praag.co.za

Tag: Anton Rupert

  • Patrick McDermott: Suid-Afrika se mafiapolitiek

    Patrick McDermott: Suid-Afrika se mafiapolitiek

    Die reënboognasie wys sy kleure. In hierdie indringende artikel, ‘n ware blik van buite, stel die Washingtonse politieke ontleder Patrick McDermott die haglike politieke toestand waarin Suid-Afrika verkeer, aan die kaak. Hy vergelyk dit met ‘n mafiabeleid waarin elkeen, veral blankes, “beskermingsgeld” aan korrupte en misdadige politici moet betaal.

    Suid-Afrika is ‘n deurlopende onderwerp van kommer onder dissidente regses, wat dit beskou as ‘n waarskuwende verhaal oor die gevare daarvan om ‘n minderheid in jou eie land te word. Die Reënboognasie is sedert die einde van apartheid grootliks deur die hoofstroommedia geïgnoreer, maar Donald Trump het verlede jaar die globale establishment met die volgende twiet ontstel:


    Voorspelbaar genoeg, was die mediadekking vir Trump se twiet oorweldigend negatief. Een reaksie het gekom van ‘n geëmigreerde blanke Amerikaanse vrou wat in Suid-Afrika woon, Eve Fairbanks, wat ‘n artikel vir Politico geskryf het, getiteld “Trust Me, Donald Trump, White South Africans Are Doing Fine.”

    Daarin het sy geskryf oor ‘n e-pos wat sy ontvang het van ‘n bekommerde vriend wat in Amerika woon. “Ek het nie geweet wat om te sê nie, want dit was so ver van die waarheid dat dit vergesog was,” het sy geskryf. “Die werkliheid waaroor hulle versuim om verslag te doen, is dat die blanke lewe wonderlik is.”

    “In die konteks van Suid-Afrika,” het sy voortgegaan, “om ‘n bloedbad vir blankes daar te vrees of te voorspel, laat blankes elders toe om op te tree soos die soort mense wat moontlik vermoor behoort te word.” Dit was ‘n onthutsende en koelbloedige stelling, veral van ‘n Joodse vrou.

    Die werklikheid van Suid-Afrika se plaasmoorde is beide goed gedokumenteer en verskriklik. Mej Fairbanks maak egter ‘n breër punt wat nie geïgnoreer moet word nie. Wat van die res van Suid-Afrika se blankes? Doen hulle so goed soos sy sê?

    Die antwoord is nee. Trouens, daar is goeie rede om te glo dat die lot van die land se Afrikanerboere voorspel wat met die hele blanke bevolking gaan gebeur. Om te verstaan ​​hoekom vereis egter ‘n beter begrip van die land se berugte korrupsie en toenemende gevaar.

    Niemand is veilig nie

    Suid-Afrika se plaasmoorde is deel van ‘n veel groter misdaadprobleem. Die land se moordsyfer is reeds onder die hoogstes ter wêreld en het sedert 2011 toegeneem. Die meeste daarvan is gekonsentreer in arm swart lokasies.

    Nyanga, ‘n lokasie buite Kaapstad, is een van die gevaarlikste in die land. “Ek is al meer kere beroof as wat ek kan onthou,” sê Sandiso Phaliso, ‘n jare lange inwoner. “Gelukkig leef ek nog alhoewel ek al verskeie kere al gesteek is en die littekens dra.”

    “Vyf van my vriende is oor die afgelope drie jaar doodgemaak,” sê hy. “Hulle was te dronk om hulself te verdedig.”

    Suid-Afrika se geweldsmisdaad is oorweldigend swart-op-swart of swart-op-wit. Byna al die gevangenes in die land se tronke is swart (79,6%) of kleurlinge (18,2%).

    Moord verteenwoordig slegs drie persent van die veel groter aantal geweldsmisdade wat elke jaar gepleeg word. Die verkragtingskoers is die hoogste ter wêreld (ten minste onder lande wat geloofwaardige statistieke publiseer). Die polisie is ondoeltreffend, dikwels korrup, en soms self ‘n ‘n misdaadbedreiging. Eiereg is algemeen in die lokasies, waar skares gereeld geweldsmisdadigers slaan en dikwels die gewelddadige misdadigers in hul geledere vermoor, soms met die grusame halssnoermetode.

    Stedelike blankes is veiliger as arm swartes, maar slegs as gevolg van Herkuleaanse pogings om hulself te beskerm wat hulle feitlik gevange hou. Die oorgrote meerderheid woon in (en hou by) streng gesegregeerde, grootliks blanke buurte in die stede en voorstede, dikwels in woonstelgeboue met veiligheidsdienste en kameras of in ommuurde veiligheidsbuurte. Die burgers van die land het meer privaatveiligheidsamptenare in diens as hul polisie en weermag sáám. Hoë mure, lemmetjiesdraad en honde is bekostigbare alternatiewe. Volgens sommige ramings beskik meer as die helfte van alle wonings oor sulke veiligheidsmaatreëls.

    Elke rit buite is riskant. Breek-en-grypdiewe is oral op straat en kan in ‘n oogwink deur ‘n motorvenster roof. Toeristegebiede word streng bewaak. Volgens een inwoner is Kaapstad se Waterfront “goed belig, deeglik deur private veiligheidswagte gepatrolleer en het meer as 800kringtelevisiekameras wat sentraal gemonitor word deur ‘n beheerkamer wat binne enkele minute gewapende veiligheid of mediese dienste kan uitstuur.”

    In ander dele van die stad, kom sakkerollers en straatkinders algemeen voor. Besoekers word gewaarsku om in veilige, goed beligte gebiede te bly. Buite hierdie gebiede “raak dinge baie vinnig minder veilig.” Inderdaad, die meeste Suid-Afrikaners voel onveilig om ná donker in hul eie woonbuurte rond te loop.

    Baie vermy dit heeltemal om uit te gaan. “Die lewe in Johannesburg gebeur meestal binnenshuis,” sê Dan Roodt, ‘n Afrikaner-aktivis. “Jy beweeg van een veilige omgewing en een sekuriteitskompleks na ‘n ander. Of jy kan van ‘n veiligheidsbuurt na ‘n winkelsentrum verskuif. Alles word bewaak. ”

    Politiek: die dodelike spel

    Bongani Skhosan, ‘n jong swart kandidaat vir ‘n lae vlakstadsraadsposisie in die Umziwabantu-munisipaliteit, het so pas in sy bakkie geklim. Dit was net nog ‘n Maandagoggend en hy het sy kinders skool toe geneem. Hy het waarskynlik nooit die gewapende mans gesien nie.

    Twee kopskote het dit vinnig beëindig. Sy kinders het toegekyk hoe hul pa doodgaan.

    Die aanvallers het niks geneem nie, in wat duidelik ‘n politieke sluipmoord was.

    Politieke geweld is algemeen in Suid-Afrika, veral in oorwegend swart gebiede soos KwaZulu-Natal. Die ontwrigting van politieke byeenkomste, dreigemente en aanrandings is algemeen, veral wanneer verkiesings naby is. Polisie doen gewoonlik min om dit te keer en is soms aktiewe deelnemers. Moord is gewoonlik ‘n laaste uitweg, maar dit is aan die toeneem. Daar was sedert 2016 minstens 90 politieke sluipmoorde sedert 2016 – dubbel die koers van die vorige 15 jaar.

    Die rede is eenvoudig: geld. Vir baie swart Suid-Afrikaners is die politiek die enigste realistiese pad na rykdom, en baie is meer as bereid om daarvoor dood te maak. Vir diegene wat dit doen, kan die beloning aansienlik wees.

    Terwyl daar vele bydraende faktore tot die land se korrupsie is, is een van die belangrikste swart ekonomiese bemagtiging (SEB), ‘n nasionale beleid wat oor die afgelope 20 jaar ingestel is, en wat ekonomiese voorkeur gaan aan ondernemings met beduidende swart eienaarskap verleen. Die resultaat is ‘n reeks voorkeurtransaksies wat die voorste swart politieke leiers ryk gemaak het in ruil vir toegang en politieke beskerming.

    Cyril Ramaphosa, die huidige president van die land, was voorsitter van ‘n kommissie wat gehelp het om SEB te ontwikkel. Vandag is hy een van die rykste manne in die land, met ‘n netto waarde van R6,4 miljard ($ 550 miljoen). Baie politieke gesinne het ook daarby gebaat, waaronder dié van Jacob Zuma en Nelson Mandela, maar hulle is nie die enigstes nie. Teen 2015 is ‘n beraamde R350 miljard ($ 24 miljard) in SEB-transaksies deur die top 100 maatskappye op die Johannesburgse Effektebeurs voltooi. Teen die einde van 2013 is ongeveer 23 persent van sy markkapitalisasie gehou deur swart-ekonomiese-bemagtigingsgroepe, ‘n syfer wat vandag waarskynlik hoër is.

    Politiek verbonde swart entrepreneurs wat die SEB-transaksies misloop, het ander opsies. Sommige word ryk deur regeringskontrakte, wat plaaslik  ​as “tenders” bekend staan. Tenders kombineer gewoonlik hoë pryse en swak dienslewering, wat help om die ontvangers ryk te maak, maar dit is ‘n buitengewoon slegte ooreenkoms vir die publiek.

    “Vir jou besigheid om te oorleef en te floreer, moet jy ‘n politikus ken,” het een swart tenderpreneur aan die New York Times gesê. “As ek nie die netwerke en toegang tot hulpbronne gehad het nie, sou ek nie wees waar ek is nie.”

    Korrupte verhoudings strek verder tot by die wydverspreide politieke indiensneming in regeringsagentskappe en ondernemings in staatsbesit. Die gevolg is ‘n regering wat skaars funksioneer. Deurlopende onbevoegdheid en korrupsie het die polisie, maatskaplike dienste, gesondheidsorg, onderwys, munisipale dienste en die weermag afgetakel. Jare van wanbestuur by Eskom – die staatsbeheerde energieverskaffer – onderwerp Suid-Afrika van tyd tot tyd aan kragonderbrekings.

    ‘n Belangrike rol van hierdie korrupte regeringsdepartemente en ondernemings in staatsbesit is om die regerende ANC staande te hou. Hulle verskaf werk aan die grootste deel van die land se betreklik klein swart middelklas. Hulle word ook gebruik om armes af te dreig, wat bang is om “verkeerd te stem”, omdat hulle nie die maatskaplike toelaes, pensioene, toegang tot openbare behuising, voedselhulp en laag besoldigde werk aan openbare projekte wil verloor nie.

    Vir die uitverkore paar aan die bokant, het die stelsel egter skielike rykdom en skrikwekkende vlakke van uitspattigheid verseker. Pasryk “BEE-manne” wedywer voortdurend met mekaar as dit gaan om duur klere, nuwe motors, en kiste Chivas Regal en Dom Pérignon. Kenny Kunene, een van die land se rykste swart sakemanne, het hulle almal met ‘n buitensporige verjaarsdagpartytjie oortref. Gaste het soesji vanaf die maag van ‘n halfkaal blanke meisie geëet.

    BMW’s, die gunstelingrygoed vir SEB-begunstigdes, is so algemeen dat plaaslike mense sê die akroniem staan ​​vir “swartman se wiele.” Vusi Nzapheza, ‘n swart rubrriekskrywer, sê dit is nie ongewoon om ‘n BMW langs ‘n kaja geparkeer te sien nie. “In sommige dele is ‘n motor magtiger as ‘n huis,” het hy geskryf. “‘n BMW laat vroue se broekies val terwyl ‘n huis [een met ‘n verband] onwaarskynlik vir jou seks op Saterdagaand sal verseker.”

    Omdat geleenthede vir onwettige woekerwins so groot is, begin politieke veldtogte in sommige dele van die land soos bende-oorloë lyk. Huurmoorde, kompleet met moordlyste van politieke teenstanders, word al hoe meer algemeen. Misdaadbendes word dikwels gevra om die werk te doen ten einde die identiteit van die ware oortreders te verberg.

    Die veranderde landskap het berusting gebring. “As jy betrokke raak by ANC-partypolitiee in Mpumalanga,” het een plaaslike joernalis geskryf, “weet jy dat jy vermoor kan word”.

    Blanke monopoliekapitaal

    Oppervlakkig beskou, is die meeste blankes in Suid-Afrika beter daaraan toe as die meeste swartes, waarvan die meeste arm is. Die blanke werkloosheidskoers, 7,1 persent in 2018, is aansienlik laer as dié van swartes (31,1%), gemengde ras- of “kleurling”-mense (21,8%) en Indiërs / Asiërs (10,1%). Sulke vergelykings is waarskynlik die beste bewys vir Eve Fairbanks se aanspraak dat “die blanke lewe wonderlik is”.

    Hierdie statistiek is misleidend. Die meeste blankes  kom te staan teen aansienlike diskriminasie weens regstellende aksie wat deur die regering afgedwing word. In ‘n 2017-opname deur die liberaal-gesinde Instituut vir Rasseverhoudings is bevind dat 53 persent van blanke Suid-Afrikaners persoonlik ervarings van rassisme jeens hulle gehad het, ‘n syfer wat meer as dubbel soveel is as die 23 persent van swartes wat dieselfde gesê het. Daarbenewens verteenwoordig blankes, na jare van suiwering uit regeringsposte, net 7,5 persent van diegene in openbare diens, ‘n vlak onder hul aandeel van die bevolking (8,9 persent).

    Wat verklaar die blankes se relatief lae werkloosheid? Eerstens, blankes doen beter in die private sektor, waar winsgedrewe korporatiewe werkgewers op hulle staatmaak om wins te maak. Tweedens, hulle munt uit in kleinsakeondernemings. Ongeveer die helfte van die land se formeel geregistreerde kleinsake is in blanke besit.

    Die beslissende faktor in elke geval is bevoegdheid, iets wat maklik gesien kan word deur die prestasie van die openbare en private sektore met mekaar te vergelyk. Ilana Mercer, skryfster van Into the Cannibal’s Pot, het gesê ‘n swart redakteur van die Sunday Times het eenkeer so iets erken. “My swart kollegas wat groot maatskappye of staatsdepartemente bestuur, sê vir my dat om die werk gedoen te kry, moet jy gewoonlik ‘n blanke gebruik,” het hy gesê.

    Hierdie vaardigheidsverskil is egter nie genoeg om wit werk te beskerm nie. Die privaat sektor is nie immuun teen regstellendeaksiewette nie. Linksgesinde liggame soos die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie het gevra om sterker maatreëls om die oorblywende rassewanbalans in die privaatsektor uit te skakel, maar hulle is nog nie opgelê nie – altans nie vir die oomblik nie.

    Hoekom nie? Die rede het min te doen met die mag van blankes as ‘n stemblok. Wit kiesers word hoofsaaklik in die parlement verteenwoordig deur die Demokratiese Alliansie (DA), ‘n liberale veelrassige party wat histories teen apartheid gekant was en oor slegs ongeveer een vyfde van die 400 setels in die Nasionale Vergadering beskik. Die moderne verpersoonliking van die ou Afrikaner Konserwatiewe Party, genaamd Vryheidsfront Plus, het net vier setels. Dié partye word grootliks oortref deur die twee groot swart-oorheersde partye: die ANC en ‘n kleiner swart nasionalistiese party, die Ekonomiese Vryheidsvegters (EFF). In ‘n land wat 80 persent swart en slegs 9 persent wit is, bied demokrasie min beskerming.

    Soos so dikwels die geval is, kan die waarheid gevind word deur die vloei van geld te volg. Aanduidings spreek uit ‘n frase wat ‘n groot deel van die wêreld se korporatiewe establishment (of ten minste die New York Times) as misleidend en plofbaar beskou: “blanke monopoliekapitaal”. Volgens hierdie teorie, wat oorspronklik ondersteun is deur linksgesinde politici en akademici, heers dieselfde blanke nyweraars wat Suid-Afrika onder apartheid regeer het, steeds vandag oor die land. Ten spyte van sy linkse stamboom, lyk die idee feitlik gegrond.

    Meer as twee dekades ná die einde van apartheid, bly die geledere van Suid-Afrika se rykste gesinne grootliks dieselfde, ‘n werklikheid wat net deur ‘n paar simboliese SEB-miljoenêrs verbreek word. Nicky Oppenheimer, wie se familie die De Beers-diamantmaatskappy dekades lank bestuur het, is bo-aan die lys. Die verbintenisse tussen sy familie, die Joods oorheersde diamantbedryf, en die Rothschilds bied baie om te herkou vir diegene wat aan samesweringsteorieë glo. Ongeveer ‘n kwart van Suid-Afrika se rykste mense is Joods.

    Alhoewel hy beswaar maak teen die beskrywing, is die mees prominente voorbeeld van blanke monopoliekapitaal ‘n Calvinistiese Afrikaner genaamd Johann Rupert. Hy is die land se tweede rykste man, wat eienaarskap van internasionale luuksegoedere soos Cartier en die grootste deel van die land se korporatiewe media insluit.

    Mnr. Rupert se vader, Anton, was ‘n lid van die Broederbond, ‘n geheimsinnige Afrikanerbroederskap wat die regerende Nasionale Party tydens die apartheidtyd oorheers het. Johann het grootgeword in Stellenbosch, ‘n boomryke wynlanddorp wat deur ‘n elite-universiteit geanker word, waar hy en baie van die land se ryk spruite klas geloop het. Hierdie verbintenisse maak die kern uit van ‘n beweerde magtige sakenetwerk, die “Stellenbosse Mafia“, wat na bewering SEB-uitbetalings en geheime skenkings gebruik het om die ANC se swart leierskap in toom te hou.

    Wat ook al die werklike of verbeelde invloed van hierdie groep, ly dit min twyfel dat die twee magtigste gesinne, die Oppenheimers en Ruperts, ‘n sentrale rol in die beëindiging van apartheid gespeel het. Harry Oppenheimer, Nicky se pa, het in 1976 ‘n konferensie van sakeleiers georganiseer om rasseprobleme ná die Soweto-onluste te bespreek. Die volgende jaar het hy gehelp om die Stedelike Stigting te skep om die sakegemeenskap se oogmerke te ondersteun en toekomstige swart leiers te ontwikkel. Cyril Ramaphosa, Suid-Afrika se huidige president, was een van die eerste rekrute van dié organisasie. Oppenheimer het ook ‘n sleutelrol gespeel om internasionale opposisie teen die NP-regering te monster. In 1960 het hy met Brittanje se premier, Harold MacMillan, ontmoet voordat hy sy beroemde “winde van verandering” –toespraak gelewer het wat apartheid gekritiseer het. In die vroeë 1980’s het Oppenheimer as gasheer opgetree tydens Henry Kissinger se besoek om maniere te bespreek om blanke regering te beëindig.

    In weerwil van sy enorme rykdom en invloed, was Oppenheimer egter iets van ‘n buitestaander. Tydens apartheid het hy die Progressiewe Party, die Nasionale Party se hoofopposisie, ondersteun. Anton Rupert, Johann se pa, het waarskynlik die groter rol gespeel omdat hy, anders as Oppenheimer, besig was om apartheid van binne die regerende party te ondermyn.

    Anton Rupert was destyds ‘n toonaangewende geldskieter vir die Nasionaliste en ‘n lid van die party se binnekring. Sy seun, Johann, was ‘n vriend en ondersteuner van F. W. De Klerk, wat in 1989 verkies is om die party te lei net toe die internasionale sanksies begin byt. Die party was ook sterk afhanklik van korporatiewe befondsing, wat sy wil verder verswak het. Toe Anton Rupert aanbeveel het dat die “stinkende lyk van apartheid” begrawe geword, en gesê het dat dit sleg vir sake was, het die party geluister.

    Hierdie twee magtige gesinne en die land se ander ryk nyweraars was die mense wat mnr. De Klerk gedien het toe hy apartheid beëindig het. In 1992, toe hy ‘n blanke referendum uitgeroep het om sy onderhandelinge met die ANC te onderskryf, is hy sterk gesteun deur beide die sakegemeenskap en die korporatiewe en regeringsbeheerde media. Die opposisie, met min geld en wat van mediablootstelling weerhous is, het die referendum sleg verloor. Twee jaar later is Mandela – onvermydelik – tot president verkies.

    Die land se sake-elite het egter nie volkome beheer aan die ANC oorgera nie. Terwyl mnr. De Klerk gewillig politieke beskerming vir gewone Afrikaners en Engelssprekendes weggegee het, het hy koorsig gewerk om sakebelange te beskerm. Hy het ‘n verskeidenheid instrumente gebruik, waaronder grondwetlike beskerming, skuldbetalingsooreenkomste, internasionale handelsreëls en IMF-hulp om Mandela en sy opvolger, Thabo Mbeki, aan bande te lê.

    Mandela het baie van sy radikalisme verloor nadat hy hand om die blaas met die globalistiese stralerjakkers in Davos geraak het. Tydens en na sy onderhandelinge met mnr. De Klerk het hy en mnr. Mbeki gereeld hul bondgenoot, Harry Oppenheimer, geraadpleeg. Mandela het hom later ten gunste van De Beers se korporatiewe belange uitgespreek en ná Oppenheimer se dood het hy sy bydrae “monumentaal” genoem.

    Party van die radikale na links was minder beïndruk. “Niemand stap ná 27 jaar uit die tronk uit en word dan die president, tensy daar ‘n stel riglyne en ‘n plan agter die skerms is nie,” het Khalid Muhammad, ‘n Nasie van Islam en ‘n Nuwe Swart Pantherparty-leier,  in 1994 aan Phil Donahue gesê.

    Die sakegemeenskap se kaping van die ANC was voltooi, ten minste totdat die korrupte Jacob Zuma in 2009 op die presidentskap beslag gelê het. Mnr. Zuma en sy makkers, waaronder die berugte Gupta-broers, het die staat begin plunder en die establishment ontstel. Mnr. Zuma het agt jaar lank uitgehou, maar in 2017 het die sake-elite teruggeslaan. Hul protégé, Cyril Ramaphosa, het Zuma se gesalfde opvolger in ‘n ANC-partymededinging verslaan en het vroeg in 2018 president geword.

    In teenstelling met die 1990’s, adverteer die sakegemeenskap nie meer sy invloed op swart oorheersde Suid-Afrika nie. Johann Rupert weet hy is “giftig” en hy ontken enige betrokkenheid by die regering. In antwoord op die EFF se Julius Malema, wat beweer mnr. Rupert is die ware mag agter die troon, het hy geskerts dat as Malema “nie ophou om oor my te lieg nie, ek die wêreld gaan vertel dat ek hom regtig geld gee”.

    Ware mag is dikwels onsigbaar. Die uitwerking daarvan is soms nie. Ná sy verkiesing het mnr. Ramaphosa ‘n einde gemaak aan die frase “blanke monopoliekapitaal” en gesê: “ons moet ons entrepreneurs soos helde behandel”. Hy het sedertdien die daad by sy retoriek gevoeg, deur sakevriendelike aanstellings in belangrike staatsposisies te maak.

    Vir die oomblik mag blankes hul werk in die private sektor behou, maar hul veiligheid kom teen ‘n prys. Suid-Afrika se sake-elite red nie die blanke bevolking weens enige ware besorgdheid vir hulle nie. Dit is dieselfde groep wat ‘n eeu gelede swart mynwerkers ingebring het om blanke mynwerkersvakbonde se houvas te breek en later gewerk het om apartheid te beëindig op ‘n manier wat slegs hulself beskerm het. Hulle lyk nie asof hulle omgee oor Afrikanerboere of die toenemende aantal armblankes in plakkerskampe nie.

    Hulle gee wel om vir geld. In ‘n land wat deur korrupsie en onbevoegdheid verskeur word, het hulle desperaat ‘n geskoolde arbeidsmag nodig. Hulle gee om vir die blanke bevolking, as dit help om hulle ryk te maak. Soos die land se groeiende veligheidsbedryf en sy legioene SEB-manne, is blanke monopoliekapitaal net nog ‘n deel van die Suid-Afrikaanse bedrogspul.

    Gevaar op die horison

    Attie Potgieter, ‘n blanke boer, het buite sy huis gestef, nadat hy 151 keer met ‘n panga en messe gesny en gesteek is. Sy tweejarige dogter, Wilmien, het na hom toe gehardloop. Sy is in die kop geskiet, in ‘n makabere teregstelling. Haar ma, Wilna, is dood in die huis gevind. “Ons het hulle vermoor. Ons kom terug,” het die nota op die hek gelui.

    Dit is die loon van verraad.

    Daar kan meer wees wat wag. Toe Cyril Ramaphosa einde 2017 die ANC se topposisie nagejaag het, het hy een van Jacob Zuma se voormalige vroue verslaan. Dit was ‘n naelskraapoorwinning. Die wedloop is eweredig verdeel en diegene wat voordeel trek uit mnr. Zuma se korrupte heerskappy is opgestel teen diegene wat nie daarby gebaat het nie. In daardie stadium het die magsbalans berus by ‘n rampokkerpolitikus uit Mpumalanga met die naam David Mabuza.

    Mnr. Mabuza het op die gewone manier sy opgang deur die ANC gemaak, byvoorbeeld deur onderwysgeld van die kinders in sy provinsie te steel om die sakke van ondersteuners te vul. Soos baie ANC-politici, is hy daarvan beskuldig dat hy huurmoorde bestel op mense wat in sy pad gestaan het. Dit sluit in Jimmy Mohlala, ‘n plaaslike politikus wat doodgeskiet is nadat hy die korrupsie in die provinsie onthul het. In 2017 het hy ‘n geleentheid in die Ramaphosa-Zuma-wedstryd raakgesien en sy benoeming as adjunkpresident die prys van sy ondersteuning gemaak. Mnr. Ramaphosa het die duiwel betaal wat hom toekom.

    Mnr. Mabuza het later van mnr. Ramaphosa gesê: “Ons sal rondom hom as ‘n leier saamstaan en ons gaan langs hom loop. Hy is baie veilig met my langs hom.” Dit moes ‘n kille troos gewees het. Daar word algemeen vermoed dat die land se adjunkpresident ‘n koelbloedige moordenaar is.

    Cyril Ramaphosa en David Mabuza

    Vele lede van die land se ryk elite neem nie meer kanse nie. Teen laat 2018 het Johann Rupert, wat na berig word ontnugter is met Suid-Afrika se groei, ‘n groot uitbreiding van sy luuksegoedere in China aangekondig. In 2011 het die Oppenheimer-familie sy belang in De Beers verkoop aan Anglo American, ‘n langtermynvennoot, om sy belange te diversifiseer.

    Hulle is nie alleen nie. Tussen 2007 en 2015 het meer as 40 persent van die land se blanke miljoenêrs die land verlaat. Meer as 7 persent van die hele blanke bevolking het sedert 2002 geëmigreer: meestal bekwame professionele persone, handelaars, entrepreneurs en ervare korporatiewe werknemers en hul gesinne. Hulle is deel van ‘n groter breindrein wat die land hard getref het. Ongetwyfeld sou meer die land verlaat as hulle kon. Anders as Zimbabwe in die 1980’s, is daar nie ‘n veiliger land in die suide vir blankes om heen te vlug nie.

    Terwyl baie van die land se mees produktiewe burgers Suid-Afrika verlaat, kom miljoene arm en onopgeleide immigrante van die res van Afrika af die land binne. Daar is nou ‘n beraamde 2-5 miljoen onwettige immigrante in die land, die meeste van nabygeleë state soos Zimbabwe, Mosambiek, asook die Kongo. Die getalle is steeds hanteerbaar en huidige bevolkingsprojeksies neem aan dat hul getalle nie sal verander nie, maar dié aanname is betwyfelbaar.

    Die Verenigde Nasies voorspel dat Afrika se bevolking teen die einde van hierdie eeu tot meer as vier miljard sal groei, met die wêreld se swart bevolking wat dié van die res van die wêreld se mense altesaam bereik. Opnames toon reeds dat meer as die helfte van die bevolking van baie arm swart lande na die Weste wil emigreer. Baie sal beslis na Suid-Afrika wil trek; ten spyte van sy verval, stoom die land steeds voort op die traagheid van blanke ontwikkeling en is ‘n aantreklike bestemming.

    Intussen is betogings deur die land se armes ‘n daaglikse verskynsel, en onluste broei op die toenemend radikale universiteitskampusse. Volgens ‘n opname van 2017 sê 61 persent van swart Suid-Afrikaners dat dit “nou ‘n land is vir swart Afrikane en blankes moet tweede plek inneem”.

    “Ons sit op ‘n ernstige tydbom,” het Bongi Vilakazi, ‘n swart sakeman, aan die New York Times gesê. “Almal waarmee ek praat, het die idee dat ons dít wat na regte aan ons behoort, moet vat.”

    Hoe lank kan dit aangaan? Sommige, soos Simon Roche van die Suidlanders, meen Suid-Afrika kan op ‘n burgeroorlog afstuur. Selfs die establishment-Suid-Afrikaanse Instituut vir Rasseverhoudinge maak bekommerde geluide, wat die huidige demonisering van boere ‘n gevaarlike swaai na links deur mnr. Ramaphosa en sy ondersteuners noem.

    Frans Cronjé, die hoofuitvoerendebeampte van die instituut, het verskeie toekomstige scenario’s uiteengesit, maar hy meen die waarskynlikste is een waarin die land in semi-outonome enklawes verdeel word op grond van rasse-, klas- en etniese verskille. Hy sien ook politieke gevaar op die horison. As die ANC nie 50 persent van die stemme wen nie, het hy in 2019 of daarna gedink dit kan in ‘n alliansie met die EFF en Julius Malema gedwing word. Hy het belowe dat hy “die keel van witheid sal afsny“. Dit sou die regering verder na links dwing, en moontlik ‘n ekonomiese krisis soos dié in Venezuela veroorsaak, waar miljoene na ander lande gevlug het.

    So ‘n krisis kan egter die deur oopmaak vir blanke onafhanklikheid. Dan Roodt het in ‘n onderhoud van 2016 die moontlikheid verwerp dat ‘n wegbreekpoging onderdruk sou word, met die argument dat die Suid-Afrikaanse weermag onder ANC-leierskap nie ‘n bedreiging is nie:

    “Ons is nog altyd getalsgewys oorskadu; ek dink nie dis die probleem nie. Net ander blankes kan ons werklik bedreig. Daar sou al lankal ‘n soort opstand gewees het as dit nie vir die feit was dat mense hier regtig bang is vir die VSA en die Europese Unie en militêre optrede van hulle aan die kant van die ANC nie. Hoe meer Europa en Noord-Amerika in hul eie multikulturele probleme vasval, hoe meer ruimte sal dit vir ons hier oopmaak.”

    Politici soos Donald Trump en die nasionale populiste van Europa het dinge deurmekaar geroer, maar neoliberale en neokonserwatiewe elites het nog steeds aansienlike mag. Dieselfde globale magte wat reeds Suid-Afrika gebreek het, is besig om dieselfde ding aan elke Westerse land te doen. As hulle slaag, kan Suid-Afrika se rassebedrogspul op almal van ons wag.

    Die natuurlike

    In ‘n land wat geteister word deur korrupsie en verval, staan die finansiële buurt van Sandton in Johannesburg in skrille kontras. Dit is die kommersiële hart van Suid-Afrika se sake-elite. Sy blink kantoorblokke en luukse winkelsentrums straal ‘n soort wanklinkende lewenskrag uit, asof dit ‘n vampier was wat die lewe van die res van die land uitsuig.

    Sandton

    Die omliggende stad weerspieël die land as ‘n geheel beter. Die Johannesburgse middestad word gekenmerk deur verkrummelende geboue en stedelike verrotting. Die stadshorison word oorheers deur die Ponte-toring, ‘n oorvol woonstelgebou wat eens tien verdiepings se vullis in sy oop kern versamel het. Die gebou se brutalistiese aura is so distopies dat dit in ‘n fliek oor ‘n komende zombie-apokalips gebruik is.

    Die binnehof van die Ponte City-toring in Johannesburg.

    Die streek se swart lokasies is erger: woestyne van misdaad, dwelms en vullis. In 2008 het die filmvervaardiger Louis Theroux ‘n onderhoud met een van die meer berugte inwoners, ‘n motorkaper genaamd Maleven, gevoer. Hy en ‘n metgesel het gespog dat hulle die vorige aand vier motors ingepalm het en ervaring had van huisrowe. Theroux het gevra hoe hulle hul slagoffers oortuig het om hul geld te oorhandig.

    “Jy gee my nooit? Jy gee my nooit?” het mnr. Maleven uitdagend geantwoord. “Ek vat jou vrou en sit ‘n mes hier, soos ‘n voorbeeld,” sê hy en wys na sy nek. “Jy sien die bloed. Ek sê: ‘Ek maak nou klaar!’ Jy gee my nie geld nie of jy gee? Wat kan jy sê? Jy sal my gee. Geen ander manier nie.”

    Dit is Afrika in sy suiwerste vorm. Die duiwelstreek waarvoor die blanke bevolking te staan gekom het, is nie minder duidelik nie: “Maak my ryk of sterf.”

    Mnr. Maleven is in hegtenis geneem en is later deur medegevangenes in die tronk doodgemaak. Dit is jammer. Hy kon dalk ‘n goeie politikus uitgemaak het.

    Patrick McDermott is ‘n politieke ontleder vanuit Washington, D.C. Hierdie artikel het oorspronklik in Engels by American Renaissance verskyn en word hier goedgunstiglik in Afrikaans aangebied.

    Skakels na oorspronklik Engelse artikels is behou.

    Vertaling: Dan Roodt.

  • Republiekdag en Hendrik Frensch Verwoerd

    Republiekdag en Hendrik Frensch Verwoerd

    Dr. Verwoerd voor Groote Schuur, Kaapstad
    Dr. Verwoerd voor Groote Schuur, Kaapstad

    deur Marthinus van Bart

    Op 31 Mei 1961 het Suid-Afrika ‘n republiek geword. Daarmee het hy sy algehele onafhanklikheid van die Britse Ryk verklaar, en hom losgemaak van die langarm-regering deur Londen wat selfs ná Uniewording in 1910 steeds gegeld het.

    Suid-Afrika se lidmaatskap van die Britse Statebond is gevolglik opgeskort en hy moes opnuut daarom aansoek doen. Toe dit blyk dat die toegewings waarop lidlande aandring alvorens hy weer tot die liggaam toegelaat word, naamlik een man een stem – wat sou lei tot ‘n swart meerderheidsregering, te veel gevra was, het Suid-Afrika, onder aanvoering van dr. Verwoerd, sy aansoek teruggetrek en so sy selfrespek behou.

    En in teenstelling met wat die teenstanders daarvan voorspel het, het die land van toe af ‘n ongekende maatskaplike opbloei vir al sy inwoners ervaar – wat as voorbeeld vir die res van die wêreld kon dien.
    Voordat dr. Hendrik Frensch Verwoerd (1901-1966) op 2 September 1958 tot hoofleier van die Nasionale Party verkies is, en daarmee die sesde eerste minister van die Unie van Suid-Afrika geword het, was die land ‘n gestremde aanhangsel van die Britse Ryk.

    Dr. Verwoerd, briljante akademies-opgeleide sosioloog en sielkundige, het die visie gehad dat ‘n onafhanklike Republiek Suid-Afrika die enigste oplossing op die land se probleme bied. Solank as wat daar volgens voorskrifte vanuit die buiteland, vernaamlik Brittanje, regeer word, sal die land en sy mense nie tot hul reg kom nie. “Ons moet ons hand self aan die ploeg slaan, in plaas van om bakhand te staan,” was Verwoerd se leuse. En hy het die daad by die woord gevoeg.

    Die egpaar Verwoerd op Stellenbosch by hul eerste motor
    Die egpaar Verwoerd op Stellenbosch by hul eerste motor

    Soos verwag kon word, is sy aankondiging op 20 Januarie 1960 in die Volksraad dat ‘n referendum gehou sou word om vas te stel of die kiesers ‘n republiek wou hê of nie – ‘n meerderheid van een enkele stem sou die deurslag gee – met ‘n sterk negatiewe reaksie vanuit Brittanje en die ander Statebondslande begroet. Die Britse establishment het die Afrikaners en hul voorouers deur die hele geskiedenis heen as rebelle gebrandmerk, en nou was hierdie rebelle van plan om ‘n eertydse Britse kolonie uit hul magsgreep te ruk en in ‘n rebelse, onbeheerbare land te verander.

    Niemand minder nie as die indertydse Britse premier, Harold Macmillan, is dadelik afgevaardig om ‘n stokkie voor republiekwording te probeer steek voordat die referendum kon plaasvind. Pas ‘n week ná dr. Verwoerd se aankondiging daag hy dan ook in Suid-Afrika op met die versoek om die parlement toe te spreek. Hy word toegelaat om die parlementslede toe te spreek, maar nie in die raadsaal van die parlement nie. Die eetkamer word vir die geleentheid ingeruim.

    Sonder die hoflikheid om Verwoerd vooraf oor die inhoud van sy voorgenome toespraak in te lig, het Macmillan ‘n verbale bom laat ontplof: Brittanje was besig om al sy Afrika-kolonies onafhanklik te maak en terselfdertyd finansieel en andersins by te staan om hul voete te vind. “The wind of change is blowing through this continent,” het hy gesê. Die opkoms van die swart nasionale bewussyn moet aanvaar word, en ‘n vergelyk moet dienooreenkomstig getref word. Suid-Afrika se apartheidsbeleid is nie die antwoord nie. Daarmee het hy te kenne gegee dat die wit inwoners van Suid-Afrika, wat Brittanje aangaan, afskryfbaar was, en dat Brittanje se oplossing ‘n swart meerderheidsregering, verkry deur een man een stem, was. Word daar nie toegegee nie, kan die wêreldvrede weens die spanning tussen die Ooste en die Weste versteur word, het hy gewaarsku.

    Verwoerd het hierdie sluipsalvo egter verwag, en toe hy die podium betree het hy sonder ‘n enkele nota in die hand op skitterende wyse Macmillan se spreekwoordelike “veranderende wind” uit die seile gehaal. Hy het daarop gewys dat Brittanje slegs die belange van die swartes van Afrika op die hart dra. Maar Suid-Afrika het ook wit inwoners, na wie se belange en veiligheid omgesien moet word. Suid-Afrika was ‘n ware wit Westerse land in Afrika. “We are white, but we are in Africa”, was sy woorde.

    Hy het Macmillan oor sy onhoflikheid oor die kole gehaal: “Ons het genoeg vraagstukke in Suid-Afrika dat u kom om daaraan toe te voeg deur so ‘n belangrike verklaring te doen en van my te verwag om u in ‘n paar kort woorde te bedank.”

    “Dit is inderdaad Brittanje se beleidsrigting wat groot gevare in Afrika inhou,” het dr. Verwoerd gesê. “Om aan almal reg te laat geskied, beteken nie net regverdigheid teenoor die swartman van Afrika nie, maar ook regverdigheid teenoor die witman van Afrika. Ons beskou onsself as deel van die Westerse wêreld, ‘n ware blanke staat in Afrika, nieteenstaande die moontlikheid om aan die swartman in ons midde ‘n volle toekoms toe te ken. Ons beskou onsself as onontbeerlik vir die blanke wêreld.”

    Hierdie antwoord van dr. Verwoerd op die buiteland se onrealistiese en onsimpatieke aandrang op ‘n swart Suid-Afrika, het die aansien van hierdie staatsman nie net binnelands laat vermenigvuldig nie, maar ook in ander Westerse lande laat toeneem. En in weerwil van volgehoue, verskerpte boikot-aksies en sabotasie deur beroeps-oproermakers en hul betaalde handlangers, het die land op haas elke terrein vooruit gegaan teen ‘n tempo wat selfs die opposisie in die parlement verbyster het: “Suid-Afrika beleef ‘n oordaad van voorspoed,” het die gedugte opposisieleier van die progressiewes, mev. Helen Suzman, gesê.

    Die Bruto Binnelandse Produk van die Suid-Afrikaanse ekonomie het jaarliks teen ‘n koers van 6% gegroei, terwyl die inflasiekoers 2% was. Die land was selfversorgend vir sy voedsel, terwyl hy ‘n vername uitvoerder van vrugte en graanprodukte geword het. Met die stigting van Sasol en die verkryging van brandstof uit steenkool, was die land besig om hom van sy afhanklikheid van die petroleum-oliemark te speen. Sy verdedigingsmag het een van die doeltreffendstes ter wëreld geword en die vervaardiging van pantsertuig, wapens, ammunisie en vegvliegtuie het goed op dreef gekom. Ook die Vloot is met verbeterde skepe en wapentuig toegerus. Kernnavorsing het met rasse skrede gevorder sodat Suid-Afrika ‘n wêreldleidende rol daarin begin speel het. Die geldstelsel is gedesimaliseer (Rand en sent), goudproduksie is verhoog – met Federale Mynbou wat ook Afrikaanse kundigheid toegang tot die mynwese gebied het. Nywerhede het sterk aangegroei en werkgeleenthede vir al die inwoners het vir ekonomiese opheffing van die hele gemeenskap gesorg. Net 5% van die swart bevolking was teen 1966 nog werkloos. Ook het die voorspoed en positiewe toekomsgerigtheid van die land meegebring dat beduidende getalle witmense van Europa en Australië hierheen geïmmigreer én burgerskap aanvaar het.

    Vandag is meer as 40% van die land se swart inwoners sonder werk en heenkome, en voer hulle ‘n plakkers- en bedelaarsbestaan – met die gepaardgaande misdaad-epidemie van diefstal, roof en moord wat die land sedert 1994 teister. Van dié datum af tot vandag het die land se skuldlas van R294 miljard tot R1,4 triljard gegroei. Suid-Afrika is deur sy skuldlas alleen geheel en al verslaaf deur die internasionale geldmag, sy bankstelsel word vanuit Londen beheer, en sy natuurlike bates (van renosters tot aardgas, platinum en selfs visbronne) word van dag tot dag in ‘n hernude “Scramble for Africa” deur die aasvoëls van die wêreld gestroop.

    Dr. Verwoerd en Dag Hammerskjold, sekretaris-generaal van die VVO
    Dr. Verwoerd en Dag Hammerskjold, sekretaris-generaal van die VVO

    Op 6 Januarie 1961 het die sekretaris-generaal van die Verenigde Volke Organisasie, deesdae bekend as die Verenigde Nasies, die Sweed Dag Hjalmar Agne Carl Hammarskjöld (56), Suid-Afrika besoek en indringende samesprekings met dr. Verwoerd gevoer oor die rigting wat Suid-Afrika met republiekwording sou inslaan, oor apartheid en die beweerde skending van menseeregte in Suid-Afrika. Hulle het mekaar gou gevind en Hammarskjöld is op toer deur die land geneem, onder meer na Transkei.

    Hy het na afloop van sy toespraak gesê die samesprekings (daar was ses) was op die man af, konstruktief en van groot nut. Hy sou in voeling met dr. Verwoerd bly om later nog samesprekings te voer. Hy was kennelik beïndruk met sy gasheer en wat hy gesien en ervaar het. Op 18 September van daardie jaar is sy vliegtuig deur vegvliegtuie oor Ndola, Zambië, aangeval en afgeskiet. Op die grond is al die oorlewendes in die wrak doodgeskiet. Die VVO het gesê dit was ’n vliegongeluk, maar onafhanklike ondersoekers onder leiding van Göran Björkdal, ’n Sweedse hulplenigingswerker in Afrika, het bevind dat hulle inderdaad vermoor is in opdrag van Britse kapitaliste wat die minerale rykdomme van Katanga beheer het.

    Op 5 Oktober 1960 is ‘n volkstemming of referendum oor die wenslikheid van republiekwording gehou. Die uitslag was 52% ten gunste van ‘n republiek. Tien dae later het dr. Verwoerd 70 000 mense by die Voortrekkermonument toegespreek: “Dit is die dag van gebedsvervulling,” het hy gesê.

    Op 15 Maart 1961 het hy Suid-Afrika se aansoek om voortgesette lidmaatskap van die Britse Statebond teruggetrek, en op 31 Mei 1961 het Suid-Afrika amptelik ‘n republiek geword, met adv. C.R. Swart as die eerste staatspresident. Sy inhuldiging op dié dag was in die Grootkerk in Bosmanstraat, Pretoria, en die ander verrigtinge het op Kerkplein plaasgevind.

    In sy eerste radiorede as premier van die Republiek van Suid-Afrika het dr. Verwoerd daarop klem gelê dat afsonderlike ontwikkeling die enigste manier was waarop minderheidsgroepe in Suid-Afrika beveilig kon word. Die beleid beoog nie die verdrukking van die swartmense nie, maar bied wel kanse vir almal. Die nasionale aspirasies van die swartes kon nie onderdruk word nie. Dit sou gevaarlik wees. Daar was agt swart etniese volksgroepe, en elkeen sou in sy onderskeie grondgebied onafhanklik met selfbestuur wees. ‘n Beleggingskorporasie is gestig vir die ekonomiese ontwikkeling van hierdie gebiede. Al die sakeondernemings daar moes egter swart wees.

    Dr. Verwoerd het ‘n aansoek van die bekende Afrikaanse entrepreneur Anton Rupert dat sy Rembrandt-maatskappygroep in vennootskap by die swart tuislande betrokke raak, geweier. “Ek het dit nie soseer teen Rupert se planne nie, maar as ek die Rembrandt-groep daar toelaat, watter morele reg het ek om ander, soos Anglo-American, daar uit te hou? Veral die mynbou-groepe het nie sulke edele motiewe nie, en sal die tuislande se bates stroop. Dit kan baie maklik in neokolonialisme ontaard,” het hy gesê.

    Hierdie besluit van hom om die internasionale sakewêreld betreffende Suid-Afrika se huishoudelike sake in toom te hou, het hom regstreeks in die visier van die gevaarlikste mense op aarde, die aartskapitaliste, geplaas. Van toe af was sy dae getel. Hulle het die geld, mag, invloed en metodes gehad om enigeen wat nie na hul pype dans nie en hul opponeer, permanent uit die weg te ruim. En hoewel hierdie samesweerders hul voetspore noukeurig doodgevee het, is daar vir die oplettendes verskeie leidrade op welke sluwe wyse te werk gegaan is om dr. Hendrik Verwoerd, premier van Suid-Afrika, in 1966 te vermoor.

    Dr. Verwoerd en hoofman Leabua Jonathan van Lesotho
    Dr. Verwoerd en hoofman Leabua Jonathan van Lesotho

    Dr. Verwoerd het pas van Lesotho af teruggekeer waar hy hoogs suksesvolle samesprekings met hoofman Leabua Jonathan oor toekomstige samewerking met Suid-Afrika gevoer het. Dit was sy eerste premiersberaad met die leier van ‘n onafhanklike Afrika-staat. Hy sou na verwagting die volksraad oor hierdie geskiedkundige gebeurde toespreek, toe hy ten aanskoue van sy kabinet grusaam vermoor is.
    Die dubbele drama van die uitwissingsveldtog gerig op die persoon van dr. Verwoerd, herinner sterk aan Shakespeare se Macbeth en Hamlet:
    Op 9 April 1960, nog voor republiekwording, het ‘n skatryk melkboer van die Witwatersrand, David Beresford Pratt, Verwoerd by sy openbare optrede by die Paas-tentoonstelling in Milner Park, Johannesburg, tromp-op met ‘n rewolwer twee skote in die kop geskiet. Verwoerd het die aanslag wonderbaarlik oorleef. Pratt, ‘n psigiatriese pasiënt met epilepsie en depressie onder lede, het in aanhouding glo selfmoord gepleeg, of was dit sy hanteerders wat hom uit die weg geruim het om sy mond te snoer? As gesiene lid van die Engelse gemeenskap aan die Witwatersrand en welvarende melkboer wat met sy Willowvale-melkafgeweringsdiens duisende huishoudings aan die Wesrand daagliks van melk voorsien het, het hy geen persoonlike grief teen dr. Verwoerd kon koester wat dwingend was dat hy die premier moes vermoor nie.

    Dr. Verwoerd gewond deur David Pratt
    Dr. Verwoerd gewond deur David Pratt

    Op 6 September 1966 het ‘n skisofreen en gelyste, ongewenste, kommunistiese immigrant, Dimitrio Tsafendas van Mosambiek, wat op uiters vreemde wyse toegang tot die land verkry het en, nog vreemder, aangestel is as bode in die hart van die parlement, dr. Verwoerd vier keer met ‘n dolk in die bors gesteek waar hy in die raadsaal se premiersbank gesit het. Hierdie keer het die eerste minister nie aan die dood ontkom nie en het hy binne vier minute gesterf.
    Tsafendas is nooit verhoor nie omdat die hooggeregshof in ‘n spesiale ondersoek bevind het dat hy as skisofreen nie vir sy dade aanspreeklik gehou kon word en ingevolge wetgewing nie verhoor kon word nie. Hy is lewenslank in ‘n tronkselle en die Sterkfontein-gestig opgesluit, waar niemand hom te woord kon staan nie, en hy is op 7 Oktober 1999 daar dood. Hy is op die hospitaalterrein in ‘n ongemerkte graf begrawe.
    In teenstelling daarmee het groot getalle veroordeelde terroriste wat veelvuldige moorde op onskuldige Suid-Afrikaanse burgerlikes gepleeg het, in die 1990’s voor die voet amnestie gekry en is uit die tronke vrygelaat. Verskeie van hulle is vir hul bloeddorstigheid en genadeloosheid beloon met hoë poste in die staatsdiens, selfs as offisiere in die polisiediens. Vir Tsafendas, egter, was daar geen amnestie nie. Hy moes sy geheime saam graf toe neem.

    Dr. Verwoerd pas vermoor deur Dimitri Tsafendas
    Dr. Verwoerd pas vermoor deur Dimitri Tsafendas

    Kort na Tsafendas se moordaanval op dr. Verwoerd het hy psigiatriese waarneming vir doeleindes van die hofondersoek ondergaan. Hy het aan een van die sielkundiges, prof. A.J. Van Wyk, gesê dat iemand of iets hom beheer het en hom opdrag gegee het om dr. Verwoerd te vermoor. Hy het onsamehangend van ‘n “demoniese lintwurm” gepraat. Aan ‘n ander psigiater, dr. I. Sakinofski, het hy gesê dit was asof hy gehipnotiseer was, want hy kan nie onthou wat gebeur het nie. Ook het hy van sy denkbeeldige lintwurm en demoon gepraat wat “reg in die middel daarvan” was. Hy kon nie verduidelik wat hy daarmee bedoel nie. Ook hoe hy na Suid-Afrika gekom het en met watter doel, het hy gesê hy kan glad nie onthou nie.
    ‘n Mede-bode het vertel dat Tsafendas enkele minute voor die moordaanslag op Verwoerd aan hom gesê het iemand gaan hom dalk bel.

    Wie sou hom kort voor die moordaanslag bel, en wie was dit wat hom opdrag gegee het om die moord te pleeg? Was daar ‘n telefoonoproep van ‘n hanteerder of opdraggewer? En waarom kon hy al hierdie dinge nie onthou nie? Was hy dalk deur iemand tydens hipnoterapie in ‘n gestig of kliniek gebreinspoel om die misdaad te pleeg, asook om van die terapeut en sy terapie te vergeet? En hoe was dit vir Verwoerd se opvolger, B.J. (John) Vorster, moontlik om ‘n dag ná die moord reeds in die openbaar te verklaar dat die moordaanslag die daad van ‘n enkeling was, terwyl die ondersoek na die gebeurde nog nie eens begin het nie?

    Die opspraakwekkende biografie van dr. Alan Bird
    Die opspraakwekkende biografie van dr. Alan Bird

    Op hierdie kwelvrae word op opspraakwekkende wyse lig gewerp deur dr. A.V. (Allan) Bird, gesiene neoroloog van Simonstad, in sy biografie, Bird on the Wing, wat in 1992, die jaar dat hy op 76 jaar oorlede is, in ‘n beperkte oplaag gepubliseer is. Die boek is nie wyd bekend gestel nie, en die media wat daarvan bewus was, het daaroor geswyg.
    Bird skryf dat hy in 1953 ‘n Joodse psigiater (sy naam en van word in die boek vermeld) ontmoet het wat ook lid was van die SA Kommunistiese Party. Hy het ‘n vennoot in Bird se praktyk geword, en het laasgenoemde saamgenooi om van die geheime vergaderings van die kommuniste by te woon. Daar het hy onder andere Joe Slovo en Nelson Mandela ontmoet. Omdat die atmosfeer by hierdie vergaderings ernstig landsondermynend was, het Bird besluit om liefs daarvan weg te bly.

    Kort voor die eerste aanslag op dr. Verwoerd se lewe op 9 April 1960 deur David Pratt, het Bird se vennoot aan hom gesê dat Verwoerd geskiet gaan word. Hy (Bird) was aan diens in die Johannesburg-Hospitaal toe die gewonde eerste minister die middag van die moordaanslag met skietwonde aan die kant van sy kop ingebring is vir noodbehandeling. Die volgende dag is hy vir sy eie veiligheid na die Algemene Hospitaal in Pretoria oorgeplaas.

    Die sluipmoordenaar Pratt was ‘n psigiatriese pasiënt van sy vennoot, skryf Bird. “Ek het tot die konklusie gekom dat my kollega en Pratt die plan beraam het om Verwoerd te skiet. Aangesien Pratt ‘n epileptiker was wat aan enstige depressie gely het, sou hy ingevolge die Wet op Geestesgesondheid van 1916 as geestesversteurde nie verhoor kon word nie,” skryf Bird. In ag genome Pratt se toestand van terneergedruktheid en sy aanhouding sonder medikasie in ‘n gestig, waar hy ook epileptiese aanvalle gekry het, is selfmoord inderdaad die waarskynlikste verduideliking vir sy dood, skryf hy.

    Na die inhegtenisneming 1963 by Rivonia van Nelson Mandela, Joe Slovo en ander kommuniste deur die veiligheidspolisie, wou Bird se vennoot, wat ook mede-stigter was van die militante ANC-vleuel Umkhonto weSizwe, land-uit vlug. Hy het betreklik gou ‘n pos as psigiater in die Brighton-hospitaal vir geestesversteurdes in Londen bekom, asook een as ‘n konsultant-psigiater in die Maudsley-hospitaal in die Britse hoofstad.

    Dit was vir Bird duidelik dat sy eertydse vennoot geen blinkogige vryheidstryder met vrome, medemenslike ideale was nie, maar inderdaad lid van ‘n internasionale terroristegroep wat wêreldmag manies nagejaag het. Hy het ‘n afspraak met die veiligheidspolisie gemaak en hulle alles van sy vennoot se doen en late en sy betrokkenheid as psigiatriese terapeut van David Pratt vertel.

    Op 6 September 1966 het die skoknuus gekom dat Dimitri Tsafendas in die raadsaal van die parlement die eerste minister met ‘n dolk vermoor het. Bird het van kollegas in die mediese wêreld verneem dat Tsafendas in die hoë sekerheid Brighton-kliniek in Londen psigiatries behandel is voordat hy met ‘n aansienlik bedrag geld na Suid-Afrika gekom het. Dit is dieselfde kliniek waar sy eertydse kommunistiese vennoot in 1963 ‘n heenkome as konsultant-psigiater gevind het. Bird het dadelik vermoed dat sy voormalige vennoot vir Tsafendas, net soos Pratt, as pasiënt gehad het en dat hy hom met psigiatriese terapie gekondisioneer het om Verwoerd te vermoor.

    Een van Bird se mede-dokters was van mening dat Tsafendas se dolksteke in die borskas van dr. Verwoerd, waarvan twee regstreeks die hart en aorta getref het, ongetwyfeld vooraf geoefen moes gewees het – waarskynlik op ‘n lyk. Tsafendas het klaarblyklik opleiding van ‘n ekspert-anatomis ontvang om sy kaphoue met die dolk so akkuraat te kon rig, het die medikus gesê.

    Bird het weer eens besoek aan die veiligheidspolisie gebring en alles wat hy van sy oud-kollega en sy vermeende psigiatriese betrokkenheid by Stafendas weet, vertel. Hy is deur ‘n offisier meegedeel dat hulle daarvan bewus was dat Tsafendas reeds in Suid-Afrika ‘n psigistriese pasiënt van Bird se voormalige kollega was voordat hy (die psigiater) na Londen gevlug het.

    As die veiligheidspolisie op hoë vlak bewus was van die kommunis Tsafendas se curriculum vitae en van sy bewegings, asook van sy terapeut s’n, hoe was dit dan moontlik dat hy as bode van die parlement in diens geneem kon word waar hy regstreekse toegang tot die persoon van die eerste minister kon kry in ‘n gedeelte van die raadsaal waar nie eens gewone parlementlede of die lyfwagte van die premier mag kom nie? wil Bird weet.

    Bird skryf hy is van mening dat die moord op dr. Verwoerd met militêre presisie deur drie groepe eksperte beplan is: Mediese spesialiste op die gebied van die toraks-snykunde, psigiaters en spesialiste in die regte met regstreekse toegang tot Suid-Afrika se veiligheidsdienste.

    “Die pad van die Afrikanervolk loop nie deur die konstitusionele kontrepsies van ‘n veelrassige parlement en kabinet nie, maar deur die bloedplas in die parlement waar dr. Verwoerd gesterf het omdat hy nee gesê het vir verandering van sy volk se beginsels en waardes, nee vir onderhorigheid aan Brittanje en Amerika, nee vir valse vrede met Afrika-state, nee vir rassevermenging, en nee vir broederskap met die geldmag. Dit is waar die Afrikaners die spoor van vryheid weer moet opvat waar dit doodgeloop het op 6 September 1966.” – Jaap Marais, 4 Mei 1984.

    Bronne:

    Verwoerd: So onthou ons hom, saamgestel deur Wilhelm J. Verwoerd, Protea Boekhuis, 2001.
    Die moord op dr. Verwoerd deur J.J.J. Scholtz, Nasionale Boekhandel, Kaapstad, 1967.
    Bird on the Wing deur A.V. Bird, South African natural History Publications, Simonstad, 1992.
    Afspraak met die toekoms deur Jaap Marais, LW Uitgewers, Pretoria, 2001.
    Verwoerd aan die woord: Toesprake 1948-1962, Afrikaanse Pers-Boekhandel, Pretoria, 1963.

    marthinus_van_bartMarthinus van Bart is kultuurspesialis wat 38 jaar lank aan Die Burger (Naspers) verbonde was. Hy skryf nou onder meer vir die FAK se webtuiste op die werf KultuurKroniek. Die volgende boeke het reeds uit sy pen verskyn: Vir Vryheid en vir Reg: ‘n Anglo-Boereoorlog-Gedenkboek, Songs of the Veld and Other Poems, ‘n Engelse digbundel oor die Anglo-Boereoorlog, Kaap van Slawe: Die Britse slawebedryf van Elizabeth I tot Alfred Milner, en (as redakteur) Die Nasionale Vrouemonument Honderdjarige Herdenking: Verlede – Hede- Toekoms. Kontak per e-pos: kultuurkroniek@gmail.com

  • Apartheid het sin gemaak

    Apartheid het sin gemaak

    Ludolf du ToitEk wil ‘n aanhaling gee wat deur niemand anders nie as dr. Anton Rupert gemaak is as spreker op ‘n vergadering van die “The African Affairs Society of America” in New York, in 1962. ( Verwys: I plead for my country and all its peoples.)

    “What then has enabled South Africa to outstrip its African brother states in performance?

    Firstly: The fact that South Africa has more educated citizens than any of the other states…

    Secondly: We have not given one man one vote.

    Lord Hailey, one of the greatest living authorities on Africa, said: ‘May it never be said that the African had asked bread and was given the vote …’

    May it never be said of us that when the peoples of the world sought ‘freedom from want’ we gave them the ‘bondage of the vote …’

    Thirdly: The white South African has a philosophy of economic activity…

    Fourthly: The fact that the Whites have kept themselves separate and maintained a certain standard of living has caused them to set a standard to which the non-whites aspire. In the process the latter are being helped up, whereas the whites are not being pulled down.”

    Baie interessant. Toets sy woorde en insig en meet dit aan die status quo tans in Suid-Afrika. Waar staan die Afrikaner ná segregrasie afgeskaf is?

    Ek merk reeds die afgelope 15 jaar op hoedat baie mense – en dan verwys ek spesifiek na die Afrikaners en/of blankes van hierdie land – met ‘n selfvernietigende skuldgevoel sit oor die sogenaamde “verlede”. Soveel mense wat hulleself belas met ‘n nimmereindigende gevoel van skaamte en minderwaardigheid oor die vorige bedeling se toepassing van ‘n politieke beleid wat na bewering gemeenskappe blatant verontreg het.

    Daar word tot satwordens toe gepleit, gesmeek, gebieg, knieë toe gegaan, voete gewas, aanhoudend om verskoning gevra oor die sogenaamde “verlede”. Beskuldigings in die pers word heen en weer geslinger en vingers word gewys na enige-iemand wat behoudend is in sy politieke sienswyse en lewensbeskouing.

    Diegene wat ‘n voorkeur toon vir sy eie kultuur, en trots verwys na pres-tasies in die verlede deur mense van sy eie kultuurgroep (meer spesifiek die Afrikaner) word voortdurend uit verskeie oorde gekritiseer en gebombardeer met verwysings na die sogenaamde mislukkings van die verlede en byna gekruisig oor die “onmenslikheid” van die beleid van “apartheid”.

    Hierdie gefabriseerde gewetenspropaganda word gekenmerk deur subtiele beïnvloeding en indoktrinasie deur ‘n verskeidenheid van drukgroepe wat die media as voertuig uiters effektief aanwend.

    Bygesê, onkunde en ‘n gebrek aan insig onder die oningeligtes tussen ons gee waarskynlik ook aanleiding tot hierdie skuldgevoelens.

    Dis egter verstommend hoe beïnvloedbaar die mens is en hoe maklik jy mense kan manipuleer. (Ou nuus − “Battle of the mind”)

    ‘Reg’ en ‘verkeerd’ is ‘n relatiewe begrip, spesifiek met verwysing na die fenomeen van ‘apartheid’

    Dis tog ‘n bekende feit dat nie alle gemeenskappe, volke, stamme, en etniese groeperinge dieselfde basis gebruik waarop hulle waardestelsels gegrond is nie. Om die waarheid te sê, daar is geen universele waardestelsel tans in die wêreld waarvolgens alle mense leef nie. Die liberale drukgroepe en menseregteorganisasies beywer hulle wel daarvoor, maar dis nog in sy kinderskoene.

    Tans beywer hierdie denkskool hulle om alle kulture, tale en godsdienste gelyk te maak en ‘n “gemene deler” te vind. Jy kan dit op vele terreine reeds waarneem; ons leef mos in ‘n sogenaamde global village. Dit gaan egter jare neem om hierdie doelwit te bereik. (‘n Senior lid in die Amerikaanse militêre opset het op ‘n stadium in my teenwoordigheid gesê “We’re goin to Americanize the whole damn world”, wat dit ook al mag beteken.)

    Om reg te laat geskied aan die  audi alteram partem-reël moet die hele kwessie van “the evil system of apartheid” binne konteks beoordeel word  en teen die agtergrond van gebeure hier in Suider-Afrika sedert 1652.

    ‘n Praktiese oefening

    Gooi ‘n paar murgbene op die grond neer tussen ‘n klomp honger honde, ongeag die tipe hond. Jy sal opmerk hoedat elkeen onmiddellik vorentoe storm en probeer om gulsig alles vir homself toe te eien. Hoedat die sterkste hond wydsbeen oor die vleis gaan staan en grom, tande wys en hap na die naaste hond of opponent wat hom wil teengaan.

    Dit veg, skeur en ruk totdat die dominante een d.m.v. “intimidasie” basies beheer van die situasie neem en homself help aan die meeste van die vleis. Dié wat kan, gryp ‘n stukkie en skarrel weg om dan in relatiewe vrede sy eie vleis eenkant in afsondering te vreet.

    Ek het dit prakties beleef met my eie honde vir baie jare, ook vreemde honde se gedrag in dié verband dopgehou. Ook honde in ander lande (snaaks genoeg) tree so op, nie net hier in S.A. nie !?

    Selfs by klein kinders sal jy min of meer dieselfde ding sien. Daar is ‘n ooreenkoms tussen die mens en dier se gedrag. Noem dit oerinstink.

    Hierdie gedrag het direk te make met selfhandhawing

    Sit ‘n klomp karretjies neer voor ‘n groep seuntjies en jy sien hoe gryp elkeen soveel as wat hy in sy hande kan hou. Sit jy ‘n bak lekkers neer en sê “vat vir julle” (sonder om uit te deel) dan gebeur dieselfde ding… hande vol word gegryp.

    Jare gelede gedurende die sestigerjare, op die Swazi-grens waar ek groot geword het, het ek dieselfde fenomeen waargeneem. Ek en my broer het soms ‘n hele papiersak vol “Chappies” by die enigste kafee op die dorp gaan koop en dan vir dae lank loop kou aan die goed. (Jy kon 400 kry vir net R 1,00 daardie tyd.) Hier by 200 was jou kake lam gekou en het ons dan besluit om die goed eerder weg te gee vir die Swazi-klonkies met wie ons gereeld saam loop kettie skiet het, en wat dit meer sou waardeer.

    Ons huis het reg teen die grensdraad tussen Swaziland en die RSA gelê met ‘n 6 voet hoë “split pole”-houtheining wat ons effens privaatheid ge-bied het. Terwyl ek en my broer dan bo-op die houtheining gesit het, het ons een of twee van die mannetjies wat ons ouderdom gehad het nader geroep en gevra of hulle kougom wou hê.

    Binne enkele oomblikke was daar ‘n hele klomp (aan die Swazi-kant) wat in ‘n bondel gestaan en wag het vir die kougom wat ons in die lug sou opgooi. Die lekkers het nog nie grond gevat nie of die mannetjies slaat al vuis terwyl elke knaap probeer om soveel as moontlik van die lekkers in die hande te kry. Die hele groep van 12−15 swart seuns het vuisgeslaan sonder diplomatiese beredenering of eweredige verdeling van “eiendom” in ‘n poging om elkeen soveel van die lekkers as moontlik te kry.

    Jy het seker ook al beleef (dalk in jou eie kinderjare en selfs nou nog?!) hoe jy die grootste stukkie koek of biltong sal uithaal tussen die res as jy die geleentheid het. Jy soek die beste uit vir jouself. Daar is nie ‘n mens wat dit nie doen nie.

    Jy kies wat vir jou die beste of mooiste of grootste is.

    Wie doen dit nie ?

    Gooi jy ‘n paar mieliepitte voor ‘n klomp tarentale, duik almal tegelyk na elke pit wat val in ‘n poging om soveel as moontlik daarvan te kry, sonder inagneming van die ander.

    Sogenaamde “apartheid” het direk en indirek te make met doodnormale menslike gedrag en simboliseer eintlik maar net die pitte wat val waarvoor elke hoender hardloop.

    Apartheid is universeel

    Die hele ideologie van “apartheid” manifesteer reeds vir eeue op allerlei maniere in baie lande van die wêreld (nie net in Suid-Afrika nie) as ten minste ‘n komponent van landsbestuur en alles wat daarmee saamhang.

    Die burgers uit die onderskeie Europese stamlande, as jy wil, het ten spyte van verskille hier en daar, ‘n ooreenstemmende benadering gehad wat lewenswaardes betref. (Verwys na die aankoms van die witman uit Europa hier aan die suidpunt van Afrika.) Die Christelike godsdiens was die basis vir alles in stamlande soos Frankryk, Duitsland, Holland, asook selfs in Brittanje.

    Vanuit hierdie Christelike, Calvinistiese en Lutherse perspektief is “reg” en “verkeerd” dan ook beoordeel.

    In teenstelling hiermee het die Afrika-volkere ‘n totaal ander waardestelsel aangehang. Tussen die twee pole wat mettertyd ontmoet het hier op die suidpunt van Afrika was grondige verskille (letterlik en figuurlik) duidelik waarneembaar wat meegebring het dat die een groep in ‘n totaal ander maat gemeet het as die ander groep.

    Dit was dus logies dat konflik sou ontstaan. Gewelddadige skermutselings, wedersydse aanvalle, klopjagte, bloedige gevegte en veldslae het dan ook sporadies opgevlam.

    Kon nie anders nie… normale menslike gedrag regdeur die wêreld reeds vir eeue lank.

    Op die boom van die beker beskou was die oorsprong hiervan ‘n botsing van eiesoortige waardes en belange!

    Die pioniers wat die binneland in is, het hulle nie vasgeloop in beeskampe, wilddrade, teerpaaie, wingerde, hospitale, skole, kerke, navorsingstasies, dorpe, lughawens en stede nie.

    Die pioniers het wel met kaart, kompas, geweer, Bybel, pik, graaf, knyptang, stewel en skoolboeke die land wat hulle bewoon het, begin ontwikkel; natuurlik met die fisiese hulp van die inheemse gemeenskappe.

    Nou is dit so dat, toe die eerste skole opgerig is, geen handboek bestaan het in Zoeloe, Xhosa, Tswana, Sotho, Venda, Shangaan of Ndebele nie.  (Verwys: Geskiedenis, Aardrykskunde, Wetenskap, Biologie, Houtwerk, Wiskunde, ens.)

    Wie se skuld was dit ?

    Kan jy hierdie leemte voor die voete lê van die Europese groepering wat nooit enige kontak met die inheemse rasse gehad het voor hulle aan die Kaap nie geland het nie?

    Waarom die groot verskil tussen die twee groepe met die ontmoetslag?

    Wie was verantwoordelik vir die ongelykheid?

    Wat was die noodwendige gevolg van hierdie ongelykheid?

    Die hond kyk na homself… die tarentaal doen dit… die mens ook.

    Die pioniers het aanvanklik eers met Duits, Frans en Hollands as voertaal en later met Afrikaans wat mettertyd ontwikkel het, hulle skole opgerig en met hulle eie kinders se opvoeding aangegaan. Engelse pioniers (1820) het later ook aangegaan met onderrig in hulle eie taal.

    Logiese menslike gedrag, om na jou eie om te sien.

    In hierdie tyd het die swart stamme ook aangegaan met wat hulle vir honderde jare gedoen het, nl. hulle eiesoortige manier van leef, opvoed, kultuur, jag, veg, ens.… ook na hulle eie omgesien. Hulle het ook nie die Europese nasaat/pionier probeer betrek by hulle aktiwiteite en leefwyse nie.

    Logiese menslike gedrag… om na jou eie om te sien.

    Die blote feit dat daar so ‘n verskeidenheid van swart stamme was wat elk sy eie grondgebied bewoon het, ‘n eie taal gebesig het, kenmerkende kleredrag, hooftooisels en huisversierings gehad het en nie met mekaar wou meng nie is ook maar ten diepste ‘n manifestasie van “apartheid”.

    Die Zoeloes wat uit ‘n magdom van kleiner stamme bestaan het, het dan ook mettertyd ervaar aan die hand van Shaka (wat ‘n imperialistiese strewe gehad het) hoedat die kleiner groeperinge bymekaar gedwing is d.m.v. moord en doodslag, ten einde sy heerskappy te vergroot.

    Duisende wat nie wou buig voor die “kolonialisering” van hulle eiesoortige belange (want dis ten diepste wat dit was) nie, het gevlug.

    Hulle weiering om te meng of te integreer verteenwoordig ‘n vorm van segregrasie of afsonderlike ontwikkeling, of “apartheid” as jy wil. Hulle wou hulle eiesoortige belange, kultuur en tradisies handhaaf, ten alle koste. Hulle was selfs bereid om te veg daarvoor… soos die Afrikaner!

    Dis algemeen bekend dat daar baie min verdraagsaamheid is tussen sekere swart stamme of volke hier in Suider-Afrika. Ook elders in Afrika. In Zimbabwe word onmenslike geweld deur die dominante etniese groepering waaraan Robert Mugabe behoort, toegepas op die opponerende groepering/stam. Etniese konflik bars voordurend los in Afrika (Bv. Hoetoes en Tutsi’s met by die 800 000 mense wat in ‘n kort tyd brutaal vermoor is… sekere instansies koppel graag ander redes aan die konflik.)

    Die natuurlike seleksieproses wat redelik ongehinderd sy gang gegaan het in Suider-Afrika vir 300 jaar het uitgeloop op een kultuur wat dominant was en sterker was as die ander, en wat die gang van sake bepaal het. (Kompetisie tussen lewende organismes, mense en kulture is ‘n doodnormale natuurverskynsel en vind spontaan plaas. Die een met die grootste selfhandhawingsvermoë word die dominante faktor.)

    Die kultuur van die pioniers of Europese nasate as jy wil, het die lewe op die vasteland verander en het vooruitgang gebring, en nie andersom nie. Logies en feitelik korrek. Die Afrikakultuur het dit nie gedoen nie.

    Waarom skuldig voel hieroor… oor jou voorgangers se vermoëns en  positiewe insette?

    In die proses het die pioniers die inheemse groepering probeer betrek. Hulle het skole, kerke en ‘n magdom van instellings gebou en tot stand gebring, om die mense blootstelling te gee aan die Westerse manier van doen. ‘n Uiters prysenswaardige stap. Dit was die sterker kultuur wat die pas aangegee het.

    Dis feitelik korrek en nie andersom nie.

    Daar was uiteraard teenstand. Om skielik jou kinders in skole saam te gooi met mense wat totaal ander waardes aangehang het, sou mos wrywing bring. Dood logies. Wie kan dit nie insien nie?

    Net so moeilik as wat dit vir die Europese nasaat/ Afrikaner was om onder die Britse bewind sy “eie” af te sterf, afstand te doen van sekere bekende kultuurgoete en tradisies, en dit onder dwang te ruil vir ‘n ander kultuur met vreemde tradisies en gewoontes, was dit baie gevra van die swart inheemse gemeenskappe om ook van hulle “eie” op te offer en bv. in ‘n ander taal as sy eie skool te gaan.

    Interessantheidshalwe, ek het self jare gelede met ‘n ou swartman op ‘n plaas in ‘n afgeleë gebied gepraat wat vir my gesê het dat hy nie wil hê sy seuns moet die Westerse manier van doen aanleer wat in ons skole gedoseer word nie. Volgens hom moes hulle in die veld bees oppas en die leefwyse van sy eie mense aanleer. Sy weerstand en kritiek het nie soseer oor die onderrigtaal gegaan nie, maar eerder oor vakinhoud.

    Ek het dit heeltemal verstaan… en ek verstaan dit nou nog. Ek respekteer ander kulture se manier van leef en doen. Ek verwag egter presies dieselfde begrip vir wat “myne” is.

    Feit is, die inheemse volke sou nog verder agtergebly het as hulle totaal geïgnoreer was weens hierdie gesindheid van weerstand bied teen “die manier van die witman” en moes hulle net eenvoudig skool toe met Westerse leerplanne, noodgedwonge.

    As iemand ‘n probleem hiermee het, antwoord dan net die volgende vraag. Waar was die leermateriaal van die inheemse groepe op daardie tydstip, en wie is verantwoordelik dat dit nie bestaan het nie?

    Waarom het die inheemse etniese groepe nie die vertalings gedoen en die totale natuur-, regs-, mediese- en geesteswetenskap oorgeskryf en alle vakrigtings vir hulle kinders in hulle eie moedertale aangebied nie? Waarom moes dit vir hulle gedoen word; waar was hulle akademici ?

    (Hier verwys ek na die Afrikaner wat met die ontwikkeling van sy taal byna alle tersaaklike vakinhoud uit Engels, Hollands, Duits en Frans na Afrikaans oorvertaal het, ook nuwe begrippe, definisies en woorde gevorm het, die Bybel vertaal het… te veel om op te noem.)

    Geen geskrewe literatuur van enige aard met inheemse oorsprong is ooit in die inheemse groepe se besit gevind sover my kennis strek nie. (Die Boesman het wel baie interessante rotstekeninge agtergelaat.)

    Die rede vir gebrek aan parallelle ontwikkeling met dié van die Europese nasate daardie tyd was eenvoudig − inheemse groepe/gemeenskappe het nie die kapasiteit gehad om dit te doen nie. Punt.

    Dis feitelik korrek.

    Apartheid volg op waarde- en ontwikkelingsverskille

    Die logiese gevolg was dat waardeverskille en onewe ontwikkelingsvlakke aanleiding gegee het tot ‘n beleid wat skeiding, segregasie, en afsonderlike ontwikkeling tussen die twee strome of pole voorgestaan het, in alle fasette van die lewe hier in S.A.

    Die ontwikkeling en vordering van die verskillende etniese en kultuurgroepe in dié verband was aanvanklik ‘n natuurlike proses wat redelik ongestoord sy gang gegaan het. Die Afrikaan, of nie-blanke dan, het grotendeels sy eie ding gedoen op sy manier, en dieselfde het gegeld vir die Europese nasaat, Afrikaner of blanke dan.

    Uiteindelik het mense, tye en persepsies verander en het druk toegeneem om dinge aan te pas. Soos ‘n beskawing ontwikkel, so neem wetgewing toe en word al hoe meer aksies, gedrag en optredes van mense gereguleer ten einde die gemeenskap en sy handelinge te orden. Dieselfde het hier gebeur.

    So het wetgewing ook mettertyd die leefwyse van alle mense in Suid-Afrika meer en meer begin reguleer. Voortspruitend uit die verlede en definitiewe verskille wat uitkyk en benadering betref, het ‘n sekere bestuurstyl ontstaan.

    Ten diepste het dit vir die Europese nasaat gegaan om selfhandhawing van die blanke en/of Afrikanergroepering en alles wat laasgenoemde verteenwoordig of voor staan, en het “apartheid” uiteindelik die voertuig geword waarmee hierdie doelwit nagejaag is.

    Die hond/tarentaal/mens/etniese groepering beywer hom vir sy eie welstand. Niks vreemds daaraan nie.

    Belangrik: Dis duidelik uit my skrywe dat ek nie na die een groepering verwys as “reg” en die ander een as “verkeerd” nie,  aangesien “reg” en “verkeerd” ‘n subjektiewe interpretasie van gebeure is. Jou verwysingsraamwerk beïnvloed jou persepsie.

    Ek vereenselwig my egter weens my verbintenis tot die Europese of Hugenotenasate, met die belange van my eie (Afrikaner of Boer as jy wil) voor ek my vereenselwig met ‘n ander groepering bv. Britte of Pommies, Amerikaners of Yanks, Chinees, Eskimo of Tswana, ens.

    Dis tog duidelik dat die Europese nasaat en/of Afrikaner hulle kultuur/ mense/godsdiens/tradisies sou beskerm en uitbou hier in Afrika en nie sommer net afstand sou doen daarvan nie.

    Oerinstink… selfhandhawing!

    Niks vreemds daaraan nie. Shaka en Dingaan het bv. hulle eie sienswyse oor ‘n reusegebied afgedwing tydens hulle heerskappy. Duisende wat hierdie twee here se siening geopponeer het, is in die proses vermoor (difeqane). Hope voorbeelde van “apartheid” oral oor die planeet, nie net hier nie. Die Amerikaners en die Rooi Indiane is ‘n goeie voorbeeld.

    In die lig van die situasie soos geskets, en met inagneming van die grondige verskille in waardes, leefwyse, werksetiek, opvattings ens., het hierdie wesenlike verskille bygedra tot die feit dat die inheemse groepe in Suid-Afrika nie betrek was op politieke terrein om te help regeer oor die Europese nasaat/Afrikaner/Boer se doen en late nie.

    Hier volg ‘n paar opvattings van die Afrikaner se kant af wat hom weerhou het daarvan om mag te deel in die politieke stelsel van daardie tyd.

    ‘Belaglike’ vrese uit die apartheidtyd

    Dis algemeen bekend dat die mening gehuldig was dat geweld en misdaad hande sou uitruk as die inheemse groepering die landsbestuur sou oorneem.

    Die bloedige rewolusies van Afrika het dit toe reeds vir jare gewys.

    Wat het toe gebeur na verandering van regering wel plaasgevind het?

    Was die verwagting ‘n geldige verwagting?

    Maak jou eie afleiding.

    Wat is jou persoonlike ervaring in dié verband?

    Hier by ons in Suid-Afrika het geweldsmisdaad skrikwekkende afmetings aangeneem die afgelope 15 jaar. Tussen 25 000 en 30 000 mense per jaar word vermoor. (Verwys: Medical Reasearch Council/ Interpol/ Nedcore Project-statistieke die afgelope paar jaar. Reeds bykans 3000 blanke boere/vroue/kinders op plase is brutaal vermoor. (Verwys: TLU-statistieke.) Ons word gereken as een van die 3 gewelddadigste lande ter wêreld. En dan word ‘n oplossingsyfer van ongeveer 7% m.b.t. ge-weldsmisdaad genoem. Die verkragtingsyfer is die hoogste ter wêreld.

    Verder was die vrees dat standaarde sou afneem weens ‘n ander waardestelsel.

    Was dié verwagting toe gegrond… wat is jou persoonlike ervaring?

    Hoe gaan dit daar waar jy woon en werk?

    Wat is die status van mediese dienste, onderwys, elektrisiteitsvoorsiening, wet en orde, plaaslike bestuur, instandhouding van infrastruktuur?

    Dis onnodig om uit te brei hierop… ons almal weet dat standaarde en werksprestasie sodanig verval het dat dit gereken word as een van die primêre faktore waarom honderde duisende Europese nasate/Afrikaners die land verlaat het. Korrupsie onder staatsamptenare en politici, en plundering van staatsgeld woed voort soos ‘n orkaan in ons land.

    Moraliteit sou mettertyd verval weens liberalisering. Verder is die mening gehuldig dat kommunisme/sosialisme sou volg as die Afrikaan die land bestuur.

    Dit het dan ook oor groot dele van Afrika plaasgevind. Ook hier by ons is dit besig om te realiseer. Die ANC en die Kommunistiese faksie binne eie geledere is tans in ‘n magstryd gewikkel. Ons jeug beleef ‘n enorme moraliteitskrisis, jeugmisdaad ruk hande uit, leerlinge en onderwysers word op die skoolterrein geskiet, verkrag of doodgesteek…

    Die geskiedenis het die Afrikaner se verwagtinge, weerstand en vrese dus korrek bewys. Hierdie stelling van my is nie ‘n subjektiewe mening nie, maar eerder ‘n feit wat sigbaar vergestalt word deur die harde werklikheid vandag in Suider-Afrika. Kyk om jou en oordeel self.

    In die lig van bogenoemde feite is die sogenaamde beleid van “apartheid” wat mettertyd oor die jare ontwikkel het vanweë die besondere omstandighede hier in Suid-Afrika, glad nie vreemd of onverstaanbaar nie. En dan moet ek byvoeg: ook nie so ongeldig as wat dit afgemaak word nie.

    Die nuwe diskriminasie teen blankes

    Tans is dieselfde ding (growwe diskriminasie) besig om plaas te vind.

    “Gelyke behandeling van alle mense…” een van die slagspreuke van die “struggle”, het in ‘n groot mate betrekking op sommige gelykes, nie op almal nie, en die verwagte utopie waarvoor die ANC hom beywer het, het nooit gerealiseer nie… die situasie is basies nou net omgedraai.

    (Onthou jy my voorbeeld… die hoender pik soveel pitte op as wat hy kan… elke hond (wit of swart) vergryp hom aan soveel vleis as wat hy kan?)

    Ek sluit af − ‘n prominente swart politieke figuur het ‘n paar jaar gelede in reaksie op ‘n stelling van my dat die huidige regering in praktyk homself skuldig maak aan ernstige diskriminasie, gesê: “You are right… we do practice discrimination through certain policies, strategies and legislation, but there are valid reasons for it”.

    Ek het daarop gereageer en soos volg geantwoord: “You are also right with your accusation that the previous government’s policy of apartheid discriminated against a section of society… but there were valid reasons for it.”

    Die geldigheid van die vrese, weerstand en verwagtinge daardie tyd onder Afrikaners dat eiesoortige waardes en belange nie gehandhaaf sou kon word onder ‘n swart regering nie, verkry geloofwaardigheid as jy kyk na die emigrasiepatroon wat ontwikkel het die laaste klompie jare sedert die verandering van regering plaasgevind het.

    Meer as ‘n miljoen Europese nasate/Afrikaners het die land verlaat na state waar hulle wel hulle lewensbeskouing kan handhaaf. Belangrik om daarop te let dat hierdie 1,5 miljoen mense nie na state in Afrika, of na China, Roemenië of Iran geëmigreer het nie, maar pertinent na plekke waar hulle eiesoortige waardes en belange min of meer geakkommodeer word.

    Hierdie gebeure bevestig die geldigheid van die redes vir ‘n beleid van “apartheid”, vanuit ‘n bepaalde hoek bekyk.

    Die hele kwessie van “padgee” is in wese ‘n manifestasie van “apartheid”, m.a.w. ek verkies om te gaan as om te bly, as om te integreer met dit wat die swart regering bied. Dis simplisties gestel maar met behoorlike ontleding van die situasie sal jy uiteindelik by dieselfde gevolgtrekking uitkom. Die “padgee”-proses is spontaan… niemand word gedwing nie.

    Daar was geldige redes vir die beleid van sogenaamde “apartheid”.

    Die konsep is verdedigbaar.

    Die uitvoering het plek-plek skeefgeloop.

    Sekere reëls, bepalings, regulasies en wette het nie sin gemaak, net soos sekere dinge vandag nie sin maak in die huidige bestel nie.

    Vreemd genoeg het die verwerplike “apartheidstaat” die toppresteerder van alle state op die kontinent geword… miljoene Afrikane uit Afrika stroom steeds hierheen… weg van hulle onderskeie lande, bankrot ekonomieë en eenpartyregerings waar onmenslike omstandighede heers wat ironies genoeg, die resultaat is van lande waar ‘n beleid van “apartheid” nooit toegepas is nie, en waar die Afrikaner of Boer nooit regeer het nie!

    5 pound freeФильчаков прокурор харькова

  • Blankes se skuldgevoelens

    Een van die mees gewilde mites wat daagliks in Suid-Afrika gebesig word, is welke geweldige voordeel apartheid kwansuis aan blankes sou verskaf het en steeds aanhou verskaf. Dikwels is daar amper ‘n soort aanname, gesproke of ongesproke, dat die meerderheid blankes ryk geërf het en op een of ander manier opvoedkundig bevoordeel is, en dit gevolglik maklik vind om byvoorbeeld ‘n kasarm van ‘n huis te koop.

    Daar is ook ‘n aanname dat die vorige bedeling dit op een of ander manier vir blankes moontlik gemaak het om sonder veel moeite in bestuurs- en professionele poste te beland. Skryf bloot jou matriek en stap dan summier in ‘n bestuurspos in, sou mens kon glo. Hierdie mededingende voordeel wat na bewering sou bestaan het, word aangevoer as die rede waarom blankes permanent deur rassistiese praktyke soos regstellende aksie benadeel moet word. Die verskuilde agenda hieragter is dikwels dat daar ‘n verwagting is dat blankes moet bekhou en hul bates sonder teëspraak moet oorhandig. Dit maak staat op die verwekking van misplaaste skuldgevoelens onder blankes.

    Ek lees byvoorbeeld hierdie stuk op Moneyweb se werf, wat handel oor hoe die sogenaamde swart diamante sukkel om huise gekoop te kry in tradisionele blanke gebiede. Die subteks is dat blankes minder sou sukkel, want almal “weet” immers hoe “apartheid blankes bevoordeel het”.

    Dit ly geen twyfel dat daar welvarende blankes in Suid-Afrika is nie. Alhoewel ‘n groot persentasie van hulle van Engelse of Joodse herkoms is, is daar ook kennelik ryk Afrikaners en, ja, ook diegene wat die wynplaas in Stalinbos geërf het. Hulle is egter deel van ‘n baie klein minderheid.

    Ek praat hier uit ‘n persoonlike oogpunt, maar dit is duidelik dat ek hetsy die buurt waarin ek grootgeword het, hetsy my familie swak gekies het, want min kennisse of familielede van my kan as ryk bestempel word. Van ‘n erwery en ‘n silwer lepel in die mond was daar by ons geen sprake nie. Die oorweldigende meerderheid Afrikaners het nie die familieplaas gekry toe hul ouers oorlede is nie, maar stam veel eerder van armblankes af. Daar was pogings om armblankes op te hef, wat sommiges probeer beweer soortgelyk aan die hedendaagse SEB was, maar dit was niks van die aard nie.

    Swart ekonomiese bemagtiging, SEB, is in wese ‘n oorhandiging van bates op ‘n skinkbord aan diegene wat die regte mense ken. Wanneer SEB gekritiseer word, is die verweer dus dikwels dat Afrikaners dit ook in die verlede gedoen het. Hiermee verskil ek ten sterkste. Anton Rupert het baie, baie beslis nie die Engelse en Joods mynmagnate se bates, met ander woorde ander mense se rykdom, op ‘n skinkbord gekry nie. Daar was nie ‘n geplundery soos die R400 miljoen wat deur Telkom aan Smuts Ngonyama in ruil vir absoluut geen teenprestasie oorhandig is nie. Rupert het sy ondernemings letterlik van die grond af opgebou.

    Wat die opheffing wel behels het, was dat maatskappye soos Sanlam gestig is vir Afrikaners, met Afrikaners se spaargeld. Dit was dus ook nie in hierdie opsig ‘n soort Afrikaner-SEB nie, want dit het nie op die plundery van ander mense, die staat of organisasies se geld berus nie.

    Van grootskeepse baantjies vir boeties, bevoordeling en voortrekkery dra ek nie persoonlike kennis nie. Dit kon weliswaar met kinders van die paar duisend Afrikaners wat deel was van die Broederbond gebeur het, maar ek kan eerlikwaar sê dat nie een van my vriende of familielede wat uit my generasie kom, uit die skool of uit die universiteit gestap het en ‘n huis gaan bewoon het wat gekoop is met geldelike hulp van ryk ouers nie. Die patroon was veel eerder dat ons vir jare in plekke soos Sunnyside (vóórdat dié buurt ‘n vuil misdaadnes geword) in huurwoonstelle gewoon het, en uiteindelik genoeg geraap en skraap het om ‘n woning van ons eie te koop. Van my ouers se generasie is daar vandag steeds kennisse van ons wat in woonstelle woon.

    Alhoewel daar werkreservering was vir laaggeskoolde blankes, byvoorbeeld in die goudmyne, was dit geensins algemeen dat iemand soos Jacob Maroga aangestel kon word in ‘n plek ver bokant sy vuurmaakplek nie. ‘n Afgetrede medelid van Praag, wat soos ek ‘n ingenieur is, het my vertel dat Afrikaneringenieurs wat van sy generasie kom, nie toevertrou is met ontwerpwerk alvorens hulle nie deeglike opleiding onder Engelse ingenieurs ontvang het nie. Van die hedendaagse obsessie met die rampspoedige aanstellings van gepigmenteerdes in senior poste waarteen hulle geensins opgewasse is nie, was daar stellig min sprake.

    Ek is eweneens seker dat ‘n baie groot aantal professionele Afrikaners uit gewone huishoudings gekom het en self vir hulle studies moes betaal. Dit was boonop dikwels uitsonderlik dat mense universiteit toe kon gaan, veral van my ouers se geslag. Dit was beslis nie die geval dat Afrikaners soos swartes vandag by die Universiteit van Kaapstad slegs 70% moes haal om toelating tot die Fakulteit Geneeskunde te kry nie. Jy was nie bevoordeel tydens die nasien van vraestelle bloot omdat jy ‘n blanke was nie. Weer eens, miskien het die Broederbond sulke onderduimshede gepleeg, maar dit het nie met die gewone Afrikaners wat saam met my op universiteit was, gebeur sover ek bewus was nie.

    Benewens die feit dat baie vir hul eie studies moes betaal, moes mans van my generasie ook twee jaar van ons lewens afstaan om diensplig te doen, teen ‘n absurde besoldiging. My eerste soldy as ‘n sappeur in die Geniekorps was ‘n volle R171 per maand.

    Die gevolge van blankes wat nie gelukkig genoeg was om dikwels karige geleenthede te kon aangryp nie, word toenemend duidelik. Daar is reeds tientalle blanke plakkerskampe rondom Pretoria. Alhoewel suksesvolle blankes se inkomste sedert 1994 gestyg het, is dit ‘n noodwendige gevolg van die ANC se rassistiese praktyke wat blankes op Darwiniaanse wyse gedwing het om hul by omstandighede aan te pas en entrepreneurs te word. Die Gini-koëffisiënt onder blankes kom daagliks nader aan 1, want daar is ‘n vinnig groeiende blanke onderklas, wat stelsematig verarm.

    Ek verwerp dus die aantyging dat SEB bloot is wat die Afrikaners gedoen het en gun die begunstigdes daarvan soos Smuts Ngonyama en Tokyo Sexwale gevolglik nie hulle rykdom nie. Hulle is niks meer as gewone parasiete nie, omdat hulle geen snars waarde toevoeg nie en hul rykdom in terme van gewettigde korrupsie bekom het. Ek gun Afrikaners soos die Ruperts wat deur middel van harde werk welvarend geword het, wel hulle rykdom. Ook aan diegene wat nie Ruperts is nie, maar deur harde werk, entrepreneurskap en die neem van risiko’s suksesvol geword het, veral sedert 1994, wil ek sê: welgedaan! Ek is seker die groot meerderheid van hierdie mense sal saamstem dat dit meestal aan hul eie harde werk toe te skryf is en niks met die sogenaamde bevoordeling wat apartheid sou gebied het te make het nie.

    Laat staan dus gerus jou skuldgevoelens, meneer en mevrou die suksesvolle Afrikaner of, as jy dan móét skuldig voel, sorg dat jy jou medeblankes wat swaarkry bystaan, en nie die lede van ander volke wat reeds ‘n onregverdige voordeel geniet nie.

    Lees Anton Barnard se woernaal SAmizdat.

    игри для детей 6 летДанильченко Юрий Брониславович Харьков