praag.co.za

Tag: Jared Taylor

  • Leon Lemmer: ‘n Manifes vir blanke etniese nasionaliste

    Leon Lemmer: ‘n Manifes vir blanke etniese nasionaliste

    Daar is veral twee behoudende, of konserwatiewe, hedendaagse Amerikaanse outeurs wat met hulle skrywes uitmuntende bydraes lewer. Ek verwys na Jared Taylor en Greg Johnson. Dit is asof hulle in boek na boek daarin slaag om hulle insigte te verfyn en dat hulle hulle idees al hoe duideliker formuleer. Van albei is daar ‘n hele aantal boeke in Kindle-weergawes by Amazon beskikbaar. Daar sal ongetwyfeld aksentverskille by hulle voorkom, maar ek het nog nie probeer om hulle opvattings te vergelyk nie. Wat prysenswaardig is, is dat hulle mekaar respekteer en ondersteun. Ek het in vorige rubrieke reeds na albei verwys. Taylor is die redakteur van die tydskrif, American Renaissance. Hy het die plaaslike Suidlanders ondersteun. Ek het al sy boek, Face to face with race (2014), bespreek (Praag 23.11.2014). Vandag kom die volgende boek van Johnson aan die beurt: The white nationalist manifesto (San Francisco: Counter-Currents Publishing, 2018, 159p; Amazon Kindle $4,01). Johnson se tydskrif is North American New Right. In sy jongste boek verwys Johnson by twee geleenthede met waardering na Taylor (Kindle 159, 1012). Waarmee albei besig is, is metapolitiek, dus “creating the conditions necessary for political success” (131). Soos Taylor is Johnson diep bewus van en goed ingelig oor gebeure en toestande in Suid-Afrika. Wat die blankes in 1990/94 mandaatloos en heeltemal onverdiend plaaslik aangedoen is, is die scenario wat albei outeurs ten alle koste in Amerika wil vermy.

    “The greatest difficulty I faced in writing this manifesto is the feeling that I was repeating myself. Most of the ideas – and many of the words – in this book will be familiar to the readers of my five earlier books … and various uncollected online writings. But I prefer to think of my earlier works as a rehearsal for this manifesto. The purpose of this book is not to be novel, but to offer a clear, concise, and persuasive synthesis of arguments that I have been developing for more than a decade” (139). Dus, as u een van Johnson se boeke wil lees, is hierdie die aangewese een. “This entire book is an essay in metapolitics” (1520). “Basic metapolitical ideas include questions of identity (who are we, and who isn’t us?), morality (what are our duties to ourselves, our nations, our race, and other nations and races?), and practicality (how can we actually create white homelands?)” (1520).

    “Whites have gone from being about 90% of the US population in 1965 to about 60% today, and in many locations and age groups we are already a minority. Whites are projected to slip below 50% op the population around 2042. In a democracy, that inevitably means political disempowerment … If white Americans want to see what life is like as a dispised minority in a majority non-white society, they need only look at South Africa today” (70). In Amerika gun die blanke meerderheid ruim bevoordeling aan minderheidsgroepe, maar hulle besef dat ‘n swart meerderheid in Amerika, soos in Suid-Afrika, nie minderheidsregte aan blankes sal gun nie. In Suid-Afrika geniet die blankes selfs nie eens gelyke regte met swartes nie. Op talle maniere word daar doelbewus en suiwer rassisties teen blankes gediskrimineer. In die veel geprese Grondwet van 1996 word geen voorsiening vir ‘n keerdatum hiervoor gemaak nie. Rassediskriminasie teen blanke Suid-Afrikaners kan dus tot in die oneindige voortgesit word. Hou ook in gedagte dat minderheidsgroepe in Amerika grootliks volgens ras stem. Dit is net in die geval van blanke kiesers dat ‘n beduidende persentasie met hulle stemme uitdrukking aan hulle anti-blanke gesindheid gee. Die Amerikaanse blankes kan dus lank voordat hulle demografies ‘n minderheid word, beheer oor die politieke mag verloor. Dit is waarom Donald Trump se oorwinning in die jongste presidentsverkiesing so onverwags was en so merkwaardig is. Anders as wat die massa-inligtingsmedia voorgegee het, was en is die meerderheid blanke Amerikaanse kiesers hartlik gatvol vir progessiewe of linkse elemente soos die Clintons en Obamas.

    Demokrasie is ‘n politieke stelsel wat glad nie tot doeltreffende regering in Suid-Afrika kan lei nie, onder meer omdat daar te veel ongeletterde, swak ingeligte en maklik intimideer- en misleibare kiesers is. Maar hierdie skyndemokrasie bied die sleutel tot swart politieke mag. In Amerika besef mense soos Johnson dat voortgesette demokrasie nie net die blanke politieke mag gaan vernietig nie, maar ook Amerika as die voorspoedigste Westerse en wêreldland: “In the present system, we have no future … Loss of hope for the future is what ties together a whole array of social pathologies afflicting white Americans … the collapse has been spiritual” (79). Ek vra my af: Is die apatie by so baie Afrikaners nie dalk op ‘n soortgelyke wyse toeskryfbaar aan die hopeloosheid van ons huidige en veral langtermyn-situasie nie?

    Teen die verwagting in het die winde van verandering die Afrikaner omgewaai. In ‘n groot mate is dít die onontwykbare waarheid: Die Afrikaner het gaan lê en is in sy bed dood. FW de Klerk en sy groepie medepligtiges het met hulle hemelskreiende verraad die Afrikaner die doodskoot toegedien. Die balke en skarniere wat die Afrikanerdom bymekaar gehou het, is in die naam van (mede)menslikheid afgetakel. Dit is gedoen sonder om in ag te neem wat Immanuel Kant (1724-1804) en later ook Isaiah Berlin (1909-1997) gesê het: “From the crooked timber of humanity, no straight thing was ever made.” In ‘n ander bron staan: “The spirited part of the soul is intimately tied to one’s sense of belonging to a political community with ethno-cultural markers. Without this spirited part members of a community eventually lose their sense of collective pride, honor, and will to survive as a political people” (Ricardo Duchesne, Canada in decay: Mass immigration, diversity, and the ethnocide of European Canadians, London: Black House Publishing, 2017, 374p; Amazon Kindle $7.56; 4367).

    “The entire political establishment in virtually every white country is committed to the policies that are driving white demographic decline: the destruction of the family* and the denigration of motherhood;** the promotion of hedonism and selfishness;*** encouraging multiculturalism, race-mixing, and race-replacement immigration; and the cult of ‘diversity’, which is just an euphemism for replacing whites with non-whites.**** If whites have no future in the current system, then we will simply have to set up a new one. That is the goal of White Nationalism. To give our people a future again, we need a new political vision and new political leadership … White nationalism is a form of white identity politics. White identity politics, at the minimum, means that whites think of ourselves as members of an ethnic group, with collective interests, and defend those interests against conflicting groups in the political realm” (Johnson 87). Ek is moeg vir die pryssange wat daar vir swart nasionalisme, selfs swart pan-Afrika-nasionalisme, weergalm terwyl daar dadelik helftige beswaar teen Afrikanernasionalisme opklink, asof dit iets uit die bose is pleks van dit as ‘n fundamentele mensereg te erken.

    [* Weens kulturele marxisme.

    ** Weens militante (dikwels lesbiese) feminisme.

    *** Dink aan die buitensporige vergoeding, luukse ampswonings en -motors, reis- en verblyfkoste, asook ander byvoordele van (onbekwame) ANC-leiers, wat valslik beweer dat hulle oor die armste van die armes begaan is.

    **** Byvoorbeeld aan die Universiteit Stellenbosch (US) deur Wim de Villiers, die laksmannetjie van Afrikaans. Die afskaling van Afrikaans as onderrigmedium bring die inkorting van diversiteit/verskeidenheid mee.]

    “White Nationalism, however, is not white supremacism, because we seek to replace multiracial, multicultural societies with racially and culturally homogeneous homelands, which we call ‘ethnostates’. Ethnonationalism is a universal right possessed by all races and peoples. White Nationalism is ethnonationalism for whites. White nationalism simply means the right of all white people to sovereign homelands. We recognize that some peoples might not wish to exercise this right … But if a people chooses national self-determination, nobody has the right to oppose them” (96). Dit gaan nie om ‘n tuisland vir generiese (dus alle) blankes nie, maar selfbeskikking in (potensieel) ‘n eie tuisland vir iedere etniese groep (105). Dus nie ‘n rasgebaseerde tuisland vir alle blanke Suid-Afrikaners nie, maar etniesgebaseerde tuislande, bv onder meer ‘n tuisland spesifiek (en sover prakties moontlik uitsluitlik) vir Afrikaners.

    “White extinction is not an alarmist fantasy, but an alarming fact” (167). As dit vir Amerika en op langer termyn selfs moontlik vir die res van die wêreld geld, hoeveel te meer nie vir blankes in Afrika, insluitende die nuwe Suid-Afrika, nie? “Human beings – whites especially – do have an advantage over other species: our intelligence and creativity can help us to discover and defeat the causes of extinction” (195). Blanke egpare moet gemiddeld eerder drie pleks van twee of minder kinders hê sodat blankes as ‘n groep eerder meer as minder word (203). Uiteraard moet rasvermenging vermy word. Anders as voorheen, bv in Suid-Afrika, is daar nie meer ‘n verbod op rasvermenging nie. In die Weste, anders as in bv die Ooste, word rasvermenging in werklikheid aangemoedig (239). “Hybridization”, wat deur mense soos Nico Koopman gepropageer word, word “genetic pollution” genoem (212). Koopman is ‘n voorstander nie slegs van biologiese verbastering nie, maar sommer ook van taalverbastering of -vermenging, bv Kaaps.

    ‘n Ander faktor wat teengewerk moet word as blankes wil bly voortbestaan, is volksmoord/”genocide” (212); ‘n verskynsel wat die afgelope tyd spesifiek met verwysing na Suid-Afrikaanse blankes druk bespreek is. Johnson onderskei twee soorte volksmoord: “Hot genocide is the quick and violent extermination of a group. Cold genocide is the slow destruction of a group simply by establishing conditions that make its long-term survival impossible” (221). In Suid-Afrika het ons tans met koue volksmoord te make, maar dit sluit nie die moontlikheid uit dat dit al hoe warmer volksmoord kan word nie. Johnson haal uit die Verenigde Nasies se 1948-konvensie oor volksmoord aan (278). Die biologiese voortbestaan van blankes kan verseker (of ten minste verbeter) word deur hulle lewens in reservate, oftewel tuislande, te beskerm, soortgelyk aan dié wat steeds in Amerika vir Indiane bestaan; dus met ras- of etnisiteit as grondslag. Reservate is ‘n bewese manier om die lewens van diere te beskerm (366). Waarom dan nie ook die lewens van die blankes wat sekerlik waardevoller as diere is nie?

    Maar naas die voorkoming van biologiese volksmoord, behoort daar ook teen kulturele volksmoord gewaak te word (366). Dit is iets wat buitensporige afmetings in die nuwe Suid-Afrika aanneem, bv die afskaling van Afrikaans, die vernietiging van monumente, openbare herbenamings, die herskrywing van die geskiedenis, ens. Die blankes moet die moed hê om hulle kulturele goedere te bewaar en wat vernietig is, terug te eis. Daarvoor is selfvertroue en selftrots nodig (366) – nie misplaaste skuldgevoelens nie. “As Alain de Benoist pointed out, appeals to white guilt are almost always part of a moral swindle, in which people who have not actually suffered anything demand atonement, money and privileges from people who have not actually wronged them. These uncomfortable facts are concealed by the fact that all whites are collectively held responsible for the acts of some white people, whereas all non-whites claim collective aggrievement because of the suffering of some non-whites at white hands. But if it is legitimate for whites to feel collective guilt for the crimes of some white people, isn’t it also legitimate for whites to feel collective pride in the achievement of some white people?” (384).

    “If we start tallying up all the positive achievements of white people in science, technology, medicine, the arts, politics, the fight to save the natural world, etc, they rapidly outweigh all the negatives, leading us to conclude that white extinction would be a great tragedy for the planet. Furthermore, does collective guilt only apply to whites? Do only non-whites have collective grievances? Are only non-whites owed collective apologies and reparations? Are Asians collectively guilty for the Mongol invasions of Europe? Are Muslims collectively guilty for the Muslim invasions of Europe? Are whites collectively owed apologies and reparations? Does the Arab world owe reparations to Africa for their part of the slave trade? Do blacks in Africa owe reparations to blacks in the New World for their role in the slave trade?” (393).

    “One of the greatest causes of unsafe breeding environments [for whites] is the presence of non-whites. Just as pandas do not breed well in captivity, whites do not breed well in [racially] diverse environments. In the past, whites had high birthrates while surrounded by non-whites. But these non-whites were enslaved or otherwise subordinate and forced to emulate white standards of behaviour. So whites specifically feel unsafe around free and unassimilated non-white populations, such as we find in modern multicultural societies” (221). Talle kere moes ek aanhoor dat blanke egpare dit onwys ag om kinders in die nuwe Suid-Afrika te hê. Die nie-blanke bevolking, daarenteen, het gewoonlik ‘n hoër geboortesyfer as die blankes. Die situasie word in sowel Amerika as Suid-Afrika vererger deur die invloei van veral nie-blanke immigrante, hetsy wettig of onwettig (230). In Amerika het die verdringing van blankes in 1965 met die ondertekening van die Hart-Cellar-wet deur Lyndon Johnson begin, toe immigrasie oorwegend die invloei van nie-blankes geword het (333).

    In Suid-Afrika het FW de Klerk grensbeheer verslap. Onder die ANC-regering het die situasie verder versleg en dít in ‘n era toe die meeste lande grensbeheer verskerp het. Geen veldtog ten gunste van geboortebeperking word van owerheidsweë in Suid-Afrika gevoer nie omdat dit glo indruis teen die tradisionele lewenswyse van swartes. “In the case of white extinction, all of these causes are man-made” (249). Blankes kan dus iets doen om hulle uitwissing te verhoed, bv deur nie-geïntegreerd/apart te woon en lewe (239), in mindere mate geboortebeperking en aborsie toe te pas, ens (257, 289). Dit moet vir blankes lonend gemaak word om meer kinders te hê (297). Dit is immers in landsbelang. “If white demographic decline is not halted, the people who care least about the Earth will be the ones to inherit it” (266).

    Wat op blanke Amerikaners as ‘n toekomstige minderheidsgroep wag, kan nie in Suid-Amerika waargeneem word nie: “Those societies are essentially white supremacist” (473) – blankes en mulatto’s/basters is die heersersklas. “To appreciate what life will be like once whites are a hated and powerless minority within a majority non-white, Third World country, we only need to look at the fates of whites in Rhodesia and South Africa” (473). Maar die toestande wat swart meerderhede skep, kan reeds in Amerikaanse stede soos Detroit en Los Angeles en in die Britse hoofstad, Londen, waargeneem word: “We can simply show our people the lawlessness, corruption, anti-white discrimination, alienation, collapsing public services, hellish commutes, blighted cityscapes, shrinking opportunities, and pervasive hopelessness that come with white demographic replacement” (473). “Even if we think of white identity politics as merely a temporary expedient to restore a meritocratic, individualist form of society, we need to remove parasite tribes from our societies and prevent new ones from entering, which requires that we drop the dominant taboo against identity politics for white people” (507). “We practice individualism, they practice tribalism” (490).

    Johnson wil Amerika as ‘n blanke land hervestig; indien nie in sy geheel nie, dan ten minste die grootste deel as blanke tuisland of etniese staat. Sy ideaal is “demographic restoration” (691). Oor die deportasie van nie-blanke immigrante skryf hy: “If it was possible for them to come, it is possible for them to leave … In short, there is definitely a way to decolonize white homelands. We just need to have the will” (569). Nie-blanke immigrante kom gewoonlik in ‘n blanke land aan as enkellopende mans. Daarna word gepoog om die familie en uitgebreide familie in die nuwe land te kry. ‘n Skynbaar sterk morele argument wat dikwels gebruik word, is dat dit wreed is om nie die familie te herenig nie. Maar die punt is dat daar ‘n alternatiewe manier is om die familie weer te verenig: die enkelingimmigrant kan teruggaan vanwaar hy gekom het. Naas kettingimmigrasie is kettingrepatriasie moontlik (674), maar dit is ‘n duur opsie. “One of the main tenets of diversity advocates [is] that non-whites who come here enrich our societies … In truth, non-whites come to white societies because we enrich them” (606). Dink aan die onbehaaglike situasie in Europa: “The leadership of the present-day European Union is infected by a [anti-European] memetic virus, and it is doing all it can to flood Europe with non-whites” (791), wat dikwels op staatstoelaes vir oorlewing aangewese is.

    “A nation-state is the same thing as an ethnostate, since the English word nation derives from the Latin natio, which refers to a group related by common descent” (712). “We need the ideas of the ethnostate and ethnonationalism, to emphasize ethnicity as the principle of unity of a sovereign state – even though ethnos is just the Greek equivalent of natio” (721). Dit is duidelik dat al die inwoners van Suid-Afrika nie ‘n nasie in etniese sin kan wees nie. Daar kan hoogstens sprake van ‘n Suid-Afrikaanse nasie in burgerlike/”civic” sin wees, bv dat almal in dieselfde land woon, dieselfde burgerskap kan hê, onderhewig aan dieselfde wette is, ens. (721). Swart mag vier hoogty, maar dit sluit blanke etniese nasionalisme uit. Afrikanernasionalisme kan net in ‘n eie nasie- of etniese staat tot sy reg kom.

    Johnson skryf: “Some white ethnic groups are more biologically homogeneous than others. Thus what is essential in differentiating white nations are their distinct languages, cultures, and histories” (850). In hierdie verband noem hy spesifiek Afrikaners (859). In Suid-Afrika gaan dit dus nie om ‘n rasgebaseerde tuisland vir alle blankes te skep nie, maar ‘n etnies gebaseerde tuisland vir Afrikaners. Nie dat ras onbelangrik is nie. Met die oog op solidariteit/eensgesindheid: “We must emphasize all the things that Europeans [whites] have in common, and beyond all the differences of language, culture, and religion, the deepest root of European identity and solidarity is racial. All Europeans share common ancestors. We are one extended family” (903). “White people are the aboriginal peoples of Europe and their unmixed descendants around the world” (984). Naas swart mag moet daar ruimte vir blanke mag wees. Naas swart nasionalisme is blanke (insluitende Afrikaner-) nasionalisme ‘n onvervreembare reg wat in verskillende eie tuislande (vir Afrikaners, Anglo-blankes, ens) uitgeleef behoort te word.

    ‘n Aanklag wat dikwels teen blankes gelê word, is dat hulle ander rasse wil oorheers; dat hulle baas wil speel. Die Engelstalige term hiervoor is “supremacism”. Eintlik is twee sake hier ter sprake: dat blankes hulleself as beter as ander rasse beskou en dat hulle (daarom) oor ander rasse wil heers. Johnson se standpunt is dat blankes in sekere opsigte ongetwyfeld beter as ander rasse vaar. “I am very proud of our people, and we have a great deal to be proud of. In the areas in which we excel, we have done a lot for the world. Our superior achievements in comparison to other races are why so many non-whites are flooding into white societies … even if we were the sorriest lot of people on the planet and had accomplished almost nothing, it would still be natural, normal, and right for us to love our own and to be concerned with the future of our people. And it would still be politically expedient to demand our own sovereign homelands” (1012).

    Wanneer ‘n blanke land onverdiend in die skoot van verswelgende swart mag val (soos in die geval van Suid-Afrika), of as die blanke meerderheid weens immigrasie ondergrawe word (soos in Amerika en Europa), dan begeer die nie-blankes “to change things to suit them better” (1031). Hierdie prosesse word transformasie, regstellende aksie, swart bemagtiging, ens, genoem. Dinge word verander (eerder as verbeter) om nie-blankes te pas, wat weens (groot) kulturele verskille noodwendig beteken dat blankes ongedurig in die nuwe opset is en nostalgies na die goeie ou dae verlang. William Blake (1757-1827) het gesê: “One law for the lion and ox is oppression” omdat dié twee hemelsbreed verskil, bv die een is vleis- terwyl die ander een plantetend is (1039). “Blacks … don’t find white civilization comfortable … when we impose our standards of punctuality and time preferences, demand that they follow our age-of-consent laws, or foist the nuclear family upon them … But if we don’t impose white standards upon blacks, we have chaos. We have great cities like Detroit transformed into wastelands” (1039). In die geval van Suid-Afrika is dit die hele land wat in die slag bly. Dit is om van te ween.

    “Praising diversity is the civil religion of our time” (1063). Bill Clinton het gesê: “Diversity is America’s greatest strength” (1063). In die nuwe Suid-Afrika moet alles skielik divers en inklusief wees, bv aan die Universiteit Stellenbosch. Wat dit in werklikheid beteken, is dat nie-blankes in eens blanke plekke toegelaat moet word. Maar andersom geld dit nie. Daar word nie druk uitgeoefen dat die tradisioneel swart Universiteit Fort Hare divers en inklusief moet word nie. “Increasing diversity … is always a euphemism for having fewer white people” (1081). “If diversity means white dispossession, then obviously it’s a bad thing for white people … White nationalism is simply the inevitable resistance to the anti-white ethnic cleansing that we call diversity” (1091).

    Johnson noem die voorbeeld van die eerste blanke Amerikaanse setlaars wat in 1612 voet aan wal in Jamestown gesit het. “Weren’t they just increasing the diversity of the place?” (1091). Dieselfde kan van die aankoms van Jan van Riebeeck en sy geselskap in Tafelbaai in 1652 gesê word. As diversiteit inherent goed is, waarom word die aankoms van hierdie setlaars nie deur die kulturele marxiste en ander linkses geloof nie? Die antwoord is: Omdat hulle blank is. “Without a relatively homogeneous population, order has to be imposed from the top down. Thus as diversity increases, democracy fails” (1155). “Diversity [is] a source of disharmony” (1163). “Similarity [is] a source of harmony” (1174). In Amerika was die ondervinding met immigrante uit verskillende Europese lande: “It was hard enough to assimilate fellow Europeans” (1199). Die assimilasie van nie-Europese immigrante het geblyk ‘n onbegonne taak te wees. “The happiest societies in the world are also the most genetically homogeneous” (1235).

    In Amerika het diversiteit die standaarde of doeltreffendheid van die weermag, polisiediens, brandweerdienste, ens, verlaag of verminder (1063). “Multiculturalism, multiracialism, feminism and the LGBTQ agenda constitute the primary sense of diversity today” (1053). Die waarheid is dat monokulturaliteit, enkelrassigheid en slegs twee duidelik onderskeibare geslagte ‘n samelewing, bv ‘n nasie- of etniese staat, daarstel wat kan uitmunt in harmonie en doeltreffendheid. Maar dit beteken nie dat dit in wyer verband moet geld nie. “We do not want to see the emergence of a homogeneous European man or a white monoculture” (1304). Ras, bv blank wees, kan ‘n samebindende faktor wees, maar dit hef nie die wenslikheid van die behoud van etniese verskeidenheid (bv Afrikaans- en Engelssprekende blanke Suid-Afrikaners) op nie. “The primary cultural marker that sets ethnic groups apart is different native languages” (1329).

    ‘n Opsig waarin diversiteit ‘n bate is, is ‘n verskeidenheid van idees/opinies (1053), maar dit is wat in byderwetse geledere, bv in skole en aan universiteite, meedoënloos onderdruk word. Andersins: ter wille van ras- en kulturele verskeidenheid word toelatings- en deurlatingstandaarde/-vereistes aan universiteite drasties verlaag (1072), sowel in Amerika as Suid-Afrika. Byvoorbeeld, aan die Universiteit Stellenbosch is dit vir Wim de Villiers* ‘n passie om die tradisionele beeld van die US as ‘n Afrikaanse universiteit vir blankes uit te wis. Diversiteit word nagejaag deur voorkeur aan nie-Afrikaanse en nie-blanke studente en personeel te gee. Op hierdie manier word die blanke en Afrikaanse teenwoordigheid om nie-akademiese (naamlik politieke) redes afgeskaal. Maar die nie-blanke toestroming het toenemende verengelsing meegebring. Omdat die US hom, weer eens om politieke redes, as pro-swart eerder as pro-blank geposisioneer het, word Afrikaans afgeskaal en mettertyd waarskynlik uitgeskakel. Die resultaat is dus, ten minste wat taal betref, ‘n vermindering van diversiteit. Namate die verswelging deur swartes momentum opbou, sal rasdiversiteit ook al hoe meer onbeduidend word.

    [* Ek wonder dikwels wat Wim de Villiers se Broederbond-pa van sy seun en die huidige US sou gedink het. De Villiers is besig om deur die US-eeufeesjaar te gaan sonder om enige erkenning aan die stigtingskenker, Jan Marais (1850-1915), te gee. Hy word ook nie deur bv die US-raadsvoorsitter daartoe verplig nie. De Villiers het in 2015 dieselfde laai uitgehaal en daarmee weggekom toe hy en die US versuim het om Marais se dood ‘n eeu tevore te gedenk. De Villiers se grief is dat Marais vereis het dat die US in minstens dieselfde mate as Engels Afrikaans moet wees. Dit is noodsaaklik dat De Villiers kortgevat word.]

    Johnson se idealistiese, selfs utopiese, kuur vir die moontlike uitwissing van blankes is, soos in die Suid-Afrika van weleer, “complete separation” ingevolge ras en etnisiteit (1354). “The price of not pursuing white homelands is extinction” (1362). Is dit nie presies wat vir plaaslike blankes in die huidige staatkundige opset voorlê nie? Hy noem Pole en Japan as voorbeelde van bestaande etniese state (1378). Ten einde etniese state vir blankes in Amerika moontlik te maak, noem hy stappe soos die volgende: “First, we need to close our borders to non-white immigrants. Second, we must repatriate all post-1965 immigrants and their descendants to their ancestral homelands. Third, we must deal with pre-1965 non-white populations by offering them, for instance, autonomous reservations, independent ethostates, or resettlement in their ancestral homelands. Fourth, we must create barriers to race-mixing … Fifth, an ethnostate must institute pro-family policies” (1411). “Most Americans enjoyed a de facto white homeland until the 1960s” (1463). Johnson wil dit herstel. “We simply wish to restore every white American’s birthright” (1463). “As long as whites had complete freedom to dissociate with other races, the result would be a de facto White Nationalist society for the vast majority of whites” (1971).

    Die blankes se situasie in die nuwe Suid-Afrika is so benard dat niemand hulle behoort te verkwalik as hulle hulle vir beter omstandighede beywer nie. In hierdie verband kan en behoort hulle kreatiewe verbeelding aan die dag te lê, selfs al sou dit terapeutiese, werklikheidsontsnappende drome wees. ‘n Tuisland vir Afrikaners kan utopies, oftewel onbereikbaar, blyk te wees. Samuel Francis (1947-2005) het my oortuig dat ‘n tuisland vir blankes in Amerika moeilik haalbaar is (Praag 24.09.2016). In Suid-Afrika lyk dit selfs nog meer onbereikbaar, al is so ‘n enklave (‘n tuisland, volks- of etniese nasiestaat) noodsaaklik om Afrikaners se oorlewing te verseker. Selfs al sou so ‘n geografiese gebied afgesonder en ontwikkel word, is daar die probleem dat, soos Carel Boshoff (1927-2011) dit in die konteks van Orania gestel het, uitsluitlik “volkseie arbeid” gebruik moet word; iets waaroor Boshoff groot teenstand ondervind het (Praag 19.12.2015). ‘n Afrikanertuisland sal na verwagting hoogs suksesvol wees, maar juis dit sal ‘n verdere probleem skep, naamlik dié van ongewenste inkommers, wat ten alle koste buite gehou moet word.

    Meer as ‘n dekade gelede het Francis gedink dat die meeste blanke Amerikaners die verbrokkeling van Amerika teenstaan. Hy het dus eerder ‘n politieke en kulturele herowering van die land deur die blankes voorgestaan. In die jongste tyd word die moontlike opbreek van Amerika in tuislande egter dikwels geopper. Ek het reeds meer as een boek oor hierdie onderwerp gelees en is voornemens om in besonderhede daaroor te skryf.

  • Dan Roodt: Afrikaner en Hollander: Dis tyd dat ons mekaar vind

    Dan Roodt: Afrikaner en Hollander: Dis tyd dat ons mekaar vind

    Elke Afrikaner is trots op Jan van Riebeeck. Toe Zuma iets neerhalends oor ons volksvader sê, het daar spontaan op sosiale media die slagspreuk “Je suis Jan”, verskyn, tesame met ou randnote waarop sy afbeelding trots gepryk het. Die ou rand, die sterk rand, toe die Kaap nog spreekwoordelik Hollands was… Maar soms vergeet Afrikaners ‘n belangrike deel van die verhaal: Jan van Riebeeck was ‘n Nederlander!

    Soos by familie, bestaan daar ‘n liefdehaatverhouding tussen Afrikaners en Nederlanders. Vele Afrikaners sit nog in die verlede — die meer onlangse verlede — vas en dink dat Nederland steeds uit fanatiese lede van Connie Braam se Anti-apartheidsbeweging en ‘n klomp linkse hippies wat dagga in Amsterdamse coffeeshops rook, bestaan. Nee, mense, Nederland het sedertdien ver gevorder: daar was Pim Fortuyn, wat na Verwoerd wreed in ‘n sluipmoord vermoor is, asook die wêreldberoemde Geert Wilders wat vier-en-twintig uur bewaak moet word omdat hy hom sterk teen die Islamisering van Nederland uitgespreek het. Maar ook: ‘n dapper Nederlander genaamd Hans Janmaat wat heel eerste in die tagtigerjare die immigrasie en die verswelging van Nederland deur Derdewêreldimmigrante begin bekla het. Hy het die slagspreuk, “Eigen volk eerst” gebruik, wat vandag tot in Amerika gehoor word. Trouens, verlede jaar naby Nashville, Tennessee, wou Jared Taylor by my weet hoe mens die Nederlandse en Afrikaanse “g” van “Eigen volk eerst” uitspreek.

    Hans Janmaat was die voorloper van die huidige regse beweging in Nederland. Hy is deur sy eie mense meer gehaat as wat Connie Braam se Anti-apartheidsbeweging ooit Afrikaners gehaat het. In die parlement, die Tweede Kamer, het almal uit die saal gestap as hy begin praat. Op ‘n stadium was hy die aangeklaagde in 300 hofsake waarin hy van rassisme, vreemdelingehaat en dergelike meer beskuldig is. Linkses het die hotel waarin sy party ‘n vergadering gehou het aan die brand gesteek. Hy kon uit die brandende hotel ontsnap deur ‘n lakentou te maak, maar toe sy sekretaresse dieselfde doen, val sy deur ‘n ruit, waarna haar bene geamputeer moes word. As opgeleide ekonoom het Janmaat egter besef dat immigrasie niks goeds vir Nederland gaan beteken nie, daarom het hy hom tot aan die einde van sy lewe in 2002 nie laat afskrik nie.

    Vandag bestaan daar ‘n lewendige, beskaafde en intellektuele regse beweging in Nederland wat veel wyer as die Partij voor de Vrijheid strek. Daar bestaan ook iets wat “nieuw rechts” genoem word, ‘n term wat dalk na die Franse beweging van die sewentiger- en tagtigerjare terug te voer is. Trouens, Nederland verkeer op die voorpunt van die Europese herontwaking wat tans momentum verkry en oplaas ook besig is om Duitsland te bereik, soos ons verlede naweek tydens die Bondsdagverkiesing gesien het.

    In die Tweede Kamer der Staaten-Generaal, kortweg die Tweede Kamer genoem, beskik die PVV oor 20 setels — teenoor die linkse Partij van de Arbeid, eens die ruggraat van die Nederlandse Anti-apartheidsbeweging — se nege. Slegs die sentrumregse Volkspartij voor Vrijheid en Democratie (VVD) het meer setels as die PVV, en waarskynlik nie vir lank nie.

    Skielik ná verlede Sondag se Duitse verkiesing, is ek uitgenooi om met ‘n dinkskrum in Bonn oor Suid-Afrika en die probleme van multikulturalisme te gaan praat. Maar ek gaan ook Amsterdam aandoen om ons bande met Nederland te probeer versterk. Dis hoog tyd dat ons anti-apartheid en die onlangse verlede begrawe en begin saamwerk tot ons wedersydse voordeel en oorlewing!

    My visie vir ‘n toekomstige verhouding tussen Nederland (maar ook Vlaandere) en Afrikaner-Suid-Afrika kom neer op die Skandinawiese model. In Skandinawië bestaan daar ook verwante, dog afsonderlike tale. Nietemin neem Swede, die land met die grootste bevolking en ekonomie, ‘n leidende rol in om ‘n Nordiese kultuur en ekonomiese blok in stand te hou. Presies dieselfde kan tussen Nederlanders, Vlaminge en Afrikaners gebeur. Weliswaar bestaan daar reeds noue samewerking op alle gebiede tussen Nederland en Vlaandere, wat eintlik een Nederlandssprekende gebied beslaan, maar ons Afrikaners kan ook ‘n belangrike rol begin speel, as ons maar net wil! Nederland moet ook, vanweë die grootte van haar bevolking en ekonomie, die funksie van ‘n Swede begin inneem en sorg dat daar groter koördinasie en samewerking tussen die verskillende onderdele van ‘n goter Dietse nasie of groepering plaasvind.

    Suid-Afrika, hoewel onafhanklik sedert 1910, is verreweg die suksesvolste Nederlandse kolonie wat daar ooit was. Sonder die VOC en die Nederlandse Goue Eeu van die 1600’s, sou daar nooit ‘n Jan van Riebeeck gewees het nie, nóg minder Afrikaners en Afrikaans.

    Johannes van Melle

    So van Afrikaans gepraat: Vele Nederlanders wonder vandag waarom ons nie maar kon aangehou het om Afrikaans as ‘n soort dialek of volkstaal te praat en Nederlands te skryf, soos wat dit in Nederland en Vlaandere met hul veertigtal dialekte gedoen word nie. Maar ook Afrikaans is ten dele deur Nederlanders, nie net Afrikaners nie, geskep! Sonder die groot aantal Hollanderonderwysers wat net ná die Tweede Vryheidsoorlog Suid-Afrika toe geëmigreer het, sou daar nooit Afrikaans gewees het nie. Hulle en hul kinders het ‘n leidende rol in die totstandkoming van die vroeë Afrikaanse letterkunde gespeel. Onder andere is die beste Afrikaanse roman uit die vroeë twintigste eeu, Bart Nel, deur ‘n Nederlander, Johannes (Jan) van Melle geskryf. Let wel: nie in Nederlands nie, maar in Afrikaans!

    Johannes van Melle is op 1 Februarie 1887 in Goes, Nederland, gebore en kom as immigrant in 1906 in ons land aan. Hy sterf op 8 November 1953 in Johannesburg.

    Bart Nel speel tydens die Rebellie af, daarom kan dit ook as ‘n vroeë Afrikanernasionalistiese roman gelees word. Vanweë sy politieke keuse om by die Rebellie aan te sluit, verloor die hoofkarakter alles wat hy het: sy plaas, sy vryheid (vir sy opstand moet hy tronk toe gaan), sy familie, sy mooi vrou wat van hom skei en met ‘n ander man trou. Aan die einde spreek hy die beroemde woorde wat al byna ‘n eeu lank in Afrikaans weerklink:

    “Hulle het nou alles, hulle het my grond, my vrou, my kinders. Maar my het hulle nie. Hulle kan maar kom, hulle kan my maar in die tronk gooi en hulle kan maar my grond vat; hulle kan my maar doodskiet ook, maar my sal hulle nie kry nie. […] My kry hulle nooit. Ek is Bart Nel van toe af, en ek is nog hy.”

    Dié paragraaf uit Bart Nel kan amper as allegorie op ons huidige situasie toegepas word: Afrikaners het byna alles verloor: ons openbare maatskappye, ons pensioene, ons politieke mag, ons grond, ons hospitale, ons universiteite, ‘n groot klomp van ons skole, en so kan ons aangaan. Maar, soos Bart Nel sou sê: Ons is nog óns!

    Ons huidige probleme is meer materieel en ekonomies van aard. En dis nou waar Nederland, die Moederland inkom. Terloops, die Engelse in Suid-Afrika het altyd hul bande met die Verenigde Koninkryk of met die breër Britse Ryk of Statebond behou. Dit het hulle ‘n voordeel gegee. Hulle voel ewe tuis in die VK, Australië of Kanada as in Suid-Afrika. Hierteenoor wou ons Afrikaners dalk té onafhanklik wees, té selfstandig: eie land, eie taal, eie kultuur, eie identiteit. En, soortgelyk aan ‘n eeu gelede, het ons weereens die stryd teen die Britse Ryk verloor. Met die geringe verskil dat die Britte dié keer nie met die wapen in Suid-Afrika kom veg het nie, maar met die pen vanuit Londen, met propaganda, foto’s, beeldmateriaal, slagspreuke, “apartheid is ‘n misdaad teen die mensdom”, en dergelike meer. Dit was ‘n semantiese oorlog.

    Soos Suid-Afrika onder Afrikanerregering by verre die welvarendste land in Afrika was, net so tel Nederland onder die welvarendstes in Europa. Naas die metropolitaanse gebiede van Parys, Londen, Milaan, Madrid en die Ryn-Ruhr in Duitsland, verteenwoordig die Nederlandse “Randstad” een van die grootste stedelike ekonomieë in Europa. Nes Pretoria en Johannesburg oor die afgelope dekade of twee “aanmekaar gegroei” het, het die vier groot Nederlandse stede van Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Den Haag ook ineengestrengel geraak en word as een ekonomiese streek, die Randstad, beskou. Die Randstad is ekonomies groter as Frankfurt, Rome, München, Berlyn, Stockholm en vele ander metropolitaanse gebiede in Europa.

    Anders as Suid-Afrika met sy uitgestrekte vlaktes en verlate Karoogebied, is Nederland maar so groot soos die Krugerwildtuin. Dis egter ‘n besige klein landjie met sestien miljoen mense en ‘n ekonomie van $752 miljard per jaar. Hierteenoor is Suid-Afrika met sy reusebevolking van 56 miljoen mense se ekonomie slegs $280 miljard groot.

    Gegewe die internet wat kommunikasie tussen lande byna gratis gemaak het, sou dit baie maklik vir Afrikaners wees om by die Nederlandse ekonomie in te skakel. Nederland, ‘n ryk en welvarende eerstewêreldland, is op sy beurt met die reuse-ekonomie van Noord-Europa, waaronder België, Frankryk, Duitsland, Switserland en Skandinawië verweef. Om vir ons twee tot drie miljoen Afrikaners werk te skep deur handel en aanlynwerk met Nederland, om nie van Vlaandere te vergeet nie, gaan baie makliker wees as om jou teen regstellende (amper skryf ek regstelende) aksie in Suid-Afrika te probeer verset.

    Nederland, veral met sy sterk regse of behoudende beweging, is op pad op. Suid-Afrika, danksy die keuses van mnr. FW de Klerk en ‘n vorige geslag hopelose Afrikanerleiers, is op pad af, al verder in die ekstreemlinkse, antiblanke, Afromarxistiese moeras in. Vandeesweek het Johann Rupert dit ervaar en is daar voor die hoofkantoor van Remgro op Stellenbosch openlik en luidrugtig “One settler, one bullet” gesing. Vir die oomblik is daar nie veel wat ons daaraan kan doen nie, behalwe om ons as gemeenskap van die ergste geweld en verval af te sonder.

    In die nabye toekoms sal ons kinders, soos van ouds in die negentiende en vroeë twintigste eeu, waarskynlik in Nederland en Vlaandere moet gaan studeer, want die Suid-Afrikaanse universiteite gaan Afrika-universiteite word waar politieke agitasie en finansiële probleme die botoon gaan voer, met weinig opvoeding en opleiding wat plaasvind. Eintlik gebeur dit reeds. Soos wat die getalle studente toeneem en standaarde daal, gaan daar niks van ons eertydse skoon, netjiese en voortreflike kampusse oorbly nie. Daarvoor het dieselfde De Klerk-geslag, waaronder die akademiese potentate Johan van Zyl, Theuns Eloff, Chris Brink, Wim de Villiers, Faan Hancke en vele ander, gesorg. Eers moes Engels ingebring word, toe moes die kampusse “transformeer” en “dekoloniseer”, volledig “Afrika-universiteite” word, met alles wat daarmee saamhang.

    Dat ons mense op ‘n streep Australië en Nieu-Seeland toe emigreer, waar hul kinders blitssnel verengels, is vir my ‘n onding. As jy dan móét emigreer en hierdie mooi land waar Jan van Riebeeck in 1652 aan wal gestap het, wil verlaat, waarom nie eerder Nederland toe emigreer nie? Al vernederlands jou kinders en kleinkinders, gaan hulle nog eendag Afrikaans kan verstaan en word die naelstring wat hulle aan ons eeue oue Dietse kultuur verbind, nie finaal geknip nie.

    Van die Nederlandse ambassade in Suid-Afrika, waar die linkse burokrate steeds die septer swaai, kan ons nie veel verwag nie. Hulle is die ANC se vriend en die Afrikaner, asook die nieu-regse Nederlander, se vyand. Maar Nederland se sake- en kulturele sektore staan vir ons oop. Saam kan ons films maak, boeke skryf en vertaal, boer in Nederland en Suid-Afrika, asook met die hele wêreld handel dryf.

    Die Suid-Afrikaanse ekonomie het Afrikaners nodig, nie andersom nie. Sonder om die land te verlaat, kan ons môre delokaliseer en ‘n inkomste oorkant die water begin verdien. Laat Engelse Suid-Afrika met sy groter wordende probleme en links-politieke radikalisme maar opsnork.

    Trouens, ek verstout my om te sê: As ons en die Nederlanders kan begin saamwerk binne ‘n Skandinawiese model, kan die VOC straks herleef! Ons sal nuwe markte verower, ons kultuur sal bloei soos laas in die sewentiende eeu of in Afrikaans in die 1960’s toe ons films die Hollywoodfilms by die loket uitgestof het. En ja, nie net die Kaap nie, maar ‘n groot deel van die wêreld sal spreekwoordelik Hollands wees.

    Daar bestaan ‘n lang artikel deur Bart de Graaff wat die historiese verhouding tussen Afrikaners en Nederlanders naspeur: Onbeantwoorde liefde: Nederlandse betweters en Afrikaner Boeren. Ek wou so half daarop antwoord, maar sal dit dalk by ‘n ander geleentheid doen. Interessant egter is dat De Graaff meen dat Nederlanders sedert die Eerste Vryheidsoorlog met groot welwillendheid na Afrikaners gekyk het, en ook in hul veglus teen die Engelse iets van ‘n verlore Nederlandse heldedom gesien het. Soos hy dit in die inleidende paragraaf stel:

    Wie de geschiedenis van de Nederlandse betrekkingen met Zuid-Afrika analyseert, kan niet om de culturele verwantschap heen die bestond (en bestaat) tussen Nederland en het Afrikaanstalige deel van de Zuid-Afrikaanse bevolking. De verwantschap die ertoe leidde dat Nederland vanaf 1880 lange tijd met grote welwillendheid naar blank Zuid-Afrika heeft gekeken. Al was dat omgekeerd zeker niet het geval.

    Wilhelmina Helena Pauline Maria, Prinses van Oranje-Nassau en Hertogin van Mecklenburg, Koningin der Nederlanden van 23 november 1890 tot 4 september 1948.

    Daardie geskiedenis is egter nie verby nie; ons skep dit steeds. Veral danksy Martin Bosma van die PVV wat van Afrikaans en Afrikaners weer ‘n gesprekspunt in die Tweede Kamer en in die Nederlandse media gemaak het, het iets van die glorieryke dae van die laat negentiende eeu teruggekeer, ‘n tyd toe vele Nederlanders bereid was om saam met ons teen die Engelse te kom veg, en Paul Kruger oral in Nederland vol sale getrek en toegejuig is. Die mooi jong koningin van destyds, Wilhelmina, na wie ‘n straat in Pretoria tot onlangs toe nog vernoem was, was in ‘n sekere sin ook óns koningin, soveel het sy vir ons omgegee.

    Een aand by Wits in ‘n saal vol mense het ek ervaar hoe Frederik van Zyl Slabbert kruip voor Engelse; dit het my ‘n afsku in die man gegee wat my tot in die graf sal bybly. Daar is niks so afgrysliks soos ‘n hanskakie of ‘n Engelskaner nie. Vandag wemel dit natuurlik van hulle, veral in die geledere van Naspers waar hulle die Engelse politieke korrektheid en linksheid meer fanaties aanhang as wat ‘n salafis hom aan Islam onderwerp. Of dalk is dit een en dieselfde ding, want linksheid lei in ons tyd soomloos na onderwerping aan Allah, die “multikulturele” god. Islam beteken mos “onderwerping”, ‘n blindelingse onderwerping. Op ‘n manier is Afrikanerskap in die nuwe Suid-Afrika insgelyks tot blindelingse onderwerping gereduseer: onderwerping aan die swartman, aan politieke korrektheid, aan Engels, aan boetedoening vir apartheid, aan grondhervorming, aan antiblanke diskriminasie wat ons met gelatenheid moet aanvaar.

    Van Zyl Slabbert het so ‘n patetiese, dom boekie geskryf, Afrikaner-Afrikaan, maar wat natuurlik deur al die Naspers-idiote opgehemel is. Daarin het hy ‘n pleidooi daarvoor gelewer dat die Afrikaner volledig “Afrikaan” moet word en sy vorige Europese identiteit heeltemal moet prysgee. My antwoord: Laat die Engelse en die hanskakies maar deur Afrika geassimileer en Afrikane in daardie sin word. As kinders van Jan, sal ons altyd trou aan ons tradisie bly. Nie Afrikaner-Afrikaan nie, maar Afrikaner-Eurokaner, Afrikaans-Nederlander of Dietser. Aan die einde van sy lewe het my pa, wat eens Afrikaans en Nederlands onder C.M. van den Heever gestudeer het, maar ook ‘n groot aanhanger van die laat-Romantiese Nederlandse digter A. Roland Holst was, hom uit protes teen Afrikanerverraad ‘n Dietser begin noem.

    Ek sien op die Nederlandse Wikipedia dat daar ook taamlik “verregse” konnotasies aan dié term kleef:

    Een reden dat het woord Diets minder in het moderne Nederlands wordt gebruikt, is dat deze term met voorliefde werd gebruikt door 20e-eeuwse fascisten van onder meer het Zwart Front en het VNV, en nationaalsocialisten van de NSB. Zij gebruikten ideologisch geladen termen als ‘Diets’ om te refereren aan de gezamenlijke of gedeelde oorsprong van de Nederlandse volkeren en zo hun streefdoel van een Heel-Nederland van een half mythische, half historische naam te voorzien: ‘Dietsland’. Vooral uit dit laatste blijkt het hervondene van deze naamgeving. Zij wilden ‘terug’ naar de basis, het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden of de Zeventien Provinciën.

    Of my oorlede vader daarvan bewus was, weet ek nie. In elk geval, dit klink vir my reg: Dietser. Wat jy ook al doen of wat jy ook al sê, hulle gaan jou “verregs” noem. Dus, laat ons ons nie inhibeer nie. Dít het Martin Bosma van die PVV ook genoem in sy boek met die barokke titel: De schijn-élite van die valse munters — Drees, extreem rechts, die sixities, nuttige idioten, Groep Wilders en ik wat hier gratis afgelaai kan word.

    Terug na die oorsprong, terug na oer-Afrika, dis mos waaroor die politiek deesdae in Suid-Afrika gaan. Die Britse Ryk het reeds herleef met “Afrikaans must fall”. Suid-Afrika raak al hoe meer negentiende-eeus, half gevange tussen Britse sendelingdenke en Zoeloe-wreedheid, met nuwe konsentrasiekampe op die horison, ‘n tweede volksmoord. Die paaie en geboue sal binnekort ook lyk soos in die negentiende eeu, met die gehalte van “Engelse” regering wat ons tans geniet.

    Ons wil egter nie terug na die negentiende eeu of die vroeë ystertydperk waarin dié land hom bevind het voor die VOC en daarna die Groot Trek hom getref het nie. Ons wil vorentoe, die een-en-twintigste eeu in.

    Sáám met ons Europese bloedfamilie, die ander Dietsers.

    Help my om die Dietse droom te bewaarheid! Skenk geld vir my Europese toer of sluit by PRAAG aan. Kontak my op Twitter of Facebook of per e-pos by dan[aapstert]praag.org indien u enige vrae het of PRAAG se bankbesonderhede verlang.

    Europese toer: Bonn—Berlyn—Amsterdam—Brussel—Parys en dalk Stockholm: 31 oktober tot 10 november 2017.

    Ns. Die feit dat koningin Wilhelmina óók ‘n prinses van Mecklenburg was, roer regtig my hartsnare. Niet net het die AfD in die onlangse Duitse verkiesing daar meer as 20 persent stemme ontvang nie, maar dis mos ook eintlik ‘n deel waar Platduits tot onlangs gepraat is, ‘n taal wat na aan Nederlands en Afrikaans verwant is.

  • Jared Taylor: ‘Unite the right’: Wie was reg?

    Jared Taylor: ‘Unite the right’: Wie was reg?

    Die internasionaal bekende altregse leier en intellektueel, Jared Taylor, gaan Suid-Afrika binnekort besoek en ‘n konferensie in Pretoria toespreek (meer inligting binnekort hieroor op PRAAG). Hier volg sy kommentaar op die Unite the right-byeenkoms op 12 Augustus 2017 in Charlottesville, Virginië, waar geweld uitgebreek het tussen linkse groepe en die pro-blanke optoggangers wat ‘n standbeeld in dié stad wil red.

    Jared Taylor skryf:

    Jared Taylor

    As u u nuus vanaf NBC (een van die groot Amerikaanse TV-netwerke) kry, is dit wat u oor die naweek se Unite the right-byeenkoms sou verneem:

    “Charlottesville: wit-nasionalistiese byeenkoms se geweld noop noodtoestand.” Dis reg: Die probleem was wit-nasionalistiese geweld. Dis asof die betogers presies soos Black Lives Matter of gemaskerde antifa opgetree het: plundery, brandstigting, verkeersontwrigting, en die aanrand van omstanders. Natuurlik was die oorsaak van die geweld die vyandige teen-betogers, waarvan vele helms en skilde gedra het. As hulle nie daar was nie, sou daar geen geweld gewees het nie, en die byeenkoms sou volgens die plan voortgegaan het.

    Van alle mense, was dit Donald Trump wat die naaste daaraan gekom het om die korrekte uitspraak te lewer, waarin hy “haat, rassisme en geweld aan vele kante” veroordeel het. Dit het natuurlik byna universele hoon ontlok. Soos die voormalige visepresident van die VSA, Joe Biden, verduidelik het: “Daar bestaan net een kant,” en die probleem is Unite the right. Dit het ‘n storm hertwiets en soortgelyke menings uitgelok. Virginië se prokureur-generaal, Mark Herring, het getwiet dat “geweld, chaos en klaarblyklike lewensverlies in Charlottesville nie die fout is van ‘vele kante’ nie. Dit is rassiste en wit heerssugtiges.”

    Hier betoog een kant vreedsaam, hoewel uitdagend; die ander kant – die goeie kant — pleeg gewelddadige aggressie. (Swastikas was uiters raar in Charlottesville, maar hulle skep beter “antirassistiese” grafika as Konfederale vlae.) Aldus die morele wiskunde van Joe Biden, die Virginiese prokureur-generaal, asook die res van die linkses. Dit sou nie saak gemaak het indien elke hand wat deur Unite the right opgelig is streng uit selfverdediging was nie; die geweld is húlle skuld. Rasbewuste blankes verdien geweld bloot omdat hulle dink soos hulle dink.

    Die goewerneur van Virginië, Terry McAuliffe, het slegs een kant raakgesien, in ‘n toespraak wat wyd geloof is, waarin hy aan Unite the right sê: “Julle het hierheen gekom om mense seer te maak, en julle hét mense seergemaak.” Kan Terry McAuliffe gedagtes lees? Sou hulle enigiets of enigiemand seergemaak het indien teenbetogers met skilde en knuppels nie hul opwagting gemaak het, wat geskree en rookbomme geslinger het, vasbeslote om die betoging te stuit – en om “Nazi’s” seer te maak nie?

    Een jong man het met sy motor in die betogers vasgery, en sodoende een gedood. Ons weet nog nie wat sy motiewe was nie, maar selfs indien hy doelbewus mense wou seermaak, was daar net een van hom, en almal wat met Unite the right gemoeid is, het sy optrede veroordeel.

    Wat van die polisie? Hulle was duidelik óf onbekwaam óf vasbeslote om die byeenkoms te verbied voordat dit kon voortgaan. Die swerms mans in uniforms op die toneel het byna niks gedoen om betogers en teenbetogers van mekaar te skei nie. Die televisie het een vuisgeveg na die ander uitgesaai, sonder ‘n polisieman in sig. Buiten die bestuurder van die motor – wat van tweedegraadse moord aangekla is – het daardie swerms polisie net drie mense in hegtenis geneem. Waarmee was hulle besig?

    Die bakleiery, wat ‘n aanvang geneem het nog voordat die byeenkoms kans gehad het om te begin, was die verskoning vir die polisie om dit as ‘n “onwettige byeenkoms” te verklaar en dit te verbied. Jason Kessler, wat die byeenkoms gereël het, het tereg uitgewys dat dit beteken het dat die teenbetogers die “skoorsoekersveto” uitgeoefen het en daarmee diegene van wie hulle verskil die swye opgelê het. Pleks van uittreksels uit pro-blanke toesprake, was die enigste ding waarop mediaverbruikers getrakteer is Konfederale vlae en vuisslanery.

    Maar Joe Biden vertel ons dat daar “net een kant” aan dié verhaal is. Inteendeel, daar is drie kante: Unite the right, wat vreedsaam bymekaargekom het maar wat hulself verdedig het; antirassiste wat hulle stilgemaak het; en die polisie wat dit toegelaat het.

    Daar is ‘n duidelike patroon aan dié gebeure wat geen hoofstroommedium opgemerk het nie. Daar is konfrontasie slegs wanneer antiblankes pro-blanke byeenkomste teister en probeer ontwrig. Die teenoorgestelde gebeur nooit nie. Linkses en nie-blankes kan die mees openlike antiblanke byeenkomste reël, sonder om lastig geval te word en met volle mediagoedkeuring. Dit sou moeilik wees om jou ‘n duideliker voorbeeld van dié gebruik — en die vooroordele wat ons in die gesig staar — voor te stel as die naweek se gebeure op Charlottesville.

    Jason Kessler sou Sondag om 2-uur namiddag ‘n persverklaring maak. Hy is ‘n slim en dapper man. Ek was seker ons sou op hom kon vertrou om ons kant van die saak uitstekend te stel.

    Maar skaars het mnr. Kessler sy mikrofone voor die Charlottesville-stadsaal opgestel of die teenbetogers het soveel geraas gemaak dat dit vir die pers onmoontlik was om te hoor wat hy sê. Betogers het al nader gekom en mnr. Kessler toe begin aanval; die polisie het hom weggelei vir sy eie veiligheid. Weereens is ‘n pro-blanke boodskap deur antiblanke skurke gesmoor.

    (Hier is die video daarvan – red.)

    Hierdie rubriek is oorspronklik in Engels op American Renaissance gepubliseer.

  • Kallie Kriel verloor debat teen Pieter du Toit en Johan Pienaar op RSG

    Kallie Kriel verloor debat teen Pieter du Toit en Johan Pienaar op RSG

    Kallie Kriel, die uitvoerende hoof van Afriforum, het verlede week ‘n debat met die Naspers-propagandis Pieter du Toit en die linkse fanatikus Johan Pienaar op RSG gevoer. Alhoewel Kallie die debat verloor het, het hy soos gewoonlik ‘n paar houe ingekry wat na “regses”, “blanke rassiste”, “nasionaliste” en selfs die einste hier op Praag gemik is.

    Die gesprek waaroor hierdie artikel handel kan dmv hierdie skakels geluister word: Skakel 1 of skakel 2.

    Organisasies soos Afriforum is ideologies bankrot. Hulle leiers lewe nog in ‘n tydvak toe blanke Suid-Afrikaners deur veelrassige krieketwedstryde op DSTV gepaai kon word. Hulle het geen benul van “meme magic” of “Hail Pepe” of “Top Kek” nie. Dit is ‘n organisasie wie se manifes nie ‘n toekoms buite die eenheidstaat kan voorstel nie. Dit is ‘n organisasie wat dink die ineenstorting van die Nasionale Party en die daaropvolgende verafgoding van Nelson Mandela tel onder die mees positiewe gebeure van die twintigste eeu.

    Kallie het onthul dat een van die barometers waarmee sy organisasie hulle eie moraliteit meet, is ‘n aanval deur regse webtuistes. Ek vermoed hy verwys na die einste, omdat daar nie ander Afrika-geleë regse webtuistes is waarvan ek bewus is nie. Dalk die mediamasjien van meestervideovervaardiger Jan Lamprecht (AKA History Reviewed Channel), maar hy het nog nooit iets oor Afriforum gesê nie.

    Kriel het meer as een keer gesê dat Afriforum alle vorms van blanke “rassisme” en dus volksnasionalisme verwerp. Kriel voldoen aan die woordeboekdefinisie van ‘n kloekserwatief (cuckserwative in Engels). Donald Trump se beweging het al die kloekserwatiewe figure uit regse politiek in Amerika verjaag. Ons kan amper aankondig dat die hele “neokonserwatiewe” beweging van die Bush-era nog verder verlinks het en nou ‘n tuiste by Trotskiïstiese partye soos die Demokrate in die VSA of die Tories in Engeland gevind het.

    Veroordeel jou organisasie die stryd van blankes in ander lande Kallie? As jy sê “ons weet ons doen iets reg as regse webtuistes ons aanval” dan beteken dit mos julle opponeer direk die oorlewingstryd van die Westerse beskawing? Of hoe?

    My persoonlike gevoelens oor die Broederbond en die post-Februarie-1990-Afrikanerelite(waaronder Afriforum natuurlik tel) is baie meer radikaal as Dr Dan s’n. Dus sal ek hierdie denkrigting maar hier laat.

    Toe Kallie se rug teen die muur is, verwys hy na ‘n irrelevante skrywe deur die kleurlingaktivis Rhoda Kadalie. Ernst Roets het ook ‘n obsessie met die gematigde swart skrywer Thomas Sowell. Dit lyk my Afriforumbestuurders voel hulle mag slegs die fundamentalistiese anti-blanke aspekte van liberalisme teenstaan as hulle self swart denkers aanhaal.

    Pieter du Toit het al in die verlede geweier om hom van swartmagbewegings te distansieer. Hy het in Maart 2016 in ‘n Twittergesprek oor Frantz Fanon onthul dat Nasperskantore volgeplak is met plakkate van hierdie swart nasionalis. Swart nasionalisme word dus omhels terwyl wit nasionalisme as die poësie van Satan beskou word.

    Johan Pienaar het halfpad deur die gesprek ingebel en die diskoers oorheers. As altregse kyk ek ook objektief na sake en dit is tog waar dat Afriforum onnodig vir Pienaar gedurende 2016 hof toe gesleep het. Dit wys vir my dat organisasies wat maak asof hulle namens blankes optree net so vasbeslote is om ons ras se geboortereg op spraakvryheid totaal en al te verwyder. Pienaar is baie verder links as du Toit, en besit dus oor die vermoëns om sy opponente te stoomroller. Hy verwys na uitsprake van regter Mogoeng Mogoeng — omdat die Zuma-aangestelde regter Mogoeng nou glo verhef is om namens Suid-Afrikaners oor moeilike politieke, filosofiese en selfs geestelike kwessies te besluit.

    ‘n Behoorlike antwoord aan die anti-Steve-fanatikus en professionele agitator Pienaar sou wees om uit te wys dat die oorweldigende meerderheid grondgebiede op planeet Aarde nie onder die jurisdiksie van die ANC se boendoehowe val nie. Kallie kon gesê het dat hy hom so min steur aan die doen en late van Mogoeng as wat Oos-Europeërs hulle steur aan die uitsprake van imams in Saoedi-Arabië.

    Tydens 2014 het Dan in ‘n rubriek, Piet Croucamp, Pierre de Vos en die honde van Karl Marx, geskryf:

    “Ek voel my hoegenaamd nie deur die grondwet gebind nie en weier byvoorbeeld om te aanvaar dat ek en my nageslag aan regstellende aksie onderworpe moet wees omdat een of ander NP-amptenaar iewers dertig of veertig jaar gelede iemand sou te nagekom het.”

    Die Suid-Afrikaanse grondwet is volgens my ‘n ideologiese instrument wat die onderdrukking en semantiese teistering van die blanke en veral die Afrikaner goedpraat. Die Joodse kommunis Albie Sachs het vir meer as ‘n dekade op hierdie regbank gesit. Die regter Chris Jafta, wat na bewering ongekwalifiseerd is om in so ‘n hof te dien, het in die einste “Afriforum v Tshwane”-saak gesê dat belangrike aspekte van die Afrikaner se geskiedenis “op die ashoop van geskiedenis hoort”. Let wel, in Suid-Afrika van die 2010s is dit nie ‘n dronk bergie wat hierdie stelling gemaak het nie, maar ‘n regter in die hoogste hof van die land.

    In die laaste 10 minute skel Pieter iets wat Vicky (waar sy hier in die koue sit) kliphard laat lag het. “Kallie probeer om Trump se styl op Twitter na te boots.” Anders as papbroekige aktiviste is Donald Trump ‘n aggressor op Twitter. Hy is ‘n meestertrol en ‘n woordsmous soos min. Anders as Afriforum is die milisie van sy beginsels nie in ‘n verdedigende formasie geposisioneer nie.

    Dan Roodt het 38 keer meer volgelinge as Kallie Kriel op Twitter, maar hy kry 38 keer minder mediadekking in Suid-Afrika.

    Dr Dan het in die herfs van 2015 sy toetrede na die altregs gemaak tydens ‘n verskyning op Red Ice Radio. Red Ice word in altregse kringe as die platform van mondigwording gesien. Hy het dit opgevolg met ‘n toespraak in die lente by Jared Taylor se American Rennaissance-konferensie. Dan was dus in ‘n kamer waar hy meet gesagsfigure soos Paul Ramsey en Richard Spencer bladgeskud het. Richard Spencer is vinnig besig om een van die belangrikste politiese figure ter wêreld te word. Hy het onlangs tydens ‘n gesprek met Mike Enoch en Andrew Anglin (wat albei twee van die grootste altregse webblaaie ter wêreld bedryf) bevestig dat hy die ivoortoring van die filosofie gaan verlaat en self as leiersfiguur binne identitêre politiek begin optree. Sy NPI-stigting het pas ‘n kantoor in Washington geopen en hulle sal elke tweede maand ‘n voorlegging aan die Trump-administrasie maak. Aan watter internasionale administrasie maak Afriforum voorleggings? (Sogenaamde pleidooie voor die VN tel nie, omdat die ANC sowel as meeste ander lande — insluitend Israel, Iran en Saoedi-Arabië — hulle nie aan die VN steur nie)

    Ek moet krediet gee aan die kleurlingaanbieder Lynette Francis. Sy het kalm gebly en die debat met grasie gemodereer. Naspersaanbieders het ‘n lang geskiedenis van aggressie; net soos die hoofstroommedia in Westerse lande.

    Pieter maak die stelling dat Suid-Afrikaners by “alle dele van die grondwet móét inkoop”. Wát?! Hierdie absurde stelling verdien ‘n artikel op sy eie… Miljoene Amerikaners “lobby” al sedert die 1990s teen die 2de Wysiging van die Amerikaanse Grondwet. Moet hierdie Amerikaners gearresteer word, Pieter? Moet die Engelse skryfster JK Rowling in die tronk gesmyt word omdat sy vir die laaste 9 maande onophoudelik pleit dat die Brexit-referendum omgekeer word? Baie apolitiese sektore van die aanlyngemaanskap glo dat die huidige liberalisme daagliks al hoe meer totalitêr begin raak. Selfs die Suid-Afrikaanse glansfiguur Gareth Cliff het laasweek vir man-kind en etnomasochis, Frans Cronje gesê dat hy hom nie meer as ‘n “linkse” beskou nie. Volgens meeste altregse leiers is die linkse spektrum in die Weste nou openlik Bolsjewisties.

    Pieter praat van Afriforum se “ou Verwoerdiaanse denke”. Sê my bietjie Pieter, sal jy die regime van Wladimir Poetin as ‘n Verwoerdiaanse regime beskryf? As dit die geval is, dan sit jy en jou soort met ‘n groot probleem, want weergawes van Meneer Poetin se denke word meer en meer gewild in (voorheen) blanke lande.

    — Vicky

  • Wat is die ‘AltRight’?

    Wat is die ‘AltRight’?

    Donderdag die 25ste Augustus 2016 kan volgens alle aanduidings as ‘n waterskeidingsoomblik in ons politieke, filosofiese en ideologiese diskoers wêreldwyd gesien word, want Donderdag het Hillary Rodham Clinton legitimiteit aan ‘n voorheen taamlik onbekende ideologiese groepering gegee deur hulle op die naam te noem en daarna te kere te gaan soos ‘n hondsdol straatbrak.

    Dat sy tydens haar toespraak haar telkemale moes beroep op die ad hominem van “rassis” en “rassisme” – woorde wat sy herhaaldelik ingespan het – dui eenvoudig daarop dat sy a) nie die groepering verstaan nie en b) dat sy intellektueel nie opgewasse is vir die oorlog wat hierdie groep teenoor haar en enige linkse groepe voer nie. En maak geen fout nie dit is ‘n oorlog… ‘n kultuuroorlog.

    Ek verwys natuurlik na die AltRight – ‘n organisasie wat die kuberruim hulle eie gemaak het en beide linkse ideoloë en establishmentpolitici verwar om elke hoek en draai. Die AltRight vind dit prettig om hierdie ideoloë en politici te koggel, om hulle dubbele standaarde uit te wys, om ongemaklike vrae te vra en om die belaglikheid van hulle kernwaardes onder die vergrootglas te sit.

    Daarvoor gebruik hulle die linkses se eie taktiek teen hulle – net baie meer suksesvol. Die vaandeldraer is die meem [‘meme’ in Engels] van Pepe die Padda – ‘n figuur wat menige slinkse linkse al aan sy ontbytgraan laat stik het by aanskoue van sy politiek inkorrekte gelaat.

    Wat is die AltRight? Dis ‘n moeilike vraag juis omdat die AltRight geen kerngroep verteenwoordig nie. Hulle bestaan uit ‘n losse konstellasie liberaliste (nie liberale nie), paleo-konserwatiewe, traditionaliste, voorstanders van die monargie, nasionaliste ens.

    Die AltRight is wat genoem kan word ‘n “groot tent” filosofiese organisasie. Eenvoudig is dit ‘n samevoeging van verskillende ideologiese groeperings met die mantra “geen vyand aan die (my) regterkant nie”. Dit beteken dat solank as wat daar ‘n oorvleueling is van een of ander sleutelgedagte, sal daar saamgewerk word.

    Maar, soos in die geval van hoofstroomkonserwatiewe en RINO (Republican In Name Only) binne die GOP, sal die AltRight nie huiwer om hierdie groepe aan dieselfde blootse taktiek bloot te stel wat gewoonlik vir Liberale gereserveer word nie.

    ‘n Groot beweegrede vir die totstandkoming van die AltRight is dat die hoofstroom konserwatiewe beweging, gegrond in William Buckley se konserwatiewe skrywes en filosofie, vergeet het dat die politiese waardes wat hulle uitdra gesetel is in ‘n kultuur wat hulle in gebreke gebly het om te verdedig.

    Om konserwatief te wees is om die goeie te beskerm en te koester en hulle het nie een van die twee gedoen nie. Wat hulle wel gedoen het is om stuk-stuk toegewings te maak aan Sosialiste en Marxiste en het daardeur die Overton-venster te ver links te laat verskuif wat gelei het daartoe dat die Westerse beskawing siek en sterwend is.

    Die fout wat linkses, establishmentpolitici en die werfbobbejane van die hoofstroommedia maak is om aan te neem dat die AltRight ‘n Amerikaanse verskynsel is en dat hulle of werklose of lae inkomste blanke “millenial” mans is wat nog steeds by ma aan huis woon en verslaaf is aan Anime-pornografie terwyl hulle Ramennoedels opslurp.

    Sommige pratende koppe het die AltRight summier afgemaak as lae-IK wit gemors. Die grootste wanpersepsie is dat die AltRight ‘n eenmalige verskynsel is wat die verkiesing van Donald Trump as President van die VSA as oogmerk het.

    Maar die AltRight is ‘n wêreldwye beweging – selfs in Suid Afrika – wat bestaan uit opgevoede, maar nie noodwendig gegradueerde nie, middelklas wit mans en vrouens wat met afgryse toekyk hoe hulle ras, kultuur en lewenswyse afgebreek word, hoe hulle skielik as die grootste euwel in die geskiedenis van die mensdom afgemaak word en pa moet staan vir elke wandaad van ander etniese groepe en rasse terwyl hulle stil moet bly oor duidelike probleme met die huidige Zeitgeist.

    Binne die range van die groepe is daar intellektuele denkers, mediapersoonlikhede, vermaaklikheidspersoonlikhede, skrywers, sakelui, akademici, wetenskaplikes en ongelukkig ‘n paar verdwaalde “Stormfags”. Elkeen het ‘n gesamentlike doelstelling waarna toe beweeg word sonder sentrale beheer.

    Dit is uniek in die geskiedenis van enige filosofiese/ideologiese/politieke beweging – daar is geen leiers nie, of almal kan leiers wees.

    Soos ek hierbo vermeld het bestaan die AltRight uit ‘n groot groep verskillende filosofiese skole maar daar is oorvleuelende idees wat die verskillende groepe in staat stel om saam te werk. Wat is hierdie idees, waaraan onderwerp die AltRight homself as daar geen sentrale tema is om leiding te gee nie?

    Eenvoudig: Gelykheid is ‘n hersenskim wat slegs kan oorleef in die delusie wat deur Sosialisme/Marxisme geskep word. Mense verskil vanaf geboorte in intelligensie, vermoë, karakter, durf en dit lei uiteindelik tot die mate van sukses wat ‘n mens beleef. Indien jy meer suksesvol wil wees as wat bg jou toelaat sal jy soveel harder daarvoor moet werk.

    Hiërargie is noodsaaklik – daarsonder kan meriete nie as maatstaf gebruik word nie en sal die samelewing uiteindelik ontaard in die orgie van nihilisme wat ons nou aanskou waar ‘n Kakistokrasie – en uiteindelike verval van ons samelewing – die enigste logiese uiteinde kan wees.

    Die geslagte verskil – mans en vrouens verskil natuurlik. Hierdie verskille is deur duisende jare van ontwikkeling verfyn. Hierdeur het mans en vroue verskillende kenmerke en vermoë wat gemik is op ‘n veilige en gesonde samelewing waar elkeen sy unieke rol vertolk en waardeur die spesie kan oorleef. Feminisme en die seksuele rewolusie, deur die afbreek van heteroseksuele monogamie, het rampspoedige gevolge ingehou vir die geslagte en die verhoudings tussen die twee.

    Daar is slegs twee geslagte en een seksuele oriëntering – die res is nonsens wat die delusies van ‘n geestesieke en losbandige minderheid voed.

    Moraliteit is belangrik en afwykende ontaarding bestaan – maak nie saak hoe daar gepoog word om die abnormale as normaal te laat herklassifiseer nie, dit maak geen verskil dat dit verkeerd en onnatuurlik is nie. Die rand van die afgrond is bereik met homoseksualiteit wat deur die hoofstroom as normaal en natuurlik aanvaar is. Hierna was geen taboe meer onbereikbaar nie en ons sien dat daar tans gepoog word om pedofilie as normaal, natuurlik en aanvaarbaar te maak. Wat is volgende? Bestialiteit? Nekrofilie?

    Alle kulture is nie gelyk nie en ons is onder geen verpligting om ander se kulture as gelyk aan ons eie te aanvaar nie. Verskillende etniese groepe het vinniger ontwikkel as ander en daar is geen rede om ‘n kultuur wat nooit verby die steentydperk ontwikkel het nie, gelyk te stel aan die Europese of Oosterse kulture nie. Ons erken dat Oosterse kulture duisende jare voor ons eie ontwikkel het en dat die gelykstelling van ons Europese kultuur aan Oosterse kultuur ‘n klap in die gesig is van die Oosterlinge wat hulle kultuur help ontwikkel het.

    Die mens is nie inherent goed nie maar inherent sleg. Dit is deur persoonlike ontwikkeling, moeite en harde werk dat die mens homself verbeter.

    Daar is meer om voor te lewe as leë materialisme.

    Vryheid is ‘n verantwoordelikheid en nie ‘n reg nie. Die vryheid van te veel onbevoegde mense om verkeerde besluite te neem is rampspoedig vir die vryheid van deugsame en verantwoordelike lede van die samelewing.

    As ons ‘n demokratiese samelewing moet wees moet die vryheid om daaraan deel te neem ingeperk word. Universele demokrasie is ‘n ramp waar die onbevoegde lui massas die produktiewe minderheid onderwerp aan hulle wil.

    Die wit ras is belangrik en is onder beleg. Die linkse leer van rasbeheptheid ten gunste van nie-blankes alleenlik, die produk van dekolonisasie en die oorwinning van die egalitariese oor nasionalisme na die Tweede Wêreldoorlog, moet verwerp word en wittes moet beheer terugneem om hulle eie sake te bestuur.

    ‘n Bestel waar wittes nie toegelaat word om kollektiewe belange te hê nie, maar elke ander etniese en rasse groep word wel toegelaat, is eenvoudig nie aanvaarbaar nie.

    Beskawing is kosbaar. Dit het duisende jare se ontwikkeling geneem om ons beskawing te kry waar hy is, die verwerping daarvan ten gunste van ‘n beskawing, of die gelykstelling daaraan, wat nooit die wiel kon ontwikkel nie is verfoeilik.

    Ras en etnisiteit is ‘n realiteit. Dit is gegrond in wetenskap en empiriese waarneming. Dit is nie ‘n sosiale konstruk nie. Vlakke van beskawing, kultuur en morele waardes bepaal sukses.

    Die AltRight sal saam met ander rasse en/of etniese groepe werk indien ‘n gemeenskaplike doelwit nagestreef word, maar sal nooit ander groepe insluit binne die beweging self nie.

    Die onderdrukking van een groep deur ‘n ander is iets waaraan alle ras en etniese groepe in die geskiedenis op een of ander stadium deelgeneem het. Om wittes alleen verantwoordelik te maak is ‘n bedrogspul. “Wit skuld” en “wit bevoorregting” is intellektueel, moreel en eties oneerlik en moet verwerp word met die nodige minagting wat dit verdien.

    In ‘n Suid-Afrikaanse konteks beteken dit dat “Apartheidskuld” verwerp moet word want niemand hou die Zoeloe verantwoordelik vir die Mfecane nie, niemand hou die ANC/SAKP verantwoordelik vir die “People’s War” nie en daar is definitief niemand wat die Britse Koninkryk verantwoordelik hou vir die Tweede Vryheidsoorlog en die konsentrasiekampe nie.

    Die Joodse geskiedenis van 3000 jaar se oorlewing moet vir alle praktiese doeleindes oop wees vir bespreking aangesien hulle dit doen vir die oorlewing van hulle stam. Dit sluit vanselfsprekend die invloed wat Jode op die Westerse beskawing uitoefen in.

    Die AltRight verwerp alle non audi alteram partum argumente en ad hominem uitdrukkings wat ten doel het om wittes verdag te maak, om patologiese altruïsme onder wittes te laat floreer of om debat te smoor. Die mees betekenislose skelwoorde soos “rassis”, “seksis”, “homofobie”, “islamofobie” en “anti-semiet” maar ook hope ander “kwetsende” woorde word hierby ingesluit.

    Die AltRight verwerp politieke korrektheid in sy totaliteit. Politieke korrektheid (PK) is ontwerp om gesonde debat te smoor en die bestaande narratief te beskerm. Dit is outoritêr en verskil geensins van die taal wat voorheen deur Marxisme, Leninisme, Trotskyisme, Fanonisme en Maoïsme afgedwing is nie.

    Omdat die AltRight werksaam is in die kuberruim beteken dit dat die leksikon ook vreemd voorkom. Hierdie woordeskat dui op baie spesifieke konsepte binne die AltRight-beweging. Ek sluit ‘n kort lys van die mees algemene terme in, in die hoop dat van die lesers wat wil aansluit by die beweging, nie te vreemd voel nie of dat ‘n ondernemende siel vir ons Afrikaanse neologismes van hierdie woorde kan uitdink.

    Cuck
    In terme van die woordeboek definisie sou hierdie beteken ‘n wit man wat toekyk terwyl sy vrou gemeenskap het met ‘n nie-blanke sonder om beswaar aan te teken of op te tree om sy waardigheid te beskerm. Vir die AltRight beteken dit enige wit persoon wat nie-blankes bevoordeel ten koste van sy eie ras, etnisiteit, kultuur en beskawing.

    Kennelik ly hierdie persone aan patologiese altruïsme en/of ethnomasochisme en het ‘n obsessie met die eie ek (die EGO) en gee nie ‘n duit om oor die toekoms van hulle nasate nie.

    Cuckservative
    Soos bogenoemde maar doen homself/haarself voor as konserwatief, want ware hoofstroomkonserwatiewes sal hul verantwoordelikhede teenoor hulle kultuur, taal, ras en etnisiteit nie versaak nie. Dink aan FW de Klerk, Roelf Meyer, die VF+ of die oorblywende Broeders by Afriforum en Solidariteit. Die woord is ontwerp om skok en skaamte te veroorsaak.

    Normie
    ‘n Normale persoon wat salig onbewus is van die kultuuroorlog wat rondom hom/haar woed. Só ‘n persoon is verslaaf aan (sekere) beroepspolitici of politieke partye, die heersende Zeitgeist, en elke woord glo wat die hoofstroommedia aan hom opdis om maklik aan indoktrinasie en propaganda blootgestel te word. Hulle is oningelig en wíl nie ingelig word nie. Normies raak kwaad en gooi groente na die TV toe wanneer die jongste en vogue morele uitbarsting sy draai op die skerm maak maar los dit daar sodat dit nie sy huidige bestaan omkrap nie.

    Red Pill
    Wanneer ‘n Normie blootgestel word aan die realiteit van die onsmaaklike wêreld rondom hom en hy/sy self begin vrae vra oor die status quo en wanneer die narratief bevraagteken word. Meeste Normies sal liewers dood neerslaan as om die Rooi Pil te neem. Dink aan Neo in The Matrix – Red Pill is waarheid, Blue Pill is om voort te gaan asof niks aan die gebeur is nie.

    Black Pill
    Kom gewoonlik na die Red Pill. Dit gebeur wanneer die persoon vrae begin vra en agterkom dat die narratief een kolossale leuen is, dat alles wat hy dink hy weet, vals is. Dit is op hierdie punt dat die persoon waarlik deel van die AltRight word. Hy/sy doen hulle eie navorsing, lees baie meer en gebruik sy eie intelligensie om sy besluite te maak en sy lewensuitkyk daarvolgens aan te pas. Neem ook aktief deel aan AltRight aktiwiteite.

    Shitlording
    ‘n AltRight-aktiwiteit op sosiale media en op hoofstroommedia se kommentaarafdelings waarin skok-en-bewonderingstaktiek gebruik word om mense hardhandig tot ander insigte te bring, om liberale dwepers te koggel of om die absurditeit en huigelary van liberale/hoofstroom “konserwatiewe” aan die groot klok te hang. Dit is baie effektief en het daartoe aanleiding gegee dat die AltRight ‘n beweging geword het waarmee rekening gehou moet word.

    Hierdie aksies het direk daartoe gelei dat Hillary Clinton van die AltRight notisie moes neem en daardeur ons by name te noem.

    Baie AltRight-lede het ‘n talent hiervoor en dit is al wat hulle doen wat op sy beurt weer aanleiding gee dat die AltRight die reputasie “verdien” het van internettrolle en die mite geskep het van onvolwasse dom kinders wat in hulle ma se kelder woon. Ons lag hierdie af as banaal en sê dis vir die “lulz” (pret).

    The Cathedral
    Die bestaande establishment. In Amerika is daar geen werklike verskil tussen Demokrate en Republikeine nie. Hulle albei dien dieselfde meester en is maar eenvoudig net twee kante van dieselfde munt. So ook in Suid Afrika waar daar geen regte verskil tussen die DA en ANC is nie. Die beleidsrigtings van alle politieke partye is inklusief (gelykstelling van alle rasse en etnisiteit) en Polities Korrek.

    Narratief
    Die “aanvaarbare” manier van die wêreld sien en daaroor praat hetsy dit te doen het met rasseverhoudinge, seksuele oriëntasie, die gelykstelling van kulture, morele relatiwiteit of geskiedkundige revisionisme om die huidige Zeitgeist te pas. Baie nou verwant aan PK en word deur Sosialiste en Marxiste voorgeskryf.

    Chan Island
    Verwys na die 8chan /pol/ (politieke) internetbesprekingsbord. Dit is hier waar die AltRight hulle aksie beplan en uitvoering daaraan gee. Dit is heeltemal anoniem.

    Liberale het die wêreld so verfonkfaai dat die AltRight hier is om te bly. Trump se verkiesing sal slegs die eerste veldslag wees in ‘n lang en uitgebreide kultuuroorlog. Om te glo die AltRight sal sommer net verdwyn na 8 November, is iets waarop linkses hoop maar wat nie gaan gebeur nie.

    Ons kan nie. Vir 70 jaar het Sosialisme/Marxisme vrye teuels gehad om die wêreld te verander in ‘n vreemde en sieldodende plek wat op die randjie van ‘n afgrond staan. Die AltRight sal alles in hulle vermoë doen om beskawing in ‘n nuwe rigting te lei. Daar gaan baie ongevalle wees, baie politici gaan nog toesprake lewer wat presies soos die van Hillary Clinton klink, baie “burgerregte-organisasies” gaan aanvoer ons is “randeierfigure”. Feit van die saak is, hulle is verantwoordelik vir ons skepping en noudat ons hier is gaan die poppe dans en ons gaan pret hê terwyl ons dit doen.

    Om self ondersoek in te stel na die AltRight-verskynsel volg gerus vir Dan Roodt op American Rennaisance (Amren), The Right Stuff, Breitbart, Vox Popoli, Vox Day, Amerika Blog, Danger and Play, Alternative Right Blog, Virginia Dare, Red Ice Radio, American Thinker, Radix Journal, National Policy Institute en nog baie meer.

  • Dan Roodt: Vanuit Amerika, met liefde

    Dan Roodt: Vanuit Amerika, met liefde

    Ná my warrelwindbesoek aan Amerika, waartydens ek seker 50 000 km ver gevlieg het, voel ek opgewonde oor die toekoms. Die VSA is ‘n energieke land waar ook diegene aan die regterkant van die politieke spektrum kliphard besig is om te organiseer om hul land “terug te vat” by die bont versameling linkses, feministe en LGBT-aktiviste wat dit tans beheer, om nie van die huidige swart president Barack Obama te vergeet nie.

    My verjaardag op die vliegtuig.
    My verjaardag op die vliegtuig

    Nog nooit op ‘n oorsese reis is ek met soveel warmte en toegeneentheid ontvang nie. Vanaf die eerste aand toe ek om tien oor nege by die lughawe van Nashville, Tennessee deur ‘n plaaslike sakeman verwelkom is, tot die uiteindelike afskeid, het die Amerikaners so te sê die rooi tapyt vir my uitgerol. “Suidelike gasvryheid,” noem hulle dit. Vandaar dus my titel, wat so effens slaan op daardie Ian Fleming-titel uit toeka se dae, From Russia, with love. Ek vind dit taamlik gepas, want die skrywer van die James Bond-rillers en ek is op dieselfde dag, 26 Mei, gebore – iets wat ek op die vliegtuig tussen Frankfurt en Johannesburg moes vier!

    Veral die Amerikaanse jongmense hou Suid-Afrika met ‘n valkoog dop en voel dit eens met ons in ons stryd teen verswelging deur ‘n multikulturele massa. Net vanoggend sien ek ‘n twiet raak van ‘n jeugdige Amerikerin wat ek by die American Renaissance-konferensie ontmoet het.

    Karl Marx en Friedrich Engels het mos geskryf dat kommunisme “‘n gees is wat by Europa spook”. Net so is Donald Trump tans ‘n gees wat by Amerika spook. En só het dit gebeur dat die jaarlikse konferensie van American Renaissance naby Nashville, Tennessee tot ‘n rekordgetal van 300 mense van regoor die wêreld aangegroei het, waarskynlik weens die wêreldwye toename in “immigrasiebewustheid” wat deur Trump se presidensiële veldtog ontketen is. Onder die konferensiegangers was daar Britte, Switsers, ‘n Australiër, Finne, asook Amerikaners vanuit die meeste state in die VSA. Daar was ook ongeveer 20 mediaverteenwoordigers, waaronder joernaliste van die Wall Street Journal, Dagens Nyheter in Swede, Voice of America, BuzzFeed, Talking Points Memo, Red Ice, Vice en die Political Cesspool. Op pad terug Nashville toe vanaf die Montgomery Bell Nasionale Park naby Burns, Tennessee, waar die konferensie gehou is, kon ek en die joernalis van die Wall Street Journal uitvoerig notas uitruil. Maar meer daaroor later.

    Namens American Renaissance, het mnr. Jared Taylor gesê: “Nog nooit het ek so optimisties gevoel nie; nog nooit was daar so ‘n sterk wind in ons seile nie.”

    Die konferensie is gehou in die idilliese Montgomery Bell Nasionale Park vol groen bome en kronkelende staproetes nie te ver van Nashville af nie. Die konferensie het die geleentheid gebied vir intellektuele, aktiviste en gewone mense om te beraadslaag oor sake soos immigrasie, die toekoms van die Westerse beskawing, identiteit en selfs sakegeleenthede. ‘n Vrienskaplike gees het die meeste van die gesprekke gekenmerk en Saterdagaand was daar ‘n partytjie ná die tyd wat tot in die vroeë ure van Sondagoggend aangehou het. Ek het 2 selfoonvideo’s by die partytjie geneem: een van ‘n gesprek met twee jong Amerikaners waarin hulle hul belangstelling en meegevoel met Afrikaners uitspreek, en nog een waarin twee jonge Suiderlinge ‘n bekende volksliedjie sing. Meer en meer kom ek onder die indruk van hoeveel ons en die Suiderlinge in gemeen het: ‘n eeu of meer gelede ‘n oorlog verloor, serdertdien geteiken deur die liberale media, met verlies van hul skole, universiteite, instellings en middestede. Ook hul Konfederasievlag waarop hulle so trots is, word as deur liberale en swartes as ‘n “simbool van rassisme” beskou.

    Vyf jaar gelede in 2011 moes die konferensie afgestel word nadat linkse bomdreigemente aan die konferensiehotel in Charlotte, Noord-Carolina gerig is. Sprekers het agterna in die geheim in ‘n ander hotel in Charlotte vergader, van waar verrigtinge gestroom is en toesprake op video opgeneem is. Ek het ook by daardie konferensie gepraat, en hoe het die tye nie verander nie! Vanjaar het slegs drie linkse betogers in die park opgedaag met een van hulle wat ‘n plakkaat vertoon waarop kapitalisme en rassisme gelykgestel word. Dit klink amper soos iets wat die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty so gereeld kwytraak. Koferensiegangers het die betogers met hul selfone afgeneem, met ‘n enkele parkpolisieman wat tussen die slordige betogers en die welgeklede deelnemers aan die konferensie staan. Die omgekeerde korrelasie tussen die aantal konferensiegangers en betogers kan gesien word as ‘n aanduiding van hoe die politieke klimaat in die VSA verander het, met Trump se mediagedrwe gees iewers in die agtergrond.

    Soos iemand ná die konferensie opgemerk het, was dit moontlik tot dusver die mees kosmopolitiese en internasionale vergadering van sy soort, met vyf uit die tien sprekers wat nie net nie-Amerikaans was nie, maar ook nie Engels as moedertaal praat nie. Ek (Afrikaans), Filip de Winter en Anke Van dermeersch (Vlaams), Ruuben Kaalep (Esties) en Fernando Cortés (Meksikaans-Spaans) tel onder die nie-Engelssprekendes. Jared Taylor, die leier van American Renaissance en ‘n trotse Suiderling “sonder enige Yankee-bloed in sy familie”, is ook uniek in dié sin dat hy vlot Japannees praat omdat hy in daardie land grootgeword het, asook Frans vanweë die tyd toe hy in Parys by “Science-Po” gestudeer het. Dus was die sprekers ‘n mengsel van Europeërs uit die Ou en Nuwe Wêreld, wat ‘n hartstog vir hul gemeenskaplike erfenis deel, asook ‘n intense besorgdheid oor die toekoms van die blanke, Westerse beskawing.

    Interessant is dat sjiek geklede swartvrou ook die konferensie bygewoon het en selfs sjokolade aan ‘n paar van ons uitgedeel het. Ek het dit boeiend en ietwat ironies gevind. Maar, soos spreker ná spreker herhaal het, is geeneen van ons “rassisties” in die stereotipe sin nie; dit is bloot dat ons multikulturalisme en die gedwonge integrasie van onversoenbare kulture en rasse verwerp. Swart nasionalisme is reg, net soos elke ander vorm van nasionalisme.

    My algemene indruk is dat die Amerikaners, veral in ‘n suidelike staat soos Tennessee ons baie goedgesind is

    Die Joods-Amerikaanse skrywer en Nobelpryswenner wat ek destyds as student gelees het, Saul Bellow, verwys in een van sy romans na die woord “sensibiliteit… wat groot geraak het”. Wel, drie woorde wat “groot geraak het” by die konferensie was identitarian, cuckservative en Alt Right aangesien hulle in sowel die toesprake as in gesprekke oor ontbyt of aandete gehoor is. In Afrikaans sou mens hulle kon vertaal as: identitêr, koekserwatief en altregs. “Identitêr” het aanvanklik in Frankryk gewild geraak en het kennelik die Atlantiese oseaan oorgesteek, terwyl “koekserwatief” en “altregs” tuisgemaakte VS-skeppings is.

    Die hunkering om ou of hoofstroom- konseratiewe idees, wat as “koekserwatief” gekenteken word, af te skud, lyk asof dit ‘n nuwe “sensibiliteit” (dankie, mnr. Bellow) na regs definieer. Soos die videowoernaler Paul Ramsey of RamzPaul soos hy op YouTube bekend is Saterdagaand in sy praatjie verduidelik het, is die beweging radikaal, parmantig, vernuwend, oneerbiedig, soms aanstootlik, maar doeltreffend. Dit beskik oor voorgangers in die Amerikaanse “paleokonserwatiewe” beweging, of dalk die Europese “Nuwe Regs” (nouvelle droite) van die sewentiger- en tagtigerjare, dog dit is wesentlik ‘n nuwe verskynsel. Anders as die Amerikaanse “koekserwatiewe” wat hul aan feminisme en politieke korrektheid onderwerp, skram altregs nie daarvan weg om oor geslags- en selfs rasseverskille te praat nie.

    Ruuben Kaalep
    Ruuben Kaalep

    Die jong Estiese politikus en aktivis, Ruuben Kaalep, het die gehoor aan sy lippe gehad oor Estiese nasionalisme in ‘n toespraak wat met intensiteit en digterlike taal gelaai was. Sy plaaslike jeugbeweging het, soos hy dit gestel het, “in ‘n Sowjet-stylstudentekoshuis begin”. Vanaf dié beskeie begin, het dit deur betogings en nagmarse met fakkels aangegroei. Die ou heidense simbool van die Estlanders was ‘n reusepadda wat hul vyande in veldslae verorber het, wat dan later – op tipies altregse wyse – aan die internetmeem Pepe die Padda (Pepe the Frog) gekoppel is. Aangaande die hoofstroompolitiek het Kaalep onder dawerende applous verklaar: “Die hele politieke klas moet geëlimineer word.”

    Fernando Cortés het hom voorgestel deur te sê dat hy “‘n Meksikaanse identitêr is wat hier is om met Amerikaanse identêre te praat”. Hy het aan die gehoor uitgelê hoe emigrasie na die Verenigde State deur sy landgenote die belang van multinasionale maatskappye en hul behoefte aan goedkoop arbeid dien, terwyl Meksiko in ‘n toestand van armoede en wydverspreide korrupsie gelaat word. Kortom, oorgrensmigrasie is net so sleg vir Meksiko soos vir Amerika. “Wallstraat besluit wat die Meksikaanse peso die volgende dag werd sal wees”, en sonder ‘n stabiele geldeenheid is spaar of ekonomiese vooruitgang moontlik nie.

    Volgens Cortés “neem transnasionale maatskappye Meksikane in diens op sesmaandekontrakte wat $6 per dag betaal. Daar bestaan slegs ‘n plan van die regering en ondernemings om ‘n derdewêreldstaat in Meksiko in stand te hou… Die Meksikaanse regering word deur skelms beheer.”

    Die Amerikaner James Edwards en aanbieder van die radioprogram “The Political Cesspool het die hoofstroommedia weens hul politieke korrektheid gekasty. “Net om te oorleef, word vandag as ‘n blanke heerssugtige begrip gesien,” het hy gesê. Mnr. Edwards het gekla oor ‘n Sweedse realiteits-TV-program wat hom eenkeer uitgenooi het om die tradisionele Suidelik-Amerikaanse oogpunt te verteenwoordig. Ná agt uur se verfilming, is hy presies 36 sekondes lugtyd gegun.

    Edwards het lede van die pro-Westerse beweging as “makelaars in gesonde verstand” beskryf. Hy het ander aangemoedig om by die beweging aan te sluit deur te sê: “Ek het nog nooit ‘n vriend (as gevolg van my aktivisme) verloor nie. Dit het my vriendekring vergroot. Ek sal vir hulle gaan oorlog maak en hulle sal vir my gaan oorlog maak. My raad is: Raak op enige manier wat jy kan betrokke. Raak deel van die stryd.”

    Die Brits gebore skrywer en aktivis Peter Brimelow het gepraat oor “Die Trump-tsoenami en die toekoms van die Amerikaanse nasie”. Brimelow was een van die eerste meningsvormers wat voorspel het dat Trump hom vir die Amerikaanse presidentskap, die magtigste politieke pos ter wêreld, verkiesbaar gaan stel. Hy het herhaal wat hy in sy toespraak by verlede jaar se American Renaissance-konferensie gesê het, naamlik dat ‘n enkele toespraak die politieke klimaat vir ‘n hele tydvak kan verander. Voorbeelde van sulke toesprake sou wees Joseph McCarthy s’n in 1950 oor kommuniste in die Amerikaanse departement van buitelandse sake en Enoch Powell se “Riviere van bloed”-toespraak in 1968. Hoewel Powell uiteindelik gedwing is om die Britse Konserwatiewe Party te verlaat, word daar steeds na sy beroemde toespraak verwys, selfs vandag. Trump se stelling oor die bou van ‘n muur op die grens tussen Meksiko en Amerika het insgelyks die immigrasiedebat in sy land verander, met duisende ondersteuners wat by sy politieke vergaderings sing: “Bou die muur! Bou die muur!”

    Volgens Brimelow, “kan een vonk die vuur verskaf. Dit kan een vonk of een politikus wees… Verlede jaar het ek gesê net een toespraak is nodig. Nou sê ek dit kan een verkiesing wees wat die Amerikaanse vulkaan kan laat uitbars.”

    Aan die ander kant is Brimelow bekommerd oor die verkiesing van Hillary Clinton as president aangesien “daar ‘n duidelike gevaar van ‘n immigrasieoplewing is indien sy sou wen”. Maar die blanke Amerikaanse kiesers kan moed skep uit die feit dat daar “sewe-en-dertig keer meer blanke as Hispaniërkiesers is”. Etniese en rassestempatrone gaan die toekoms van die Verenigde State bepaal. Terwyl die aantal blanke stemme gedurende die laaste twee verkiesings eintlik afgeneem het, was daar egter in sommige Suidelike state soos Texas sterk steun vir die Republikeinse Party, met 70% van blankes in Texas wat vir die GOP (“Grand Old Party” soos die RP ook genoem word) stem. “Indien blankes op Suidelike vlakke sou stem, sou Trump ‘n wegholoorwinning behaal,” het Peter Brimelow voorspel.

    Tydens die dinee Saterdagaand het Brimelow, uitgewer van die webblad vdare.com, my gevra of ek ook bereid sou wees om artikels vir sy blad by te dra, net soos ek al vir American Renaissance gedoen het. Daartoe het ek onmiddellik ingestem, want hierdie is ‘n Amerikaans-Europese beweging met die Afrikaner wat vir die eerste keer in ‘n lang tyd weer deel van ‘n belangrike Westerse denkrigting word. Ons oorlewingstryd hier, asook dié van blanke Amerika en Europa, is één stryd en meeste mense sien dit ook so in.

    Jared Taylor het gepoog om te verklaar waarom blankes regoor die wêreld “vir hulself lieg oor ras”. Hulle ignoreer die mees ooglopende maatskaplike verskynsels, soos misdaad of akademiese onderprestasie deur nie-blankes, eenvoudig om die etiket na te kom. “Blankes lieg om hulself om die bos te lei. Blankes is vreesbevange om rassiste genoem te word,” het hy gesê. In dieselfde trant het hy die “Black Lives Matter”-beweging in die VSA as ‘n “spul leuens” (pack of lies) beskryf.

    Waar akademici ook al rassekwessies bestudeer, vind hulle “die waarheid te warm om aan te raak”, volgens Taylor. Hy het die geval genoem van professor Putnam van Harvard wat aanvanklik wou bewys dat rassediversiteit groter vertroue tussen mense kweek. Toe hy egter navorsing op voetsoolvlak begin doen, vind hy presies die teenoorgestelde, dat “diversiteit” eintlik gemeenskapsvertroue vernietig. Individue binne ras- of kultureel homogene groepe vertrou mekaar, terwyl die teenoorgestelde onwaar is. Putnam het aanvanklik gepoog om sy bevindinge weg te steek, nog ‘n leuen, maar toe dié uiteindelik uitlek, is hy gedwing om die waarheid te publiseer. As Amerikaanse Suiderling, stel Jared Taylor dit ondubbelsinnig: “Die Suidelike geveg is die geveg van Europa, die VSA en die hele blanke wêreld.”

    Aangesien ek direk ná Taylor gepraat het, sou sy sin ‘n goeie inleiding vir my toespraak kon wees daar ek gepoog het om te wys op die parallelle tussen wat in Suid-Afrika en elders in die Westerse en blanke wêreld gebeur. Die Nederlandse Party vir die Vryheid-lid, Martin Bosma, het verlede jaar ‘n boek gepubliseer waarin hy juis beskryf hoe die Afrikanervolk van Suid-Afrika as die “kanarie in die steenkoolmyn” beskou kan word, die eerste Westerse volk wat in ons tyd kon uitsterf as gevolg van multikulturalisme en rasseoorheersing deur swartes.

    Ek het uitgewys hoe, tot en met die tweede wêreldoorlog, Suid-Afrika nog altyd deel van die Westerse stelsel was, met ons eerste minister wat beide huise van die Britse parlement in 1942 toegespreek het, met Lloyd George en Winston Churchill wat hul gemeenskaplike bewondering vir hom uitspreek en die hele skare Britse politici wat vir hom hande klap en “He’s a jolly good fellow” sing. Kort daarna het Suid-Afrika egter in onguns verval, en pleks daarvan dat sy bygestaan is om haar rasse- en etniese probleme op te los, is sy verguis, aangeval en geboikot.

    Ek het na die eietydse Suid-Afrika as “‘n soort antirassistiese Sowjetunie” verwys, waar dit eenvoudig taboe is om die waarheid oor ras te praat. Daar is gereelde heksejagte teen akademici, skrywers en gewone mense wat dit durf waag om oor swart geweld, korrupsie en onverdraagsaamheid teenoor Europese kultuur en gebruike te kla. Teenoor diegene wat daaraan dink om Suid-Afrika te verlaat, het ek in my toespraak gewaarsku dat hulle deur mev. Merkel in Europa of mev. Clinton in Amerika met dieselfde nonchalance verraai kon word as wat mnr. FW de Klerk ons gedurende sy sogenaamde “onderhandelings” met die ANC en die SAKP verraai het.

    Hoewel ons Afrikaners kanaries in ‘n gevaarlike multikulturele eksperiment is, is ons nog nie dooie kanaries nie aangesien ons vir ons eie oorlewing werk, met ‘n renaissance van gewilde musiek, film en die totstandkoming van klein sakeondernemings. Ek het ‘n beroep op die gehoor by in Montgomery Bell Nasionale Park gedoen om met ons handel te dryf en saam met ons te werk om ons eie etniese ekonomie te bou buite die beperkinge van regstellende aksie en rassekwotas in die handel waaraan ons gedurig onderwerp word.

    Die twee sprekers van die Vlaamse patriotiese party, die Vlaams Belang, het die gehoor oor die toenemende oorheersing van Islam in België, waaronder die verdrukking van vroue, ingelig. Mnr. Filip de Winter het gesê: “Jy kan nie ‘n eerstewêreldland met ‘n derdewêreldbevolking hê nie. Die Westerse wêreld word binnegeval.” Hy het ook die toelating van Turkye tot EU-lidmaatskap as “suiwer waansin” beskryf. Europa is ‘n swak prooi vir ‘n aggressiewe Islam, die roofdier.

    anke_van_dermeersch
    Anke Van dermeersch

    ‘n Ander spreker van die Vlaams Belang, me. Anke Van dermeersch, was ‘n vorige Mejuffrou België en is tans senator in daardie land. Sy het ‘n organisasie Vrouwen tegen Islamisering gestig; dié lei media- en inligtingsveldtogte wat provokatiewe plakkate insluit waarin die vryheid en skoonheid van Europese vroue gevier word. Senator Van dermeersch het verder verduidelik dat “individualisme, materialisme en selfverheerliking die grootste vyande van familiewaardes en daarom ook ons demografie” is. Sy is sterk gekant teen die VN se voorstel dat miljoene Afrika-immigrante na Europa uitgenooi moet word om vir die vrugbaarheid onder die vervangingskoers te vergoed, en dit as “‘n kruipende, aanhoudende volksmoord van Europeërs” beskryf.

    In sy afsluitingstoespraak het die veteraan- VS-aktivis en regsgeleerde Sam Dickson vir Angela Merkel daarvan beskuldig dat sy “die ergste verraaier in die geskiedenis van Duitsland is. Sy beskik oor geen land nie.” Hy het die gehoor daaraan herinner dat “die woord ‘rassis’ ‘n semantiese wapen is wat deur die wrede kommunis Leon Trotski in die 1930’s uitgevind is”.

    Kort ná die konferensie het Ruuben Kaalep op Engels getwiet:

    Ek kon nie anders as om saam te stem, dit ‘n “hou van” te geen en te hertwiet nie.

    Opsommenderwys is daar ‘n paar dinge wat my omtrent die kongres bybly:

    • Amerikaners stel oor die algemeen meer in ons Afrikaners as in die Engelssprekende blankes belang, omdat ons heelwat waardes en ervaringe met hulle deel, hoewel hulle bereid sou wees om alle blankes in ons land by te staan.
    • Vanweë my eie en PRAAG se werk, word Afrikaners en by uitbreiding Suid-Afrika gesien as deel van die internasionale “altregse beweging” wat ten doel het om die hele Westerse/Europese wêreld (waarby Rusland ingegrepe is) op ‘n nuwe konserwatiewe, pro-blanke koers te plaas. Ons stryd is hulle s’n, en andersom. Almal verstaan dit. Donald Trump, maar ook Marine Le Pen, Geert Wilders en ander is by verstek die “altregse politici” wat deur ‘n magtige intellektuele en maatskaplike beweging gerugsteun word.
    • Indien dit reg beplan word, kan ons en veral die Amerikaners gesamentlike projekte aanpak om byvoorbeeld blanke armoede in ons land uit te wis, werk te skep, handel te dryf, of selfs om onsself te beveilig. Oor en oor het van die kongresgangers my gevra: “Do you have the right to own guns?” Solank ons gewapen is en oor ‘n goeie inkomste beskik, is daar niks wat die ANC of EFF kan doen om ons uit die land te verdryf nie. Ons sal ons ook teen misdadigers kan verweer. Ongelukkig sukkel baie van ons mense ekonomies, is ongewapen en daarom weerloos teen aanvalle. Dis wat reggemaak moet word.
    Prof. James Otteson
    Prof. James Otteson

    ‘n Plek soos Nashville, Tennessee wat nie eens onder die toptienstede in Amerika figureer nie, is welvarend, skoon, goed georganiseer en dinamies. Daar is vier universiteite, streeksbanke, asook allerlei konserwatiewe dinkskrums waarvan ek Dinsdagaand ‘n lesing te Cool Springs net buite Nashville gaan bywoon het. Die titel van die lesing was “The end of socialism” en prof. James Otteson van die Wake Forest-universiteit het ‘n boeiende ontleding aangebied oor waarom sosialisme en staatsinmening meermale misluk terwyl privaat onderneming gewoonlik slaag. Agterna het hy my sy visitekaartjie gegee en daar was ook ander mense by die lesing wat gretig was om met my te gesels, eposadresse uit te ruil, ens.

    My algemene indruk is dat die Amerikaners, veral in ‘n suidelike staat soos Tennessee ons baie goedgesind is en graag sal wil sien dat ons oor en weer saamwerk teen verswelging deur die derde wêreld, of deur swart demografie in Suid-Afrika. Die boodskap dat die hele blanke bevolking wêreldwyd bedreig word, word oral gehoor en daarom bestaan daar ‘n nuwe behoefte aan blanke solidariteit, ongeag taal, kultuur of land. Almal wat deel is van die blanke, Europese beskawing moet saamwerk om dit te red, waar ons ons ook al mag bevind.

    Sondagoggend was ek so half en half gestrand by Montgomery Bell Nasionale Park, totdat ‘n Ierse ingenieur uit Kalifornië wat so begeester is ná my toespraak dat hy sommer hierheen wil emigreer om ons te kom help om die stryd te stry, my ‘n geleentheid aanbied. Tien minute later sê hy, nee, hier is ‘n joernalis van een van Amerika se grootste koerante wat my sal aanry dan kan ons sommer in die motor op pad Nashville toe gesels. Dis Amerika: dinge gebeur vinnig en spontaan. Hier in Suid-Afrika sal hoofstroomjoernaliste nie eens my eposse beantwoord nie, want nog te sê my ‘n geleentheid aanbied en agterna vir my ‘n bier in die sentrum van Nashville koop. Intussen het die man my Washington toe genooi. Ek dink as ek meer tyd in die VSA deurbring, kry ek nog ‘n afspraak met die president, veral as daardie president se naam dalk binnekort Donald Trump is!

    Bygesê: die Amerikaners is gou om uit te vind of jy oor ‘n goeie opvoeding beskik, oor hul eie en die wêreldpolitiek kan saamgesels en beoordeel jou daarvolgens. Anders as by ons, waar onderlinge nyd en afguns dikwels hoogty vier, verleen die Amerikaners geredelik erkenning aan talent of kennis as hulle dit teëkom.

    Vir ‘n dag of twee het ek by ‘n gesin in Green Hills, ‘n voorstad van Nashville, tuisgegaan wat my ook bederf het deur my rond te ry en allerlei besienswaardighede te gaan wys, onder meer die lewensgetroue replika van die Parthenon (hier bo). Die dame se ma was Afrikaans en haar pa ‘n Engelsman van Natal, maar sy het op Potgietersrus grootgeword, daar in Afrikaans skoolgegaan en ook op Tukkies gestudeer. Haar man is in Kanada gebore, en het ‘n tyd lank by Wits klasgegee alvorens hulle uit die land weg is. Hul twee seuns wat tans op universiteit is, het in Amerika grootgeword en praat Engels. Maar hulle is baie gretig om hul Afrikaans te verbeter en daarom het ek vir hulle twee Afrikaanse films met Engelse onderskrifte laat kry, wat vir hulle verdere blootstelling aan die taal sal gee. Só leef die Afrikaanse belangstelling in Nashville, Tennessee, waar daar blykbaar ook ander Afrikanergesinne woon.

    Terug in Suid-Afrika lees ek al weer die vervelige, voorspelbare, polities korrekte gesanik van Piet Kopdoek en ander in Rapport en wonder: bly ons op dieselfde planeet? Besef mense nie dat die wêreld daarbuite, in Europa – maar veral ook in die magtige VSA – besig is om met rasse skrede te verander nie?

    Politieke korrektheid, witskuld, swart oorheersing, dis alles so… iets wat tot gister behoort. Ons is besig om ‘n nuwe tydvak binne te gaan. Dis opwindend, interessant, en vol belofte.

    As ek mense hier by ons net dít kan laat verstaan, dan is alles wat ons doen al die moeite werd.

  • ‘Die oorlog teen Afrikaans’: nuwe Dan Roodt-artikel op Amerikaanse webblad

    ‘Die oorlog teen Afrikaans’: nuwe Dan Roodt-artikel op Amerikaanse webblad

    Dr. Dan Roodt van PRAAG het einde verlede week ‘n artikel, The War on Afrikaans, op die invloedryke Amerikaanse webblad American Renaissance gepubliseer oor die aanvalle op Afrikaans wat tans by verskeie kampusse in die land plaasvind. Die redakteur van die webblad is mnr. Jared Taylor, ‘n Amerikaanse intellektueel wat in Japan grootgeword en aan die Yale-universiteit gestudeer het. Hy was redelik onlangs in die nuus as een van die ondersteuners van Donald Trump se veldtog om president te word.

    American Renaissance beywer hom vir blanke of Westerse belange wêreldwyd en daar is gereelde wisselwerking tussen dié organisasie en Europese politieke partye wat teen immigrasie gekant is, soos die Vlaams Belang, Nederlandse PVV en ander. Senator Anke Vandermeersch van België is genooi om by die eersdaagse American Renaissance-konferensie naby Nashville, Tennessee, te praat. Die konferensie word van 20 tot 22 Mei gehou. Dr. Dan Roodt is ook een van die genooide sprekers, maar omdat die Obama-administrasie nie van pro-blanke groepe soos American Renaissance hou nie, word visumaansoeke vir sprekers nie maklik toegestaan nie. Dr. Roodt se visumaansoek is aanvanklik deur ‘n swart Amerikaanse amptenaar by die Amerikaanse konsulaat in Johannesburg afgekeur en is vir “verdere administratiewe verwerking” na Washington verwys.

    “Dis vir my ongelooflik dat voormalige terroriste soos Tokyo Sexwale of Albie Sachs geredelik visums vir die VSA bekom, terwyl ek wat nog nooit by enige politieke geweld betrokke was nie, blykbaar nou persona non grata in Amerika geword het,” sê Roodt. “My vorige Amerikaanse toeristevisum was vir tien jaar geldig en ek het alle voorwaardes stiptelik nagekom.  ‘n Mens hoop dat mnr. Donald Trump president sal word, waarna dié openlike diskriminasie teen ons Afrikaners beëindig behoort te word.”

    Dr. Dan Roodt het ook in ‘n epos aan die Amerikaanse konsulaat geskryf dat hy “geen voorneme het om ooit na die VSA te emigreer nie en dat hy oor familie-, taal- en kulturele bande met Suid-Afrika beskik wat na die vroeë agtiende eeu teruggevoer kan word”. Boonop beskik hy oor geen misdaadrekord nie. Hy vind dit dus uiters vreemd dat die Amerikaanse konsulaat tot dusver weier om sy toeristevisum te hernieu.

    Indien hy nie toegelaat word om die VSA te besoek nie, sal dr. Dan Roodt die organiseerders van die American Renaissance-konferensie vra om ‘n video-opname van sy voorgenome referaat voor die gehoor te speel.

    “Selfs nie eens die magtige Amerika moet toegelaat word om ons stil te maak nie,” sê hy. “Ons saak is reg en ons kan dit teenoor enigiemand stel, selfs teenoor president Obama en die Demokratiese aanspraakmaker, senator Hillary Clinton. Ons is ‘n inheemse volk wat deur vreemdelinge oorheers word wat ons skole, universiteite, museums en biblioteke strydig met internasionale reëls verwoes en ons boonop seggenskap in die besteding van ons belastings weier, hetsy op munisipale, provinsiale of nasionale vlak.”

    Dr. Dan Roodt is gewoond daaraan om teen ‘n establishment te baklei. “Kyk, in die ou dae het die NP-Broederbond-establishment in Suid-Afrika ook die lewe vir ons moeilik gemaak,” sê hy. “Jy kon nêrens in Afrikaans werk kry nie en is oral uitgesluit of verguis, of jy nou regs of links was. Die arme HNP-mense is oral soos muishonde behandel en Jaap Marais is vir ‘n malmens uitgekryt toe hy gewaarsku het oor die gevaar van ‘n NP-oorgawe aan die ANC en SA Kommunisteparty. En tog is al sy voorspellings bewaarheid! Hoewel ek nie veel met Breyten Breytenbach se idees saamstem nie, dink ek nie hulle moes hom agt jaar in die tronk laat sit het nie. Waarvoor? Tans poog Piet Croucamp, wat deel is van die huidige ANC-Afrikaner-establishment om alle Afrikaners sáám te vervolg, of dit nou ek, Breyten Breytenbach, Louise Mabille of wie ook al is. Kallie Kriel en Flip Buys van Soliforum werk saam met die FW de Klerk-stigting om ons stemme dood te maak, maar ons trotseer dit alles. Ons sal die huidige polities korrekte owerheid in die VSA ook trotseer, want uiteindelik móét trotse Europeërs en Afrikaners wêreldwyd seëvier. Ons het ons nog nooit permanent deur Arabiere, Turke, Meksikane of Zoeloes laat oorheers nie. Ons werk saam met Amerikaners, Franse, Nederlanders, Duitsers, Swede, Italianers, Pole, Hongare, Engelse en wie ook al om die dwingelandy van politieke korrektheid en oorgawe aan die derde wêreld teen te staan. Die stryd in Suid-Afrika is deel van die groter stryd om Westerse en Europese oorlewing.”

    ‘n Paar Amerikaners het voorgestel dat Roodt na Meksiko vlieg en dan ongesiens die Rio Grande oorsteek, soos wat onwettige immigrante uit dié land na die VSA maak.

  • Dan Roodt: Kan ‘n Trump-presidentskap die ANC tot ‘n val bring?

    Dan Roodt: Kan ‘n Trump-presidentskap die ANC tot ‘n val bring?

    Kan Donald Trump die volgende Amerikaanse president word? En watter gevolge sou dit vir Suid-Afrika inhou? Ons weet dat Jan Smuts gesê het dat ons land se toekoms “altyd in die buiteland bepaal sal word” en gedagtig aan FW de Klerk se halsoorkopoorgawe onder buitelandse druk, was dit nog nooit so waar soos oor die afgelope twintig of dertig jaar nie. Onder Clinton en Obama was daar Amerikaanse ingryping in vele lande, met “regimeveranderings” in Noord-Afrika en in Oos-Europa. Donald Trump mag baie krities begin kyk na Suid-Afrika se ekstreemlinkse, antiwit bewind wat gereed maak om die land in dieselfde rigting as Zimbabwe te stuur.

    Terwyl vele hoofstroommeningsvormers hulle nog enkele maande gelede doodgelag het vir Donald Trump, lyk die Amerikaanse miljardêrsakeman al hoe meer onstuitbaar. Met gisteraand se benoemingsverkiesings in Mississippi en Michigan onder sy gordel, is Trump besig om sy Republikeinse teenstanders soos Ted Cruz, Marco Rubio en John Kasich al hoe verder in die stof agter te laat. Terwyl ek hierdie rubriek skryf, wil dit lyk asof Trump in Mississippi selfs meer as 50% van die stemme kan inpalm, wat sou beteken dat hy al die afgevaardigdes in dié deelstaat by sy totaal sou kon voeg. Dit sou ‘n ramp-in-die-kleine vir sy mededingers beteken, veral vir Ted Cruz wat die enigste is wat nog naastenby by Trump kan kers vashou wat afgevaardigdes betref. Aanstaande week op 15 Maart vind sogenaamde “wenner-vat-als”-benoemings in Florida en Ohio plaas, met Trump wat in meningsopnames reeds met agt persentasiepunte of meer in die groot deelstaat Florida voorloop. Marco Rubio, die Republikeinse establishment se gunstelingkandidaat, wie se tuisstaat dit is, loop gevaar om heeltemal uit die wedren geknikker te word indien Trump Florida sou wen.

    Trump is ‘n nuwe verskynsel: ‘n regse of konserwatiewe kandidaat wat ondanks die honende vyandigheid van die hoofstroommedia en selfs die grootbase en geldskieters binne sy eie party, toenemende kiesersteun monster. Invloedryke Amerikaanse koerante soos die New York Times, Washington Post en die Los Angeles Times, het reeds herhaaldelik venynige aanvalle op Trump geloods. Hulle het hom ‘n “rassis” en “fascis” genoem, asook met Hitler en Mussolini vergelyk. Onder blanke kiesers in Suid-Afrika sou so ‘n mediabelastering sekerlik die doodskoot vir enige kandidaat gewees het, maar sy meesal blanke Amerikaanse kiesers steur hulle nie meer aan die media nie. Hoe meer hy deur die ultraliberale New York Times, asook die TV-kanale soos CNN of selfs die konserwatiewe Fox News aangeval word, hoe meer stem hulle vir hom.

    Dieselfde hoofstroommeningsvormers wat tot onlangs voorspel het dat Trump nie eens die eerste paar rondtes van die benoemingstryd sou oorleef nie, voorspel tans dat hy as Republikeinse presidentskandidaat nie ‘n kat se kans teen Hillary Clinton in die presidentsverkiesing staan nie. Hoewel Hillary in die Demokratiese benoemingstryd redelik ver voorloop teenoor haar onmiddellike teenstander, die linkse Bernie Sanders, lyk sy tog kwesbaar. Benewens die oorweldigende steun wat Clinton onder swart kiesers in die Suide van Amerika geniet, iets wat haar tot dusver bevoordeel het, lyk sy glad nie so sterk in die res van Amerika nie. So pas het die nuus bekendgeraak dat Clinton gisteraand teen Sanders in Michigan verloor het. Toe Sanders begin voorloop met die stemtellery, is daar gehoop dat die stemme uit die swart gebiede van Detroit dalk tot Clinton se redding kon kom. Toe nie. Hoewel haar neerlaag nie veel aan haar afgevaardigdevoorsprong bo Sanders gaan verander nie, besorg dit aan hom ‘n klinkende morele oorwinning wat sy ondersteuners nuwe moed gee. Die knaende welslae van ‘n buiteperd soos Sanders, wat nes Trump ‘n anti-establishmentkandidaat binne Demokratiese verband is, dui egter op groot gapings in Hillary Clinton se steunbasis wat haar in ‘n toekomstige stryd teen Donald Trump duur te staan mag kom. Trouens, sommige van Bernie Sanders se linkse kiesers mag selfs hul stemme vir Trump uitbring. Ander Sanders-kiesers dui in meningspeilings aan dat hulle eerder buite stemming sou bly indien Sanders nie as Demokratiese kandidaat aangewys word nie.

    Gestel egter die hoofstroommedia se ergste nagmerrie word waar en Trump bestyg die Withuis ná 8 November vanjaar? Hy het belowe dat hy sal ophou met Amerika se onnodige oorloë in ander wêrelddele, soos Noord-Afrika en die Midde-Ooste, asook konstruktief saam met Rusland sal werk. Die burgeroorlog in Sirië mag dalk sodoende beëindig word.

    Waarskynlik het die herhaalde aanvalle op Trump as “rassis” taamlike simpatie by hom gewek vir ander mense en groepe wat insgelyks deur die links-liberale media verguis word. Soos Afrikaners, byvoorbeeld? Trump het reeds hier en daar te kenne gegee dat hy nie van Robert Mugabe hou nie, weens sy konfiskering van blanke boere se bates in Zimbabwe. Met die Effers en ANC wat Mugabe in soveel opsigte na-aap, mag Trump se argwaan jeens dié groepe insgelyks toeneem.

    Onder Trump se presidentskap sal daar onluste in die meeste Afro-Amerikaanse buurte uitbreek. Daarvoor sal Hillary en die linkse media sorg. Die huidige rassepolarisering in Suid-Afrika sal dus insgelyks in die VSA weerspieël word.

    Die Suid-Afrikaanse media volg reeds die meer linkse Amerikaanse en Britse media slaafs na. Hulle is tans erg anti-Trump en sal met Trump as president oorgaan tot volslae anti-Amerikaanse histerie. Waarskynlik sal die Effers die “rassistiese” Amerikaanse ambassade in Pretoria probeer beset, soos hulle tans met Tukkies probeer doen.

    In ‘n wit-swart gepolariseerde wêreld sou dit vir Donald Trump sin maak om die lot van Afrikaners en blankes as ‘n kaart in sy Amerikaanse en globale pokerspel te gebruik. Waarom nie ook minderheidsregte aan Afrikaners toeken soos wat Afro-Amerikaners in die VSA geniet nie? Of selfbeskikking in eie gebiede, selfs ‘n volkstaat nie?

    Dit mag waar wees dat die Afrikaner hom in sy lot onder die ANC berus en nie in vryheid belangstel nie. Immers stem feitlik alle Afrikaners vir die ANC Lite, die DA met sy swart leier wat ook links en regs sy eie blanke kiesers van “rassisme” beskuldig. Agri SA pas vrywillig “grondhervorming” toe en die senate van die Afrikaanse universiteite stem keer op keer ten gunste van verengelsing en die etniese suiwering van hul eie kampusse van bleekvellige studente en dosente. Ek verkeer dus onder geen illusie dat Afrikaners ooit self teen die ANC en EFF sou wou opstaan nie. Maar net so willoos as wat die dom, konformistiese Broederbond-NP-groepering van destyds aan die SAKP en ANC oorgegee het, sal hulle enige ander Amerikaanse oplossing wat van buite af op die land afgedwing word, aanvaar. In elk geval is dié mense nie meer ‘n faktor nie, hoewel Naspers, Afriforum en Solidariteit seker kliphard teen Donald Trump en Amerika se “rassisme” sal skree.

    “Los ons uit. Ons wíl deur die ANC regeer word!” sal die krete weerklink. Maar net soos wat ‘n klein minderheid blanke, meesal Joodse, kommuniste sonder enige kiesersteun – die SAKP het in die veertigerjare konstant sy deposito’s verloor waar hy in verkiesings gestaan het – uiteindelik die land met buitelandse steun oorgeneem het, mag ‘n handjie vol stoere Afrikaners in mnr. Trump hul “troefkaart” sien. Danksy al die artikels op PRAAG se Engelse webwerwe, ons besoeke aan die VSA en skakeling met pro-wit groepe wat almal bankvas agter Trump staan, is daar reeds voorbrand gemaak vir Afrikaans-Amerikaanse samewerking.

    Die huidige Amerikaanse ambassadeur in Pretoria heet Patrick Gaspard. Nou die dag sien ek hom in sy koeëlvaste, twaalfsilinder-BMW raak en ‘n paar dae later weer saam met sy vrou in die Sandton City-winkelsentrum. Daar is ‘n soort ongemaklike oomblik as ons mekaar herken. Sonder enige rede het hy my op Twitter versper, waarskynlik omdat hy daarvan bewus is dat ek tot die gehate Afrikanervolk behoort. Gaspard is in die Kongo gebore en het agterna in Chicago by Obama se linkse, antiblanke versetsgroepe betrokke geraak, daarom is hy met die ambassadeurskap in Suid-Afrika beloon. Vir seker sal hy onder mnr. Trump nie lank hou nie. Inteendeel, mnr. Trump mag dalk net iemand soos Jared Taylor van American Renaissance aanstel. Nie net is Taylor ‘n leiersfiguur in die pro-blanke beweging in die VSA nie, maar hy dra ook uitvoerig kennis van Suid-Afrika, plaasmoorde en antiwit diskriminasie. Soos Trump, word hy gereeld deur die liberale media in die VSA vir ‘n “rassis” uitgekryt, al het hy nog nooit in sy lewe die woord “nigger” gebruik nie. Die ANC en die Effers sal seker ‘n floute vang, maar met Trump in die Withuis, sal enigeen nog omgee wat die narre wat hul in ons land as politici voordoen, dink?

    Die hele gespuis wat De Klerk – gesteun deur die verraderlike plaaslike en oorsese media – oor ons aangestel het, moet weg. Daar moet opnuut oor politieke oplossings vir Suid-Afrika gedink word. Sogenaamde “swart meerderheidsregering” lei regstreeks na korrupsie, geweld en armoede. Trump is ‘n sakeman en dus kan hy nie korrupsie, geweld en armoede as begeerlike uitkomste vir “regering” sien nie.

    Soos Richard Spencer, nog een van die jong, pro-Westerse intellektuele in Amerika en ‘n persoonlike vriend van my, oor Trump gewiet het:

    Min Afrikaners besef dit nog, want sotte soos Leopold Scholtz of Max du Preez het dit nog nie vanaf hul preekstoele in ‘n Media24-koerant aangekondig nie, maar Trump het reeds die wêreld verander. As hy in die Withuis kom, gaan die poppe dans.

    Die feit dat die meeste Afrikaners dus vir hul eie “Obama”, Mmusi Maimane, stem, behoort ons min te skeel. Demokrasie het in Suid-Afrika nog altyd baie min getel. Dis bloot ‘n sirkus wat aandag van die werklike magsverhoudinge en buitelandse invloed aflei. Soos die skerpsinnige Smuts ingesien het, word ons lot buite ons grense bepaal.

    Die aardbewing as Trump in die Withuis kom, sal tot hier gevoel word. Die handjie vol Afrikaners wat nog lojaal teenoor ons eie mense en die Westerse beskawing staan, moet regmaak daarvoor. Daar is ‘n groot golf op pad, selfs ‘n tsoenami. En dié keer is dit ‘n wit tsoenami!

    Binnekort drink ons dalk groentee – dis wat ek deesdae drink, nie meer koffie nie – in die Amerikaanse ambassade by Pretoriusstraat 877 saam met mnr. Jared Taylor. Ons sal nie eens ons probleme aan hom hoef te verduidelik nie, want hy verstaan dit reeds. Daar moet meer as een manier wees om van die ANC en die Effers, sonder geweld en te veel bohaai, ontslae te raak. As hulle almal net van die misdade en korrupsie wat hulle reeds gepleeg het, aangekla word, sal daar nie genoeg plek op Robbeneiland of in Polssmoor wees om hulle almal aan te hou nie.

    Op die Britse Guardian se webblad het daar nou die dag ‘n interessante artikel verskyn oor die versweë rassedinamiek wat die Amerikaanse politiek dryf: American crossroads: Reagan, Trump and the devil down south: How the Republican party’s dog-whistle appeal to racism, refined by Richard Nixon and perfected by Ronald Reagan, led inexorably to Donald Trump. Volgens die skrywer, Ben Fountain, wat uiteraard vanuit ‘n linkse oogpunt skryf, is die politiek selfs in Reagan se dae gekenmerk deur “gekodeerde” rasse-elemente. Die blanke Suide, wat erg onder swartes en die sogenaamde “desegregasie” gely het, het in 1948 die Demokratiese Party weens sy toenemende liberalisme verlaat en Republikeins begin stem. Hierna moes die Republikeinse Party voortdurend op ‘n subtiele manier ‘n pro-blanke sein uitstuur, sonder dat die media dit kon opvang. Die skrywer haal vir Lee Atwater – destyds ‘n strateeg in die Reagan-Withuis – aan waar hy die sogenaamde “suidelike strategie” só opsom:

    You start out in 1954 by saying ‘nigger, nigger, nigger’. By 1968, you can’t say ‘nigger’ – that hurts you. Backfires. So you say stuff like, uh, forced bussing, states’ rights and all that stuff. You’re getting so abstract now you’re talking about cutting taxes, and all these things you’re talking about are totally economic things and a byproduct of them is blacks get hurt worse than whites. And subconsciously maybe that is part of it. I’m not saying that. But I’m saying that if it is getting that abstract, and that coded, that we are doing away with the racial problem one way or the other. You follow me – because obviously sitting around saying ‘We want to cut this’ is much more abstract than even the bussing thing, and a hell of a lot more abstract than ‘nigger, nigger’.

    In die VSA, nes in Suid-Afrika, draai alle politiek rondom ras. Terwyl dit in die verre verlede gegaan het oor swart “burgerregte” in die Amerikaanse Suide, het dit tans te make met blanke oorlewing in ‘n “gekleurde wêreld”, dít wat Lothrop Stoddard en ander Amerikaners in die twintigjare voorspel het in boeke soos The Rising Tide of Color Against White World-Supremacy.

    Die ANC-SAKP is wesentlik ‘n terroriste-organisasie wat nooit Suid-Afrika moes regeer het nie. Mev. Thatcher was reg toe sy gesê het dat hul ondersteuners in die Weste kranksinnig was. Sy en mnr. Reagan was die enigste Westerse leiers wat helder genoeg was om te kon insien op watter ramp radikale, linkse en antiblanke regering in Suid-Afrika sou afstuur.

    Donald Trump volg so reg in Reagan se voetspore. Hier van die kantlyn af, behoort Afrikaners hom toe te juig, al is ons net ‘n klein groepie. Die res van Suid-Afrika, en veral natuurlik die Verraaierkaners, sal ons altyd met dieselfde teerkwas van “fascisme” en “rassisme” toetakel as waarmee hulle Trump probeer swartsmeer.

    Maar soos wat iemand nou die dag twiet:

    Inderdaad raak verguising as “rassis”, “fascis” en “Nazi” deesdae op ‘n manier deel van die blanke identiteit. Selfs liberale en linkse blankes word gereeld as “rassiste” uitgeskel.

    Met sy geniale sin vir bemarking, het Trump dit ingesien en die “reserweweermag van armblankes” waarvan Ilana Mercer praat, tot sy mees lojale ondersteuners verhef. Hulle is gewoond daaraan om beledig te word, dus hoe meer die media Trump beledig het, hoe meer kon hulle met hom identifiseer. Hoewel Trump nog niks gesê het wat as openlik pro-blank geïnterpreteer kan word nie, het hy aan die ander kant ook nog niks kwytgeraak wat as antiblank getipeer kan word nie. Anders as mev. Clinton, byvoorbeeld, wat gereeld tirades teen “rassisme” en “blanke bevoorregting” lewer.

    Trump sal moet vasbyt. Maar vir die eerste keer sien ek ‘n sprankie hoop op die horison raak. ‘n Trump-Withuis gaan die wêreld verander. En dalk Suid-Afrika daarmee saam. Selfs Europa sal nie ongeskonde gelaat word nie en die nuwe regse partye op die Vasteland mag dalk net vinniger groei. Donald Trump in die Withuis, Marine Le Pen in die Élysées, Geert Wilders aan bewind in Nederland… almal goeie vriende van Wladimir Poetin. Kan u u so iets voorstel?

    Onthou net: U het dit hier vir die eerste keer gelees.

  • Max du Preez vir rassis uitgekryt, en Tim du Plessis kla

    Met sy gewone sin vir vereenvoudiging en gebrek aan nuanse, skryf Tim du Plessis vandag in Rapport:

    Die kampe in Suid-Afrika se rasdebatte is soos twee dronkies wat mekaar nodig het om regop te bly, elkeen te dronk om alleen te loop.

    danr2Die saak is egter glad nie so eenvoudig soos wat Tim dit voorstel nie. “Rassisme” is die nuwe slagspreuk waarmee Links die wêreld wil verower, nadat die Berlynse Muur geval en die “klassestryd” in onguns geraak het. Voorheen is die opponente van Links – of hulle nou konserwatief, liberaal of wat ook al was – deur die bank as “bourgeois” of “fasciste” uitgekryt. “Rassis” het vir “fascis” vervang – hoewel die twee terme nog af en toe oorvleuel.

    ‘n Baie nuttige boek om die hele problematiek te verstaan, is Jared Taylor se White identity: racial consciousness in the 21st century. Die linkse blankes – ook in ons land – het die arme swartman so gebreinspoel dat hy aan niks anders meer  as sy ras kan dink nie. Apartheid het die stam- of etniese verband van die swartman beklemtoon; die hedendaagse kultuurmarxis herinner die swartman die heel tyd aan sy ras en sweep hom teen die linkse se opponent, die “regse”, op. Sa, vat hom! Daar’s jou rassis! skree hulle gereeld.

    White Identity Cover

    En natuurlik doen die hoofstroommedia, wat geheel en al deur kultuurmarxiste bedryf word, lustig hieraan mee! Dis net wanneer iemand uit hul eie geledere, soos Mad Max du Preez, die slagoffer van sy eie maaksel word, dat hulle kla: “Nou gaan dinge te ver.” Maar as Afrikaanse sangers, skrywers, denkers en filosowe in die naam van “rassisme” van hul spraak- en denkvryheid ontneem word, dan jil die kultuurmarxistiese joernaliste soos halssnoermoordenaars saam om die slagoffer in die openbaar te verbrand.

    Dan is daar die netelige kwessie van swart mislukking. In Detroit, Zimbabwe of by Eskom, raak stede, lande of reuse-ondernemings bankrot, kom tot stilstand, of hoes en proes omdat RA (ek noem dit rasstellende aksie) daar toegepas en tot sy logiese uiteinde gevoer is. Daaroor mag ‘n mens nie praat nie, anders bars die linkses histeries in gille van “rassisme!” uit.

    Ons enigste hoop is dat die beskuldiging van “rassisme” so dikwels geuiter word dat dit naderhand so belaglik raak dat niemand dit meer ernstig opneem nie. Ek is egter bevrees die plaaslike joernaliste – en veral Naspers – is sulke konformistiese volgers en na-apers van die Britse en Amerikaanse linkses dat hulle heel laaste daarmee gaan ophou. Dis ook omdat Naspers wesentlik ‘n Engels-Suid-Afrikaanse maatskappy met Engels as voertaal geword het, en die koloniale bewussyn is mos sterk.

    Intussen moet ons Afrikaners en Eurokaners, wat ons band met die denkende mense op die Europese vasteland wil behou, gewoon voortgaan om die onnosele diskoers rondom “rassisme”, “witheid” en verwante twak te verwerp en dinge te beskryf en te ontleed soos hulle is. Daar is hope aanduidings dat die slim mense lank nie meer deur die “rassis”-kreet geïntimideer word nie en ons kan sien hoe blanke Franse teen terreur in hul land betoog, terwyl ons – danksy witskuld – deur terroriste of voormalige terroriste geregeer word…


  • Die boek wat van lesers in Suid-Afrika weerhou word

    Twee jaar gelede het PRAAG ‘n boek uitgegee wat in skokkende besonderhede die krisis van Amerikaanse rasseverhoudinge uitbeeld: White Identity: racial consciousness in the 21st century deur Jared Taylor. Die voorwoord is deur dr. Dan Roodt van PRAAG geskryf, waarin hy o.a. sê: “The USA is to South Africa what the USSR was to Cuba. It is our model and intellectual home. In South Africa, the American ideology of multiculturalism has already done as much damage as communism did to Cuba and Eastern Europe, if not more.”

    Onluste in Ferguson, Missouri
    Onluste in Ferguson, Missouri

    Nadat Michael Brown op 9 Augustus 2014 deur ‘n blanke polisieman doodgeskiet is, heers daar onrus en rasse-onluste in Ferguson, Missouri, wat ook dreig om na ander Amerikaanse stede met groot konsentrasies swartes uit te brei. Volgens Jared Taylor het die Amerikaanse rassebeleid wat swartes bevoordeel en blankes benadeel tot ‘n “intense, veglustige rassebewussyn onder swartes” gelei wat nie anders kan as om tot uitbarsting te kom nie. Stede soos Detroit en St. Louis is misdaadhole wat in die geval van Detroit tot ‘n uittog van blankes en die ineenstorting van die munisipaliteit gelei het.

    White_Identity___507814e083a05Weens die plofbaarheid van die inhoud – wat bloot feite is – wou geen boekwinkel in Suid-Afrika White Identity aanhou nie en wou geen koerant boonop die boek resenseer nie. Mnr. Jared Taylor het aan die Yale-universiteit gestudeer en is een van Amerika se bekendste aktiviste vir blanke gelykheid teenoor swartes, asook leier van die beweging American Renaissance.

    Maak seker dat u dié belangwekkende boek nóú bestel – terwyl voorraad hou en terwyl die posdiens weer werk!

    Die boek van 350 bladsye wat duursaam gedruk en gebind is, kos slegs R200. Koop die boek op hierdie bladsy of stuur ‘n epos na inlig@praag.org. Ons aanvaar kredietkaarte, PayPal of direkte betalings na ons bankrekening by ABSA.

  • Karakterisering van Amerikaanse swartes

    Jared Taylor is aan Praag-lesers bekend as die outeur van White identity: racial consciousness in the 21st century (2011). Hy is ook die redakteur van die webtydskrif American Renaissance. Taylor skryf gesaghebbend oor rasse-aangeleenthede. Hy erken dat sy kennis grootliks op studeerkamerinligting gegrond is. Ten einde ‘n groter mate van balans te verskaf, bestaan sy jongste boek, Face to face with race (Oakton: New Century Foundation, 2014, 172p; Amazon Kindle $7.92), uit 14 essays wat voorheen in American Renaissance gepubliseer is. Daarin boekstaaf blanke Amerikaners hulle eerstehandse ervaring van veral swartes. Weens owerheidsmaatreëls en teistering voel die meeste outeurs verplig om skuilname te gebruik, gevolglik verwys ek dan bloot na “die outeur”.

    FaceCoverOm die Amerikaanse opset te verstaan, is dit nodig om te besef dat daardie swartes demografies ‘n minderheid is (dikwels op 12% gestel), dus soortgelyk aan dié van blankes in Suid-Afrika. Swart Amerikaners geniet oordadige minderheidsregte, terwyl letterlik geen sodanige regte aan Suid-Afrikaanse blankes gegun word nie. Hierdie verskil in behandeling kan toegeskryf word aan die feit dat die meerderheid blanke Amerikaners gebreinspoel is om skuldig oor die destydse verslawing en segregasie van swartes te voel, terwyl die swart meerderheid in Suid-Afrika (en die klein groepie blankes wat mandaatloos namens al die blankes oorgegee het) geen grondwetlike erkenning gegee het aan die positiewe bydrae wat blankes oor eeue gelewer het nie.

    Soos in Amerika word slawerny voortdurend in Suid-Afrika misbruik om blankes moreel te veroordeel, terwyl die voorouers van die plaaslike swartes in werklikheid nooit slawe was nie. Die era van kolonialisme, rasse-segregasie en apartheid word voorgestel asof dit net so erg, of erger, as slawerny was. Dat slawerny destyds ekonomies voordelig vir Amerika was, kan nie ontken word nie. Die hedendaagse swart Amerikaners is egter glad nie trots op die positiewe bydrae wat hulle voorouers destyds gelewer het nie. Hulle verwyt hedendaagse blankes vir die wyse waarop hulle wit voorouers destyds ledigheid by swartes bestry het en die swartes eis buitensporige vergoeding vir wat hulle voorouers glo destyds nie ontvang het nie.

    Amerika het deesdae ‘n multi-etniese bevolking by uitnemendheid. Die blankes is ‘n vinnig krimpende meerderheid. Voor die middel van hierdie eeu sal die blankes ‘n minderheid in die Amerikaanse bevolking wees, “by replacing the founding stock of Europeans with an Afro-Asiatic-Mestizo mix” (Kindle 74). Dít vanweë “natuurlike” aanwas en die voorkeur wat aan nie-wit immigrante gegee word. In voorbereiding op blanke minderheidstatus word soveel moontlik regte aan etniese minderhede toegeken in die (ydele) hoop dat blankes vorentoe, wanneer nie-wittes in die meerderheid sal wees, ook so sagkens behandel sal word. Die voortreflikheid van die staatkundige bestel wat die Amerikaners wêreldwyd propageer, naamlik demokrasie (in die sin van een mens, een stem), met sy veronderstelling van gelykheid (bv dat alle mense ewe goed is), word steeds nie algemeen deur blanke Amerikaners bevraagteken nie.

    In die Weste is die era waarin ons leef met liberalisme deurweek. Die skade wat swart Amerikaners in die samelewing aanrig (in hulle eie etniese groep en daar buite) word meesal nie net nie verreken nie, maar ingevolge politieke korrektheid doelbewus verdoesel. “The propaganda mill is always working to show things as they are not” (310). Op ‘n soortgelyke manier word die “vergrype” van kolonialisme beklemtoon, maar die weerslag van kolonialisme, naamlik die toestroming van immigrante uit die Derde Wêreld na veral Europa, met uiters destruktiewe gevolge vir Europese kultuur en beskawing, word grootliks verswyg. Van Amerika word gesê: “Popular music, movies, sports and television are largely black oriented” (225). In Suid-Afrika word dit duidelik in die massamedia weerspieël.

    Wat van swart Amerikaners gesê word, geld nie noodwendig Suid-Afrikaanse swartes nie, soos ek hierbo met verwysing na slawerny aangetoon het. Elke leser moet maar self besluit in hoeverre wat hier volg op plaaslike swartes van toepassing is. Die uiteensetting steun noodwendig op veralgemening. Alle swartes is nie sleg nie. Insgelyks is alle wittes nie goed nie. As iets wat negatief is deesdae van ‘n etniese groep (veral swartes) beweer word, word dit stereotipering genoem. Die waarheid wat onder oë gesien moet word, is dat sodanige veralgemening op ‘n beduidende getal gevalle kan berus en in daardie mate geldig is.

    In Taylor se boek word beweer dat Amerikaanse swartes geneig is om bv meer luidrugtig, uittartend, aggressief, gewelddadig en misdadig as ander etiese groepe, soos blankes, Latynse Amerikaners (bv Meksikane), Asiate en Indiane, te wees. “Blacks are different by almost any measure to all other people. They cannot reason as well. They cannot communicate as well. They cannot control their impulses as well” (2011). “Blacks are, in many ways, childlike, and this is illustrated by the often superficial quality of their emotions. They are easily provoked into violence and mayhem” (2430). Al die nie-wit etniese groepe is geneig om dislojaal teenoor die Amerikaanse staat te wees.

    Columbus Day word in nie-wit geledere geminag “because Columbus was a ‘genocidal racist'” (170), maar van alle Amerikaners word verwag om Martin Luther King Day te gedenk. Aan blanke Amerikaners word daar nie erkenning gegee of respek betoon nie. “I cannot remember even once being thanked or complimented by a black client” (1839). Daar word selfs op blankes gespoeg. Wittes het skynbaar ‘n besondere kapasiteit om uittarting en vernedering met passiwiteit te verduur. Swartes voel vere as hulle oortredings begaan en sal nie verskoning vra nie. Daar is by hulle geen skaamte nie. “They cannot view things from the perspective of others … They do not understand the pain they are inflicting on others” (1961). “It was never their fault” (1805). “It is aways someone else’s fault” (1843). Blankes word gehaat, “the hatred of those who blame the white race for every failure of their own race” (1624).

    Blykbaar distansieer al die ander nie-wit groepe hulle van die swartes. Dit is eintlik net blankes wat swart-gedienstig is of aan hulle lippediens bewys. “I have seen whites go on their knees before blacks – and apologize for slavery, white privilege, blacks in prison, the poor state of black neighborhoods, AIDS, drugs in their community, etc” (162). “It seems that ‘white privilege’ is an extremely powerful concept that makes some people believe they deserve humiliation. It leads to a bizarre form of cultural suicide, and an inability to defend one’s own interests” (229). Blankes wat hulle in swart woongebiede begewe, kan in lewensgevaar wees, want swartes beskou dit as uitsluitlik hulle terrein. Baie swartes verkies segregasie: “Keep Harlem Black” (208). “Most blacks believed that segregation on equal terms was better than integration” (544).

    Die outeurs van die essays was in baie gevalle aanvanklik polities verlig maar dure ondervinding het hulle gefrustreerd gemaak en tot ander insigte laat kom. In hierdie sin kan kritici beweer dat die boek ‘n eensydige beeld voorhou. Ek beperk my aandag tot ‘n aantal hoogte- of laagtepunte in Taylor se boek. Van die inligting, bv oor toestande in Amerikaanse tronke, is van so ‘n bedenklike aard dat ek nie kans sien om daaroor op ‘n openbare forum soos Praag te skryf nie. Wat nie algemeen besef word nie, is die mate waarin blanke Amerikaners daagliks (bv op straat) aan verbale rassisme deur swartes blootgestel word, terwyl blankes in Suid-Afrika dadelik van rassisme beskuldig word as hulle sekere benaminge vir swartes, bruines of Asiate gebruik. Daar is egter geen benaming vir blankes wat nie maar geuiter mag word nie. Dubbele standaarde geld nie net in Amerika nie, maar ook in Suid-Afrika.

    Amerikaanse swartes word uitgebeeld as werksku. Hulle kom dikwels laat by die werk aan, verdwyn gedurende die dag of gaan vroeg huis toe. In werktyd word geëet, gesels, geraas, geslaap. “By their very presence, blacks upset the rhythm and flow of work” (728). “Then there are the guys who claim to have had deaths in the family, but who forget, and claim multiple deaths for the same person” (716). “For most of the blacks, work of any kind was an imposition to which they submitted as seldom as possible. They never took the slightest interest in it, and had no concept of taking pride in what they did. Their lack of concern for what might happen out in the ‘white man’s world’ was breathtaking” (423). Later verwys hierdie outeur na swartes se “God-given right not to work” (457). Die redes hiervoor is dat werk op ‘n raskwotastelsel aan swartes toegeken word en dit weens owerheidsmaatreëls uiters moeilik is om hulle te ontslaan. Sy gevolgtrekking: “So long as there are enough whites to maintain standards and set the tone, we can continue to be a First-World country despite a certain number of non-whites. But past the tipping point the jungle rushes in” (461).

    Verskeie van die outeurs verwys na swartes se onvermoë om toelatingseksamens te slaag. Daar word dan onderrigprogramme net vir hulle ingestel en selfs dan word die eksamen wat nie-swartes moet slaag, omseil. “The ironworkers test has been completely watered down” (749). Wat soms in die praktyk gedoen word, bv in die boubedryf en weermag, is om swartes in andersins nie-swart groepe te versprei. “With a mixed pair, the white or Indian guy has to do all the thinking and most of the work” (707). “Many of the blacks have a chip-on-the-shoulder attitude about the job and about whites. In my opinion, they strike a pose to hide the fact that they don’t have what it takes as a group to do the work. I can’t imagine what their day must be like, always walking around wondering if someone doesn’t like them, never able to lose themselves in the work. This work has so much to offer, but it’s up to each man to get out of it what he can” (758). Sy nogal optimistiese gevolgtrekking is: “People are fed up with all this nonsence and slowly they will first take back the workplace and then their society” (770).

    “Affirmative action always has costs. Usually, they are lower standards, poor performance, bad morale, and lost profits” (773). Dit is ‘n geval van mense “hired and promoted beyond their capabilities” (790). “Diversity destroys trust” (1359). “Nearly every major problem, accident, or scandal I saw in the service had a black or Hispanic at the bottom of it” (1305).

    In America word buite-huwelikse kinders “outside kids” genoem. “Black men are good at making children but not at supporting them, and this can be a terrible burden under laws written with white people in mind” (1856). “The average black client will not pay child support unless it is deducted from his paycheck. Many refuse to work, or leave a job to avoid paying. Job turnover is very high among blacks, and the court system has a hard time keeping up with them. Some blacks quit on purpose, and move to another job so as to keep one step ahead of the collections” (1865).

    Naas die twee hoofstukke oor tronktoestande is die een oor New Orleans, toe die orkaan Katrina in 2005 daar skade aangerig het, die ontstellendste. Min mense besef dat twee-derdes van die inwoners van hierdie stad swart is. Namate sake-ondernemings en die huise van blankes ontruim is, is hulle gepunder. Swartes het hierdie natuurramp aangegryp as ‘n maklike misdaadgeleentheid. Hulle het ook die reddingspogings in die wiele gery deur brande te stig, skuilings af te breek en op reddingsvliegtuie en -bote te skiet.

    Die laaste hoofstuk in die boek handel oor Suid-Afrika. Die outeur was 12 jare lank ‘n dosent aan universiteite in Papoea-Nieu-Guinee en swart Afrika voordat hy hom in Johannesburg gevestig het. Van swartes as individue sê hy: “I do not dislike them” (2344). Ongelukkig is hierdie essay reeds in 1998 gepubliseer. Die inligting is dus verouderd, want dit weerspieël toestande in die nuwe Suid-Afrika toe Nelson Mandela die president was, dus voor die groot inploffing plaasgevind het.

    Die outeur vestig die aandag op die agteruitgang van die hospitale: “Prior to 1990 … they were vastly superior to anything you would find in black Africa” (2456). Ook: “The black schools under apartheid were infinitely better than the general chaos and mayhem that passes for ‘black education’ now” (2477). Die Universiteit van die Witwatersrand “has traditionally been the leading university in South Africa, and deservedly so. But the push, for at least the last ten years, has been to turn it into an African university, that is to say, one with no standards, very little teaching, no significant research, and that issues meaningless paper degrees. The paradox is striking. Blacks go to Wits because it is white. Yet these same students (or at least a very vocal minority among them) and the black government are doing their best to turn white universities black, which they cannot fail to know means their ruin. Indeed, one suspects that it is the very contrast between white success and black failure that they wish to eliminate” (2494).

    Daar word gepoog “to manipulate (unjustified) white guilt” (2464). “Nelson Mandela recently told international investors that industrialized countries ‘owe us that support, not as a question of charity, but because we are entitled to it. Our region was subjected to the most brutal form of exploitation in the colonial era which robbed us of our recources'” (2469). Ek wei nie uit oor die ander sake waarmee alle Praag-lesers bekend is nie. Die outeur het waargeneem en tot hierdie gevolgtrekking gekom: “My own view is that South Africa will gradually sink towards the level of the rest of the continent, though it is unlikely to reach the same depths, given a continuing white presence” (2532). Hy wys op “the common black failure to understand the nature of wealth creation: To them it is just sitting there waiting to be taken, not something that requires sacrifice, hard work, discipline and foresight” (2549).

    Die outeur haal ‘n swart Amerikaanse sielkundige soos volg aan:

    “Black people are inclined to regard the white man as superior … they do indeed feel that the white man is intrinsically better” (2357). Die outeur skryf: “One discovery I made living in black Africa is that virtually all blacks unaffected by liberal egalitarian ideology not only recognize this inequality but are not in the least bothered by it!” (2362). “Perhaps because of this, among themselves, blacks often seem consumed by a need to feel superior and to achieve ‘status.’ From a black point of view, the best way to do this is to make someone else (feel) inferior to you, since if he is inferior you must be superior. This helps explain much of the callous and often brutal behavior of black[s] …When they find themselves in even the most petty positions of authority, many blacks lord it over their underlings in the most extravagant manner” (2366).

    “Black criminal propensities were previously held in check by slavery, segregation, apartheid, and strict tribal custom. Remove these constraints and pathologies assert themselves” (2389). “Blacks have a sheep-like mentality, are overawed by authority, and are therefore easily cowed” (2426). “In general, Africans simply cannot manage. They are incapable of running any large establishment and lack the discipline, organization and cooperation necessary to control crime. Although this may sound harsh I believe they also lack the necessary morality. Police will obviously be more effective if they are morally outraged by crime and feel, viscerally, that it is bad. I would doubt there are many African police, at any level, who feel this way” (2397).

    “South Africa should, of course, be a lesson for America. Both countries are making the same mistake, which is to assume that there is no such thing as racial differences. It is a mistaken assumption that prevents recognition of the fundamental paradox of black-white relations. Blacks want to live in white neighborhoods, go to white schools and hospitals because they are white. Yet these objects of their desire will remain desirable and superior only as long as they remain white. A few blacks can live in a white neighborhood or go to a white school without seriously affecting it, but as soon as their numbers approach predominance, the very things that made the blacks want to go there cease to exist and blacks find themselves in the very situation they sought to flee: black slums, broken-down black schools, hell-hole hospitals, etc. Blacks can enter into these white structures only if their numbers are controlled; but that is impossible so long as everyone assumes that the very idea of fundamental racial differences is somehow shameful and morally abhorrent” (2574).

    As die outeur se hipotese, dat rasse (bv wittes en swartes) verskil, korrek is, hou dit in Amerika nie dadelik of gou sulke ernstige nadele in as in Suid-Afrika nie. Die nie-wittes sal oor sê drie dekades in die meerderheid in Amerika wees, maar die swartes sal steeds ‘n minderheid in daardie nie-wit komponent wees. In Suid-Afrika vorm die swartes reeds ‘n alles verswelgende en vinnig groeiende meerderheid. Weens die beleid van gedwonge integrasie en sosiale manipulasie, waarvolgens die demografie oral op elke gebied en iedere vlak weerspieël moet word, is daar geen moontlikheid dat enige entiteit, hetsy skool, universiteit, woonbuurt, sake-onderneming, ens, wesenlik wit mag wees nie. Die toekoms is dus swart, oftewel: Dit is nag. Dit is die prys wat Afrikaners betaal vir algemene, ongekwalifiseerde stemreg in ‘n eenheidstaat weens die verraad van ‘n klein groepie blanke Afrikaanssprekendes.

    Laastens bespreek ek die mooiste opstel in die bundel. Denis Ruiz het in idilliese omstandighede grootgeword in die blanke woonbuurt Fairview Village in Jersey. Sedert die sestigerjare mag Amerikaanse woonbuurte nie uitsluitlik wit gehou word nie. Die regering subsidieer swartes om dit vir hulle moontlik te maak om daar te woon. Die resultaat is dat hierdie buurt 45% swart geword het. Saam daarmee het verval ingetree en is dit nie meer veilig om daar te woon nie. Eiendomswaardes het getuimel. “The neighborhood where I grew up is now a wasteland” (2045).

    Oor die blanke inwoners sê Ruiz:

    “They wanted to live among their own people. They wanted to live in a white community. Now, I see this as the highest form of self-determination: people defining their own community, deciding what comes into their collective lives, determining their own standards. It doesn’t matter if their standards don’t seem rational or moral to someone else. People have a right to decide who they will live with. This is not a matter of rationality or of morality. It is simply human. It’s not that they have ill will toward anyone; it’s just that they know what atmosphere they like” (2036).

    Ruiz woon nou op ‘n ander plek. Toe hy daar ingetrek het, was dit ‘n blanke gebied. Sedertdien was daar transformasie en is hierdie omgewing ook geruïneer.

    “I have to either stay and feel trapped or get out” (2083). Dan spreek hy tot die siel van Afrikaners: “I feel that I am all the time planting and that I am never going to get the harvest, that I am never going to live in a true community” (2087).

  • Hibridisering van Afrikaans

    In die akademie het dit my opgeval dat dosenteverenigings geneig was om amptelik meer linksgesind as die deursnee-dosent te wees. Skrywersverenigings ly blykbaar aan ‘n soortgelyke tekortkoming. Dit is waarom die leiding van PEN Afrikaans aan iemand soos Sonja Loots toevertrou is. Dit gaan ‘n mens se verstand te bowe dat iemand wat die spot met die Afrikaanse Taalmonument dryf (Praag 31 Augustus) tot so ‘n amp verkies kon word. Tans is Kerneels Breytenbach, gebore en getoë in die Naspersstal, die voorsitter.

    Breytenbach het op LitNet (4 deser) aangekondig dat Danie Marais as die bestuurder van PEN Afrikaans aangestel is. Sy pos word deur Dagbreektrust befonds. Hierdie trust is destyds deur Afrikaners soos Hans Strijdom en Hendrik Verwoerd gestig om die belange van Afrikaans in die mediawêreld te bevorder. Sedertdien het dié trust egter ontaard en word die ANC-geïnspireerde inklusiwiteitsmanie openlik aangehang (Praag 25 Julie). As omroeper by Smile-radio pas hierdie pos Marais soos ‘n handskoen. Ek het reeds oor Marais se oorverligte reaksie op Dookoom se Larney-liedjie geskryf (Praag 9 deser). Breytenbach loof Marais vir sy “onverskrokke nuk om nuwe maniere van dinge doen te besproef.”

    Hierna word Marais aan die woord gestel, maar dit is nie duidelik tot waar Marais se teks strek en waar Breytenbach oorneem nie. Die ATKV en Media24 word genoem as instansies wat Afrikaans op dieselfde manier as PEN Afrikaans bevorder. Maar soos verwag kon word, word die heil van Afrikaans, ooreenkomstig die siekte van ons tyd, uitsluitlik op ‘n polities korrekte manier gepromoveer. “PEN Afrikaans staan in diens van almal wat skryf in Afrikaans.” Daarna word dié stelling egter gekwalifiseer. Wat met “Afrikaans” bedoel word, bv die aard of gehalte daarvan, word ook nie gespesifiseer nie.

    Oor die politiek-geïnspireerde muilband waarkragtens PEN Afrikaans funksioneer, is daar egter geen onduidelikheid nie. “Ons wil egter graag saamwerk met enige groep of instansie wat ‘n belang in die voortbestaan, bevordering en gebruik van Afrikaans as geskrewe taal het, mits daardie groep of instansie ook inklusiwiteit en nie-rassigheid as beginsels ondersteun. Ek sien dit dus as een van die primêre doelwitte van die bestuur om te werk daaraan dat wit, bruin en swart Afrikaanse skrywers ewe tuis voel by PEN Afrikaans.”

    Opsommend kan seker gesê word dat wanneer Afrikaans as medium vir die verspreiding van behoudende, konserwatiewe of regse (politieke) inligting gebruik word, dit op geen steun van PEN Afrikaans kan reken nie; maak nie saak as dit suiwer, ordentlike Standaardafrikaans is soos oorvloediglik op bv die Praag-webwerf aangetref word nie. Daarenteen kan skrywers, soos Nathan Trantraal en Ronelda S Kamfer, wat onder die dekmantel van “Afrikaans” moedswillig en met oorgawe sub-demoties met ons moedertaal mors en dit tot ‘n mengeltaal transformeer om etniese en politieke redes reken op die ongekwalifiseerde steun van PEN Afrikaans. Die eksplisiete identiteitsloosheid van PEN Afrikaans word soos volg verwoord: “Om Afrikaans te bevorder, soos ons dit wil doen, is nie ‘n vasklou aan enige lewensbeskouing of verlede nie.”

    Die aanstelling van Marais as bestuurder van PEN Afrikaans is deur Die Burger (6 deser, p 18) aan die groot klok gehang deur ‘n onderhoud te publiseer wat Willem de Vries met Marais gevoer het. Marais begin deur te beweer dit is “baie belangrik dat daar weer ‘n organisasie is wat in die eerste plek belangstel in die bevordering van Afrikaans.” Dit is, soos ek hierbo aangetoon het, ‘n leuen. Vir PEN Afrikaans gaan dit “in die eerste plek” om ‘n politieke oriëntasie wat met dié van die ANC versoenbaar is.

    “By PEN Afrikaans hoef ons net te wonder of ‘n bepaalde projek of besluit tot die voordeel van Afrikaanse skrywers en lesers strek.” Wat op Praag se Afrikaanse webwerf gepubliseer word, is ongetwyfeld “tot die voordeel van Afrikaanse … lesers.” Sou hierdie Praag-skrywers dus op PEN Afrikaans se steun kon reken? Volgens PEN Afrikaans se uitgangspunt sal dit nie gedoen word nie. Marais stel dit baie duidelik: “In beginsel is PEN Afrikaans bereid om met enigiemand saam te werk wat graag Afrikaans of Afrikaanse skryfwerk bevorder of finansier, mits daardie organisasie erns het met nierassigheid en inklusiwiteit.” PEN Afrikaans se Afrikaansbevordering is dus ononderhandelbaar onderhewig aan sy linkse politieke inslag.

    Afrikaans is volgens Marais deur apartheid geïsoleer, terwyl PEN Afrikaans se affiliasie met die internasionale PEN “daardie hele wye internasionale skrywerswêreld oopmaak … Ek dink dis baie belangrik om die groter gesprek te soek en terselfdertyd die rol van Afrikaans binne ‘n meertalige omgewing te bekyk.” Die identiteitsloosheidstrewe, waarna ek hierbo verwys het, vergemaklik hierdie soort wêreldburgerskap. Daardie gemoeidheid met meertaligheid verwater natuurlik die Afrikaansfokus. Om Trantraal en Kamfer se morsige mengeltaal, wat kosbare troetelkleinode vir PEN Afrikaans is, te verstaan, is kennis van Afrikaans glad nie voldoende nie. Meertaligheid, veral kennis van Afrikaans en Engels, maar ook van Kaaps, is noodsaaklik.

    In die derde paragraaf hierbo is beweer: “PEN Afrikaans staan in diens van almal wat skryf in Afrikaans.” Maar die meerderheid Afrikaansskrywers was en is blank. Hoe kan dinge geplooi word sodat die heil van Afrikaans nie langer aan blankes toevertrou word nie; sodat wittes ook hier die miskendes en uitgeworpenes word? Marais verander doodeenvoudig sy deuntjie van skrywers na sprekers. “‘n Afrikaanse skrywersvereniging wat ‘n taal wil bevorder waar die meerderheid van die sprekers nie wit is nie, moet eenvoudig in gedagte hou hy het ‘n mandaat om Afrikaans in ál sy variante te bevorder, om hibriditeit [oftewel verbastering] dus te steun. Dit gaan daaroor om sekere ruimtes te probeer terugkry* of opnuut te skep waarbinne mense met Afrikaans kan doen wat hulle wil.”

    [*Byvoorbeeld dat Afrikaans, volgens Magdaleen Kruger van RSG, aan die bruines teruggegee moet word, want die wittes het glo Afrikaans van hulle (die Khoi en die slawe) gesteel (Praag 10 Februarie 2013).]

    Marais: “Mense met Afrikaans kan doen wat hulle wil.” ‘n Duideliker lisensie vir taalchaos kan nie aan dese en gene gegee word nie: Mors soveel soos julle wil met Afrikaans. Julle sal in elk geval altyd kan reken op die oorverligte steun van PEN Afrikaans. Moenie julle steur aan wat die eertydse volksvaders, met die grys skoene, as Standaardafrikaans voorgeskryf het nie. Kom ons sleep Afrikaans verder deur die modder. Besoedel Afrikaans met Engelse woorde, maar as jy Engels praat of skryf, maak dit ‘n saak van eer om dit korrek te probeer doen. Marais: “Dat mense goed met Afrikaans doen waarvan ander Afrikaanssprekers niks hou nie, is vir my juis ‘n teken van vitaliteit.” Vir my, daarenteen, is dit heiligskennis, want Afrikaans is die medium waarin uitdrukking aan die diepste wese (of siel) van die Afrikaner gegee word.

    Wat kon Die Burger nog doen om ‘n mengeltaal soos Kaaps bo Standaardafrikaans te bevorder? Deur die volgende dag ‘n onderhoud van Murray la Vita met Nathan Trantraal te publiseer (7 deser, p 15). Trantraal het die ATKV-poësieprys vir sy bundel Chokers en Survivors ontvang. (Let daarop dat die kortste van die drie woorde in die titel darem Afrikaans is.) Antjie Krog het vanselfsprekend hoë lof vir die gedigte gehad. La Vita verwys na “‘n briljante kortverhaal” van Trantraal wat as grondteks vir ‘n drama, Delilah, gebruik is en op 13 deser op kykNET uitgesaai word. Trantraal se wye belesenheid en perfeksionisme word beklemtoon. Daar is egter geen aanduiding dat Trantraal al ooit iets in bv ‘n Afrikaanse woordeboek of die Afrikaanse Woordelys en Spelreëls nageslaan het nie, wat ten minste in hierdie opsig van sy beweerde perfeksionisme ‘n klug maak.

    Pleks van verdere aandag aan Trantraal se mengeltaal te gee, volstaan ek met ‘n enkele aanhaling om aan Praaglesers ‘n aanduiding te gee van die soort taal waarom dit hier gaan. Trantraal sê die volgende oor hom en sy broer: “Ek en André het ‘n baie close [hegte] verhouding, so [dus] dit help as iemand ouer as jou [jy] is wie [wat] klein bietjie vroeër as jou [jy] alles discover [ontdek] totdat jy by daai punt kom dat jy self nuwe goed uit [op] jou eie discover [ontdek].” Diegene wat behoefte aan nog hiervan het, kan Trantraal se rubriek in Rapport lees. Dáár is sy tekste ‘n nog erger vorm van koeterwaals (dus brabbel-, krom- of wartaal).

    ‘Die polities korrekte stert swaai die Afrikaanshond’

    Die voorafgaande opmerkings oor Marais en Trantraal dui op ‘n kanker wat reeds wyd versprei het. Die stryd word teen Standaardafrikaans (en by implikasie teen Afrikaners) en ten gunste van die herstandaardisering, inklusiefmaking, hibridisering, kreolisering en verkaapsing/verbruining van Afrikaans gevoer. Hierdie refrein kom voor by die Afrikaanse Taalraad (ATR), Die Afrikaanse Taalmuseum en -monument, die ATKV, RSG en daar is ook groot simpatie hiermee in Naspers-geledere, waarvan die rioolkoerant Son die toonbeeld is. Mense soos Wannie Carstens en Michael le Cordeur gee die toon aan in hierdie openlike onderbeklemtoning (selfs minagting) van Standaardafrikaans. Die noodsaaklikheid van ordentlike, suiwer Afrikaans as die enigste sinvolle skans teen verengelsing word nooit deur hierdie elemente gepropageer nie. Onlangs het Gerda Odendaal, wat ‘n voorstander van die herstandaardisering van Afrikaans is (Praag 2 Februarie; ook 22 Junie), by die werksaamhede van die ATR betrokke geraak. Sy verpersoonlik eintlik die ATR se skewe benadering van Afrikaans. Die polities korrekte stert swaai die Afrikaanshond.

    Verloopte Afrikaners en ANC-kornuite in bv die ATR kan gerus by DF Malan gaan kersopsteek oor wat Afrikaans is. “Die taal is die omhulsel wat alles wat tot ‘n volk behoort, saambind en tot één maak. Dit is die skil om die vrug, die vel om die liggaam, die bas om die boom, dit is nie net daar om saam te bind en in te sluit nie, maar ook om af te sluit teen dit wat buite is en tegelyk om alle gesonde groei en uitbreiding moontlik te maak” (Lindie Koorts, DF Malan en die opkoms van Afrikaner-nasionalisme, Kaapstad: Tafelberg, 2014; Amazon Kindle 1586). “Vir Malan was nasionalisme ‘n lewende, groeiende organisme, met taal as die gom” (1590). “Malan se oortuiging [was] dat die sleutel tot sy volk se oorlewing in sy taal lê” (1098).

    Wanneer die ANC en ander linkse elemente gevra word om plaasmoorde te veroordeel, is die geykte reaksie dat alle moorde veroordeel word. Wanneer die ATR en instansies met ‘n soortgelyke polities korrekte of self ANC-gesindheid gevra word om Standaardafrikaans te bevorder, is die geykte reaksie dat al die variëteite van Afrikaans bevorder word. Carstens het as voorsitter van die ATR openlik erken dat dit vir hom primêr om versoening gaan.* Hierdie politieke agenda is deur sy opvolger, Le Cordeur, voortgesit, maar met ‘n duidelike voorkeur vir bruin etnisiteit en die mengeltaal Kaaps. Hy hou van “byderwetse” Afrikaans (Netwerk24, 29 Oktober). Polities korrek is Dan Kgwadi Le Cordeur se jongste held. Le Cordeur glo Kgwadi gaan tot groot seën vir Afrikaans en die Noordwes-universiteit wees (Netwerk24, 3 en 11 deser).

    [*Carstens sing steeds hierdie deuntjie. Hy kan nie besluit of politiek of Afrikaans voorkeur moet geniet nie. Wat beskou Carstens as die grootste vyand van Afrikaans? “Ons eie Afrikaanse mense wat begin moed verloor oor Afrikaans en begin oorgaan na Engels.” Maar hy ruk nie Le Cordeur en sy meelopers in die ATR in die bek oor hulle propagering van die mengeltaal Kaaps nie. Dink Carstens dat Steve Hofmeyr Afrikaans bevorder? Sy antwoord is eerder polities korrek as pro-Afrikaans: Hofmeyr “versinnebeeld ongelukkig daardie element wat ons nie meer met Afrikaans geassosieer durf hê nie” (Die Burger, By&Naweek, 15 deser, p 11).]

    Le Cordeur sien darem in dat Kgwadi se ideaal dat die swart kind van Ikageng dieselfde geleenthede as die wit kind van Gimmies moet kry nie iets oorspronkliks is wat deur Kgwadi uitgedink is nie. Dit is bloot ‘n variasie op Russel Botman se tema: die bruin dogter van die plaaswerker moet dieselfde geleenthede as die wit seun van die plaaseienaar kry (Praag 20 Julie). Die vordering wat daar is, word nie deur Le Cordeur genoem nie: Botman se dogma is sowel ras- as geslagsgedrewe, terwyl Kgwadi darem seksisme vermy.

    Genadiglik het Le Cordeur se ampstermyn as ATR-voorsitter pas tot ‘n einde gekom. Van die nuwe voorsitster kan ‘n verbetering, maar kwalik kitswonderwerke, verwag word. ‘n Radikale heröriëntasie en hersamestelling van die ATR (raadslede en personeel) is noodsaaklik. Anders as wat sy naam aandui, was die ATR nog nooit ‘n egte Afrikaanse taalraad nie. Helena Liebenberg se Taaloord is oneindig meer Afrikaansgetrou. Die Genootskap vir die Handhawing van Afrikaans, as hy sy oogmerk gestand wil doen, lei skade omdat hy toelaat dat hy as ‘n medewerker van die ATR gelys word.

    Wat tereg van die nuwe ATR-voorsitster, Anne-Marie Beukes, verwag kan word, is dat sy die Afrikaanse taal (en nie politieke korrektheid nie) vooropstel en veral Standaardafrikaans, wat die beste in die Afrikaansvariëteite verteenwoordig, kompromieloos bevorder. Daar is egter geen rede vir optimisme nie. Beukes wil nie ‘n taalbul wees nie (‘n duidelike teken van halfhartigheid) en eerder versoening bevorder. Afrikaans se voetspoor moet glo vergroot word. Pleks van die heil van ordentlike Afrikaans na te streef, bly groter inklusiwiteit die ATR-ideaal (Netwerk24, 12 deser), insluitende koeterwaals. Red nou ‘n taal met ‘n instansie soos die ATR en ‘n voorsitster soos Beukes. Hoe is dit moontlik dat Karel Prinsloo, ‘n ATR-direksielid en die skoonseun van Piet Meyer (eens die hoof van die Afrikaner Broederbond en die SAUK), hom die miskenning van Standaardafrikaans kan laat welgeval?

    Onderliggend aan veral Le Cordeur se destruktiewe benadering van Standaardafrikaans is Nico Koopman se propagering van hibriditeit as die alles-saligmakende transformasiemiddel. Google gerus: nico koopman hibriditeit. Koopman praat selfs van ‘n pedagogie van hibriditeit. Hy stal onbeskaamd sy akademiese vlakheid uit. Vermenging/verbastering van kultuur en etnisiteit word deur hom aangeprys; ook taalverbastering. Koopman spreek hom ondubbelsinnig teen Standaardafrikaans uit. Om van pluraliteit, verskeidenheid, verskeurdheid, diversiteit ontslae te raak, word hibriditeit verheerlik as die wonderkuur om inklusiwiteit, eenvormigheid, gelykmaking, integrasie, assimilasie, kohesie daar te stel. Afrikaners word verwater tot Afrikaanses en verder tot Suid-Afrikaners, Afrikane en wêreldburgers; ‘n resep vir identiteitsloosheid.* Op ‘n soortgelyke manier word die NG Kerk meer inklusief gewens deur samesmelting met die Verenigende Gereformeerde Kerk,** asook verbondenheid met die Suid-Afrikaanse Raad van Kerke en die Wêreldraad van Kerke.

    [*Net soos van die erkenning van plaasmoorde en Standaardafrikaans weggeskram word deur ander variëteite te berde te bring, word deesdae graag beklemtoon dat elke mens ‘n verskeidenheid identiteite (of rolle) het. Multi-identiteit en multi-kulturaliteit word aan die orde gestel ten einde veral Afrikanerskap en Standaardafrikaans te verwater. Uit eie keuse is veral ontwikkelde bruines by uitstek identiteitsloos, gevolglik wil hulle deesdae, anders as voorheen, eerder swart as wit wees (dus nie die voor die hand liggende bruin wees nie) en eerder Engels- as Afrikaanssprekend wees. Bruines se identiteitsloosheid strek tot by hulle voorgeslagte deurdat hulle soms op inheemsheid en ander kere op uitheemsheid aanspraak maak. As die nasate van die Khoi-San beweer hulle dat hulle altyd hier gewees het. As die nageslag van die “benadeelde” ingevoerde slawe maak hulle deesdae op bevoordeling aanspraak. Maar dit is juis die medewerking van bruines wat die ATR noodsaaklik ag, gevolglik word enige moontlike pro-Standaardafrikaans- en pro-Afrikaner-aksie by voorbaat in die kiem gesaboteer.]

    [**Die VGK eis dat samesmelting met die NGK op sy voorwaardes geskied, wat op liefdelose wyse ononderhandelaar is, bv die ongekwalifiseerde aanvaarding van die Belhar-belydenis. Die vereniging van die NGK en die VGK sal die gatslag vir Afrikaans as kerktaal wees, maar geen kerkampsdraer noem dit openlik as ‘n ernstige beswaar teen kerkeenheid nie. Die verengelste verre verlede van die NGK word blykbaar nie as ‘n euwel beskou nie en mag maar terugkeer. Net so eienaardig is dat die NGK nie eerder met die Gereformeerde Kerk en die Hervormde Kerk saamsmelt nie. Dit sou, wat Afrikaans betref, werklike kerklike eenheid wees. Sodanige amalgamasie behoort veel makliker as met die VGK moontlik te wees, terwyl dit finansieel en taalgewys en vir Afrikanerskap nie naasteby so rampspoedig sal wees nie.]

    Die onderliggende toonbeeld van Koopman se hibriditeitsleer is bruin etnisiteit, met homself as die voortreflikste voorbeeld. Al word wittes as deurgaans sleg voorgestel, is die getal prominente nie-wit ANC-kornuite wat met hibridiese gevolge met wittes getrou het opvallend. Waar kom Koopman se hibriditeitsleer vandaan? Soos die meeste ANC-retoriek kom dit van Amerika. In Amerikaanse staatslaerskole is daar elke week ‘n verpligte les oor diversiteit, wat gelyk- of eendersmaking as ideaal het. Sentraal-uitgedinkte propaganda, afkomstig van wit liberaliste, word vir iedere kind ingegee. Byvoorbeeld: “Mama is chocolate … Daddy is vanilla … Me (sic) is better … It is a new color. It is a new flavor. For love. Sometimes blackness seems too black for me, and whiteness is too sickly* pale; and I wish every one were golden. Remember: long ago before people moved and migrated, and mixed and matched … there was one people: one color, one race” (Jared Taylor, Face to face with race, Oakton: New Century Foundation, 2014; Amazon Kindle 1138).

    [* Daar sal nie gesê word swartes of goues/bruines is “sickly” nie, maar wittes mag maar op hierdie manier te na gekom word.]

    In ‘n neutedop: hierdie hibriditeitsleer kan as die kern van Koopman se teologie (wat nie van ANC-politiek te skei is nie) beskou word. Dit is ook waarom Koopman so entoesiasties is oor die diversiteitsweek wat Russel Botman aan die Universiteit Stellenbosch ingestel het. Aan Koopman word deesdae die hoofskap toevertrou van wat ‘n skrale twee dekades gelede die Kweekskool van die NGK was. Die Basters van Rehoboth se benadering van identiteit is stukke beter as dié van Koopman. Hulle is trots daarop om Basters/basters en Afrikaans te wees, streef na staatkundige onafhanklikheid en probeer nie om skyn-Owambo’s te wees nie.

    Daar kan geen twyfel meer bestaan oor die afgrond waarnatoe hibridiese taal, oftewel koeterwaals, met die komplimente van die betrokke instansies tans op pad is en watter moeite hierdie elemente doen om eerbare Afrikaans se ondergang te bewerkstellig nie.

    Ek hoop om volgende keer in besonderhede oor Jared Taylor se bogenoemde nuwe boek te skryf.

  • American Renaissance besin oor Amerika in 2034

    Die konserwatiewe Amerikaanse webblad onder redaksie van mnr. Jared Taylor, American Renaissance, het onlangs ‘n reeks artikels deur bekende konserwatiewe denkers en aktiviste geplaas waarin hulle poog om te voorspel hoe die VSA oor 20 jaar daar gaan uitsien.

    Die reeks van tien opstelle heet Race and America in 2034 en vertoon ‘n algemene pessimisme wat nie aan Afrikaners onbekend is nie. Die meeste skrywers voel dat die linkse establishment in die vorm van die akademici, die media en die Demokratiese Party volledig in beheer van die land verkeer, met min vooruitsig op verandering. Kulturele marxisme is vandag in die VSA net so ingeburger soos Marxisme-Leninisme in die voormalige Sowjetunie. ‘n Nimmereindigende, onverklaarde oorlog op blanke gesinne sal woed, met die belange van swartes, immigrante, Spaanssprekende kleurlinge, gays en feministe wat voorrang sal geniet. Demografies het die VSA reeds die kantelpunt bereik en word daar jaarliks ‘n meerderheid nie-blanke babas in die land gebore.

    Sommige skrywers soos Paul Gottfried hoop dat, indien dinge nóg slegter gaan en daar meer geweld op en diskriminasie teen blankes kom, hulle “wakker sal skrik” en dalk in opstand sal kom. Ons ervaring in Suid-Afrika, met die mees antiblanke wetgewing en beleid ter wêreld, spreek egter van die teendeel. Dit wil voorkom asof blankes maklik gekondisioneer kan word om tweederangse burgerskap te aanvaar, met die meeste mense wat net aan hul eie belang dink en poog om die stelsel ter wille van hul eie oorlewing te pypkan.

    Die jong aktivis Richard Spencer, met wie ek al namens praag ‘n uitgebreide potgooi-onderhoud gevoer het, meen dat blanke Amerikaners deur siklusse van “passiwiteit en ongemaklike tevredenheid”, asook woede, gaan soos die karakter Howard Beale in die 1976-film, Network. Ná elke siklus keer hulle egter tot passiwiteit terug.

    Mnr. Jared Taylor plaas sy hoop op blanke enklawes wat in landelike en voorstedelike gebiede in die VSA tot stand sal kom, asook op die huidige oplewing in nasionalistiese politiek in Europa. Hy voorspel dat daar oor 20 jaar drie Europese lande mag wees wat deur nasionalistiese partye regeer mag word, met koalisies waarin sulke partye dien in vyf ander lande.

    Ondanks die gebrek aan klinkklare oplossings in die reeks artikels, verteenwoordig Race and America in 2034 ‘n interessante oefening in toekomskunde waarin Afrikaners heelwat van ons eie situasie sal herken, met die verskil dat ons natuurlik veel later in die proses van vervreemding, geweld en marginalisering as die blanke Amerikaners verkeer.

    Miskien is dit nodig dat ons ook ‘n slag besin oor waarheen Suid-Afrika en Afrikaners op pad is?

  • Waarom kyk Flip Buys ware rassisme mis?

    Waarom kyk Flip Buys ware rassisme mis?

    delport_manfred_600

    deur Manfred Delport

    [followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

    Volg Manfred op Facebook.

    Flip Buys het op Maroelamedia.co.za ‘n politiek korrekte tirade teen dikwels denkbeeldige Afrikanerrassiste geloods. Sy tirade bevat elemente van waarheid, maar is meestal heeltemal verkeerd, en Buys is duidelik fundamenteel verward oor die ware en enorme probleem van die endemiese rassisme wat in Suid-Afrika voorkom.

    Laat ek eerstens Buys se tirade teen meestal denkbeeldige sogenaamde blanke rassisme nek omdraai.

    Punt 1 van Buys se tirade, waarin hy die wilde bewering maak dat hoofstroomwetenskaplikes dit eens is dat daar geen biologiese rasseverskille is nie, is absurd – daar is wetenskaplik gefundeerde, bewese, biologiese verskille tussen rasse. Forensiese patoloë kan byvoorbeeld met redelike gemak ‘n moordslagoffer se ras uitken aan ‘n skelet. So ook is daar siektes wat baie meer algemeen in sekere rassegroepe voorkom – hoë cholesterol is ‘n Afrikanerkwaal, teenoor sekere tipes bloedarmoede wat meer algemeen onder Afrikane is.

    Wat Buys eweneens te politiek korrek is om te erken, is dat daar wel IK-verskille tussen rasse bestaan. Vir die doeleindes hiervan is dit onbelangrik of IK intelligensie meet, en of ‘n hoër IK enige iemand meerderwaardig teenoor iemand van ‘n laer IK maak. (Is intelligensie hoegenaamd numeries meetbaar?) Die punt is dat, wat ook al IK meet, daar verskille tussen groepe bestaan. Rassiste kon nou miskien bly raak, maar helaas vir my as blanke vaar Noordoos-Asiate heelwat beter as blankes in sulke toetse.

    Ongelukkig vir ontkenners soos Buys is daar eweneens ‘n baie sterk korrelasie tussen IK en akademiese prestasie, en weer eens is Oos-Asiate ons as blankes vêr vooruit. Hierdie verskil is só erg dat Amerikaanse universtiteite anti-Oosterse kwotas moes instel omdat Oos-Asiate blankes lelik ore aansit in wiskunde en wetenskaplike rigtings aan Amerikaanse universiteite. Is ek nou volgens Buys ‘n geel supremasis, soos wat Jared Taylor dit stel, siende dat ek erken dat Noordoos-Asiate beter in IK-toetse en aan Ivy League-universiteite as my eie groep vaar?

    Te oordeel aan die trant van sy tirade, dink ek tog so. Kennelik sou ek volgens Buys ‘n rassis wees, omdat ek my nie steur aan sy tipe politiek korrekte wensdenkery nie, en my standpunt eerder op die wetenskaplik aantoonbare feite grond. Dit is ook opmerklik dat Buys sy aanval geloods het op diegene wat die voor-die-hand-liggende biologiese en wetenskaplike realiteite aangehaal het, en dít slegs as teenvoeter vir diegene soos Seerower Piet Croucamp se (rassistiese) veralgemening dat alle (blanke) rassiste kwansuis dom sou wees. Snaaks, terloops, dat Buys nie ook vir Croucamp op grond van sy anti-blanke, rassistiese veralgemening veroordeel het nie.

    Waaroor Buys wel effens reg is, is dat die vashakery by rasseverskille nie veel van ‘n doel dien waar dit by die politiek kom nie. Ja, daar is ‘n biologiese verskil tussen rasse, maar wat daarvan? In Suid-Afrika verteenwoordig een rassegroep 80% van die bevolking, en demografie is gelyk aan politieke lotsbestemming, ongeag of enige rassegroep biologies meerderwaardig sou staan teenoor enige ander groep. Kiesers ondergaan nie IK-toetse om te kan stem nie, en LP’s ook nie om in die parlement te kan dien nie. Al was een groep inderdaad baie meer intelligent as ‘n ander, is getalle steeds die deurslaggewende faktor, en is enige moontlike intelligensieverskille totaal en al irrelevant in ‘n een-mens-een-stembestel. Sou dit nie die geval wees nie, het Chinese die VSA regeer.

    Daar is insgelyks miskien ‘n argument daarvoor uit te maak dat jy maar eerder ter wille van takt, en om andere nie te kwets nie, moet stilbly oor rasseverskille, al sê die wetenskaplike feite wát. Dit kan uit die oogpunt van goeie maniere regverdig word – sê mens nou vir jou onooglike dogter dat sy gaan sukkel om ‘n man te kry? Ek kan ook byvoeg dat dit nie veel help om jouself baie superieur en slimmer as die res te beskou nie, maar steeds nie politieke of ekonomiese mag te hê nie. Soos ‘n oud-onderwyser vir ons as skoollaaities gesê het: “If you’re so bloody clever, why aren’t you rich?” Hoe meerderwaardig was Flip Buys se NP-helde by Kodesa, wat sleg deur die ANC ore aangesit is, in ieder geval?

    Die heel grootste, gapende wond in Buys se tirade is egter dat hy moedswillig die ware en ernorme rassisme in Suid-Afrika miskyk, en ‘n strooipopargument probeer aanwend om sy eie politieke korrektheid te probeer poets. Veronderstel dat alle blankes wonderbaarlik om 0h01 môre-oggend van hul sogenaamde rassisme genees word, of dat alle sogenaamde blanke rassiste hulself in ‘n gaskamer bevind en hulself by Mandela in die hiernamaals gaan aansluit. Gaan dit iets aan die Afrikaner se politieke lot doen? Gaan ons dán ons volkstaat kry? Gaan ons politieke situasie wonderbaarlik verbeter as daar nie een, enkele beweerde rassis oor is nie?

    Selfs nie eens die mees optimistiese inwoner van Orania, die mees stoere NP-aanhanger van ouds of klakkelose politiek korrekte, glo daardie een nie.

    Hoekom nie, meneer Buys? Ja, doodreg. U eie organisasie loods hofsaak op hofsaak teen swart-op-wit rassisme soos regstellende aksie, maar die politieke korrektheid van u rubriek ignoreer die enorme olifant in die hoek. Daardie olifant heet endemiese, wydverspreide, swart-op-wit rassisme. Hierdie rassisme is ook dikwels van ‘n gewelddadige aard, soos met plaasmoorde, waarteen u organisasie ook al kapsie gemaak het. U kyk egter moedswillig die skreiende, aggressiewe, swart-op-wit rassisme mis, en fokus eerder op die onbenullige strooipop van ‘n klein aantal sogenaamde blanke rassiste, ‘n groep wat in ieder geval so klein en onbenullig is dat hulle geen verskil kan of sal maak nie, veral nie in politieke terme nie.

    Waarom, meneer Buys? Is dit maar blote lafhartigheid wat u laat fokus op die sagte teikens wat Afrikaners in die rassistiese Nuwe Suid-Afrika geword het? Ek sien uit na u volgende rubriek, een waarin u vir ons wys dat u nie ‘n blote meeloper en kruiperkaner is nie, en waarin u ook swart-op-wit rassisme veroordeel en die ding op sy naam noem.

    [followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

    Volg Manfred op Facebook.