praag.co.za

Tag: Stellenbosch

  • Karel Combrinck: Aanslag teen Afrikaans

    Karel Combrinck: Aanslag teen Afrikaans

    Op Maroela Media van 31 Mei lewer dr Leon Schreiber ‘n sterk betoog teen die besluit van die Universiteit van Stellenbosch en die Departement van Hoër Onderwys om Afrikaans amptelik tot “uitheemse” taal te verklaar wat geen regte aan universiteite en in Suid-Afrika as geheel verdien nie. (Hierdie besluit hou terloops ook verband met die grondwetlike verbod om teen gemeenskappe en indiwidue te diskrimineer, wat ek elders op Praag bespreek.)

    Dr Schreiber betoog dat Afrikaans wel ‘n inheemse taal is en daarom erkenning waardig is en dis ‘n betoog wat ons uiteraard graag wil onderskryf. Dis egter net vreemd dat dr. Schreiber die kardinale punt nalaat, naamlik dat Engels, wat wel deur die Departement en die Universiteit van Stellenbosch erken en bevorder word, by uitstek ‘n uitheemse taal is, trouens die enigste werklik uitheemse taal wat in Suid-Afrika gepraat word.

    Dit is duidelik dat Afrikaans ‘n taal van Nederlandse oorsprong is, maar dat dit tot sy huidige vorm hier plaaslik, d.w.s. inheems ontwikkel het. Daarbenewens word  dit  deur ‘n groot gedeelte van die Suid-Afrikaanse bevolking gebruik  en voorts was dit ook vir baie jare een van die land se amptelike tale. Daar bestaan dus omvangryke bronne van amptelike dokumente in Afrikaans asook ‘n menigte waardevolle  werke van akademiese en literêre aard. Dis ook so dat die  die Suid-Afrikaanse regspraak (bevindings van die howe) oor ‘n tydperk van letterlik eeue hoofsaaklik in Afrikaans was. Sonder verwysing na hierdie regterlike beslissings is die regspleging in Suid-Afrika net nie moontlik nie. Die ANC-regering gaan nou seker al hierdie regbeslissings in Engels laat vertaal wat gewoon gek sou wees.

    Dis net instansies soos die Departement van Hoër Onderwys en sy karperdjie, die Universiteit van Stellenbosch, wat in hulle politieke en ideologiese fanatisme erkenning sou wou ontneem van ‘n taal en sy mense  wat ‘n betekenisvolle en selfs deurslaggewende rol gespeel het in die ontwikkeling van die land en sy instellings en inderdaad in die stigting van die Universiteit van Stellenbosch self.

  • Leon Lemmer: Oor Het Jan Marais Nationale Fonds en die Universiteit Stellenbosch

    Leon Lemmer: Oor Het Jan Marais Nationale Fonds en die Universiteit Stellenbosch

    Onlangs is ‘n verslag gepubliseer van ‘n onderhoud wat Murray La Vita met Erna Meaker gevoer het (Netwerk24, 21.10.2020). Meaker is die nuwe voorsitster van die trustees van Het Jan Marais Nationale Fonds (HJMNF). Soos deesdae by universiteitsrade word daar geredeneer dat die voorsitter (verkieslik) ‘n beleggingskundige moet wees. Die wese van ‘n universiteit en van HJMNF word daarmee tot dié van ‘n sake-onderneming gereduseer. In werklikheid is dit in albei gevalle wenslik – en in die hedendaagse Suid-Afrika noodsaaklik – dat die voorsitter verskynsels soos kultuur, politiek, ideologie en propaganda grondig moet verstaan. Wanneer dit nie die geval is nie, soos tans by twee Stellenboschse instansies, HJMNF en die Universiteit Stellenbosch (US), raak hulle die spoor byster.

    Meaker noem dat haar man, Paul, ‘n kleinseun van Paul Sauer is. Haar pa, Dirk Hertzog, het saam met Anton Rupert die Rembrandt-groep gestig. Die Afrikaanse taalstryder, JHH de Waal, was haar ma se broer. Haar oupa was die oudste broer van JBM Hertzog. Daar is ook ‘n familieverwantskap met (Onze) Jan Hendrik Hofmeyr. Met Meaker se afkoms is daar nie fout te vind nie. Haar en haar man se voorgeslag was behoudende Afrikaners en dus pro-Afrikaans. Maar sy noem dat haar broer, Edwin Hertzog, die medestigter van MediClinic is. As voorsitter van die US-raad het hy myns insiens sy afkoms versaak en ‘n leidende rol in die verengelsing van die universiteit gespeel.

    Soos die mode by Afrikaansinstansies en heeltemal te veel Afrikaanssprekendes geword het, is Meaker nie bereid om vir Afrikaans te baklei of veg nie; blykbaar selfs ook nie om haar daadwerklik (of militant) vir Afrikaans te beywer nie. Afrikaans moet glo nie in mense se kele afgedruk word nie, al is dit presies wat die ANC-regime doen en ook Wim de Villiers aan die US. Meaker toon dat sy eintlik glad nie afdoende begrip het vir die benarde situasie waarin Afrikaans verkeer nie. Dit maak haar, om dit sag te stel, minder geskik om as ‘n HJMNF-trustee te dien, om van die voorsitterskap nie te praat nie.

    ‘n Onomstootlike vereiste waaraan ‘n HJMNF-trustee moet voldoen, is dat hy/sy die wil van Johannes (Jan/Jannie) Henoch Marais (1850-1915) so getrou moontlik moet uitvoer. Jan Marais het die aanvangskapitaal van £40 000 vir HJMNF bemaak. Hy het ook £100 000 vir Het Jan Marais Fonds (HJMF) nagelaat, wat in 1918 die stigting van die US moontlik gemaak het. Marais was ‘n ondersteuner van JBM Hertzog. Albei was onmiskenbaar sterk pro-Afrikaner en pro-Afrikaans. Ná sy dood is Marais in De Kerkbode ‘n “Afrikaander van den ouden, echten stempel” genoem. Dit is die twee ononderhandelbare vereistes waaraan iedere voorsitter en trustee van sowel HJMNF as HJMF moet voldoen: onmiskenbaar Afrikaner en Afrikaans.

    La Vita het die onderhoud met Meaker in haar hoedanigheid as die nuwe HJMNF-voorsitster gevoer. Sy het die feit opgehaal dat Edwin Hertzog haar broer is. In die konteks van die onderhoud was dit noodsaaklik dat sy haar baie duidelik van haar broer se ondersteuning van die verengelsing van die US moes gedistansieer het. Onderaan die artikel het ek op Netwerk24 soos volg gereageer: “Erna Meaker se broer, Edwin Hertzog, het ‘n leidende rol in die verengelsing van die Universiteit Stellenbosch gespeel. Volgens Pieter Kapp se boek, Maties en Afrikaans (2013), was Hertzog se standpunt dat Afrikaans ‘nie die voorwaarde vir die voortbestaan van die US [is] nie’ (bl 114) en dat die stigtingsbeginsel van Jan Marais dat Afrikaans nie ‘n mindere plek as Engels aan die US moet inneem nie, ‘nie van bepalende belang [is] nie’ (bl 164).” Met ander woorde, Edwin Hertzog het hom aangematig om Marais se stigtingsvoorwaarde vir die US te minag. Dit is ‘n standpunt wat iedere HJMNF- en HJMF-trustee as absoluut onaanvaarbaar en oneties moet verwerp. Maar Meaker het dit nie in die onderhoud gedoen nie.

    Billikheidshalwe moet ek noem dat Meaker in hierdie opsig ‘n tradisie voortsit wat ongelukkig in onlangse jare by HJMNF wortel geskied het. Haar voorganger as voorsitter was Niel Krige, ‘n US-dosent, en vóór hom Andreas van Wyk (US-rektor 1993-2001). By geleentheid het ek met Van Wyk op LitNet swaarde gekruis omdat hy my verkwalik het toe ek vir Wim de Villiers oor sy voorkeur vir Engels gekritiseer het. Christo Viljoen (US-viserektor 1993-1998) was baie meer uitgesproke as Van Wyk in sy kritiek op De Villiers. As oudrektor het Van Wyk vir De Villiers as rektor skynbaar te veel gerespekteer, al moes hy in sy hoedanigheid as HJMNF-voorsitter dit glad nie gedoen het nie.

    Waarvoor Van Wyk nie genoeg begrip toon nie, is die kardinale fout wat die US tydens sy ampstermyn as rektor gemaak het toe Engels naas Afrikaans as onderrigtaal gevestig is. Dit was heeltemal onnodig om dit ten behoewe van blanke studente te doen. Dit was ook absoluut ongewens om Engels as onderrigtaal uit te bou om soveel moontlik nieblanke studente te trek. Dit is nie om akademiese redes gedoen nie maar om die ANC-regime ter wille te wees. Dit het as direkte gevolg gehad dat die US sedertdien al hoe meer verengels en verswart het. Deur die wêreldtaal Engels naas Afrikaans as onderrigtaal in te voer, bring op die lange duur noodwendig die verswelging van Afrikaans mee. Dit is wat aan al die eens Afrikaanse en (latere) tweetalige plaaslike universiteite gebeur het. Dit is ook wat aan al die plaaslike Afrikaanse skole gebeur as hulle Engels as onderrigmedium toelaat.

    Suiwer akademies-wetenskaplik is daar geen afdoende rede in die hemel of op die aarde waarom die US nie met ‘n enkele onderrigtaal, naamlik Afrikaans, kon voortgaan nie. In sy aanvangsdekades was dit vir die US ‘n stryd om Engels met Afrikaans as onderrigmedium te vervang omdat twee onderrigtale talle probleme in die praktyk veroorsaak. Die meeste universiteite het net een onderrigtaal. As ‘n student aan ‘n universiteit wil studeer, moet hy by daardie onderrigtaal aanpas. Daar behoort nie van die universiteit verwag te word om by die student se voorkeurtaal aan te pas nie. Die (swart) studente wat die ANC-regime vir onderrig in geneeskunde na Kuba stuur, word verplig om in Spaans te studeer, al is Spaans (feitlik) van nul en gener waarde in Suid-Afrika. Sulke studente behoort eerder verplig te word om Afrikaans magtig te word omdat dit ‘n nuttige kommunikasiemiddel in Suid-Afrika is. Dit is baie goedkoper om in Afrikaans in Suid-Afrika te studeer as in Spaans in Kuba.

    Die slinkse ANC-regime subsidieer net een onderrigtaal aan ‘n universiteit. Deur Engels naas Afrikaans as onderrigtaal in te voer, het die US homself in ‘n kryptangsituasie laat beland. Die persepsie het ontstaan – nie sonder rede nie want die ANC-regime is wat hy is – dat Engelsonderrig deur die staat gesubsidieer word en dat die US self fondse vir Afrikaansonderrig moes vind. Dit het die misleide Willie Esterhuyse in 2007 genoop om “die ryk Afrikaners [te] veroordeel omdat hulle nie geld vir onderrig deur Afrikaans wou voorsien nie” (Kapp bl 158). Op sy kenmerkende manier soek Esterhuyse die fout by Afrikaners en nie by die ANC-regime nie. Daar behoort eerder geredeneer te word dat Afrikaans die US-onderrigmedium is wat van owerheidsweë gesubsidieer behoort te word en nie Engels nie.

    Die ampstermyne van Chris Brink (2002-2007), Russel Botman (2007-2014) en Wim de Villiers as US-rektor is deur toenemende en versnelde verengelsing gekenmerk. Reeds in 2002 het HJMNF-trustees dit oorweeg om steun aan die US in te kort omdat Brink die US-onderrigtaal ondergeskik aan sy diversiteitsbeleid, oftewel transformasie, gemaak het. Teen 2004 het HJMNF sy naam gestand gedoen toe besluit is om sy bevordering van Afrikaansbelange oor die land as geheel te versprei. Minder geld sou dus voortaan na die US gekanaliseer word.

    Wim de Villiers het op 1 April 2015 sy dienstermyn begin. 30 Mei 2015 was die honderste herdenking van die dood van Jan Marais. Die US het amptelik niks gedoen om erkenning hieraan te gee nie. Dit is aan HJMNF oorgelaat om ‘n kranslegging by Marais se graf te doen en ‘n huldigingsbyeenkoms in Marais se eertydse huis by Coetzenburg te hou. By daardie geleentheid is eksemplare van Pieter Kapp se pragboek, Nalatenskap sonder einde: Die verhaal van Jannie Marais en die Marais-broers,(2015, 216p – Praag 25.11.2015) aan die genooide gaste uitgedeel. Dit was uitsluitlik ‘n HJMNF-inisiatief. Die US het amptelik niks in hierdie verband gereël nie.

    Op 12 November 2015 het De Villiers sy voorstel vir die verengelsing van die US uitsluitlik in Engels aan die US-senaatslede gestuur. George Steyn, wat sedert 2012 die voorsitter van die US-raad is, het hom aanvanklik (in ‘n mate) teen De Villiers se verengelsingsinisiatiewe verset. Daar was meer onlangs ook tekens van wrywing tussen Steyn en De Villiers oor die aanwysing van Edwin Cameron as US-kanselier. As gay- en vigsaktivis en ANC-kameraad kan Cameron myns insiens kwalik as ‘n geskikte rolmodel vir (alle) studente beskou word. De Villiers smeek eintlik om kortgevat te word, maar die US-raadslede is oorwegend ANC-gesind, onder meer omdat die getal raadslede wat deur die minister van hoër onderwys aangewys word tydens De Villiers se ampstermyn van drie tot die maksimum van vyf (as ek reg onthou) vermeerder is. Daardie minister is Blade Nzimande, die sekretaris-generaal van die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party. Die US-raadsamestelling verduidelik (dalk) ook waarom De Villiers se ampstermyn as rektor sonder meer vir ‘n verdere vyf jaar verleng is. By De Villiers se uittrede op 31 Maart 2025 sal Afrikaans hoogswaarskynlik glad nie meer as ‘n US-onderrigtaal bestaan nie. Marais se hoop op ‘n kosbate Afrikaner- en Afrikaansnalatenskap aan die US sou dan volledig vernietig wees. Dit is kwalik moontlik om te glo in watter mate Suid-Afrika en daarmee saam die US sedert 1994 ontaard het.

    Die mate waarin die De Villiers-US die US-stigtingskenker geminag, het nie net in 2015 duidelik geblyk nie, maar selfs in groter mate tydens die US-eeufees in 2018. De Villiers het, sover bekend, hom toe nooit eens verwerdig om Marais se uitdruklike stigtingsvoorwaarde, dat Afrikaans nie ‘n mindere plek as Engels aan die US mag beklee nie, in die openbaar te noem nie. Ek verkwalik HJMNF-trustees dat daar van hulle kant in die openbaar geen luide beswaar teen De Villiers se swye opgeklink het nie. Dit is ‘n onverteerbare onreg wat die De Villiers-US die Marais-nalatenskap aangedoen het. Waarmee die US, wat Afrikaans betref, veral sedert 2002 besig is, is fundamenteel oneties. Elizabeth Marais (1867-1953), Jan Marais se eggenote, was ná sy dood bykans vier dekades lank intens meelewend by die US betrokke. In minder as ‘n halfeeu ná haar dood het drie US-rektore van 2002 af agtereenvolgend gepoog om Jan Marais se Afrikaans- en Afrikanernalatenskap te vernietig. Sulke gedrag dui op baie dik ANC-gedienstige velle. Tydens Marais se begrafnis is by sy graf gesê: “Stellenbosch zou haar rechterhand moeten vergeten als het vergeten zou wat Jan Marais voor haar was.”

    Sedert die dood van Jan Marais is dit die dure plig van HJMNF-trustees om volgens sy wense namens hom te praat en te handel omdat hy dit nie meer self kan doen nie. Hulle (relatiewe) onaktiwiteit in hierdie opsig, hulle onwilligheid om (kompromisloos) vir Afrikaans te veg, het nie by Meaker begin nie. Dit kom al ‘n lang pad. Dit is onverskoonbaar. Deel van die probleem is dat mense wat US-personeellede was of is, as trustees aangestel word. Veral sedert 1994 beteken dit dat so ‘n trustee twee here met uiteenlopende belange probeer dien – een wat al hoe meer Engels- en die ander wat Afrikaansgeoriënteerd is. Dit is onmoontlik om aan die wense van sowel Wim de Villiers as Jan Marais te voldoen. Die oplossing is dat besluit moet word dat geen trustee voortaan ‘n US-personeellid mag wees nie. HJMNF moet heeltemal onafhanklik van die US hervestig word.

    Dieselfde behoort met die ander Marais-fonds, Het Jan Marais Fonds (HJMF), te gebeur. Volgens Marais se voorskrifte moet HJMF nege en HJMNF ses trustees hê. Aanvanklik was daar ‘n groot mate van oorvleueling; dus dat trustees van die een ook trustees van die ander fonds was. Mettertyd het HJMF heeltemal in die US-administrasie versand geraak en uit die openbare oog verdwyn. Oor die HJMF skryf Pieter Kapp in sy boek oor Jan Marais: “Die fonds het sy onafhanklikheid van die US afgestaan en sy rekening by Nedbank gesluit en dit na die US se interne rekening oorgeplaas” (bl 175). Kapp kon nie vasstel wie toe HJMF-voorsitter was nie, om van wie die ander agt trustees was nie te praat nie.

    In die lig van die minagting wat Marais deesdae in US-geledere te beurt val, is dit (hoogs) onwaarskynlik dat die US steeds HJMF volgens Marais se voorskrifte bestuur en administreer. Hoe vollediger die verengelsing, des te minder die reg van die US om finansiële voordeel uit HJMF te trek. Dit is myns insiens die dure plig van HJMNF-trustees om HJMF uit die kloue van die US te bevry en sorg te dra dat dit heeltemal vry van US-beïnvloeding bestuur en geadministreer word. Dit is onwaarskynlik dat die US sy Marais- neseier vrywillig sal afstaan. Dan behoort HJMNF-trustees die moed van hulle oortuiging te hê om met regsoptrede HJMF heeltemal onafhanklikvan die US te maak. Dit verg bereidwilligheid om te baklei vir wat reg is; iets waarvoor Meaker klaarblyklik nie kans sien nie.

    Die US het uit die Victoria Kollege ontstaan. In die eerste helfte van die vorige eeu het die US die moeisame pad van ‘n oorwegend Engelse na ‘n Afrikaanse inrigting geloop. In die nuwe Suid-Afrika het die US terugwaarts beweeg en doelbewus direk teen die wense van Jan Marais in ‘n oorwegend Engelse inrigting geword. By die huidige US-bewind weeg die wense van die ANC-regime swaarder as dié van Marais. Maar dit is (ten minste teoreties) moontlik om die US te hertransformeer deur te herhaal wat voorheen vermag is; dus om die US van sy huidige oorwegend Engelse opset te hervorm totdat dit weer ‘n oorwegend – verkieslik uitsluitlik – Afrikaanse inrigting word. Wanneer dit bewerkstellig is, kan die twee Marais-fondse hulle verbintenis, ooreenkomstig die wens van Jan Marais, met die US hernu. In die voorsienbare toekoms behoort die Marais-fondse hulle egter baie duidelik van die US te distansieer. Dit is immers wat Jan Marais (ongetwyfeld) sou gedoen het.

    Michael le Cordeur is sedert 2012 ‘n HJMNF-trustee. Hy sorg dat hierdie trustees op diversiteit of multikulturaliteit aanspraak kan maak. Daar is drie redes waarom Le Cordeur nie ‘n trustee moet wees nie: Hy is nie pro-Afrikaner en pro-Afrikaans nie (wel pro-Kaaps) en hy is ‘n US-dosent. Weens die hedendaagse ontaarding van Afrikaansinstansies het Le Cordeur al as raads- of direksielid of trustee in die Stigting vir Bemagtiging deur Afrikaans (SBA), die Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging (ATKV) en die Afrikaanse Taalraad (ATR) gedien. Hy was selfs die ATR-voorsitter en die onder-voorsitter van Rachel’s Angels, waar net nieblankes engelstatus kan verwerf. In die nuwe Suid-Afrika is dit ‘n oorbekende situasie: Geen instansie mag eksklusief blank wees en op grond van ras of kleur diskrimineer nie. Maar eksklusief nieblanke of swart instansies, wat blatant teen blankes diskrimineer, word onder die vaandel van “regstelling” of transformasie as heeltemal in orde beskou. Dink in hierdie verband ook aan die DAK (Doman, Autshumao, Krotoa) -netwerk. As uitgesproke ANC-kameraad het Le Cordeur geen probleem hiermee nie.

    Oor die ontaarding van Afrikaansinstansies het ek al dikwels geskryf. Ontaarding is al dermate die geval dat talle van hulle, soos die SBA, ATKV, ATR en DAK, weens hulle verknogtheid aan en vertroeteling van Engelsbesoedelde Kaaps en hulle afwysing, of ten minste skeptisisme, oor Standaardafrikaans, in werklikheid die ondergang van Afrikaans bevorder. Sedert die diensaanvaarding in Junie 2016 van ‘n ANC-aktivis, Michael Jonas, as die uitvoerende hoof van die Afrikaanse Taalmuseum en -monument (ATM), geld dit ook in buitensporige mate vir die ATM. In hierdie twee tradisioneel Afrikaanse heiligdomme in die Paarl het sowel Afrikaans as die blanke personeellede bedreigde spesies geword. Hierdie situasie het die blanke museumkuratrise, Chantelle de Kock, onlangs genoop om oor die inwyding van die Taalmonument in 1975 te beweer dat “die meeste sprekers van Afrikaans nie toegelaat is om dit by te woon nie” – volgens Izak de Vries se verslag (LitNet, 13.10.2020). Le Cordeur het voorheen (doelbewus) valslik beweer dat hy nie toegelaat is om die monument-inwyding by te woon nie.

    Op De Kock se bewering het ek op 13 Oktober soos volg gereageer: “Chantelle de Kock, die kurator van die Afrikaans Museum, beweer ‘dat die opening van die Taalmonument 45 jaar gelede omstrede was omdat die meeste sprekers van Afrikaans nie toegelaat is om dit by te nie.’ Dit is inderdaad so dat die oorgrote meerderheid Afrikaanssprekendes, wit en bruin, nie by daardie gebeurtenis teenwoordig was nie. Maar wat sy waarskynlik bedoel, is dat bruin mense nie by die opening toegelaat is nie. Dit word egter weerspreek in ‘Die Afrikaanse Taalmonument: Van konsep tot gestalte,’ ‘n publikasie wat op die ATM-webwerf beskikbaar is. ‘Verskeie bruin skrywers en verteenwoordigers van ander sektore van die bruin gemeenskap [is] genooi en ‘n beduidende aantal van hulle, asook groot getalle bruin skoolkinders, het die verrigtinge bygewoon’ (bladsy 8).” As skoolkind kon Le Cordeur dus, as hy wou, die gebeure eerstehands ervaar het.

    Op 15 Oktober het Leopold Scholtz soos volg op De Kock se bewering gereageer: “As ek reg onthou, was daar wel deeglik ‘n kleinerige groep Afrikaanse bruin mense by die opening van die Taalmuseum* teenwoordig.” Scholtz het dit nodig gevind om ter wille van die waarheid te reageer omdat my bostaande kommentaar aanvanklik teruggehou is en eers na verloop van sowat ‘n week gepubliseer is. By LitNet is dit geykte praktyk om lesersreaksies voor publikasie te “modereer”. Dit kan die weiering van publikasie insluit. ‘n Mindere vorm van sensurering is om kommentaar waarvan LitNet nie hou nie, dae lank terug te hou en dan by die oorspronklike datum te publiseer. Sulke kommentaar word dan min gelees omdat baie LitNet-lesers net van die jongste lesersreaksies kennis neem.

    [* Die monument teen Paarlberg en die museum in Pastorielaan in die Paarl is op dieselfde dag, 10 Oktober 1975, ingewy.]

    Ek vra my af: Waarom is Scholtz se kommentaar dadelik gepubliseer en myne, wat wesenlik dieselfde sê, word dae lank teruggehou? Kan dit geregverdig word as ‘n meningsforum, soos LitNet, wegskram van die waarheid? Des te meer as onthou word dat LitNet destyds geloods is met die voorneme dat sensuur vir hom uit die bose sou wees. In die huidige geestesklimaat kan sensuur die heil van Afrikaans en die beeld van Afrikaners ernstig benadeel. Dit is byvoorbeeld heeltemal moontlik dat die ATM-opset tans sodanig is dat die webwerfpublikasie waarna ek hierbo verwys, onttrek of aangepas kan word. Dit sou ‘n vervalsing van die geskiedenis wees.

    Ek kom reeds ‘n baie lang pad met LitNet maar sy sensuurbeleid, wat sekerlik periodiek verander, kon ek nog nooit deurgrond nie. Op dieselfde dag, 13 Oktober, toe ek bogenoemde kommentaar oor die De Kock-uitlating geskryf het, het ek in ‘n ander reaksie veel meer fundamentele kritiek op die ATM uitgespreek. Ek het verwag dat my teks moontlik deur LitNet teruggehou of geweier sou word, maar tot my verbasing is dit dadelik gepubliseer. Dit gee ‘n (realistiese) beeld van die toestand waarin die ATM verval het maar wat skynbaar geen kommer hoegenaamd by ander Afrikaansinstansies wek nie. My kommentaar op De Vries se artikel lui soos volg:

    “Daar word beweer dat die ATM-raad van agt lede verteenwoordigend van Afrikaanssprekendes is. Maar daar dien net een of twee wit mense in hierdie raad. Is dit verteenwoordigend? Op die ATM-webwerf is daar ‘n foto van die personeel. Daar is blykbaar net enkele wit mense. Is dit verteenwoordigend? Kyk na die teks en foto’s [in De Vries se artikel] hierbo. Wit mense is die uitsonderings. Is dit naastenby ‘n spieëlbeeld van Afrikaanssprekendes? My indruk is dat wit mense (doelbewus) deur die ATM gemarginaliseer word. Is dit deel van die dekolonisering van Afrikaans waarvan Elvis Saal [die voorsitter van die ATM-raad] melding maak? Is dit taalkundig sinvol om Christo van Rensburg se stelling te herhaal dat Afrikaans ‘n halfeeu voor 1652 ontstaan het, of behoort ons ons eerder af te vra of dit nie (bloot) ‘n uitdrukking van politieke byderwetsheid is nie? Wit mense het ongetwyfeld die grootste bydrae tot Afrikaans gelewer en hulle is sekerlik die lojaalste ondersteuners van Afrikaans. Die artikel hierbo wek ‘n heeltemal ander indruk.” Verwys ook Johannes Comestor se artikel: “Afrikaans: Vind daar onteiening plaas?” (LitNet 25.08.2020).

    LitNet en Rapport is die publikasies wat Kaaps as geradbraakte Afrikaans in die grootste mate bevorder en natuurlik ook Son, wat, anders as sy Engelse eweknie, in die Wikipedia beskryf word as ‘n “mixed Afrikaans-language South African tabloid.” Son is nie op Netwerk24 toeganklik nie. Hopelik dui dit daarop dat Naspers/Media24 hom darem in ‘n mate van Son distansieer. Maar behoort hierdie instansies en almal wat belang by Afrikaans het nie ernstig te besin oor hoe Engelsbesoedelde taalgebruik die toekoms van Afrikaans saboteer nie? Behoort HJMNF ‘n instansie soos die SBA finansieel te ondersteun? HJMNF se skenkings aan die Woordeboek van die Afrikaanse Taal (WAT) is meer sinvol.

    Die mate waarin Le Cordeur en LitNet saamspan om Kaaps te bevorder, blyk byvoorbeeld uit ‘n onlangse artikel deur Le Cordeur: “‘n Strategie vir die insluiting van Kaapse Afrikaans by die formele skoolkurrikulum” (LitNet 19.10.2020). Ek het op 22 Oktober die volgende (redelike/gematigde) kommentaar daarop na LitNet gestuur, maar op 1 November was daar nog geen aanduiding dat dit gepubliseer sou word nie.

    “Soos dikwels voorheen is Michael le Cordeur beswaard oor die stigmatisering van Kaaps. Hy beklemtoon graag dat Kaaps ‘n gelykwaardige variëteit van Afrikaans is. Wat hy nie verreken nie, is die groot Engelskomponent in Kaaps. In hierdie opsig is Kaaps nie net sulke goeie Afrikaans soos die ander variëteite nie – veral nie so gesuiwer van onnodige Engels soos Standaardafrikaans nie. Engelsbesoedelde Kaaps stel ‘n slegte voorbeeld wat al hoe meer deur ander Afrikaanssprekers nagevolg word. Die uiteinde kan wees dat Afrikaans as ‘n taal wat duidelik van Engels onderskeibaar is, tot niet gaan. Kaaps kan nie gestandaardiseer en as ‘n skoolonderrigtaal erken word terwyl enige Engelse woord deel van sy woordeskat is nie. Wat nodig is, is dat alle Kaapssprekers en alle ander Afrikaanssprekers aangemoedig word om hulle taal van onnodige Engelsinvloed te suiwer. As in Kaaps op sy nie-Engelse taaleie gekonsentreer word, kan die stigma beëindig, dit makliker gestandaardiseer en ‘n erkende skoolonderrigtaal word. Die voortbestaan van Afrikaans sal dan veel beter gedien word as wat tans die geval is.” Op grond waarvan sou die LitNet-redaksie dink dat lesers teen hierdie opmerkings beskerm moet word?

    Die lakmoestoets vir ‘n Marais-fondstrustee is of hy/sy Jan Marais se wens, dat Afrikaans nie ‘n mindere plek as Engels aan die US mag beklee nie, onderskryf. In hierdie opsig het Le Cordeur homself gediskwalifiseer. Hy het onomwonde verklaar dat die verengelsing van die US by hom “geen hartseer” wek nie (LitNet 13.11.2015). Daar kan geen twyfel wees dat so ‘n houding lynreg teen Jan Marais se wense ingaan nie. Die beginsel wat Marais vir sy befondsing van die US neergelê het, behoort ook vir skole te geld. Net skole wat eentalig of hoofsaaklik Afrikaans is, behoort deur HJMNF finansieel ondersteun te word. Skole behoort vooraf deur HJMNF gewaarsku te word dat sodra Engelsonderrig groter afmetings as Afrikaansonderrig aanneem, sy finansiële ondersteuning beëindig sal word. Op hierdie manier sal die heil van Afrikaans ten beste gedien word.

    Maar ook in hierdie opsig ondermyn Le Cordeur die wense van Marais. In Le Cordeur se boek, Halala Suid-Afrika (2019 – Praag 4.04.2020), is daar ‘n artikel met die opskrif: “Is ons ‘n hindernis vir hulle wat wil leer?” (bl 72-76), wat op 6 Desember 2009 in Rapport gepubliseer is. Daarin verkondig Le Cordeur die ANC-regime se beleid waarvolgens skole rasgeïntegreerd moet wees. Dit beteken in die praktyk onder meer dat skole eentalig Engels maar nie eentalig Afrikaans mag wees nie. Engelse skole sluit glo niemand uit nie terwyl Afrikaans as onderrigtaal glo wel sommige leerlinge, veral swartes, uitsluit.

    Le Cordeur verwys na die Hoërskool Ermelo wat van ‘n uitsluitlik Afrikaanse skool in ‘n tweetalige skool (Afrikaans en Engels) getransformeer is, met as bonus dat dit nou ook swart leerlinge het. Soos hier bo aangetoon, beteken dit dat die Hoërskool Ermelo spoedig/mettertyd oorwegend Engels en swart sal wees. Hierteen het sowel Le Cordeur as sy geliefde ANC geen beswaar nie. Dit is immers ook die pad wat die US en al die eens Afrikaanse universiteite met die seën van Le Cordeur en die ANC-regime loop.

    Aan die begin van hierdie eeu was Le Cordeur ‘n omgangsinspekteur vir skoolonderwys in die Stellenbosch-omgewing. Die Laerskool AF Louw was ‘n eentalige Afrikaanse blanke model C-skool. Le Cordeur het voorgestel dat die skool begin om elke jaar in graad R 40 swart Engelse leerlinge in te neem, wat dan jaarliks na die volgende graad opskuif. Ná agt jaar sou daar agt swart Engelse klasse van graad R tot 7 wees. Teen die einde van 2009 het hy triomfantelik en oordrewe aangekondig: “Die leerlingtal het gestyg van 250 Afrikaanse leerders na 500 meertalige kinders. Afrikaanse leerders se Engels het drasties verbeter. En 250 Xhosa-kinders en hulle ouers [!] is nou Afrikaans magtig” (75). Hy noem dit ‘n “wen-wen oplossing” (74).

    Uit die getal leerlinge kan afgelei word dat die skool in 2009 helfte wit (en bruin) en Afrikaans en helfte swart (en bruin) en Engels was. Le Cordeur vind dit wonderlik dat die druk op klaskamerruimte in die Primêre Skool Ikaya in die swart woonbuurt Kayamandi op hierdie manier verlig is. “‘n Slag [is] geslaan vir Suid-Afrika; meer nog vir Afrikaans. Deur konstruktief saam te werk met die owerhede is Afrikaanse onderrig aan AF Louw verseker” (75). Een van die redes wat Le Cordeur vir skooltranformasie aanvoer, is dat “so baie kinders met ‘n leë maag skool toe kom” (73). Hy verduidelik egter nie hoe die verengelsing en verswarting van die Laerskool AF Louw ‘n bydrae lewer om hierdie probleem op te los nie. Desnieteenstaande beweer hy dat almal met hierdie (briljante) voorstel van hom tevrede gestel is; dat almal gelukkig is (76).

    Maar hoe lyk daardie skool deesdae, elf jaar later? Kyk op die skool se webwerf op die internet. Die skool is getransformeer van ‘n eens blanke skool na ‘n skool vir bruin en swart leerlinge. Van graad R tot 7 is daar drie klasse vir elke graad. Op elke vlak is daar een Afrikaanse en twee Engelse klasse. Met ander woorde, binne ‘n dekade het die Afrikaans/Engels-verhouding van helfte-helfte na tweederdes Engels en ‘n derde Afrikaans verander. Het Le Cordeur ‘n slag vir Afrikaans geslaan, soos hy in 2009 beweer het? Het die Le Cordeur/ANC-transformasie Afrikaansonderrig aan daardie skool verseker? Dit is vir my duidelik dat daardie skool dieselfde pad as ander eens Afrikaanse skole en universiteite loop; dat Afrikaans progressief uitgewis word. Dit toon weer eens dat Le Cordeur en die ANC-regime nie met blanke (veral Afrikaner- en Afrikaans-) belange vertrou kan word nie.

    Die Laerskool AF Louw-sage toon nogeens dat Le Cordeur nie ‘n trustee van HJMNF behoort te wees nie. As opvoedkundige tree hy (in groot mate) as hekwagter op wanneer HJMNF oor finansiële ondersteuning aan veral (eens) bruin skole besluit. Omdat die Laerskool AF Louw deesdae oorwegend ‘n Engelse skool is, behoort dit nie (meer) deur HJMNF ondersteun te word nie. Die skole wat tradisioneel bruin en Afrikaans was, verengels baie vinniger as die tradisioneel Afrikaanse blanke skole. Dit is omdat bruines in (baie) groter mate as blanke Afrikaanssprekendes Afrikaansdislojaal is, insluitende die Moslems van byvoorbeeld die Bo-Kaap, wat deesdae polities byderwets maar verkeerdelik as die bakermat van Afrikaans verheerlik word. Die hedendaagse oorwig van Engels aan die Laerskool AF Louw is (waarskynlik) nie bloot aan die toeloop van swart leerlinge te wyte nie maar ook weens bruines wat toenemend verkies om in Engels skool te gaan.

    Een van my medestryders vir Afrikaans het onlangs die volgende gedagte in die midde gelê: Is die bruines steeds die meerderheid Afrikaanssprekendes? Die antwoord hang deels af van of Kaaps as ‘n variëteit van Afrikaans of eerder (en myns insiens tereg) as ‘n tussen- of brouseltaal beskou word. Die punt is dat die stadium in die nie te verre toekoms bereik kan word dat blankes die meerderheid Afrikaanssprekendes sal wees. Juis daarom moet daar jaloers oor die idiomatiese gehalte, die wesenlik nie-Engelse aard, van Afrikaans gewaak word.

    Op 21 Oktober 2020, die dag toe La Vita se onderhoud met Meaker gepubliseer is, het ek soos volg aan HJMNF geskryf: “Geagte mevrou Erna Meaker, Ek skryf na aanleiding van die koerantonderhoud met u wat vandag gepubliseer is. Ek het dit by meer as een geleentheid sonder sukses onder die aandag van u voorganger [Niel Krige] gebring dat dit vir my heeltemal onaanvaarbaar is dat Michael le Cordeur ‘n trustee van die JMNF is omdat hy hom oopenlik ten gunste van die verengelsing van die Universiteit Stellenbosch uitgespreek het. Iemand anders behoort as trustee vir byvoorbeeld kontak met skole vir bruines aangestel te word.”

    Op 28 Oktober 2020 het HJMNF-sekretaresse, Henét de Villiers, soos volg aan my geskryf: “Beste Professor, Dr Michael le Cordeur lewer waardevolle insette as Trustee. Sy e-pos-adres is op die US se webblad. Ek stel voor dat u met hom u argwaan hanteer. Ongelukkig kan/gaan ons nie as tussenganger optree nie.” Argwaan is nogal ‘n groot woord vir ‘n sekretaresse om te gebruik. Agterdog of wantroue word bedoel. Dit is duidelik dat daar by HJMNF skynbaar geen of bloedweinig begrip is vir waaroor dit hier gaan. Dit is juis die Le Cordeur-insette wat met (groot) omsigtigheid benader behoort te word. Dit sou geen sinvolle doel dien as ek my besware privaat onder Le Cordeur se aandag bring nie. Dit is HJMNF-trustees wat standpunt moet inneem. Die bostaande uiteensetting kan hulle hopelik help om oor die rol van HJMNF te herbesin. Dit gaan by uitstek om Jan Marais se wense en die heil van Afrikaans.

    Dit is die dure plig van HJMNF-trustees teenoor Jan Marais om nie, soos die Afrikaansinstansies wat ek hier bo noem, voorkeur aan byderwetse politieke oorwegings bo die belange van Afrikaans en die Afrikanerdom te gee nie. Hoekom voel dit vir my aljimmers asof ek ‘n stem roepende in die woestyn is? Dit is my oortuiging dat wat ek skryf kwalik sonder meer as bog verwerp kan word. Ek put my motivering om met die stryd ten behoewe van Afrikaans en die Afrikanerdom voort te gaan uit die volgende woorde van James Anthony Froude: “Even when a cause is lost utterly, and no rational hope remains, I will still go down, if it had to be so, with my spirit unbroken and my face to the enemy” (Praag 11.07.2020).

  • Dan Roodt: Sondagaktueel 5

    Dan Roodt: Sondagaktueel 5

    Steve Hofmeyr se hofsaak in die Stellenbosse Landdroshof word aanvanklik in dié potgooi bespreek, waarna nog ‘n hofsaak, dié van die staatspatoloog dr. James Blair Mwesigwa, aan die beurt kom. Mwesigwa het naamlik liggaamsdele van ‘n lyk onder sy beheer gesteel om vir moeitie te verkoop. Penny Sparrow se dood het tot groot leedvermaak op sosiale media, veral die sg. “Swart Twitter” gelei. Internasionaal is mnr. Donald Trump vandeesweek as ‘n “rassis” uitgekryt omdat hy na die smerigheid van die stad Baltimore, wat onder andere deur ‘n rotteplaag geteister word, verwys het.

  • Dan Roodt: Stellenbosch is soos goud: ‘n vloek vir die Afrikaner

    Dan Roodt: Stellenbosch is soos goud: ‘n vloek vir die Afrikaner

    Volgens ‘n vriend het die digteres Ina Rousseau Stellenbosch iewers ‘n “klein skilderytjie” genoem. Dié frase kom egter nie voor in haar beroemde gedig “Sondag op Stellenbosch”* waarin landelike rus vooropgestel word nie. Ook DJ Opperman het Stellenbosch op ‘n keer in ‘n TV-onderhoud as “pastoraal” beskryf. Met sy skatryk magnate en veelbesproke, eertyds Afrikaanse universiteit oefen dié dorp egter ‘n geweldige invloed op Afrikaans en die Afrikaner uit.

    ‘n Mens hoef maar net Leon Lemmer se artikels op dié webblad te lees om dit te besef. Terwyl die ANC-revolusie die res van die land, veral Pretoria en Johannesburg, maar ook Bloemfontein en ander kleiner plekke, met volle geweld en radikalisme getref het, is Stellenbosch grotendeels ongeskonde gelaat. Dit oorleef as ‘n soort idille van ‘n Afrikanerwêreld wat was en ietwat ironies deur Ina Rousseau hier onder beskryf word: “Die grootmense praat voetbal; kinders staan/
    verveeld op stoepe rond, eet stukkies koek.”

    ‘n Transvaler het ná die ontdekking van goud in die ou ZAR gesê: “Die ontdekking van die Witwatersrandse goudvelde is die eerste bylslag aan die wortel van ons onafhanklikheid.”

    Goud was ‘n wonderlike geskenk aan die Transvaal, maar ook ‘n vloek wat tot oorlog met Brittanje sou lei. Die Uitlanders sou hulle in die Goudstad vestig, waar hulle tot vandag toe voortgaan om ons en ons taal te ondermyn. Iewers in ‘n toespraak het Thabo Mbeki dit as’t ware bevestig: dat hy en die Uitlanders nou in beheer was. “Never again shall you be called Uitlanders,” het hy aan die welgestelde Engelse inwoners van Johannesburg gesê.

    In die huidige tydvak is Stellenbosch soos goud: Afrikaans word nog steeds daar gepraat en sover ek verstaan, kan mens steeds sekere vakke aan die Universiteit van Stellenbosch in Afrikaans loop. Die dorp, geleë aan die voet van die Helderberg met sy wingerde daar rondom, is verruklik. Elke student wat sy universiteitsdae op Stellenbosch deurbring, is bevoorreg.

    Met sy Kaaps-Hollandse geboue en eeue oue geskiedenis, verteenwoordig Stellenbosch ‘n unieke stuk Afrikaneridentiteit: Ons is Nederlanders, Duitsers en Franse wat inheems aan die land geraak het en ons spreektaal as kultuurtaal ontwikkel het.

    Eintlik voel ek jaloers op elke Matie: Pleks van ‘n studentikose verblyf in ‘n manskoshuis waar ek dalk met Christo Wiese, Johann Rupert, Jannie Mouton, Koos Bekker of Markus Jooste (wel, Jooste is nou minder gewild, maar op ‘n stadium was hy die land se mees flambojante magnaat en perde-eienaar) bevriend kon geraak het, moes ek in Braamfontein tussen Jode en Engelse aan die Universiteit van die Witwatersrand studeer. Daar het ek die koue winde van Boerehaat en minagting aan eie bas ervaar. Bietjie later het ek in die letterlike Europese koue moltreine en ronkende RATP-busse gehaal om aan die Universiteit van Parys se berugte agtste kampus (Paris VIII-Vincennes) in die destydse kommunistiese dorp St. Denis my studies in die filosofie voort te sit. My dosente was wêreldberoemd, maar die plek was vol graffiti en die lesingsale se stoele dikwels stukkend. In teenstelling met die Calvinistiese netheid en orde van Stellenbosch.

    Nietemin is ek vandag bly dat ek nooit aan Stellenbosch gestudeer het nie. My studentedae sou sorgvryer, eenvoudiger, meer Afrikaans-nasionaal gewees het, maar dalk sou ek soos Anton van Niekerk, Willie Esterhuyse, Wim de Villiers, Philip Spies of enige van die “Stellenbosse denkers” wat Leon Lemmer só gereeld op dié blad kritiseer, geraak het.

    Soos dit vir my lyk, het hulle Afrikaans en Stellenbosch soos ‘n goue geskenk ontvang. Hulle neem dit as vanselfsprekend aan; daarom kan hulle ook voorstel dat dit afgeskaf word of tot “Kaaps” omvorm word. Terloops, selfs die emiritus-professor van Afrikaanse taalkunde aan Potchefstroom, Wannie Carstens, wat Afrikaans as ‘n “kreoolse taal” sien, het aan Stellenbosch gestudeer.

    In Afrikaans en aan Stellenbosch is hulle geborge, daarom voel hulle gerus om enige grondwetlike of finansiële geborgenheid vir ons taal vir hul eie belang en om polities korrekte redes te verwerp. Wat my betref, aan die ander kant, is ek nog nooit — behalwe in my kinderdae — deur Afrikaans geborge nie. Meesal moes ek my weg in die vyandelike Rooitaal, of in Frans, vind. In Stockholm praat ek geradbraakte Sweeds, in Warskou het ek geleer om op Pools dankie te sê, “dziękuję”. Hoewel ek feitlik my lewe lank (behalwe my jare in Parys, Frankryk) in Johannesburg woon, voel ek my ‘n volslae vreemdeling hier. Eintlik voel ek my meer in ballingskap hier as byvoorbeeld in Frankryk. (Ten minste, en ondanks ongebreidelde immigrasie en islamisering, is daar nog iets samehangends Fráns aan Frankryk, veral op die platteland.) Al waarmee ek my egter hier kan identifiseer, is die Afrikaanse naam (maar wat deur die munisipaliteit verengels is as “Joburg”) en ‘n mooierige ou gebou hier en daar in die middestad, wat dikwels deur ‘n Afrikaanse argitek ontwerp is, maar wat nou besig is om tot ‘n derdewêreldvlak te verval.

    Dalk ken ek minder skinderstories oor die gesiene mense van Stellenbosch. Maar in die Afrikaansvyandige Johannesburg en in Europa het ek veel meer van die vyand se denke geleer: die kommunisme en marxisme in al sy gedaantes, die noodsaak vir rasvermenging, die Westerse beskawing wat moet plekmaak vir die “mengkultuur”, ‘n gewilde (en selfs polities linkse) Sweedse term. Kennelik begin Stellenbosch toenemend soos Johannesburg dink, maar dis blykbaar ‘n langsame proses, al tastend in die duister en gelei deur ‘n onhebbelike Afrikanerkonformisme. Met dié verskil: die Stellenbossers wil nou konformeer teenoor die denke van die Afrikaner se vyande… en voel selfs gesofistikeerd as hulle dit klakkeloos na-aap.

    Vandag skryf Leon Lemmer die woorde:

    My verbintenis met die Afrikanervolk is ononderhandelbaar. Daar kan geen sprake wees dat ek daarvan afskeid gaan neem nie. Spies is op twee maniere op soek na ‘n toekoms: deur die omstandighede in die land te verander én deur die Afrikaner te verander.

    Met sy gevoel kan ek my eenhonderdpersent vereenselwig. Vir seker gaan ek nie afskeid neem van my Afrikanerskap om ‘n spul skatryk en bedorwe Stellenbossers — eintlik ís daar ‘n “Stellenbosse mafia”! — ter wille te wees nie. Ek gaan ook nie die taal wat ek praat verander om in te pas by die “Kaapse plan” om van Afrikaans ‘n nuwe kreools te maak wat vir bepaalde bruin “intellektuele” aanvaarbaar sou wees nie. As boetedoening vir apartheid, moet Standaardafrikaans geslag word. Nee, nee, en nogmaals nee!

    Trouens, die hele “bruin probleem” in Afrikaans is iets wat grotendeels op Stellenbosch uitgedink is. Hier in die Transvaal is daar ook bruines, maar omdat hulle self ‘n minderheid is, word hulle ewe erg deur die heersende ANC-swartmag verdruk en kom hulle dikwels in Eldoradopark, Eersterust en ander plekke fisiek daarteen in opstand. Geen noordelike bruine sou vir ‘n oomblik verwag dat die Afrikaner sy taal sou moes prysgee vir een of ander verwronge polities korrekte “nasiebou”-projek nie.

    Die Transvaalse bruine is feitlik onbeskaamd rassisties en vele verwys na ons ANC-heersers as “kaffers”, behalwe hulle word nooit daarvoor Gelykheidshof toe gesleep nie. Die punt is egter: anders as wat die Stellenbosse mafia propageer, is daar geen behoefte, nóg by Afrikaners, nóg by die bruin gemeenskap, om tot “een volk” te versmelt nie. Om Bart Nel te parafraseer: “Ek is ‘n Afrikaner, en ek is nog hý.”

    Huis Afrikaans is veel groter en mooier en waardevoller as wat Stellenbosch ooit kan wees. Ek verstout my om te sê: Indien Stellenbosch môre afbrand, sal Afrikaans en die Afrikaner steeds bestaan. Sonder Stellenbosch mag ons selfs gedy, want die soort denke wat voortdurend uit die US en omgewing sypel, is omgewe van ‘n onwelriekende geur van verraad. Ons wat lojaal teenoor volk en taal is, herken dit vir wat dit is: die soveelste hensoppery, oorgawe aan Engels en Engelsheid. Waarvoor? Om ons vyande te plesier?

    By verre die meeste Afrikaners woon steeds in die Transvaal. Al droom ons van ‘n nuwe republiek in die Suid-Kaap, of die Noord-Kaap, oorleef ons steeds hier tussen die mynhope van Johannesburg, die fabrieke van die Oos-Rand, die kwasi-Amerikaanse chaos van snelweë en pakhuise wat die sentrum van dié provinsie by Midrand tipeer. Pretoria met sy voorstede en buurtwagte wat patrolleer, is paraat, asof in voorbereiding op die Suid-Afrikaanse burgeroorlog wat soveel mense voorspel. Die afskuwelike en niksseggende naam wat die ANC aan die middelpunt van Transvaal gegee het, Gauteng, benoem op ‘n manier die geweld en verval waaraan ons elke dag blootgestel word. Tesame met, natuurlik, Engels. Want Johannesburg is in beheer. Dis steeds die Ewige Uitlander wat regeer. Die ANC en veral die SAKP was skeppinge van die Uitlander, van die linkse Engelssprekende wat ons land en ons kultuur verwerp en poog om ‘n ander in die plek daarvan te stel, ‘n soort Afro-Engeland waar jy jou lewe nie seker is nie, maar steeds ‘n duur Mercedes mag ry of ‘n Louis Vuitton-handsak met R300 000 se omkoopgeld aan kontant daarin van Bosasa mag ontvang.

    Die paradoks is daarom: die toekoms van Afrikaans lê nie by die verlinkste Stellenbosssers, wat halfdronk van die wyn en die welvaart van hul witterige en steeds eurosentriese provinsie oor die kim staar nie, maar by ons hier “aan die buitekant”. Ons is die ontheemdes en onterfdes, die verdruktes en verwerptes. Wits het ‘n swartman na die Universiteit van Pretoria oorgeplaas wat alle Afrikaans vanaf 1 Januarie 2019 op daardie kampus verbied het. Dis ons werklikheid, mooi swart en wit, nie die halfwas-Afrikaans met Engels wat stadig oorneem soos op Stellenbosch nie.

    Ek geniet Leon Lemmer se skrywes terdeë en sonder hom sou ek veel minder geweet of verstaan het van wat op Stellenbosch aangaan, die treurige ondergang wat daar met die samewerking van die Afrikanermafia op die dorp gepleeg word. Maar dalk heg ons te veel waarde aan Stellenbosch, die dorp wat dalk te “vermoeid van al die rus”, soos Ina Rousseau sê, mag wees om weerstand te kan bied.

    Die Transvaal was deur ons geskiedenis die toneel van opstand en rebellie. Dit is hier waar Paul Kruger die streep getrek het. Ons moet ook nie die Hollanderonderwysers vergeet nie; dit is hulle wat vir ons ‘n suiwer identiteit los van Engels gegee het, anders as in die Kaap waar die lyn tussen Afrikaner en Engelsman dikwels vaag is.

    Verraad oor ‘n glasie wyn staan my nie aan nie; ek drink nie eens meer wyn nie. Alkohol is gif. So dikwels as daar neerhalend na die “regse Afrikaner” verwys word, word brandewyn en Coke mos bygesleep.

    Ons moet net onthou waar die brandewyn vandaan kom. Op ‘n nugter dag sal ons dalk besef dat die bedwelming vanuit Stellenbosch iets is wat ons van ons sal moet afwerp indien ons ooit vry wil wees. Of bloot net wil oorleef, want die juk van die vyand raak by die dag swaarder.

    *Sondag op Stellenbosch
    (Ina Rousseau)

    In hempsmoue lê mans koerant en lees,
    die vrouens raas en maak komkommerslaai
    terwyl hul toesien dat die vleis nie brand —
    half-elf word daar ‘n kerkdiens uitgesaai.

    Smiddags na die rus kom vragte mense aan
    uit Wellington, Grabouw en Klapmuts op besoek.
    Die grootmense praat voetbal; kinders staan
    verveeld op stoepe rond, eet stukkies koek.

    Saans lui die kerkklok luider; dogters keer
    humeurig met hul naweektassies terug;
    die vrouens gaan die wasgoed vir die meid sorteer,
    die mans maak gou ‘n visstok heel, en sug.

    Die kinders sit aan somme nors en swoeg;
    mans wonder waar hul skoon slaappakke is —
    die vrouens moet die tafel dek vir môre vroeg;
    die mans gaan slaap, vermoeid van al die rus.

  • Drie geskors oor Nazi-plakkate by Stellenbosch

    Drie geskors oor Nazi-plakkate by Stellenbosch

    Drie wit studente van die Universiteit Stellenbosch is geskors nadat hulle Nazi-geïnspireerde plakkate op die kampus opgesit het om ‘n vergadering te adverteer.

    Die Universiteit sê die plakkate wat geskoei is op destydse plakkate van die Nazi-jeugbeweging, bevat uiters beledigende verwysings na Nazipropaganda en is in stryd met beleid oor diskriminasie.

    Die plakkate vir ‘n “Anglo-Afrikaner”-vergadering is Dinsdag op die kampus opgemerk.

    Die Visekanselier, Wim de Villiers, het die plakkate as doelbewuste kwaadstokery bestempel. De Villiers het gesê die drie studente sal geskors bly terwyl dissiplinêre stappe teen hulle sal volg.

    Chaos het op 11 Mei op die Rooiplein van die Universiteit uitgebreek. ‘n Massavergadering is deur ‘n aantal prominente groepe op die kampus aangevra om die omstrede plakkate op kampus te bespreek.

    Dean Dart – Engelssprekend – van die Universiteit Stellenbosch (US) word beskuldig van betrokkenheid by die plakkate.

    Die skare het geweier dat Dart by die byeenkoms praat. Dit was ten spyte van oproepe van studente om hom te laat praat.

    In ‘n video wat Vonani Ngomana geneem het, kan hy gesien word waar hy deur swart SR-lede na die transformasiekantoor vergesel word.

    Nathan Rens, ‘n vriend van Dart, het later aan MatieMedia gesê dat hy genader is om deel te wees van die skepping en verspreiding van die Nazi-plakkate, maar het gesê hy het nadrukklik geweier.

    “Ek ondersteun hierdie byeenkoms vandag, en ek weet ek sal nooit die pyn van ‘n swartman verstaan ​​nie.”

    Rens het voortgegaan om kommer uit te spreek oor wat hy “die universiteit se uitsluitingsbenadering tot transformasie” genoem het, en gesê dat “wit waardigheid herbevestig moet word”.

    “Die feit dat sekere mense nie by ‘n openbare byeenkoms kan praat nie, is ‘n bewys van die uitsluiting van hierdie mense,” het Rens gesê.

    LesBiGay en DASO, die DA se jeugorganisasie, het hul verontwaardiging oor die plakkate uitgespreek, wat deur die meerderheid as “haatspraak” geïnterpreteer word.

    “Ons weet nou dat die universiteit weet wie die drie studente is […] Hoekom is hulle nog nie geskors nie?” het ‘n bruin studentespreker Kerwin Jacobs, gevra. Hy het ook gevra waarom geen interdik teen Dart verkry is om hom te keer om die gedagte van Nazisme te versprei nie.

    Die plakkate, wat herinner aan die Nazi-era propaganda, het ‘n “New Right” vergadering aangekondig en het Anglo-Afrikaner-studente na die JS Gericke Biblioteek Ouditorium Donderdag 11 Mei uitgenooi.

    Swart en bruin studente het gekla oor “latente rassisme op kampus en die behoefte aan transformasie aan die US”.

    Blanke studente is daaraan herinner dat hul solidariteit met swart studente welkom is, maar dat hulle nooit die pyn van rassisme soos deur swart studente ervaar, kan verstaan ​​nie.

  • Histerie oor ‘geweld’ van ‘Nazi-plakkate’ by Stellenbosch

    Histerie oor ‘geweld’ van ‘Nazi-plakkate’ by Stellenbosch

    Die SR van die Universiteit van Stellenbosch sê toesigkamerastelsels sal gebruik word om die dader wat “New Right”-plakkate wat oral op die hoofkampus geplaas is, op te spoor en te identifiseer.

    Volgens die Studenteraad is “geweld” gepleeg deur die daders.

    Die plakkate, met die naam “The Anglo Afrikaner Student” en die slagspreuk “Fight for Stellenbosch”, het Donderdag ‘n vergadering by ‘n universiteitslokaal geadverteer wat ‘n organisasie genaamd The New Right verteenwoordig.

    Die SR het gesê hulle is eers Dinsdag bewus gemaak van die plakkate.

    “Hierdie plakkate, wat gebruik maak van die propaganda-beelde en uitsluitingstaal van die Nazi-era, moedig haatspraak aan en ondersteun die teenproduktiewe waardes van rassemeerderwaardigheid en geweld,” het die voorsitter, Nomzamo Ntombela, sonder ironie gesê.

    Wat Ntombela van Nazi’s weet, moet gevaarlik wees. Dit vorm nie deel van Afrikakultuur nie.

    Die plakkate is op kampus opgesit sonder die kennis of toestemming van die universiteit, die biblioteek of die SR.

    Die plakkate is ook by die Universiteit se Gelykheidseenheid aangemeld.

    Ntombela het gesê die universiteit ondersoek tans die saak en as SR sal hulle verseker dat die betrokkenes aanspreeklik gehou word vir die dissiplinêre kode van die instelling en die land se Handves van Regte.

    “Hierdie diskriminerende dade sal nie deur die VSR geduld word nie, en ons roep elke student op om saam te staan ​​om hierdie daad van rassisme en geweld te veroordeel, wat so sterk teen die visie en bestaan ​​van ons studenteliggaam en -inrigting stry.”

  • Gelyke Kanse begin regsproses oor Afrikaans by US

    Gelyke Kanse begin regsproses oor Afrikaans by US

    Die Konvokasie van die Universiteit van Stellenbosch het sy steun gegee aan ‘n regsproses wat daarop gemik is om die Universiteit se nuwe taalbeleid ter syde te stel.

    Die beleid wat verlede jaar aanvaar is maak Engels die hooftaal van onderrig en administrasie by die Universiteit.

    Die belangegroep Gelyke Kanse het ‘n aansoek in die hooggeregshof in Kaapstad ingedien om dié besluit ter syde te stel. Die aansoek word in Maart aangehoor.

    Hermann Giliomee het Saterdag 21 Januarie ondersteuners van die aksiegroep #StellenboschLente toegespreek, het Litnet berig.

    Giliomee het Afrikaanssprekendes se reg op ‘n Afrikaanse universiteit verdedig. Hy het ook gepraat oor die mosie by die US-konvokasievergadering op 26 Januarie, en die hofsaak wat in Maart in die hooggeregshof aangehoor sal word.

    Volgens Giliomee het US rektor Wim de Villiers, Arnold Schoonwinkel en kie hul rug op studente van Porterville en soortgelyke plekke waar Engels ‘n vreemde taal is, gedraai.

    Hy sê hy het self met Engels gesukkel toe hy op Stellenbosch begin studeer het. Hy het weer verwys na die ANC-belofte van twee Afrikaanse universiteite, maar daarvan het dadels gekom.

    Die Kaapse Afrikaners probeer nou al geruim tyd Afrikaans red deur bruines as taalstryders voor te hou terwyl die meeste reeds verengels het en nie belangstel in die taal nie. Die meerderheid Afrikaners woon in Pretoria en voel nie deel van die Stellenbosche kliek nie.

    Intussen gaan PRAAG voort met voorbereiding vir die beplande hofsaak teen die Universiteit van Pretoria se besluit om Afrikaans af te skaf as onderrigtaal.

  • Oproeriges op verskeie kampusse vasgevat

    Oproeriges op verskeie kampusse vasgevat

    Vier oproeriges is by die Universiteit Stellenbosch in hegtenis geneem nadat hulle toegang verkry het tot ‘n geslote gebou op die kampus.

    ‘n Groep van 160 swart belhamels het op die kampus rondgehol en klasse ontwrig wat daartoe gelei het dat talle lesings gekanselleer is.

    ‘n Woordvoerder van die US, Martin Viljoen sê die polisie moes skokgranate gebruik om die oproeriges uiteen te jaag.

    Privaatsekuriteit het ook die onlusmakers met pepersproei onder bedwang gehou.

    Nog twaalf swart betogers staar dissiplinêre verhore in die gesig en word verbied om verder lesings by te woon en toetse te skryf. Hul makkers dreig met ‘n hongerstaking, maar die dit lyk nie asof die US hul dreigemente ernstig opneem nie.

    Die Pietermaritzburgse landdroshof sal Donderdag ‘n beslissing maak in die borgtogaansoek van die elf swart amokmakers wat aan betogings by die Universiteit van Kwazulu-Natal deelgeneem het. Die elf het reeds 19 dae agter tralies deurgebring.

    Die verdediging het vroeër gevra dat die hof nie in die stadium beeldmateriaal van die betogings in ag neem nie.

    Die aanklaer sê daar is duisende studente wat hul eksamens wil aflê sonder enige intimidasie.

    Betogers by die Universiteit van die Vrystaat het Maandag geëis dat oproeriges wat dié dag in hegtenis geneem is, vrygelaat word.

    Die groep het onderneem om voort te gaan met die ontwrigting van akademiese bedrywighede tot daar aan hulle eise voldoen word.

    Hulle eis ook dat ‘n vroeëre hofbevel teen betogings op die kampus ter syde gestel word.

    ‘n Katolieke priester, Graham Pugin, is intussen in die gesig geskiet met ‘n rubberkoeël.

    Die voorval het gebeur toe oproeriges van Wits en die polisie vroeër by die Holy Trinity Kerk langs die kampus slaags geraak het.

    Die Katolieke Kerk sê dit is tyd vir studente om terug te gaan klas toe en dat onderhandelings voortgesit word wat nie inbreuk maak op lesings nie.

    Die Universiteit van Wes-Kaapland buite Kaapstad sal ook gesluit wees vir die res van die week.

    Personeel en studente is geïntimideer deur aktiviste wat hulle glo vir gratis opleiding beywer, maar nie veel bewys daarvan lewer nie.

    ‘n Woordvoerder, Luthando Tyhalibongo sê die huidige atmosfeer is nie bevorderlik vir onderrig nie. Alternatiewe planne word gemaak om studente te help om die akademiese jaar te voltooi.

    Die Universiteit van Pretoria sal môre nog gesluit wees nadat studente gister fakulteitsvergaderings ontwrig het. Lesings was veronderstel om gister voort te gaan. Die universiteit sê lesings sal daarna hervat word.

  • Hofgeding kom teen Stellenbosch se anti-Afrikaanse taalbeleid

    Hofgeding kom teen Stellenbosch se anti-Afrikaanse taalbeleid

    Die Stellenbosch Universiteit sê hy bestudeer nog dokumente wat ‘n pro-Afrikaanse steungroep by die hof ingedien het.

    Die groep, “Gelyke Kanse”, vra dat die Wes-Kaapse Hooggeregshof die universiteit se nuwe taalbeleid ter syde stel.

    Volgens die nuwe beleid sal Engels van aanstaande jaar af die primêre onderrig- en administratiewe taal wees.

    Die groep waarsku dat die universiteit miljoene aan trustgeld kan verloor as Afrikaans sy status by die instelling verloor.

  • Stellenbosch-gesinsmoord: Verdagte voor

    Stellenbosch-gesinsmoord: Verdagte voor

    Een van die enigste twee oorlewendes in die Van Breda-gesinsmoord op Stellenbosch gaan na verwagting vandag in die hof daar verskyn op drie aanklagte van moord en een van poging tot moord.

    Polisiewoordvoerder, André Traut, het bevestig dat ‘n 21-jarige verdagte homself Maandag aan die polisie oorgegee het.

    Die verdagte is op sosiale media as Henri van Breda geïdentifiseer, maar Traut wou nie uitbrei oor die inhegtenisname nie.

    Dit is nie seker wat daartoe gelei het dat die verdagte homself oorgegee het nie.

    Sy pa, Martin, sy ma, Teresa, en ouer broer, Rudi, is sowat 18 maande gelede in bylaanval vermoor.

    Henri en sy suster, Marli, het oorleef en sy is ná maande in die hospitaal ontslaan.

  • Radikale-sjiek kruipers ‘bly’ nie by Woordfees

    Radikale-sjiek kruipers ‘bly’ nie by Woordfees

    Dit was toe nie “bly” nie – die woordmerk vir die Woordfees 2016 – maar “hartseer” en “weghardloop”.

    Die rektor van die Universiteit Stellenbosch, Wim de Villiers, en Max Price, rektor van die Universiteit van Kaapstad, moes Donderdagaand op die vlug slaan nadat swart oproermakers hul optrede ontwrig het.

    Die twee het ontdek dat hul gekruipery by geweldenaars heel voorspelbaar nog meer dreigemente van geweld gebaar het, ook teen hulle persoonlik.

    Die rektore was deel van ‘n Woordfeesgesprek in Stellenbosch waar hulle die gewone eenrigtinggesprek oor hul eie radikale-sjiek voortreflikhede gevoer het teen die agtergrond van die heersende swart opstand by tersiêre instellings.

    Oproermakers wat nou al geruime tyd lukraak eise stel oor allerlei kwessies, het ‘n voertuig naby Admin B van die US in ligte laaie gelaat en glo ook ‘n petrolbom in die gebou gegooi.

    Die swart oproeriges het die verhoog bestyg terwyl die sprekers gepraat het en die gehoor begin beledig omdat hulle in Afrikaans beswaar gemaak het.

    Henry Jeffreys, gespreksleier en voormalige bruin redakteur wat toegesien het dat Die Burger se sirkulasie na benede tuimel, kon nie die oproeriges oorreed tot redelikheid nie, ten spyte daarvan dat hy sy groot insig en bedrewenheid met sulke sake voorheen voortdurend aan sy lesers opgedwing het.

    De Villiers se kruiperige houding het die indringers ook nie beïndruk nie. Hy is luidkeels deur die oproermakers as ‘n rassis uitgekryt wat min belangstelling getoon het in die rektor se radikale-sjiek poging tot “dialoog”.

    Weens vrees vir hul veiligheid het die twee kruipers en bruin gespreksleier daarna die aftog geblaas en hulself vinnig uit die voete gemaak.

    De Villiers veral, wat oor die afgelope maande besonder tegemoetkomend teenoor die oproermakers was, was haastig nadat hy klaarblyklik besef het dat hy sy troetelnegers nie voortaan so maklik aan ‘n wit gehoor sal kan verkoop as “studente met redelike eise” nie.

    Verslaggewers van Netwerk24 is met dieselfde minagting behandel. Hulle is, toe hulle die petalje wou verfilm, aangerand en uitgeskel: “Fokof jou poes! Fok die media!”

    Die sekuriteit is eers ingeroep nadat die verrigtinge weens die ontwrigting afgelas is.

  • Smorenburg oorweeg regstappe teen PRAAG

    Smorenburg oorweeg regstappe teen PRAAG

    Die aanhitser van die haatveldtog teen die twee persgesig-studente van Stellenbosch, Mathew Smorenburg oorweeg glo regstappe teen dr Dan Roodt van PRAAG.

    ’n Boodskap op Smorenburg se Facebook-bladsy lui: “In reaksie op mense wat Smorenburg fel op sosiale media gekritiseer en soms selfs gedreig het, het Johan Pienaar en Gustav Franzsen van Stellenbosch Maandagaand strafregtelike klagte van intimidasie en die openbare aanhitsing van geweld teen Pieter Swart, woordvoerder van die VF Plus, en Dan Roodt van Praag ingedien.”

    Volgens Smorenburg het Roodt in ‘n twiet gedreig om hom “leed aan te doen”.

    Die VF Plus het Maandag ’n klagte teen die US by die Menseregtekommissie (MRK) ingedien.

    Die woordvoerder van die MRK, Isac Mangena, het bevestig dat die klagte ontvang is en dat dit ondersoek word.

    Smorenburg het Poekie Briedenhann en Jo-Anne Cloete gedwing om ‘n boodskap wat hulle inkrimineer op sosiale media te deel:

    We are aware that our actions in the #blackfacing incident last night at the Heemstede stellar space party where painting our bodies dark purple and cover with glitter appeared as black and thus as attempt to demean and axotify blackness. We apologise for any offense occurred and take full responsibility for this. We are working with the University and other role players in this regard. We thank those who are trying to support us knowing we had no bad intentions but request that you do not try defend the indefensible practice of #blackfacing.

    Die rol wat “Johan Pienaar van Stellenbosch” in die openbare lewe speel om Praag aanhoudend swart te smeer, is interessant.

    Pienaar het sy verskyning by UP gemaak in 1991 waar hy ‘n toespraak deur Nelson Mandela ontwrig het deur op die verhoog te hardloop.

    Hy was destyds deel van die KP se “kommando’s”, maar bevind homself klaarblyklik nou aan die ander kant van die politieke spektrum.

    Adriaan Basson het onder sy redakteurskap van Beeld lesers mislei deur vir Pienaar as ‘n “prokureur van Stellenbosch” voor te hou. Dit is onwaar.

    Daarna is Pienaar as ‘n “vryskutaktivis” beskryf, maar dit is nie duidelik wie Pienaar betaal om sy aktivisme te bedryf nie, behalwe miskien die intelligensiedienste.

    Hy het vrae daaroor op Facebook ontwyk.

  • Namibiër middelpunt van pers rasherrie

    Namibiër middelpunt van pers rasherrie

    ‘n Bekende Namibiese stoetboer en ortodontis, dr. Joggie Briedenhann, se dogter is vasgevang in die absurde en kwaadwillige pers rasherrie op Stellenbosch.

    Briedenhann het uit Stellenbosch gesê dit is betreurenswaardig dat Poekie, en ‘n koshuismaat op die Matie-kampus, Jo-Anne Cloete, hulself in die situasie bevind.

    “Dit is jammer dat dit moes gebeur. Ons hier in Namibië leef in ander tye en beleef rasseverhoudinge anders as in Suid-Afrika.

    Die twee vrouestudente is deur die Universiteit van Stellenbosch (US) uit die Heemstede dameskoshuis geskors ná hulle hul gesigte vir ’n sterreruim-koshuispartytjie pers geverf het.

    Die getalarm drukgroep, Open Stellenbosch (OSB), wat hom vir die transformasie van die US beywer, het die onmiddellike en onvoorwaardelike skorsing van Briedenhann en Cloete sowel as die huiskomitee en huismoeder van die koshuis geëis. Hulle is van “blackface” beskuldig toe foto’s van Briedenhann en Cloete op sosiale media platforms gedeel is.

    Briedenhann, het kort ná die voorval op Facebook geskryf dat sy en ’n vriendin hulle bloot vir die partytjie donkerpers geverf en met blinkers bedek het en nie met swart mense die gek probeer skeer het nie.

    Die groep het egter Maandag in ‘n verklaring vir die twee studente om verskoning gevra en gesê die situasie is misverstaan, maar hul verskoning weer kort daarna teruggetrek.

    “Ons besef dat die voorval nie meer algemeen deur die media as ’n geval van ‘blackface’ aanvaar word nie. Ons hou egter vol die feit dat die student ’n filter op die foto geplaas het sodat dit swart lyk, en dit willens en wetens op sosiale media geplaas het, dit wel ’n geval van ‘blackface’ maak,” het die groep in ’n verklaring gesê.

    Prof. Wim de Villiers, US-rektor, het in ’n brief aan personeel en studente gesê die universiteit het ’n verantwoordelikheid om die saak te ondersoek.

    “Die ondersoek moet plaasvind sodat al die feite voorgelê en deeglik oorweeg kan word. Die proses is in werking gestel met die skorsing van die twee studente uit hul koshuis terwyl die ondersoek aan die gang is.”

    De Villiers sê dat die skorsing van die studente hangende ‘n ondersoek standaard praktyk is en dat dit nie gelykstaande aan ‘n skuldbevinding is nie.

    Dit is duidelik dat De Villiers geswig het voor die opsetlik kwaadwillige vertolking van die twee se optrede.

    Hy het in ‘n verklaring die flou verskoning voorgehou dat die universiteit nie ‘n afgesonderde “enklawe” is wat van die res van Suid-Afrika geïsoleer is nie.

    “Ons maak deel uit van die res van die samelewing. In die lig van ‘blackface’- voorvalle aan die US en by ander universiteite in 2014, en die negatiewe impak wat dit gehad het, neem ons sulke bewerings ernstig op,” lui sy verklaring.

    Dr. Briedenhann het minute voordat hy saam met ander betrokkenes om 13:30 ‘n vergadering met De Villiers sou hê, in ‘n kort telefoniese onderhoud die voorval betreur en onderneem om die gesprek na afloop daarvan voort te sit. Teen druktyd het hy laat weet die vergadering duur steeds voort.

    Bron: Republikein

  • JH du Toit: (Pers) lewe op Mars gevind

    JH du Toit: (Pers) lewe op Mars gevind

    As daar nog enige twyfel was, of daar lewe op Mars is, is dit nou uit die weg geruim, so het NASA hierdie week bevestig. Ja inderdaad, lewe is op die diepste en donkerste krater op Mars gevind. Tot onlangs is geglo dat Helas Planitia die grootste en diepste krater op Mars is, maar hierdie week is ‘n selfs groter en dieper krater op Mars ontdek. Wetenskaplikes het die krater Stellenbosch gedoop.

    Klaarblyklik is die krater meer as net ‘n gat. Dis weliswaar ‘n portaal na ‘n ander dimensie waar die wette van ons heelal nie geld nie. In die vreemde buite-aardse werklikheid van die eindelose gat genaamd Stellenbosh, geld natuurwette wat glad nie natuurlik is nie. In Stellenbosh vloei water opwaarts, lig is donkerte en donkerte is lig. Wat nie is nie is, en wat is is nie. Niks goeds, nie eens lig kan uit hierdie swartgat ontsnap nie. Dis ‘n vreemdsoortige, verwarrende wereld wat nie vir die spesie homo sapiens sin kan nie maak. Dit is so vreemd dat dit u waarlik sal verbyster. Dit is veral gevaarlik vir die besoeker want die oomblik wanneer u die vreemde dog algemene werklikheid van hierdie onwerklike plek begryp, is u reeds stapekgek.

    Net laasweek het twee Aardlinge, nogal twee wit Suid-Afrikaners, hierdie ligging besoek. In die gees van welwillendheid en eensgesindheid met die inwoners van Mars het hulle hulself soos wesens uit die ruimte pers geverf. Tot hulle verbasing het hulle ontdek dat die Gat nie deur pers mannetjies bewoon word nie maar wel deur ‘n selfs vreemder wese. Ongelukkig is dit dieselfde grieselrige en afskuwelike gatkruiper wat elke instansie in ons land oorgeneem het, naamlike die gevreesde “Linkse Gek”.

    In sommige oorde word na hierdie eiesoortige Gek as Liberale, Progressiewe, Kulturele Marxiste, Marxiste, Feministe, Neo-Marxiste, Sosiaal-Demokrate, Christen-Demokrate en ander gesofstikeerde name verwys. Hoewel al dié verskillende subtipes van die spesie Gek verteenwoordig, is hulle almal in die bol gepik.

    Anders as die gewone gek, oftewel Gekkus Generalus, is die Linkse Gek, oftewel Gekkus Lekkusgattus dodelik giftig. Die GLS se naam is afkomstig daarvan dat hulle gedurig die diep swart gat waarin hulle woon, uitlek in ‘n poging om dit skoon te hou. Ongelukkig is hierdie poging uiters onsuksesvol want ongeag hoveel hulle lek, bevuil hulle terselfderty hul vesting met absurditeite wat jou asem sal wegslaan. Sommiges beweer die naam kom daarvan dat hulle so hoog in hul heersers se donkerkant op is.

    Een byt van die lewensgevaarlike Gekkus Lekkusgattus en jy is jou werk, reputasie en jou menswees kwyt. U sien op die bodem van die krater geld ons driedimensionele werklikheid nie. Die Linkse Gek leef in ‘n tweedimensionele wêreld waar jy net vorentoe of agtertoe kan beweeg en eintlik is dit een en dieselfde ding. In hierdie binêre raserny verkeer alle mense in een van twee kategorieë. Jy is óf ‘n onderdrukker óf ‘n onderdrukte, ook genoem ‘n oortreder of slagoffer. Die Linkse beskryf sy tweedimensionele wêreld as die “Patriargie”, “Wit Bevoorregting”, “Wit Imperialisme”, “Taalapartheid”, “Wit Monopoliekapitaal”, “Witheid” en sommer enige ander ding wat hy hom verbeel of doodeenvoudig nie van hou nie, of dalk te veel van hou.

    In die Linkse Gek se wereld móét jy sorg dat jy ‘n slagofffer is. As jy nie ‘n slagoffer is nie, is jy outomaties ‘n oortreder met slagoffers van jou eie. So ‘n persoon het geen toekoms nie en is uit die staanspoor persona non grata en voëlvry verklaar vir die ergste vorme van mishandeling. In alle geklikheid word daar ook geen bewyse vereis of jy ‘n oortreder is of nie. ‘n Blote aantyging is voldoende. Die Linkse Gek (“Leftist Lunatic” in Engels) heg nie veel waarde aan verifieerbaarheid nie. Nee in Gekkus Lekkusgattus se wêreld is niks meetbaar nie en rasionele denke het geen plek nie. Jy hoef bloot iets te voel, dan is dit sommer so, en hoe maller hoe beter.

    Daar is egter ‘n enkele konstante in die Linkse Gek se omgekeerde wêreld en dit is ras. Hoewel die Geklike Linkse beweer dat ras nie bestaan nie het hy ‘n obsessie daarmee. As lg u verwar onthou wat ek vroeër gewaarsku het – wanneer Stellenbosch vir u sin maak, is u reeds van lotjie getik. Wees dus dankbaar as dit u kop behoorlik laat draai. Teenstrydigheid en dubbelpraat is die Linkse se kos. Niks hoef sin te maak nie, solank jy net hard genoeg skree.

    U sien die kern van die Gekkus Lekkusgattus se absolutistiese rassekwessie is dat witmense rassiste is en dat swartmense wittes se slagoffers is. Amper alles wat witmense doen is op een of ander manier rassisties, aldus die Linkse. ‘n Linkse hoef bloot te sê “Jou rassis!” dan versteen jy op die plek en jou hele wêreld tuimel inmekaar. Hy’t ook ander towervloekwoorde soos “Konserwatief”, “Islamofoob”, “Chauvinis”, “Seksis”, “Imperialis”, ens, maar nie een is so dodelik soos die gevreesde “Rassis!” nie.

    En, hoewel al hierdie tipes as randfigure bestaan, het die Linkse se beskuldiging niks met hierdie miniskule minderheid te make nie maar wel alles daarmee om elkeen wat met hom verskil, of van wie hy doodeenvoudig nie hou nie, daarmee beet te kry. Dit is gek en onderduims.

    Die Linkse se obsessie eindig nie bloot by ras nie, maar gaan oor na alles wat met kleur te make het. Elke greintjie te make met die kleur swart is heilig. Dit sluit in: vanaf die woord ‘swart’ tot en met swartskoenpolitoer. U sien swartskoenpolitoer is so ‘n heiligdom dat enige aanwending daarvan op u vel die hoogste vorm van heiligskennis behels – dis selfs ‘n duisend maal erger as ‘n duisend rasgedrewe plaasmoorde. Ja, die Linkse Gek het sy heilige gekheid na die volle kleurspektrum uitgebrei.

    In sy dolle brein wat‘reeds afgebreek is tot ‘n soort ebolabesmette bloedsop, het die Geklike Linkse daarin geslaag om aan elke kleurskakering ‘n graad van heiligheid toe te ken. Soos genoem, swart is die mees heilige kleur in die Linkse se psigotiesmalle heelal. Soos jy na die ligter kant van die kleurspektrum beweeg, verloor dit heiligheid. Teen die tyd dat u die kleur “wit” op die ander uiterste van die spektrum bereik, is u omsingel deur demone.

    En dit is juis te danke aan hierdie kleurspektrum van die Linkses dat NASA die bestaan van die Stellenboschkrater finaal kon bevestig. U sien, omdat die Geklike Linkse heeltemal van sy trollie af is, is hy geneë tot die mees aggressiewe vorm van histeriese gedrag genaamd sosiale geregtigheid, ook genoem “transformasie”. Hierdie sosiopatologie het ons twee Aardse besoekers aan hierdie ondermaanse duur te staan gekom. Synde ‘n donker kleur is pers naasheilig en ons twee onwetende persgeverfde besoekers vanaf die Aarde het daarmee die hoogste wette van Gatland oortree.

    Na ‘n agterstevoorom ondersoek wat hulle hul huisvesting geskos het, is dit bevestig dat hulle nie die heilige swart nie, maar wel die naasheilige pers misbruik het. Vir die belediging en pyn wat dit al die gatlekkers en gatters meegebring het, moes hulle toe in die openbaar om verskoning vra. Terwyl regdenkende inwoners van ons sonnestelsel nie weet of hulle moet lag of huil ten aanskoue van hierdie stommiteit nie, jaag die tweedimensionele gekke in diens van die ondersoek soos wafferese Don Quijot’te na die volgende gekleurde windmeul.

    Omdat die kleur wit as die mees bose kleur op Stellenbosch geag word, verteenwoordig alles daarmee te make ‘n probleem. Dis juis hierom dat helderheid van denke, begrip, rasionaliteit, meetbaarheid, wetenskaplikeheid en redelikheid verbode is op Stellenbosh. Dit bring mee dat die inwoners van hierdie eindlose niksheid soos dolle honde in die fekale warboel van hul donker idees rondstrompel. Uit Stellenbosh kom daar geen lig nie, maar net donker gif wat oor ‘n reeds erg verdeelde landskap vloei. Dat ‘n eens gesiene universiteit so ‘n krater van sigself kan maak, is slegs te danke aan die uiterste gekheid van die linkses wat ons land en ons wêreld die afgrond insleep.