praag.co.za

Karakterisering van Amerikaanse swartes

Jared Taylor is aan Praag-lesers bekend as die outeur van White identity: racial consciousness in the 21st century (2011). Hy is ook die redakteur van die webtydskrif American Renaissance. Taylor skryf gesaghebbend oor rasse-aangeleenthede. Hy erken dat sy kennis grootliks op studeerkamerinligting gegrond is. Ten einde ‘n groter mate van balans te verskaf, bestaan sy jongste boek, Face to face with race (Oakton: New Century Foundation, 2014, 172p; Amazon Kindle $7.92), uit 14 essays wat voorheen in American Renaissance gepubliseer is. Daarin boekstaaf blanke Amerikaners hulle eerstehandse ervaring van veral swartes. Weens owerheidsmaatreëls en teistering voel die meeste outeurs verplig om skuilname te gebruik, gevolglik verwys ek dan bloot na “die outeur”.

FaceCoverOm die Amerikaanse opset te verstaan, is dit nodig om te besef dat daardie swartes demografies ‘n minderheid is (dikwels op 12% gestel), dus soortgelyk aan dié van blankes in Suid-Afrika. Swart Amerikaners geniet oordadige minderheidsregte, terwyl letterlik geen sodanige regte aan Suid-Afrikaanse blankes gegun word nie. Hierdie verskil in behandeling kan toegeskryf word aan die feit dat die meerderheid blanke Amerikaners gebreinspoel is om skuldig oor die destydse verslawing en segregasie van swartes te voel, terwyl die swart meerderheid in Suid-Afrika (en die klein groepie blankes wat mandaatloos namens al die blankes oorgegee het) geen grondwetlike erkenning gegee het aan die positiewe bydrae wat blankes oor eeue gelewer het nie.

Soos in Amerika word slawerny voortdurend in Suid-Afrika misbruik om blankes moreel te veroordeel, terwyl die voorouers van die plaaslike swartes in werklikheid nooit slawe was nie. Die era van kolonialisme, rasse-segregasie en apartheid word voorgestel asof dit net so erg, of erger, as slawerny was. Dat slawerny destyds ekonomies voordelig vir Amerika was, kan nie ontken word nie. Die hedendaagse swart Amerikaners is egter glad nie trots op die positiewe bydrae wat hulle voorouers destyds gelewer het nie. Hulle verwyt hedendaagse blankes vir die wyse waarop hulle wit voorouers destyds ledigheid by swartes bestry het en die swartes eis buitensporige vergoeding vir wat hulle voorouers glo destyds nie ontvang het nie.

Amerika het deesdae ‘n multi-etniese bevolking by uitnemendheid. Die blankes is ‘n vinnig krimpende meerderheid. Voor die middel van hierdie eeu sal die blankes ‘n minderheid in die Amerikaanse bevolking wees, “by replacing the founding stock of Europeans with an Afro-Asiatic-Mestizo mix” (Kindle 74). Dít vanweë “natuurlike” aanwas en die voorkeur wat aan nie-wit immigrante gegee word. In voorbereiding op blanke minderheidstatus word soveel moontlik regte aan etniese minderhede toegeken in die (ydele) hoop dat blankes vorentoe, wanneer nie-wittes in die meerderheid sal wees, ook so sagkens behandel sal word. Die voortreflikheid van die staatkundige bestel wat die Amerikaners wêreldwyd propageer, naamlik demokrasie (in die sin van een mens, een stem), met sy veronderstelling van gelykheid (bv dat alle mense ewe goed is), word steeds nie algemeen deur blanke Amerikaners bevraagteken nie.

In die Weste is die era waarin ons leef met liberalisme deurweek. Die skade wat swart Amerikaners in die samelewing aanrig (in hulle eie etniese groep en daar buite) word meesal nie net nie verreken nie, maar ingevolge politieke korrektheid doelbewus verdoesel. “The propaganda mill is always working to show things as they are not” (310). Op ‘n soortgelyke manier word die “vergrype” van kolonialisme beklemtoon, maar die weerslag van kolonialisme, naamlik die toestroming van immigrante uit die Derde Wêreld na veral Europa, met uiters destruktiewe gevolge vir Europese kultuur en beskawing, word grootliks verswyg. Van Amerika word gesê: “Popular music, movies, sports and television are largely black oriented” (225). In Suid-Afrika word dit duidelik in die massamedia weerspieël.

Wat van swart Amerikaners gesê word, geld nie noodwendig Suid-Afrikaanse swartes nie, soos ek hierbo met verwysing na slawerny aangetoon het. Elke leser moet maar self besluit in hoeverre wat hier volg op plaaslike swartes van toepassing is. Die uiteensetting steun noodwendig op veralgemening. Alle swartes is nie sleg nie. Insgelyks is alle wittes nie goed nie. As iets wat negatief is deesdae van ‘n etniese groep (veral swartes) beweer word, word dit stereotipering genoem. Die waarheid wat onder oë gesien moet word, is dat sodanige veralgemening op ‘n beduidende getal gevalle kan berus en in daardie mate geldig is.

In Taylor se boek word beweer dat Amerikaanse swartes geneig is om bv meer luidrugtig, uittartend, aggressief, gewelddadig en misdadig as ander etiese groepe, soos blankes, Latynse Amerikaners (bv Meksikane), Asiate en Indiane, te wees. “Blacks are different by almost any measure to all other people. They cannot reason as well. They cannot communicate as well. They cannot control their impulses as well” (2011). “Blacks are, in many ways, childlike, and this is illustrated by the often superficial quality of their emotions. They are easily provoked into violence and mayhem” (2430). Al die nie-wit etniese groepe is geneig om dislojaal teenoor die Amerikaanse staat te wees.

Columbus Day word in nie-wit geledere geminag “because Columbus was a ‘genocidal racist’” (170), maar van alle Amerikaners word verwag om Martin Luther King Day te gedenk. Aan blanke Amerikaners word daar nie erkenning gegee of respek betoon nie. “I cannot remember even once being thanked or complimented by a black client” (1839). Daar word selfs op blankes gespoeg. Wittes het skynbaar ‘n besondere kapasiteit om uittarting en vernedering met passiwiteit te verduur. Swartes voel vere as hulle oortredings begaan en sal nie verskoning vra nie. Daar is by hulle geen skaamte nie. “They cannot view things from the perspective of others … They do not understand the pain they are inflicting on others” (1961). “It was never their fault” (1805). “It is aways someone else’s fault” (1843). Blankes word gehaat, “the hatred of those who blame the white race for every failure of their own race” (1624).

Blykbaar distansieer al die ander nie-wit groepe hulle van die swartes. Dit is eintlik net blankes wat swart-gedienstig is of aan hulle lippediens bewys. “I have seen whites go on their knees before blacks – and apologize for slavery, white privilege, blacks in prison, the poor state of black neighborhoods, AIDS, drugs in their community, etc” (162). “It seems that ‘white privilege’ is an extremely powerful concept that makes some people believe they deserve humiliation. It leads to a bizarre form of cultural suicide, and an inability to defend one’s own interests” (229). Blankes wat hulle in swart woongebiede begewe, kan in lewensgevaar wees, want swartes beskou dit as uitsluitlik hulle terrein. Baie swartes verkies segregasie: “Keep Harlem Black” (208). “Most blacks believed that segregation on equal terms was better than integration” (544).

Die outeurs van die essays was in baie gevalle aanvanklik polities verlig maar dure ondervinding het hulle gefrustreerd gemaak en tot ander insigte laat kom. In hierdie sin kan kritici beweer dat die boek ‘n eensydige beeld voorhou. Ek beperk my aandag tot ‘n aantal hoogte- of laagtepunte in Taylor se boek. Van die inligting, bv oor toestande in Amerikaanse tronke, is van so ‘n bedenklike aard dat ek nie kans sien om daaroor op ‘n openbare forum soos Praag te skryf nie. Wat nie algemeen besef word nie, is die mate waarin blanke Amerikaners daagliks (bv op straat) aan verbale rassisme deur swartes blootgestel word, terwyl blankes in Suid-Afrika dadelik van rassisme beskuldig word as hulle sekere benaminge vir swartes, bruines of Asiate gebruik. Daar is egter geen benaming vir blankes wat nie maar geuiter mag word nie. Dubbele standaarde geld nie net in Amerika nie, maar ook in Suid-Afrika.

Amerikaanse swartes word uitgebeeld as werksku. Hulle kom dikwels laat by die werk aan, verdwyn gedurende die dag of gaan vroeg huis toe. In werktyd word geëet, gesels, geraas, geslaap. “By their very presence, blacks upset the rhythm and flow of work” (728). “Then there are the guys who claim to have had deaths in the family, but who forget, and claim multiple deaths for the same person” (716). “For most of the blacks, work of any kind was an imposition to which they submitted as seldom as possible. They never took the slightest interest in it, and had no concept of taking pride in what they did. Their lack of concern for what might happen out in the ‘white man’s world’ was breathtaking” (423). Later verwys hierdie outeur na swartes se “God-given right not to work” (457). Die redes hiervoor is dat werk op ‘n raskwotastelsel aan swartes toegeken word en dit weens owerheidsmaatreëls uiters moeilik is om hulle te ontslaan. Sy gevolgtrekking: “So long as there are enough whites to maintain standards and set the tone, we can continue to be a First-World country despite a certain number of non-whites. But past the tipping point the jungle rushes in” (461).

Verskeie van die outeurs verwys na swartes se onvermoë om toelatingseksamens te slaag. Daar word dan onderrigprogramme net vir hulle ingestel en selfs dan word die eksamen wat nie-swartes moet slaag, omseil. “The ironworkers test has been completely watered down” (749). Wat soms in die praktyk gedoen word, bv in die boubedryf en weermag, is om swartes in andersins nie-swart groepe te versprei. “With a mixed pair, the white or Indian guy has to do all the thinking and most of the work” (707). “Many of the blacks have a chip-on-the-shoulder attitude about the job and about whites. In my opinion, they strike a pose to hide the fact that they don’t have what it takes as a group to do the work. I can’t imagine what their day must be like, always walking around wondering if someone doesn’t like them, never able to lose themselves in the work. This work has so much to offer, but it’s up to each man to get out of it what he can” (758). Sy nogal optimistiese gevolgtrekking is: “People are fed up with all this nonsence and slowly they will first take back the workplace and then their society” (770).

“Affirmative action always has costs. Usually, they are lower standards, poor performance, bad morale, and lost profits” (773). Dit is ‘n geval van mense “hired and promoted beyond their capabilities” (790). “Diversity destroys trust” (1359). “Nearly every major problem, accident, or scandal I saw in the service had a black or Hispanic at the bottom of it” (1305).

In America word buite-huwelikse kinders “outside kids” genoem. “Black men are good at making children but not at supporting them, and this can be a terrible burden under laws written with white people in mind” (1856). “The average black client will not pay child support unless it is deducted from his paycheck. Many refuse to work, or leave a job to avoid paying. Job turnover is very high among blacks, and the court system has a hard time keeping up with them. Some blacks quit on purpose, and move to another job so as to keep one step ahead of the collections” (1865).

Naas die twee hoofstukke oor tronktoestande is die een oor New Orleans, toe die orkaan Katrina in 2005 daar skade aangerig het, die ontstellendste. Min mense besef dat twee-derdes van die inwoners van hierdie stad swart is. Namate sake-ondernemings en die huise van blankes ontruim is, is hulle gepunder. Swartes het hierdie natuurramp aangegryp as ‘n maklike misdaadgeleentheid. Hulle het ook die reddingspogings in die wiele gery deur brande te stig, skuilings af te breek en op reddingsvliegtuie en -bote te skiet.

Die laaste hoofstuk in die boek handel oor Suid-Afrika. Die outeur was 12 jare lank ‘n dosent aan universiteite in Papoea-Nieu-Guinee en swart Afrika voordat hy hom in Johannesburg gevestig het. Van swartes as individue sê hy: “I do not dislike them” (2344). Ongelukkig is hierdie essay reeds in 1998 gepubliseer. Die inligting is dus verouderd, want dit weerspieël toestande in die nuwe Suid-Afrika toe Nelson Mandela die president was, dus voor die groot inploffing plaasgevind het.

Die outeur vestig die aandag op die agteruitgang van die hospitale: “Prior to 1990 … they were vastly superior to anything you would find in black Africa” (2456). Ook: “The black schools under apartheid were infinitely better than the general chaos and mayhem that passes for ‘black education’ now” (2477). Die Universiteit van die Witwatersrand “has traditionally been the leading university in South Africa, and deservedly so. But the push, for at least the last ten years, has been to turn it into an African university, that is to say, one with no standards, very little teaching, no significant research, and that issues meaningless paper degrees. The paradox is striking. Blacks go to Wits because it is white. Yet these same students (or at least a very vocal minority among them) and the black government are doing their best to turn white universities black, which they cannot fail to know means their ruin. Indeed, one suspects that it is the very contrast between white success and black failure that they wish to eliminate” (2494).

Daar word gepoog “to manipulate (unjustified) white guilt” (2464). “Nelson Mandela recently told international investors that industrialized countries ‘owe us that support, not as a question of charity, but because we are entitled to it. Our region was subjected to the most brutal form of exploitation in the colonial era which robbed us of our recources’” (2469). Ek wei nie uit oor die ander sake waarmee alle Praag-lesers bekend is nie. Die outeur het waargeneem en tot hierdie gevolgtrekking gekom: “My own view is that South Africa will gradually sink towards the level of the rest of the continent, though it is unlikely to reach the same depths, given a continuing white presence” (2532). Hy wys op “the common black failure to understand the nature of wealth creation: To them it is just sitting there waiting to be taken, not something that requires sacrifice, hard work, discipline and foresight” (2549).

Die outeur haal ‘n swart Amerikaanse sielkundige soos volg aan:

“Black people are inclined to regard the white man as superior … they do indeed feel that the white man is intrinsically better” (2357). Die outeur skryf: “One discovery I made living in black Africa is that virtually all blacks unaffected by liberal egalitarian ideology not only recognize this inequality but are not in the least bothered by it!” (2362). “Perhaps because of this, among themselves, blacks often seem consumed by a need to feel superior and to achieve ‘status.’ From a black point of view, the best way to do this is to make someone else (feel) inferior to you, since if he is inferior you must be superior. This helps explain much of the callous and often brutal behavior of black[s] …When they find themselves in even the most petty positions of authority, many blacks lord it over their underlings in the most extravagant manner” (2366).

“Black criminal propensities were previously held in check by slavery, segregation, apartheid, and strict tribal custom. Remove these constraints and pathologies assert themselves” (2389). “Blacks have a sheep-like mentality, are overawed by authority, and are therefore easily cowed” (2426). “In general, Africans simply cannot manage. They are incapable of running any large establishment and lack the discipline, organization and cooperation necessary to control crime. Although this may sound harsh I believe they also lack the necessary morality. Police will obviously be more effective if they are morally outraged by crime and feel, viscerally, that it is bad. I would doubt there are many African police, at any level, who feel this way” (2397).

“South Africa should, of course, be a lesson for America. Both countries are making the same mistake, which is to assume that there is no such thing as racial differences. It is a mistaken assumption that prevents recognition of the fundamental paradox of black-white relations. Blacks want to live in white neighborhoods, go to white schools and hospitals because they are white. Yet these objects of their desire will remain desirable and superior only as long as they remain white. A few blacks can live in a white neighborhood or go to a white school without seriously affecting it, but as soon as their numbers approach predominance, the very things that made the blacks want to go there cease to exist and blacks find themselves in the very situation they sought to flee: black slums, broken-down black schools, hell-hole hospitals, etc. Blacks can enter into these white structures only if their numbers are controlled; but that is impossible so long as everyone assumes that the very idea of fundamental racial differences is somehow shameful and morally abhorrent” (2574).

As die outeur se hipotese, dat rasse (bv wittes en swartes) verskil, korrek is, hou dit in Amerika nie dadelik of gou sulke ernstige nadele in as in Suid-Afrika nie. Die nie-wittes sal oor sê drie dekades in die meerderheid in Amerika wees, maar die swartes sal steeds ‘n minderheid in daardie nie-wit komponent wees. In Suid-Afrika vorm die swartes reeds ‘n alles verswelgende en vinnig groeiende meerderheid. Weens die beleid van gedwonge integrasie en sosiale manipulasie, waarvolgens die demografie oral op elke gebied en iedere vlak weerspieël moet word, is daar geen moontlikheid dat enige entiteit, hetsy skool, universiteit, woonbuurt, sake-onderneming, ens, wesenlik wit mag wees nie. Die toekoms is dus swart, oftewel: Dit is nag. Dit is die prys wat Afrikaners betaal vir algemene, ongekwalifiseerde stemreg in ‘n eenheidstaat weens die verraad van ‘n klein groepie blanke Afrikaanssprekendes.

Laastens bespreek ek die mooiste opstel in die bundel. Denis Ruiz het in idilliese omstandighede grootgeword in die blanke woonbuurt Fairview Village in Jersey. Sedert die sestigerjare mag Amerikaanse woonbuurte nie uitsluitlik wit gehou word nie. Die regering subsidieer swartes om dit vir hulle moontlik te maak om daar te woon. Die resultaat is dat hierdie buurt 45% swart geword het. Saam daarmee het verval ingetree en is dit nie meer veilig om daar te woon nie. Eiendomswaardes het getuimel. “The neighborhood where I grew up is now a wasteland” (2045).

Oor die blanke inwoners sê Ruiz:

“They wanted to live among their own people. They wanted to live in a white community. Now, I see this as the highest form of self-determination: people defining their own community, deciding what comes into their collective lives, determining their own standards. It doesn’t matter if their standards don’t seem rational or moral to someone else. People have a right to decide who they will live with. This is not a matter of rationality or of morality. It is simply human. It’s not that they have ill will toward anyone; it’s just that they know what atmosphere they like” (2036).

Ruiz woon nou op ‘n ander plek. Toe hy daar ingetrek het, was dit ‘n blanke gebied. Sedertdien was daar transformasie en is hierdie omgewing ook geruïneer.

“I have to either stay and feel trapped or get out” (2083). Dan spreek hy tot die siel van Afrikaners: “I feel that I am all the time planting and that I am never going to get the harvest, that I am never going to live in a true community” (2087).

Comments

21 responses to “Karakterisering van Amerikaanse swartes”

  1. william Avatar
    william

    N baie goeie stuk. Dit maak n mens se oe oop vir die werklikhede. Ons kan net kyk na die natuur om te sien dat soort soek soort. Daar is soveel bok en voel soorte. Hulle wei en eet saam maar daar is nie seksuele vermenging nie. Elke nasie moet die geleentheid gegun word om as n homogene groep saam te woon ,hulle taal te kan praat en om hulle kultuur uit te lewe. Die Bydrae wat die Kaukasiers en Mongloiede nasies gedoen het op alle terrein van die samelewing word baie maal as niksseggend afgemaak deur die Negroiede miskien omdat hulle minderwaardig voel of miskien uit jaloesie. Die weg na vrede is om elke nasie toe te laat om tot sy volle potensiaal tevorder. Hoe lank gaan hulle nog apartheid gebruik as n verskoning?

  2. Arnieann Avatar
    Arnieann

    Die swartes se natuur sal nooit verander nie. Aanvaar dit maar gelate.
    Daar moet ontslaë graak word van die liberale denke.
    Gelukkig is dit besig om te gebeur.

  3. Riempies Avatar
    Riempies

    Enigiets wat afgedwing moet word het n negatiewe rede. Respek
    kan net verdien word. Niemand is vir iemand anders se selfbeeld verantwoordelik
    nie. Die probleem met die swartes is dat hulle self besef dat hulle nie gelyk
    aan die blankes is nie – hulle weet ook hoekom en hulle besef ook hulle is nie
    instaat om dit te verander nie – hier plaaslik sit hulle nou tussen die duiwel
    en die diep blou see asgevolg van hulle onmag om die land verantwoordelik te
    bestuur en hulle besef die land het tragies agteruit gegaan onder hulle onvermoënde “bestuur”

    en hulle kan ook nie meer onbekwame swartes in bestuursposisies bekostig saam met n duur

    blanke kundige wat die toiings vir hierdie onbekwame swarte aanmekaar hou nie.

    Vir my is die meer pynlike verleentheid die verslegte Afrikaners wat – weliswaar instaat is om die

    verval te sien – egter dood gelukkig is om in die modder te rol van die swart standaard van die NSA – nou skaamteloos saam met die swartes Skreeu RASSIS – RASIS – RASISME as enigste patetiese verweer teen die brutale waarheid. Persoonlik – as daar rassis of rassisme gegil word begin ek wat

    van beter weet alreeds mateloos gelag, want regtig dink daaroor – dit is regtig humoristies.

  4. jan Avatar
    jan

    Die begrip van die swartes [en wittes] se selfbeeld kan NIE sonder die invloed van goedkoop swart arbeid vir die mynbou gemaak word NIE. Alles draai primêr om goedkoop swart trekarbeid in SA .
    Dis deel van ons kultuur en dis ook die swartes se kultuur. So het seleksie plaasgevind en so is stam en volksverbande afgebreek. en volkstrukture en identiteit verwoes.

    Bv word daar vertel van die eerste 3 ledige keuringsprosesse wat vir mynbou in die Tvl gebruik is. :

    1 Die mediese keuring: kyk of hy al sy ledemate en vingers en tone en oge het. Dan word sy kopvel bekyk vir knopkierie littekens om hom sielkundig te keur – of hy ‘n bakleier is of nie. – Karakterbepaling.

    2. Dan moet hy teen ‘n koperplaat wat elektries gelaai is met ‘n kar se vonkprop, piepie, om te sien of hy tegnologies aangelê en opleibaar is.
    As hy weghol dan is hy weg = afgekeur
    Maar as hy verwonderd na sy affêre kyk dan kan hy opgelei word in mynboutegnologie en wetenskap. = goedgekeur.

    3. Dan moet hy met plofstof kan werk. Hy moet dan ‘n dinamiet doppie met ‘n voorhamer op die aambeeld slaan.
    As hy weghol na die helse slag – dan is hy weg. = afgekeur
    Maar as hy verwonderd staan en kyk na die hamersteel sonder die kop – en ook nog OPkyk – waar die donner die kop heen is – dan het hy potensiaal – dan is hy ‘n potensiele skofbaas ‘Bossboy’. = goedgekeur.

    Die soort ding gebeur nog steeds op die mees gesofistikeerde manier – dis nou deel van hulle kultuur in SA.
    ——–
    Die Afrikaner sal homself moet herontdek in sy eie handewerk van die verlede en toekoms en herontwerp in sy eie unieke eienskappe wat ‘n vreugdevolle gevoel van geborgenheid sal wees vir sy kinders. Trots.
    [‘Sense of belonging ‘ the basic human need]
    Dis waarmee ons in Orania besig is.
    Want die Swartes sal dit nie vir ons doen nie – ons sal dit self moet doen. Ons sal ons vryheid herwin soos wat ons dit verloor het – met eie arbeid.
    Dis die Boere Afrikaner se toets ast’ware…
    Of hoe?

    1. eduard Avatar
      eduard

      ‘n Volk het nie bestaansreg as hy nie sy eie vuilwerk kan doen nie. En dit is ons volk se ondergang en ook die blanke s’n.

      1. Riempies Avatar
        Riempies

        Eduard die Afrikaners en die blankes gaan die dag wat hulle
        moet kies tussen hulle en hulle kinders se lewe en hulle besittings terug
        gebring word aarde toe oor wat die woord prioriteit beteken. Soos dit is het
        die blankes al lankal begin migreer hoe meer die swartes in die stedelike
        gebiede word hoe minder word die blankes. Wat ek ook waarneem is hoe meer die
        swartes in die kleiner dorpies word hoe minder word die blankes – daar is al
        dorpe wat pik swart varkhokke is ten spyte van wat die ANC en hulle base beplan
        en daaraan kan hulle ook niks doen nie. Die
        blankes/Afrikaners gaan net op een manier leer en dit is op die harde manier.

        1. jan Avatar
          jan

          So waar Riempies. maar asseblief kry / lees tog die boekie waarna ek verwys het Dis absoluut kosbaar oor hierdie onderwerp van Leon – R115 by Protea boekhuis.
          Ek het al twee verloor van uitleen. Sal maar weer bestel. Mens moet dit eenvoudig deel….
          xx

      2. Karel Combrinck Avatar
        Karel Combrinck

        Waar het ek die uitdrukking gehoor: ‘n Wit Suid-Afrikaner sal liewer in sy bed vermoor word as om dit self op te maak.

  5. Hans Onrust Avatar
    Hans Onrust

    in 1975 kwam na ‘de onafhankelijkheid en vrijheid’ van Suriname méér dan de helft ! (300.000) direct naar Nederland om bij de ‘slavendrijvers’ en ‘racisten’ op schoot te gaan zitten en werd o.m. een nieuwe ‘Bronx’ in Amsterdam Zuid-Oost gesticht.

    Hoeveel schade alleen dit al, als deel van de verwoestende massaimport van ‘andere culturen'(vluchtelingen, asielzoekers, gastarbeiders, nieuwe nederlanders, medelanders, landgenoten, etc. etc. ), bracht aan de verarmende nederlandse Nederlander is met geen pen te beschrijven.

    Onderstaand stuk geeft enige informatie en zwijgt over de destructieve aard die nou sinds 2006 ook zelfs in de verplichte ‘Obamacare’, met uiteraard vette subsidies voor juist alles wat volksvreemd is, op Nederlandse bodem is verweven terwijl systematisch massamoord(euthanasie) op vooral blanke ouderen die ALLES zijn afgenomen tot de ‘orde van de dag’ is gaan horen.

    http://www.scholieren.com/opstel/25759

  6. Hans Onrust Avatar
    Hans Onrust

    terwijl de ‘nieuwe nederlander’ onder aanvoering van elitaire linkse politiek en ‘recht’, die tegelijk ook de Nederlander hebben geleerd hun naasten te haten en vreemden te omarmen, zo’n beetje alles ‘gratis’ krijgt in het land van Sint en Piet, Ampie. En zodoende er eigenlijk in realiteit al van een zwarte Sint met een witte knecht gesproken kan worden.

    Dit volgende lied zou dus ‘racistisch wezen’
    https://www.youtube.com/watch?v=m9jBoEDz_Ic

    “Geef ze een vinger en ze nemen de hele hand”………..

    Uiterst tragisch voor de mensen die alles wat er wel is bijeen werkten en nou, grotendeels uitgekleed en verarmend, in angst en vrees leven in de heilige multi culti staat. (waarin aan elk ‘succesverhaal’ twee verzwegen verwoeste levens hangen)

  7. Manfred Delport Avatar
    Manfred Delport

    Een van die Marx-broers het gese: I don’t care to belong to any club that will have me as a member.” Dis presies wat on deesdae sien – swartes wil nie hulle eie skole ophef nie, hulle sal eerder parasiete wees en blanke skole binneval. Sodra daar egter te veel swartes is, disintegreer dissipline en akademiese standaarde.

    1. Riempies Avatar
      Riempies

      Manfred dit is nie dat hulle nie hulle eie skole wil ophef nie – hulle kan nie – en die tweede dwaling is hulle glo intelligensie is aansteeklik. Die disintegrasie van disipline en akademiese standaarde sal hulle ook nie agterkom nie, hulle sal dink hulle is nou uiteindelik gelyk.

    2. jan Avatar
      jan

      Presies so Manfred.
      Die ergste wat ek van die AB onthou is die slagspreuk.
      ” Dit [afsonderlike ontwikkeling] is nie Haaaalbaar nie want wat gaan ‘ONS’ met die Swartes doen.”

      Nou weet die meeste nog steeds nie wat om met die Wittes te doen nie.

      Die ANC regering herhinder aan die besope boemelaar wat by ‘n groot begrafnis aangesluit het en toe die volgende al stotterend kwytraak:
      ” Ek weetie djuis waaroor dit alles gaan nie maar dis ‘n MOHERSE sukses.!”

    3. Sjert Avatar
      Sjert

      Een van die Marx-broers het gese: “I don’t care to belong to any club that will have me as a member.”
      Mens moet maar katvoet loop met hierdie wysheid van die Marx gebroers. Kan maklik as ‘n tweesnydende swaard gebruik word.
      :-)))

    4. Andy van Vuuren Avatar

      Ek het n foto hier by my op rekenaar waar daar gewys word hoe n spesifieke skool in Kwazulu Natal blykbaar in drie maande se tyd van iets tot niks, net n paar beton pilare, oorgebly het NIKS.
      Ek is so ‘n bietjie dommerig nog met die rekenaar en weet nie hoe ek dit vir julle kon wys nie.

  8. Henrietta Avatar
    Henrietta

    Ek MOES net weer Leon Lemmer se puik artikel (“Die konserwatisme van Albert Schweitzer – Schweitzer het destyds met ‘n naïewe Europese perspektief na Afrika gekom.” 6 Julie 2014)
    hier op PRAAG gaan opdiep en lees …

    http://praag.co.za/?p=25618

    1. Riempies Avatar
      Riempies

      So n vloeksteen – met dieselfde bekwaalheid as sy genetiese Afrikane in Afrika.

  9. Sjert Avatar
    Sjert

    Die huidige plundering en onluste in Fergusson verskaf uitstekende en beknopte inligting oor die psige van die VSA se swart gemeenskap. Issie norag om eers een skryfsel oor die fenomeen te lesie.
    Dit verskaf ook ‘n helder blik op wat ons hier te wagte kan wees, wanneer grondgrypery en aanvalle teen die “have’s” eers mooi op dreef kom.
    Wat veral insiggewend behoort te wees, vir diegene wat dink dat die buiteland een enkele duit vir die wittes en in besonder die Afrikaner sal omgee, is om te let op die rapportering van die gebeure deur Fox, CNN, BBC ens.
    Alweer die ‘edele barbaar’ wat op een of ander wyse geregverdig is om te roof, te breek, af te brand, te vernietig en wat nog ^%#@ alles.
    Snik.

  10. Henrietta Avatar
    Henrietta

    Hier is baie interessante aspekte van die Ferguson- saak wat aangesny word:

    http://pulpitandpen.org/2014/11/24/ferguson-and-the-soft-bigotry-of-americas-leading-evangelicals/

    1. Henrietta Avatar
      Henrietta

      Wat ons by bogenoemde skakel oor die Ferguson saak leer is:

      *Stop exalting the culture of victimization

      *Stop codling mob behaviour

      *Stop rewarding bad behaviour

Leave a Reply