Theresa May – praag.co.za

Karel Combrinck: Wil jy of wil jy nie — ‘n Engelse tameletjie

Binne enkele weke breek die oomblik uiteindelik aan vir Brittanje om die Europese Unie te verlaat. Of liewer, so lyk dit, want op daardie eilandjie is niks meer seker nie. Selfs in hierdie laat stadium is finaliteit oor die vorm wat hierdie uittrede moet aanneem, nog steeds nie in sig nie. Die huwelik tussen Brittanje en die Europese Unie was nooit ‘n gelukkige een nie. Gedurende die verlowingstadium al is die verhouding herhaaldelik verbreek en die egskeiding gaan skynbaar nog pynliker wees as wat die huwelik was.

Hierdie wankelmoedige verhoudiing lê aan die wortel van die Engelse se besluit om formele bande met die Europese Unie te verbreek. As rede waarom hulle dit juis nou wil doen, word aangevoer die invloei van werkers uit Oos-Europa, Pole, Tsjeggië, Roemenië ens. wat bereid is om vir laer salarisse te werk en dus die Engelse werkers se arbeidsekerheid in gevaar stel.

Eienaardig genoeg het die Engelse minder beswaar teen die instroming oor baie jare reeds, van Indiërs, Pakistani’s en Nigeriërs.

Maar nou het dit tyd geword om die tasse te pak. En nog steeds word geredekawel oor of daar ‘n ooreenkoms moet wees of nie, of daar vir verdere uitstel onderhandel moet word of nie , of gelde wat deur Engeland aan die EU verskuldig is, betaal moet word of nie en selfs of daar weer ‘n referendum oor uittrede gehou moet word, ensomeer.

Maar die mees tergende probleem is die posisie van Ierland. Die situasie is naamlik, soos ons weet, dat Noord-Ierland (of Ulster) ‘n Engelse provinsie is terwyl Ierland (Eire) ‘n onafhanklike republiek is. Wanneer Engeland dan finaal uittree uit die Europse Unie beteken dit dat Ulster outomaties ook uittree terwyl die Ierse Republiek lidland van die Europese Unie bly. En dit beteken op sy beurt natuurlik ‘n grens tussen Ulster en die Ierse Republiek met grenspolisie, doeaneposte, grensbelastings en wat ook al met grense tussen lande gepaard gaan.

Ná jare van vrede en vrye beweging tussen Ulster en Ierland is ‘n harde grens ‘n nare vooruitsig wat deur alle partye vermy wil word. Om hierdie situasie te beredder, het die Europese onderhandelaars ‘n oplossing aan die hand gedoen wat gerieflikheidshalwe die ” Backstop position” genoem word. Die Backstop position kom daarop neer dat wanneer Engeland uit die EU tree, dan is die EU bereid om vir ‘n onbepaalde oorgangstydperk toe te laat dat daar geen harde grens tussen Ulster en Ierland sal wees nie. Dit beteken dus voortdurende vrye beweging van mense en goedere heen en weer. Die Engelse sien in hierdie oplossing die spook van vereniging van die twee ” Ierlande”, ‘n spook wat hulle hare laat regop staan. ‘n Aspek wat hiermee saamgaan, is dat die Britse Konserwatiewe Party deurgaans die wense in ag moet neem van die Ulster-parlementslede sonder wie se steun die party nie aan die lewe kan bly nie.

Die Engelse het dus ‘n stokkie gesteek voor die Backstop-oplossing wat die hele onderhandelingsituasie steeds totaal oop laat. In hierdie (laat) stadium is daar na jare van onderhandelings dus nog geen uittree-ooreenkoms nie en ook nog geen verstandhouding oor wat in Ierland gaan gebeur nie. Het iemand gepraat van afkophoenders of verkeerdeveerhoenders? ‘n Ooreenkoms wat mev Theresa May met die EU beding het, is deur die Britse parlement verwerp. Mnr Johnson, knaend oorhoops met sy eie parlement oor hierdie of daardie aspek van Brexit, het onlangs selfs sover gegaan as om die Britse parlement te ontbind, iets wat die Britse Hoërhof terstond weer ongeldig verklaar het.

Hierdie tameletjie skep natuurlik ondraaglike probleme vir die duisende Europeërs wat in Engeland woon en werk en dieselfde vir Engelse wat in Europa woonagtig is.

‘n Ontwikkeling wat ook nog onder die oë gesien moet word, is dat die Skotte, wat nie ten gunste van Brexit was nie, na die Britse uittrede uit die EU van die Verenigde Koninkryk mag afskei. Daarna sal daar nog ‘n koninkryk wees, maar weinig meer om te verenig.

Mnr Johnson het pas teruggekeer van Brussel waar ‘n nuwe ooreenkoms bereik is oor Britse uittrede uit die EU. Die ooreenkoms verskil in geringe mate van dié wat bereik is met mev Theresa May ‘n jaar gelede, wat deur die britse parlement verwerp is en tot mev May se bedanking gelei het. Die Britse parlement het die naweek (19 Oktober) oor mnr Johnson se ” nuwe ” ooreenkoms gestem en dit ook verwerp. Hierdie week word weer oor die ooreenkoms gestem en skynbaar ook oor ‘n voorstel om die datum van uitttrede uit te stel.

Dit is wat ‘n mens ‘n fiasko noem en die vraag is wie nou eintlik vir die fiasko verantwoordelik is.

Minstens hierop is die antwoord redelik duidelik. Engeland het ‘n probleem geskep toe hulle ná jare se wik en weeg uiteindelik toegetree het tot ‘n gemeenskap waarvoor hulle in die eerste plek nie eintlik tande gehad het nie en waaruit hulle nou na vyftig jaar van lidmaatskap wil padgee. En as ‘n mens mooi nadink, het hulle die probleem in Ierland ook geskep deur in die eerste plek ‘n Britse kolonie daar te vestig. Dit is m.a.w. die soort gemors wat hulle wêreldwyd nagelaat het waar hulle kolonies gehad het, insluitende in ons eie land.

Dan Roodt: Engels is die antitese van Afrikanerskap, repliek aan Jeanelle Greyling

Geagte Jeanelle Greyling,

Toevallig vang my oog die enigsins uitlokkende opskrif van u rubriek in Beeld, “Engels ook nodig vir Afrikanerskap”. Dis die tipe sin wat teen my hele wese indruis, wat ‘n bespotting van ons hele geskiedenis maak.

Ek stem saam met Andries Hendrik Potgieter wat, toe die Engelse Natal bereik, liewer weggetrek het omdat hy “nooit Brits wou word nie”. Hy het ook gesê dat hy van die see wou wegkom, want “waar die see is, is Engelse”. Hy het uitgewyk Noorde toe, en het onder andere Potchefstroom gestig, wat na hom vernoem is.

Anders as Iere, Skotte en Walliesers, is Afrikaners deur Engelse verower, maar ons het ons taal behou. Soos Hennie Aucamp en vele ander gesê het, verteenwoordig dít die wese van ons identiteit.

Afrikanerskap is geheel en al onversoenbaar met Engelsheid. Jaap Steyn, nog ‘n groot Afrikaner wat meer as enigiemand anders gedoen het om die taalstryde van die verlede op te teken, was ook bekommerd dat Afrikaners se Engels reeds “te goed” is.

My eie kinders het nooit ‘n woord Engels tuis gehoor nie; ons het nimmer enige poging aangewend om die Rooitaal aan hulle oor te dra nie. Wel het ek soggens op pad skool toe gepoog om aan hulle Frans te leer, waarin hulle nie belanggestel het nie, iets waaroor hulle nou baie spyt is. Nietemin het hulle elkeen ‘n onderskeiding in Engels-“Huistaal” aan hul Afrikaanse hoërskool ontvang. Vir my is dit geen aanduiding van hul taalvermoë nie — waarmee sekerlik niks skort nie — maar van die mate waartoe Afrikaners onder die ANC-terroristebewind so omgewe is van Engels dat ons gedwing word om moedertaalsprekers van die taal te word.

U verhaaltjie van die Egiptenaar is eintlik niksseggend. U reaksie op die eentalige spreker van Arabies verraai egter meer aangaande uself as oor hom. In Junie vanjaar was ek in ‘n hotel in Pole waar die man agter die toonbank insgelyks slegs Pools kon praat. Ek het ook Engels probeer, Frans en selfs geradbraakte Duits, maar hy kon slegs sy moedertaal praat. Eerder as wat dit vir my na ‘n probleem gelyk het, soos vir u, was dit vir my verfrissend. Dit het my selfs hoopvol gestem. Eureka! Hier was ‘n uithoek van Europa waar Engels nog nie ingedring het nie!

Engels is soos onkruid; dit neem oor en verdring ander plante. Twintig jaar gelede kon min mense in Parys, selfs in toeristiese dele, Engels praat. Deesdae is Franse en dikwels ook die Noord-Afrikaanse immigrante waarvan ons so baie hoor, gretig om met toeriste Engels te praat. Dis nie meer Frankryk nie; dit raak nou Disneyland met ‘n replika van die Eiffeltoring.

U skryf: “Dié van ons wat Engels magtig is, kan dus ons sterre dank, want die hele wêreld is vir ons toeganklik.”

Watter illusie is dit nie! Ek kan amper sê: Net iemand soos u wat aan ‘n plattelandse universiteit soos dié van Potchefstroom in Afrikaans gestudeer het, kan so ‘n stommiteit kwytraak. As u net Afrikaans en Engels ken, is die wêreld beslis nie vir u toeganklik nie. Die meeste opgevoede Europeërs praat vier of vyf tale: Duits, Frans, Italiaans, Spaans, dalk Russies of ‘n Skandinawiese taal. Dit is die “meertalige sprekers” waarvan u praat, nie Afrikaners in ons land wat gedwing word om Engels te aanvaar omdat ons polities en kultureel oorheers is en word nie.

Wat weet u van Korea of Japan? Dis twee welvarende Oosterse lande waarvan die produkte die wêreld oorspoel en in menige Westerse tale bemark word, maar wat elkeen oor ‘n eie, byna hermeties verseëlde kultuur beskik. Om Japannees of Koreaans te bemeester, is soveel meer van ‘n uitdaging as Engels, die taal wat jy saam met jou eerste pakkie kougom inkry.

Nog iets: In alle Europese tale word ‘n magdom boeke oor en weer tussen daardie tale vertaal, selfs uit Oosterse tale. Behalwe in Engels. Die Engelse leser wil liefs ‘n speur- of liefdesverhaal lees. Of ‘n “sakeboek” in die trant van: “Hoe om vinnig ryk te word.” Daarom bly Engelse salig onbewus van wat daar in ander tale gepubliseer en gedink word… Maar vir u verteenwoordig Engels “die sleutel tot die heelal”.

U skryf:

“Ons moet daarteen waak om die jeug in te perk omdat ons bang is ons kultuur gaan verlore.

Vanweë ons emosionele band met Afrikaans sal Engels altyd ons tweede taal bly. Die verwerwing van dié taal is egter noodsaaklik vir diegene wat wil tred hou met die res van die wêreld se vooruitgang.”

“Die jeug in te perk…?” Bestaan daar nog so iets in Suid-Afrika? Met ‘n dwelmhandelaar of twee op die straathoek van elke skool, prostitusie (letterlik en figuurlik) ‘n eerbare beroep en internetpornografie vir elfjariges? In watter dekade leef u presies?

“Vooruitgang” is ‘n groot woord. Ons kan seker gaan kers opsteek by Hegel en sy Russies-Franse dissipel Alexandre Kojève, en dit van daar af neem. Met al die Eskom-grappies kan ons dalk ook vra: “Wat het ons voor kerslig gehad? Elektrisiteit.” Ons probleem, asook dié van ander wêrelddele, is eerder: agteruitgang, verval, verlaging van opvoedingstandaarde, e.d.m. Daarvoor gaan die grote Engels ons niks help nie, want die agteruitgang in Engelstalige lande is juis soveel sneller as in daardie state wat meer van die Angel-Saksiese Empaaier geïsoleer is.

Probeer gerus, soos ek vir ‘n paar maande vanjaar gedoen het, in ‘n plattelandse Franse dorpie gaan woon en in Engels kommunikeer. Ten eerste sou dit uiters onbeskof wees, om mense in hul idilliese, gekoesterde bestaan waar hulle en hul voorouers al eeue lank woon, met Engels aan te val. Ten tweede praat mense gewoon nie Engels nie. Hul kultuurtaal, opvoedingstaal, wetenskapstaal, kommunikasietaal, universiteitstaal, ens., ens., is Frans en sal vir die afsienbare toekoms Frans bly.

Tensy mev. Theresa May besluit sy is nou moeg vir die Brexit-debakel en sy Frankryk binneval en verower en Engels die enigste amptelike taal maak, soos die ANC in Suid-Afrika gemaak het! Hoewel, met die verdeeldheid wat tans in Engeland heers, kan ek my kwalik voorstel dat ‘n nuwe oorlog teen Frankryk ‘n groot sukses gaan wees…

Terloops, vele van my Afrikaanse vriende sê altyd: “Ek praat net Engels in selfverdediging.” Dis vir my gesond; dit getuig van standvastigheid en van ‘n geborgenheid in jou eie kultuur.

En Brexit gaan vir seker ‘n invloed op die toenemende hegemonie van Engels as kommunikasietaal in Brussel hê. As Engeland nie meer lid van die Europese Unie is nie, is daar nog enige rede om Engels te gebruik? Ek voorspel dat die taalnasionalistiese Franse dan hul stemme gaan begin dik maak om Frans ‘n hoër status te gee. Daarbenewens verteenwoordig Duitssprekendes byna 100 miljoen EU-inwoners. Waarom moet Duitsers en Oostenrykers vir lief met Engels neem as hulle bloot hul eie taal kan gebruik, die taal waarin die moderne wetenskap, ingenieurswese en kwantumfisika uitgedink is? Die Britte koop tog Duitse motors, nie die omgekeerde nie?

Eintlik is Afrikaans, Nederlands en Duits standaardtaalvariante van dieselfde taalkontinuum wat uit letterlik dosyne dialekte bestaan… Dit is moontlik om dieselfde boek in Duits, Nederlands en Afrikaans te lees en telkens nuwe elemente daarin te ontdek. Onlangs het ek dit besef toe ek die Nederlandse vertaling van Spengler se Ondergang van die aandland begin lees het. Geen Duitse boek vertaal ooit goed na Engels nie… behalwe miskien Das Kapital?

Anders as die Nederlanders en die Skandinawiërs, wat Engels ook gretig aanleer, beskik Afrikaners, Franse, Duitsers en Russe oor ‘n geskiedenis van konflik met Engeland. Is dit voorstelbaar dat die Russe ooit hul taal met sy grootse letterkunde, operas en wat nog, vir Engels sou prysgee?

Dit bring my by ‘n verdere punt: hoewel sommige Afrikaners (soos u en ander joernaliste) tans sterk onder Engelse of Angel-Saksiese invloed verkeer, was dit nie altyd so nie. In die verlede was ons politici, skrywers, akademici en wetenskaplikes trots op hul Europese herkoms en het moeite gedoen om met hul eweknieë in Europa te skakel. Jan Rabie het tydens sy verblyf in Parys in die 1950s soveel Franse boeke gekoop dat hy dikwels nie geld vir kos had nie, en koolblare by die mark gaan optel het om sop van te kook, om nie van honger om te kom nie. Het ons honger na Europa nou ‘n honger na Engels geword?

Die Afrikaner is óók, en by uitstek, Eurokaner… Ons het dit tydens die Anglo-Boereoorlog gesien toe die hele Europa kant gekies het téén Engeland. Vandag gebeur dit weer, want al hoe meer Europeërs word met afgryse vervul deur hierdie o so Engelse bestel, met sy korrupsie, plaasmoorde, taal- en rassediskriminasie. Telkens as ek Europa toe gaan, kom ek Europeërs teë wat hier vir militêre diens wil aanmeld om ons van die ANC en sy Engelse hanteerders te bevry!

Die “nuwe” Suid-Afrika, hierdie gewelddadige Klein Engeland, het hom tot vyand van die Weste verklaar. Ons kultuur verbied en onderdruk hy in die naam van sy afkeer van “eurosentrisme”. Hoe lank nog voordat ons Afrikaners, tesame met ons mede-Westerlinge, teen hierdie haatdraende kwasi-Engelse bewind met sy rassehaat, taalhaat, kultuurhaat, elke haat wat daar is, opstaan?

Engels is die antitese van Afrikanerskap. Dis so simpel soos dit, soos ‘n Vlaamse vriend altyd sê. En dis nie ‘n anglisisme nie, eerder ‘n gallisisme, aussi simple que ça.

My pleidooi sou wees dat ons liewers van Engels moes vergeet. As ek daar in Pole of in Frankryk vedwyn, of selfs in Stockholm tuisgaan, probeer ek vergeet dat ek Engels ken. Ek poog eerder om ‘n paar woorde van die plaaslike taal aan te leer, die mense beter te leer ken. In die geval van Frans is dit vir my lekker om byna heeltemal met die plaaslike inwoners te versmelt en om deur hulle as ‘n eweknie of ‘n gelyke aanvaar te word.

Engels is geen kortpad na kennis of ervaring nie. Inteendeel, dit weerhou baie Afrikaners van ‘n meer intieme omgang met ander tale en kulture. Ons word soos Amerikaanse toeriste wat net harder skree as hulle nie deur die plaaslike inwoners begryp word nie.

Daar is ook niks so vervelig soos ‘n Engelse boekwinkel nie. As jy een Exclusive Books of WH Smith gesien het, het jy almal gesien. Dit sê iets oor die oppervlakkigheid van Engelse. Dít wat Nietzsche en ander Europese intellektuele in die negentiende eeu oor Engelse geskryf het, geld steeds: hulle is oppervlakkige sedeprekers. Ervaar ons dit nie ook elke dag in ons land nie? Die aanhoudende gesanik en sedelesse van Engelse (en hul Afrikaner-na-apers natuurlik).

Dog ook: snobisme. Daar is min dinge wat Engelse so beïndruk soos geld. Lees: baie geld. Is dit daarom toevallig dat snobisme so ‘n wesentlike kenmerk van die Suid-Afrikaanse samelewing geword het?

Op die Europese Vasteland het mense agting vir vernuf, kultuur, kennis, styl. Dit gaan nie bloot om rykdom en vertoon nie. Die gemiddelde ANC-politikus of -tenderpreneur jaag ook maar eintlik die Engelse droom na: om ryk en vernaam te wees, iemand waaroor die poniepers in Londen sou skinder.

Saam met Hendrik Potgieter sou ek kon uitroep: Dank God dat ek nie Engels is nie! Afrikaans en my half-Europese identiteit as Afrikaner het vir my soveel deure oopgemaak, insigte gegee, my verryk en my oortuig dat ‘n mens altyd dieper na ‘n probleem moet kyk.

Ongelukkig is dit so dat baie Afrikaners vandag, juis vanweë Engels, oppervlakkig, vulgêr en snobisties geraak het. “Ek ry ‘n BMW,” soos oorle Johannes Kerkorrel gesing het. Nie dat dié arme siel ‘n begrip van enigiets gehad het nie, want hy wou ook maar graag ‘n Engelse Johannesburger wees. En moenie so seker wees dat die half-Engelse Afrikaner steeds ‘n “emosionele band” met sy taal koester nie. By die reünies van my matriekjaar is ek altyd verstom oor hoeveel van die stoere Boere wat destyds sulke swak punte in die Engelse klas gekry het, hul bloedjies na St. Johns, St. Stithians en dergelike meer gestuur het sodat hulle deesdae met Afrikaans sukkel! Maar goed, dis Johannesburg. In Pretoria is dit heeltemal anders gesteld. Johannesburg en Pretoria is soos twee stede in verskillende lande, met verskillende tale en kulture. Wanneer werp Pretoria die juk van Johannesburg af?

In Afrikaans het debat helaas verdwyn. Op tipies Engelse wyse word daar in die blaaie van Beeld, Die Burger en ander Nasperspublikasies vandag vir ons gepreek. Die nuwe evangelie van ANC-gedienstigheid word aan ons verkondig. Daar is niks van die Nederlandse, Franse of Italiaanse voorliefde vir argumenteer, meningsverskil en “oop gesprek” soos Van Wyk Louw dit getipeer het nie.

Diegene wat verskil, word gesnobeer. Geen teenargument word aangebied nie, maar hulle verwys neerhalend na jou “grys skoene” en ander sinnelose slagspreuke wat hulle by Engelse gehoor het.

Om Engels magtig te wees, vervul my helaas met geen “dankbaarheid” nie. Ek het my jeug verspil tussen Engelse op die Wits-kampus en dat ek min of meer sonder letsels en sonder om ‘n dwelmverslaafde te word daaruit ontsnap het, is ‘n wonderwerk. Ek het niks by dom Engelse geleer nie en moes heelwat dinge afleer. Eers toe ek die Europese denktradisie kon bemeester, het dit vir my gevoel asof ek vir die eerste keer mens word. Die helder, skoon lug van my aangenome Franse departement, Cantal, die ou kastele en ruïnes, die aristokratiese sweem wat oor alles hang, dít alles laat my my as Afrikaner beter verstaan.

Die Afrikaner is ‘n Protestantse aristokraat wat steeds, na soveel eeue, vervolg word…

Ons is Amsterdam, maar ook La Rochelle. En die Hanse. Daar waar ek vroeër vanjaar gestaan het, op die stadsplein van Bremen, die Hansestadt, met die bankadvertensie op die bushalte in die plaaslike dialek, wat lyk op Afrikaans, dít het iets in my geroer. Vanuit die Lae Lande met hul kanale en die Oossee met sy Hansestede het ons gekom en aan die Kaap het ons en ons taal uitgespoel. Maar Germane het ons gebly. (Al dig Breyten Breytenbach nou ook wát oor “Ek is Germaans en wreed”; ek wonder wat sê hy nou oor die wreedheid van die swartman?)

Engels is ‘n saai kreools; dis vol Franse woorde wat verkeerd uitgespreek word. Veel eerder sou ek meer Duits wou geken het, of Pools of Sweeds magtig wou wees. Of Italiaans of Spaans. In my motor luister ek knaend Italiaanse liedjies. Dis so vrolik en sjarmant, so anders as die gehyg en gekreun van Amerikaanse kletsrymers of die dekadente nihilisme van Britse popsangers. Wat wou Pink Floyd en die Beatles regtig vir ons sê, behalwe dat dit ‘n lyding is om Engels te wees? Engelse hou van niemand nie, geen ander volk nie, selfs nie eens van ander Engelse nie. Hulle munt uit in meer of minder subtiele beledigings. Ongelukkig is die Afrikaner met sy byna Skandinawiese opregtheid en ongekunsteldheid kwalik teen Engelse beledigings bestand.

Wat u sê oor Afrikaners wat Engelse onderwysers in vreemde lande word, is eintlik afgryslik. Want u laat na om te noem dat hulle weens hul velkleur nie in Suid-Afrika werk kan kry nie. Vanweë die nivellering wat die verderflike Britse en Afro-marxiste op ons land afgedwing het, is alle onderwys en onderwyssalarisse tot ‘n derdewêreldvlak verlaag. Afrikaanse onderwysers moes eintlik R100 000 per maand verdien het, soos vele van hul Noord-Europese eweknieë. Dan sou elkeen in ons land ‘n leraar by sy plaaslike Afrikaanse skool wou geword het, pleks dat hy of sy ontheemd rondflenter agter ‘n paar dollar aan.

Dis nog iets van Engelse: hulle is altyd ontheemd en ontwortel, swerwers na nêrens. Die “ewige Engelsman” wat vandag in Suid-Afrika, môre in Australië en oormôre in Kanada of die VSA gaan bly. Hy beskik oor geen werklike vaderland nie.

Die Afrikaner is van ‘n ander stoffasie. Hy is geanker, gewortel, geplant. Dit pols deur ons Europese bloed; “bloed en yster, bloed en grond”, soos FPK in hul liedjie “Brand Suid-Afrika” sing. Of “Ons vir jou Suid-Afrika!” soos CJ Langenhoven dit in “Die Stem” verwoord het. Noudat ons land afgeneem is en binnekort ons plase, is ons taal voorlopig al wat oorbly. Dis ons ark waarmee ons dié stormagtige oseaan sal moet bevaar.

Die moderne Britse Ryk het as ‘n seerowersprojek teen Spanje onder Elizabeth I begin. Daar sal altyd see- en struikrowers wees.

Daarom sal ons ark voortdurend bedreig word. Ek vra u egter mooi, moenie met u ode aan Engels, die rol van seerower speel nie.

Theresa May en IMF ondersteun grondgryp ná Trump-twiet daarteen

Die globale media het ná die twiet van mnr. Donald Trump oor vergrype teen boere en eiendombesitters in Suid-Afrika dit as “steun vir blanke heerssug” beskryf en die komende grondgryp as “nodig” en “geregverdig” opgehemel. Die redakteur van Rapport, Waldimar Pelser het hom ook teen Trump uitgespreek en verwys na “suksesvolle grondhervorming, waarvan daar in elke landstreek sulke wonderlike voorbeelde is”.

Die jongste organisasie om sy steun vir die onteiening van blanke plase uit te spreek, is die Internasionale Monetêre Fonds (IMF). Die fonds se senior inwonende verteenwoordiger in Suid-Afrika, Montfort Mlachila, het gister (Donderdag) gesê dat die IMF grondgryp “ten volle ondersteun solank dit deursigtig en die grondwet as uitgangspunt het”.

Mlachila het verder gesê dat grondgryp “nie plaasproduktiwiteit moet kniehalter nie en verseker dat Suid-Afrikaners steeds toegang tot betroubare voedselvoorrade moet geniet”.

Die ANC-president, Cyril Ramaphosa, het vroeër vanjaar aangekondig dat sy bewing van plan is om die grondwet te verander ten einde die onteiening van grond sonder vergoeding moontlik te maak. Die oefening is veral teen Afrikanerboere gemik.

Volgens die IMF se gesant, Mlachila, “ondersteun ons die behoefte om grondonteiening te onderneem ten einde ongelykheid aan te pak”.

Mev. Theresa May, die Britse eerste minister, het Dinsdag in Kaapstad aangekom waar sy insgelyks haar steun aan Ramaphosa se grondgrypplan uitgespreek het. Sy het selfs beweer dat dit beleggings mag lok.

“Ek verwelkom die uitsprake wat president Ramaphosa reeds gemaak het aangaande die benadering tot grondonteiening, waaronder die ekonomiese en maatskaplike aspekte daarvan,” het May gesê. “Ons sien reeds beduidende beleggings in die VK. Ek dink daar is werklike geleenthede vir die toekoms.”

Op die valutafront het die rand verder waarde teen die VS-dollar, die euro en die pond ingeboet. Hoewel die verswakking van die rand op faktore buite Suid-Afrika geblameer word, soos die invloed van die Turkse lire of Argentynse peso, hou verskeie ontleders die grondgrypbeleid daarvoor verantwoordelik.

Vroeg vanoggend het die rand teen R14,70 per dollar, R17,15 teen die euro en R19,14 per Britse pond verhandel.

Karel Combrinck: Moord en maskerades

Daar kry die dol hond in die Withuis toe sy dag van glorie om drie vermeende installasies vir “chemiese oorlogvoering” in Sirië aan te val, met Frankryk en Engeland njaf-njaf agterna.

‘n Mens sou kon vra wat is nou eintlik bereik en wat was die doel met die drieledige aanval (VSA 90% , Eng 5%, FR 5%). Die ander twee ook daar net om bek te lek. Was dit om Rusland tot een of ander aksie te provokeer en hulle dan te beskuldig van die aggressor te wees ? Was dit dalk om mede-dolhonde in die tuisgalery in die VSA gelukkig te hou of verlore openbare steun te herwin? Of was dit bloot ‘n poging van die groot hond om te wys hoe macho hy kan wees?

Interessant is dat die aanval plaasgevind het op dieselfde dag dat die inspeksie van die Agentskap vir die Verbod op Chemiese Wapens sou begin. Herinner sterk aan die situasie in 2003 toe George Bush Irak aangeval het nog voordat mnr Hans Blix se ondersoek voltooi was, maar wat reeds voorlopig bevind het dat daar geen wapens van massavernietging in Irak was nie, soos mettertyd geblyk het ‘n feit te wees: Geen wapens van massavernietiging in Irak.

Ook interessant is dat Amerika telkens hulle propaganda en militêre aanslae teen regerings wat hulle in eie belang wil verwyder (“regime change”), grond op gefabriseerde aanklagte van die vervaardiging, besit en gebruik van chemiese wapens, so asof hierdie towerwoord aan hulle die reg verleen om links en regs missiele af te vuur en bomme te gooi. Natuurlik is die Amerikaanse geheue te kort om te onthou dat hulle die enigste land ter wêreld is wat wapens van massavernietiging op groot skaal gebruik het, tydens die atoombombardement van Hirosjima en Nagasaki, asook die massiewe aanwending van chemiese wapens in Viëtnam.

Ook verskaf die Amerikaners, soos die Engelse en Franse, die afgelope vier jaar reeds massas wapens aan Saoedi-Arabië vir gebruik in ‘n letterlike volksmoord op die mense van die Jemen waarin derduisende volwassenes, vrouens en kinders reeds gedood en vermink is, skole en hospitale en ander infrastruktuur vernietig is, ens. Vreemd genoeg praat die media nie hiervan nie. Dit kan net wees omdat die mense wat die media besit dieselfde is as dié wat geld uit die wapenverkope maak.

Tot dusver was daar nog geen duidelike bewys daarvoor dat Sirië of Rusland in die onlangse verlede chemiese wapens gebruik het nie. Die Amerikaners, tesame met hulle skoothonde het nou die sg. chemiese aanlegte in Sirië vernietig sodat dit vir die inspeksiespan onmoontlik sal wees om te sertifiseer of dit wel chemiese aanlegte was of nie. Die Amerikaners het bloot die bewys dat hulle lieg, weggeblaas.

Die blote feit dat chemiese wapens iewers gebruik is, is vir die Amerikaners, en hulle Engelse en Franse brakhonde genoeg om die skuld daarvoor op Rusland te pak. Die regering van mev May werk die afgelope weke daaraan om die skuld vir die aanslag teen Sergei Skripal en sy dogter Joelia, op die Russe se rekening te plaas, natuurlik om sodoende die Amerikaners ter wille te wees.

Enkele aspekte stem egter tot nadenke:

Eerstens is die aanval op Skripal en sy dogter gedoen agt jaar nadat hy as spioen in Rusland werksaam was. Voorts is volgens mev May ‘n uiters giftige gas in die aanslag gebruik wat nie alleen die lewens van Skripal en sy dogter bedreig het nie, maar ook ander mense in die omgewing. Tog, as ‘n mens kyk na foto’s wat na die tyd geneem is van die toneel van die sg. moordaanslag, dan sien ‘n mens personeel van die polisie, ens. met swaar maskers en oorpakke terwyl dosyne ander mense onbeskerm in die nabye omgewing rondloop. Die maskers en oorpakke is duidelik ‘n maskerade van mev May se regering. En as die Russe dan agt jaar na die tyd van ‘n spioen ontslae wil raak, sal hulle dit doen deur middel van ‘n gasaanval in die openbaar en as’t ware hulle handtekening daarop laat soos mev May dit tot vervelens toe beskryf? Is daar dan nie veel meer diskrete maniere om dit te doen nie? Is dit tipies van die Russe om so pateties onbeholpe en amateuragtig te wees ?

Skripal is ‘n Rus wat, voordat hy hom permanent in Engeland gevestig het, ‘n spioen in diens van Engeland in Rusland. Die Russe het hom ontdek, gearresteer en verhoor en tot gevangenisstraf gevonnis. Uit Russiese oogpunt was hy dus skuldig aan hoogverraad waarvoor hulle hom kon hang. Hy is egter kort daarna in ‘n uitruilooreenkoms van spioene toegelaat om na Engeland te verhuis. Sou die Russe dan nou nie gedurende sy aanhouding en gevangenskap ‘n geleentheid kon bedink om hom weg te maak nie? Waarom agt jaar wag om dit in ‘n ander land te gaan doen?

Deskundiges oor chemiese oorlogvoering het ná die voorval beklemtoon dat indien die stof wat in die aanval op Sergei en Joelia Skripal gebruik is, wel Nowitsjok was, soos mev May telkens beweer, die Skripals en ander mense wat na die aanval daarmee in aanraking was, binne enkele ure dood sou wees. Tot dusver was daar nog geen bewyse, ontledings ens., deur mev May aangevoer dat die stof wat gebruik is, wel Nowitsjok was nie.

Veel waarskynliker is dat die Engelse geheimedienste self die aanslag op Skripal en sy dogter beplan en uitgevoer het en na ‘n aanval deur Rusland laat lyk het. Daarom dan ook dat mev May weier om bevindings van ‘n “ondersoek” na die insident bekend te maak, of aan die Russe te verskaf.

Wat die Russe nou gaan doen en of hulle iets gaan doen, sal ons maar moet wag om te sien. Russiese belange is natuurlik nie in die aanval regstreeks getref nie. Dis dus onwaarskynlik dat hulle iets sal doen, maar as hulle wel wraak neem vir die aanval, dan het ons oorlog.

Karel Combrinck: Ons lieg waarskynlik oor Rusland

Met haar stuitige verhaal oor “waarskynlike” Russiese betrokkenheid by die moordaanslag op die (Russiese? Britse? Russiese?) spioen Sergei Skripal en sy dogter, het mev Theresa May en haar verkeerdeveer-buitelandse minister, Boris Johnson, die wêreld nog ‘n tree verder geplaas op die pad na gewelddadige internasionale konfrontasie. Een van die vreemdste aspekte hiervan is die lidlande van die Europese Unie wat skaapagtig saamslenter ten spyte daarvan dat Brittanje besig is om die Europese Unie die rug toe te keer.

Maar kom ons bepaal ons eers by die “waarskynlike” Russiese verantwoordelikheid vir die aanslag. Die argument wat mev May aanvoer, is dat die gifstof, of wat oo kal in die aanval gebruik is, van Russiese oorsprong is. Of dit wel so is, sal ons nie weet nie, want mev May weier hardnekkig om bewyse hieroor, as bewyse inderdaad bestaan, aan Rusland te verstrek soos wat die volkereg in sulke omstandighede vereis.

Maar sou die gifstof dan tog in Rusland vervaardig wees, beteken dit dat die Russiese regering noodwendig vir die aanslag verantwoordelik is? Beteken dit dat as iemand êrens in die wêreld met ‘n Kalasjnikofgeweer vermoor word, dit die skuld moet wees van mnr Poetin omdat die geweer in Rusland vervaardig is? Dis tog duidelik absurd. Die situasie herinner sterk aan die belaglike voorwendsel vir die moord op Saddam Hoesein deur die Britte en Amerikaners, toe ‘n proefbuisie met ‘n foefiemonster van Saddam se “wapen van massavernietiging” deur Colin Powell aan die Algemene Vergadering van die VN vertoon is. Soos ons weet, was daar geen “wapen van massavernietiging” nie.

Hoe dit ook al sy, wat is die waarskynlikheid daarvan dat Rusland so’n deursigtige moordaanslag op Britse grondgebied sou uitvoer ‘n week voor die Russiese presidentsverkiesing en in die jaar waarin die wêreldsokkertoernooi in Rusland moet plaasvind? Aan die ander kant, wat is die waarskynlikheid daarvan dat iemand so ‘n aanval sou uitvoer juis om Rusland in die verleentheid te stel, die presidentsverkiesing te ontwrig en die sokkertoernooi in gevaar te stel? Ons laat dit aan die lesers oor om te oordeel. Feit is dat mev May reeds dreig om die sokkertoernooi te ontwrig, benewens die 23 Russiese diplomate wat sy uitgeskop het en die sanksies teen Rusland wat sy reeds voor die moordaanslag ingestel het.

Dit is duidelik dat mev May besig is om te lieg. Ons weet uit eie dure ondervinding dat die Engelse die manier het om te lieg wanneer hulle ‘n politieke doel wil bereik, maar darem is die deursigtigheid van hierdie pogings pateties en sonder presedent. Die vraag is waarom die Amerikaners en die Engelse en die Europese keffers op hulle sleeptou, aanhou lieg en lieg en en skynbaar heeltemal ongeërg is daaroor wanneer hulle leuens klinkklaar aan die kaak gestel word. Is dit omdat hulle so magtig voel dat hulle met alles kan wegkom of is dit maar net nog ‘n voorbeeld van die algemene Westerse morele verval?

Waarskynlik albei.

N.s Sedert ek dié ‘n dag of twee gelede geskryf het, het die Amerikaanse regering nog sestig Russiese diplomate uitgeskop en die konsulaat-generaal in Seattle gesluit. Die kefferbrakke van die Europese Unie het in navolging onverwyld 110 Russiese diplomate aangesê om hulle lande te verlaat. So die pap word nou by die dag dikker.

Fopnuus? BBC reël fopdebatte vir Tory-leier

Die Britse regering het aangekondig dat premier Theresa May sal deelneem aan ‘n “lewendige” uitsending van ‘n TV-verkiesingsprogram, maar dit sal nie ‘n debat met die leier van die Arbeidersparty, Jeremy Corbyn, behels nie.

Daar sal niks spontaan wees aan May se verskyning nie.

May sal uitgenooi word na die spesiale uitgawe wat die sogenaamde leiersdebat op 2 Junie sal vervang.

Die BBC het ‘n onafhanklike private produksiemaatskappy gekontrakteer en beweer nou dat hulle nie verantwoordelik is vir die reëlings waar die vrae aan May vooraf deur haar personeel goedgekeur sal word nie en May sal vooraf oor die vrae ingelig word.

‘n Lid van die publiek het die BBC gekontak vir bevestiging van dié klugspel en ‘n antwoord van die BBC ontvang waarin die uitsaaier verduidelik dat die program gekoop word deur die BBC van die onafhanklike maatskappy en hulle nie besluitnemingsmag het nie.

Die eerste minister sal dus vrae beantwoord van lede wat in die ateljeegehoor geplant is tydens die spesiale program wat vroeg in Junie aangebied sal word. Alhoewel ‘n peiling vir The Independent bevind het dat ‘n meerderheid van die Britse publiek wil hê dat die leiers direk debat moet voer met mekaar in lewendige televisie-debatte, gaan ‘n formaat gebruik word om May af te skerm van die kiesers.

May is gekritiseer nadat sy geweier het om aan ‘n werklike debat deel te neem. Mededingers beskuldig haar daarvan dat sy “bang” is vir moeilike vrae van Arbeid, Skotse nasionaliste en natuurlik UKIP wat haar kan uitdaag oor Brexit en immigrasie.

Ten spyte van die uitroepe van Liberale Demokrate, Arbeid en SNP teen Brexit, het steun vir die verlaters in Brittanje toegeneem. Slegs 22 persent van die kiesers wil in die EU bly of Brexit blokkeer, met sowat 68 persent wat die implementering van die referendum ondersteun. May was een van diegene wat in die EU wou bly.

Maar kiesers wat die uitslag van die referendum ignoreer, is vinnig besig om ‘n krimpende randeiergroepie te word.

Debatte met ander junior figure van die belangrikste partye, insluitend die Tories en Arbeid, sal wel plaasvind voor die komende verkiesing, maar May sal beskerm word teen werklike vrae, ‘n werklike debat en om met haar kiesers gekonfronteer word.

David Dimbleby sal die program aanbied waarvolgens gehoorvrae noukeurig gekies word, terwyl die nasionale uitsaaier saamspeel met die klug.

Die Pakistanse gasheer Mishal Husain sal op 31 Mei ‘n debat modereer met verteenwoordigers van die Konserwatiewes, Arbeiders, Liberale, SNP, Plaid Cymru, Groen Party en UKIP. Op 4 Junie sal die liberaal-demokratiese leier Tim Farron die SNP se Nicola Sturgeon aanvat.

Die verkiesing in die Verenigde Koninkryk van 2017 is geskeduleer om op 8 Junie 2017 plaas te vind. ‘n Verkiesing was nie tot 7 Mei 2020 verwag nie, maar ‘n oproep tot ‘n vervroegde verkiesing in Mei het die nodige twee-derde meerderheid ontvang van 522 teen 13 stemme op 19 April 2017.

“In al haar onlangse onderhoude en toesprake is dit feitlik onmoontlik om iets interessants oor mev. May te ontdek,” sê Alison Phillips, in ‘n opiniestuk vir The Mirror. “Trouens, dit is moeilik om enige iets te ontdek.”

Phillips sê May is ‘n onbeskaamde opportunis sonder enige politieke oortuigings. “Omdat Theresa May soos ‘n pateet wat ‘n grappige das dra is, wat vasklou aan die oortuiging dat ‘n snaakse kledingstuk ‘n totale afwesigheid van persoonlikheid kan wegsteek.”

May is basies net bekend vir haar vreemde smaak in klere. Brittanje se leier het voorheen gesê: “Kookboeke beteken vir my baie.”

Farage waarsku Brexit word geblokkeer deur howe

Nigel Farage, die voormalige Ukip-leier, het gewaarsku daar sal ‘n opstand wees indien die Parlement deur die Britse hooggeregshof verplig word om die Brexit-referendum te keer.

Die tussentydse leier het sy woede teen die besluit van drie onverkose senior regters uitgespreek om premier Theresa Mei se aanwending van Artikel 50 te keer.

Die wetlike aansoek is gebring deur Bly-ondersteuners, wat gesê het die prerogatiewe magte wat die artikel gebruik, is nie voldoende nie en parlementêre goedkeuring is nodig vir Brexit.

Farage het aan die BBC gesê: “Ek is bekommerd dat verraad naby kan wees. Ek vrees nou dat elke poging aangewend sal word om Artikel 50 te keer of dit te vertraag. As dit so is, hulle het geen idee van die vlak van openbare woede wat hulle sal ontlok nie.”

Ukip-voorloper Suzanne Evans het ook haar verontwaardiging uitgespreek: “Hoe durf hierdie aktivis-regters probeer om ons wil ongedaan te maak?”

Ukip se enigste LP, Douglas Carswell, het dit as “skokkende geregtelike aktivisme” verdoem, en bygevoeg dat “hierdie regters is in wese politici sonder aanspreeklikheid”. Hy het later getwiet: “Blyers, aangehelp en ondersteun deur prokureurs, is besig om kiesers te vertel hulle stemme beteken niks.”

Tory-LP Peter Bone het aan die Daily Mail gesê hy voel “ontsteld” deur die beslissing, en bygevoeg: “. Ek dink dit is vreemd dat die hof probeer om die Parlement te vertel wat om te doen.”

May se regspan het aangevoer dat sy in staat is om artikel 50 van die Verdrag van Lissabon in werking te stel, wat die formele tweejarige proses om die EU te verlaat sal afskop. Dit sou die Brexit-onderhandelinge deur uitvoerende bevel begin, sonder dat dit deur die Parlement hoef te gaan, maar die hooggeregshof het die Bly-kamp gelyk gegee.

Die hof se beslissing, as dit gehandhaaf word op appèl, sal Brexit in chaos dompel.

Deutsche Bank het gesê hulle glo ‘n vroeë verkiesing svolgende jaar is nou onvermydelik en planne ingesluit in hul “basis geval”, maar Downingstraat het daarop aangedring daar moet nie ‘n verkiesing wees voor 2020 nie.

Farage se veldtog het vir Brexit gesorg en hy die 23 Junie-referendum as Brittanje se “onafhanklikheidsdag” beskryf.

Theresa May belowe Brexit vir Maart 2017

Brittanje se eerste minister, Theresa May, sê sy sal die proses vir Brittanje se uittrede uit die Europese Unie (EU) eers teen die einde van Maart 2017 begin.

Dit was die eerste keer dat sy die sluier gelig het oor die moontlike tydraamwerk vir ‘n breuk tussen Brittanje en sy grootste handelsvennoot.

In ‘n poging om die vrese in haar regerende Konserwatiewe Party te besweer dat sy die implementering van Brexit sal probeer vertraag, het May Sondag by die party se jaarlikse konferensie in Birmingham gesê sy is vasbeslote om vorentoe te beweeg en die “regte ooreenkoms” te beding.

Wanneer May artikel 50 van die EU se Lissabon-verdrag in werking stel, sal Brittanje twee jaar hê om die ooreenkoms te heronderhandel.

Haar verskoning tot dusver is dat die ooreenkoms een van die “mees komplekse” in Europa is “sedert die Tweede Wêreldoorlog”.

May moet ernstige Brexit-verdeeldheid besweer

Die Britse eerste minister, Theresa May, het Woensdag haar senior ministers vir hul eerste gesprekke sedert die somervakansie oor Brittanje se uittrede uit die Europese Unie (EU) ontbied.

Dit kom te midde van berigte oor ernstige verdeeldheid wat die pad vorentoe betref.

Die minister van finansies, Philip Hammond, wil glo hê Brittanje moet ‘n ooreenkoms bereik om in die enkele EU-mark aan te bly.

Daar is ook verwarring oor die verantwoordelikhede van verskillende regeringsdepartemente in enige onderhandelinge met Brussel.

Die kabinetsvergadering by Chequers, noordwes van Londen, het ook ‘n dinkskrumsessie oor onderhandelingstaktiek met Brussel en sleuteloogmerke ingesluit.

Hoe linkse politiek geweld in die hand werk

Hillary Clinton nadat sy Libië vernietig het.

Die afgelope paar jaar het ons vanuit allerlei hoofstroommediabronne verneem oor dade van agressie wat gepleeg was deur uiteenlopende figure, van geloofsfanatici tot mense wat geestessiek is. Soos dit die gewetenloosheid van die politiek betaam, probeer almal hier munt uit te slaan, hetsy deur strenger wapenwette, hetsy deur die bevolking se gemoedere te bedaar met allerlei praatjies. Sodra hierdie geweld geen politieke doel dien nie, word dit summier doodgeswyg en moet die alternatiewe media hierdie verhale aan die publiek bring.

Ons sien byvoorbeeld na die insident in Nice van afgelope Julie het die Franse sosialistiese premier Manuel Vallis lakoniek geantwoord dat die bevolking maar gewoond moet raak aan terreuraanslae. Dit is nou musiek in die ore van enige geloofsfanaat.

In Swede het een of ander slimkop besluit om armbande aan vroue uit te deel waarop staan “Los my uit” wat blykbaar gaan help om die verkragtingepidemie teen te werk. Tot dusver het daar egter dadels van gekom.

Sodra al die wêreld se geleerdes bymekaar kom en diskussies voer oor hoekom daar sulke geweld plaasvind, word soos gewoonlik verwys na verdrukking, die wit patriargie of ‘n eenling met ‘n geestessiekte wat die rede hiervoor was. Die werklike oorsaak word nie bespreek nie, en enige effektiewe manier om dit te stop, word onder die tapyt van rassisme gevee.

Figure soos Michael Moore probeer ons oortuig dat die Amerikaanse leefwyse die rede hiervoor is en beroep homself op allerlei abstrakte argumente wat nòg kant nòg wal raak, terwyl swart Suid-Afrikaners se geweld tot vervelens toe verklaar word deur die, groot bose wolk van apartheid wat oor hulle hang; iets wat Max du Preez en kie daagliks aan die publiek verkoop.

In die huidige Amerikaanse presidensiële wedloop sien ons presies dieselfde. Die hoofstroommedia probeer hul bes om Trump van al die wêreld se ellende te beskuldig, terwyl al die voornaamste probleme van die wêreld vandag – die mislukte state van Irak en Libië, die oorlog in Sirië, die opkoms van ISIS, die vlugtelingestroom – te danke is aan die beleid wat Hillary Clinton gevoer of gesteun het.

‘n Interessante studie wat onlangs gedoen is bied ‘n verfrissende nuwe perspektief hierop. Die navorser Tage Rai is van mening dat mense in die meeste gevalle tot geweld oorgaan nie omdat hulle geen moraal het nie, of dat hulle een of ander sadistiese behoefte het tot geweld nie, maar omdat hulle juis gehoor gee aan hul moraliteit. Hulle gebruik met ander woorde geweld omdat hulle meen dat dit moreel geregverdig is. Dat mense hulself moreel wil reinig is ‘n tendens wat bekend is by ons, en in baie kulture word dit belangriker beskou as die blote strewe na lewensgeluk. Onder Islamiste is daar heelwat bruikbare idiote wat bereid is om hulself op te blaas vir die “groter doel”, en nie omdat dit vir hulle aangenaam is nie, maar omdat hulle dink dat hulle die regte ding doen.

Deur geweld onder bepaalde omstandighede te gebruik, versterk ook die gevoelens van die lede van die binnegroep onder mekaar. Dit help om hul unieke groepsidentiteit te vorm, en kan ‘n verklaring bied hoe die meesterbrein agter die Paryse Bataclan-slagting vir maandelang in die Brusselse wyk Molenbeek beskerming geniet het van sy mede-geloofsfanate. Geweld werk nie moreel verlagend vir die geweldenaars nie, maar juis moreel verhogend.

Ek is egter nie seker of Rai se bevindinge vir kriminele politici geld nie, maar dit is ‘n hele ander diskussie.

‘n Ander studie wat gedoen was deur Tage Rai en Keith Holyoak het ook gewys hoedat wegrelativering van bepaalde kernwaardes ‘n mens se neiging tot agressie verhoog. In eksperimentele groepe waar mense se opvattings met onbetwisbare kernwaardes “gelaai” was, was hulle minder geneig om bedrog te pleeg op opvolgende toetse as ander proefpersone wie se gedagtes met relatiwisme geaktiveer was.

En dit sien ons in die wêreld vandag. Terwyl die Weste voortdurend die hand in eie boesem moet steek en moet twyfel aan sy eie kultuur, is bewegings soos ISIS besig om met ekstreme barbarisme oor te neem. In die Bataclan teater, byvoorbeeld, het hulle nie net op die konsertgangers geskiet nie, maar ook sommige onthoof en hul ingewande uitgeryg. Laasgenoemde feit was uit die hoofstroommedia verswyg waarskynlik om geen slapende honde wakker te maak oor die ware aard van die slagting nie. Dit lyk soos dieselfde taktiek tydens die Sowjet Unie se Groot Terreur van 1934 – 1939.

Tydens Oujaarsaand in Keulen het sowat 1200 Duitse vroue melding gemaak van seksuele mishandeling en verkragting wat gepleeg was deur ‘n groep van sowat 2000 Islamitiese jong mans, heelwat meer as wat aanvanklik beweer was. Dit het egter George Soros se feministe nie gestop om die skuld te probeer lê by die etniese Duitse mans nie, so asof hulle die daders was. Myns insiens is die enigste “misdaad” wat hierdie Duitse mans gepleeg het om nie met genoeg agressie die vroue te beskerm nie. Dit sou in elk geval weer gelei het tot die narratief van die outoritêre Duitsers wat die arme onskuldige Moslems aangeval het, wat die media weer skaamteloos sou uitbuit.

Hierdie laasgenoemde insident kan ook help dat hierdie vroue, wat nie meer op hul eie etniese volksgenote kan vertrou nie, juis die beskerming van die Islamiste self gaan opsoek, en uiteindelik gedwing gaan word om tot Islam te bekeer wat die oprukkende Islamdemografie ‘n handige hupstootjie sal gee.

Selfs daar in Engeland is die splinternuwe Eerste Minister Theresa May ‘n groot aanhanger van die Koran en haal gereeld strofes aan vanuit daardie geskrif. Tony Blêr lees ook gereeld die Koran en meen dat Mohamed ‘n “enorme beskawende krag” was. Daarbenewens is May ‘n ook voorstander van adopsieregte vir pedofiele. Engeland mag dalk uit die Unie gestap het, maar met so ‘n Jan Salie as Eerste Minister soos sy, is daar in elk geval geen angel in die Angelsakse meer nie.

Dit wil voorkom dat, net soos die gevreeste Zika virus in Brasilië vir verkleining van die hoofde van baba’s verantwoordelik is, het daar ook ‘n soortgelyke “virus” vanuit Suid-Afrika oorgewaai. Ons noem dit die efwee de klerk virus, en dit verklein die breine van wit politici.

Soos Tage Rai ietwat ambisieus stel, dat sodra mense van alle oortuigings besef dat geen geweld goed is nie, sal geweld dan eers begin afneem.

Ons neem aan dat hy ook geweld van linkse aktiviste teen wittes hiermee bedoel.

‘Groter as Churchill se taak’

Koningin Elizabeth II het die nuwe leier van die Konserwatiewe Party, Theresa May, ingeroep om ‘n nuwe regering saam te stel, het AFP berig.

Europese leiers het reeds gevra dat Brittanje vinnig moet optree om die skeiding van die EU te formaliseer. May het egter aangedui dat sy nie aangejaag sal word nie.

Die 59-jarige dogter van ’n dominee, is Brittanje se tweede vroulike premier met die oorspronklike “ystervrou”, Margaret Thatcher, wat die weg gebaan het.

May staar groot uitdagings in die gesig en sal alles in haar vermoë moet doen om ernstige verdeeldheid in die geledere van die Konserwatiewe Party te oorbrug en die potensiële ekonomiese afname ná uittrede uit die EU, te behartig.

Nog ’n groot uitdaging is om pro-EU Skotland te verhinder om weer ‘n veldtog vir onafhanklikheid te voer ten einde in die EU te bly. Sy sal ook nuwe globale handelsbande en diplomatieke alliansies in die ná-Brexit-era moet smee.

The Guardian het Woensdag berig: “Sy kom aan bewind in ’n tyd wat Churchill sou uitgedaag het.”

May het saam met Cameron die siening gesteun dat Brittanje in die EU moet bly, en sy sal nou Euro-skeptici in haar eie party en die land moet oortuig dat sy nie van plan is om die implementering van uittrede uit die EU te systap nie.

“Brexit beteken Brexit en ons gaan ’n sukses daarvan maak,” het sy gesê.

Sy is gewild in en om Maidenhead, die welaf dorp wes van Londen, wat sy sedert 1997 in die Britse parlement verteenwoordig.

May het pas vir Boris Johnson as die minister van Buitelandse Sake aangestel.

Sy is ongelukkig eerder bekend vir haar skoenliefde, veral luiperdvel-laarse, wat gereeld in die Britse pers opgemerk word.

Sy is selfs afgeneem waar haar skoenhak net voor 10 Downingstraat in die sypaadjie vashaak.

Theresa May knoei haar pad na premierspos oop

Die skielike onttrekking van Andrea Leadsom (foto hierbo) as kandidaat vir die leierskap van die Konserwatiewe Party in Brittanje, is deur die media moontlik gemaak wat haar opmerkings oor ma-wees in ‘n kwade lig gestel het.

Haar enigste teenstander, Theresa May, was daarna die enigste kandidaat.

As Leadsom nie onttrek het nie, kon die opvolgkwessie tot September geduur het en dit sou die Konserwatiewes meer tyd gegun het om ‘n beter kandidaat as May te stel.

Leadsom was nie opgewasse teen die onverwagse vyandige media-veldtog nadat sy gesê het moederskap gee haar ‘n voorsprong bo die kinderlose May nie.

Andrea Leadsom het aan die Telegraph gesê sy is “siedend kwaad” oor die media-manipulasie en bygevoeg dat Brittanje “regte” ‘n Brexit-kandidaat verdien, iets wat ‘n lang skadu oor May se opregtheid kaats.

In haar uittredetoespraak het Leadsom egter die cliché herhaal dat sy dit in die belang van die land doen, want sakelui het sekerheid nodig ná die Brexit-referendum.

Cameron het Dinsdag as premier in die Britse Laerhuis uitgetree toe hy sy bedanking by die paleis ingedien het. Ná die Brexit-referendum was die plan dat hy in Oktober sou uittree.

Maandag is May (59) as leier van die Konserwatiewe Partye aangewys nadat sy vroeër glo ook van Boris Johnson ontslae geraak het.

Skindertonge beweer Boris Johnson is op aandrang van May se ondersteuners deur Michael Gove, sy kollega in die Brexit-veldtog, uit die wedloop gedwing.

Gove, wat eers voorgegee het dat hy Johnson steun, het skielik sy eie kandidatuur aangekondig, en gesê hy glo nie Johnson “het die nodige leierskapsvaardighede” om die land te lei nie.

Dit was ‘n deursigtige manier om May se kanse om as premier aangewys te word, te bewerkstellig, aangesien Gove allermins self oor leierseienskappe beskik.

Gove se kanse op bevordering lyk egter nou rooskleurig met May aan die stuur.

“Die land het gestem om die Europese Unie te verlaat en as eerste minister sal ek seker maak dat ons die Europese Unie verlaat,” het May Dinsdag verklaar, maar haar toewyding aan Brexit bly ‘n ope vraag.

Dit is bekend dat May se ondersteuners in die Konserwatiewe Party gekant was teen Brexit en haar kennelik wil inspan om dit in hulle guns te bestuur.

Die druk het Maandag reeds begin opbou dat May ‘n vroeë verkiesing uitroep, maar sy het haar party belowe sy sal dit nie oorweeg nie.

Theresa May neem oor van Cameron

Die Britse eerste minister, David Cameron sal vandag sy laaste kabinetsvergadering hou voordat hy die leisels aan Theresa May (foto hierbo) oorhandig.

May is verkies tot leier van die Konserwatiewe party, nadat haar enigste teenstaander, Andrea Leadsom, aan die wedloop onttrek het.

Die Britse minister van binnelandse sake, Theresa May, is nou die enigste oorblywende kandidaat om die Konserwatiewe Party se leier op te volg en die Britse premier te word.

Graham Brady, die hoof van die komitee wat die leierskapverkiesing gelei het, het ná Leadsom se aankondiging gesê die party se bestuur sal vergader om May as die wenner te bevestig. Hy het nie aangedui dat die verkiesingswedloop heropen sou word nie.

Indien sy as wenner bevestig word, kan May binne ure Brittanje se nuwe eerste minister word. Allerweë is verwag dat Cameron eers in September die tuig sou neerlê.

Leadsom se onttrekking kom ná fel kritiek teen uitlatings wat sy oor moederskap gemaak het.

Dit was nie duidelik of die naweek se gebeure bygedra het tot haar besluit nie. In haar kort verklaring het sy bloot gesê sy glo nie sy het voldoende steun binne die party nie.

Leadsom het May vroeër om verskoning gevra vir haar opmerkings oor moederskap nadat ’n politieke storm ontketen is ná haar onderhoud met die The Times of London.

Sy het gesê die feit dat sy ’n ma is, maak haar meer geskik om die land te lei. May het nie kinders nie.

Leadsom het later gesê sy wil nie hê moederskap moet deel van die politieke veldtog wees nie.

Die twee vroue was die enigste oorblywende kandidate in die wedloop om premier David Cameron op te volg, wat bedank het nadat Britse kiesers sy raad geïgnoreer het en in ’n referendum vir uittrede uit die Europese Unie (EU) gestem het.

Leadsom het aan The Times gesê: “Ek voel omdat ek ’n ma is, het ek ’n werklike belang by die land se toekoms.”

Leadsom het later die koerant van “geelpers-joernalistiek” beskuldig en gesê hulle het haar woorde in die berig onder die opskrif “Omdat ek ’n ma is, het ek ’n voorsprong oor May”, verdraai.

The Times het ’n opname bekend gemaak van die deel van die onderhoud om te bewys dat dit inderdaad vir Leadsom korrek aangehaal het.

Leadsom het gister aan die Daily Telegraph gesê sy glo nie om kinders te hê het enige invloed op die vermoë om eerste minister te wees nie.

“Ek is innig jammer dat enige iemand die indruk gekry het dat ek anders dink,” het sy gesê.

Britse politiek is in rep en roer met leierskapstryde wat in sowel die Konserwatiewe- as die Arbeidersparty woed.

‘n Lesbiese Wetgewer vir die Arbeiders, Angela Eagle, het ‘n veldtog van stapel gestuur om dié party se leier, Jeremy Corbyn, uit die kussings te lig omdat hy pro-Palestyns is.

Parlementslede uit die Arbeiders se geledere het vroeër ‘n wantroue-mosie teen Corbyn aanvaar.