (56). In werklikheid “American colleges and universities have been teaching Western Civilization since before the Revolution” (War of American Independence, 1775-1783). Harvard, gestig in 1636, is die oudste Amerikaanse universiteit. “Required study of Western Civilization extends back to the colonial period, antedating the invention of the word ‘civilization’” (1105).

    “In the decades since the Stanford dustup, the Allardyce thesis has been invoked to justify the replacement of college [undergraduate university] and K-12 [primary and secondary school] Western Civilization courses with World History, or with heavily globalized versions of European and American history” (62). Stanford se verpligte kursus in Western Culture is as gevolg van Allardyce se bewering in 1988 afgeskaf (67, 1006). Onlangs is pogings aanwend om die plek wat ‘n kursus in Westerse beskawing eens ingeneem het met ‘n verpligte kursus in “civic education and global citizenship” te vervang (83). “Civic education is the anodyne camouflage behind which modern universities often introduce coursework in progressive political activism” (94).

    Aan Stellenbosch University (SU) is Wim de Villiers, met sy Amerikaanse akademiese agtergrond maar beperkte ideologiese insig, ‘n voorstander van Afrika- en wêreldburgerskap. Hy is myns insiens nie gebore in staat om die volgende vraag sinvol-beredeneerd te beantwoord nie: “Can there be a transnational national culture?” (1578). Kurtz se antwoord is: “A transnational national culture means the end of nation and culture as we know them and the start of a clash based on race instead” (2698). “The global level is simply a back-door way of undermining national narratives” (1722). De Villiers se uitgesproke diversiteitsmanie is pro-multikulturaliteit, dus “whatever works to the benefit of its advocates” (1608).

    Die hoogste goed, die grootste prestasie, waartoe SU tans in staat is, is die brutale vernietiging van ‘n eens akademies voortreflike Afrikaans- en Afrikaneruniversiteit. Die Universiteit Stellenbosch het twee rektore gehad wat al die ander in die skadu stel. Die De Villiers-SU kon dit nie verduur dat die name van hierdie twee voortreflike Afrikaners op die kampus voortleef nie. Die HB Thom-teater is reeds na Adam Small hernoem. Tans word voorstelle ingewag vir die verandering van die naam van die RW Wilcocks-gebou. Die vernoeming van ‘n universiteitskoshuis na Russel Botman, ‘n ANC-aktivis, is egter in orde. Onder De Villiers se leiding het SU die era betree waarin (ten minste vergelykenderwys) eerder mikro- en nanogeeste verheerlik word. Verdere onverkwiklike nuus is dat Johannesburg University, voorheen die Randse Afrikaanse Universiteit, ná vanjaar selfs nie meer ‘n Afrikaansdepartement gaan hê nie.

    Die voorbeeld wat Stanford gestel het, word by talle ander universiteite nagevolg. Dit is deel van die kultuuroorlog wat woed. “American politics today has become Stanford’s culture war writ large” (1387). “Through the 1950s, Western Civ was the most popular course at Stanford. By 1963-66 … Stanford’s senior faculty had lost faith in the very idea of general education” (1392), bv verpligte kernleerplanne. Vryheid van vakkeuse is sedertdien aan die orde van die dag (1398). In die plek van Westerse beskawing is kursusse in multikulturalisme ingestel. Multikulturalisme se jongste inkarnasie word “intersectionality” genoem (72). “The intersectional alliance … downplay[s] culture and accentuate race. Race becomes the sign of shared oppression and essentially replaces culture at the core of modern intersectional identity” (2273).

    Maar dit gaan om meer as net ras. Interseksionaliteit omvat al die polities byderwetse idees oor ras, klas, geslag, seksuele oriëntasie, ens, terwyl tradisionele opvattings hieroor as diskriminasie en bevoorregting veroordeel word. Die grondslag hiervan is onmiskenbaar nieu-marxisties. Die nuwe marxisme verskil van die klassieke marxisme van bv Karel Marx en Friedrich Engels deurdat dit nie meer gaan om die politieke of staatkundige verowering van die hele wêreld nie, maar die ondermyning van veral Westerse kultuur en beskawing. Soms vind hierdie motiewe skuiling onder “the secular political religion of modernity” (108) of “post-modernity” – skynbaar voorbeeldige maar vae terme vir verskynsels wat misbruik word om (alles) wat tradisioneel en behoudend is, af te breek.

    “Multiculturalism has ushered in a radically new sort of culture in which perpetually expanding accusations of racism, bigotry and genocide stand as quasi-religious ends in themselves … The American experiment cannot survive without checking or reversing these trends” (83). Onderliggend aan multikulturalisme is daar die sug na globalisme (119). Hier moet ‘n belangrike onderskeid gemaak word. Globalisering is ‘n (positiewe) hedendaagse verskynsel, bv die gemak waarmee wêreldwyd gereis, handel gedryf en inligting uitgeruil word. Globalisme, daarenteen, is ‘n ideologie waarmee gepoog word om ras- en kultuurverskille op te hef, nasionalisme en nasiestate te vernietig en alle mense (sover moontlik) identiteitloos eenderse wêreldburgers te maak. Kurtz verwys na “the allure for academics of ideas like ‘invented traditions’ and ‘imagined communities’, conceptual tools designed to subvert and dissolve the apparent reality of nations, cultures and civilizations” (125).

    Die destydse Stanford-kursus in Westerse beskawing het die bestudering van grootse Westerse literêre werke ingesluit (119); daardie klassieke boeke wat deesdae in byderwetse politiek as die werk van dooie, blanke mans afgemaak word. “Advocates for dropping the requirement argued that the very idea of Western culture – and perhaps by implication Western Civilization itself – was largely an illusion” (137). Dit geld glo ook vir kultureel eiesoortige nasies (142). Sedert 1994 word op ‘n soortgelyke manier plaaslik dikwels voorgegee dat die Afrikanerdom en selfs Afrikaans – as ‘n eiesoortige taal wat duidelik van Engels onderskeibaar is – nie bestaan of behoort te bestaan nie. Afrikanernasionalisme word sonder meer as ongewens verdoem terwyl dit in werklikheid verseker het dat Afrikaners en Afrikaans voortreflike hoogtes kon bereik.

    “To reclaim the lost history of America’s Western Civilization courses is to recover an understanding of who we are and what we have become” (148). Kursusse in Westerse en Amerikaanse geskiedenis het die nuttige doel gedien om die blanke immigrante wat voor die Tweede Wêreldoorlog hulle opwagting gemaak het, te assimileer (1423). Sedertdien het dit in die era van massa-immigrasie van nie-Westerse elemente ontaard, wat nie (maklik) geassimileer kan of wil word nie en wat weerstand bied teen onderrig in ‘n kultuur en beskawing wat vir hulle vreemd is (1441). Aan Stanford was daar “growing attacks on the requirement by black, female, Hispanic and Asian students” (1434).

    Wat met multikulturalisme en globalisme beoog word, “is to undermine the public’s sense of national or civilizational identity” (153) terwyl daar terselfdertyd nie daarin geslaag kon word om groter belangstelling in die studie van die humaniora te wek nie (1447). “For deconstructionist historians, the only sound and fully legitimate identity is a global identity” (164). “We used to believe that individual liberty, religious freedom, liberal democracy, free markets, constitutionalism, scientific rationality, and the rule of law were significant enough to justify a focus on the traditions that created them” (170). “The very idea of American exceptionalism makes no sense without the complementary idea of Western civilization” (213). Amerikaanse eiesoortigheid sluit dus nie verwantskap met Europese beskawing uit nie. Inteendeel, dit is ‘n verlenging en verdere ontwikkeling daarvan. Verder: “How could modern Europe have recognized itself as a particular civilization in comparison to others had there not been something distinctive about it … – manners, customs, and institutions slowly shaped by the classical and Christian heritage of previous centuries?” (255).

    “If anyone could be said to have ‘invented’ not Europe itself, but the emerging modern conception of European civilization, it was Charles Louis de Secondat, baron de la Brède et de Montesquieu [1689-1755], who did it 170 years before the First World War,” naamlik in 1748 (260). Hy het Europa met Asië gekontrasteer en bevind “Europe [is] a cultural and political entity with a history of its own” (267). Anders as ander kontinente vorm Europa en Asië ‘n aaneengeslote landmassa, maar die kulturele onderskeid tussen die twee gebiede word tot op hede algemeen erken. Dit geld bv vir vryheid. “While [Montesquieu] saw the West as far from immune to despotism, it was the locale in which liberty had made its foremost appearance” (284). Dit het bygedra tot die volgende latere standpunt: “The history of Europe is a history of liberty – the continent’s unique civilizational marker” (367).

    Dit is vir my altyd interessant om veral in die Amerikaanse literatuur op te let hoe die woorde liberty en freedom gebruik word; liberty meesal in staatkundige verband. “Liberty” is vir die Amerikaners ‘n waardige, gekoesterde soort vryheid; nie die padversper-, klipgooi-tipe vryheid nie. “Liberty entails the responsible use of freedom under the rule of law without depriving anyone else of their freedom. Freedom is more broad in that it represents a total lack of restraint or the unrestrained ability to fulfil one’s desires” (Internet).

    “England for Montesquieu played the ‘exceptional’ role that America (or the Anglo-American tradition) took on in later narratives of Western Civilization” (273). “Although Montesquieu was the first thinker to systematically characterize ‘Europe’, the word ‘civilization’ hadn’t yet been coined in 1748. ‘Spirit’ came close, since Montesquieu used it to summarize the totality of factors that shaped the laws of a given world-region. Montesquieu may be indirectly responsible for ‘civilization’, though; it was a French disciple of his [Victor de Riqueti, 1715-1789] who first coined the term in 1757, after which it swiftly became popular” (284). As vrugte van beskawing word “safety, abundance, liberty, and democracy” genoem (297). Naas vryheid word die christelike religie as die onderskeidende kenmerk van die Weste beskou (486). Gesamentlik het hulle bygedra tot die idee dat die Westerse beskawing meerderwaardig is (511). Daar word gemeen “that America had developed and perfected the career of liberty to an unprecedented degree” (630).

    Adam Ferguson se 1767-boek, Essay on the history of civil society, is “the first known English-language publication to use the word ‘civilization’” (315). “Ferguson saw every human society passing through stages from ‘savage’ to ‘barbarous’ to ‘polished’” (321). Eersgenoemde twee beskik oor kultuur maar slegs laasgenoemde kan op beskaafdheid aanspraak maak. In 1769 het William Roberson ‘n biografie oor Karel V (1500-1558), die keiser van die Heilige Romeinse Ryk, gepubliseer. “It was Robertson’s lengthy introduction to that work that gained fame as the first great narrative account of the development of European civilization” (335). “Robertson persistently ranked the pursuit of liberty and the desire for justice as independent historical forces. For Robertson, the quest for ‘the unalienable rights of humanity’ was both an ethical choice and a driver of Europe’s story” (373). “The idea of civilization implies restraint in war, and lays down a standard of justice by which conflicts can be judged and condemned” (807). In bv die Anglo-Boereoorlog het die Britte hierdie beskawingstoets skouspelagtig gedruip.

    “For Robertson, the moral choice most essential to the survival of a free and civilized Europe was the decision to foreswear the pursuit of universal empire. Robertson’s History of the reign of the emperor Charles V taught the dangers of the quest for continental hegemony” (379). “The essence of civilized Europe, for Robertson, was its balance of power” (385). “Europe had become a kind of informal confederacy of nations – a civilization bound by a shared system of manners … Only the pursuit of total continental (and world) domination could disrupt the system” (391).

    “The [American] colonists absorbed these histories on the understanding that America was the last great outpost of British freedom and virtue at a time when the mother country itself was beset by luxury and corruption. America came to see themselves as torchbearers of British liberty, perhaps even capable of inspiring a renewal of freedom and virtue in Britain itself. Once again, American exceptionalism took shape against the background of a shared European civilization story” (348). “Robertson, Montesquieu, and Ferguson, the key early accounts of Western Civilization, all held an important place in Harvard’s late-18th century curriculum” (397).

    Oor ‘n invloedryke Harvard-dosent, Charles Eliot Norton (1827-1908), is (oordrewe – 772) beweer: “[He] effectively ‘invented’ the idea of Western civilization in the 1890s” (767). Hy het egter bloot op ‘n voorbeeldige manier historiese oorsigte van Westerse kunsgeskiedenis, insluitende die bestudering van die “Great Books” (767), in leerplanne neerslag laat vind (772). Die oorsprong van die tradisionele en soms luidrugtige Amerikaanse teenkanting teen kolonialisme kan, afgesien van sy eie onafhanklikheidsoorlog (1775-1783), sekerlik ook na Robertson se boek teruggevoer word. Maar daar is heelwat valsheid en skynheiligheid in die agtereenvolgende hedendaagse Amerikaanse regerings se bewerings dat hulle anti-kolonialisties is. Verwys bv na die uitstekende boek van Daniel Immerwahr, How to hide an empire: A history of the greater United States (2019, Kindle $14,94).

    Aansluitend by Allardyce is verwys na “the dangers of a resurgent barbarism in Europe of which the savagery of the First World War was taken as a prime example” (948). “[But] World War I may indeed have helped stimulate renewed interest in the survival of Western civilization. And that broader preoccupation with the fate of the West between the two world wars may have helped promote the idea of a required general education course in Western history” (954). “Broadly speaking, whether we call it ‘Western civilization’, ‘European civilization’, or even, as often in the 18th and 19th centuries, merely ‘civilization’ (under the assumption that European society was at the leading edge of general human progess), the basic cultural and historical referent for purposes of college teaching and otherwise was essentially the same” (972).

    “The new globalist history has degenerated into a one-sided game whose implicit goal is to debunk the notion that Western culture exists at all. Every European borrowing of a new foodstuff, each trans-Atlantic disease transmission, or any artistic inspiration drawn from another continent is taken as proof of a culturally borderless world” (1052). Westerse kultuur en beskawing word ingevolge nieu-marxistiese gelyk- en eendersverklaring dood- en weggewens, des te meer omdat geen kultuur of beskawing glo beter (bv meer gevorderd, meer welvarend) as ‘n ander mag wees of as sodanig voorgestel word nie. Dit is nie-presteerders wat ‘n afkeer van hiërargieë het. Die voorstanders van Westerse beskawing, daarenteen, “rightly believed that they were describing a continuous tradition to which they and their students were deeply indebted” (1487).

    Michel Foucault (1926-1984) het geredeneer dat kennis en subjektiwiteit deur sosiale instellings en gebruike beïnvloed word en met verloop van tyd verander. Hy het gepoog om konvensionele opvattings sover moontlik te ondermyn. In die konteks van Kurtz se onderwerp is Foucault se idees op ‘n bepaalde manier vertolk. “There is only talk about ‘civilization’ that serves as a tool for suppressing the purportedly less civilized. From this perspective, history itself is the continuous invention of ‘knowledge’ in the service of dominant groups” (1470). “Everything is bent toward resisting the current ‘regime of truth’ on behalf of groups disadvantaged by the dominant powers” (1476). In die Weste gaan dit dus om die diskreditering en ondergrawing van blanke heerskappy. “If it’s ancient or admirable, it must be a myth; if it challenges hallowed traditions, it must be true” (1550).

    Die bestudering van die grootse literêre werke wat die Westerse beskawing opgelewer het, “the Great Books,” het tradisioneel ‘n belangrike rol in Amerikaanse tersiêre onderrig gespeel. “To introduce these students collectively to the great books of the West is a way of making them powerful: of allowing them to know who they are, so that they may more effectively choose who to be” (1509), “[ie] permitting them to recognize their kinship with, and indebtedness to, predecessors who made them what they are” (1514). Maar aan Stanford was daar bv iemand soos Herbert Lindenberger wat daarop uit was “to desacralize the course [in Western Civilization]” (1531). “We should think of history as ‘the process by which we “construct” whatever pasts we deem serviceable’” (1537) – soos die ANC-regime tans met sy herskrywing van die Suid-Afrikaanse geskiedenis doen.

    In die laaste afdeling in sy boek vestig Kurtz die aandag op die buitensporige uiterstes waartoe die teenstanders van Westerse beskawing en ‘n eie Amerikaanse kultuur hulle wend. “The very act of naming and defining a common American culture is racist, insofar as it tramples on ‘multis’ who resist assimilation and demand identities of their own. Lauding an allegedly common American culture as ‘great’ compounds the offense, especially in light of slavery and other abuses of the past” (1836). “Almost anything is potential fodder for a racism claim” (2014). “The upshot appears to be that the West is evil; and besides, it doesn’t exist” (1847). Plaaslik is ons situasie soortgelyk: Die blankes, veral die Afrikanerdom, word sonder meer as boos getakseer. By bevoordeling handel die ANC-regime asof blankes nie bestaan nie. Die bestaan van blankes kom slegs in die prentjie as ‘n sondebok vir die ANC-regime se onbekwaamheid gesoek word en as besittings vir hertoedeling aan swartes gevind moet word.

    Plaaslik is amptelike sensuur en in Amerika en Suid-Afrika selfsensuur aan die orde van die dag. “Pointing to problems in other people’s cultures (or subcultures) is impermissible. Now the corollary was drawn: it is forbidden even to laud one’s own culture, lest that imply derogation of others” (1918). ‘n Oorverligte dosent aan die Universiteit Kaapstad mag nie die resultate van ‘n eerlike ondersoek publiseer oor waarom swart studente nie vir biologiestudie registreer nie. Een van die redes is dat daar ander beroepe is wat meer lonend is. In die geval van swartes mag dit nie gesê word nie, want dit reflekteer minder gunstig op hulle; dit impliseer dat swartes materialisties is. Moet daar eerder uitgaan word van die veronderstelling dat swartes oorloop van ubuntu, van mededeelsaamheid, en dat dit duidelik blyk uit die feit dat Suid-Afrika sedert 1994 dié toonbeeld van ‘n korrupsievrye samelewing geword het?

    “[The] reasoning [above] short-circuits America’s ability to recognize, affirm, and transmit its core values. Culture itself becomes impossible. The very idea of a commonly held tradition is stigmatized as ‘racist’” (1924). “It can fairly be said that generating charges of systematic, unconscious, and implicit racism (and associated other isms and phobias) is today a central preoccupation of America’s universities and increasingly a cultural dividing line in society at large” (1976). “Accusations of racism are becoming the new American culture” (2687). “Mere talk of different cultures – and certainly, of ‘civilizations’ – is in itself evidence of guilty ‘Othering’” (1987). “Charging non-minorities with complicity in that historical oppression is the new key to power. In a sense, it is the basis of a new kind of American culture” (2009).

    Dink aan die Protea-krieketspelers en -beamptes wat onlangs gekniel en met die Mandela-saluut vuis in die lug hulle ondersteuning aan Black Lives Matter (BLM) betuig het. Dit was in reaksie op die dood van ‘n swart misdadiger en die gevolglike verdere aftakeling van wet en orde in Amerika. Hou in gedagte dat hierdie Suid-Afrikaners eerder iets van krieket as van ideologie, propaganda en politiek verstaan. Die blanke krieketspelers en -beamptes het hulle sodanig gedra om hulle solidariteit met hulle swart kollegas te betuig omdat die swartes, daarenteen, nie van hulle BLM-dogmatisme sou afsien nie. Dit is soortgelyk aan die druk waaraan die blanke politici in 1990/94 tydens die grondwetlike onderhandelinge toegegee het. Daar word geredeneer: Gee liewer toe anders is daar tot in die oneindige ‘n chaotiese gemors. Maar iedere toegewing aan blanke kant lei tot hernude eise en in elk geval tot voortgesette chaos.

  • Video: Trouma is ‘n monster – Dan Roodt in gesprek met Mariandra Heunis

    Video: Trouma is ‘n monster – Dan Roodt in gesprek met Mariandra Heunis

    Mariandra Heunis, weduwee van plaasmoordslagoffer Johann Heunis, praat openhartig oor hoe sy die voorval wat in haar woorde “ons gesin uitmekaar geruk het” oorkom het. Binne twee weke ná haar man se dood moes sy begrafnis hou en geboorte aan ‘n seuntjie, hul vierde kind, skenk. Drie jaar lank het sy vir die saak teen plaasmoorde geveg, hier en oorsee, maar ná vele dreigemente gekies vir haar en haar kinders se veiligheid en ietwat teruggetree uit die stryd. “My hart is altyd by die saak, maar ek moes terugtree op ‘n persoonlike vlak… Ons is ‘n volk van oorwinnaars, ons oorleef,” sê sy.

    Haar man was die broodwinner en ná sy dood moes sy dringend ‘n inkomste verdien deur by dieselfde begrafnisonderneming te gaan werk wat haar man se teraarderbestelling hanteer het. Op hierdie ongewone wyse het sy ‘n nuwe beroep betree en is vandag ‘n volwaardige begrafnisondernemer. “Ons werk nie met die dood nie, ons werk met liefde,” sê sy. “Ek het ook aan die ander kant van die tafel gesit, ek verstaan werklik die proses, ek verstaan die rouproses, ek verstaan trouma.” Haar verhaal is een van dapperheid, herstel en om vir haar oorlede man “die beste weduwee te wees wat daar bestaan”. Sy tree insgelyks op as rouberader, troumaberader, lewensafrigter en motiveringspreker. “Ek het self hierdie pad gestap, dit is my roeping,” meen sy.

    Kyk die video op die praag-YouTube-kanaal.

  • Leon Lemmer: Oor imperialisme en kolonialisme

    Leon Lemmer: Oor imperialisme en kolonialisme

    Volgens die ANC/SAKP se siening het kolonialisme nie in 1910 plaaslik tot ‘n einde gekom nie. Omdat hierdie kamerade kolonialisme met blanke heerskappy assosieer, was Suid-Afrika van 1910 tot 1994 na bewering onder die juk van ‘n spesiale soort kolonialisme. Dit is, soos so baie van die ANC/SAKP-ideologie, rasgebaseerd; indien nie rassisties nie. Anders as by hierdie kamerade is dit vir my doeleindes belangrik om duidelik tussen die werklike kolonialisme (tot 1910) en die al hoe meer soewereine blanke bewind (vanaf 1910) te onderskei. Daar is aspekte van die werklike kolonialisme wat veral deur Afrikaners veroordeel kan en moet word, bv die Anglo-Boereoorlog en alles wat daarmee saamhang.

    Wat egter ten gunste van sowel die Hollandse as die Britse kolonialisme gesê kan word, is dat dit die grondslag vir Europese beskawing en blanke kultuur in Suidelike Afrika gelê het. Ná 1910 het hierdie beskawing voortreflike wasdom bereik deurdat Suid-Afrika in talle opsigte by verre die uitnemendste Afrikaland geword het. In so ‘n mate dat dit jaloesie en vyandigheid by agterlike en relatief prestasielose Afrikalande gewek het. Anders as die bedenkinge wat ek oor vóór-1910 koester, is daar baie in Suid-Afrika se latere geskiedenis (tot omstreeks 1989) wat my met bewondering en trots vervul. Suid-Afrika was ‘n land waarin ek tuis gevoel het. In 1990/94 het daar weens ongekende dwaasheid ‘n radikale breuk in ons geskiedenis gekom, met katastrofiese gevolge wat heel moontlik onherstelbare skade berokken het. Suid-Afrika het ‘n land geword waarin ek glad nie tuis voel nie.

    Jeremy Black (gebore in 1955) se jongste boek is Imperial legacies: The British empire around the world (New York: Encounter Books, 2019, 216p; Amazon Kindle $17.24). Hy is ‘n deurwinterde historikus wat as dosent aan die University of Exeter verbonde is. Black het dosyne gesaghebbende boeke gepubliseer. Hierdie boek is ‘n distillasie van die beste insigte waartoe hy in staat is. Hy is veral sensitief vir besware wat uit Indië opklink: “The amnesia essentially on the part of the newly independent” (Kindle 446). “‘Amnesia’, however, is a term that is not only employed selectively, but has also been ‘weaponized’ as a term of criticism” (453). Black probeer nie om imperialisme en kolonialisme ten alle koste te verdedig nie. Hy poog eerder om aan te toon dat ander regeringsvorme nie noodwendig (altyd en in alle opsigte) beter is nie. “The intention is not to ignore drives for economic, geopolitical, and military benefit, which are more generally true of imperialism and, indeed, of governmental policy as a whole” (2601).

    Dink aan hoe dikwels blankes tydens die WVK-verrigtinge van gerieflike geheueverlies beskuldig is, maar die ANC/UDF/SAKP-terrorisme is sover moontlik aan die vergetelheid toevertrou. Black gee sy afkeur van politieke byderwetsheid duidelik te kenne. Hy skaar hom aan die kant van nasionalisme en teen globalisme. “The transnational world can be presented as resulting in a new type of empire and new forms of imperialism. This was allegedly the case with the new international order devised in the 1940s, with bodies such as the World Bank, the International Monetary Fund, and the United Nations. The order at once offered liberal international values, such as free trade, and reflected what can be seen as an imperial conceptual order on behalf of the United States” (1161).

    Black is opvallend still oor Suid-Afrika. Dit kan wees dat hy nie so sleg van apartheid/rasseskeiding dink as wat van hom verwag word nie. Maar soms noem hy ‘n verskynsel te maklik rassisties. Hy verwys wel na die Rhodes Must Fall/RMF-beweging (616) en die gesindheid van die RMF-voorbokke, naamlik: “We are looking at how to decolonise knowledge and in particular decolonise our literature and pedagogy” (626). “It constituted ‘historical revisionism for what is a crime against humanity’” (642). Hy noem ook dat “the treatment of detainees in the Boer War” soms as ‘n voorbeeld van “Britain’s gulag” opgehaal word (649) – gulag: “Russian term for the system of prisons and labour camps used to silence dissidents and opponents of the Soviet regime.”

    Wanneer aan ‘n imperiale ryk gedink word, is die Britse Ryk meesal op die oog. As na kolonialisme verwys word, word daar gewoonlik aan Britse kolonies gedink. Dit is ten minste in die Engelssprekende wêreld en in Engelstalige tekste die geval. Black is ‘n konserwatiewe gees wat as ‘n versigtige pleitsbesorger vir die Britte optree. “This book considers this imperial legacy from the British perspective, and from those elsewhere” (77). Oordrewe kritiek teen die Weste en die blankes is hoog in die mode. “In practice, ‘decolonization’ is frequently a call for a hostile engagement with the supposed legacy of the past” (3184).

    Black poog om sommige sodanige aantygings met historiese feite te weerlê. Byvoorbeeld: “The habit of blaming the Atlantic slave trade simply on Europeans rather than allocating due agency to enslavement and sale of Africans by Africans” (2038), asook “The British, although earlier the most active of the slave traders, were instrumental in ending the slave trade and slavery” (118). “Furthermore, those who deploy hindsight might be better served directing their energy toward urgent present abuses, which include a continued slave trade and slavery” (129), bv in hedendaagse Mauritanië en die Soedan (2541).

    As leser het ek Black as outeur soms jammer gekry. Apartheid, dus die blankes, kry die skuld vir alles wat in die nuwe Suid-Afrika verkeerd is, al is baie van die huidige plaaslike probleme ongetwyfeld die maaksel van die ANC-regime. Insgelyks word die Britte se imperialisme en kolonialisme dikwels op ‘n uiters vyandige en oordrewe manier die skuld gegee vir wat ná politieke afhanklikheid in die eertydse kolonies verkeerd geloop het. Byvoorbeeld: “The government of Zimbabwe, when under Mugabe from 1980 to 2017, tended to present its difficulties as derived from the legacy of British imperial control and the continuing reality of British economic pressures; rather than addressing serious issues in its government composition, policies, and structures” (2278).

    Dit maak skynbaar glad nie saak hoe baie tyd sedert die beëindiging van kolonialisme verloop het nie. “Many of the works that are published on empire are certainly very politically committed, as are their presentation. This establishes norms within which further works are written, presented, published, and considered” (522). Naas die Britse imperiale gewelddadigheid is daar “the unethical violence of pre- and postclonial governments and societies” waarop die aandag ewewigtigheidshalwe ook gevestig moet word (83).

    In hierdie konteks gaan dit deesdae dikwels om anti-Westerse en anti-blanke retoriek. “It can be an aspect of the ‘virtue signaling’ of conspicuous morality. This signaling is a process that is highly important to individual and political assertion, and notably so given the emphasis on feelings as a way to validate attitudes and to justify policies: ‘I feel’, rather than ‘I think’. The cult of the victum is also pertinent” (144). Onderliggend het ons dus maar weer met die geykte polities byderwetse twak uitgedruk in oorbekende retoriek te make, bv marxisme: “Imperialism serves for many critics as an equivalent to, or surrogate for, capitalism” (709).

    Omdat die gesindheid wesenlik anti-Westers en anti-blank is, word naas Brittanje noodwendig ook die Verenigde State van Amerika betrek. “The transfer of blame to the British Empire and/or to the United States was all to typical of a postcolonial failure to accept responsibility” (396). Black merk tereg op: “Indeed, empire is an aspect of the culture wars” (72). “It is normal to present the energy and power of imperialism as directed against non-Western peoples and thus as racist” (2691).

    In die Handwoordeboek van die Afrikaanse Taal (HAT) word imperialisme (afgelei van empire) beskryf as “politieke beleid van ‘n staat om ander gebiede onder sy mag en invloed te bring” en kolonialisme as “ekonomiese, politieke en maatskaplike beleid waardeur ‘n groot moondheid sy kontrole [beheer] oor ander landstreke en volke handhaaf of uitbrei; beleid waardeur kolonies verkry en behou word.” Aan die woord empire kleef daar ‘n onverkwiklike geurtjie. Die Afrikaanse vertaling, ryk, proe en ruik seker nie so sleg nie. “Notably among the young across the political spectrum, and increasingly so, commitment to empire was perceived as the antithesis of what is meant to be ‘modern’, as an obstacle to economic reform, and emblem of oudated social values, and a view out of kilter with democratic political values” (3012). Die woord empire word (nog) nie as ‘n Afrikaanse woord in die Afrikaanse Woordelys en Spelreëls (AWS, 11de uitgawe, 2017) erken nie. Die progressiewe HAT (6de uitgawe, 2015) lys Empaaier. ‘n Oorverligte gees soos Willie Esterhuyse gebruik empire en ryk afwisselend in sy boek, Oorlog en vrede (Naledi, 2019, 353p).

    Sodra Amerika in hierdie konteks naas Brittanje betrek word, word dit nodig om tussen ‘n formele ryk (soos histories dié van Brittanje), dus egte kolonialisme, en ‘n informele ryk (soos dié van Amerika), dus “neo-colonialism” (396), te onderskei. “‘Informal’ empire fitted the American trajectory more so than that of Britain” (840). “Informal empire can serve, for example, to discuss the speading economic and military power of China, or the interventionist conduct of Russia and India in neighboring states, or the attempts of Brazil, Nigeria and South Africa to act as regional powers” (1207). Aan die woord imperialisme kan dus meerdere betekenisse geheg word. “The range of types of rule described and critized, or described through criticism, as imperial or imperialism is very extensive. It operates as a catchall phrase for the external imposition of power, although external, imposition and power are all subject to varied understandings and usage” (1192).

    Australië is bv al hoe meer deel van die informele Amerikaanse ryk ter vervanging van sy historiese verbintenis met die formele Britse ryk. “Growing cultural affinity between the United States and Australia was an important part of the changing situation. In so far as imperial legacies were concerned, Australia had increasingly to adapt to the informal American empire, rather than the formal British one” (2129). Die Australiese bevolking is oorwegend Westers, maar geografies is hy in die Ooste geleë. Die land is dus op Oosterse handelsbetrekkinge aangewese, maar terselfdertyd het hy, ter behoud van sy tradisionele kultuur, die diplomatieke en militêre ondersteuning van Amerika nodig.

    “The [British] empire was seen as being transformed into the Commonwealth, rather than lost” (2987). Omtrent al wat substansieel van die Britse Ryk oorgebly het, is die Gemenebes (“Commonwealth”) van 16 lande, hoewel daar steeds 14 ander Brits-afhanklike maar minder beduidende geografiese gebiede is. Laasgenoemdes kan “vasalstate” genoem word; ‘n term wat Esterhuyse dikwels gebruik. Die Australiese Aboriginals gebruik die term “Stolenwealth” (1990), asook die frase “Stolen Generations” (2011), as deel van hulle “grievance industry” (2033). Die Gemenebes word nie eens meer die Britse Gemenebes genoem nie. Soos by mense het hier gelykheid ingetree, sodat die leiding nie meer (noodwendig) van die Britte uitgaan nie. Die Britse monarg het darem (voorlopig) haar posisie as die formele hoof van die Gemenebes behou. “The Commonwealth did not meet British hopes that it would serve as a continuation of imperial cohesion. The creation of an equal partnership proved a goal that was incompatible with British leadership” (3060).

    Die Amerikaners is bekend/berug daarvoor dat hulle graag beweer dat hulle geen ryk of kolonies het nie. “As with [the expansionism of] India, Indonesia, and China, it is an irony unappreciated by most Americans and resented by many of them that the United States was itself to be regarded as an imperial power. It certainly took an imperialist course in North America in the nineteenth century at the expense of Native Americans, Spain, and Mexico, and in attempts to conquer Canada and later to limit its expansion” (829).

    Indonesië het soveel moontlik eilande in die omgewing van Java probeer inpalm, bv Oos-Timor (1975-1999). Oor Indië en China skryf Black: “Indians denouce British imperialism and then defend their own conduct in Kashmir; and their Chinese counterparts do the same over Tibet” (922). Van groot aktuele belang is die “‘inchoate [wordende] imperialism’ in modern Islamic geopolitics” (927). Rusland se formele ryk (die eertydse Sowjetunie) en voortgesette informele ryk is algemeen bekend. “Soviet policy in Eastern Europe was definitely imperial” (1079). “Communism … ruthlessly exploited anti-imperialism while suppressing it in the Soviet Union” (1157).

    Maar naas Amerikaanse uitbreiding in aangrensende geografiese gebiede, is daar baie lande wat in meerdere of mindere mate bv ekonomies en/of militêr van Amerika afhanklik is. Insoverre hulle afhanklik is – dus nie werklik onafhanklik is nie – is hulle vasalstate. Dit geld veral vir state in of naby die Amerikas (Noord-, Sentraal en Suid-Amerika). “American policy in Central America and the Caribbean was frequently seen by critics as imperial in character … as with the American invasions of the Dominican Republic in 1965, Grenada in 1983, and Panama in 1989, and with American pressure on Cuba from the 1960s and on Nicaragua in the 1980s” (1079).

    Die oorsprong van hierdie Amerikaanse inmenging in die sake van buurlande is die “Monroe Doctrine: declaration by the US president James Monroe [1758-1831, 5th president 1817-1825] in 1823 that the USA would not tolerate any European nation trying to establish a colony in the Americas, and that any attempt to do so would be regarded as a threat to US peace and security … The doctrine, subsequently broadened, has been a recurrent theme in US foreign policy” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 622). Die Sowjetunie/Rusland het in 1962 tydens die Kubaanse missielkrisis agtergekom dat hy ingesluit word by die Europese lande wat nie in die VSA se dampkring/invloedsfeer/geografiese omgewing mag inmeng nie. Haïti is sedert 1804 polities onafhanklik ná ‘n geslaagde en dikwels geromantiseerde slawe-opstand teen Frankryk as die koloniale moondheid. Maar agtereenvolgende regerings was so onbekwaam dat Amerika bv van 1915 tot 1934 beheer oor Haïti geneem het.

    Ná die Tweede Wêreldoorlog het Amerika ongetwyfeld die leidende Westerse moondheid geword. Brittanje moes voortaan tweede viool speel. Uitgaande van die (skynheilige) veronderstelling dat hy nie kolonies het nie, het Amerika hom kragdadig vir dekolonisering beywer, asook vir die vestiging van demokrasie in sulke lande. “This process of continuing American hostility to empire, notably to that of Britain, was encouraged by the extent to which many immigrants to the United States fled imperial rule elsewhere … This was the case with Jews leaving Russia … The Irish diaspora in the United States is instructive in this light. The devastating Irish Famine that occurred between 1845 and 1852 and the resulting large-scale emigration … attract lasting attention, and thus characterize the Irish experience of the British Empire in a very hostile light” (Black 810).

    Daar is ‘n Amerikaanse teenhanger vir Jeremy Black se boek, naamlik Daniel Immerwahr se How to hide an empire: A history of the greater United States (2019, 528p; Amazon Kindle $17.24). Aanvanklik was dit my voorneme om Immerwahr se boek saam met dié van Black te bespreek, maar dit is op die oomblik ongewens omdat ‘n hersiene, ietwat verkorte uitgawe (416p, $14.46) op 27 Februarie 2020 gepubliseer gaan word. Intussen kan daar egter kennis geneem word nie net van lof vir hierdie boek nie, maar ook van die substansiële kritiek wat deur bv Howard Hills in die Kindle-katalogus uitgespreek word.

    Black skryf: “Between 1750 and 1900, Britain became the foremost power in the world, both territorially and economically” (101). “Empire was in part supported and defended on the grounds that it provided opportunities for the advance of civilization” (105) – ‘n regverdiging wat hedendaagse kulturele marxiste glad nie wil hoor nie. Polities byderwets mag aan ‘n hiërargie van beskawings, lande, rasse, etnisiteite, individue, ens, eintlik nie gedink word nie. Lank gelede is aanvaar dat die aarde plat is. Deesdae het dit evangelie geword dat alles wat met die mensdom te make het gelyk, dus nie-hiëragies, is. Iets soos ‘n elite, dus meerderwaardige mense – mense wat bv intellektueel of moreel beter as ander mense is – bestaan glo nie meer nie. Gevolglik word die wil by bv die gepeupel om te verbeter, gesaboteer.

    ‘n Belangrike deel was die Westerse imperiale beskawingsinisiatief was om inheemses in die kolonies tot die Christendom te bekeer. Maar die rol wat religie, oftewel sendingywer, in hierdie konteks gespeel het, het met verloop van tyd radikaal verander. “Attitudes toward Christian trusteeship were significant, in Britain, the United States, and elsewhere, in encouraging support, first and foremost, for imperial rule and then for decolonization” (972). Op ‘n soortgelyke manier is die christelike religie voorheen ter regverdiging van rasseskeiding gebruik terwyl dit die afgelope dekades ingespan word om (gedwonge) rasse-integrasie aan te moedig. Insgelyks is die Bybel voorheen gebruik om homoseksualiteit te veroordeel terwyl dit deesdae al hoe meer gebruik word om (feitlik) enige vorm van seksualiteit te regverdig. Tradisionele waardes word dus in hulle teenoorgesteldes omgekeer.

    In die konteks van vermeende Britse meerderwaardigheid gee Black nogal heelwat toe. Afrikaners is immers goed met die hooghartigheid van die Britte bekend. “There was a clear sense, with England (from 1707, Britain) as of other empires, of superiority to lesser societies and of value, both to England and in world-historical terms, of bringing them under control and, through the plantation system of establishing settlers, of using the land in a more fruitful fashion … There was a clear attempt to present Western civilization as not only superior to other civilizations, but also as defining the de-civilized nature of these civilizations” (160). Die benutting van grond, bv vir produktiewe landbou, behoort vir boere ‘n sterker reg op daardie grond te vestig as dié van nomadiese inheemses wat vóór hulle daar rondgetrek het. Dit is ‘n beginsel wat bv in Australiese howe aanvaar is.

    Daar is onder meer twee dinge wat Black bekemtoon. Eerstens dat geskiedkundige gebeure in die konteks van hulle tyd beoordeel moet word. Byvoorbeeld, “The modern criterion of equality is not a terribly helpful one when considering values prior to the twentieth century” (441). Wat om ideologiese redes deesdae gebeur, is dat “the appropriate contextualization is generally absent” (344). In die imperiale/koloniale konteks het ontwikkeling (“development”) iets anders beteken as die hedendaagse klem op “self-determination, democracy, and human rights” (695).

    Tweedens dat geskiedenis glad te dikwels geskep of aangepas word “to serve a modern narrative” (290); dus “to present the past in order to satisfy current mores” (344). Dit is wat die ANC met oorgawe in bv skoolgeskiedenisboeke doen. Die regime vind spreekwoordelike nuttige idiote onder historici, wat in ruil vir geld doen wat polities byderwets van hulle verwag word. Naamsverandering van bv stede, dorpe en strate en die verwydering van standbeelde is van die aanstootlike maniere waarmee die ANC die geskiedenis herskryf.

    Malcolm Turnbull, die Australiese eerste minister (2015-2018), het gesê: “A free country debates its history – it does not deny it. It builds new monuments as it preserves old ones, writes new books, not burns old ones” (1980). In Australië, soos deesdae in Suid-Afrika, is ‘n linkse vertolking van die geskiedenis aan die orde van die dag. Byvoorbeeld, byna ongelooflik: “In 2018, the national airline Qantas issued instructions to its staff that they were to refer not to the settlement of Australia but to its invasion” (2084).

    Die Britte is nie die uitvinders van rykskepping nie. Vóór die Britse Ryk het daar talle ryke bestaan. “Britain generally was not the conqueror of native peoples ruling themselves in a democratic fashion, but, instead, overcame other imperial systems, and that the latter themselves rested on conquests” (300). Met die “generally”-kwalifisering word erken dat daar uitsonderings was.

    Vergelykenderwys het die Britte na bewering (soms) beter as ander veroweraars/besetters gevaar. “Germany, earlier in the 1900s, followed policies in East and South West Africa that were far harsher than those of Britain, as were those of the Congo when King Leopold II of Belgium ruled it. Moreover, the brutality used by the Italians in the 1920s and 1930s to suppress resistance in Libya and to conquer Ethiopia, and that of the Japanese in Korea and, even more, in China, were far worse than that seen with the British Empire in the same period, or possibly any period” (309).

    Daar is hierdie interessante opmerking: “Libyan troops considered themselves white Arabs closer to Italians than to black Ethiopians” (325). Dwarsoor die wêreld behou ‘n ligte vel sy prestige-waarde op grond van hierdie groep se bewese prestasies, ten spyte daarvan dat blankes meer as enige ander kleurgroep veroordeel word. Omgekeerd: “In Brazil, Cuba, and Venezuela … in what have been termed ‘pigmentocrasies’, those with a darker skin found themselves discriminated against, a situation that is still very much the case” (2460).

    “A negative account of British imperialism was necessary not only to give additional meaning to the process of national liberation, but also in order to provide a stronger logic for nation, country, and state” (377). Byvoorbeeld, die ANC se strategie is om die plaaslike blanke bewind in propaganda so sleg moontlik voor te stel, sodat die huidige opset vergelykenderwys nie so sleg daarby afsteek nie.

    Die volgende verskynsel is ook maklik in die nuwe Suid-Afrika herkenbaar: “Independence movements pledge to preserve freedom but then frequently acted to limit it … These movements claimed to reject the imperial state, but in practice sought to take it over and maintain its power” (386). In die nuwe Suid-Afrika word sowel liggaamlike vryheid (bv om veilig in die land te woon) as geestelike vryheid (bv om te dink en sê wat jy wil) al hoe meer aan bande gelê.

    Daar is hierdie waarheid: “Corruption appears to have gotten worse since imperial rule ended in many countries” (417). Dit herinner aan die keer toe Thabo Mbeki die waarheid kwytgeraak het: “Bevryding van ‘n diktatorskap [bedoelende diktatuur; na bewering die “apartheidsregime”] bring noodwendig [!] ook korrupsie mee” (Willie Esterhuyse, Eindstryd, Kaapstad: Tafelberg, 2012, p 166); iets wat Suid-Afrika sedert 1994 in buitensporige mate ervaar.

    “Critics sometimes underplay the extent to which the Mau Mau Uprising in Kenya in the 1950s and early 1960s involved murderous attacks on other Africans, who indeed made up the bulk of the victims” (458). Plaaslik vind soortgelyke verdraaiing plaas. ANC/UDF/SAKP-terroriste het baie meer swartes as blankes gedood. Dit is gedoen om die swartes te intimideer sodat hulle die “bevrydingsbeweging” steun en vanaf 1994 daarvoor stem. Desnieteenstaande word voorgegee, of ten minste geïmpliseer, dat kamerade se bloed uitsluitlik gevloei het om van die blanke “juk” ontslae te raak. Uiteraard kan hierdie ANC-benadering nie op oorspronklikheid aanspraak maak nie. Byvoorbeeld, op ‘n herdenkingsplakkaat in Indië staan: “This place is saturated with the blood of those Indian patriots who were martyred in a nonviolent struggle to free India from British domination” (1376).

    Mohandas Gandhi (1869-1948) kon net so min soos Desmond Tutu met reg daarop aanspraak maak dat die “onafhanklikheidstryd” nie-gewelddadig, dus vreedsaam, gevoer is. Byvoorbeeld, as deel van die Indiese “bevrydingstryd het Udham Singh in 1940 vir Michael O’Dwyer vermoor. “The murderer was treated as a hero by many Indian contemporaries … There is a museum dedicated to him … and he has been the subject of films. The day of his death is a public holiday” (1412). Dieselfde gebeur in die nuwe Suid-Afrika. Moord en terrorisme geld nie as diskwalifikasie vir die bekleding van ‘n hoë pos nie. Museums word ingespan, selfs uit die grond uit opgerig, om die ANC-regime se ideologie te propageer, bv die Slawe-, Robbeneiland- en Apartheidsmuseum. Ná 1994 is meerdere openbare vakansiedae ingestel spesifiek met die doel om ANC-mitologie te voed. “Collective grievance thus becomes empowering” (1524).

    Dubbele standaarde is aan die orde van die dag. ‘n Imperiale moondheid soos Brittanje kan kwalik van volksmoord in sy multi-kulturele ryk aangekla word, maar (oorheersend) monokulturele lande kom (grootliks) kritiekloos daarmee weg. “‘Ethnic cleansing’, or, at least, control, is logical from the perspective of ethnically based states, such as Turkey, Serbia, and Myanmar [Burma]; but not from that of polyglot empires, or not to the same extent” (1115). “From the perspective of many groups, such as Copts and Jews, empires such as those ruled by the Ottomans, Habsburgs, and Britain were frequently more benign than the ethnically based nation-states that succeeded them. The harsh plight of the East African Indians once British rule ended, such as life in Uganda [and Kenya]” (1131), het Brittanje verplig laat voel om die instroming van derduisende Indiër immigrante toe te laat.

    Dit verduidelik deels waarom die meeste plaaslike Indiërs nie die ANC-regime steun nie; des te meer omdat daar in vergelyking met swart swartes teen hulle gediskrimineer word. Eintlik word die multi-rassigheid en -kulturaliteit van die Suid-Afrikaanse bevolking in baie opsigte deur die ANC-regime misken. Daar word by voorkeur geregeer asof Suid-Afrika ‘n mono-rassige swart bevolking het. Sommige waarnemers sluit die voorkoms van volksmoord, bv in die geval van plaasaanvalle op blankes, veral Afrikaners, nie uit nie.

    Ras- en etniese kwessies kom opvallend min in die boek voor, behalwe: “Australian-born John Curtin, prime minister from 1941 to 1945, declared: ‘This nation will remain forever the home of sons of Britishness who came here in peace to establish an outpost of the British race. Our laws have proclaimed the standard of a White Australia … We intend to keep it, because we know it to be desirable.’ Also Australian-born, Harold Holt, the immigration minister from 1949 to 1956 (and prime minister in 1966-67), declared in 1950: ‘This is a British community, and we want to keep it a British community living under British standards and by the methods and ideals of British parliamentary democracy.’ Also Australian-born, Robert Menzies, prime minister from 1939 to 1941, and from 1949 to 1966, claimed, ‘A migrant from Britain to Australia is not lost to Britain; he merely serves the true interest of Britain in another part of the British empire’”(2129).

    “Close to 1.5 million Britons immigrated to Australia from 1947 to 1981. However, in contrast to the earlier dominance of immigration by Britons, notably as late as the 1970s, the principle groups of immigrants are now Asian. The same change has occurred with Canada with resulting shifts in notions of nationality and identity accordingly. By die 2010s, the quesion in Australia was rather that of competition between two informal empires, those of the United States and China. The British legacy remained, notably in institutions and in the family connections of many individuals, but was largely individual; there was pressure for an end to the link represented by a shared monarch, and a widespread belief that it would end after the death of Elizabeth II. So also, albeit not to the same extent, with New Zealand. Empire had passed and the imperial legacy has become much weaker” (2139).

    Ras is ook prominent in die hedendaagse vertolking van slawerny. Die blankes word as die skurke en die swartes as die enigste slagoffers voorgestel. In werklikheid was daar iets soos blanke slawerny, bv in Berberse (“Barbary”) Noord-Afrika (van die16de eeu tot die middel van die 18de eeu – kyk “Barbary slave trade” (Wikipedia). Die verslawing van blankes het ook in die Amerikas voorgekom. Byvoorbeeld: “Indentured labor … had been plentifully used in the seventeenth and eighteenth centuries,” toe baie blanke werkers na Noord-Amerika gestuur is (2475). “Although ‘white slavery’ existed in the British world, notably in the 1650s in Barbados, including for Irish prisoners, slavery, as a condition, was increasingly affected by racial attitudes. This approach served to preserve Englishness at the expense of Africans, who were the key labor supply for plantation agriculture; and, to a far more ambivalent extent, at the expense of Native Americans” (2448).

    Ná 1994 is die Maleisiese voorbeeld van rassediskriminasie telkens vir Suid-Afrika aanbeveel. “It is the Malaysian government, in its consistent affirmative action policies (in effect, positive discrimination [?]) towards the Muslim Malays, that has very much disadvantaged the native Chinese and Indian populations, both of whom did well under British rule” (2165). Van Suid-Afrika kan gesê word dat die blankes en Indiërs beter as die bruines en veral die swartes onder die Britse en latere blanke bewind gevaar het. Deesdae word veral die swartes deur die ANC-regime bevoordeel en veral die blankes, maar in toenemende mate ook die Asiate, brutaal benadeel. Rassediskriminasie was glo die groot euwel vóór 1994. Waarom is rassediskriminasie dan nie in die nuwe Suid-Afrika absoluut verbode nie? Dit is maar net nog ‘n opsig waarin die NP se grondwetlike onderhandelaars klaaglik misluk het. Die resultaat is ‘n mislukte staat met rommelstatus.

    Soos in Suid-Afrika word die koloniale verlede in polities onafhanklike lande sleg voorgestel of gerieflikheidshalwe aan die vergetelheid oorgelaat, sodat die era ná onafhanklikwording vergelykenderwys nie so sleg daaruit moet sien nie. “To visit … national museums is … instructive. Indeed, this is very much a case of amnesia. The impact of empire, and certainly of the British Empire, is underplayed, and notably so if the impact was in practice positive. The major extent of accommodation to empire also tends to be ignored. The theme, instead, is one of opposition and liberation. History, thereby, becomes both one-dimensional and adversarial” (2184).

    Die konstruksie van ‘n nuwe gedekoloniseerde nasie “inevitably come with nationalistic conceits” (2189). Dit is waarom die ANC-regime die aanvang van die geskiedenis van “ons nasie” op 1994 stel. Die gebeure vóór 1994 wat beklemtoon word, is hoe die swartes glo hulle kosbare bloed in hulle stryd teen die bose blankes opgeoffer het. Die bloed wat in swart-op-swart geweld gevloei het en steeds vloei, word doelbewus buite rekening gelaat. “The strength and villainy of [the imperial/colonial/white power] have to be inflated in order to enhance the value of overcoming it, and thus the inheritable and inherited virtue of this achievement” (2248). In hierdie proses word skurke, bv moordenaars en terroriste, as helde opgehemel. Suid-Afrika het talle voorbeelde hiervan opgelewer.

    Teen die einde van die boek kom Black by die weerslag van imperialisme en kolonialisme uit. “There is also major change in Britain as a consequence of demographic transformation” (3168). Pleks van sy tradisioneel redelik kultureel-homogene bevolking sit die Britte deesdae met snel goeiende etniese minderheidsgroepe. “The rise in ‘New’ Commonwealth immigration, from the arrival of West Indians on the Empire Windrush in 1948, meant empire ‘coming home’ in ways which certain politicians (and some of their constituents) found distinctly troubling. The British Nationality Act of 1948 gave citizenship of the UK and Colonies to all people living in either, and the right of entry and settlement in the UK” (3018).

    Die probleme wat vir Brittanje hieruit voortgespruit het, is aanvanklik deur die meeste Britte en veral die politici en joernaliste ontken of verswyg. Mettertyd is al hoe meer tot die besef gekom dat die tradisionele Britse kultuur groot skade ly; skade wat voorkombaar was. Baie politici is steeds lugtig om die situasie openlik aan te spreek. Daar is darem bv ‘n 2009-verhoogstuk van Richard Bean (gebore in 1956), England People Very Nice (3023), wat uitgesproke oor die inkommers is, bv “accusing the Bangladeshis of being ‘curried monkeys’” (3028). Dit is duidelik dat daar groter uitdrukkingsvryheid in Brittanje as in die nuwe Suid-Afrika is. “The prospect of the Thames running ‘with blood’ is frequently mentioned in the play. The ability of England to cope with its diversity is left unclear, but room for optimism is limited” (3028). Die verwysing is na Enoch Powell (1912-1998) se beroemde/berugte 1968 “Rivers of Blood”-toespraak.

  • Leon Lemmer: ‘n Kaapse Amerikaner oor blanke gewelddadigheid

    Leon Lemmer: ‘n Kaapse Amerikaner oor blanke gewelddadigheid

    Soos tydens apartheid onderskei die ANC-regering vier rasgroepe. Al wat verander het, is die volgorde van voorkeur. Die ANC se hiërargie is: swart, bruin, Asiër, blank. Tydens apartheid was die volgorde: blank, bruin, Asiër, swart. In die huidige politieke bedeling is dit dus by uitstek die swartes wat bevoordeel en die blankes wat benadeel word. Tydens apartheid was dit in sommige opsigte andersom.

    Naas verskillende rasse is daar onderskeibare etniese groepe binne elke rasgroep. By die swartes speel stamverwantskap steeds ‘n groot rol, bv Zoeloes en Xhosas. By die bruines is daar bv Christene en Moslems, Engels- en Afrikaanssprekendes. By die Asiërs is daar bv Hindoes en Moslems. By die blankes is daar bv Afrikaans- en Engelssprekendes. Wat opval, is dat etniese groepe, ten spyte van hulle verskille, geneig is om wanneer nodig volgens ras saam te staan; bv te mobiliseer. Die ANC is steeds verseker van die oorweldigende steun van die swartes. Daar was en is geen sprake van ‘n nie-rassige Suid-Afrika nie. Etnisiteit én ras is werklikhede wat nie weggewens kan word nie. In Suid-Afrika het die blankes histories in groot mate saamgestaan wat rasse-segregasie betref. Ivan Evans (bron hier onder) skryf bv van “the overlap between the ‘explicit racism’ of Afrikaners and the ‘implicit racism’ of English-speaking whites” (Kindle 3702).

    In die politiek is daar die tradisionele verdeling van links en regs. Die skeidingslyn tussen hierdie twee is egter aan voordurende verskuiwing onderhewig. Sedert 1994 word bykans die hele spektrum plaaslik deur linksheid oorheers; deels uit oortuiging en deels weens kruipsug by die ANC deur nie-swartes. Enigiets buite hierdie dampkring word deesdae nie as regs geëtiketteer nie, maar as verregs. Dit hang saam met die verskuiwing van verwestering na afrikanisering. Soos Frantz Fanon (1925-1961) dit gestel het: “The men of African culture … speak more of African culture than of national culture” (The wretched of the earth, London: Penguin, 1961/2001, p 172). “The responsibility of the African as regards national culture is also a responsibility with regard to African-Negro culture” (199). “No one can truly wish for the spread of African culture if he does not give practical support to the creation of the conditions necessary to the existence of that culture; in other words, to the liberation of the whole continent” (189).

    By implikasie gaan dit om die onderploeging van blanke invloed (en vroeëre oorheersing) en die gee van vrye teuels nie net aan afrikanisering nie, maar ook aan internasionalisering. In die plek van die tradisionele onderskeid tussen blank en nie-blank, regs en links, asook Westers en nie-Westers, is daar deesdae ‘n al hoe duideliker onderskeid tussen nasionalisme en globalisme. Fanon verwys bv na “the nationalistic virus” (232). Blankes is geneig tot individualisme en selfsorg en gee dus voorkeur aan outonome nasiestate wat op etnisiteit en ras geskoei is. Nie-blankes gee voorkeur aan groepverwantskap. Hulle tradisionele afhanklikheidsindroom, oftewel parasitering, bring mee dat hulle hulle heil in al hoe groter groepe soek; dus nie in nasiestate nie, maar in bo-nasionale, globale instansies wat as identiteitskenmerk het: die verswelgende nie-blanke (dikwels anti-blanke) aard daarvan.

    Die voorafgaande berus op veralgemening, deesdae stereotipering genoem as die swartes dit as negatief takseer. Maar as dit vir swartes positief is, word veralgemening deur hulle onkrities as evangelie aanvaar. Japan en China het toenemend selfstandig en nasionalisties geword en is ongeneë om immigrante toe te laat, maar hulle verwelkom globalisme om bv Afrika-lande in hulle invloedsfeer te betrek. Afrika is die (ekonomies) agterlikste kontinent. Dit is veral Afrika-lande wat hulle aan parasitering skuldig maak. Maar Suid-Afrika was vóór 1994 die mees ontwikkelde, suksesvolste en voorspoedigste land in Afrika; ‘n Afrika-land met die aanskyn van Westerse, spesifiek Europese, beskawing. Eskom was toe ‘n betroubare verskaffer van elektrisiteit teen van die laagste tariewe ter wêreld. Sedert 1994 is die teenoorgestelde die geval. Die getransformeerde Eskom het die toonbeeld van die ondoeltreffende en korrupte nuwe Suid-Afrika geword.

    Die vraag kan gestel word: Wat was die wesenskenmerk van die Suid-Afrika van weleer, dus blankbeheerde Suid-Afrika? Ook: Wat is die wesenskenmerk van die huidige Suid-Afrika, dus swart oorheersde Suid-Afrika? Deesdae word die sukses van blankes dikwels aan uitbuiting en ander negatiewe kenmerke toegeskryf. Vir my lyk dit asof blanke kundigheid, vindingrykheid, toewyding, deursettingsvermoë, ens, ‘n groot rol dwarsoor die wêreld gespeel het. As na ‘n wesenskenmerk by swartes gesoek word, veral in die konteks van politiek en (Suid-)Afrika, is gewelddadigheid ‘n (sterk) kandidaat. Fanon sou hiermee akkoord gaan. Dit is Nelson Mandela wat die potensiaal van geweld vir die verkryging van die plaaslike politieke mag deur swartes geïdentifiseer en geaktiveer het.

    Soos Fanon dit in sy bogenoemde boek stel: “Decolonization is always a violent phenomenon” (27). “[The colonized] can only triumph if we use all means to turn the scale, including, of course, that of violence” (28). “The native … from birth it is clear to him that this narrow world, strewn with prohibitions, can only be called in question by absolute violence” (29). “The native discovers reality and transforms it into the pattern of his customs, into the practice of violence” (45). “The starving peasant … is the first among the exploited to discover that only violence pays” (47). “Between oppressors and oppressed everything can be solved by force” (56). “It is the intuition of the colonized masses that their liberation must and can only be achieved by force” (57). “The existence of an armed struggle shows that the people are decided to trust to violent methods only” (66). “For the native this violence represents the absolute line of action” (67). “The native has chosen the methods of counter-violence” (70). “The colonized people … have decided to reply by violence” (72). “For the colonized people this violence … binds them together as a whole, since each individual forms a violent link in the great chain, a part of the great organism of violence” (73). “Violence is a cleansing force. It frees the native from his inferiority complex and from his despair and inaction; it makes him fearless and restores his self-respect” (74). “The mass of the country people have never ceased to think of the problem of their liberation except in terms of violence, in terms of taking back the land from the foreigners, in terms of national struggle, and of armed insurrection” (101).

    Mandela, wat deesdae aan ons as ‘n vredesikoon voorgehou word – hy was immers die ontvanger van die Nobel-vredesprys – sou heel moontlik iedere een van hierdie verheerlikings van geweld deur Fanon onderskryf het. Elke keer as die ANC tydens die grondwetlike onderhandelinge nie sy sin gekry het nie, het Mandela vir die armsalige FW de Klerk met geweld afgedreig en sy sin gekry; juis omdat De Klerk nooit van Mandela en die ANC vereis het dat hulle geweld afsweer nie en hulle dit ook nooit gedoen het nie. Geweld het die panasee (“cure-all”) vir die swartes se probleme geword. Onder die leiding van Mandela het die geweldskultuur in so ‘n mate by die gepeupel wortel geskied en ‘n vertroetelde wondermiddel geword dat die politieke magsoorname in 1994 glad nie ‘n einde hieraan gebring het nie. As ‘n skool te min klaskamers het, is die aangewese opsie om van die bestaande klaskamers af te brand. As daar met feitlik enigiets onder die son ontevredenheid is, word paaie, selfs hoofweë, gewelddadig deur swartes versper. Geen stappe word gedoen om met wetgewing sulke finansieel en ekonomies ontwrigtende gedrag uit te roei nie. Geweld is dié kern van die ANC se “bevrydingstryd” en voortgesette geweld is ‘n wesenskenmerk van die nuwe Suid-Afrika. Fanon skryf tereg: “The truths of a nation are in the first place its realities” (181).

    In Suid-Afrika en Amerika is die gewelddadigheid van swartes ‘n onontkenbare werklikheid. Fanon se verheerliking van geweld is sedert die jare sestig deur Mandela en diesulkes in Suid-Afrika en deur die leiers van die swart burgerregtebeweging in Amerika nagevolg. In hierdie twee lande sou ‘n mens dus geneig wees om geweld eerder met swartes as met blankes te assosieer. Maar ‘n oud-Suid-Afrikaner het dit reggekry om ‘n boek oor die gewelddadigheid van blankes in Suid-Afrika en Amerika te skryf en geweldpleging deur swartes buite rekening te laat. Ek verwys na Ivan Evans (gebore in 1957) se boek, Cultures of violence: racial violence and the origins of segregation in South Africa and the American South (Manchester University Press, 2009/2011, 324p; Amazon Kindle $16,76). Aanvanklik was die newetitel: Lynching and racial killing in South Africa and the American South. Ek wou hierdie e-boek heelwat vroeër gekoop het, maar toe het dit dubbel soveel as tans gekos. Die publikasies van universiteitsuitgewerye is geneig om buitensporig duur te wees. Manchester University Press publiseer graag anti-blanke en veral anti-Afrikaner literatuur, bv Jeremy Krikler se boek (Kindle 6111) en dié van Paul Rich (7048). Evans is ook die outeur van Bureaucracy and race: Native administration in South Africa (California University Press, 1996), wat egter nie in Kindle-formaat beskikbaar is nie.

    Evans begin sy 2009-boek met “having lived in South Africa and the United States for lengthy periods” (30). Wat hy nie sê nie, is dat hy ‘n gebore Suid-Afrikaner is wat ‘n student en dosent aan die Universiteit van Wes-Kaapland was. Hy het, soos Jonathan Jansen en talle ander bruines, studiebeurse ontvang wat hom in staat gestel het om jare lank vir ‘n magister- en doktorsgraad in Amerika te studeer. Die Amerikaanse, Britse en ander buitelandse regerings het voorkeur gegee aan die toekenning van studiebeurse aan nie-blankes en doelbewus akademies sterker blanke kandidate oor die hoof gesien. Hierdie kanker is deesdae ook plaaslik aan die orde van die dag, bv by universiteitstoelating, koshuisplasings en die toekenning van studiebeurse. In Amerika, soos deesdae in Suid-Afrika, word sterk druk uitgeoefen sodat eerder nie-blanke as blanke dosente aangestel en bevorder word. Evans is ‘n sosiologie-dosent aan die University of California San Diego. Op die internet word hy ‘n marxis genoem. In Amerika het Evans ontpop as ‘n kenner van Suid-Afrika, asook van vergelykings tussen die Suid-Afrika van weleer en die Amerikaanse Suide, dus raskwessies soos segregasie.

    In die voorwoord staan: “My sincerest thanks go to Janis Grobbelaar,* a dear friend and now head of the Sociology Department at the University of Pretoria. Janis hosted me for four months while I was in Pretoria” (100). Hulle het toe heel moontlik (meesal) Afrikaans met mekaar gepraat, maar in die bibliografiese eindnotas word daar na net vyf Afrikaanse bronne verwys (6963, 6975, 7012 en twee op 7020). Engels koerante – en glad nie Afrikaanse koerante nie – is geraadpleeg. Afrikaanse woorde soos die volgende kom in die teks voor: baas (2778), baasskap (2728, 4004), bywoners (3784, 3898), gelykstelling (874, 3784), inboekseling [sic] (3983, 6994), knegte (6710), knobkerries [sic] (5506), kragdadigheid (4004), ossewa trek [sic](5813), platteland (2251, 2587), predikante (3763, 3770), swaart [sic] gevaar (4126), verkaffering (2511, 3784), die volk (3812, 3826) en volkskerk (3819, 3848).

    [* Jonathan Jansen het na aanleiding van sy opvoedkunde-dekaanskap aan die Universiteit Pretoria ‘n boek geskryf waarin hy die UP van weleer van ‘n kant af slegsê. In sy erkennings bedank by “critical friends on main campus,” onder andere “Janis Grobler” (Knowledge in the blood: Confronting race and the apartheid past, Stanford University Press, 2009, p ix).]

    Ek het voorheen na Grobbelaar in die konteks van die Afrikaanse Taalmuseum en -monument (ATM) verwys: “Die enigste blanke raadslid is Janis Grobbelaar, ‘n sosioloog (dus nie ‘n Afrikaansdosent nie) wat as ‘n militante ANC-aktivis bekend is en bv twee jaar lank aan die berugte Waarheids- en Versoeningskommissie [WVK] verbonde was. Sy sou bv geen poging aanwend om Afrikaans as onderrigtaal aan die Universiteit van Wes-Kaapland, die Universiteit van Suid-Afrika en die Universiteit Pretoria (die drie instansies waar sy ‘n dosent was/is) heringestel te kry nie” (Praag 12.08.2018). Eintlik geld dit heel moontlik al die huidige ATM-raadslede, wat ‘n ernstige aanklag is teen die toestand waarin hierdie Afrikaner-heiligdomme verval het. Evans en Grobbelaar ken mekaar heel moontlik sedert haar dae as UWK-dosent in die jare sewentig.

    Daar is klaarblyklik verskille tussen Suid-Afrika en Amerika. In Suid-Afrika is daar ‘n gesentraliseerde staat terwyl Amerika ‘n federasie van state is. In Suid-Afrika het die mynbou ‘n groot rol gespeel terwyl die Amerikaanse Suide oorwegend ‘n landbou-samelewing was (35) wat mettertyd in ‘n mate geïndustrialiseerd geraak het. Wat albei histories gemeen gehad het, is “white supremacy … a system of racial domination” (42). Wat Evans doelbewus selektief vir aandag uitsonder, is “white on black violence” (42). “This study does not address ‘black on white’ violence” (6195). Besware teen blanke oorheersing word voortdurend teen die ou Suid-Afrika en Amerika geopper. Hoe dikwels hoor ons besware teen swart oorheersing? Hoeveel keer het u al die frase “black supremacy” teëgekom? Die boek handel oor blanke geweldpleging van die 1870’s tot 1940 (6078).

    Aanvanklik wou Evans sy vergelyking van Amerika en Suid-Afrika tot ‘n later datum voortsit (113). Dan sou hy die Amerikaanse burgerregtebeweging van die 1960’s en die bedrywighede van Mandela en die ANC se Umkhonto weSizwe en ander terreurbendes moes betrek het. Dit sou dan vir Evans baie moeiliker gewees het om te volhard met sy ingesteldheid dat net blankes (van nature) gewelddadig is en swartes nie uit eie beweging nie maar bloot as reaksie op blanke misdadigheid tot geweldpleging oorgaan.

    Wanneer dit sy anti-blanke ingesteldheid pas, verwys Evans egter wel na wat ná die jare veertig gebeur het, bv die publikasie van die WVK-verslag in 2002 (122) en die Amerikaanse senaat wat in 2005 verskoning vir die lynching van swartes gevra het (127). Evans beweer (doelbewus) valslik oor die WVK: “a massive investigation modeled on the lines of a criminal court” (127). Dit was blote skyn van ‘n onderneming wat wesenlik en opsigtelik pro-swart en veral anti-blank ingestel was. Een van die vernaamste besware teen die VWK-bevindings is dat hulle op ongetoetste getuienis, op blote bewerings, gegrond is omdat geen kruisondervraging plaasgevind het nie. Hoewel dit buite die bestek van sy boek val, smeer die marxistiese Evans apartheid soos volg: “The development of capitalist agriculture under the Apartheid regime was accompanied by an explosive increase in both official and private violence [by whites] in the farming areas from 1948 onward” (2844). In hoeverre dit aan kommunisties-geïnspireerde terrorisme toegeskryf kan word, word uiteraard nie ter sprake gebring nie. Evans verkies die ANC-regime bo apartheid: “The ‘miracle’ of 1994 successfully terminated the horrors that the TRC so painfully exposed” (5903). Maar die swart utopie sedert 1994 sal seker nie vir Evans oorreed om na sy geboorteland terug te keer nie. Hy objekteer teen die Westminster-stelsel toe die blankes Suid-Afrika regeer het (5916), maar hy opper geen beswaar teen die huidige swart oorheersing ingevolge dieselfde Westminster-stelsel nie, waarvolgens die politieke mag in die stemme van die meerderheid kiesers gesetel is.

    Soos dit ‘n nieu-Amerikaner in die oorwegend linkse akademie betaam, hamer Evans op lynchings en die nalatenskap van slawerny. In sy boek is dit die blankes wat in die beskuldigingsbank staan; nooit die swartes nie. In soverre daar gesuggereer word dat swartes, hetsy in Amerika of Suid-Afrika, gewelddadig was, word dit as reaksie teen blanke gewelddadigheid geëtiketteer. Volgens Evans het die Amerikaanse Suide histories ‘n lynch-kultuur (62). Hy erken darem dat ‘n soortgelyke kultuur, wat blankes betref en die vorm van openbare teregstellings aangeneem het, nooit in Suid-Afruika bestaan het nie (48). Die Suid-Afrikaanse histories anti-swart owerheidsbeleid word ‘n burokratiese kultuur genoem (68). Daar was “violence from two deadly sources: armed officials and individual white civilians” (75). Die polisie en weermag het rasse-segregasie afgedwing en die blanke regering het hom glo met wetgewing en die howe aan anti-swart gewelddadigheid skuldig gemaak. Hierdie sistemiese geweld is egter van ‘n ander aard as wat gewoonlik onder geweld verstaan word.

    Donald Horowitz onderskei die volgende soorte geweld: “[1] protests, [2] pogroms, [3] feuds, [4] lynchings, [5] genocides, [6] terrorist attacks, [7] gang assaults and [8] ethnic fights” (190). [1] In Suid-Afrika is gewelddadige protesaksies steeds ‘n daaglikse en ‘n feitlik eksklusief swart verskynsel. Bruin mense het hulle die afgelope jare egter ook in uitsonderlike gevalle, bv by skole en teen bendes en dwelmhandelaars, hiertoe gewend. [2] ‘n Pogrom is ‘n “georganiseerde aanval op Jode en Joodse eiendom” (HAT). Pogroms deur blankes het veral in die jare dertig in Suid-Afrika voorgekom: Milton Shain, A perfect storm: Antisemitism in South Africa, 1930-1945 (Johannesburg: Jonathan Ball, 2015, 396p; Amazon Kindle $10,08). [3] Twiste/vetes (“feuds”) kom oral ter wêreld in alle gemeenskappe voor. [4] Lynchings word hier onder verder bespreek. [5] Volksmoord (“genocide”) word dikwels aan die blankes in die Amerikaanse Suide en apartheid-Suid-Afrika toegedig, maar dit is hoogs oordrewe, soos soms ook, maar seker met meer reg, beweer word van die vlaag plaaslike plaasmoorde sedert 1994. [6] Terrorisme deur terreurbendes was kenmerkend van die swartes se “bevrydingstryd” in Suid-Afrika. [7] Bendebedrywighede kom bv in bruin geledere in Suid-Afrika en by Hispaniste in Amerika voor. [8] Etnies-gemotiveerde geweld word dwarsoor die wêreld in multi-etniese gemeenskappe aangetref.

    “Lynch” en “gelynch” word as Afrikaanse woorde erken. Dit beteken: “sonder geregtelike verhoor ophang, meesal deur ‘n volksmenigte” (HAT). Naas ophang kan die slagoffer egter ook geskiet of op ‘n ander manier gedood word, bv deur verbranding. As meer as drie persone, naas die slagoffer, by die teregstelling teenwoordig is, kwalifiseer die groep as ‘n menigte en die byeenkoms as ‘n openbare gebeurtenis. “Lynching is a premeditated extrajudicial killing by a group. It is most often used to characterize informal public executions by a mob in order to punish an alleged transgressor, or to intimidate a group” (Wikipedia). Daar het al baie lynchings in Suid-Afrika plaasgevind maar hulle kom eerder by die swartes as by die blankes voor. Dink aan die talle halssnoer- en ander openbare moorde gepleeg in die naam van veral die ANC om beweerde NP-regeringsinformate, swart plaaslike raadslede en bv Inkatha-ondersteuners te elimineer. Hierdie moorde is sowel polities as ras- of etnies gemotiveerd, maar omdat swartes hierdie moorde gepleeg het en steeds pleeg (“peoples’ courts”/boendoehowe, bv om vermeende misdadigers in die nuwe Suid-Afrika uit te wis) word die term lynching gewoonlik nie daarvoor gebruik nie. Soos in die geval van slawerny is dit by voorkeur blankes wat van lynching beskuldig word en die slagoffers is swart. Sowel slawerny as lynching word dus as toonbeelde van blanke rassisme voorgehou. In die Amerikaanse blanke konteks word lynching “terrorisme” genoem (2036, 2043) terwyl dit veel eerder maar heelwat later op swartes in die Suid-Afrikaanse konteks van toepassing is. “There is no doubt that slavery and the inhumane culture it spawned contributed to the cavalier [!] killing of African Americans in the New South” (280).

    Lynching het ná die Amerikaanse Burgeroorlog (1861-1865) sy kop uitgesteek, toe bevryde slawe die Amerikaanse Suide op horings geneem het. Lynching was gemik teen Reconstruction, wat die Amerikaanse Suide in die Noorde se politieke en rasbestel ingedwing het; soortgelyk aan transformasie in die nuwe Suid-Afrika. Die lynchings het tot die Tweede Wêreldoorlog voortgeduur en daarna sterk afgeneem, veral namate die sentrale federale hof beheer oor die staatshowe verkry het. Die Ku Klux Klan, ‘n organisasie gestig in 1866 met die oog op die behoud van blanke oppergesag, het ‘n prominente rol in lynchings gespeel.

    “State control was never so effective or total to preclude unofficial white violence against blacks” (148). Die blanke bewind in Amerika en Suid-Afrika word hiermee in die beskuldigde bank geplaas. Die kernonderskeid wat Evans maak, is dat kollektiewe rasgemotiveerde moord op swartes algemeen in die Amerikaanse Suide voorgekom het, maar dat dit ‘n uitsonderlike verskynsel in Suid-Afrika was. Plaaslik het dit net tydens inter-blanke gewelddadigheid voorgekom, te wete tydens die Anglo-Boereoorlog (1899-1902), die 1914-Rebellie en die 1922-mynwerkersstaking (148) – “collective attacks … ‘make a holiday of killing’” (2483): “In March 1922 white workers hunted down and murdered dozens of unarmed [and “innocent” – 2498] black bystanders” (2491).

    Oor die Anglo-Boereoorlog skryf Evans: “Numerous blacks were executed on suspicion of being ‘spies’, sometimes as a prelude to the seizure of the victims’ stock” (2637). “In the course of the war, Boer kommandos had resorted to a policy of massacring Africans, either because they suspected them of aiding the imperial enemy or to seize their livestock” (2574). Oor ‘n derde rede swyg Evans: die verkragting van Afrikanervroue tydens die ABO deur Britse soldate en swartes. ‘n Hele hoofstuk word hieraan gewy in Hélène Opperman Lewis se boek, Apartheid: Britain’s bastard child (Praag 22.04.2017). Evans borduur voort: Ná die ABO was daar glo “the familiar kommando tradition to violently hammer home their renewed but still tenuous dominance over Africans” (2587).

    “Boer atrocities do indeed bear a strong resemblance to the mob violence that dispatched hundreds of African Americans during Southern Reconstruction. Boers’ capacity for cold-blooded racial murder was without doubt the bloody fruit of decades of frontier racism, wars that dispossed Africans of their land and the inability of penurious Boer ‘republics’ [!] to impose orderly control over black ‘tribes’. When nomadic bands of Boers departed the Cape colony, one source notes, they left behind the slave-holding past but took with them ‘the presumptions that would govern race relations and farm labor.’ A sense of personal mastery over Africans was an inevitable pillar of the Boer patriarchs who controlled the wobbly [! also 3777] ‘Boer republics’ in the late 1800s” (2595). Evans skryf van “the racist views that most South African whites held” (5062). Volgens hom geld dit feitlik alle blankes: “[the] near-universal racism amongst whites” (5681). Dit lyk asof hy ten gunste van die veel geprese nie-rassigheid van nie-blankes is en dat “prolong[ed] whiteness” (6064) vir hom problematies is; dus, dat hy seker die uitwissing van blankes sou verwelkom.

    Suid-Afrikaanse blankes kom glad nie goed daarvan af in Evans se relaas nie. “Some Boer atrocities were as gruesome as anything perpetrated in the course of Southerners’ uprising against Reconstruction” (2622). Individuele vermoording van swartes deur blankes het glo algemeen in sowel die Amerikaanse Suide (“the festival of violence” – 170) as in Suid-Afrika voorgekom. In Suid-Afrika “personal violence was an ineradicable feature of both white civil society and the official bureaucracy” (2327). In Suid-Afrika se geval het dit glo veral op die platteland, bv op plase, voorgekom. “Extensive physical violence became a hallmark of agricultural employment” (2258). “White labor-hungry farmers were trigger-happy” (2851). Daar was ook “trigger-happy law enforcement” (5028). “White farmers in South Africa … committed many murders that meet [the] definition of ‘private lynching’” (2914).

    Daarbenewens het buitensporige sistemiese geweld deur die blanke Suid-Afrikaanse owerheid (regering, wette, howe, polisie, weermag) na bewering baie “pyn” vir swartes veroorsaak. Byvoorbeeld: “Whites in South Africa supported policies that deeply embroiled state authorities in all facets of the labor market. The result was the early emergence of a bureaucratic culture that limited institionalization of Southern-style personal [and especially communal] violence and systematically amplified the ‘structural violence’ of the state in South Africa” (2292). Veral die “authoritarian native administrators” word in hierdie verband vir kritiek uitgesonder (2334, 2341). “Structural violence became a civil religion in South Africa” (2306). Dit is glo nie bekwaamheid, ens, wat die blankes welvarend gemaak het nie: “Structural violence … was the spine of white prosperity in South Africa” (2319).

    Evans smeer die Amerikaanse blankes swart met ‘n opmerking soos die volgende: “Racial violence in the South was limited only by the imagination of white killers and incorporated everything from murder to communal (or ‘spectacle’) lynchings” (203). Openbare moorde was sowat ‘n derde van alle moorde wat van 1890 tot 1930 deur Amerikaanse blankes teen swartes gepleeg is (240). Oor die plaaslike blankes beweer hy: “White South Africans certainly [!] murdered blacks in large numbers as the twentieth century proceeded” (227). Hiervoor is gewere en vuiste glo gebruik (234). In die konteks van die myne skryf Evans: “Unprovoked thrashings and attacks with bare hands, sometimes resulting in fatalities, became a staple [!] of the black worker’s underground experience” (2245). Later skryf hy egter: “Fatal assaults on Africans appear to have been extremely unusual … lethal beatings most likely did not exceed ‘more than one every year’” (2390). “Confronted with physical beatings on a daily [!] basis, black workers resisted by dissuading men in the reserves from seeking employment on the mines” (2455).

    “White South Africans who rarely resorted to communal violence in the public sphere nevertheless murdered blacks in large numbers in private spaces” (309). Blankes/Afrikaners “were typically crude racists” (2735). “Farmers … were marinated in racist ideology and confident in their capacity to violate black bodies – and get away with it” (2763). “In combination, the secluded nature and the regularity of private farm violence help to account for the paucity of records documenting violence in the farming areas” (2785). ‘n Ander moontlike verklaring vir die karige rekords is dat blankes swartes nie op die buitensporige skaal aangerand en vermoor het soos wat Evans voorgee nie. Maar hy hou vol: “Many cases confirm that farmers violently assaulted and murdered farm workers for the most trivial reasons and often [!] for no discernable reason at all” (2799).

    Groepsmoorde in Suid-Afrika “assumed the form of ‘massacres’ perpetrated by law enforcement agencies. Police and army units acting under standing orders regularly [!] mowed down unarmed Africans who protested against various aspects of government policy or opposed the administrative regulations that mushroomed from 1920 onwards” (240). Die swart slagoffers in Suid-Afrika word deurgaans deur Evans as ongewapen en onskuldig voorgestel. Lynching in die Amerikaanse Suide word deur George Fredrickson (White supremacy: A comparative study in American and South African history, Oxford university Press, 1981, 383p; Amazon Kindle $11,49) aan “pathological Negrophobia” toegeskryf; “a persistent insecurity about the effectiveness of white domination” en “a lack of faith in the full adequacy of legal or institutional controls over blacks” (338). Ná die Amerikaanse Burgeroorlog het die blankes in die Suide nie vertroue gehad in die sentrale federale regering en die sentrale federale geregshof nie en gevolglik met lynchings die gereg in eie hande geneem.

    Godsdiens het volgens Evans ook ‘n rol gespeel in die moorde wat die blankes op swartes gepleeg het. In die geval van Suid-Afrika het paternalisme ‘n versagtende uitwerking gehad en was die blankes geneig om die regering en die howe te vertrou sodat reg en geregtigheid geskied. In die Amerikaanse Suide het godsdiens die blankes geïnspireer om self geregtigheid volgens hulle Bybel-gegronde insig te laat geskied, bv dat die moord op ‘n blanke deur ‘n swarte en die verkragting van ‘n blanke vrou deur ‘n swarte met die dood gestraf moet word. “White Southerners … normalize[d] lynching as a form of divine retribution” (3452). “Serving God meant expelling evil” (5847).”Evangelical Protestantism in the South did not ’cause’ lynching. It did, however, establish a cultural predisposition that normalized lynching” (3639). Lynching is selfs as “ritual cannibalism” verdoem (3581). Orlando Patterson gaan so ver om christelikheid in hierdie konteks “socially cannibalistic” te noem (3639).

    Let op die volgende twee mislike opmerking: “White men refused to surrender their access to black women” (733) en “No other factor in Southern life was as effective as the ‘Southern rape complex’ in providing an ever-ready excuse for white men to eliminate the sexual and economic rival that assumed the shape of the emancipated black male” (943). “The total of 1780 lynchings during the last decade of the [19th] century was, in large measure, the mob’s [whites’] effort to check this rising tide of [African American] economic independence” (1680). In die Suid-Afrikaanse konteks skryf Evans van “the fantasy of black rapists” (1019), die “myths about Black Peril” (1033) en “the ‘menace’ of Black Peril” (1096). Die wrede werklikheid waarin die plaaslike blankes sedert 1994 lewe word deur Evans as fiksie afgemaak. Wat verkragting betref erken hy self dat dit toegeneem het: “The number of assaults by blacks on white women had increased from 11 to 70 between 1901 and 1912” (1282). “White angst over Black Peril scares into an opportunity to bolster the emerging policy of segregation” (1412). In die konteks van burgerregte vir Amerikaanse swartes is rasse-segregasie selfs as “spiritual lynching” geëtiketteer (3473).

    In Amerika word die doodstraf soms as ‘n “direct descendent of lynching and other forms of racial violence and racial oppression” beskou (4848). “Not the rope or fire, but the gallows [and lethal injections] became the preferred means for exercising lethal violence against blacks” (4876). In baie Amerikaanse state is die doodstraf afgeskaf; ook in Suid-Afrika. In 1994 en daarna was een van die argumente wat as klinkklare bewys vir die boosheid van die doodstraf aanvaar is, vervat in die volgende vraag: Gestel Nelson Mandela is in 1964 in die Rivonia-verhoor die doodstraf vir hoogverraad opgelê? Wat hiermee gesê word, is dat die verlies van Mandela op daardie stadium die land soveel slegter daaraan toe sou gelaat het dat alle misdadigers liewer voortaan die doodstraf moet vryspring. Dat dit eintlik ‘n valse argument is, blyk uit die talle oproepe wat sedert 1994 vir die terugbring van die doodstraf opgeklink het.

    John X Merriman (1841-1926, die laaste eerste minister van die Kaapkolonie voordat die Unie van Suid-Afrika in 1910 tot stand gekom het) het ‘n eeu gelede, in 1917, profeties verklaar dat “the experiment of a white race settling in Africa [was] by no means assured” en dat Suid-Afrika “an African Mexico” kon word (3990), dus ‘n verbasterde nasie. Meer as 60% van die hedendaagse Meksikaanse bevolking is “mestizos”/hibriedes.

    Evans se boek gee ‘n aanduiding van die toestand waarin akademies-wetenskaplike navorsing in heeltemal te veel gevalle verval het. Daar is te baie aktiviste wat akademiese poste beklee en (feitlik) geen poging aanwend om objektief en ewewigtig te wees nie.

  • Leon Lemmer: Gaan Amerika uitmekaarval?

    Leon Lemmer: Gaan Amerika uitmekaarval?

    Die Verenigde State van Amerika is ‘n federasie wat uit 50 state bestaan, insluitende Alaska en Hawaii wat geografies van die ander state geskei is. Die bykans 330 miljoen inwoners is minder as 5% van die wêreldbevolking, maar hulle beskik oor sowat ‘n derde van die wêreld se rykdom. Ná die Tweede Wêreldoorlog het Amerika as ‘n supermoondheid op die voorgrond getree. Sedert die verbrokkeling van die Sowjetunie in 1991 is Amerika die enigste supermoondheid. In die huidige eeu het China ‘n mededinger om dieselfde status geword vanweë die skouspelagtige ekonomiese resultate wat hy behaal.

    Amerika het as gevolg van grootskaalse immigrasie oor ‘n lang tydperk die tuiste van talle rasse en etnisiteite geword. Daar heers ‘n groot mate van eenstemmingheid oor wat Amerika histories was en selfs waarheen hy skynbaar op koers is. Daar is egter wyd uiteenlopende menings oor die soort samelewing wat Amerika behoort te wees en of daar behoefte aan ‘n koersverandering is, bv wat betref Amerika se rol in die wêreld. Talle waarnemers dink dat Donald Trump besig is om vergestalting aan ‘n nuwe Amerikaanse visie te gee. Een van die (onbedoelde) gevolge kan die opbreking van Amerika in verskillende state wees, bv nasionale etniese state soos in Europa.

    Die eerste substansiële boek wat oor hierdie onderwerp gepubliseer is, is Thomas Chittum se Civil War Two: The coming breakup of America (1997/2018; Amazon Kindle $3,45). Chittum het in Viëtnam geveg en was daarna ‘n huursoldaat aan die kant van die Kroate in die Joego-Slawiese burgeroorlog (1991-1992). Hy het gebeure in die Balkanlande op Amerika van toepassing gemaak. Hoewel daar Kindle-weergawe van die boek is, is daar nie een wat op my Kindle aflaaibaar is nie. In die boeke wat ek hier onder bespreek, het die twee outeurs egter deeglik kennis van Chittum se boek geneem. (Die boek kan gratis hier gelees word – redaksie.)

    Billy Roper

    Billy Roper (gebore in 1972) word in die Wikipedia beskryf as ‘n neo-Nazi-aktivis en anti-Semitis. Hy het die White Revolution-beweging (2002-2011) gestig, wat blanke heerskappy voorstaan en as ‘n “hate group” beskryf word. Deesdae noem Roper sy organisasie The ShieldWall Network. Hy skryf sowel fiksie as nie-fiksie. Naas ander werke wat by Amazon beskikbaar is, is die volgende boek ter sake: The Balk: What does it mean, and what will it mean to America’s future? (2015, 126p; Amazon Kindle $3,44). “Balk” is ‘n afkorting vir balkanisering, dus verdeling in klein, vyandiggesinde staatjies, volgens die HAT, na aanleiding van die geskiedenis van die Balkanlande. “So, Balkanization means ‘to become like the Balkans’” (Roper, 2018-boek hier onder, Kindle 1750). Daar hoef egter nie noodwendig vyandiggesindheid tussen die state te wees nie. In die Amerikaanse konteks sal die state ná opbreking ook nie noodwendig (almal) klein wees nie.

    “To balk” beteken ook “to hesitate or be unwilling to accept an idea or an undertaking” (379, 1742). Volgens Roper was die Russiese beleid in die Balkans in die 19de eeu doelbewus daarop gemik om verdeeldheid te veroorsaak (2055). Balkanisering kan dus ook die huidige Amerikaanse politieke mag en invloed aftakel. Maar kleiner, sterk etniese state kan daaruit voortvloei. “Balkanization is the recognition of the need for tribe [volk] and identity separate from the herd” (2245). Hierin is daar ‘n boodskap vir die wit skape in die Suid-Afrikaanse kudde wat deur swart skape oorheers word.

    Roper vestig die aandag op die al hoe groter afmetings wat politieke polarisering in Amerika aanneem. Dit word aangevuur deur nie-blanke immigrasie, wat die tradisionele demografie van Amerika in so ‘n mate versteur dat blankes teen die middel van hierdie eeu ‘n minderheidsgroep kan wees. Roper wil vir Amerikaanse blankes ‘n veilige toekoms verseker. Om dit te bereik, moet blankes hulle tradisionele kultuur bewaar deur teen vreemde invloede te waak. Soos in Suid-Afrika is dit ‘n geval van óf blanke óf nie-blanke polities-kulturele oorheersing.

    Hierna het Roper die volgende boek gepubliseer: EthnoState (2018, 190p; Amazon Kindle $3,44). Die teks kom neer op ‘n bywerking van sy vorige boek en is gebaseer op wat hy op bv die internet gepubliseer het. Die teks van The Balk is by sy nuwe boek ingesluit, sodat dit nie meer sin het om daardie vorige boek apart te koop nie. Wat vir Roper van deurslaggewende belang is, is dat daar diepgaande kulturele verskille tussen mense van verskillende etnisiteite is, wat dit moeilik, selfs onmoontlik, maak om met mekaar saam te leef. Daar is drie stappe in hierdie proses: “division, polarization, and ultimately, balkanization” (873). “Culture wars are not won by moderates” (1268). Ek wens die mense en instansies wat veronderstel is om Afrikaans te bevorder, wil hierdie waarheid ter harte neem. Dit is dwaas om polities byderwets toe te laat dat Afrikaans maar in ‘n geradbraakte toestand kan verval.

    Roper verwys sy lesers na twee web-adresse: whitenationalists.com en aryanwarrior.com (1540). Hy voorsien “the now inevitable breakup of America into smaller and more homogeneous ethnostates” (56). Hierdie politieke polarisering word deur toenemende vrywillige self-segregasie aangehelp. “The country’s schools are becoming more segregated, meaning that those increasingly diverse peoples are choosing to move to sort themselves out” (938). “As that blessed diversity increases in a city, the city segregates more and more into racial and ethnic neighborhoods. When the city as a whole is sufficiently diversified, ie made less White, the Whites move out of the city to the suburbs. When nonWhites pursue them into the suburbs, White flight bleeds out into rural areas to escape the brown tide” (947). “White flight … changes the productivity and standard of living of both the place it flees from, for the worse, as well as the place it flees to, for the better” (2139).

    Sy standpunt is dus die teenoorgestelde van wat ons daagliks plaaslik wysgemaak word, naamlik dat bv inklusiwiteit, diversiteit en multikulturaliteit die beste scenario vir die toekoms is. As die meerderheid Amerikaners, naamlik die blankes, kultureel bedreig wil, hoeveel te meer nie die blankes, ‘n minderheid, in Suid-Afrika nie? “The only way to avoid conflict is separation” (270). “You do you, and let us do us” (811). Hy dink blankes het “superior intellect, creativity, ingenuity, and industry” (2103). Hy moedig sy lesers aan met die frase “think racially” (1565). “Our race is our nation” (2196). “Protect what is yours” (2420) – bv dink aan onteiening sonder vergoeding. Roper haal 2 Korintiërs 6:17 aan: “Gaan van hulle af weg en sonder julle af” (1238).

    Roper beveel aan dat blankes sy voorbeeld moet volg en uitwyk na bv “the Ozarks,” wat 96% blanke inwoners het (63). ‘n Soortgelyke opset word in baie Amerikaanse nie-stedelike, veral plattelandse, gebiede, “the Heartland” (159), aangetref, bv “the state of Franklin in eastern Tennessee and Kentucky … Likewise, the Upper South of northern Georgia and northern Alabama” (151). Daar is ook “New Albion in upper New England” (176). Die state Maine en Vermont is meer as 90% blank (2388). Die Ozark-gebied strek oor noord-Arkansas, suid-Missouri, noordoos-Oklahoma en suidoos Kansas. “The ShieldWall Plan: continue to evacuate Whites from darkening Louisiana, Mississippi, and south Arkansas to the Ozarks” (881). Daar is groot armoede onder blankes in Ozarkië, maar daar is min misdaad, “a clear indication that poverty itself is not a cause of violent crime” (108). Franklin sou eens die 14de van die oorspronklike 13 Amerikaanse state geword het. “The Heartland, the red states [Republican Party], what coastal liberals [Democratic Party] call ‘flyover country’, will be New America, when the balkanization happens” (900).

    Wanneer oor die balkanisering van Amerika gepraat word, is daar vrese dat die blanke staat nie ‘n skakel na die see sal hê nie. Maar Roper lys baie onafhanklike lande wat in ‘n soortgelyke situasie is. “Indeed, being landlocked might be preferable than facing the Pacific Osean, which in a Balkanization scenario would quickly become a Chinese lake” (159). Roper voorsien dat ‘n blanke tuisland in Midde-Amerika in die noorde via die Groot Mere toegang tot die see sal hê (159). “The St Lawrence Seaway route to the Atlantic would be through White controlled areas” (705). In die suide sal Texas toegang tot die Golf van Mexiko bied (159). “The Texas deep water ports of Galveston, Texas City, Houston, Port Arthur, Orange, and Beaumont, basically everything north of Port Freeport, would be within the White controlled territory” (697). “My belief [is] that New America will lie between the Appalachians and the Rockies, and from the Ozarks to the plains of Canada” (1405).

    “We have two possible futures left in America. One path leads to Yugoslavia [balkanization], and the other, to Rhodesia. I would ask, challengingly, ‘which one will it to be?’ Perhaps that would motivate you to embrace the coming breakup of America” (231). “The ongoing turmoil in Zimbabwe, formerly White ruled Rhodesia, provides a … stark lesson to those who would return to a multiracial society with Whites controlling a nonWhite population, rather than being separate from them” (1215). Dit herinner aan wat in Suid-Afrika gebeur het. Die Nasionale Party-regering het tuislande vir swartes geskep, maar versuim, soos ook tydens die grondwetlike onderhandelinge in 1990/94, om broodnodige tuislande vir blankes, veral Afrikaners, te skep. Wanneer sal Afrikaners kan sê soos Martin Luther King jr: “Free at last, Free at last!” (480); Uiteindelik vry, uiteindelik vry!

    Die uitmekaarval van Amerika word nie uitsluitlik deur blankes gedryf nie. “Some Hispanics want to carry the eagle and snake [Mexican] flag in a reconquista of Aztlan from California to Texas, and are doing a pretty darn good job of displacing the Anglo population there. Some blacks, wanting to have control over their own destiny as a people and to be finally free of what they see as systematic and institutionalized racism, want five states in the deep south for their own ethnostate” (252). “Five deep south states … have been designated as ‘New Africa’ by Black Nationalists … Higher birth rates, re-emigration of blacks to the deep south, and regional migration of Whites out of the deep south to the upper south in response, have made electoral politics as untenable in Alabama, Mississippi, Georgia and South Carolina [and North Carolina – 1091), as they became in South Africa” (606). “By 2010, about 57 percent of the nation’s African-Americans were living in the South – a higher percentage than at any time in 50 years” (2072). “Texas, of course, is already majority nonWhite, though north Texas may well be preserved as a part of New America, where their Gulf deepwater ports would be very useful. Georgia and Florida will both go majority nonWhite within less than a decade. Louisiana and Mississippi are projected to follow suit the decade after, with Virginia and North Carolina not far behind” (1227).

    Die volgende kan ook op die nuwe Suid-Afrika van toepassing gemaak word. “For the non-nation, multicultural empire which America has become, and for all its distinct peoples, worse is better. What does that mean? Multiracial democracy does not work, even though, just like some people still insist that Communism is an ideal utopian system if it were just ran correctly, but human nature keeps messing it up, some idealists continue to be in denial of its failure” (263). Sedert 1994 is swart mag met ‘n sterk kommunistiese inslag in politieke beheer van Suid-Afrika. Apartheid, afsonderlike ontwikkeling en swart tuislande was die plaaslike poging tot balkanisering. “I tell you … the only alternative to Balkanization is White minority status and eventual extinction through amalgamation” (2437), bv rasvermenging. Dit is presies wat in Suid-Afrika gebeur. Om blanke kultureel-etniese uitwissing te voorkom, is die herbalkanisering van Suid-Afrika nodig, bv etniese tuislande vir blankes.

    Roper is aartskonserwatief. “Our Founding Fathers wouldn’t want America to live on like this. It will never again be the country it once was. We lack the will to deport fifteen million illegal immigrants, or defend our borders, or to defend the sanctity of unborn life, or the holy union of marriage” (281). “Our race is our nation … We are defined by our common blood. That’s all that really matters” (287). Hy begeer ‘n “new White republic. Our New America” (432). “Our new nation … will be demographically back to the way the US was around 1960. That is, at least 90% White” (298). Tans word gepoog “to ameliorate genetic differences. Literally, to purposefully hybridize all of humanity into an indistinguishable gray mass. They want to level the playing field through dysgenic miscegenation. It’s called social engineering through promoting race mixing” (327).

    “History is full of multiracial societies which have always imploded into racial civil war and collapse, if they haven’t eventually degraded through racial amalgamation. Those are the only two long-term end results of multiracialism” (403). “Multiracial empires are by definition unstable. Homogeneous states, where people share a common race, ethnicity, language, culture, and religion, by definition, are more stable. Diversity is not a strength, it is a weakness” (409). Roper wil nie die Jode as blankes klassifiseer nie. “They may be … like a broken watch right twice a day, but consider the source, always” (772).

    Wanneer die volgende groot oorlog buite Amerika uitbreek, “it now is likely to go nuclear … This would certainly result in a civil war between relatively racially homogeneous regions, causing balkanization of the country and the rise of ethnostates. Yes, including White ethnostates” (921). Dit geld vir sowel Amerika as ander lande. “The Founding Fathers … meant for the United States to be a nation of, by, and for White people, specifically” (1072). “The future of the West is balkanization, or retreat into separate enclaves per ethnic group, because the policy of diversity has failed and as a result, people have fallen back on what ‘freedom of association’ remains to withdraw from the disaster of mixed-ethnic society and produce their own communities mirroring Eurepean countries” (1102). Weens gedwonge rasse-integrasie is daar in die 1996-Grondwet van Suid-Afrika agt woorde wat morsdood is: “Everyone has the right to freedom of association” (Artikel 18).

    Volgens Roper is “the breakup of America and [the] impending race war … inevitable” (1623). “In many ways, the breakup of America has already begun” (2474). “The only natural and peaceful way for different Races to live is separately. I believe that Racial separatism leads to peace. Balkanization will cause conflict at the beginning, but once we are all separated naturally then we will have harmony” (1736). “In the United States, the Balkanization process is not just one of political, cultural and religious separation. Indeed, the very real re-migration of the races within the borders of this nation are furthering the re-segregation of the peoples who make up the country, and accelerating the ongoing Balkanization” (1801).

    Roper vind by Pat Buchanan, bv The death of the West (2002), ondersteuning vir sy standpunt. Buchanan skryf: “If a country is a land of defined and defended borders, within which resides a people of a common ancestry, history, language, faith, culture and traditions, in what sense are we Americans one nation and one people today?” (2015). “Buchanan agrees that the United States of America is headed towards a breakup along racial lines” (2023). Die massa-immigrasie van nie-blankes is hiertoe ‘n groot bydraende faktor. Brent Nelson skryf in sy boek, America balkanized: Immigration’s challenge to government (1994), die vernietiging van tradisionele Amerika direk toe aan die immigrasiebeleid (2048). Samuel Huntington skryf in The clash of civilizations? 1993 – Praag 5.11.2016): “The fundamental source of conflict in this new world will not be primarily economic. The great divisions among humankind and the dominating source of conflict will be cultural” (2703). Sulke outeurs word ondersteun deur kommentators op die internet wat die proses van balkanisering en radikalisering aanhelp (2196). Roper vestig ook die aandag op tersaaklike gebeure elders, bv die onafhanklikheidstrewe van baie inwoners in Skotland en Katalonië in Spanje (2218). Daar is ook die Koerde in die Midde-Ooste wat ‘n eie staat begeer, asook die Russe in Oos-Oekraïne (2225).

    Die Amerikaanse balkanisering wat Roper voorsien, is dus ‘n swart etniese staat in die suidooste, ‘n hispanistiese etniese staat in die suidweste (2735), rasgemengde state aan die oos- en weskus, met die weskusgebied wat ‘n sterk etnies-Chinese inslag het, asook Midde-Amerika, die hartland, wat ‘n blanke etniese gebied is en die tradisionele leefwyse van Amerikaners voortsit (2740).

    “Canada will likely balkanize as well … British Columbia will be occupied by the Chinese along with the rest of the West Coast. The prairie provinces [Alberta, Saskatchewan, Manitoba] are likely candidates to join New America. The Northern territories will revert to the Inuit and Nunavit [Eskimo’s]. Quebecois will get their much sought-after independence, perhaps allied with France. And the Maritime provinces [New Brunswick, Nova Scotia, Prince Edward Island, Newfoundland and Labrador] will probably be allied with the US Northeastern [white] states” (2836). Ontario is onontwarbaar multikultureel.

    Wat Europa betref voorsien Roper die eroniese moontlikheid “[that] Eastern Europe … may end up in better shape than Western Europe” (2851). Dít kan die destruktiewe gevolg van Angela Merkel en ander Wes-Europese staatshoofde van die Europese Unie se dwase beleid van ongebreidelde massa-immigrasie wees.

    “Africa, without Western aid, will become a charnel house of warring tribes, rampamt disease, and barbarism. The population there should tank [decline] by one-half the first few years, then level off, gradually, at a pre-industrial standard of living. Don’t expect any Whites to survive on the continent, unless they band together quickly and take out a chunk of territory to defend vigorously … European readers, or South African, or wherever you might be, should also consider immigrating if at all possible to a majority White area if you are not already in one secure and populous enough to survive as a viable enclave” (2864). “Think of it in terms of lifeboat morality. You cannot save everyone” (2901). Roper haal aan uit ‘n REM-liedjie: “Stand in the place where you live” (2976). Dus, wees ‘n vertikale êrensmens, nie ‘n horisontaal-kruipende nêrensmens nie (Praag 8.12.2018).

    Tom Kawczynski

    Ek het reeds oor drie boeke van Tom Kawczynski geskryf (Praag 09.03.2019). Sy tweede boek het as titel: The coming civil war (2018, 397p; Amazon Kindle $11,49). In daardie vorige rubriek het ek doelbewus die voorspelde burgeroorlog en die uitmekaarval van Amerika tot by hierdie geleentheid laat oorstaan. Kawczynski se boeke is akademies-wetenskaplike baie beter as dié van Billy Roper en nie so buitensporig aktivisties-propagandisties nie. Die outeur het ook die voordeel gehad dat hy kennis kon neem van Roper se boeke en dié wat Roper beïnvloed het, asook dat hy inligting tot omtrent ‘n jaar gelede kon bywerk.

    Kawczynski is nasionalisties. Hy definieer nasionalisme as “love of one’s own people” (1169). Nasionaliste “want their old America back” (1169), “where people choose to live in places with people who think like they do” (2577). Insgelyks wil Afrikaners hulle vaderland terug hê. “I’m an unapologetic rightist” (2592). “Who is the Right? They’re the people who believe in America as it was” (2739). “Trump is White America in revolt, where people who represented a moral majority defending a shrinking culture have been pushed into fighting back for the country they once had” (3340). Die ideaal is “restoring the American nation and to form the identity anew, building a culture based upon the ideals we once held, updated for the new age” (2748). Soos Huntington dink Kawczynski “that culture matters a great deal, more even than economics” (2978). “If a person acts in a way which culturally passes for a race and can visibly pass for that group, they’re assumed to be part of the tribe” (3217). Dieselfde twee norme kan gebruik word om te bepaal wie as Afrikaners kwalifiseer.

    Afrikaners is per definisie blank. Dit is deel van hulle trots, gevolglik moet die sug na inklusiwiteit, dus die verbreding van die begrip Afrikaner, teengestaan word. “Race is a funny construct [concept]. One’s racial background is partly genetic. But it is also partly cultural [ethnic] in the form of a set of beliefs that one affixes to their heritage and future. But it is also part choice, in that for race to have meaning, people have to embrace it as a form of identity. In America, as much as in response to the other where every other race is encouraged pride and positive identity, White identity is emerging” (3310). Swartes beweer “black is beautiful.” Blankes het net soveel of heel moontlik meer reg daarop om trots op hulle velkleur te wees. Meer as ooit tevore is dit nodig “to …legitimize white identity” (3325). Anders as die populêre voorstelling in die massa-inligtingsmedia is blankheid geensins ‘n onding nie. “The Han Chinese are notorious for defining belonging on strictly racial terms” (3699). Dieselfde kan van die Japanese gesê word (4074). Myns insiens het blankes dieselfde reg om trots op hulle blankheid te wees en die eksklusiwiteit daarvan te koester.

    Volgens Kawczynski moet blanke Amerikaners hulle rug op globalisme keer en eerder sorg dat hulle kultuur en land herlewe. Hy skets hoe geestelik siek die populêre liberalistiese narratief is en noem dit “plantation thinking … where we [whites] now only exist to give what we stole back to the victims” (418). Dit is “self-destructive … misplaced altruism” (482). “The Left always knew it was easier to tell people to take what they wanted rather than earn it” (2197). In hierdie sin is die ANC se beleid ‘n enkele groot ongerepte woud oftewel “jungle thinking”. Soos by Suid-Afrikaanse blankes is daar onder Amerikaanse blankes die “corrosive morality of defeatism … for fear of being called names [eg racists], we gave up control over not just what we would think, but what our children would be taught to think” (426). Vir die regering gaan dit om “control, not liberty” (434), bv “they choose politically correct speech over free speech” (1605), wat lei tot “the rising criminalization of speech and thought” (1612). “An America with ‘safe spaces’ that exclude frank discussion is one where guns will eventually do the talking” (2608). Die ANC se oordrewe gesentraliseerde regering – “[the] dictatorship of the proletariat” (2000) – maak van vryheid ‘n hersenskim. Dink aan die ANC en sy geskiedenis/nalatenskap: “We’ve rewarded so many bad behaviors, entitled so many undeserving people” (529).

    “I firmly believe Hillary [Clinton] would have won [the American presidential election in 2016] if she wasn’t white” (2378). “Asians, Latinos vote 2:1 and Blacks vote 10:1 for Democrats” (3325). “Where there were slightly under 10 million Latinos in America in 1970, this number has increased nearly six-fold since then to 57.5 million today” (3588). “The Latinos will prove the decisive bloc in determining America’s future” (3641). Diegene wat teen Trump se hervorming van die Amerikaanse immigrasiebeleid en die bou van ‘n muur op die grens met Mexiko gekant is, bv die meeste hoofstroom-inligtingsmedia, dra nie die belange van die Amerikaanse blankes op die hart nie.

    “The Republican Party … will have no choice but to lead the Right to defend the identity interests of the [white] majority” (961), bv “paying families to have children and not paying out of wedlock mothers for children” (977). In 2016 “single mothers constituted 66% of the households in which Black children were being raised … By comparison, 42% of Latino, 24% of White, and only 16% of Asian children are being raised by a single mother” (3439). Die afmetings wat buite-egtelike kinders en selfdegeslagverhoudings aanneem, toon hoe suksesvol kulturele marxisme met die ondermyning van tradisionele gesinne is. Dit is heel moontlik een van die faktore waaraan die opkoms van Oosterse lande en die agteruitgang van Westerse lande toegeskryf kan word.

    “Leftists wil portray billions for a border wall to be a budget buster, but … spending hundreds of billions on social services for people here illegally is an act of humanity” (984). “This cessation of accountability is at the heart of why the Left can tell their favorite lie that the Right doesn’t care about people” (1891). “[White] Americans were sick of an unfair system where good people were being told they were the problem, where all they once believed was good and just was said to [be] oppressive” (2234). “America First means a lot to the Right. It starts with the understanding that for America to remain a successful country, we need a single culture” (2242). Dít noodsaak die opbreking van die bestaande federasie van vyftig state. ‘n Interessante hedendaagse verwikkeling is dat as Amerika sou opbreek, “Left areas will draw Chinese influence and Right areas will draw Russian influence” (1752).

    “According to the 2017 census estimate, whites make up 60.7% of the current American population” (3217). “The future along the current trajectory will see … White people becoming a minority by 2043 at the latest” (3226). Slegs 58% van die blanke kiesers het vir Trump as president gestem” (3302). Dít bring mee dat baie blanke Amerikaners al hoe meer op ‘n politieke koersverandering aandring, veral wat immigrasie betref. Dit sluit die ideaal van meer (oorwegend) blanke state in, danksy plattelandse gebiede wat oorweldigend blank is (3226), des te meer danksy toenemende self-segregasie.

    “The biggest issues for the Trump administration have been political correctness and immigration … Although programs like affirmative action have long been loathed by many Whites, recognized as they are as unmerited subsidies to create a ladder” (3340). “For those of lesser qualifications, they were tolerated in the hope they would be used to ensure peace. But these overtures were rejected by the minorities [eg Blacks] who chose to throw in with a Left who promised to give them what others had earned … the Left has just continued to import people from a Third World rife with corruption … As we bring in people from these foreign cultures, we lose the old America” (3347). “Whites as the bedrock of the Right coalition, are moving toward the idea that conflict is preferable to submission” (3370). “Race realism … is growing in America” (3486). “Race-based cultures have already diverged” (3493), bv “Black Lives Matter [is] a radical group who expesses the separatist instinct” (3478). “Should a civil war arise over race and ideology, the odds it will take on racial characteristics … are extremely high” (3378).

    Van blankes word verdraagsaamheid verwag omdat hulle glo die skuldige party is. Swartes, daarenteen, dink hulle kan maak soos hulle wil. “Tolerance has evolved into deviancy whereby nearly everything is permissible” (3895). “Everything is allowed, nothing is special” (3979). “Any offer to tolerate … is inevitably exploited to seek dominance” (3903). Maar die blankes moet nie toelaat dat hulle kultuur vertrap word nie, “because culture is what keeps us afloat. It’s what binds us … there is no middle ground” (4034). Byvoorbeeld, Afrikaners wil Afrikaans as moedertaal hê; nie ‘n mengsel van Afrikaans en Engels soos Kaaps nie.

    Daar is ‘n hoofstuk elk waarin die Amerikaanse Demokrate, Republikeine, stedelinge, voorstedelikes, plattelanders, blankes, swartes, bruines (Hispaniste), geles (Chinese/Asiate), linkses en regses gekarakteriseer word en aangetoon word hoe hulle uiteraard wrywing kan veroorsaak. Van die onderliggend faktore is “ideology, residency, race, and culture” (4043). “Globalism vs nationalism [and] Christianity vs Islam” lei ook tot konflik (4043). In hierdie mengelmoes is daar veral een verskynsel wat geen oplossing bied nie, naamlik multikulturalisme, vandaar bv Brexit (4074). Tegnologiese uitvindings en vordering wat in die gebruik daarvan gemaak word “are likely to only further separation between people as we increasingly find ourselves engaging in worlds which are virtual” (4154). Dink bv aan hoe die internet, spesifiek die sosiale media, die linkse beeld wat deur die hoofstroom-inligtingsmedia geskep word, afgebreek deur ‘n veelheid van ander standpunte te versprei.

    In ses hoofstukke skets Kawczynski ses scenarios, “six possible ways the next twenty years could see this cultural civil war resolve” (4160). Hulle het die volgende titels: “submission, militarism, decentralization, separation, secession, collapse” 4170). Uit die name kan redelik maklik afgelei word wat elkeen behels. Volgens Kawczynski is “summission” die waarskynlikste. Die ander sterk moontlikheid is “collapse”.

    • “Submission” kom neer op ‘n oorwinning vir die linkses (4193), die “limousine liberals” (4262): “demography is destiny” (4254), soos in die nuwe Suid-Afrika. “America will become much more like Europe is today – mixed ancestry and socialist politics” (4239). “Estimated likelihood: 40%” (4308).
    • “Militarism” sal ‘n oorwinning vir die regses beteken (4311). Die Amerikaanse weermag is geneig om regsgesind te wees. Die “patronage system” sal deur die “opportunity model” vervang word (4327). Verandering van die immigrasiebeleid sal voorrang geniet “to reverse the demographic trends” (4350). “America would … have to step forward and seek to actively deport illegal immigrants” (4350). ‘n “Family planning policy” kan ingestel word, “whereby married couples were offered subsidy to have children and instead single mothers were not given any support” (4366). Tans “the state basically is serving as surrogate father to single mothers” (4366) – ook in Suid-Afrika. “Estimated likelihood: 15%” (4435).
    • “Decentralization” word beskryf as “the unhappy compromise” (4443), afgesien daarvan of dit aan “the idealism of the Left or the realism of the right” toegeskryf word (4451). Groter desentralisasie van bv die regering gaan nie Amerika se nypende probleme oplos nie. “Estimated likelihood: 3%” (4535).
    • “Separation” is problematies omdat “vast spaces of the country are occupied by people [whites] who lean to the Right, but the population centers [cities] lean to the Left” (4551). En “the west [coast] [eg Chinese and Hispanics] [is] a very different animal from the east [coast] [eg whites] (4566). Maar daar is al hoe meer self-segregasie en die stempatrone “reflect more explicitly residency and race” (4575). “It seems the separation scenario is among the least likely of scenarios. Estimated likelihood: 2%” (4629).
    • “Secession” word “a more orderly breakup” genoem (4638). “California already has a ballot initiative to split into three states” (4646): blankes, Asiate/Chinese en Hispaniste. Tydens die Obama-bewind “a vibrant sovereignty movement started gaining traction in Texas” (4653). Die New England-state in die noordooste kan afskei, asook Dixie, “the Deep South”, maar “it’s hard to imagine the contested states elsewhere taking secession seriously” (4676). “I could imagine California acting alone or perhaps in concert with Oregon and Washington … Nevada and a future left-leaning Arizona [due to an increased Hispanic population] might be inclined to go along” (4676). “Secession is the attempt to break away in an orderly fashion, and while not impossible if everyone agrees to avoid violence, it would take the best of all worlds for events to play out so neatly” (4754). “Simply asserting that separation is a logical way to address grievances” (vorige paragraaf) is dalk ‘n makliker uitweg (4762). “Estimated likelihood: 5%” (4762).
    • “Collapse” is moontlik as een of meer van die ander scenarios nie gerealiseer het nie. “We stand on the precipice of a collapse” (4869). Dit is moeilik om te voorspel watter vorme die ineenstorting kan aanneem. “People will do whatever is necessary to satisfy their basic needs of security, shelter, food, water and warmth” (4811). “A hard reset would go beyond politics and force people to just face a survival scenario” (4844). “Estimated likelihood: 35%” (4886).

    “As a country, America is fundamentally broken … Without unity at our core, these conflicts will only increase … Honestly, it looks like the fight is coming … We cannot seek to replace the existing majority with new people from far away” (4861). “I think war is coming” (5007). As regsgesinde bly sy ideaal “[to] rebuild our nation around a common culture” (5026).

  • Amerikaners is vet, bedwelm en selfmoorddadig toon nuwe statistiek

    Amerikaners is vet, bedwelm en selfmoorddadig toon nuwe statistiek

    Die vetsugsyfer in die Verenigde State het vanjaar die hoogste vlak ooit bereik, volgens die Verenigde Gesondheidstigting se 2018-verslag, terwyl ‘n onrusbarende toename in die misbruik van voorskrif-tipe psigoterapeutiese middels insgelyks opgemerk is.

    Vetsug is ‘n toonaangewende bydraer tot kardiovaskulêre siekte, kanker en ander gevaarlike gesondheidstoestande. Daarbenewens laat ‘n toename in dwelmsterftes, selfmoord en kardiovaskulêre siekte voortydige sterftes in die VSA die hoogte inskiet.

    Die vetsugkoers het van 29,9% tot 31,3% van die bevolking gestyg, het Associated Press berig. Die koers het  vir die eerste keer in Amerika se Gesondheidsranglysgeskiedenis die 30-persentpunt van alle volwassenes oorskry, ‘n styging van 5% slegs in die afgelope jaar.

    Voortydige sterftes het met 3 persent toegeneem, van 7 214 tot 7 432 verlore jare vir mense jonger as 75 jaar per 100 000 mense.

    Die selfmoordsyfer het sedert 2012 met ‘n skokkende 16 persent toegeneem (van 12,0 tot 13,9 sterftes per 100 000 mense). Die staat Montana het die hoogste selfmoord op 26,0 sterftes per 100 000. Die selfmoordsyfer is baie hoër onder mans: 22,2 sterftes per 100 000 in vergelyking met vroue teen 6,2 sterftes per 100 000.

    Montana is ook  staat in die VSA  wat die minste swart is. Volgens die jongste Amerikaanse sensusbevolkingsberamings is 0,43 persent van Montana se 944 632 inwoners swart. Daar is slegs 4 094 swart mense daar, wat ook die kleinste swart gemeenskap van enige staat in die land is, wat daarop dui dat selfmoord meestal witmense tref.

    Terwyl Amerikaners vetter as ooit is, spog die VSA ook die met die meeste dwelmsterftes ooit, asook die hoogste gebruk van anti-depressante in die geskiedenis.

    Ongeveer 24,6 miljoen mense in die Verenigde State het volgens die jongste regegringstatistiek ‘n tipe onwettige dwelm in Junie gebruik. Sowat 9,4 persent van alle persone van 12 en ouer is betrokke by die gebruik van onwettige dwelms of die onmediese gebruik van voorskrifmedisyne.

    Die Nasionale Opname oor Dwelmgebruik en Gesondheid (NSDUH), ‘n jaarlikse reeks onderhoude met 67 500 persone wat deur die Substansmisbruik en Geestesgesondheidsdienste-administrasie geborg word, verskaf die mees akkurate ramings.

    Volgens die bevindings van die NSDUH in 2013, het onwettige dwelmmiddelsyfers ‘n onlangse neiging begin toon met toenemende dagga-gebruik en ‘n onrusbarende toename in die misbruik van voorskrif-tipe psigoterapeutiese middels.

    Volgens die opname is die algemeenste dwelms wat misbruik word:

    Dagga, met 19,8 miljoen mense
    Voorskrifmiddels: 6,5 miljoen niemediese gebruikers.
    Kokaïen: 1,5 miljoen gebruikers.
    Hallusinogene, waaronder Ecstasy: 1,3 miljoen gebruikers.
    Metamfetamien: ongeveer 595 000 gebruikers.
    Heroïen: sowat 300 000 gebruikers.

    Die meeste onwettige dwelmgebruikers verrig ‘n werk of verkeer in diens, het die studie getoon.

    Volgens SAMHSA se ramings het 2,8 miljoen mense dwelms vir die eerste keer in 2013 gebruik, gemiddeld 7 800 nuwe gebruikers per dag. Van die nuwe gebruikers was 54,1 persent jonger as 18 jaar.

  • Trump stel oud-Suid-Afrikaner Lana Marks as VS-ambassadrise in Pretoria aan

    Trump stel oud-Suid-Afrikaner Lana Marks as VS-ambassadrise in Pretoria aan

    Die liberale media in sowel die VSA as Suid-Afrika is boos omdat president Donald Trump ‘n oud-Suid-Afrikaanse vrou, Lana Marks, as Amerikaanse ambassadrise in Pretoria aangestel het. Marks is boonop ‘n blanke en ‘n entrepreneur en wat tot dusver ‘n geslaagde onderneming in die luuksegoederebedryf bestuur het.

    Sowel Associated Press as Reuters het haar neerhalend as ‘n “handsakontwerper” bestempel en daarop gesinspeel dat sy ‘n lid is van die eksklusiewe Mar-a-Lago-vakansieoord in Florida. Volgens Associated Press word 30% van Amerikaanse ambassadeurs gewoonlik nie uit die geledere van professionele diplomate aangestel nie en is Marks daarom kwalik ‘n uitsondering.

    Dieselfde media het ook geen beswaar geopper toe Barack Obama die Kongolees-gebore Patrick Gaspard, ‘n anti-blanke aktivis en swart nasionalis wat Obama in sy Chicago-dae leer ken het, tot Suid-Afrikaanse ambassadeur benoem het nie.

    Mev. Lana Marks is in Oos-Londen gebore en het die Clarendon High School for Girls bygewoon. Benewens Engels, praat sy ook Xhosa en Afrikaans. Daar was voorheen Franse, Nederlandse en Russiese ambassadeurs wat Afrikaans kon praat, maar mev. Marks is die eerste Amerikaanse ambassadrise wat die taal magtig is.

    Afgesien van Hollywood-glanspersoonlikhede wat onder haar kliënte vir handsakke tel, was mev. Marks ook met wyle prinses Diana van die Verenigde Koninkryk bevriend, wat insgelyks ‘n Lana Marks-handsak besit het.

    Sy het op die ouderdom van 23 jaar vanuit Suid-Afrika geëmigreer, nadat sy met ‘n Britse psigiater, wat by Groote Schuur werksaam was, in die huwelik getree het.

  • Karel Combrinck: Moord en maskerades

    Karel Combrinck: Moord en maskerades

    Daar kry die dol hond in die Withuis toe sy dag van glorie om drie vermeende installasies vir “chemiese oorlogvoering” in Sirië aan te val, met Frankryk en Engeland njaf-njaf agterna.

    ‘n Mens sou kon vra wat is nou eintlik bereik en wat was die doel met die drieledige aanval (VSA 90% , Eng 5%, FR 5%). Die ander twee ook daar net om bek te lek. Was dit om Rusland tot een of ander aksie te provokeer en hulle dan te beskuldig van die aggressor te wees ? Was dit dalk om mede-dolhonde in die tuisgalery in die VSA gelukkig te hou  of verlore openbare steun te herwin? Of was dit bloot ‘n poging van die groot hond om te wys hoe macho hy kan wees?

    Interessant is dat die aanval plaasgevind het op dieselfde dag dat die inspeksie van die Agentskap vir die Verbod op Chemiese Wapens sou begin. Herinner sterk aan die situasie in 2003 toe George Bush Irak aangeval het nog voordat mnr Hans Blix se ondersoek voltooi was, maar wat reeds voorlopig bevind het dat daar geen wapens van massavernietging in Irak was nie, soos mettertyd geblyk het ‘n feit te wees: Geen wapens van massavernietiging in Irak.

    Ook interessant is dat Amerika telkens hulle propaganda en militêre aanslae teen regerings wat hulle in eie belang wil verwyder (“regime change”), grond op gefabriseerde aanklagte van die vervaardiging, besit en gebruik van chemiese wapens, so asof hierdie towerwoord aan hulle die reg verleen om links en regs missiele af te vuur en bomme te gooi. Natuurlik is die Amerikaanse geheue te kort om te onthou dat hulle die enigste land ter wêreld is wat wapens van massavernietiging op groot skaal gebruik het, tydens die atoombombardement van Hirosjima en Nagasaki, asook die massiewe aanwending van chemiese wapens in Viëtnam.

    Ook verskaf die Amerikaners, soos die Engelse en Franse, die afgelope vier jaar reeds massas wapens aan Saoedi-Arabië vir gebruik in ‘n letterlike volksmoord op die mense van die Jemen waarin derduisende volwassenes, vrouens en kinders reeds gedood en vermink is, skole en hospitale en ander infrastruktuur vernietig is, ens. Vreemd genoeg praat die media nie hiervan nie. Dit kan net wees omdat die mense wat die media besit dieselfde is as dié wat geld uit die wapenverkope maak.

    Tot dusver was daar nog geen duidelike bewys daarvoor dat Sirië of Rusland in die onlangse verlede chemiese wapens gebruik het nie. Die Amerikaners, tesame met hulle skoothonde het nou die sg.  chemiese aanlegte in Sirië vernietig sodat dit vir die inspeksiespan onmoontlik sal wees om te sertifiseer of dit wel chemiese aanlegte was of nie. Die Amerikaners het bloot die bewys dat hulle lieg, weggeblaas.

    Die blote feit dat chemiese wapens iewers gebruik is, is vir die Amerikaners, en hulle Engelse en Franse brakhonde genoeg om die skuld daarvoor op Rusland te pak. Die regering van mev May werk die afgelope weke daaraan om die skuld vir die aanslag teen Sergei Skripal en sy dogter Joelia, op die Russe se rekening te plaas, natuurlik om sodoende die Amerikaners ter wille te wees.

    Enkele aspekte stem egter tot nadenke:

    Eerstens is die aanval op Skripal en sy dogter gedoen agt jaar nadat hy as spioen in Rusland werksaam was. Voorts is volgens mev May ‘n uiters giftige gas in die aanslag gebruik wat nie alleen die lewens van Skripal en sy dogter bedreig het nie, maar ook ander mense in die omgewing. Tog, as ‘n mens kyk na foto’s wat na die tyd geneem is van die toneel van die sg. moordaanslag, dan sien ‘n mens personeel van die polisie, ens. met swaar maskers en oorpakke terwyl dosyne ander mense onbeskerm in die nabye omgewing rondloop. Die maskers en oorpakke is duidelik ‘n maskerade van mev May se regering. En as die Russe dan agt jaar na die tyd van ‘n spioen ontslae wil raak, sal hulle dit doen deur middel van ‘n gasaanval in die openbaar en  as’t ware hulle handtekening daarop laat soos mev May dit tot vervelens toe beskryf? Is daar dan nie veel meer diskrete maniere om dit te doen nie? Is dit tipies van die Russe om so pateties onbeholpe en amateuragtig te wees ?

    Skripal is ‘n Rus  wat, voordat hy hom permanent in Engeland gevestig het, ‘n  spioen in diens van Engeland in Rusland.  Die Russe het hom ontdek, gearresteer en verhoor en tot gevangenisstraf gevonnis. Uit Russiese oogpunt was hy dus skuldig aan hoogverraad waarvoor hulle hom kon hang. Hy is egter kort daarna in ‘n uitruilooreenkoms van spioene toegelaat om na Engeland te verhuis. Sou die Russe dan nou nie gedurende sy aanhouding en gevangenskap ‘n geleentheid kon bedink om hom weg te maak nie? Waarom agt jaar wag om dit in ‘n ander land te gaan doen?

    Deskundiges oor chemiese oorlogvoering het ná die voorval beklemtoon dat indien die stof wat in die aanval op Sergei en Joelia Skripal gebruik is, wel Nowitsjok was, soos mev May telkens beweer, die Skripals en ander mense wat na die aanval daarmee in aanraking was, binne enkele ure dood sou wees. Tot dusver was daar nog geen bewyse, ontledings ens., deur mev May aangevoer dat die stof wat gebruik is, wel Nowitsjok was nie.

    Veel waarskynliker is dat die Engelse geheimedienste self die aanslag op Skripal en sy dogter beplan en uitgevoer het en na ‘n aanval deur Rusland laat lyk het. Daarom dan ook dat mev May weier om bevindings van ‘n “ondersoek” na die insident bekend te maak, of aan die Russe te verskaf.

    Wat die Russe nou gaan doen en of hulle iets gaan doen, sal ons maar moet wag om te sien. Russiese belange is natuurlik nie in die aanval regstreeks getref nie. Dis dus onwaarskynlik dat hulle iets sal doen, maar as hulle wel wraak neem vir die aanval, dan het ons oorlog.

  • Karel Combrinck: Maddie lui die klokkie

    Karel Combrinck: Maddie lui die klokkie

    Êrens op Youtube is daar ‘n toneeltjie van ‘n man wat aan sy worshondjie Maddie, opdrag gee om ‘n klokkie te lui vir ‘n lekkertjie of ‘n koekie: Maddie the 10 Week old Dachshund learning to ring a service bell!

    Hierdie toneeltjie is ‘n volmaakte simboliese uitbeelding van die verhouding tussen Amerika en Europa vandag. As Duitsland, Frankryk, ens gehoorsaam is, en meesal is hulle, kry hulle dan soms ‘n koekie en soms net ‘n bitterbessie, afhangende van Amerika se bui. Pas weer het American Airlines ‘n bestelling van 47 Europese Airbus-stralers gekanselleer ten gunste van Boeing, duidelik binne die raamwerk van president Trump se beleid van “America first” .Dus ‘n geval van die bitterbessie…

    ‘n Voorbeeld van die Europese Unie se volslae en patetiese gedienstigheid aan die VSA is dié rondom die gaspypleiding uit Rusland na Wes-Europa waarvan die Europeërs volkome afhanklik is. Soos ons weet, is die Amerikaners reëlreg teen die bestaan van hierdie pypleiding gekant en beywer hulle hul instede daarvan vir ‘n pypleiding vanaf die Midde-Ooste deur Sirië na Wes-Europa, wat onder hulle beheer sal wees. Sirië weier egter om hierdie pypleiding oor hulle grondgebied toe te laat. Verder hoef nie gesoek te word nie vir die knaende Amerikaanse veldtog teen Sirië en Rusland. Dat hulle ‘n stryd voer teen Sirië “ter bevordering van die demokrasie” en weens die Siriese regering se gebruik van “chemiese wapens” is klaarblyklik maar net nog meer van die deursigtige leuens waaraan ons al gewoond is.

    Interessant is terloops dat Naarpers met Vuilbaard Scholtz aan die voorpunt deurgaans die pro-Amerikaanse standpunt stel. ‘n Mens kan wonder of Amerika Scholtz se steun nodig het of kry hy dalk ‘n koekie.

    Maar nou is dit natuurlik wesenlik wat die Europeërs self dink en sê van die bestaan en gebruik van die Russiese gaspypleiding wat duidelik in hulle belang is, maar wat nie in die Amerikaanse kraam pas nie. Hulle houding is dat hulle liefs nie wil kant kies nie. Hulle sal liewer maar wag en kyk hoe die dispuut homself oplos. Dit sou lagwekkend gewees het as dit nie so jammerlik tragies was nie.

    Ten einde die tekort aan te vul wat veroorsaak sou word indien die Europeërs die gastoevoer uit Rusland moes afsny, bied die Amerikaners aan om hulle eie, veel duurder skaliegas aan Europa te verskaf, wat Europa net nog meer afhanklik van Amerika sou maak. Vir die oomblik het die Europeërs nog nie aan hierdie brokkie gebyt nie, maar gee net kans…

    Dit sou in die belang van die Europese Unie wees om goeie en noue betrekkinge met Rusland te handhaaf. Rusland is vir hulle ‘n buurland, met ‘n vergelykbare kultuur, met reusebronne van grondstowwe, wat ‘n afsetgebied kon wees vir hulle produkte en wat hulle in staat sou kon stel om in samewerking werklik ‘n rol op die internasionale verhoog te speel. Maar nee, hulle verkies om krampagtig aan die Amerikaanse rokspante vas te klou en vol te hou met ‘n totaal verspotte en teenproduktiewe sanksieveldtog teen Rusland.

    Met die skepping van die Europese Unie is aan die Europeërs voorgehou dat die nuwe eenheid Europa in staat sou stel om sy stem op die internasionale terrein dik te maak en veral die hoof te bied teen Amerikaanse politieke en ekonomiese oorheersing. Hiervan het totaal niks gekom nie en Europa is nou meer onderdanig aan Amerika as wat hulle ooit was, ligjare verwyder van die tyd van Generaal De Gaulle toe daar nog geen Europese Unie was nie.

    Wat het dan gebeur? Wel, wat gebeur het en wat nooit aan die Europeërs verduidelik is nie, is dat die Europese Unie geheel en al ‘n Amerikaanse skepping is. Die Amerikaners het die Europese Unie tot stand gebring ten einde beter beheer oor hulle te hê, d.w.s . beheer oor hulle verdediging, hulle buitelandse beleid, hulle bankwese, hulle ekonomie, ten einde uiteindelik meer geld uit hulle te kan maak. Europa kan vandag letterlik beskou word as ‘n kolonie van die Amerikaanse empaaier. Die vooruitsig van ‘n sterker, meer onafhanklike Europa was weinig meer as ‘n koekie wat aan hulle belowe was as hulle die klokkie lui.

  • Leon Lemmer: Opwaartse mobiliteit in Amerika

    Leon Lemmer: Opwaartse mobiliteit in Amerika

    Veral sedert Donald Trump se verkiesing as president in November 2016 is daar heelwat meer belangstelling as vroeër in die Amerikaanse middelklas en werkersklas; dus in die nie-elite, gewone Amerikaners, veral die blankes wat as kiesers steeds in die meerderheid is. Kyk byvoorbeeld Henry Olsen se boek, The working class Republican: Ronald Reagan and the return of blue-collar conservatism (Broadside, 2017, 368p; Amazon Kindle $11,39). Minderheidsgroepe is nie meer die enigstes wat tot vervelens toe in die hoofstroom-inligtingsmedia aandag kry nie. Die openbare beeld van wat ‘n Amerikaner is, word nie meer in dieselfde mate as voorheen deur die establishment in bv New York City en Washington DC bepaal nie. Dit is veral politici, joernaliste, akademici, filmsterre en ander vermaaklikheidskunstenaars – dus nie gewone Amerikaners nie – wat veral in die vóór-Trump-era deurslaggewend die openbare beeld van Amerika en Amerikaners geskep en onderhou het. Deesdae is daar ‘n bietjie meer balans vanweë hernude belangstelling in gewone mense, bv hoe hulle die werklikheid ervaar, wat hulle dink en hoe hulle leef.

    In hierdie konteks gaan ek twee outobiografiese boeke, wat blitsverkopers is, bespreek. Die een het in 2016 verskyn en heelwat kommentaar tydens daardie jaar se presidentsverkiesing ontlok. Die ander boek is in Februarie vanjaar gepubliseer.

    JD Vance

    JD Vance (gebore in 1984 as James Donald Bowman maar ná 1990 James David* Hamel – Kindle 857) het in agterlike omstandighede grootgeword maar desnieteenstaande ‘n graad in die regte aan Yale University, die voorste Amerikaanse instansie vir regsopleiding, verwerf. Hy vertel sy verhaal in ‘n boek, Hillbilly elegy: A memoir of a family and culture in crisis (London: William Collins, 2016, 277p; Amazon Kindle $11,62). “I didn’t write this book because I’ve accomplished something extraordinary. I wrote this book because I’ve achieved something quite ordinary, which doesn’t happen to most kids who grow up like me” (Kindle 91). [* “[Re]named after Uncle David, Mamaw’s older, pot-smoking brother” (867). Die outeur het later sy ma se nooiensvan, Vance, aangeneem.]

    Sy ma, Bev (gebore in 1961), was ‘n dwelmverslaafde (bv aan heroïen), selfmoord-geneig en in talle seksuele verhoudings. “She cycled through boyfriends, switching partners every few months. It was so bad that my best friend at the time commented on her ‘flavors of the month’” (1023). Later was sy by “husband number five … the future ex-Mr Mom” (2411). Vance verwys na “Mom’s revolving door of father figures” (2970).

    Hy het grootliks in die sorg van sy oupa (“Papaw”) en veral ouma (“Mamaw”) in Jackson, in die steenkoolstreek in die suidooste van Kentucky, grootgeword. “Jackson taught me that ‘hill people’ and ‘poor people’ usually meant the same” (293). “Not all rich people were bad, but all bad people were rich” (524). Hierdie arm en versukkelde blankes van die Appalagiese streek word “hillbillies, rednecks or white trash” genoem (118).

    In ondersoeke is bevind “working-class whites are the most pessimistic group in America” (128). In die Roesgordel (“Rust Belt”) is daar grootskaalse ekonomiese agteruitgang en stedelike verval omdat baie van die industrieë nie meer lonend bedryf kan word nie. Van die redes hiervoor is toenemende outomatisering en die invoer van goedkoper goedere van oorsee, veral uit die Ooste. “Manufacturing jobs have gone overseas and middle-class jobs are harder to come by for people without college degrees” (165). Vance skryf oor hierdie “culture that increasingly encourages social decay instead of counteracting it” (165). Daar is bv “too many young men immune to hard work” (165).

    Daar is ook baie gewelddadigheid. “Mamaw came from a family that would shoot at you rather than argue with you” (386). Sy sê: “There is nothing lower than the poor stealing from the poor” (263). Hierdie ore ondersteun mekaar. Daar is “hillbilly royalty” en “hillbilly justice” (283). Daar is ook “hillbilly loyalty,” wat tot vuisgevegte kan lei. In die geval van die outeur: “Each of these fights began after someone insulted my mother” (896). “Seeing people insult, scream, and sometimes physically fight was just a part of our life. After a while, you didn’t even notice it” (1004). In Suid-Afrika klink sommige van hierdie dinge bekend, soos ook: “You can take the boy out of Kentucky, but you can’t take Kentucky out of the boy” (375). “Identity is an odd thing, and I didn’t understand at the time why I felt such kindship with these strangers” (1081).

    Die huise is vervalle. Hoenders en honde word op groot skaal op die werf aangehou. Daar word vroeg getrou en baie kinders gekry – nie noodwendig in daardie volgorde nie. Sy ma, Bev, het as swanger 18-jarige getrou, ‘n dogter Lindsay gekry “just two months after Mom graduated from high school” (1113) en het na ‘n jaar geskei. Skoolonderrig en geletterdheid is beperk. Buite die huise word aan voertuie gewerskaf. “With partying came alcohol, and with alcohol came alcohol abuse and even more bizarre behavior” (1033). Papaw was “a violent drunk … Mamaw … was a violent nondrunk” (600). Sy het haar man gewaarsku dat sy hom gaan vermoor as hy weer dronk by die huis aankom. Dit het weer gebeur en hy het op die rusbank aan die slaap geraak. Mamaw het petrol in die motorhuis gaan haal, dit oor hom uitgegooi en hom aan die brand gesteek. “Miraculously, Papaw survived the episode with only mild burns” (609). “Papaw quit drinking in 1983” (648). Die outeur het soms ook die breë weg bewandel. “Along with my abysmal school record came drug experimentation – nothing hard, just what alcohol I could get my hands on and a stash of weed … marijuana” (1679).

    Outeurs soos Charles Murray* “authored compelling, well-research tracts demonstrating that upward mobility fell off in the 1970s and never really recovered” (185). Die aangewese opsie was om uit die steenkoolstreek van Kentucky te trek. “The best way up for the hillbilly was out” (444). Byvoorbeeld, Papaw en Mamaw het agter werk aan uit Jackson na Middletown, Ohio, getrek. Vir die outeur was dit nie genoeg nie. “To move up was to move on. That required going to college [university]” (775). “Mom … took me to the public library before I could read, got me a library card, showed me how to use it, and always made sure I had access to kid’s books at home. In other words, despite all the environmental pressures from my neighborhood and community, I received a different message at home. And that just might have saved me” (826). “Mom believed deeply in the promise of education” (886). [* “Charles Murray’s seminal Losing Ground, another book about black folks that could have been written about hillbillies – which addressed the way our government encouraged social decay through the welfare state” (1901).]

    Die outeur is die kind van sy ma se tweede man, Don Bowman. “Mom and Dad married in 1983 and split up around the time I started walking. Mon remarried a couple of years after the divorce. Dad gave me up for adoption when I was six … Bob Hamel, my stepdad and eventual adoptive father, was a good guy in that he treated Lindsay and me kindly. Mamaw didn’t care much for him. ‘He’s a toothless fucking retard,’ she’d tell Mom, I suspect for reasons of class and culture: Mamaw had done everything in her power to be better than the circumstances of her birth. [“Mamaw never spent a day in high school” – 514).] Though she was hardly rich, she wanted her kids to get an education, obtain white-collar work, and marry well-groomed middle-class folks – people, in other words, who were nothing like Mamaw and Papaw. Bob, however, was a walking hillbilly stereotype” (847). Hierdie huwelik het ook nie lank gehou nie. “Mom had a lot of Mamaw’s fire, which meant that she never allowed herself to become a victim during domestic disputes” (956).

    Nadat Vance diensplig in die vloot gedoen het, het hy in 2007 as student by Ohio State University in Columbus geregistreer en die graad BA verwerf. “I’d go to classes, do my homework, study at the library, and make it home in time to drink well past midnight with my buddies” (2363). Hy moes deeltyds werk om sy studiegeld te betaal. Vandaar is hy in 2010 na New Haven en Yale University, waar hy die driejaar-regsgraad suksesvol voltooi het, gevolg deur ‘n jaar lange klerkskap in Cincinnati. Hy het met Usha, ook ‘n regsgeleerde, getrou. Hulle het ‘n seun, Ewan. Die aanduidings is dat hy as ‘n Republikein die politiek sy loopbaan wil maak.

    Vance vertel van “my cousin Gail” (3114), “at heart a hillbilly, and I should have known that no hillbilly makes it to adulthood without a few screwups along the way” (3124). Teen haar ouers se wense het sy met ‘n swarte getrou. “Racial prejudice bubbled to the surface when she announced that a black baby was joining the family … Gail found herself without a family … ‘My mom [Gail’s] said she never wanted to hear my name again.’ Given her [teen]age and lack of family support, it’s hardly surprising that her marriage soon ended” (3124). Sy is later weer getroud. Die rede waarom Vance oor Gail geskryf het, is moontlik omdat hy met ‘n ander etnisiteit getrou het. Usha is ‘n Indiaan.

    Tara Westover

    Tara Westover (gebore in 1986) het die volgende boek gepubliseer: Educated (New York: Random House, 2018, 337p; Amazon Kindle $18,19). Die illustrasie op die voorkant toon ‘n skoollessenaar en -bank wat in die veld staan. Die teks bewys dat dit moontlik is om die hoogste akademiese kwalifikasie te behaal al moet jy in die veld of onder ‘n boom skoolgaan; selfs dat jy sonder enige skoolbywoning ‘n doktorsgraad kan verwerf. Die beslissende faktor is nie of daar elektrisiteit, lopende water, spoeltoilette en (bekwame) onderwysers is soos plaaslik geëis word nie. Selfopvoeding is moontlik. Akademiese sukses word deurslaggewend deur die gehalte van die leerling bepaal, bv intelligensie, motivering, toewyding en deursettingsvermoë.

    Westover het in die berge in die suidooste van Idaho grootgeword. “There’s a sense of sovereignty that comes from life on a mountain, a perception of privacy and isolation, even of dominion” (Kindle 464). Haar pa, Gene, het skure gebou en ‘n skrootwerf bedryf. Sy sewe kinders, vyf seuns en twee dogters, met Tara as die jongste, was sy werkslui. “Dad joked I was as slow as molasses [or “tar” – 2668] running uphill” (1045). Gene se ideaal was om selfversorgend en so onafhanklik moontlik van die owerheid te wees. Hy word as “independent-minded” beskryf (454). Die jongste vier kinders se geboorte is nie geregistreer nie. Die kinders het tuisonderrig van hulle ma, Faye, ontvang omdat Gene hulle wou vrywaar van die regeringspropaganda in die openbare skole. “Homeschooling was a commandment from the Lord” (2483). Later het daar egter bitter min van tuisonderrig tereg gekom. Faye “used to say that we were kept at home so we could get a better education than other kids. But it was only Mother who said that, as Dad thought we should learn more practical skills” (740). “By the time I was eight … we’d settled into a routine that omitted school altogether” (759).

    Faye het haar gesin medies versorg. Godsdiens, fanatieke Mormonisme, is grondliggend aan Gene se manies. Engele was veronderstel om hulle teen siektes en gevare te beskerm. “Doctors were Sons of Perdition” (2483). Daarom het hulle nie veiligheidsgordels gedra wanneer hulle per pad gereis het nie. By twee geleenthede het die gesin na ‘n vakansie deur die nag teruggereis. Albei kere het die voertuig die pad verlaat en het hulle beserings opgedoen. Die eerste keer was toe een van die seuns agter die stuurwiel aan die slaap geraak het. Die ander keer was toe Gene te vinnig tydens ‘n sneeustorm gery het. Kort voor hierdie ongeluk het hy gesê: “I’m not driving faster than our angels can fly” (1518). Hulle voertuie is nie geregistreer of verseker nie. Bestuurderslisensies is nie uitgeneem nie. Gene het slegs God as owerheid erken.

    Hulle het in die Eindtye en in afwagting van die Oordeelsdag gelewe. Gene het in ‘n ondergrondse skuur voedsel vergaar. Hy wou genoeg vir 10 jaar ophoop. ‘n Duisend gellings brandstof is in ‘n ondergrondse tenk bewaar. Geld is in die vorm van silwer en goud bewaar. Hy het wapens en ammunisie opgegaar. Later is sy waanbeelde en gedrag, bv sy paranoia, aan bipolêre versteuring of skisofrenie toegeskryf. Selfs sy vrou het met hierdie diagnose saamgestem. “Why did you fight so hard against made-up monsters, but do nothing about the monsters in your own house?” (3341). “Children of bipolar parents are hit with double risk factors: first, because they are genetically predisposed to mood disorders and second, because of the stressful environment and poor parenting of parents with such disorders” (3331).

    Gene was ook behep met die Illiminati, wat bygelowe beveg het en teen die misbruik van owerheidsgesag gekant was. Hy het allerhande voorbereiding getref en voorspellings gemaak oor wat aan die begin van die jaar 2000 sou gebeur. Toe niks gebeur nie “he seemed smaller to me than he had that morning. The disappointment in his features was so childlike, for a moment I wondered how God could deny him this” (1494).

    Faye het aanvanklik as assistent vir ‘n vroedvrou opgetree en mettertyd die taak op haar eie uitgevoer. Sy het ook kruie en ander natuurlike middels gebruik om mense gesond te probeer maak. Gene het gesê: “Herbalism was a spiritual doctrine that separated the wheat from the tares, the faithful from the faithless” (558) en “People don’t know it, but the sun is the most powerful medicine we have” (1432). Veral met die bemarking van allerhande homeopatiese olies het hulle later finansieel hoogs welvarend geword. “Dad was on track to become the best-funded lunatic in the Mountain West” (4070). Ingevolge Oosterse gelowe het Faye ook “spiertoetsing” en “energiewerk” gedoen om kwale te genees. “Nutrition, exercise and the careful study of herbal properties, that’s all there is … healing was spiritual and limitless. Muscle testing … was a kind of prayer, a divine supplication. An act of faith in which God spoke through her fingers” (986). Die motivering vir hierdie bedrywighede is nie net om geld te maak nie, maar om geloof in die natuur en per slot van sake religieuse geloof te bevorder en die owerheid se gesondheidsorg te ondermyn.

    Op die skrootwerf is talle meganiese hulpmiddels gebruik. Om daaroor te lees, was vir my ‘n angsvolle ervaring. Byvoorbeeld, oor Tara: “On the last turn, the bucket swung with such force that a spike of iron was flung towards me. It pierced the inside of my leg” (1065). Haar broer, Luke, het petrol op sy broek gemors. Dit het gou droog geword en hy het daarvan vergeet. Toe hy met ‘n blaasvlam werk, het sy broek aan die brand geslaan en het hy erge brandwonde opgedoen. Later het hy met ‘n gevaarlike masjien gewerk wat skrootmetaal gesny het. “Luke’s arm was gashed to the bone and he was running toward the house, blood spurting” (2235). Tara is daarna deur haar pa verplig om met dieselfde masjien te werk. By geleentheid het haar pa haar gelas om iets te gaan haal deur van dwarsbalk tot dwarsbalk van ‘n onvoltooide dak te spring terwyl hulle 30 voet bo die grond was, “not wearing harnesses because we never wore them” (2788). “Dad always put faith before safety. Because he believed himself always right” (3331). Later: “His faith was no longer a faith, he said, but a perfect knowledge” (4691). Aan Tara is mettertyd enige taak opgedra. “If the boys were working on-site, sometimes I’d go along to drive the loader or forklift or crane” (2700).

    Haar broer, Shawn, het kop eerste van ‘n skuurkonstruksie geval en ernstige breinskade opgedoen. “The doctors told Mother that Shawn’s injury might have altered his personality – that in the hospital, he had shown tendencies toward volatility, even violence” (2106). Later is sy brein in ‘n motorfietsongeluk nogeens beskadig. Tara is soms uiters hardhandig deur Shawn behandel en selfs beseer. Dit het gelyk asof hy plesier uit wreedheid put. Hy het gedreig om haar en sy vrou dood te maak. “My humiliation was the cause of that pleasure” (3106). Haar pa het later ernstige brandwonde opgedoen toe petrol ontplof het. Hy het geweier om na ‘n dokter of ‘n hospitaal te gaan. “Father condemned doctors as minions of Satan” (4080). Sy vrou en kinders het hom maande lank tuis verpleeg. Hy het oorleef, maar nie sonder om letsels oor te hou nie. “It was a miracle, everyone said, so that was the new name they gave Mother’s recipe: after Dad’s burns it was known as Miracle Salve” (3632).

    Tara het nooit van Sondagskool gehou nie, maar as kind het sy in redelike mate haar ouers se geloof aangehang, hoewel sy al hoe meer skepties geword het. Twee van haar broers, Tyler en Richard, het uit die skrootwerfbestaan weggebreek op soek na ‘n ander soort lewe en universiteit bygewoon: “brainwashed by socialists and Illuminati spies” (699), volgens Gene. “‘There’s two kinds of them college professors,’ Dad said. ‘Those who know they’re lying, and those who think they’re telling the truth’” (688).

    As tiener het Tara mooi in die kerk gesing. Gene “said I sang like one of God’s own angels” (1357). Sy het toneel gespeel, maar Gene het van die teater gesê: “It’s probably a den of adulterers and fornicators” (1422). Hy het gedink Tara moet voortgaan om in die skrootwerf te werk en haar ma by te staan. “A woman’s place was in the home, that I should be learning about herbs – ‘God’s pharmacy’” (2014). Later: “Mother was marketing her products as a spiritual alternative to Obamacare” (4977).

    Tara het Brigham Young University se toelatingseksamen met haar tweede poging geslaag. Die studentekorps is 99% Mormone. Haar broer, Tyler, het haar aangemoedig omdat hy reeds daar op universiteit was. Oor hulle ouerhuis het hy gesê: “I think this is the worst possible place for you … There’s a world out there, Tara” (1939). Sy was onseker oor wat om te doen: “The door was blocked – by loyalty, by obedience. By her father” (2123). Haar pa het haar ontmoedig om universiteit toe te gaan: “‘The Lord has called me to testify,’ he said. ‘He is displeased. You have cast aside His blessings to whore after man’s knowledge’” (2143). “He began a lecture about liberal professors” (2154). Haar ma het ‘n ander mening gelug: “Of all my children, you [Tara] were the one I thought would burst out of here in a blaze. I didn’t expect it from Tyler – that was a surprise – but you. Don’t you stay. Go. Don’t let anything stop you from going” (2143).

    Uiteindelik besluit Tara: “No future could hold them; no destiny could tolerate him [Gene] and her” (2132). “A fork had come along in the road, and I’d gone one way and he the other” (2379). “I resolved to never again work for my father” (2389). Sy beskryf haar pa as “a hard man” (3520), maar sy wek die indruk van hardkoppigheid en erken dit ook: “For years my father and I had been locked in conflict, an endless battle of wills” (3487). Om universiteit toe te gaan, was die begin van haar “heavy swing into adulthood” (669). Sy het besluit om eerder op haar instinkte as haar ouers se uitsprake te vertrou. “All my life those instincts had been instructing me in this single doctrine – that the odds are better if you rely only on yourself” (1656).

    Sy het by Brigham Young University vir die graad BA ingeskryf. Daar was groot gapings in haar kennis. “I had no idea what the teacher meant by the ‘essay form’” (2513). “I thought Europe was a country” (2553). Sy het niks van bv Shakespeare, Napoleon en die Holocaust geweet nie. Daar was baie “black-hole words” (2492) in die klasse en in die voorgeskrewe boeke. Dit was “the shock of learning about my own ignorance” (2503).

    Tara het die universitêre leefwêreld as ‘n kultuurskok ervaar. Na die stilte in die berge het sy dit moeilik gevind om by die geraas in die stad aan te pas. Haar klere was anders as dié van die ander studente. “I worried that I might be growing into the wrong sort of woman” (1834). “Dad said a righteous woman never shows anything above her ankle” (1287). Die studente het koffie, Coke en alkoholiese drank gedrink en op Sondae inkopies gedoen, rolprente gekyk en gestudeer; dinge wat sy aanvanklik as sonde beskou en verbode geag het. Sy het begin om medisyne te gebruik en wanneer nodig ‘n geneesheer besoek. “Mother always said that medical drugs are a special kind of poison” (2893). Later verwerp sy poligamie, wat ingevolge Mormonisme toelaatbaar is. “I would never be a plural wife” (3881).

    Na haar eerste studiejaar het sy op grond van haar akademiese prestasie ‘n beurs vir die helfte van die tweede jaar se studiegeld ontvang. “Dad said I was becoming ‘uppity’” (2777). Soms moes sy deeltyds werk om haar studie te finansier. Sy was selfs verplig om haar perd te verkoop. Wanneer oor haar familie navraag gedoen is, het sy die inligting verswyg. “I had already betrayed them by failing to love them as I should; the least I could do was stay silent” (3128). Later het sy sover gekom om prontuit die waarheid oor haar kinderjare en familie te vertel. “I decided to experiment with normality” (3351). “I thought I was finally being honest about the life I’d had before” (4263).

    Haar pa was nie (heeltemal) verkeerd oor die liberalistiese dosente nie. Tara skryf: “I’d only ever seen one black person, a little girl, the adoptive daughter of a family at church” (2819). In geskiedenis leer sy onvermydelik en tot vervelens toe van slawerny, burgerrregte, Rosa Parks, Emmett Till, Martin Luther King, ens. In haar eerste jaar as student het sy in haar kamer ‘n plakkaat met ‘n afbeelding van King aangebring. Toe haar ouers haar daar besoek, vra haar pa: “Is that Martin Luther King? Don’t you know he had ties to communism?” (3920). In haar dagboek skryf sy toe: “The whole world was wrong; only Dad was right” (3920). Later as student in Engeland verwys sy na “the textile wall hanging a friend from Zimbabwe had brought from his village” (4691).

    Sy was uiteraard ontvanklik en gretig vir nuwe kennis, maar weens gebrek aan perspektief pas sy dit soms windskeef toe. Haar broer, Shawn, het die gewoonte gehad om haar as handlanger te gebruik en haar dan as “Nigger” aan te spreek. Gewapen met haar geskiedeniskennis ervaar sy hierdie spotnaam nou as iets vreesliks. “I had started on a path of awareness, had perceived something elemental about my brother, my father, myself. I had discerned the ways in which we had been sculpted by a tradition given to us by others, a tradition of which we were either willfully or accidentally ignorant. I had begun to understand that we had lent our voices to a discourse whose sole purpose was to dehumanize and brutalize others” (2869). Tuisonderrig sien sy nie meer as beskerming teen die liberalisme in die openbare skole nie, maar as ‘n onderskrywing van “white supremacy” (3311). Sy noem “the Holocaust and the civil rights movement” in dieselfde asem (3743). Later word sy ook deur feminisme beïnvloed (4029).

    Tara het die graad BA in 2008 voltooi. By die gradeplegtigheid “I was to receive the ‘most outstanding undergraduate’ award from the history department” (3941). Hierna is Tara, danksy ‘n studiebeurs met “full funding” (3843), na Trinity College, Cambridge. Wat haar daar beïndruk het, was die Jamaikaanse rastafariër, Bob Marley (1945-1981), se liedjie: “Emancipate yourselves from mental slavery / None but ourselves can free our mind” (4007). Sy glo en bewys eintlik “life is not a thing unalterable” (4457). Sy het ‘n ver pad gekom van “an ignorant girl who’d crawled out of a scrap heap” (4574) tot in Cambridge. Daar het sy in 2009 ‘n magistergraad voltooi en voortgegaan met doktorale studie.

    “There were days when the more I doubted my own sanity, the more violently I defended my own memories, my own ‘truth,’ as the only truth possible” (4594). Tara se ouers, veral haar pa, wou haar steeds tot hulle geloof bekeer. “You have been taken by Lucifer” (4691). “I came to offer you a priesthood blessing” (4711). “I heard myself say no” (4711). “My mother shared my father’s dark vision, that she believed the devil had a hold of me” (4795). “I had come to believe that the ability to evaluate many ideas, many histories, many points of view, was at the heart of what it means to self-create. If I yielded now, I would lose more than an argument. I would lose custody of my own mind” (4742). Sy kry ‘n senu-ineenstorting. “Having sacrificed my family to my education, I might lose that, also” (4774). Sy het by die universiteit om sielkundige berading aangeklop.

    Sy het haar doktorale proefskrif oor “family obligation” geskryf: “The family, morality, and social science in Anglo-American cooperative thought, 1813-1890” (4933). Op haar 27ste verjaardag het sy hierdie teks ter verwerwing van ‘n doktorsgraad ingelewer. In 2014 is die graad aan haar toegeken. “My parents had begun telling the extended family that I was possessed” (4966). “I realized that all my siblings, except Richard and Tyler, were economically dependent on my parents. My family was splitting down the middle – the three who had left the mountain, and the four who had stayed. The three with doctorates, and the four without high school diplomas” (5047).

    Dit is haar promotor in Cambridge wat Tara aangemoedig het om hierdie boek te skryf. Sy het dit tydens haar verblyf in Londen en in die suide van Frankryk gedoen. Sy assosieer tans net met haar twee broers en met familielede wat nie in die berge woon nie. Met haar ouers, suster en drie van haar ander broers het sy betrekkinge verbreek, maar sluit die moontlikheid van versoening nie heeltemal uit nie. Vir die mense wat uit haar lewe gesluit is, gebruik sy skuilname in die boek. Myns insiens word hulle identiteit daarmee nie afdoende beskerm nie. Ek het ook die indruk dat Tara gebeure soms aangedik het; dat haar boek ‘n vorm van wraakneming kan wees.

    Edmund Gosse

    Tara se boek laat my dink aan Edmund Gosse (1849-1928) se klassieke boek oor ‘n slegte vader-kind-verhouding; in sy geval ook vanweë godsdienstige indoktrinasie: Father and son: A study of two temperaments (Start Publishing, 1907/2012, 198p; Amazon Kindle $2,27). Edmund se pa, Henry, het aan ‘n christelike sekte, die Plymouth Brethren, behoort en gehoop dat sy seun hom sou opvolg. Soos die Westover-kinders het Edmund tuisonderrig ontvang. Later het hy skool bygewoon en toe ook die eerste keer van Shakespeare gehoor. Die uitbeelding van sy verhouding met sy pa was vir Edmund so pynlik en van so ‘n intiem persoonlike aard dat die boek aanvanklik anoniem gepubliseer is. Die eerste sin van die eerste hoofstuk lui: “This book is the record of a struggle between two temperaments” (Kindle 20), soortgelyk aan wat Tara geskryf het. Hy betreur die “absence of humanity” in sy opvoeding (139). Soos Gene Westover het Henry vas bly glo dat die Wederkoms tydens sy leeftyd sou plaasvind. “Who knows? We may meet next in the air, with all the cohorts of God’s saints!” (2751). Edmund het as volwassene alle betrekkinge met sy pa verbreek. Hy het iemand soos Tara geword “who earns his own living en lives his own life” (2953).

    Iedere volwassene is ‘n kind wat grootgeword het. ‘n Mens besef nie altyd watter volwassenes, toe hulle klein en jonk en sag was, deur die harde kante van godsdiens (eintlik mense) gekneus is nie. In hierdie opsig bring die boeke van Westover en Gosse dieselfde boodskap. Hulle boeke en dié van Vance toon dat ‘n mens se jeug permanente sielkundige letsels kan laat; dat jy kwalik jou agtergrond heeltemal kan ontgroei.

    Slot

    Een van die maniere waarop opwaartse mobiliteit bewerkstellig kan word, is deur universitêre onderrig. Soos in so baie ander opsigte is die ANC-regering se benadering ook in hierdie geval foutief. Die beste manier vir ‘n kind om beter as sy ouers te presteer en meer welvarend as hulle te word, is nie om, soos in kommunistiese lande, gratis (dus staatsgesubsidieerde) universitêre studie aan te bied nie. Wat nodig is, is skoolonderrig van hoë gehalte sodat studente akademies goed toegerus is wanneer hulle universitêre studie aanpak.

    Vir diegene wat nie die finansiële middele het om voltyds ‘n residensiële universiteit by te woon nie, moet daar ‘n Universiteit van Suid-Afrika (Unisa) soos vanouds wees, waar op enige plek in die land vol- of deeltyds studeer kan word. Unisa het voorheen ‘n enkele kampus in Pretoria gehad. Geen residensiële geriewe is verskaf nie. Slegs afstandsonderrig is voorsien. Iedere student was op homself aangewese om suksesvol te studeer. Allerhande duur maatreëls is later ingevoer (soos streekkantore en studiegeriewe en hulp aan hulpbehoewende studente wat akademies nie op standaard is nie). Wat nodig is, is ‘n toelatingseksamen om diegene te weier wat nie suksesvol kan studeer nie.

    Afstandsonderrig kan deesdae, danksy rekenaars en die internet, baie doeltreffender as in die vorige eeu verskaf word. Anders as voorheen kan daar deesdae glad nie meer op die posdiens peil getrek word nie. Die hergetransformeerde Unisa sal ‘n e-universiteit moet wees wat kostedoeltreffend bestuur word, sodat die studiegeld, soos voorheen, billik en (maklik) bekostigbaar kan wees. Soos voorheen sal die dosente op akademiese gronde aangestel en bevorder moet word en nie ingevolge polities gemotiveerde ras- en geslagsvoorkeure nie. ‘n Akademies respektabele Unisa waar onderrig ‘n winskoop is, sal in groot mate die druk op residensiële universiteite om gratis onderrig te verskaf, verlig.