segregasie – praag.co.za

Franse skoolstelsel in krisis weens ‘apartheid’ en ‘ongelyke prestasie’

Volgens ‘n onlangse verslag wat deur die Raad op die evaluering van die Franse skoolstelsel vrygestel is, “produseer die stelsel self ongelykheid” en is die prestasiegaping tussen meesal blanke middelklas-Franse en gekleurde immigrante “besig om te vergroot”. Die beleid om meer geld aan “prioriteitskole” met nie-Franse, immigrante- of gekleurde kinders te bestee, word ook as ‘n mislukking beskou aangesien die prestasie van sulke skole konstant afneem. Trouens, die meer geld wat sulke skole van die staat ontvang, veroorsaak volgens die verslag dat hulle “gestigmatiseer” word en dat ouers nie graag hul kinders na sulke skole wil stuur nie.

Die verslag veroorsaak konsternasie in die geledere van Frankryk se sosialistiese elite wat reeds jare lank die opvoedingstelsel oorheers, met die meeste onderwysers wat vir die Sosialistiese Party stem. Sosialistiese regstellende-aksie en diskriminasie teen blanke Franse het meer ongelykheid veroorsaak as wat daar andersins in die stelsel sou gewees het.

Die links-liberale koerant Le Monde het gister ‘n pleidooi vir gedwonge integrasie gelewer en betreur dit dat “die stryd ten gunste van meer (rasse-)vermenging grootliks oor die afgelope dertig jaar afwesig was”.

Daar bestaan de facto-apartheid of segregasie in Franse skole, en die verslag meen dat enige beleidsverandering “ondoeltreffend sal wees solank as wat die mees gesegregeerde skole en junior hoërskole nie meer maatskaplike vermenging instel nie”.

Die beleid om meer geld aan ‘n skool te bestee sodra daar 30% of meer nie-Franse of gekleurde kinders in die skool is, het volgens die verslag skouspelagtig misluk. Sulke skole wat as “ZEPs” bekendstaan (zone d’éducation prioritaire) en dus as “prioriteitskole” beskou word, toon groot dissiplineprobleme sodat onderwysers veel minder tyd aan onderwys kan bestee. Die studie bevind dat onderwysers in ZEP-skole ongeveer 21% van skooltyd aan dissipline of aan “die handhawing van ‘n gunstige klimaat bestee”, teenoor 16% in gewone skole en 12% in privaatskole. In die derde jaar (vanaf matriek, want Franse skole klassifiseer leerlinge omgekeerd in jare wat voorlê voor hul matriekjaar, wat as die “terminale jaar” bekendstaan) is leerlinge veronderstel om 4 uur Frans per week te ontvang, maar in ZEP-skole word dit slegs 2 uur en 30 minute, teenoor 2 uur 45 minute in nie-prioriteitskole en 3 ure in privaatskole. Volgens die verslag, “weeg dissiplineprobleme, maar ook skorsings, en die afwesigheid van leerlinge en onderwysers swaar op die rooster”.

Afgesien van die verminderde tyd wat vir onderrig in die grootliks nie-blanke skole beskikbaar is, is die gehalte ook laer. Die verslag vermeld:

“Leerlinge uit agtergeblewe gebiede het nie toegang tot dieselfde onderrigmetodes as diegene uit bevoordeelde gebiede nie,” sê die sosioloog Nathalie Mons wat aan die studie deelgeneem het. “In wiskunde, byvoorbeeld, is die take minder ambisieus, die verwagtinge laer, die onderrigomgewing minder belowend.”

Waarskynlik weens die groot aantal gekleurdes wat uit voormalige kolonies na Frankryk toe stroom, is die gaping tussen “bevoordeelde” en “benadeelde leerlinge” in die land die hoogste van al die ontwikkelde lande van die OESO (Organisasie vir ekonomiese samewerking en ontwikkeling, sien bogaande grafiek). Ook Swede, waarvan die onderwysvlak eens van die hoogste ter wêreld was, sukkel vanweë immigrasie deesdae met “benadeeldes” wat nie die mas opkom nie, en dus met ongelykheid wat opvoeding betref. Swede het egter volgens bogaande grafiek ‘n effense verbetering in die wiskundevaardighede van “benadeeldes” behaal, teenoor Frankryk waar daar geen verbetering in agtergeblewenes se wiskunde te bespeur is nie.

Karakterisering van Amerikaanse swartes

Jared Taylor is aan Praag-lesers bekend as die outeur van White identity: racial consciousness in the 21st century (2011). Hy is ook die redakteur van die webtydskrif American Renaissance. Taylor skryf gesaghebbend oor rasse-aangeleenthede. Hy erken dat sy kennis grootliks op studeerkamerinligting gegrond is. Ten einde ‘n groter mate van balans te verskaf, bestaan sy jongste boek, Face to face with race (Oakton: New Century Foundation, 2014, 172p; Amazon Kindle $7.92), uit 14 essays wat voorheen in American Renaissance gepubliseer is. Daarin boekstaaf blanke Amerikaners hulle eerstehandse ervaring van veral swartes. Weens owerheidsmaatreëls en teistering voel die meeste outeurs verplig om skuilname te gebruik, gevolglik verwys ek dan bloot na “die outeur”.

Om die Amerikaanse opset te verstaan, is dit nodig om te besef dat daardie swartes demografies ‘n minderheid is (dikwels op 12% gestel), dus soortgelyk aan dié van blankes in Suid-Afrika. Swart Amerikaners geniet oordadige minderheidsregte, terwyl letterlik geen sodanige regte aan Suid-Afrikaanse blankes gegun word nie. Hierdie verskil in behandeling kan toegeskryf word aan die feit dat die meerderheid blanke Amerikaners gebreinspoel is om skuldig oor die destydse verslawing en segregasie van swartes te voel, terwyl die swart meerderheid in Suid-Afrika (en die klein groepie blankes wat mandaatloos namens al die blankes oorgegee het) geen grondwetlike erkenning gegee het aan die positiewe bydrae wat blankes oor eeue gelewer het nie.

Soos in Amerika word slawerny voortdurend in Suid-Afrika misbruik om blankes moreel te veroordeel, terwyl die voorouers van die plaaslike swartes in werklikheid nooit slawe was nie. Die era van kolonialisme, rasse-segregasie en apartheid word voorgestel asof dit net so erg, of erger, as slawerny was. Dat slawerny destyds ekonomies voordelig vir Amerika was, kan nie ontken word nie. Die hedendaagse swart Amerikaners is egter glad nie trots op die positiewe bydrae wat hulle voorouers destyds gelewer het nie. Hulle verwyt hedendaagse blankes vir die wyse waarop hulle wit voorouers destyds ledigheid by swartes bestry het en die swartes eis buitensporige vergoeding vir wat hulle voorouers glo destyds nie ontvang het nie.

Amerika het deesdae ‘n multi-etniese bevolking by uitnemendheid. Die blankes is ‘n vinnig krimpende meerderheid. Voor die middel van hierdie eeu sal die blankes ‘n minderheid in die Amerikaanse bevolking wees, “by replacing the founding stock of Europeans with an Afro-Asiatic-Mestizo mix” (Kindle 74). Dít vanweë “natuurlike” aanwas en die voorkeur wat aan nie-wit immigrante gegee word. In voorbereiding op blanke minderheidstatus word soveel moontlik regte aan etniese minderhede toegeken in die (ydele) hoop dat blankes vorentoe, wanneer nie-wittes in die meerderheid sal wees, ook so sagkens behandel sal word. Die voortreflikheid van die staatkundige bestel wat die Amerikaners wêreldwyd propageer, naamlik demokrasie (in die sin van een mens, een stem), met sy veronderstelling van gelykheid (bv dat alle mense ewe goed is), word steeds nie algemeen deur blanke Amerikaners bevraagteken nie.

In die Weste is die era waarin ons leef met liberalisme deurweek. Die skade wat swart Amerikaners in die samelewing aanrig (in hulle eie etniese groep en daar buite) word meesal nie net nie verreken nie, maar ingevolge politieke korrektheid doelbewus verdoesel. “The propaganda mill is always working to show things as they are not” (310). Op ‘n soortgelyke manier word die “vergrype” van kolonialisme beklemtoon, maar die weerslag van kolonialisme, naamlik die toestroming van immigrante uit die Derde Wêreld na veral Europa, met uiters destruktiewe gevolge vir Europese kultuur en beskawing, word grootliks verswyg. Van Amerika word gesê: “Popular music, movies, sports and television are largely black oriented” (225). In Suid-Afrika word dit duidelik in die massamedia weerspieël.

Wat van swart Amerikaners gesê word, geld nie noodwendig Suid-Afrikaanse swartes nie, soos ek hierbo met verwysing na slawerny aangetoon het. Elke leser moet maar self besluit in hoeverre wat hier volg op plaaslike swartes van toepassing is. Die uiteensetting steun noodwendig op veralgemening. Alle swartes is nie sleg nie. Insgelyks is alle wittes nie goed nie. As iets wat negatief is deesdae van ‘n etniese groep (veral swartes) beweer word, word dit stereotipering genoem. Die waarheid wat onder oë gesien moet word, is dat sodanige veralgemening op ‘n beduidende getal gevalle kan berus en in daardie mate geldig is.

In Taylor se boek word beweer dat Amerikaanse swartes geneig is om bv meer luidrugtig, uittartend, aggressief, gewelddadig en misdadig as ander etiese groepe, soos blankes, Latynse Amerikaners (bv Meksikane), Asiate en Indiane, te wees. “Blacks are different by almost any measure to all other people. They cannot reason as well. They cannot communicate as well. They cannot control their impulses as well” (2011). “Blacks are, in many ways, childlike, and this is illustrated by the often superficial quality of their emotions. They are easily provoked into violence and mayhem” (2430). Al die nie-wit etniese groepe is geneig om dislojaal teenoor die Amerikaanse staat te wees.

Columbus Day word in nie-wit geledere geminag “because Columbus was a ‘genocidal racist'” (170), maar van alle Amerikaners word verwag om Martin Luther King Day te gedenk. Aan blanke Amerikaners word daar nie erkenning gegee of respek betoon nie. “I cannot remember even once being thanked or complimented by a black client” (1839). Daar word selfs op blankes gespoeg. Wittes het skynbaar ‘n besondere kapasiteit om uittarting en vernedering met passiwiteit te verduur. Swartes voel vere as hulle oortredings begaan en sal nie verskoning vra nie. Daar is by hulle geen skaamte nie. “They cannot view things from the perspective of others … They do not understand the pain they are inflicting on others” (1961). “It was never their fault” (1805). “It is aways someone else’s fault” (1843). Blankes word gehaat, “the hatred of those who blame the white race for every failure of their own race” (1624).

Blykbaar distansieer al die ander nie-wit groepe hulle van die swartes. Dit is eintlik net blankes wat swart-gedienstig is of aan hulle lippediens bewys. “I have seen whites go on their knees before blacks – and apologize for slavery, white privilege, blacks in prison, the poor state of black neighborhoods, AIDS, drugs in their community, etc” (162). “It seems that ‘white privilege’ is an extremely powerful concept that makes some people believe they deserve humiliation. It leads to a bizarre form of cultural suicide, and an inability to defend one’s own interests” (229). Blankes wat hulle in swart woongebiede begewe, kan in lewensgevaar wees, want swartes beskou dit as uitsluitlik hulle terrein. Baie swartes verkies segregasie: “Keep Harlem Black” (208). “Most blacks believed that segregation on equal terms was better than integration” (544).

Die outeurs van die essays was in baie gevalle aanvanklik polities verlig maar dure ondervinding het hulle gefrustreerd gemaak en tot ander insigte laat kom. In hierdie sin kan kritici beweer dat die boek ‘n eensydige beeld voorhou. Ek beperk my aandag tot ‘n aantal hoogte- of laagtepunte in Taylor se boek. Van die inligting, bv oor toestande in Amerikaanse tronke, is van so ‘n bedenklike aard dat ek nie kans sien om daaroor op ‘n openbare forum soos Praag te skryf nie. Wat nie algemeen besef word nie, is die mate waarin blanke Amerikaners daagliks (bv op straat) aan verbale rassisme deur swartes blootgestel word, terwyl blankes in Suid-Afrika dadelik van rassisme beskuldig word as hulle sekere benaminge vir swartes, bruines of Asiate gebruik. Daar is egter geen benaming vir blankes wat nie maar geuiter mag word nie. Dubbele standaarde geld nie net in Amerika nie, maar ook in Suid-Afrika.

Amerikaanse swartes word uitgebeeld as werksku. Hulle kom dikwels laat by die werk aan, verdwyn gedurende die dag of gaan vroeg huis toe. In werktyd word geëet, gesels, geraas, geslaap. “By their very presence, blacks upset the rhythm and flow of work” (728). “Then there are the guys who claim to have had deaths in the family, but who forget, and claim multiple deaths for the same person” (716). “For most of the blacks, work of any kind was an imposition to which they submitted as seldom as possible. They never took the slightest interest in it, and had no concept of taking pride in what they did. Their lack of concern for what might happen out in the ‘white man’s world’ was breathtaking” (423). Later verwys hierdie outeur na swartes se “God-given right not to work” (457). Die redes hiervoor is dat werk op ‘n raskwotastelsel aan swartes toegeken word en dit weens owerheidsmaatreëls uiters moeilik is om hulle te ontslaan. Sy gevolgtrekking: “So long as there are enough whites to maintain standards and set the tone, we can continue to be a First-World country despite a certain number of non-whites. But past the tipping point the jungle rushes in” (461).

Verskeie van die outeurs verwys na swartes se onvermoë om toelatingseksamens te slaag. Daar word dan onderrigprogramme net vir hulle ingestel en selfs dan word die eksamen wat nie-swartes moet slaag, omseil. “The ironworkers test has been completely watered down” (749). Wat soms in die praktyk gedoen word, bv in die boubedryf en weermag, is om swartes in andersins nie-swart groepe te versprei. “With a mixed pair, the white or Indian guy has to do all the thinking and most of the work” (707). “Many of the blacks have a chip-on-the-shoulder attitude about the job and about whites. In my opinion, they strike a pose to hide the fact that they don’t have what it takes as a group to do the work. I can’t imagine what their day must be like, always walking around wondering if someone doesn’t like them, never able to lose themselves in the work. This work has so much to offer, but it’s up to each man to get out of it what he can” (758). Sy nogal optimistiese gevolgtrekking is: “People are fed up with all this nonsence and slowly they will first take back the workplace and then their society” (770).

“Affirmative action always has costs. Usually, they are lower standards, poor performance, bad morale, and lost profits” (773). Dit is ‘n geval van mense “hired and promoted beyond their capabilities” (790). “Diversity destroys trust” (1359). “Nearly every major problem, accident, or scandal I saw in the service had a black or Hispanic at the bottom of it” (1305).

In America word buite-huwelikse kinders “outside kids” genoem. “Black men are good at making children but not at supporting them, and this can be a terrible burden under laws written with white people in mind” (1856). “The average black client will not pay child support unless it is deducted from his paycheck. Many refuse to work, or leave a job to avoid paying. Job turnover is very high among blacks, and the court system has a hard time keeping up with them. Some blacks quit on purpose, and move to another job so as to keep one step ahead of the collections” (1865).

Naas die twee hoofstukke oor tronktoestande is die een oor New Orleans, toe die orkaan Katrina in 2005 daar skade aangerig het, die ontstellendste. Min mense besef dat twee-derdes van die inwoners van hierdie stad swart is. Namate sake-ondernemings en die huise van blankes ontruim is, is hulle gepunder. Swartes het hierdie natuurramp aangegryp as ‘n maklike misdaadgeleentheid. Hulle het ook die reddingspogings in die wiele gery deur brande te stig, skuilings af te breek en op reddingsvliegtuie en -bote te skiet.

Die laaste hoofstuk in die boek handel oor Suid-Afrika. Die outeur was 12 jare lank ‘n dosent aan universiteite in Papoea-Nieu-Guinee en swart Afrika voordat hy hom in Johannesburg gevestig het. Van swartes as individue sê hy: “I do not dislike them” (2344). Ongelukkig is hierdie essay reeds in 1998 gepubliseer. Die inligting is dus verouderd, want dit weerspieël toestande in die nuwe Suid-Afrika toe Nelson Mandela die president was, dus voor die groot inploffing plaasgevind het.

Die outeur vestig die aandag op die agteruitgang van die hospitale: “Prior to 1990 … they were vastly superior to anything you would find in black Africa” (2456). Ook: “The black schools under apartheid were infinitely better than the general chaos and mayhem that passes for ‘black education’ now” (2477). Die Universiteit van die Witwatersrand “has traditionally been the leading university in South Africa, and deservedly so. But the push, for at least the last ten years, has been to turn it into an African university, that is to say, one with no standards, very little teaching, no significant research, and that issues meaningless paper degrees. The paradox is striking. Blacks go to Wits because it is white. Yet these same students (or at least a very vocal minority among them) and the black government are doing their best to turn white universities black, which they cannot fail to know means their ruin. Indeed, one suspects that it is the very contrast between white success and black failure that they wish to eliminate” (2494).

Daar word gepoog “to manipulate (unjustified) white guilt” (2464). “Nelson Mandela recently told international investors that industrialized countries ‘owe us that support, not as a question of charity, but because we are entitled to it. Our region was subjected to the most brutal form of exploitation in the colonial era which robbed us of our recources'” (2469). Ek wei nie uit oor die ander sake waarmee alle Praag-lesers bekend is nie. Die outeur het waargeneem en tot hierdie gevolgtrekking gekom: “My own view is that South Africa will gradually sink towards the level of the rest of the continent, though it is unlikely to reach the same depths, given a continuing white presence” (2532). Hy wys op “the common black failure to understand the nature of wealth creation: To them it is just sitting there waiting to be taken, not something that requires sacrifice, hard work, discipline and foresight” (2549).

Die outeur haal ‘n swart Amerikaanse sielkundige soos volg aan:

“Black people are inclined to regard the white man as superior … they do indeed feel that the white man is intrinsically better” (2357). Die outeur skryf: “One discovery I made living in black Africa is that virtually all blacks unaffected by liberal egalitarian ideology not only recognize this inequality but are not in the least bothered by it!” (2362). “Perhaps because of this, among themselves, blacks often seem consumed by a need to feel superior and to achieve ‘status.’ From a black point of view, the best way to do this is to make someone else (feel) inferior to you, since if he is inferior you must be superior. This helps explain much of the callous and often brutal behavior of black[s] …When they find themselves in even the most petty positions of authority, many blacks lord it over their underlings in the most extravagant manner” (2366).

“Black criminal propensities were previously held in check by slavery, segregation, apartheid, and strict tribal custom. Remove these constraints and pathologies assert themselves” (2389). “Blacks have a sheep-like mentality, are overawed by authority, and are therefore easily cowed” (2426). “In general, Africans simply cannot manage. They are incapable of running any large establishment and lack the discipline, organization and cooperation necessary to control crime. Although this may sound harsh I believe they also lack the necessary morality. Police will obviously be more effective if they are morally outraged by crime and feel, viscerally, that it is bad. I would doubt there are many African police, at any level, who feel this way” (2397).

“South Africa should, of course, be a lesson for America. Both countries are making the same mistake, which is to assume that there is no such thing as racial differences. It is a mistaken assumption that prevents recognition of the fundamental paradox of black-white relations. Blacks want to live in white neighborhoods, go to white schools and hospitals because they are white. Yet these objects of their desire will remain desirable and superior only as long as they remain white. A few blacks can live in a white neighborhood or go to a white school without seriously affecting it, but as soon as their numbers approach predominance, the very things that made the blacks want to go there cease to exist and blacks find themselves in the very situation they sought to flee: black slums, broken-down black schools, hell-hole hospitals, etc. Blacks can enter into these white structures only if their numbers are controlled; but that is impossible so long as everyone assumes that the very idea of fundamental racial differences is somehow shameful and morally abhorrent” (2574).

As die outeur se hipotese, dat rasse (bv wittes en swartes) verskil, korrek is, hou dit in Amerika nie dadelik of gou sulke ernstige nadele in as in Suid-Afrika nie. Die nie-wittes sal oor sê drie dekades in die meerderheid in Amerika wees, maar die swartes sal steeds ‘n minderheid in daardie nie-wit komponent wees. In Suid-Afrika vorm die swartes reeds ‘n alles verswelgende en vinnig groeiende meerderheid. Weens die beleid van gedwonge integrasie en sosiale manipulasie, waarvolgens die demografie oral op elke gebied en iedere vlak weerspieël moet word, is daar geen moontlikheid dat enige entiteit, hetsy skool, universiteit, woonbuurt, sake-onderneming, ens, wesenlik wit mag wees nie. Die toekoms is dus swart, oftewel: Dit is nag. Dit is die prys wat Afrikaners betaal vir algemene, ongekwalifiseerde stemreg in ‘n eenheidstaat weens die verraad van ‘n klein groepie blanke Afrikaanssprekendes.

Laastens bespreek ek die mooiste opstel in die bundel. Denis Ruiz het in idilliese omstandighede grootgeword in die blanke woonbuurt Fairview Village in Jersey. Sedert die sestigerjare mag Amerikaanse woonbuurte nie uitsluitlik wit gehou word nie. Die regering subsidieer swartes om dit vir hulle moontlik te maak om daar te woon. Die resultaat is dat hierdie buurt 45% swart geword het. Saam daarmee het verval ingetree en is dit nie meer veilig om daar te woon nie. Eiendomswaardes het getuimel. “The neighborhood where I grew up is now a wasteland” (2045).

Oor die blanke inwoners sê Ruiz:

“They wanted to live among their own people. They wanted to live in a white community. Now, I see this as the highest form of self-determination: people defining their own community, deciding what comes into their collective lives, determining their own standards. It doesn’t matter if their standards don’t seem rational or moral to someone else. People have a right to decide who they will live with. This is not a matter of rationality or of morality. It is simply human. It’s not that they have ill will toward anyone; it’s just that they know what atmosphere they like” (2036).

Ruiz woon nou op ‘n ander plek. Toe hy daar ingetrek het, was dit ‘n blanke gebied. Sedertdien was daar transformasie en is hierdie omgewing ook geruïneer.

“I have to either stay and feel trapped or get out” (2083). Dan spreek hy tot die siel van Afrikaners: “I feel that I am all the time planting and that I am never going to get the harvest, that I am never going to live in a true community” (2087).

Eienaar met aparte toilette sê jammer

Die eienaar van ‘n kantoorgebou in Louis Trichardt het om verskoning gevra omdat kleedkamers by sy besigheid op grond van velkleur geskei is, het RSG berig.

Die Menseregtekommissie se bestuurder in Limpopo, Victor Mavhidula sê die eienaar van die gebou het die gebruik reeds gestaak.

Die eienaar van ‘n ander besigheid word intussen ook ondersoek vir dieselfde diskriminasie.

Mavhidula sê die MRK is bekommerd oor toenemende berigte van rassisme en vra die publiek om dit aan te meld.

Apartheid het sin gemaak

Ek wil ‘n aanhaling gee wat deur niemand anders nie as dr. Anton Rupert gemaak is as spreker op ‘n vergadering van die “The African Affairs Society of America” in New York, in 1962. ( Verwys: I plead for my country and all its peoples.)

“What then has enabled South Africa to outstrip its African brother states in performance?

Firstly: The fact that South Africa has more educated citizens than any of the other states…

Secondly: We have not given one man one vote.

Lord Hailey, one of the greatest living authorities on Africa, said: ‘May it never be said that the African had asked bread and was given the vote …’

May it never be said of us that when the peoples of the world sought ‘freedom from want’ we gave them the ‘bondage of the vote …’

Thirdly: The white South African has a philosophy of economic activity…

Fourthly: The fact that the Whites have kept themselves separate and maintained a certain standard of living has caused them to set a standard to which the non-whites aspire. In the process the latter are being helped up, whereas the whites are not being pulled down.”

Baie interessant. Toets sy woorde en insig en meet dit aan die status quo tans in Suid-Afrika. Waar staan die Afrikaner ná segregrasie afgeskaf is?

Ek merk reeds die afgelope 15 jaar op hoedat baie mense – en dan verwys ek spesifiek na die Afrikaners en/of blankes van hierdie land – met ‘n selfvernietigende skuldgevoel sit oor die sogenaamde “verlede”. Soveel mense wat hulleself belas met ‘n nimmereindigende gevoel van skaamte en minderwaardigheid oor die vorige bedeling se toepassing van ‘n politieke beleid wat na bewering gemeenskappe blatant verontreg het.

Daar word tot satwordens toe gepleit, gesmeek, gebieg, knieë toe gegaan, voete gewas, aanhoudend om verskoning gevra oor die sogenaamde “verlede”. Beskuldigings in die pers word heen en weer geslinger en vingers word gewys na enige-iemand wat behoudend is in sy politieke sienswyse en lewensbeskouing.

Diegene wat ‘n voorkeur toon vir sy eie kultuur, en trots verwys na pres-tasies in die verlede deur mense van sy eie kultuurgroep (meer spesifiek die Afrikaner) word voortdurend uit verskeie oorde gekritiseer en gebombardeer met verwysings na die sogenaamde mislukkings van die verlede en byna gekruisig oor die “onmenslikheid” van die beleid van “apartheid”.

Hierdie gefabriseerde gewetenspropaganda word gekenmerk deur subtiele beïnvloeding en indoktrinasie deur ‘n verskeidenheid van drukgroepe wat die media as voertuig uiters effektief aanwend.

Bygesê, onkunde en ‘n gebrek aan insig onder die oningeligtes tussen ons gee waarskynlik ook aanleiding tot hierdie skuldgevoelens.

Dis egter verstommend hoe beïnvloedbaar die mens is en hoe maklik jy mense kan manipuleer. (Ou nuus − “Battle of the mind”)

‘Reg’ en ‘verkeerd’ is ‘n relatiewe begrip, spesifiek met verwysing na die fenomeen van ‘apartheid’

Dis tog ‘n bekende feit dat nie alle gemeenskappe, volke, stamme, en etniese groeperinge dieselfde basis gebruik waarop hulle waardestelsels gegrond is nie. Om die waarheid te sê, daar is geen universele waardestelsel tans in die wêreld waarvolgens alle mense leef nie. Die liberale drukgroepe en menseregteorganisasies beywer hulle wel daarvoor, maar dis nog in sy kinderskoene.

Tans beywer hierdie denkskool hulle om alle kulture, tale en godsdienste gelyk te maak en ‘n “gemene deler” te vind. Jy kan dit op vele terreine reeds waarneem; ons leef mos in ‘n sogenaamde global village. Dit gaan egter jare neem om hierdie doelwit te bereik. (‘n Senior lid in die Amerikaanse militêre opset het op ‘n stadium in my teenwoordigheid gesê “We’re goin to Americanize the whole damn world”, wat dit ook al mag beteken.)

Om reg te laat geskied aan die audi alteram partem-reël moet die hele kwessie van “the evil system of apartheid” binne konteks beoordeel word en teen die agtergrond van gebeure hier in Suider-Afrika sedert 1652.

‘n Praktiese oefening

Gooi ‘n paar murgbene op die grond neer tussen ‘n klomp honger honde, ongeag die tipe hond. Jy sal opmerk hoedat elkeen onmiddellik vorentoe storm en probeer om gulsig alles vir homself toe te eien. Hoedat die sterkste hond wydsbeen oor die vleis gaan staan en grom, tande wys en hap na die naaste hond of opponent wat hom wil teengaan.

Dit veg, skeur en ruk totdat die dominante een d.m.v. “intimidasie” basies beheer van die situasie neem en homself help aan die meeste van die vleis. Dié wat kan, gryp ‘n stukkie en skarrel weg om dan in relatiewe vrede sy eie vleis eenkant in afsondering te vreet.

Ek het dit prakties beleef met my eie honde vir baie jare, ook vreemde honde se gedrag in dié verband dopgehou. Ook honde in ander lande (snaaks genoeg) tree so op, nie net hier in S.A. nie !?

Selfs by klein kinders sal jy min of meer dieselfde ding sien. Daar is ‘n ooreenkoms tussen die mens en dier se gedrag. Noem dit oerinstink.

Hierdie gedrag het direk te make met selfhandhawing

Sit ‘n klomp karretjies neer voor ‘n groep seuntjies en jy sien hoe gryp elkeen soveel as wat hy in sy hande kan hou. Sit jy ‘n bak lekkers neer en sê “vat vir julle” (sonder om uit te deel) dan gebeur dieselfde ding… hande vol word gegryp.

Jare gelede gedurende die sestigerjare, op die Swazi-grens waar ek groot geword het, het ek dieselfde fenomeen waargeneem. Ek en my broer het soms ‘n hele papiersak vol “Chappies” by die enigste kafee op die dorp gaan koop en dan vir dae lank loop kou aan die goed. (Jy kon 400 kry vir net R 1,00 daardie tyd.) Hier by 200 was jou kake lam gekou en het ons dan besluit om die goed eerder weg te gee vir die Swazi-klonkies met wie ons gereeld saam loop kettie skiet het, en wat dit meer sou waardeer.

Ons huis het reg teen die grensdraad tussen Swaziland en die RSA gelê met ‘n 6 voet hoë “split pole”-houtheining wat ons effens privaatheid ge-bied het. Terwyl ek en my broer dan bo-op die houtheining gesit het, het ons een of twee van die mannetjies wat ons ouderdom gehad het nader geroep en gevra of hulle kougom wou hê.

Binne enkele oomblikke was daar ‘n hele klomp (aan die Swazi-kant) wat in ‘n bondel gestaan en wag het vir die kougom wat ons in die lug sou opgooi. Die lekkers het nog nie grond gevat nie of die mannetjies slaat al vuis terwyl elke knaap probeer om soveel as moontlik van die lekkers in die hande te kry. Die hele groep van 12−15 swart seuns het vuisgeslaan sonder diplomatiese beredenering of eweredige verdeling van “eiendom” in ‘n poging om elkeen soveel van die lekkers as moontlik te kry.

Jy het seker ook al beleef (dalk in jou eie kinderjare en selfs nou nog?!) hoe jy die grootste stukkie koek of biltong sal uithaal tussen die res as jy die geleentheid het. Jy soek die beste uit vir jouself. Daar is nie ‘n mens wat dit nie doen nie.

Jy kies wat vir jou die beste of mooiste of grootste is.

Wie doen dit nie ?

Gooi jy ‘n paar mieliepitte voor ‘n klomp tarentale, duik almal tegelyk na elke pit wat val in ‘n poging om soveel as moontlik daarvan te kry, sonder inagneming van die ander.

Sogenaamde “apartheid” het direk en indirek te make met doodnormale menslike gedrag en simboliseer eintlik maar net die pitte wat val waarvoor elke hoender hardloop.

Apartheid is universeel

Die hele ideologie van “apartheid” manifesteer reeds vir eeue op allerlei maniere in baie lande van die wêreld (nie net in Suid-Afrika nie) as ten minste ‘n komponent van landsbestuur en alles wat daarmee saamhang.

Die burgers uit die onderskeie Europese stamlande, as jy wil, het ten spyte van verskille hier en daar, ‘n ooreenstemmende benadering gehad wat lewenswaardes betref. (Verwys na die aankoms van die witman uit Europa hier aan die suidpunt van Afrika.) Die Christelike godsdiens was die basis vir alles in stamlande soos Frankryk, Duitsland, Holland, asook selfs in Brittanje.

Vanuit hierdie Christelike, Calvinistiese en Lutherse perspektief is “reg” en “verkeerd” dan ook beoordeel.

In teenstelling hiermee het die Afrika-volkere ‘n totaal ander waardestelsel aangehang. Tussen die twee pole wat mettertyd ontmoet het hier op die suidpunt van Afrika was grondige verskille (letterlik en figuurlik) duidelik waarneembaar wat meegebring het dat die een groep in ‘n totaal ander maat gemeet het as die ander groep.

Dit was dus logies dat konflik sou ontstaan. Gewelddadige skermutselings, wedersydse aanvalle, klopjagte, bloedige gevegte en veldslae het dan ook sporadies opgevlam.

Kon nie anders nie… normale menslike gedrag regdeur die wêreld reeds vir eeue lank.

Op die boom van die beker beskou was die oorsprong hiervan ‘n botsing van eiesoortige waardes en belange!

Die pioniers wat die binneland in is, het hulle nie vasgeloop in beeskampe, wilddrade, teerpaaie, wingerde, hospitale, skole, kerke, navorsingstasies, dorpe, lughawens en stede nie.

Die pioniers het wel met kaart, kompas, geweer, Bybel, pik, graaf, knyptang, stewel en skoolboeke die land wat hulle bewoon het, begin ontwikkel; natuurlik met die fisiese hulp van die inheemse gemeenskappe.

Nou is dit so dat, toe die eerste skole opgerig is, geen handboek bestaan het in Zoeloe, Xhosa, Tswana, Sotho, Venda, Shangaan of Ndebele nie. (Verwys: Geskiedenis, Aardrykskunde, Wetenskap, Biologie, Houtwerk, Wiskunde, ens.)

Wie se skuld was dit ?

Kan jy hierdie leemte voor die voete lê van die Europese groepering wat nooit enige kontak met die inheemse rasse gehad het voor hulle aan die Kaap nie geland het nie?

Waarom die groot verskil tussen die twee groepe met die ontmoetslag?

Wie was verantwoordelik vir die ongelykheid?

Wat was die noodwendige gevolg van hierdie ongelykheid?

Die hond kyk na homself… die tarentaal doen dit… die mens ook.

Die pioniers het aanvanklik eers met Duits, Frans en Hollands as voertaal en later met Afrikaans wat mettertyd ontwikkel het, hulle skole opgerig en met hulle eie kinders se opvoeding aangegaan. Engelse pioniers (1820) het later ook aangegaan met onderrig in hulle eie taal.

Logiese menslike gedrag, om na jou eie om te sien.

In hierdie tyd het die swart stamme ook aangegaan met wat hulle vir honderde jare gedoen het, nl. hulle eiesoortige manier van leef, opvoed, kultuur, jag, veg, ens.… ook na hulle eie omgesien. Hulle het ook nie die Europese nasaat/pionier probeer betrek by hulle aktiwiteite en leefwyse nie.

Logiese menslike gedrag… om na jou eie om te sien.

Die blote feit dat daar so ‘n verskeidenheid van swart stamme was wat elk sy eie grondgebied bewoon het, ‘n eie taal gebesig het, kenmerkende kleredrag, hooftooisels en huisversierings gehad het en nie met mekaar wou meng nie is ook maar ten diepste ‘n manifestasie van “apartheid”.

Die Zoeloes wat uit ‘n magdom van kleiner stamme bestaan het, het dan ook mettertyd ervaar aan die hand van Shaka (wat ‘n imperialistiese strewe gehad het) hoedat die kleiner groeperinge bymekaar gedwing is d.m.v. moord en doodslag, ten einde sy heerskappy te vergroot.

Duisende wat nie wou buig voor die “kolonialisering” van hulle eiesoortige belange (want dis ten diepste wat dit was) nie, het gevlug.

Hulle weiering om te meng of te integreer verteenwoordig ‘n vorm van segregrasie of afsonderlike ontwikkeling, of “apartheid” as jy wil. Hulle wou hulle eiesoortige belange, kultuur en tradisies handhaaf, ten alle koste. Hulle was selfs bereid om te veg daarvoor… soos die Afrikaner!

Dis algemeen bekend dat daar baie min verdraagsaamheid is tussen sekere swart stamme of volke hier in Suider-Afrika. Ook elders in Afrika. In Zimbabwe word onmenslike geweld deur die dominante etniese groepering waaraan Robert Mugabe behoort, toegepas op die opponerende groepering/stam. Etniese konflik bars voordurend los in Afrika (Bv. Hoetoes en Tutsi’s met by die 800 000 mense wat in ‘n kort tyd brutaal vermoor is… sekere instansies koppel graag ander redes aan die konflik.)

Die natuurlike seleksieproses wat redelik ongehinderd sy gang gegaan het in Suider-Afrika vir 300 jaar het uitgeloop op een kultuur wat dominant was en sterker was as die ander, en wat die gang van sake bepaal het. (Kompetisie tussen lewende organismes, mense en kulture is ‘n doodnormale natuurverskynsel en vind spontaan plaas. Die een met die grootste selfhandhawingsvermoë word die dominante faktor.)

Die kultuur van die pioniers of Europese nasate as jy wil, het die lewe op die vasteland verander en het vooruitgang gebring, en nie andersom nie. Logies en feitelik korrek. Die Afrikakultuur het dit nie gedoen nie.

Waarom skuldig voel hieroor… oor jou voorgangers se vermoëns en positiewe insette?

In die proses het die pioniers die inheemse groepering probeer betrek. Hulle het skole, kerke en ‘n magdom van instellings gebou en tot stand gebring, om die mense blootstelling te gee aan die Westerse manier van doen. ‘n Uiters prysenswaardige stap. Dit was die sterker kultuur wat die pas aangegee het.

Dis feitelik korrek en nie andersom nie.

Daar was uiteraard teenstand. Om skielik jou kinders in skole saam te gooi met mense wat totaal ander waardes aangehang het, sou mos wrywing bring. Dood logies. Wie kan dit nie insien nie?

Net so moeilik as wat dit vir die Europese nasaat/ Afrikaner was om onder die Britse bewind sy “eie” af te sterf, afstand te doen van sekere bekende kultuurgoete en tradisies, en dit onder dwang te ruil vir ‘n ander kultuur met vreemde tradisies en gewoontes, was dit baie gevra van die swart inheemse gemeenskappe om ook van hulle “eie” op te offer en bv. in ‘n ander taal as sy eie skool te gaan.

Interessantheidshalwe, ek het self jare gelede met ‘n ou swartman op ‘n plaas in ‘n afgeleë gebied gepraat wat vir my gesê het dat hy nie wil hê sy seuns moet die Westerse manier van doen aanleer wat in ons skole gedoseer word nie. Volgens hom moes hulle in die veld bees oppas en die leefwyse van sy eie mense aanleer. Sy weerstand en kritiek het nie soseer oor die onderrigtaal gegaan nie, maar eerder oor vakinhoud.

Ek het dit heeltemal verstaan… en ek verstaan dit nou nog. Ek respekteer ander kulture se manier van leef en doen. Ek verwag egter presies dieselfde begrip vir wat “myne” is.

Feit is, die inheemse volke sou nog verder agtergebly het as hulle totaal geïgnoreer was weens hierdie gesindheid van weerstand bied teen “die manier van die witman” en moes hulle net eenvoudig skool toe met Westerse leerplanne, noodgedwonge.

As iemand ‘n probleem hiermee het, antwoord dan net die volgende vraag. Waar was die leermateriaal van die inheemse groepe op daardie tydstip, en wie is verantwoordelik dat dit nie bestaan het nie?

Waarom het die inheemse etniese groepe nie die vertalings gedoen en die totale natuur-, regs-, mediese- en geesteswetenskap oorgeskryf en alle vakrigtings vir hulle kinders in hulle eie moedertale aangebied nie? Waarom moes dit vir hulle gedoen word; waar was hulle akademici ?

(Hier verwys ek na die Afrikaner wat met die ontwikkeling van sy taal byna alle tersaaklike vakinhoud uit Engels, Hollands, Duits en Frans na Afrikaans oorvertaal het, ook nuwe begrippe, definisies en woorde gevorm het, die Bybel vertaal het… te veel om op te noem.)

Geen geskrewe literatuur van enige aard met inheemse oorsprong is ooit in die inheemse groepe se besit gevind sover my kennis strek nie. (Die Boesman het wel baie interessante rotstekeninge agtergelaat.)

Die rede vir gebrek aan parallelle ontwikkeling met dié van die Europese nasate daardie tyd was eenvoudig − inheemse groepe/gemeenskappe het nie die kapasiteit gehad om dit te doen nie. Punt.

Dis feitelik korrek.

Apartheid volg op waarde- en ontwikkelingsverskille

Die logiese gevolg was dat waardeverskille en onewe ontwikkelingsvlakke aanleiding gegee het tot ‘n beleid wat skeiding, segregasie, en afsonderlike ontwikkeling tussen die twee strome of pole voorgestaan het, in alle fasette van die lewe hier in S.A.

Die ontwikkeling en vordering van die verskillende etniese en kultuurgroepe in dié verband was aanvanklik ‘n natuurlike proses wat redelik ongestoord sy gang gegaan het. Die Afrikaan, of nie-blanke dan, het grotendeels sy eie ding gedoen op sy manier, en dieselfde het gegeld vir die Europese nasaat, Afrikaner of blanke dan.

Uiteindelik het mense, tye en persepsies verander en het druk toegeneem om dinge aan te pas. Soos ‘n beskawing ontwikkel, so neem wetgewing toe en word al hoe meer aksies, gedrag en optredes van mense gereguleer ten einde die gemeenskap en sy handelinge te orden. Dieselfde het hier gebeur.

So het wetgewing ook mettertyd die leefwyse van alle mense in Suid-Afrika meer en meer begin reguleer. Voortspruitend uit die verlede en definitiewe verskille wat uitkyk en benadering betref, het ‘n sekere bestuurstyl ontstaan.

Ten diepste het dit vir die Europese nasaat gegaan om selfhandhawing van die blanke en/of Afrikanergroepering en alles wat laasgenoemde verteenwoordig of voor staan, en het “apartheid” uiteindelik die voertuig geword waarmee hierdie doelwit nagejaag is.

Die hond/tarentaal/mens/etniese groepering beywer hom vir sy eie welstand. Niks vreemds daaraan nie.

Belangrik: Dis duidelik uit my skrywe dat ek nie na die een groepering verwys as “reg” en die ander een as “verkeerd” nie, aangesien “reg” en “verkeerd” ‘n subjektiewe interpretasie van gebeure is. Jou verwysingsraamwerk beïnvloed jou persepsie.

Ek vereenselwig my egter weens my verbintenis tot die Europese of Hugenotenasate, met die belange van my eie (Afrikaner of Boer as jy wil) voor ek my vereenselwig met ‘n ander groepering bv. Britte of Pommies, Amerikaners of Yanks, Chinees, Eskimo of Tswana, ens.

Dis tog duidelik dat die Europese nasaat en/of Afrikaner hulle kultuur/ mense/godsdiens/tradisies sou beskerm en uitbou hier in Afrika en nie sommer net afstand sou doen daarvan nie.

Oerinstink… selfhandhawing!

Niks vreemds daaraan nie. Shaka en Dingaan het bv. hulle eie sienswyse oor ‘n reusegebied afgedwing tydens hulle heerskappy. Duisende wat hierdie twee here se siening geopponeer het, is in die proses vermoor (difeqane). Hope voorbeelde van “apartheid” oral oor die planeet, nie net hier nie. Die Amerikaners en die Rooi Indiane is ‘n goeie voorbeeld.

In die lig van die situasie soos geskets, en met inagneming van die grondige verskille in waardes, leefwyse, werksetiek, opvattings ens., het hierdie wesenlike verskille bygedra tot die feit dat die inheemse groepe in Suid-Afrika nie betrek was op politieke terrein om te help regeer oor die Europese nasaat/Afrikaner/Boer se doen en late nie.

Hier volg ‘n paar opvattings van die Afrikaner se kant af wat hom weerhou het daarvan om mag te deel in die politieke stelsel van daardie tyd.

‘Belaglike’ vrese uit die apartheidtyd

Dis algemeen bekend dat die mening gehuldig was dat geweld en misdaad hande sou uitruk as die inheemse groepering die landsbestuur sou oorneem.

Die bloedige rewolusies van Afrika het dit toe reeds vir jare gewys.

Wat het toe gebeur na verandering van regering wel plaasgevind het?

Was die verwagting ‘n geldige verwagting?

Maak jou eie afleiding.

Wat is jou persoonlike ervaring in dié verband?

Hier by ons in Suid-Afrika het geweldsmisdaad skrikwekkende afmetings aangeneem die afgelope 15 jaar. Tussen 25 000 en 30 000 mense per jaar word vermoor. (Verwys: Medical Reasearch Council/ Interpol/ Nedcore Project-statistieke die afgelope paar jaar. Reeds bykans 3000 blanke boere/vroue/kinders op plase is brutaal vermoor. (Verwys: TLU-statistieke.) Ons word gereken as een van die 3 gewelddadigste lande ter wêreld. En dan word ‘n oplossingsyfer van ongeveer 7% m.b.t. ge-weldsmisdaad genoem. Die verkragtingsyfer is die hoogste ter wêreld.

Verder was die vrees dat standaarde sou afneem weens ‘n ander waardestelsel.

Was dié verwagting toe gegrond… wat is jou persoonlike ervaring?

Hoe gaan dit daar waar jy woon en werk?

Wat is die status van mediese dienste, onderwys, elektrisiteitsvoorsiening, wet en orde, plaaslike bestuur, instandhouding van infrastruktuur?

Dis onnodig om uit te brei hierop… ons almal weet dat standaarde en werksprestasie sodanig verval het dat dit gereken word as een van die primêre faktore waarom honderde duisende Europese nasate/Afrikaners die land verlaat het. Korrupsie onder staatsamptenare en politici, en plundering van staatsgeld woed voort soos ‘n orkaan in ons land.

Moraliteit sou mettertyd verval weens liberalisering. Verder is die mening gehuldig dat kommunisme/sosialisme sou volg as die Afrikaan die land bestuur.

Dit het dan ook oor groot dele van Afrika plaasgevind. Ook hier by ons is dit besig om te realiseer. Die ANC en die Kommunistiese faksie binne eie geledere is tans in ‘n magstryd gewikkel. Ons jeug beleef ‘n enorme moraliteitskrisis, jeugmisdaad ruk hande uit, leerlinge en onderwysers word op die skoolterrein geskiet, verkrag of doodgesteek…

Die geskiedenis het die Afrikaner se verwagtinge, weerstand en vrese dus korrek bewys. Hierdie stelling van my is nie ‘n subjektiewe mening nie, maar eerder ‘n feit wat sigbaar vergestalt word deur die harde werklikheid vandag in Suider-Afrika. Kyk om jou en oordeel self.

In die lig van bogenoemde feite is die sogenaamde beleid van “apartheid” wat mettertyd oor die jare ontwikkel het vanweë die besondere omstandighede hier in Suid-Afrika, glad nie vreemd of onverstaanbaar nie. En dan moet ek byvoeg: ook nie so ongeldig as wat dit afgemaak word nie.

Die nuwe diskriminasie teen blankes

Tans is dieselfde ding (growwe diskriminasie) besig om plaas te vind.

“Gelyke behandeling van alle mense…” een van die slagspreuke van die “struggle”, het in ‘n groot mate betrekking op sommige gelykes, nie op almal nie, en die verwagte utopie waarvoor die ANC hom beywer het, het nooit gerealiseer nie… die situasie is basies nou net omgedraai.

(Onthou jy my voorbeeld… die hoender pik soveel pitte op as wat hy kan… elke hond (wit of swart) vergryp hom aan soveel vleis as wat hy kan?)

Ek sluit af − ‘n prominente swart politieke figuur het ‘n paar jaar gelede in reaksie op ‘n stelling van my dat die huidige regering in praktyk homself skuldig maak aan ernstige diskriminasie, gesê: “You are right… we do practice discrimination through certain policies, strategies and legislation, but there are valid reasons for it”.

Ek het daarop gereageer en soos volg geantwoord: “You are also right with your accusation that the previous government’s policy of apartheid discriminated against a section of society… but there were valid reasons for it.”

Die geldigheid van die vrese, weerstand en verwagtinge daardie tyd onder Afrikaners dat eiesoortige waardes en belange nie gehandhaaf sou kon word onder ‘n swart regering nie, verkry geloofwaardigheid as jy kyk na die emigrasiepatroon wat ontwikkel het die laaste klompie jare sedert die verandering van regering plaasgevind het.

Meer as ‘n miljoen Europese nasate/Afrikaners het die land verlaat na state waar hulle wel hulle lewensbeskouing kan handhaaf. Belangrik om daarop te let dat hierdie 1,5 miljoen mense nie na state in Afrika, of na China, Roemenië of Iran geëmigreer het nie, maar pertinent na plekke waar hulle eiesoortige waardes en belange min of meer geakkommodeer word.

Hierdie gebeure bevestig die geldigheid van die redes vir ‘n beleid van “apartheid”, vanuit ‘n bepaalde hoek bekyk.

Die hele kwessie van “padgee” is in wese ‘n manifestasie van “apartheid”, m.a.w. ek verkies om te gaan as om te bly, as om te integreer met dit wat die swart regering bied. Dis simplisties gestel maar met behoorlike ontleding van die situasie sal jy uiteindelik by dieselfde gevolgtrekking uitkom. Die “padgee”-proses is spontaan… niemand word gedwing nie.

Daar was geldige redes vir die beleid van sogenaamde “apartheid”.

Die konsep is verdedigbaar.

Die uitvoering het plek-plek skeefgeloop.

Sekere reëls, bepalings, regulasies en wette het nie sin gemaak, net soos sekere dinge vandag nie sin maak in die huidige bestel nie.

Vreemd genoeg het die verwerplike “apartheidstaat” die toppresteerder van alle state op die kontinent geword… miljoene Afrikane uit Afrika stroom steeds hierheen… weg van hulle onderskeie lande, bankrot ekonomieë en eenpartyregerings waar onmenslike omstandighede heers wat ironies genoeg, die resultaat is van lande waar ‘n beleid van “apartheid” nooit toegepas is nie, en waar die Afrikaner of Boer nooit regeer het nie!

5 pound free