Europese Unie – praag.co.za

Karel Combrinck: Ontwaak jy wat slaap

Ons Westerse beskawing is oor die eeue aan talle bedreigings blootgestel. Bedreigings van buite, maar dan veral, die ergste van almal: die bedreigings van binne. En as ons sê bedreigings van binne, dan bedoel ons daarmee die verskynsel dat mense hulle wil tot voortbestaan, verloor. Die beste voorbeeld hiervan uit die geskiedenis was die verval en ondergang van die Romeinse ryk. Maar daar is steeds nog die bedreigings van buite ook en die grootste hiervan is die knaende uitbreidingsdrang van die Moslemwêreld .

Die stryd tussen die Christen- en die Moslemwêreld strek oor eeue tot sover terug as die geboorte van die profeet Mohammed in 571. Kort na sy dood het die Moslemverowerings van reusagtige gebiede in Noord-Afrika, die Midde-Ooste, en die Verre-Ooste ‘n aanvang geneem. Binne die bestek van twee eeue het die Moslems vanuit hulle tuisvesting op die Arabiese skiereiland hulle heerskapy uitgebrei na (huidige benamings): Egipte, Libië, Algerië, Tunisië, Morokko, Spanje Israel , Irak, Iran, Sirië, Turkye, Oos-Europa en groot gebiede in die Verre-Ooste tot aan die grens van Indië. Vandag het bv. Indonesië die grootste Moslembevolking op aarde.

Vir ons van belang is dat tot en met die Moslemverowerings, die oorgrote meerderheid van die wêreld se Christenbevolking in Noord-Afrika gewoon het. Die Moslems het hieraan ‘n einde gemaak en sedertdien het die Christenteenwoordigheid in hierdie lande tot onbeduidende minderhede gekwyn. Deur die geskiedenis het die Westelike Christenbevolkings van tyd tot tyd daadwerklike pogings aangewend om die Moslemuitbreiding hok te slaan, maar dikwels, het hulle net kop gegee.

Na hulle verowerings van die sesde en sewende eeu het Moslems (Arabiere en Turke) talle skuiwe gemaak in die rigting van Sentraal- en Wes-Europa. Soms het hulle hulle teen sterk weerstand vasgeloop. By ander geleenthede , soos byvoorbeeld nou, sonder enige weerstand hoegenaamd.

Van 711 tot 1492 was Spanje in die hande van die Arabiere. Kort nadat hulle Spanje oorrompel het, het die Arabiese (Moslem-) veroweraars verdere invalle in Frankryk onderneem, maar daar, nadat hulle 500 km ver gevorder het, is hulle in 732 by die stad Poitiers voorgekeer deur Karel Martel en na Spanje teruggedryf. In 1492 het die Christelike Spanjaarde na agt eeue se stryd teen Moslemoorheersing die besetters finaal uit hulle land verjaag.

In 1463 het die Turke Konstantinopel, die hoofstad van die Oos-Romeinse ryk en ook van die Christelike wêreld van daardie tyd oorrompel. Konstantinopel is vernoem na die eerste Romeinse keiser wat die Christelike geloof aangeneem het. Bitter ironies was dat die Turkse inname van Konstantinopel, (voortaan bekend as Instanboel), moontlik gemaak is deur die plundering van die stad enkele jare tevore deur die Kruisvaarders wat die stad se vermoëns om homself te verdedig onherroeplik verwoes het. Die val van Konstantinopel het die deure wyd oopgegooi vir Turkse verowering van die hele Oos-Mediterreense en Oos-Europese gebied.

In 1529 vertrek ‘n reuse- Turkse vloot in die rigting van die Wes-Middellandse See. Hulle word by die slag van Lepanto in die Golf van Korinte (nie ver van Athene nie) deur ‘n koalisievloot van Christelike lande oortuigend verslaan.

Die slag van Lepanto in 1571, voorstelling deur ‘n onbekende Engelse skilder

Dwarsdeur die 17de en 18de eeue het die Turke volhardend probeer om Wene in te neem en sodoende hulle pad oorland na Wes-Europa oop te maak. In 1716 is hulle pogings finaal die nek ingeslaan deur die Oostenrykse veldheer, Prins Eugen.

Vir eeue na die val van Konstantinopel was die Turke in beheer van Griekeland en die Balkanstate totdat hulle tydens die Griekse vryheidsoorlog van die vroeë negentiende eeu verdryf is, met die uitsondering van die grondgebied aan die Westelike oewer van die Bosforus waar onder meer Konstantinopel (die huidige Istanboel) en die oudste belangrike gebou in die Christelike beskawing, nl. die Katedraal Aya Sophia, geleë is. Die Aya Sophia is terloops pas deur pres. Erdogan van Turkye tot moskee verklaar.

In ‘n onlangse artikel het Leon Lemmer die profetiese boek , Omsingel die laer van die heiliges deur Jean Raspail bespreek wat handel oor die omsingeling van die Europese beskawing deur hordes uit die derde wêreld. Profeties is dit nie heeltemal nie, want dit is gegrond op sy waarnemings van verwikkelings voor — en tydens — die skrywe van die boek. Tog is dit merkwaardig hoe dinge gebeur presies soos hy dit in 1973 voorsien het. As beskrywing van wat nou besig is om te gebeur, is “oorstroming” moontlik ‘n meer akkurate beskrywing as “omsingeling”. ‘n Vyand wat jou omsingel kan jy nog beveg, maar teen dié wat jou binnegesypel het, is jy magteloos.

Vandag beleef ons die klakkelose aanvaarding van miljoene Moslems uit Turkye en Noord-Afrika in bv Frankryk; dié land sit tans met ‘n bevolking van meer ses miljoen Moslems. En in Engeland, Nederland en Duitsland is die situasie nie veel beter nie. Hierdie instroming sou vanselfsprekend nie moontlik gewees het sonder die goedkeuring, en selfs aanmoediging van opeenvolgende Europese regerings nie. Dink vir ‘n oomblik maar aan mev Merkel wat ‘n jaar of wat gelede die instroming van miljoene “asielsoekers” uit die derde wêreld as ‘n “geleentheid vir Duitsland” beskryf het. (Eine Chance fur Deutschland).

Daar is boeke te skryf oor die maniere waarop die Westerse beskawings besig is om hulleself af te takel. Die groot vraag is natuurlik waarom hulle dit wil doen. Daar is meer as een moontlike verklaring. Een is dat ‘n beskawing wie se einde begin nader kom, die neiging het om met die naderende katastrofe te flankeer. Nog ‘n moontlikheid kan wees dat ‘n beskawing wat so’n laagtepunt bereik het soos die huidige Weste, verkies om ‘n vinnige einde daaraan te maak ten einde weer van voor af te begin of om selfs heeltemal te verdwyn. En dan is daar natuurlik die sterk moontlikheid dat iemand besig is om die situasie te manipuleer ten einde voordeel daaruit te kan trek en te kan oorheers.

Maar as daar dan nou wel ‘n ontwaking in Europese lande sou kom oor die snelle oorname van hulle lande deur Moslem indringers, dan gebeur dit, ironies genoeg, danksy die optredes van die Moslemekstremiste self. Ten einde die artikel nie te lank te maak nie, noem ons net kortliks enkele onlangse gevalle :

2015: Aanslag teen die Paryse hekelpublikasie Charlie Hebdo. 12 mense gedood en 11 verwond.
2015: Aanval op die Paryse nagklub Bataclan. 130 mense dood en 413 beseer.
2016: ‘n Moslembesetene jaag met ‘n vragmotor in ‘n skare feesvierendes in die stad Nice in. 86 mense dood en talle beseer.
‘n Week of wat gelede word ‘n Franse onderwyser in Parys voor sy skool, ten aansien van talle skoolkinders deur ‘n Moslem maniak onthoof.
En pas weer word drie vrouens in ‘n kerk in Nice keelaf gesny.

In die afwesigheid van enige wil om die invloei van inkommers aan bande te lê, probeer die Europese regerings die probleem besweer met spoeg-en-plakmaatreëls wat maar net die uiteindelike ramp uitstel. Al die beklekkery en stertswaaiery van Westerse regerings stel die Moslems allermins tevrede. Inteendeel is daar miljoene Moslems wêreldwyd aan die betoog teen Frankryk en dit is wensdenkery dat hierdie oorverhitte atmosfeer nie na Europa gaan oorwaai nie. Vir hierdie situasie het die huidige en ‘n reeks vorige regerings net hulself te blameer. Daar is politieke partye, publikasies en indiwidue wat dekades lank reeds teen hierdie dreigende katastrofe probeer waarsku, maar hulle word deurgaans afgemaak as “ekstreemregs” en dus ignoreerbaar. Daar is niemand so doof as hy wat nie wil hoor nie. Klink bekend nè?

Veral ontstellend is dat die Moslems, benewens die besetting van gedeeltes van Europese stede, ook voorskriftelik wil wees oor beleid buite die gebiede wat hulle vir alle praktiese doeleindes volledig beheer: Halaalkos in skoolkafeterias, selfs in openbare staatskole, Moslemskole waar kinders teen die Weste geïndoktrineer word, die toepassing van Moslemwette deur Moslemhowe, moskees om elke draai ten spyte daarvan dat Christene wêreldwyd uit Moslemlande verdryf word en geen Christelike kerke aldaar toegelaaat word nie.

Te midde van dít alles maak die Europese Unie en EU-lidlande net nog meer en meer regulasies en voorskrifte wat ” diskriminasie” teen die Moslem- en ander inkommers verbied. Dis asof hulle hul eie graf nie vinnig genoeg kan grawe nie. Die geykte argument is altyd “Ja, maar Moslems is nie almal radikaal nie.” Dit is so, maar hoe weet die Franse en ander Europese lande se polisie watter Moslems is radikaal, of potensieel radikaal en watter nie en as hulle weet, waarom vind die aanvalle dan plaas? Daar is natuurlik gevalle waar hulle wel duidelik geweet het dat ‘n bepaalde persoon ‘n radikaal is en hom nogtans vryelik laat rondloop het soos in die geval van die maniak wat die onderwyser onthoof het. En in elk geval, Moslems radikaliseer oornag.

Een van die redes waarom die Moslems so suksesvol is in hulle pogings om die Westerse wêreld te oorspoel, is dat hulle in sekere opsigte die waardes respekteer wat die Westerse samelewings lank reeds verwerp het: Hulle is konserwatief, hulle het die wil om te wen, hulle is familievas, geheg aan hulle geloof, hulle duld nie homoseksuele huwelike nie, hulle het hoër morele standaarde, hulle vrouens loop nie half kaalbas in die straat en selfs in kerke rond nie. In ‘n neutedop, in Europa is die moskees vol en die kerke leeg.

Natuurlik is daar dié in hulle geledere wat onskuldige mense vermoor en vermink en dis ‘n probleem — ‘n probleem vir ons, maar ook ‘n probleem vir hulle want die oorgrote meerderheid slagoffers van Moslemterreur is ander Moslems. Lankal reeds het die Moslemwêreld tot die besef gekom dat hulle met ‘n frontale gewelddadige aanslag teen die Weste nie veel verder sal kom nie. Daarom het hulle eerder die strategie begin volg van geleidelike insypeling, want hulle het maar te goed verstaan dat die Westerse humanistiese samelewings teen die instroming van “arme drommels ” uit die derde wêreld nie bestand is nie. Enkele jare gelede het die Turkse president, Erdogan, tydens ‘n toespraak voor ‘n Turkse gehoor in Duitsland uitgeroep: “Dis nie nodig om Turkye as lid van die Europese Unie toe te laat nie. Turkye is reeds in Europa!”

Het die Europese beskawings ‘n kans om hulle teen hierdie dreigende oorstroming te verweer? Die kanse lyk uiters skraal, maar as daar dan tog ‘n kans is, sal dit in die eerste plek afhang daarvan of die Europese beskawings daarin kan slaag om eers die stryd teen hulleself te wen.

Dan Roodt: Nuwe Kommando’s is al antwoord op Brendin Horner-tipe moorde

Soos duisende ander mense, is ek geskok en woedend oor die jongste plaasmoord, dié op Brendin Horner. Hy was maar een-en-twintig jaar oud, met sy hele voor lewe hom. Hy is op wreedaardige wyse vermoor. Sy lyk is teen ‘n paal vasgemaak waar sy pa Robby, tesame met sy vriendin, Lenize Taljaard, hom Vrydagoggend vroeg aangetref het. Hier bo is ‘n Facebook-foto van Brendin en Lenize waarop hulle dolgelukkig lyk, alvorens hy soos soveel ander deur volksmoordenaars neergevel is.

Mense sal my seker kwalik neem dat ek die term “volksmoord” gebruik, maar wat anders kan ‘n mens hierdie aanhoudende stroom grudade noem wat teen boere en landelike Afrikaners gepleeg word? Op sy minste is dit georganiseerde terrorisme.

Soos meeste mense weet, was die afskaffing van die Kommando’s in die vroeë 2000’s ‘n absolute ramp vir landelike veiligheid in Suid-Afrika. Op daardie stadium het ek kontak met heelwat kommandolede gehad, sowel in die Vrystaat as in die Noord-Transvaal en ek was beïndruk met hul erns, georganiseerdheid en gemeenskapsbetrokkenheid. Mosiuoa “Terror” Lekota, wat tussen 1999 en 2008 minister van verdediging was, het in sy wysheid besluit om die Kommando’s af te skaf.

Kort ná hierdie besluit het plaasmoorde die hoogte ingeskiet. Van die mense wat by die Kommando’s betrokke was, het hul eie plaaswagte begin, maar vanweë die gebrek aan openbare befondsing kon hulle nooit dieselfde vlak van paraatheid en organisasie as die ou Kommando’s bereik nie. Immers het die Kommando’s ‘n lang geskiedenis gehad wat terug te voer was na die ou Boererepublieke toe, as ‘n soort landelike gendarmerie.

Volgens die Afrikaanse Wikipedia is ‘n “gendarmerie (verbastering van die Franse gens d’ armes, krygsvolk, letterlik mense met wapens)… ‘n gewapende diens wat algemene polisietake uitvoer en (van oorsprong) ‘n onderdeel van die weermag is”. Hulle word ook “polisiesoldate” genoem. ‘n Aantal lande in Europa beskik oor sulke gendarmes of kommando’s onder verskillende name:

België: Rijkswacht/Gendarmerie (opgehef na eenwording van die polisiedienste in 2001)
Frankryk: Gendarmerie Nationale
Italië: Carabinieri
Spanje: Guardia Civil
Portugal: Guarda Nacional Republicana
Nederland: Koninklijke Marechaussee
Roemenië: Gendarmerie Romania
Oostenryk: Bundesgendarmerie (opgehef in 2005)
San Marino: Gendarmeria
Turkye: Jandarma

Die Kommando’s móét terugkom. ‘n Afvaardiging van boereverenigings, asook Afrikaners — want meesal is dit ons familie en vriende wat die slagoffers van hierdie moorde is — moet onmiddellik eis dat die Kommando’s herstel word, tesame met ‘n begroting wat deel kan uitmaak van die Weermagbegroting soos dit was.

Slegs tien persent van die ou Kommandolede is deur die staat besoldig. Die res was almal vrywilligers wat gemeenskapsdiens gedoen het. Dis ‘n goeie model, juis omdat dit gemeenskapsbetrokkenheid aanmoedig. Daarbenewens is dit baie kostedoeltreffend.

Destyds het die Kommando’s ‘n skamele begroting van R25 miljoen gehad. Dis minder as wat een kader in ‘n enkele korrupte tender opslurp. Duisende lewens, asook ons landbou, kan deur ‘n geringe bedrag geld gered word.

Indien die ANC-bewind soos gewoonlik alles teëgaan wat ons voorstel, moet ‘n ander plan gemaak word. Die Europese Unie of die Verenigde State moet dan instaan. As USAID ‘n paar honderd miljoen dollar per jaar kan skenk om gratis vigsmedisyne in ons land te verskaf, kan dié land sekerlik vyf of tien miljoen dollar verskaf om ons boerebevolking van uitdelging te red?

Afgetrede weermagoffisiere en -lede behoort die voortou te neem om mense met organisasie en opleiding te help.

Om in die Kommando’s te dien, behoort vir elkeen ‘n saak van trots te wees. Stedelike jongmense kan vir drie of ses maande diens in die Kommando’s doen om ons mense op die platteland te gaan beveilig en sodoende gemeenskaps- en kultuurbande versterk.

Die Suid-Afrikaanse Polisiediens het al oor en oor bewys dat hy nie in staat is om landelike veiligheid te verseker nie. Daarom moet die Kommando’s in ‘n gemoderniseerde gedaante met voertuie, digitale kommunikasiemiddele, hommeltuie en alle tegnologie wat nodig is, herrys.

Dis ‘n saak van nasionale en internasionale belang. Daarsonder gaan Suid-Afrika net nog ‘n mislukte staat van die Afrika-tipe word, soos wat in Stephen Smith se boek Negrologie beskryf word. Watter verskil is daar tussen plaasmoordenaars en rebellegroepe wat ander Afrikabevolkings teister?

Alle Afrikaners moet nou hande vat en voorbrand maak vir die idee. Die ANC en die wêreld sal nie kan nee sê vir ‘n goeie plan om plaasmoorde vir eens en vir altyd te stuit nie.

Ons skuld dit aan almal wat reeds aangeval of vermoor is, asook hul geliefdes en gesinne. Soos aan my vriendin Annette Kennealy wat verlede jaar naby Louis Trichardt vermoor is.

Asook aan ‘n jongman soos Brendin, sy gesin en sy vriendin Lenize Taljaard wat vandag verpletter moet wees.

My innige meegevoel aan hulle. Maar dié afskuwelike moorde moet nou end kry.

Kyk ook Dan Roodt en Gustav Venter se YouTube-onderhoud oor die voorval.

Karel Combrinck: Maddie lui die klokkie

Êrens op Youtube is daar ‘n toneeltjie van ‘n man wat aan sy worshondjie Maddie, opdrag gee om ‘n klokkie te lui vir ‘n lekkertjie of ‘n koekie: Maddie the 10 Week old Dachshund learning to ring a service bell!

Hierdie toneeltjie is ‘n volmaakte simboliese uitbeelding van die verhouding tussen Amerika en Europa vandag. As Duitsland, Frankryk, ens gehoorsaam is, en meesal is hulle, kry hulle dan soms ‘n koekie en soms net ‘n bitterbessie, afhangende van Amerika se bui. Pas weer het American Airlines ‘n bestelling van 47 Europese Airbus-stralers gekanselleer ten gunste van Boeing, duidelik binne die raamwerk van president Trump se beleid van “America first” .Dus ‘n geval van die bitterbessie…

‘n Voorbeeld van die Europese Unie se volslae en patetiese gedienstigheid aan die VSA is dié rondom die gaspypleiding uit Rusland na Wes-Europa waarvan die Europeërs volkome afhanklik is. Soos ons weet, is die Amerikaners reëlreg teen die bestaan van hierdie pypleiding gekant en beywer hulle hul instede daarvan vir ‘n pypleiding vanaf die Midde-Ooste deur Sirië na Wes-Europa, wat onder hulle beheer sal wees. Sirië weier egter om hierdie pypleiding oor hulle grondgebied toe te laat. Verder hoef nie gesoek te word nie vir die knaende Amerikaanse veldtog teen Sirië en Rusland. Dat hulle ‘n stryd voer teen Sirië “ter bevordering van die demokrasie” en weens die Siriese regering se gebruik van “chemiese wapens” is klaarblyklik maar net nog meer van die deursigtige leuens waaraan ons al gewoond is.

Interessant is terloops dat Naarpers met Vuilbaard Scholtz aan die voorpunt deurgaans die pro-Amerikaanse standpunt stel. ‘n Mens kan wonder of Amerika Scholtz se steun nodig het of kry hy dalk ‘n koekie.

Maar nou is dit natuurlik wesenlik wat die Europeërs self dink en sê van die bestaan en gebruik van die Russiese gaspypleiding wat duidelik in hulle belang is, maar wat nie in die Amerikaanse kraam pas nie. Hulle houding is dat hulle liefs nie wil kant kies nie. Hulle sal liewer maar wag en kyk hoe die dispuut homself oplos. Dit sou lagwekkend gewees het as dit nie so jammerlik tragies was nie.

Ten einde die tekort aan te vul wat veroorsaak sou word indien die Europeërs die gastoevoer uit Rusland moes afsny, bied die Amerikaners aan om hulle eie, veel duurder skaliegas aan Europa te verskaf, wat Europa net nog meer afhanklik van Amerika sou maak. Vir die oomblik het die Europeërs nog nie aan hierdie brokkie gebyt nie, maar gee net kans…

Dit sou in die belang van die Europese Unie wees om goeie en noue betrekkinge met Rusland te handhaaf. Rusland is vir hulle ‘n buurland, met ‘n vergelykbare kultuur, met reusebronne van grondstowwe, wat ‘n afsetgebied kon wees vir hulle produkte en wat hulle in staat sou kon stel om in samewerking werklik ‘n rol op die internasionale verhoog te speel. Maar nee, hulle verkies om krampagtig aan die Amerikaanse rokspante vas te klou en vol te hou met ‘n totaal verspotte en teenproduktiewe sanksieveldtog teen Rusland.

Met die skepping van die Europese Unie is aan die Europeërs voorgehou dat die nuwe eenheid Europa in staat sou stel om sy stem op die internasionale terrein dik te maak en veral die hoof te bied teen Amerikaanse politieke en ekonomiese oorheersing. Hiervan het totaal niks gekom nie en Europa is nou meer onderdanig aan Amerika as wat hulle ooit was, ligjare verwyder van die tyd van Generaal De Gaulle toe daar nog geen Europese Unie was nie.

Wat het dan gebeur? Wel, wat gebeur het en wat nooit aan die Europeërs verduidelik is nie, is dat die Europese Unie geheel en al ‘n Amerikaanse skepping is. Die Amerikaners het die Europese Unie tot stand gebring ten einde beter beheer oor hulle te hê, d.w.s . beheer oor hulle verdediging, hulle buitelandse beleid, hulle bankwese, hulle ekonomie, ten einde uiteindelik meer geld uit hulle te kan maak. Europa kan vandag letterlik beskou word as ‘n kolonie van die Amerikaanse empaaier. Die vooruitsig van ‘n sterker, meer onafhanklike Europa was weinig meer as ‘n koekie wat aan hulle belowe was as hulle die klokkie lui.

Karel Combrinck: Ons lieg waarskynlik oor Rusland

Met haar stuitige verhaal oor “waarskynlike” Russiese betrokkenheid by die moordaanslag op die (Russiese? Britse? Russiese?) spioen Sergei Skripal en sy dogter, het mev Theresa May en haar verkeerdeveer-buitelandse minister, Boris Johnson, die wêreld nog ‘n tree verder geplaas op die pad na gewelddadige internasionale konfrontasie. Een van die vreemdste aspekte hiervan is die lidlande van die Europese Unie wat skaapagtig saamslenter ten spyte daarvan dat Brittanje besig is om die Europese Unie die rug toe te keer.

Maar kom ons bepaal ons eers by die “waarskynlike” Russiese verantwoordelikheid vir die aanslag. Die argument wat mev May aanvoer, is dat die gifstof, of wat oo kal in die aanval gebruik is, van Russiese oorsprong is. Of dit wel so is, sal ons nie weet nie, want mev May weier hardnekkig om bewyse hieroor, as bewyse inderdaad bestaan, aan Rusland te verstrek soos wat die volkereg in sulke omstandighede vereis.

Maar sou die gifstof dan tog in Rusland vervaardig wees, beteken dit dat die Russiese regering noodwendig vir die aanslag verantwoordelik is? Beteken dit dat as iemand êrens in die wêreld met ‘n Kalasjnikofgeweer vermoor word, dit die skuld moet wees van mnr Poetin omdat die geweer in Rusland vervaardig is? Dis tog duidelik absurd. Die situasie herinner sterk aan die belaglike voorwendsel vir die moord op Saddam Hoesein deur die Britte en Amerikaners, toe ‘n proefbuisie met ‘n foefiemonster van Saddam se “wapen van massavernietiging” deur Colin Powell aan die Algemene Vergadering van die VN vertoon is. Soos ons weet, was daar geen “wapen van massavernietiging” nie.

Hoe dit ook al sy, wat is die waarskynlikheid daarvan dat Rusland so’n deursigtige moordaanslag op Britse grondgebied sou uitvoer ‘n week voor die Russiese presidentsverkiesing en in die jaar waarin die wêreldsokkertoernooi in Rusland moet plaasvind? Aan die ander kant, wat is die waarskynlikheid daarvan dat iemand so ‘n aanval sou uitvoer juis om Rusland in die verleentheid te stel, die presidentsverkiesing te ontwrig en die sokkertoernooi in gevaar te stel? Ons laat dit aan die lesers oor om te oordeel. Feit is dat mev May reeds dreig om die sokkertoernooi te ontwrig, benewens die 23 Russiese diplomate wat sy uitgeskop het en die sanksies teen Rusland wat sy reeds voor die moordaanslag ingestel het.

Dit is duidelik dat mev May besig is om te lieg. Ons weet uit eie dure ondervinding dat die Engelse die manier het om te lieg wanneer hulle ‘n politieke doel wil bereik, maar darem is die deursigtigheid van hierdie pogings pateties en sonder presedent. Die vraag is waarom die Amerikaners en die Engelse en die Europese keffers op hulle sleeptou, aanhou lieg en lieg en en skynbaar heeltemal ongeërg is daaroor wanneer hulle leuens klinkklaar aan die kaak gestel word. Is dit omdat hulle so magtig voel dat hulle met alles kan wegkom of is dit maar net nog ‘n voorbeeld van die algemene Westerse morele verval?

Waarskynlik albei.

N.s Sedert ek dié ‘n dag of twee gelede geskryf het, het die Amerikaanse regering nog sestig Russiese diplomate uitgeskop en die konsulaat-generaal in Seattle gesluit. Die kefferbrakke van die Europese Unie het in navolging onverwyld 110 Russiese diplomate aangesê om hulle lande te verlaat. So die pap word nou by die dag dikker.

Karel Combrinck: Britse onttrekking geen verlies vir Europa

Die besluit van die Britse volk om hulle land uit die Europese Unie te onttrek is, saam met die val van die Berlynse muur, sekerlik die belangrikste politieke gebeurtenis in die Westerse wêreld sedert die tweede wêreldoorlog.

Die goeie nuus is dat daar vir die eerste keer in sewentig jaar ‘n betekenisvolle, selfs beslissende bres geslaan is teen die Nuwe Wêreldorde wat sedert die tweede WO volksidentiteite stelselmatig onderdruk het, grense probeer uitwis het en nasionale soewereiniteit ondermyn het, alles ten bate van ‘n finansiële en burokratiese oligargie wat vir die wil van die mense en dus vir werklike demokrasie geen flenter omgee nie. Dis eienaardig dat die deurbraak sou kom van die Engelse van wie ‘n mens die teendeel sou kon verwag. Die stempatroon toon egter duidelik dat dié wat gestem het om in die Europese Unie te bly, hoofsaaklik woonagtig is in die groot finansiële sentra in en rondom Londen, terwyl die plattelandse gebiede oorwegend ten gunste van wegbreek gestem het. Dis ‘n patroon wat in die komende maande ook op die Vasteland gevolg gaan word..

Die Europese Unie het in 1957 tot stand gekom met die ondertekening van die Verdrag van Rome deur (Wes)-Duitsland, Frankryk, België, Nederland, Luxemburg en Italië. Ses lande dus met ‘n sewende lid, Brittanje, wat in 1973 toegetree het.

Die Franse President, genl. De Gaulle, het die toetrede van Brittanje tot die Unie jare lank teengestaan en selfs sy veto meer as een keer gebruik om Britse toetrede te verhoed. Sy motivering het daarop neergekom dat Britse politieke en finansiële instellings, tradisionele handelspatrone en verbintenisse nie met dié van die Europese vasteland versoenbaar was nie. Die Engelse het van die begin af eintlik ook maar langtand aan lidmaatskap van die EU gebyt en hulle deelname was deurgaans halfhartig en louwarm. Die Engelse het nou uiteindelik ingesien en toegegee dat genl De Gaulle uit die staanspoor reg was: hulle plek is nie in Europa nie.

Nogtans is die besluit van Brittanje, die tweede grootste ekonomie in Europa en vyfde in die wêreld, ‘n genadelose slag vir die EU. Ekonomies sal die Britse uittrede verreikende gevolge hê, maar die grootste verlies vir die EU is egter die politieke implikasies. Die voortbestaan van die Europese Unie is oral onder druk met groot dele van hulle bevolkings wat die Europese Unie net nie meer aanvaarbaar vind nie. In 2005 het beide die Franse en Nederlandse bevolkings oortuigend téén aanvaarding van die Europese grondwet gestem. In ‘n sin het hierdie volkstemmings reeds gedui op die begeerte om nie lid van die Europese Unie te wees nie. Die volkswil is egter nie deur die regerings van die onderskeie lande eerbiedig nie, wat ‘n ernstige vergryp teen die demokrasie was, waarvoor die Franse en Nederlanders hulle regerings nie vergewe het nie. Dit is dus duidelik dat die Europese Unie geruime tyd reeds op wankelmoedige bene staan en dat Brittanje uit die staanspoor die Achilleshiel was.

Die gedagte van ‘n Europese unie is gebore uit die ontsaglike lewensverlies en materiële skade van die twee wêreldoorloë. Die hoofoogmerk was om toekomstige konflikte te voorkom deur die Europese lande, vyande van gister, sover as moontlik ekonomies en polities saam te snoer om sodoende oorlog eintlik onmoontlik te maak. Dit was ‘n lofwaardige oogmerk, maar in die proses is egter onherstelbare foute gemaak.

Waar die Europese Unie aanvanklik uit ses en later, met die toetrede van Brittanje, uit sewe lidlande bestaan het, het dit mettertyd aangegroei tot 28 lidstate. Dit beteken dat terwyl die Unie oorspronklik bestaan het uit lande wat nagenoeg dieselfde ekomiese peil van ontwikkeling en die dieselfde kulturele waardes gehad het, dit ontwikkel het tot ‘n roesemoes van lande wat in al hierdie opsigte uitlopend en selfs onversoenbaar was.

Maar daar was nog foute. Van die bedoeling om van die Europese Unie ‘n hegte eenheid te maak wat op ekonomiese en politieke gebied ‘n magsblok kon uitmaak vergelykbaar met die VSA en die voormalige Sowjetunie het min gekom. In stede daavan het die Europese Unie ontwikkel in ‘n klub wat vir groot finansiële instellings, veral banke en ander rykes en superrykes ‘n geleentheid geskep het om nog meer geld te maak. Die Europese politieke klas het nooit daarin geslaag om van die EU ‘n bolwerk te maak met ‘n eie gesamentlike buitelandse beleid en verdedigingstelsel nie. Inteendeel het Europa, veral na die uittrede van genl De Gaulle net nog meer aan die rokspante van die VSA verknog geraak, waaronder lidmaatskap van die Noord-Atlantiese Verdragsorganissie, iets wat genl De Gaulle met hand en tand beveg het. Die gevolg is dat Europa vandag bloot ‘n verlengstuk van Amerikaanse ekonomiese, militêre en politieke belange is. ‘n Voorbeeld is die totaal kunsmatige en aangestigte vyandskap van Europese lande teenoor hulle natuurlike bondgenoot, Rusland, ten einde die Amerikaners ter wille te wees.

Meningsopnames dui nou daarop dat die bevolkings van ‘n halfdosyn Europese lande ten gunste is van referendums met die oogmerk om die Europese laer te verlaat. Kortom, staan ons op die vooraand van die ineenstorting van die EU. In ‘n situasie waar die wêreldekonomie weens die vraatsugtigheid van die geldmagnate reeds in ‘n haglike toestand verkeer, kan ‘n ineenstorting van die Unie rampspoedige gevolge hê. Dis egter ‘n prys wat volkere skynbaar bereid is om te betaal vir vryheid en selfbeskikking. Mag die nuwe lente van vryheid en nasionalisme ook na ons oorspoel.

Die ernstigste klag teen die Europese Unie is egter die ondermyning van indiwiduele lidlande se reg om op demokratiese wyse oor hulle eie lot te kan beskik. Talle Europese lande vra hulleself die vraag af watter sin dit het om nasionale verkiesings te hou en dan regeer te word deur gesigloses in Brussel wat deur niemand verkies is nie. Die sogenaamd verkose regerings van indiwiduele lidlande dien weinig doel meer as om rubberstempels te wees vir besluite, opdragte en dekrete van die Brusselse burokrate.

Die EU het net nooit ontwikkel in ‘n instansie wat die openbare verbeelding aangegryp het of wat daarin kon slaag om die hart en hande en lojaliteite van die mense te wen en te inspireer nie. Die enigste beskrywing van die EU waaraan ‘n mens kan dink, is ‘n siellose klub van burokrate en bankiers.

Onder die eindelose lys moontlike gevolge van Britse onttrekking is die interessante situasie van Skotland. Lesers sal onthou dat die Skotte nie te lank gelede nie ‘n referendum gehou het oor die vraag of hulle nog deel van die Verenigde Koninkryk wil wees en dat hulle ja gestem het. Nou is die eienaardige posisie dat die Skotte binne die VK is, maar nie die Europese Unie wil verlaat nie. Is dit ‘n geval van jou brood aan albei kante gebotter te wil hê? Soortgelyk is die situasie in Noord-Ierland wat ook deel is van die VK, maar binne die EU wil bly en ten einde dit te bewerkstellig, by Ierland wil aansluit. Nog ‘n interessantheid is dat die Spanjaarde begin geluide maak dat hulle Gibraltar binne die EU wil hou, dws onafhanklik van Brittanje aan wie Gibraltar meer as tweehonderd jaar behoort.

Die teenwoordigheid van Brittanje in die EU was nooit sonder sy absurde momente ook nie, meesal voorspruitend uit ingebore Engelse opportunisme. As agterlike en onproduktiewe landbouland is Engeland nogtans geregtig op reuselandbousubsidies van die Europese Unie. Hiervan kry die Queen as grootste grondeienaar in Brittanje die leeue-aandeel. «Landbousubsidies» dus vir «landbougrond» waar die rykstes onder die rykes perdepolo kan speel en weerlose jakkalsies met honde en perde kan jag tot hulle longe bars, subsidies waarvoor die Europese belastingbetaler moet betaal.

Om gedurende die jare tot die aanloop van FW de Klerk se Uhuru in 1994 te wou praat van Afrikanernasionalisme of die Afrikanervolk was om jouself onmiddellik aan bespotting en verguising bloot te stel. Of miskien kan ‘n mens sê dat dit dieselfde effek gehad het as om te erken dat jy melaats was. Die gety in die Weste is aan die draai. Nasieskap en nasionalisme is weer aan die orde van die dag. FW de Klerk en sy lakeie, saam met ‘n swerm bruikbare idiote het gemaak dat ons die geleentheid wat gebied is deur die val van die Berlynse muur verpas het. Die Brexit kon vir ons ‘n tweede geleentheid gewees het, maar toe het ons mos gaan staan en kapituleer. Kom ons bly maar nogtans hoop dat daaruit vir ons ook iets goeds gebore sal word.

Leon Lemmer: Geopolitiek: Is Eurasië ‘n utopie?

Leopold Scholtz skryf: “Rusland gebruik migrasie as ‘n wapen om die Europese steunstrukture te oorweldig en verdeeldheid in Europa en Navo [Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie] te saai” (Die Burger, 5 deser, p 11). Hierdie mening word glo “deur die meeste gesaghebbende Europese politieke ontleders gedeel.” Hiervolgens veroorsaak die Russiese bomaanvalle in Sirië dat al hoe meer Moslemvlugtelinge na Europa uitwyk en die tradisionele politieke en kulturele aard van Europa rysmier. Vir my lyk dit nie na die doel van Rusland se deelname aan die Siriese burgeroorlog nie maar eerder na een van die gevolge. Die hoofroete wat hierdie vlugtelinge volg, is via Turkye na Griekeland. Dit is ‘n nuwe nomadisme. Bat Ye’or het ‘n aantal boeke oor hierdie verskynsel geskryf, bv Eurabia (2010) en Europe, globalization, and the coming of the universal caliphate (2011).

Hoewel Europa en Asië geografies ‘n eenheid is, verskil hulle dermate histories, etnies en kultureel dat hulle as twee verskillende kontinente beskou word. Waar die verdelingslyn loop, is nie duidelik nie en wissel ooreenkomstig politieke veranderings en sienings. Weens die toegeeflikheid van Franklin Roosevelt en Winston Churchill was groot dele van Oos-Europa na die Tweede Wêreldoorlog dekades lank deel van die Sowjetunie. Die grootste deel van die Sowjetunie was egter in Asië. Turkse grondgebied oorspan ook sowel Asië as Europa met die grootste deel in (Klein-)Asië. In die Europese Unie is daar sterk weerstand teen die toelating van Turkye tot lid vanweë historiese oorwegings (bv die Ottomaanse Ryk se destydse besetting en kulturele ontaarding van groot dele van Europa, die rol van Turkye as bondgenoot van Duitsland in die Eerste Wêreldoorlog en die Armeense volksmoord), asook kulturele oorwegings (bv die Moslemreligie).

Wat ek interessant vind, is dat dit toelaatbaar is dat Russiese en Turkse politieke mag twee kontinente (Asië en Europa) oorspan, sonder om die beskuldiging van kolonialisme op die hals te haal. Maar Frankryk is nie toegelaat om Algerië as ‘n volwaardige deel van Frankryk te inkorporeer en bestuur nie; nog minder Spanje vir Marokko, al is die seestraat van Gibraltar net 14 km wyd. Algerië is in Afrika en daarom is Franse en Spaanse politieke beheer as kolonialisme gebrandmerk. Die blankes (van bv Franse, Spaanse en Italiaanse herkoms) wat geslagte lank in Algerië gewoon het, is sonder meer as setlaars/koloniste beskou. Maar die Arabiere, wat in die 8ste eeu uit die Midde-Ooste emigreer het en die inheemse Berbers in Algerië (asook in die buurstate Tunisië en Marokko) verswelg het, word sonder meer as inheems en die regmatige politieke maghebbers aanvaar.

Iets soortgelyks gebeur in Suid-Afrika. Die blankes het hulle vanuit die suidweste en die swartes (op ongeveer dieselfde tyd) vanuit die noordooste in Suid-Afrika gevestig. Nogtans word eerder die blankes (wat per skip gekom het) as die swartes (wat te voet gekom het) as setlaars beskou. Die slawe (wat ook per skip gekom het) word nooit as setlaars/koloniste gebrandmerk nie; seker om polities korrekte etniese redes. As in ag geneem word watter etniese groep die meeste in die land tot stand gebring het, behoort die land veel eerder aan die blankes. Maar dan is dit juis swartes, soos Nelson Mandela en Jacob Zuma, wat beweer dat Suid-Afrika hulle land is; selfs dat die blankes die grond gesteel het. ‘n Skrale kwarteeu gelede het blanke mikrogeeste hulle met sulke drogargumente laat mislei en op ‘n oordrewe en onregverdigbare manier algehele politieke beheer oor Suid-Afrika in die skoot van die swartes laat val.

Dat daar twyfel oor die voortbestaan van blankes in Afrika is, behoef geen betoog nie. Daar is ook ‘n redelike mate van eenstemmigheid dat die voortbestaan van blankes in Europa bedreig word. Een van die maniere waarop Europa kan oorleef, is deur die lande in groter mate tot ‘n eenheid saam te snoer. Dit word militêr deur Navo en ekonomies-polities deur die Europese Unie gedoen. Van die huidige probleme is dat die verskillende historiese identiteite (etnies, kultureel en taalgewys) van die Europese lande verwater word; dus dat bv hulle tradisionele christelike godsdiens en lewenswyse deur die progressiewe indringing van bv Islamiete en Afrikane bedreig word. Die ontstaan en toenemende gewildheid van nuwe konserwatiewe en regse politieke partye in Europa, wat van bv Franse weer Franse en van Duitsers weer Duitsers wil maak, is teen hierdie agtergrond maklik verstaanbaar; ook die moontlike onttrekking van Brittanje aan die Europese Unie, asook die onafhanklikheidstrewe van bv die Skotte, Katalane en Baske.

‘n Ander manier waarop Europa kan oorleef, is as dit ekonomies-polities deel van ‘n groter geografiese gebied word. In hierdie konteks kom die begrip Eurasië al hoe meer na vore, veral in die vorm van Wes- en Oos-Europa plus Rusland. Met sy Ortodokse christene en eeue oue beskawing kan Rusland ter kulturele versterking oënskynlik baie aan Europa bied. Rusland is veel makliker assosieerbaar met Europa as die groter Sowjetunie, onder meer omdat die Moslem- en Oosterse elemente baie minder is. Maar daar is faktore wat toenadering tussen Europa en Rusland bemoeilik, om van vereniging (in die een of ander vorm) nie te praat nie. Om historiese redes sal daar groot skeptisisme hieroor, of weerstand hierteen, in veral Oos-Europa wees. Dink maar aan state wat aan Rusland grens, soos die Baltiese lande (Estland, Letland en Litoue), asook Finland.

Die relatiewe onderontwikkeldheid van die eens kommunistiese Oos-Europese lande is vir Wes-Europese lande ook problematies. Dink maar aan wat tans bv finansieel van Wes-Duitsland geverg word om Oos-Duitsland tot ‘n hoër ekonomiese peil te ontwikkel. Rusland het ‘n oneindig groter agterstand.* Dan is daar die Moslemgebiede in Rusland, bv sommige state in Koukasië (Dagestan, Ingushetië, Kabardino-Balkarië, Karashië-Tsjerkessië en Tsjetjsenië), maar ook in die hartland van die Russiese federasie, soos die republieke Tatarstan (hoofstad Kazan) en Bashkortostan (hoofstad Ufa). [* Alexander Dugin skryf: “Where is Russia? Like many other societies, except the Western ones, we are, of course, fundamentally behind” (bron hier onder, Kindle 1524).]

Wat ek interessant vind, is dat daar sedert 1934 ‘n selfregerende Joodse gebied/”oblast”, bekend as Yevrey, 36 000 vierkante kilometer groot, in die verre ooste van Rusland aan die Chinese grens is. Die doel met die amptelike erkenning van hierdie aparte gebied is die bevordering van Joodse kultuur. Die hoofstad, Birobidzhan, het bv ‘n Joodse universiteit en daar is Joodse skole en ‘n radiostasie. Hoewel min Jode in hierdie gebied oorgebly het, vra ‘n mens jou af: Wanneer word ‘n eie geografiese gebied deur Suid-Afrika se swart politieke bewind vir Afrikaners gegun sodat hulle hulle eie kultuur so onafhanklik moontlik kan uitbou, bv met eie skole en ‘n eie universiteit? Waar is die plegtig beloofde wigte en teenwigte?

‘n Groter mate van eenheid tussen Europa en Rusland sal Europese kultuur myns insiens verwater. Charles de Gaulle (1890-1970), daarenteen, was gesteld op Europese identiteit en het hom kultureel veel eerder eens met Rusland as Amerika gevoel. Hy het gedink dat Wes-Rusland by Europa hoort, maar dat Oos-Rusland (anderkant die Oeral-bergreeks) te Asiaties met die oog op groter assosiasie met Europa is. Sedertdien het hierdie situasie vererger (het die kloof vergroot) weens die grootskaalse instroming van Chinese in die verre ooste van Rusland. Dit is nog ‘n voorbeeld van neo-nomadisme. De Gaulle was ook ongeneë om Brittanje as deel van (die vasteland) Europa te beskou. Uittrede uit die Europese Unie kan/sal Brittanje van Europa distansieer en hom al hoe meer ‘n satellietstaat van Amerika en (sommige) Statebondslande maak.

Die idee van Eurasië, selfs as ‘n politieke eenheid, kom in hedendaagse nuwe regse geledere voor. Guillaume Faye “uses the terms Eurosiberia or Septentrion to describe the geopolitical and biocultural entity he is fighting for. Eurosiberia encompasses Europe and the Asian part of Russia, from the Atlantic to the Pacific coast. He also envisions this as a possible political entity in the future” (Daniel Friberg, The real right returns: A handbook for the true opposition, London: Arktos, 2015, 138p; Amazon Kindle $5,69, 1152). Septentrion is ‘n Latynse benaming vir noordelike gebiede.

Die Eurasië-moontlikheid dateer ver terug en word ook in bv George Orwell se roman oor die toekoms, Ninety Eighty-Four (1949), aangetref. Deesdae kom die Eurasië-eenheidsgedagte egter veral van Rusland, vir wie dit oënskynlik groter voordele as Europa inhou. Vladimir Putin beskou die ontbinding van die Sowjetunie in 1991 as die grootste ramp wat Rusland getref het. Baie Russe het in hierdie proses polities magtelose minderhede in talle onafhanklike oud-Sowjetlande geword. In Oos-Oekraïne (Donbass) is etniese Russe in die meerderheid (hoewel hulle skaars 20% van die Oekraïne se totale bevolking is). Hulle wil eerder weer by Rusland aansluit. Daarteenoor streef die Oekraïniese regering (met sy steunbasis veral wes van die Dnieperrivier) na lidmaatskap van die Europese Unie en Navo. Poetin wil dit ten alle koste verhoed, want dit kom neer op Europese/Westerse indringing in Rusland se tradisionele invloedsfeer. “The Eurasian Union is meaningless without Ukraine … ‘Russia experts have always considered that country the crown jewel – and even a necessary anchor – of any successful version of the Eurasian Union”(James Heiser, bron hier onder, Kindle 1519). Ek kan Anna Reid se boek, Borderland: A journey through the history of Ukraine (London: Phoenix, 1998, 258p) as ‘n buitengewoon goeie leeservaring aanbeveel.

‘n Ander oud-Sowjetland, Georgië (Josef Stalin se geboorteland en waar ‘n aantal Suid-Afrikaanse boere hulle gevestig het), se strewe is insgelyks weswaarts, maar sy grondgebied is weggekalwe deur die Russiese besetting van Suid-Ossetië (in die noorde) in 2008, asook Abtjasië (in die noordweste) se onafhanklikheidsverklaring en erkenning deur Rusland in 1993. Daarby is Ajarië (in die suidweste van Georgië) reeds sedert 1921 in ‘n groot mate selfregerend.

Poetin se imperialistiese strewe blyk uit die anneksasie van die Krimskiereiland en sy pogings om oud-Sowjetstate, soos Belarus, Kazachstan en Kirgisië, asook Armenië, nouer by Rusland te betrek. Dit kom neer op ‘n strewe na ‘n groter of pan-Rusland. Laasgenoemde vyf lande vorm sedert 2015 die sogenaamde Eurasiese Ekonomiese Unie (EEU). Geen werklik Europese land is egter tans deel van die EEU nie, maar dit is duidelik dat Rusland hiermee eerder wes- as ooswaarts mik, as direkte mededinger van die Europese Unie. Soos die naam aandui, is die EEU ‘n suiwer ekonomiese alliansie; dus nie ‘n politieke en militêre assosiasie nie, behalwe in die geval van Rusland en Belarus, wat terselfdertyd ook ‘n politieke alliansie gevorm het. Poetin se imperiale begeertes kan deur ‘n Eurasië in die ware sin van die woord bevredig word, mits Rusland die leidende moondheid is. Daarom kan bv China en Indië kwalik hierby betrek word.

Alexander Dugin

Na die ontbinding van die Sowjetunie in 1991* het die geopolitikus Alexander Dugin (gebore in 1962) seker die bekendste propagandis vir Eurasië geword. Maar vir hom gaan dit eerstens om die vereniging van alle Russiese sprekers en tweedens om die herrysing van die Sowjetunie. Ander Europese lande kan betrek word mits die sentrale politieke beheer in Moskou gesetel is en (hoofsaaklik) deur Rusland bepaal word; al ontken Dugin soms dat hy Russiese dominansie voorstaan. Derdens beywer Dugin hom vir ‘n Slawies-Turkse alliansie, hoewel Rusland se militêre bedrywighede in Sirië sedertdien betrekkinge met Turkye versuur het. Samewerking met ‘n Europa wat ‘n substansiële Moslembevolking het, is vir Rusland nie so problematies soos vir Wes-Europa nie. Toe die Sowjetunie bestaan het, het Rusland oor baie meer Moslemonderdane as tans regeer. [* Hierna het die CIS (Commonwealth of Independent States) tot stand gekom. Heiser (bron hier onder) lys hulle soos volg: “Russia, Armenia, Azerbaijan, Belarus, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Moldova, Tajikistan, and Uzbekistan. Turkmenistan is an unofficial, associate member” (Kindle 1174).]

Elektroniese weergawes van vyf Dugin-boeke is by Amazon beskikbaar. Ek het die volgende een gelees: Eurasian mission: An introduction to neo-Eurasianism (Arktos, 2014, 183p; Amazon Kindle $5,12). Dit is ‘n saamflansing van verskillende Dugin-tekste. Daar is te veel herhaling. Die vertaling laat ook veel te wense oor. Dugin se denke is onderhewig aan talle invloede. Hy slaag nie daarin om daaruit ‘n duidelike, sinvolle sintese te skep nie. Sy denke is verwarrend en gevolglik ook sy skryfwerk. Ek kan kwalik sy publikasies aanbeveel as ‘n leeservaring wat die moeite werd is. Maar sy uitgesproke doel, te wete die bevordering van beskawing(Kindle 68), is eerbaar.

Omdat Eurasië volgens Dugin van die Atlantiese tot die Stille Oseaan moet strek, skryf hy: “Russian civilization possesses some of the same features as Europe [bv Slawiese kultuur en taal, asook Ortodoks-christelike religie (227)] and some of the features of Asian culture (above all of the Turanian* type)” (81; ook 181). “Eurasianism” (“civilizations of the Land/continentalism/ Old World”), kortom die goeie, word deur Dugin met “Atlanticism” (“civilizations of the Sea/New World”, naamlik Brittanje, Amerika en die ander lande in die westelike halfrond), kortom die slegte, gekontrasteer (121, 163, 170, 439). Europa se redding lê glo daarin dat dit aansluiting ooswaarts moet soek; nie weswaarts soos tans nie. Op die oomblik “Europe is the West, and decline is its essence” (1805). [* “Turanian” gryp terug na die Mongools/Turkiese oorsprong in sentraal Asië van Russiese en deels ook Europese beskawing (721). Daarom skryf Dugin: “Continental Eurasia is the cradle of human culture and civilization” (551).]

Naas liberalisme (met sy klem op die individu), kommunisme (met sy klem op klas) en fascisme (met sy klem op die staat of ras) wil Dugin ‘n Vierde Politieke Ideologie (met sy klem op mense) tot stand bring (139, 1817). “It is easy to see that the secularization of Western Christianity gives us liberalism. The secularization of the Orthodox religion gives us Communism” (3036). Van homself sê Dugin: “I am Russian Orthodox” (3023), maar dit is maar net een van die ideologieë wat hy op die een of ander stadium in sy lewe aangehang het. Nogtans kan dit help om die duidelike reste van kommunisme en veral sosialisme in sy geskrifte te verklaar. Hy was bv betrokke by die stigting van die Nasionale Bolsjewistiese Party.

Volgens Dugin sal sy Vierde Politieke Ideologie van die toekoms anti-kapitalisties, anti-liberalisties, anti-kosmopolities en anti-individualisties wees en aansluiting by sosialisme vind (1620); “beyond Right and Left” (2948). Maar dan skryf hy tog ook: “We must create strategic alliances to overthrow the present order of things, of which the core could be described as human rights, anti-hierarchy, and political correctness” (3011). As teenvoeter vir globalisering* en imperialisme sal alle groepe in sy Eurasië glo toegelaat word om hulle eie identiteit, kultuur, taal en waardes te behou (581, 587). [* “Globalization is a one-dimensional, one-vector phenomenon that tries to universalise the Western (essentially Anglo-Saxon and American) point of view concerning how to best manage human history … It … has reached its peak through the domination of the United States of America. Globalization is the imposition of the Atlantic paradigm” (641).]

“The nations of Eurasia must be free and independent” (593). Dit is makliker gesê as gedaan: “The Caucasus in the most problematic region of Eurasian integration because its mosaic of cultures and ethnicities easily leads to tensions between peoples” (795). Elders skryf hy: “There will no longer be traditional states. Instead, there will be new, integrated civilizational structures … united into … geo-economic zones” (904). “The liquidation of European spiritual unity was part of the origin of European nationalism” (1793). Dugin se Vierde Politieke Teorie beoog “the refusal of any kind of nationalism, chauvinism, Eurocentrism, universalism, racism, or xenophobic attitude” (1793).

James Heiser

Dugin se idees wek die indruk dat hy hoogs idealisties en onprakties is. Maar om groter duidelikheid te probeer kry oor presies wat hy bedoel, is dit wenslik om ‘n boek oor Dugin te lees, bv James D Heiser se “The American empire should be destroyed”: Aleksandr Dugin and the perils of immanentized eschatology (Malone: Repristination Press, 2014, 130p; Amazon Kindle $11,34). Die laaste deel van die boektitel verwys na Dugin se “paths of perfectionism which are meant to be accomplished in this life (thus their goals are ‘immanentized’) (1309). Die oorwinning van die goeie oor die slegte sal eskatologies, dus einddinge oftewel die einde van die geskiedenis, wees (1309).

Heiser wei uit oor tradisionalisme, gnostisisme, ortodoksie, mistisisme, okkultisme en satanisme om irrasionele elemente in Dugin se denke bloot te lê. Dugin beskou sy saamflansing as standhoudende/”perennial” filosofie (352). “Unless one understands that Dugin’s Traditionalism provides a fundamentally theological character to his cultural and geopolitical proclamations and prognostications, it is impossible to grasp the heart of his position” (256). Dugin “is prepared to remake the world in keeping with that Traditionalist doctrine” (360). Heiser skryf ook oor die invloed wat die Europese Nuwe Regses veral aanvanklik op Dugin se denke uitgeoefen het, bv voorlopers soos René Guénon (1886-1951) en Julius Evola (1898-1974). Hy was veral vatbaar vir die idees van die latere Franse Novelle Droite, bv Alain de Benoist (gebore in 1943) (546).

Dugin is ‘n Russiese lojalis wat sterk anti-Amerikaans en anti-Westers (eerder as anti-Europees) is. Die Weste word gedemoniseer (1528). Volgens hom is dit die stryd tussen die goeie en die slegte. Hy skryf: “The American Empire must be destroyed.” Hoekom? “Because it is at the center of the expansion of the ‘kingdom of the Antichrist'” (89). “Globalisation is … the kingdom of the Antichrist. And the United States is the centre of its expansion” (1615). In hierdie sin is Eurasiënisme ‘n “armed doctrine” (969). Die teoloog Heiser beskuldig Dugin van sowel politieke as religieuse skynheiligheid (264). Sy idees is “politicized Orthodoxy” (1528).

Volgens Dugin is die goeie mense van bv Nordiese en Russiese oorsprong, afkomstig van “Arctogaia/Hyperborea” (337). “Arktos” beteken “die noorde” en “gaia” beteken “land”. Dit verwys na die mitiese land by die noordpool waarvandaan die Ariërs glo oorspronklik kom (629). “Hyperborea” is die Griekse mitiese land (1027). Die Westerse/Atlantiese teenhanger hiervoor is Atlantis (1047), ‘n ander Griekse mitiese land. Dit is deel van Dugin se “sacred geography” (1075). Die punt is dat die wêreld volgens Dugin nie “unipolar” (dus Amerikaans oorheers) moet wees nie, maar “multipolar”, sodat ander geografiese gebiede ook na waarde geskat word en tot hulle reg kan kom (1120).

Die verwerkliking van ‘n Eurasië bly myns insiens problematies. Dugin skryf: “Civilizations are cultural and religious communities – not ethnic-national ones” (850, 1018). Eurasië behels “the union of Slavs and Turks, Muslims and Orthodox” (717; ook 1005). Maar dit is juis hierdie elemente wat in 1991 uitmekaar gespat het toe die Sowjetunie tot ‘n einde gekom het. Poetin geniet aanvaarding by baie van die Europese Nuwe Regses juis omdat hy uitgesproke nasionalisties is. Die bykans 10% Moslems in die Russiese federasie pas moeilik hierby in. Daar word soms beweer dat Poetin deur Dugin se idees beïnvloed word, maar hy is geen slaafse navolger nie. Poetin is selektief in wat hy doen: “Putin has seized on some of them [Dugin’s ideas] to further his own goals” (885).

Heiser verskaf die volgende opsomming: “What Dugin offers the world in Eurasianism is both a geopolitical ideology, and an occult, political religion with its roots in Traditionalist teachings. What remains to be seen is how many adherents of the ideology will also be converted to the religion” (1573).

Slot

Ekonomies en militêr kan die vergroting van ‘n geografiese gebied sin maak. Kultureel kan die gevolge egter uiters destruktief wees. Polities kan dit onafhanklikheid aantas en selfs vernietig. Hierdie verskynsels volg nie noodwendig na die sluiting van verdrae nie. ‘n Oorlog kan ‘n etniese groep se politieke mag beëindig en sy kultuur ondermyn. In hoogs uitsonderlike gevalle (soos in 1990/1994 in Suid-Afrika) word ‘n volk weens onoortrefbare onnoselheid uit sy toekoms bedrieg. Sedertdien verseël ongebreidelde (onwettige) immigrasie Afrikaners en ander blankes se lot verder.

In Europa gebeur iets soortgelyks. Grootskaalse (onwettige) immigrasie word reeds dekades lank toegelaat. Aanvanklik is dit selfs aangemoedig. Die negatiewe gevolge wat dit vir die tradisionele inwoners inhou, is om polities korrekte sogenaamde morele redes grootliks verswyg. Soos in Suid-Afrika word dit sonder meer van die blankes verwag om die gevolge gelate te aanvaar; op die lange duur sluit dit selfs hulle eie uitwissing in.

Maar dan kom iemand soos die teoloog Braam Hanekom, wat leiding in die NG Kerk en in die breër samelewing probeer gee, met die waarneming dat wat in Europa gebeur (wesenlik) verskil van wat reeds in die nuwe Suid-Afrika gebeur het (Die Burger, 23 deser, p 13). Op sy naïewe manier verwys hy selfs na “mooi stories van omarming” (dus die handevatsindroom) en “dat onderwys en opvoeding een van die belangrikste teenvoeters vir terreur is.” Asof dít die etnies-kulturele kloof sal oorbrug. Asof dit onwettige, dus misdadige, instroming vergoeilik. Asof die soort “egalisering” wat op die lange duur hieruit kan voortvloei in die blankes se belang gaan wees. Dan sleep Hanekom vir Donald Trump by en verkwalik hom dat hy terughunker na ‘n vervloë identiteit: “Make America great again.” Met ander woorde volgens Hanekom moet die blankes blykbaar gedwee aanvaar alles wat opgedonder is, asook sommer alles wat nog opgedonder gaan word.

“Europa het my opnuut laat besef dat ‘n wêreld met geslote gemeenskappe en identiteite vir eers verby is. Ook in Suid-Afrika gaan ons in die toekoms al meer ‘n Afrika-gesig ontwikkel,” waarmee Hanekom blykbaar bedoel groter vereniging met en behae in die res van (swart) Afrika. Ons almal moet dus teen wil en dank kultureel verafrika. Hierteen opper hy geen beswaar hoegenaamd nie. Vir hierdie situasie deel hy selfs skuld uit: “Die grense van Afrika is in elk geval baie kunsmatig en eens op ‘n tyd in Europa getrek.” Myns insiens is dit dan nogtans die dure plig van Europese nasate om te sorg dat daardie (onvolmaakte) grense eerbiedig word. Hoekom? Ter behoud van Europese kultuur en beskawing in Suid-Afrika, wat uiters skaars bates in Afrika is en tydens die blanke politieke bewind (1652-1989) lofwaardig uitgebou is.

Noodsamesprekinge in Brussel oor Griekse reddingsplan

Noodsamesprekinge oor hervormings wat nodig is om Griekeland se ekonomiese reddingsplan te verleng, is Woensdag in Brussel gehou. Intussen het die nuwe regering in Athene geswoeg om genoeg kontant bymekaar te skraap om die res van die maand te kan oorleef.

Die Europese Kommissie, die uitvoerende eenheid van die EU, het volgens AFP bevestig dat die onderhandelings in Brussel begin het, maar het geen besonderhede oor die inhoud of deelnemers verstrek nie.

“Ek kan bevestig dat tegniese onderhandelings met deskundiges en Griekse owerhede en internasionale vennote begin het, wat deur onderhandelings in Athene verder ondersteun sal word, het die kommissie se woordvoerder, Mina Andreeva, gesê.

“Dit is baie belangrik dat hierdie tegniese onderhandelinge plaasvind in ’n kalm en polities-neutrale atmosfeer, sodat daadwerklike stappe gedoen kan word, het sy gesê.

’n Griekse regeringsbron het gesê onderhandelinge sou twee dae duur met die doel om die regte “raamwerk te vind oor hoe om voort te gaan.

“Die instansies’ soek spesifieke data, en dit is wat hulle sal kry, het die bron gesê, met verwysing na die Griekse regering se benoeming van die Troika-groep krediteure – die kommissie, die Europese Sentrale Bank en die Internasionale Monetêre Fonds (IMF).

Griekeland se eurosone-vennote het verlede maand ooreengekom om die land se reddingsplan tot Junie te verleng, in ruil vir hervormings, hoewel die uitbetaling van die volgende porsie van sowat 7 miljard einde April afhang van ’n oorsig van hervormingsplanne.

Griekeland moet hierdie maand 6 miljard betaal om skuld te delg, wat 1,5 miljard aan die IMF insluit.

Volgens verslae wat gister vrygestel is, het die linkse regering van eerste minister Alexis Tsipras oorweeg om pensioenfondse te gebruik om staatsamptenare se salarisse te betaal terwyl onderhandelinge met die troika voortgaan.

EU kan sanksies teen Rusland ophef

Die Europese Unie kan die moontlikheid van die opheffing van sy sanksies teen Rusland oorweeg as die Oekraïne se territoriale integriteit behoue bly, het die Duitse kanselier Angela Merkel Vrydag gesê.

“Ons sal sien of daar enige vordering in hierdie rigting is. Dan kan ons in die rigting die opheffing van die sanksies beweeg,” het sy tydens ‘n nuuskonferensie gesê ná ‘n vergadering van EU-leiers in Brussel.

Merkel het beklemtoon dat die EU sanksies teen Rusland ingestel het in reaksie op verwikkelinge in die Oekraïne.

Die sanksies kan moontlik opgehef word teen vroeg aanstaande jaar. ‘n Diplomatieke bron in Brussel het Vrydag gesê staatshoofde asook die Europese Unie sal die Minsk-vredesooreenkoms met belangstelling volg en die moontlikheid van die opheffing van die blok se sanksies teen Rusland op ‘n beraad in Maart 2015 oorweeg.

“Sekere sanksies teen Rusland, kan opgehef kan word op ‘n EU-beraad in Brussel in Maart,” het die bron gesê.

Merkel het ook gesê sy hoop dat die EU-lande ‘n gekonsolideerde posisie sal nastreef.

Die Russiese president, Wladimir Poetin het intussen Westerse sanksies blameer vir die daling van die Russiese geldeenheid.

“Dit is die koste van ons natuurlike begeerte om Rusland te bewaar as ‘n volk, ‘n beskawing en ‘n staat,” het Poetin gesê. Hy het gesê dit het ook weinig met die verwikkelinge in die Krim te make gehad.

“Die Weste het ‘n anti-Russiese houding gehad lank voor die huidige krisis [in die Oekraïne] begin het,” het Poetin gewaarsku. Die bewyse is daar, het hy gesê, wat wissel van “direkte ondersteuning van terrorisme in die Noord-Kaukasus,” tot die uitbreiding van die NAVO en die oprigting van missielstelsel in Oos-Europa, en die manier waarop die Westerse media die Olimpiese Spele in Sochi kwaadwillig gedek het.

Selfs al sit die Russiese beer stil en eet sy bessies en heuning, sal die druk nie ophou nie, het die president gesê. Hy het gesê die Weste wil die Taiga plunder. Daarvoor moet hulle die beer “vasketting, en as hy vasgeketting is, sy tande en naels uitskeur”.

Die roebel het die laaste ruk rekord-laagtepunte bereik. Poetin het op sy jaareind-nuuskonferensie in Moskou gesê die huidige krisis sal op die langste, twee jaar duur.

Hy is van mening dat die Russiese ekonomie vroeër kan herstel indien eksterne faktore verbeter.

Die roebel se waardevermindering beïnvloed tans die rand weens soortgelyke kommoditeituitvoere asook hul ontluikende markstatus.

Die Amerikaanse Senaat het intussen ‘n oorlogsugtige wet bekragtig dat sanksies teen Rusland moet verskerp word. President Obama het die wet van sy handtekening voorsien.

Die Amerikaanse regering sal aan die Oekraïne ook swaar militêre toerusting ter waarde van $350 miljoen lewer.

Rusland het die wet as ‘n uiterste provokasie beskryf wat tot konfrontasie sal lei as diplomasie nie seëvier nie.

Die Amerikaanse minister van buitelandse aangeleenthede John Kerry en sy Russiese eweknie Sergei Lafrow sal op 15 Desember in Rome ontmoet.

Die VSA het pas sanksies teen Kuba opgehef, “omdat dit nie werk nie”.

Europa teen die muur

deur Karel Combrinck

Min sou die lande van Europa weet dat toe hulle die Europese Unie gestig het of daartoe toegetree het, hulle begin het om hulself in ‘n hoek te verf. Vandag bestaan die Unie uit 27 lidlande met verskillende vlakke van ekonomiese ontwikkeling en lewenstandaarde. Die grootste probleem is egter dat die lidlande hulle magte so te sê volledig aan die Europese Unie oorgedra het en hoewel dit in beginsel die lidlande is wat die wette en beleidsrigtings van van die Europese Unie bepaal, is daar soveel deelnemers met uiteenlopende belange dat indiwiduele lidlande se seggenskap byna net nog teoreties is. Die werklike beheer lê by die burokrate in Brussel.

‘n Goeie voorbeeld van die situasie waarin lande van die Europese Unie hulle bevind, is die huidige onstuimigheid onder Franse vrugteboere wat hulle produkte by die tonne in paaie en strate stort omdat die Spaanse vrugteboere hulle produkte teen laer pryse in Frankryk verkoop. Daar is absoluut niks wat die Franse regering hieraan kan doen nie. Die vrye beweging van mense, kapitaal en goedere is een van die hoekstene van die Europese Unie en die burokrate in Brussel sal nooit toelaat dat die Franse regering hulle vrugte en ander boere subsideer ten einde hulle mededingend te maak nie.

Die Franse regering sou bv. die boere kon help deur hulle sosiale en werkloosheidsbydrae te verminder. Dis die soort foefie waartoe hulle goed in staat is. Maar Brussel is hiervoor uitgeslape genoeg om spesiaal op die uitkyk te wees vir Franse verneukery en sou so ‘n stap gou herken as ‘n bedekte vorm van subsidie en ‘n stokkie daarvoor te steek. Kortom, daar is niks wat die Franse regering kan doen om die situasie te beredder nie.

En dit is maar net een voorbeeld. Die totaliteit van die Franse ekonomiese en nywerheidsaktiwiteit word geraak. Waar die Franse regering voorheen kon intree om bepaalde sektore sporadies met staatshulp uit die pekel te help, kan hulle dit nou nie meer doen nie. Brussel laat dit nie toe nie. Die gevolg is dat ‘n reeks nywerhede, staalfabrieke, skeepswerwe, motorfabrieke ens. sluit, aan buitelandse belange uitverkoop, of net die land verlaat. Onlangs is die groot Franse maatskappy Alsthom, aan General Electric verkoop. Dis ‘n enorme onderneming wat te make het met nywerhede van strategiese belang soos die vervoersektor, treine, kragsentrales ens. Dit lei natuurlik tot groter arbeidloosheid en ‘n krimpende belastinginkomste. Belastings kan hulle nie verhoog nie, want dit sou die klein en middelslagnywerhede doodsmoor wat reeds in die moeilikheid is en die grootste werkgewers in Frankryk is. Boonop sit hulle met die «probleem» dat omtrent enige iets wat hulle doen of sê die Front National se saak bevorder. (Darem iets positiefs!)

Nog ‘n goeie voorbeeld is die maatskappy SNCM wat die skeepsverkeer tussen die Franse vasteland en Korsika behartig. Die maatskapy gaan die afgelope maande reeds gebuk onder vernietigende (kommunisties geïnspireerde) stakings. Langs die pad het die Franse staat die maatskappy finansieel bygestaan om hulle deur die krisis te help. Noudat die maatskappy halfbankrot is weens die stakings «eis» Brussel dat SNCM die subsisies ten bedrae van miljoene euro’s aan die staat terugbetaal. Onnodig om te sê, is dit so te sê die genadeskoot vir die maatskappy.

Watter betrekking het dit nou op die situasie in Suid-Afrika? Suid-Afrika is, soos Europa, ook multinasionaal van aard. Al die entiteite waaruit Suid-Afrika bestaan, is deur die Engelse imperialisme binne kunsmatige grense saamgedwing, die twee Boererepublieke, Zoeloeland, die Transkei, ens. Hierdie uiters uiteenlopende groepe hoort nie bymekaar nie, is kultureel onversoenbaar en moes nooit saamgevoeg gewees het nie. Hulle sou wel vreedsaam langs mekaar kon woon. Dis waarvoor dr Verwoerd gewerk het. Maar die halfkommunistiese, halfchristelike, halfdemokratiese «internasionale gemeenskap», gelei deur hulle volledig perverse media wou dit nie.

In Europa is daar nou, soos u natuurlik reeds weet, ‘n sterk verset besig om pos te vat teen die Europese gedrog onder beheer van ‘n gesiglose burokrasie in Brussel. Hiervan is die Front National in Frankryk miskien die bekendste. Hulle is sat van ‘n Europese Unie wat hulle bevolkings verarm, hul ekonomieë smoor, hulle bevolkingsamestelling met ongebreidelde immigrasie versteur en hulle taal en kultuur verdring. Daarby is die Europese Unie, ten spyte van sy bevolking van 500 miljoen of wat ook al, ‘n volkome tandelose bulhond wat op die wêreldtoneel ongeveer geen gewig dra nie. Waar hulle nog iets verrig, is dit met toestemming of in opdrag van die Amerikaners en dan is dit meesal ‘n totale mislukking soos bv. in Libië. Ons wag nou net dat hulle in die Oekraïne, in navolging van die Amerikaners, ook ‘n gemors moet maak.

Die skrif is aan die muur vir vormlose en siellose konglomerate en die dag moet en sal kom dat die Suid-Afrikaanse gedrog ook uitmekaar val.

Geert Wilders droomt van Vlaams-Nederlandse unie

In gesprek met het maandblad van het Vlaams Belang zegt Geert Wilders dat hij droomt van een Vlaams-Nederlandse unie, of in ieder geval ‘nauwe samenwerking’:

“We dromen allemaal wel eens van een Vlaams-Nederlandse unie of nauwe samenwerking. Maar de eerste stappen zullen door de Vlamingen zelf gezet moeten worden. Zij zullen er eerst voor moeten zorgen – áls ze dat willen en steeds meer Vlamingen willen dat ook blijkbaar – dat ze los komen van Wallonië. Het is aan de Vlamingen om hun zelfbeschikkingsrecht op te eisen. En daarna zien we wel.”

Vervolgens merkt het VB op dat Thierry Baudet voor een Vlaams-Nederlandse confederatie is met de florijn als munt. Ook daar voelt Wilders wel iets voor:

“Dat lijkt me een hartstikke mooi idee, maar ik denk dat het gevecht van morgen nog belangrijker is. We moeten samen knokken tegen ‘Brussel’, tegen de Europese Unie, zodat we niet verder opgeslokt worden. We moeten onze soevereiniteit bewaken of heroveren. En intussen kunnen de Vlaamse ‘patriotten’ ook proberen los te komen van België. Dat zijn de gevechten die we nú moeten voeren. Het gaat niet alleen om zelfbeschikking, maar ook om ons bestaansrecht!”

Als het aan de PVV-leider ligt vindt er de komende jaren dus een afsplitsing plaats van Brussel én een anschluss met Vlaanderen. Want natiestaat. Blijkbaar is groter dan wél beter.

Hoewel er meer Nederlandse en Vlaamse politici zijn die zich voor een dergelijke unie hebben uitgesproken is hier tot nu toe niets van gekomen. Op zich vreemd aangezien een meerderheid van het Nederlandse volk het ook wel ziet zitten:

Het ANP meldde op 21 augustus 2007 dat uit onderzoek van TNS NIPO [12] (in opdracht van RTL Nieuws) blijkt dat ruim 85 procent van de Nederlanders een intensievere samenwerking met Vlaanderen wel ziet zitten. Sterker nog, bijna twee op de drie Nederlanders zijn vóór een samenvoeging van de twee gebieden. Meer dan 60 procent van de Nederlanders denkt dat beide landen beter worden van een fusie.

Natuurlijk is dit in Nederland niet bepaald een groot issue. Veel mensen vinden dat Vlaanderen eigenlijk bij Nederland hoort, maar de gemiddelde Nederlander is nou niet meteen druk bezig om een unie op te zetten tussen die twee gebieden. Het zal daarom interessant zijn om te zien of Wilders dit idee de komende jaren desondanks op de nationale agenda probeert te zetten, of dat de PVV’er hier alleen maar zo positief over sprak omdat hij met het Vlaams Belang in gesprek was, voor wie dit een bijzonder belangrijk onderwerp is. Elke stem telt immers, ook in Europa.

Hoe dan ook, het moge duidelijk zijn: de PVV is anti-EU, maar pro-Vlaams-Nederlandse volksunie.

Bron: http://www.dagelijksestandaard.nl

MRK onthuts oor Nigeriese anti-gay wette

Die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie (MRK) het Woensdag gesê Suid-Afrika moet Nigerië berispe sodat die land wetgewing teen gays kan hersien.

Talle oorteders is sedert 18 Januarie in Nigerië in hegtenis geneem ingevolge ‘n nuwe wet wat gay seks verbied. Die nuwe wetgewing verbied ook huwelike tussen paartjies van dieselfde geslag.

Die wetgewing maak voorsiening vir ‘n maksimun van 14 jaar gevangenisstraf vir oorteders en 10 jaar gevangenisstraf vir enigiemand wat gay-groepe of –klubs ondersteun.

Dié streng, maar gewilde maatreëls word beskou as ‘n vredesbrug tussen strydende Moslem- en Christenfaksies wat albei ewe sterk gekant is teen gays.

Isaac Mangena, woordvoerder van die MRK, het egter in ’n verklaring gesê hulle glo die Suid-Afrikaanse regering moet ander Afrika-lande aanspoor om gays te aanvaar

Die MRK se houding verteenwoordig nie die meerderheid Suid-Afrikaners se siening oor gays nie. Die meeste swart inwoners is erg gekant daarteen dat die LGBT-gemeenskap uit die kas kom.

Die Europese Unie, Kanada en Amerika het die Nigeriese wetgewing gekritiseer en gesê dit druis in teen basiese menseregte.

“Die MRK is bekommerd oor die groei van staatsondersteunde homofobie wat wêreldwyd plaasvind, en veral op die Afrika-vasteland,” het Mangena gesê.

“Ons doen ’n beroep op die Suid-Afrikaanse regering om meer te doen om diplomaties met Afrika-lande in gesprek te tree wat fundamentele vryhede en menseregte onwettig wil maak.”

Die Afrikaanse Taalraad en Trantraal-mengeltaal

deur Leon Lemmer

Daar word dikwels beweer dat die mens in Afrika ontstaan het. Daar is egter groot eenstemmigheid dat beskawing, dus gesofistikeerde of ontwikkelde kultuur, hetsy Westers of Oosters, op ander kontinente ontwikkel het. Daar is selfs diegene wat dink dat die beste mense wat oorspronklik in Afrika gewoon het, die insig gehad het om pad te gee en daarna elders ‘n beter heenkome gevind het. Hedendaagse afstammelinge van slawe het al ongekwalifiseerde dank uitgespreek dat hulle voorgeslag uit Afrika na bv Amerika vervoer is.

In die geskiedenis van Afrikaans is daar die kombuistaalteorie waarvolgens Nederlands aan die Kaap skeef en krom deur nie-wittes (bv in kombuise) gepraat is en dat die oorsprong van Afrikaans hiernatoe teruggevoer kan word. Maar net soos tussen die ontstaan van die mens en die uitbouing van beskawing onderskei word, moet tussen die ontstaan van Afrikaans as geradbraakte Nederlands en die uitbouing van Afrikaans as ‘n taal uit eie reg onderskei word.

Dit lei tot ‘n politieke probleem, want die ontstaan van proto-Afrikaans word (hoofsaaklik) aan bruines toegeskryf. Daarenteen is die standaardisering, uitbouing en voortbestaan van Afrikaans (hoofsaaklik) aan wittes te danke, bv die Genootskap van Regte Afrikaners, asook die woordeboeksamestellers en almal wat Afrikaans in sy algemeen-beskaafde gedaante gepraat en geskryf het. Standaardafrikaans word gevolglik veralgemenend as ‘n witmenstaal en bv Kaaps as ‘n bruinmenstaal beskou.

Tot in die vorige eeu was gepubliseerde Afrikaanse teks wat deur nie-wittes geskryf is, hoogs uitsonderlik. Die kombuistaal wat nie-wittes in die 17de of 18de eeu gepraat het, sou nie in die vorm van Afrikaans in die 21ste eeu oorleef het as dit nie vir die deurlopende taalkundige arbeid van blanke taalkundiges en blanke taalgebruikers was nie. Politiek korrek word daardie gestandaardiseerde taal nie meer algemeen-beskaafde Afrikaans genoem nie (al is dit steeds presies wat dit wesenlik is) maar Standaardafrikaans.

Prof. Wannie Carstens van die Potchefstroom-kampus

Die Afrikaanse Taalraad (ATR) gebruik die hedendaagse plaaslike politiek as toonbeeld vir hoe daar met taalsake omgegaan moet word. Die eerste voorsitter van die ATR, Wannie Carstens, het van die ATR ‘n versoenings- en meertaligheidsraad pleks van ‘n Afrikaanse taalraad gemaak (Praag 17 Maart). In sy boek Vereeniging (Kaapstad: Umuzi, 2010) stel Leon Wessels homself voor as ‘n soort Johannes die Doper wat as dié voorbereider van die nuwe Suid-Afrika gefunksioneer het. Wessels word dus deesdae as ‘n grondwet- en menseregtekenner gereken. In die konteks van die Carstens-ATR se meertaligheidsmanie skryf Wessels: “Afrikaners kan nie taalregte namens ander taalgemeenskappe opeis nie – hulle moet dit self doen” (p 331).

Ten spyte van Wessels se goeie raad gaan Carstens se opvolger as ATR-voorsitter, Michael le Cordeur, voort met hierdie paternalistiese meertaligheidspreokkupasie. Le Cordeur is tans as ‘n opvoedkundige aan die Universiteit Stellenbosch verbonde. Wat van hom nogal ‘n eienaardige opvoedkundige maak, is dat hy net die hoogste lof het vir sy vier klasmaats wat in 1976 die Hoërskool Bergrivier in Wellington afgebrand het. Le Cordeur voer tans om etniese en politieke redes ‘n veldtog ten gunste van Kaaps. Ná al die jare het die ATR egter nog geen poging aangewend om hom ondubbelsinning aan die kant van Standaardafrikaans te skaar nie.

Uit vrees dat die Kaapsgesindes aanstoot kon neem, het die ATR nog nie eens vir suiwer Afrikaans voorbrand gemaak nie. Die verengelsing van Afrikaans gaan ongebreideld voort sonder dat die ATR ‘n vinger verroer. Die Afrikaanse skryf- en veral omgangstaal neig gevolglik al hoe nader aan die mengeltaal Kaaps. Iemand soos Nico Koopman verheerlik hibriditeit. Wat hy blykbaar probeer sê, is dat die etniese hibriditeit van bruines as model vir nuwe Suid-Afrikaners moet dien. Ingelyks kan die hibriede Kaaps die modeltaal in die nuwe Suid-Afrika word. Die uiteinde sal ‘n daadwerklike hibriede nasie wees. Daarvolgens is om bruin te wees en Kaaps te praat in die mode en dui hierdie verskynsels op die toekoms. Insgelyks, om wit te wees en Standaardafrikaans te praat, is om uit die mode te wees en tot die verlede te behoort.

Dit kan gebruik word om te verduidelik waarom taalhibriditeit al hoe meer vastrapplek kry in wat eens Afrikaans was. Etnies gedrewe bruines is blykbaar geneig om hierdie bedenklike verskynsel te verwelkom. Dit is egter die dood in die pot vir Afrikaans. Net taaldislojale Afrikaanssprekendes sou so ‘n verwikkeling verwelkom. Ongelukkig is dit die onverkwiklike waarheid dat daar by baie bruines ‘n tradisie van taalontrouheid, dus dislojaliteit, teenoor Afrikaans is. Van moedertaal- en identiteitstrots is daar by diesulkes glad te dikwels nie sprake nie. Insgelyks ontbreek ‘n gesonde afkeur van Engels as leeftaal. Byvoorbeeld, Jonathan Jansen, die rektor van die Universiteit Vrystaat, het Afrikaans as sy moedertaal vervang met Engels as sy “eerstetaal”. Deesdae is Engels dus onbeskaamd sy voorkeurtaal.

In die nuwe Suid-Afrika is die ANC se fanatieke voorkeur vir die koloniale taal Engels die oorheersende taalwerklikheid. Dit is voor die hand liggend dat Standaardafrikaans die enigste variëteit van Afrikaans is waarmee die bedreiging van Engels suksesvol die hoof gebied kan word. Hiervoor is ‘n verenigde front nodig; ook in die ATR. Die voorstanders en beoefenaars van Standaardafrikaans doen moeite om Afrikaans as ‘n taal te bevorder wat duidelik onderskeibaar van Engels is. Die beoefenaars van Kaaps, daarenteen, breek die onderskeid tussen Afrikaans en Engels af deur met oorgawe onnodige Engelse woorde in hulle taal toe te laat; dermate dat dit soms na opsetlike uittarting vir voorstanders van algemeen-beskaafde Afrikaans lyk. Hierdie gesindheid van bruines steun nie op geldige taalkundige gronde nie. Dit is veel eerder die uitdrukking van politieke beswaardheid teen wit Afrikaanssprekendes.

Le Cordeur beweer Standaardafrikaans is nie “‘n meer korrekte (‘suiwer’) vorm van Afrikaans … nie. Net so is Kaaps nie ‘swak Afrikaans’ nie, dis ‘n ander variëteit” (Die Burger, 8 deser, p 19). Hy is so onentoesiasties oor Standaardafrikaans dat hy hierdie woord met ‘n kleinletter skryf. Ek dink nie dit dui suiwer op onkunde by hierdie nie-taalkundige nie; dalk eerder op moedswilligheid. Op 31 Julie het Le Cordeur op LitNet geskryf: “Die Afrikaanse Taalraad bevorder nie net standaardafrikaans nie, maar Afrikaans met al sy varieteite, en standaardafrikaans is maar net een varieteit.” Let op die verkleinerende “maar net een”. In werklikheid is Standaardafrikaans ‘n grootse prestasie. Dit is “maar net een” van die Afrikaner-prestasies wat die land die onwikkeldste en suksesvolste in Afrika gemaak het.

Daar is politiek onderliggend aan Le Cordeur se standpunt. In die politiek is alle mense gelyk verklaar, al is daar ooglopende kwalitatiewe verskille. Na analogie daarvan beweer Le Cordeur dat Kaaps en Standaardafrikaans gelykwaardig is. Toegegee, net soos alle mense eenders of gelyk is in die sin dat hulle daar is, bv asemhaal, is Kaaps en Standaardafrikaans gelykwaardig as slegs die feit dat albei bestaan in ag geneem word. In die bestaanstryd teen Engels kan daar egter geen sprake wees dat Kaaps, wat deurspek met Engelse woorde is, suksesvol as skans gebruik kan word nie. Ten minste in hierdie opsig is Kaaps en Standaardafrikaans nie gelykwaardig nie.

Nathan Trantraal met sy digbundel 'Chokers en survivors' — Nathan Trantraal met sy digbundel ‘Chokers en survivors’

Dit is nie net ‘n geval dat Kaaps geen skans teen die oorheersing van Engels bied en dus nie met die toekoms van Afrikaans vertrou kan word nie. Kaaps funksioneer inderdaad as ‘n vermurwer van Standaardafrikaans. Ek volstaan deur na ‘n enkele deelnemer aan die huidige debat oor Kaaps te verwys. Op 3 Julie is Joan Hambidge se resensie van Nathan Trantraal se digbundel op LitNet gepubliseer. Onderaan het Annemarie van Niekerk geesdriftig soos volg gereageer: “DIE poësie event van die jaar”, “in your face poetry”, “suffering” en “‘n high five vir Nathan”. In ‘n onderhoud met Trantraal het Van Niekerk gepraat van “choke-poetry”, “community” en “free wyn” (Rapport, 4 deser). Sou sy sulke geradbraakte Afrikaans in haar reaksie op ‘n teks in Standaardafrikaans gebruik het?

Die titel van die Trantraal-bundel is Chokers en Survivors. “Vir Antjie Krog is dit ‘n bundel ‘om sidderend van regop te sit!’ … Krog beklemtoon dat ons nog nooit so iets in Afrikaans gelees het nie” (Joan Hambidge se resensie op LitNet, 3 Julie). Die eintlike vraag is: Is dit Afrikaans? Van die 18 letters in die titel word net twee (dus 11%) vir Afrikaans gebruik. Dit is die soort “Afrikaans”-variëteit wat Le Cordeur in sy hoedanigheid as voorsitter van die ATR met groter geesdrif as Standaardafrikaans bevorder. Die ironie is dat Trantraal tereg ontken dat sy Kaaps Afrikaans is: “Afrikaans en Kaaps issie dieselle taal ie … ek for instance het ‘n barely functioning Afrikaans vocabulary, maa ek is nogal eloquent in Kaaps” (Onderhoud met Annemarié van Niekerk, Rapport, 4 Augustus).

Dit is nie net nie-Afrikaanse, bv Engelse, woorde wat kwistig in Kaaps gebruik word nie. Selfs die sinsbou is dikwels nie-Afrikaans, bv Engels of Arabies. Le Cordeur erken self dat “Kaaps dikwels die Arabiese sinkonstruksie” volg (Onderhoud met Naomi Meyer, LitNet, 8 Augustus). ‘n Mens vra jou af: Op grond waarvan sou die ATR hom dan geroepe voel om by monde van Le Cordeur Kaaps, ‘n nie-Afrikaanse taal, dus ooglopend ‘n mengeltaal, te bevorder? Nie-Afrikaanse tale val streng gesproke buite die ATR se bevoegdheidsgebied. Die antwoord op laasgenoemde vraag kan eintlik net in etniese en politieke oorwegings gevind word.

Hoe diep die ATR in die politiek versink het, blyk uit sy politiek gekleurde missie, naamlik “om Afrikaans en Afrikaanssprekendes te bemagtig, te bevorder en te beskerm”. ‘n Baie beter en daarby taal-toegespitste leuse sou wees: “Om Afrikaans altyd, oral en suiwer te benut.” Omdat die ATR met ‘n politieke (en in die besonder ANC-) geur deurtrek is, het Le Cordeur, in sy hoedanigheid as voorsitter, Nelson Mandela amptelik namens die ATR met sy verjaardag op 18 Julie gelukgewens.

Vrouedag wat die optog van vroue, wat hardegat oor die paswette was, na die Uniegebou in 1956 gedenk, is op 9 deser deur die ATR op Wellington gevier. Dit is gedoen sonder om te noem dat paswette nie deur die “apartheidsregime” uitgedink is nie. Plaaslik is paswette ‘n nuutjie waarmee die eerste Britse goewerneur aan die Kaap, graaf George Macartney, in 1797 vorendag gekom het.

Pas het die ATR dit nodig gevind om inskrywings vir die Europese Unie se Sol Plaatje-poësiekompetisie te werf. Hierdie kompetisie het baie sydelings met Afrikaans te make. Die hoofmotivering vir die ATR se entoesiasme is waarskynlik omdat Plaatje as ‘n stigter van die ANC beskou kan word. Het die ATR al iets gedoen om te verseker dat die Universiteit Sol Plaatje in Kimberley ‘n Afrikaanse universiteit sal wees? Sekerlik nie.

Genoemde sake toon waarmee die ATR hom die afgelope tyd besig gehou het. Afrikaansdag, die herdenking van die stigting van die Genootskap van Regte Afrikaners (GRA) in 1875 in die Paarl, word jaarliks op 14 Augustus in bv die boekhandel gedenk. Dit behoort elke jaar dié hoogtepunt op die kalender van die ATR te wees. Soos gebruiklik het die ATR vanjaar geen poging aangewend om Afrikaansdag te vier of selfs daarvan melding te maak nie. Daarvoor is daar minstens twee redes. Eerstens word die GRA deur die ATR as ‘n etnies eksklusiewe groep beskou. Gideon Malherbe het klaaglik versuim om sy kombuis- en tuinhulp by die GRA se stigtingsbyeenkoms te betrek. Tweedens bevestig die nie-erkenning van Afrikaansdag dat die ATR eerder ‘n politiek gedrewe liggaam as ‘n egte en eerbare Afrikaanse taalraad is.

Die nuwe Suid-Afrika funksioneer wesenlik kwantitatief. Kwalitatiewe verskille word dus by voorkeur geïgnoreer of selfs ontken. Omdat die meeste sprekers van Afrikaans deesdae bruin is, word sonder meer aangeneem dat die toekoms van Afrikaans in hulle hande moet wees. Dít terwyl Afrikaans en tewens die land in sy geheel uitstekend onder blanke (dus minderheids-) leiding ontwikkel het. Die skryfkuns, alfabet, manuskripte en gedrukte teks, bv boeke, is beskawingsprodukte. Hulle hoort in die domein van die ATR. ‘n Mens sou dus verwag dat die ATR 6 April jaarliks met oorgawe as Beskawingsdag sou vier. Politieke gestremdheid veroorsaak dat die ATR dit nooit doen nie. Beskawingsdag was voorheen as Van Riebeeck-dag bekend, maar in die nuwe Suid-Afrika word name mos graag verander.

In die naam van diversiteit dien daar ‘n verteenwoordigende getal bruines in die direksie van die ATR. In die praktyk verseker dit die steriliteit van die ATR. Drie van hierdie bruines het elk ‘n hoë politieke profiel, naamlik Le Cordeur, Danny Titus en Christo van der Rheede. Wat hierdie drie verder gemeen het, is dat hulle nie Afrikaanse taalkundiges is nie. In soverre hulle voorgraads met Afrikaans in formele studie kennis gemaak het, is hulle deur veral Jakes Gerwel aan die Universiteit van Wes-Kaapland beïnvloed. Dit beteken dat hulle siening van Afrikaans met UDF/ANC- en kommunistiese ideologie deurdrenk is (Praag 3.12.2012). Die steriliteit van die ATR is dus begryplik.

Wat nodig is, is dat al die ATR-direksielede aan minstens twee vereistes moet voldoen. Eerstens moet hulle gesindheid teenoor Afrikaans bo verdenking wees. Dit spreek dus eintlik vanself dat hulle verbintenis tot onderrig in Afrikaans vir hulle eie kinders ononderhandelbaar moet wees. Tans dien daar elemente in die ATR wat sienderoë verkies dat onderrig eerder in Engels as Afrikaans aan hulle kinders verskaf word. Tweedens moet ATR-direksielede se formele Afrikaanse taalkennis op peil wees. Hulle moet dus geskoolde taalkundiges wees. Sodanige raadslede moet verder op ‘n nie-etniese grondslag gekies word. Die huidige kwotastelsel is uit die bose. Pleks van, soos tans, Afrikaans polities te dien, sou die ATR Afrikaans dan na behore taalgewys kon dien.

Terugverwysend na die eerste paragraaf hierbo is daar in die VSA die manie onder swartes dat wittes eintlik nie oor swartes mag skryf nie. Swartes beweer dat net hulle waarheidsgetrou oor die ervaring van swartes kan skryf. In die debat oor Kaaps het hierdie fundamentalisme nou ook kop uitgesteek. Net outentieke, nie-wit sprekers van Kaaps mag glo in Kaaps skryf (dus nie Marlene van Niekerk nie) en die duidelike voorkeur is dat net hulle menings oor Kaaps mag uitspreek. Die wesenlike aard van hierdie sotterny is reeds in 1784 deur Samuel Johnson uitgewys toe hy opgemerk het: “Who drives fat oxen should himself be fat” (James Boswell, The Life of Samuel Johnson, Londen: Everyman, 1992, deel 2, p 527).

Uit die huidige debat blyk dit duidelik dat daar talle variëteite of subsoorte van Kaaps bestaan, bv straat-, bende- en klopsetaal en onkiese of kru of onbetaamlike variasies, waarvan Trantraal ‘n meester blyk te wees. Dit bevestig ten minste dat ons hier nie met algemeen-beskaafde of Standaardafrikaans te make het nie. Die onpraktiese maar etnies en politiek gedrewe Le Cordeur reken dat skoolhandboeke in hierdie ongestandaardiseerde groep mengeltale, kollektief Kaaps genoem, beskikbaar gestel moet word sodat die sprekers van Kaaps nie (verder) benadeel word nie.

Waar gaan die streep getrek word? Moet skoolhandboeke in Tsotsitaal daarna volg? Waarom nie ook pleit vir handboeke in die soort geradbraakte Engels wat kenmerkend van sommige bruines is nie? Waarom ‘n saak probeer uitmaak vir nie-Standaardafrikaans, maar nie ook vir nie-standaard Engels nie? Die antwoord is: Omdat gestandaardiseerde Engels deur hierdie elemente geag en gestandaardiseerde Afrikaans deur hierdie selfde elemente geminag word. Daarmee is ons terug by wat ek hierbo, in die woorde van Jaap Steyn, taalontrouheid genoem het. Hierdie dislojaliteit teenoor Afrikaans is sekerlik politiek gemotiveerd. Kortom, die huidige voorsitter van die ATR, Le Cordeur, se veldtog ter bevordering van Kaaps is wesenlik opsetlike geringskatting van Standaardafrikaans en grondliggend minagting van Afrikaners.

Ek het die bostaande teks voltooi voordat Leopold Scholtz se jongste rubriek (Die Burger, 16 deser, p 12) ter hand gekom het. Scholtz verduidelik dat in die stryd teen veral Frans daar in België na Standaardnederlands gereik is pleks van die verskillende Vlaamse dialekte te koester. Dit stem ooreen met my pleidooi vir Standaardafrikaans hierbo. Scholtz: “Elke Europese taal … het naas streektale en dialekte ook ‘n standaardvorm. Die behoefte aan dié standaardvorms bestaan deurgaans.” Omdat die omstandighede in België en Suid-Afrika verskil, wil Scholtz egter nie die knoop deurhaak en die vraag in die opskrif, “Voldoen Kaaps aan vereistes?”, beantwoord nie. Hy wil hê dat “die bruin intellektuele self moet antwoord.” Hy raak die spoor dan al hoe meer byster met die volgende stelling: “Niemand by sy regte verstand sal in beginsel teen die ontwikkeling van Kaaps kan wees nie.”

Wat skuil agter Scholtz se terugdeinsing? Die antwoord is voor die hand liggend: Die Burger se dogma dat bruines nie vervreem mag word nie en dus dat die “bruin stem” gehoor moet word. Dit volg dat die sprekers van Kaaps oor Kaaps uitspraak moet lewer, net soos Samuel Johnson se vet osse net deur vetsakke aangeja mag word. Die Burger wil bruines feitlik ten alle koste ter wille wees; nie net omdat dit politiek korrek is nie, maar ook omdat die getal koerante wat verkoop word die allerheiligste heilige koei geword het. Dit is in selfs groter mate waar sedert sy Naspers-susterkoerant Son (in Kaaps wat oorvloediglik met Engelse woorde aangedik word) so ‘n groot aanhang onder veral bruin lesers ten koste van Die Burger opgebou het.

Ek is by my regte verstand en het hierbo ‘n duidelike saak uitgemaak waarom Kaaps nie die voertuig vir die behoud van Afrikaans teen die aanslag van Engels kan wees nie. Net Standaardafrikaans kan daardie funksie vervul. Die bevordering van die mengeltaal Kaaps deur die ATR druis lynreg in teen die heil van Afrikaans. Dit is politieke en nie-taalkundige oorwegings wat die ATR dryf. Die Afrikaanse en Afrikanerorganisasies wat die ATR tot dusver gesteun het, sal ernstig oor hulle voortgesette deelname moet besin. Die ATR sal óf grondig hervorm moet word óf met ‘n ander liggaam wat Afrikaans doeltreffend bevorder, vervang moet word; iets soos ‘n Herstigte Afrikaanse Taalraad.

Grense en laer trek

As opgeleide Politieke Geograaf is grense vir my geen onbekende nie.

Grense het so ‘n belangrike deel van die Suid-Afrikaanse geskiedenis gespeel dat ‘n deel van die land vandag nog as die Grens bekend staan. Dan het “die grens” waar jong manne gaan veg en baie hul lewens verloor het, ook ‘n diep spoor in die Afrikaner se kollektiewe geheue getrap.

Die grens is sedertdien nie net geografies nie, maar psigologies baie verskuif.

Met ‘n geografiese grens kan nog ‘n streep op die grond getrek word, ‘n fisiese, gewoonlik bewysbare streep wat die lewens van mense weerskante beïnvloed. Word die grens onoordeelkundig getrek, is dit maar te dikwels die vonk in die kruitvat. Die “oorgang” van grens op die grond (of gebioedswaters) en die “grens in die kop” was die laaste week ook ‘n tema van Media 24 se verteenwoordiger in Europa, Leopold Scholtz. Hy verwys na die grens tussen die ou Wes- en Oos-Duitsland wat vir die ouer garde nog ‘n “grens in die kop” vorm.

“Grense” is die gedagte wat vanoggend by my opkom toe ek Rapport op die troon vluglees. Nie soseer geografiese grense nie, maar persepsiegrense.

Dit is ‘n artikel / rubriek deur die City Press se redakteur, Ferial Haffajee, wat die gedagte geplant het. Haar belewenis en vertolking van die van die ABSA – Afriforum-debakel.

Net ter aanvang, sy erken ruiterlik sy is die bevoordeelde produk van regstellende aksie. Ek het nog min bevoordeeldes raakgeloop wat bereid was om te erken dat die geleenthede wat hulle gekry het, met iets anders as meriete te make gehad het. Dit beïnvloed haar denke. Dit is veral skreiend dat sy, anders as die grondwet, ras as so ‘n bepalende norm verhef. Het sy byvoorbeeld een keer gedink hoe “regstellende” optrede die lewe van ‘n gestremde kind raak wie se wit ouers weens “regstellende aksie” nie die mas kan opkom nie?

Elkeen se persepsiegrens word getrek volgens sy eie ervaringsveld. Myne, destyds met die samesmelting van die ou Vrystaatse Provinsiale Administrasie en die Qwaqwa-regering. Aan “ons” kant hoofsaaklik wit bekleërs, aan die Qwaqwa-kant feitlik uitsluitlik swart ampsbekleërs. Die probleme om met jou Qwaqwa-ampsgenoot in verbinding te tree om die samesmeltingsproses te bespreek, soos dat hy met die staatskar in Durban gaan vakansie hou het (sonder om verlof in te sit) tersyde, die algemene ervaring was dat jong mense in “hul” administrasie rypgedruk is, bitter hoë range beklee het – veel hoër as sou hulle in ‘n oop stelsel om bevordering meegeding het. Senior wit polisieoffisiere moes na die samesmelting vind daar is skielik nog seniorder offisiere – maar onervare snotkoppe – wat in die destydse tuislande net moes keer, of hulle was almal veldmaarskalke.

‘n Paar maande later, met hierdie kollegas in bitter senior poste in die saamgesmelte administrasie geakkommodeer, het hulle skielik nooit bestaan nie en moet verwoed regstellende aksie gepleeg word om die onregmatige bevoorregting van blankes reg te trek. Die werklikheid moet ‘n mite bly omdat ‘n bietjie meer objektiwiteit die mite dat afsonderlike ontwikkeling swart mense niks gegun het nie, bietjie uit sy gietyster sal beur.

Haffajee sit ook gatvas in hierdie persepsie, en het dan die vermetelheid om na haarself en soortgelykdenkes te verwys as hulle wat verkies om buite die laer te wees. Wanneer is hierdie grens so verskuif dat blote persepsies swaarder as feite weeg.

Haffajee se artikel is ook geskryf voor Maria Ramos self tot die debakel toegetree, en rug styfgemaak het. Dit wil egter voorkom uit Haferjee se redenasies dat Ramos se standpunte nie ‘n aks verskil aan haar gevolgtrekkings sou maak nie. Ramos het dit naamlik duidelik gemaak dat ABSA die grens van dit wat Volkskas eens was oorgesteek het, en dat ABSA as borg verwag dat Suid-Afrikaanse rugby moet ophou om so wydsbeen oor die grens kamp op te slaan.

Miskien, voor Haffajee haar mond so uitspoel oor wie binne en buite die laer is, moet sy ‘n slag objektief kyk na wat gebeur as Pakistan, maar veral Indië, in Durban of selfs Johannesburg ‘n kriekettoets speel. Dit klink omtrent of daardie spanne tuistoetse speel. Speel die Springbokke rugby teen wie ook al, vir wie skree die Afrikaners wat sy so “in die laer” van beskuldig? Vir die Springbokke, en hulle sal waarskynlik vir die Bokke skree selfs al is die Springbokembleem op die spelers se agterente vasgewerk, en al speel die beste spelers oorsee.

Weet Haferjee nie hoe werk Indië se grondwet van ‘n etniese federasie nie, met gereserveerde parlementêre setels vir die pre-Indiese inheemse bevolking? En dat die Indiese (en die Europese Unie) se grondwette meer in pas is met die moderne volkereg as die Suid-Afrikaanse?

Haffajee in haar laer eers daargelaat.

Hoe verwater grense is, blyk ook uit Jan-Jan Joubert se respons op die ABSA-kwessie. Jan-Jan vra die vraag oor watter alternatief Afriforum vir ABSA bied, en om hierdie rede word Afriforum se optrede as nie baie logies nie beskryf. (Eintlik is dit ‘n aksie van Solidariteit, waarby Afriforum ingeval het).

Wat ek wel op sekere webwerwe, soos dié van Praag, gesien het is dat ‘n paar opsies wel voorgehou is, onder andere Oranjekas. Trouens, ‘n baie groot deel van die leserskommentare het juis oor alternatiewe, en baie hiervan weer oor Oranjekas gehandel.

Ek het nie genoeg bandwydte beskikbaar om die kwessie intensief te bestudeer nie, en daarom mag ek baie verkeerd wees. Maar baie van dieselfde mense wat op Praag se webwerf oor Oranjekas geskryf het, het ook aan dieselfde debat in Die Burger se web-kommentare deelgeneem. ABSA het nie juis ligter daarvan afgekom nie, ook nie onder skrywers wat nié eiertjies op Praag se woernaal gelê het nie, maar so ver ek kon sien, is Oranjekas of enige ander alternatief nie genoem nie. Toegegee, ek het ‘n verdwaalde pleidooi vir Capitec of iets gesien.

Kommentare op Naspers se webwerwe word gekeur, weliswaar baie ruim gekeur, maar kan dit blote toeval wees dat alternatiewe op een plek intensief bespreek sal word, en op ‘n ander verswyg word? Sodanig dat ‘n senior joernalis dit ook mis?

Bloot ter wille van die argument, kom ons kyk ‘n bietjie na die laer wat mense wat meen hulle is buite die laer, om hulself trek:

– ‘n Benadering oor hoe goed die grondwet is wat nou kwalik, gemeet aan die realiteite, as iets anders as domastrantheid beskou kan word. Max du Preez en geesgenote kan lekker kla oor die manier waarop met die grondwet en sy beginsels omgegaan word (en soos Flip Buys vandag ook in Rapport uitwys, transformasie is nie in die grondwet nie), maar as na oplossings gekyk word, is daar geen breinvrug anders as dat skouer aan die wiel gesit moet word om die grondwet te maak werk nie. Kan ‘n grondwet werklik as goed, en selfs wonderlik, beskryf word as dit so maklik geskend kan word? En voor ‘n mens sommer uitsprake maak oor hoe die grondwet ter wille van die grondwet se handhawing ingespan moet word, gaan lees tog die grondwethofsaak van Walker vs City Council of Pretoria. Nie net die meerderheidsuitspraak nie, maar sommer ook Abie Sachs se minderheidsuitspraak wat dikwels as die geldende reg aangebied word. Kortom, dis nie so maklik om die staat te dwing om hom by die grondwet te hou nie. Sonder instansies soos Solidariteit en Afriforum wat die geldelike spierkrag en wil vir hofsake het, was dit onmoontlik. (En waar sou landbou in Suid-Afrika gewees het as Agri SA nie enduit met die Modderklip-saak deurgedruk het nie, ‘n saak wat die staat van a – Z verloor het).

– Sedert die vryburgers die Kaapse verversingspos se grense begin versit het, het die Afrikaner talle groot traumatiese ingrypings beleef. Trouens, die eerste plaasmoord het sommer kort na die instelling van die Vryburgers gekom. Dit het neerslag gevind in die volk se literatuur. Gedigte oor die Bloukransmoorde en die Anglo-Boere-oorlog het die lot in digterlike taal deel van die volk se literêre geskiedenis gemaak. Met die aanbreek van apartheid het talle digters, veral die Sestigers, die mond erg hieroor uitgespoel. ‘n Klompie het in selfopgelegde ballingskap gegaan. Toe die laaste apartheidswet in die tagtigerjare geskrap is, reageer die digterskorps asof hulle uit hul gemaksone verneuk uit. Van 1994 af het ‘n horde rassewette weer die wetboek gehaal, het plaasmoorde ‘n nimmereindigende epidemie geword, en het veel meer Afrikaners ter wille van kos op die tafel in diaspora gegaan of werk die broodwinner iewers in ‘n woestyn. Na twintig jaar kan die digterskorp nie werklik die sprong oor dié grens maak nie. Die rou riool wat deur strate en in riviere loop bied skynbaar net nie daardie digterlike romantiek van krom straatjies en toue by die paskantoor nie. In teendeel, onder die korps “beg” een om swart te wees. Wie het ‘n ondeurdringbare grens om ‘n laer in die kop getrek?

– Meer as ‘n dekade na 1994 was die media in ‘n patetiese greep van politieke korrektheid. Die uittog hieruit is deur swart redakteurs ingelui. Ook Haferjee kry deel van hierdie krediet. ‘n Paar jaar later staan die vraag egter sterk – het die Afrikaanse media nie die afstaan van politieke korrektheid anders as die swart redakteurs gelees nie? Sommige van presies dieselfde swart redakteurs wie se name as helde genoem is, tel onder diegene wat die afgelope jaar waarskuwings aan blankes gerig het oor hul kritiek op die ANC wat as kritiek op swart vertolk word, en selfs ‘n bloedbad is genoem. Is dit miskien nie onbillik nie om af te lei dat dit eintlik ‘n aanvanklike anti-Mbeki-aanslag was? Met Mbeki uit die kussings het die swart redakteurs grootliks na hul laer teruggekeer, en die blanke redakteurs hoog en droog gelaat. Trouens, die grens tussen daardie laer en die Afrikaanse redakteurs sou duideliker gewees het as die Afrikaanse redakteurskorps nie ook mense soos Henry Jeffreys en Zelda Jongbloed ingesluit het nie. Na hierdie struggle-linie (nou onregstreeks betrokke) word gevolg deur ‘n duidelik liberale grens wat sorg dat Jongbloed, Jeffreys, Max du Preez, Jakes Gerwel en ander ruimskoots vanuit hierdie laer op die ruimer en enger denkende Afrikaners skrootskote kan afvuur. Suid-Afrika se media is miskien nie heeltemal eiesoortig wat dit betref nie. ‘n Opname van sowat ’n dekade gelede het ook getoon dat die media in die VSA neig om meer liberaal as die gemiddelde Amerikaner te wees. Sonder hierdie besef in die agterkop is dit bykans onmoontlik om die Amerikaanse politiek te “lees.” Hoe kômmin is dit nie om die lesers in ‘n persepsie van tweepartypolitiek (ANC en DA) vasgevang te hou nie.

– In min of meer dieselfde asem die gedagte dat liberaal en modern dieselfde konsep behels. Probeer dit aan die Europeërs en selfs die Amerikaners verkoop. Hierdie is ‘n onderwerp op sy eie, maar opsommend kan dit opgesom word as ‘n besef dat liberalisme weg van die punt staan waar individuele regte, om nie van eens van kollektiewe regte te praat nie, en verantwoordelikhede mekaar moet balanseer. Na ‘n ruk byt die ontrafelde samelewingstrukture na die hand wat dit gevoed het. Moontlik die mees nommerpas voorbeeld is waar die pers se fokus op sy regte tot ‘n verskraalde persepsie van verantwoordelikhede gelei het, en nou die pers aan die hakskeen kom hap. Selfregulering het byvoorbeeld ‘n ronde eier opgelewer toe minstens een groot koerant ‘n landdros se waarskuwing aan die politici en media om nié die Reitz-vier se skuldigbevinding vooruit te loop nie, geïgnoreer het. Ironies het die verjonging wat met transformasie gepaard gegaan het tot die media se verskraling van kundigheid gelei het, wat waarskynlik baie daarmee te make dat die media (voorlopig minstens) nog minder met selfregulering toevertrou kan word. Aan die ander kant verg ‘n demokrasie – veral waar een party so oorheers – ‘n vrye media wat wanadministrasie en korrupsie genadeloos aan die kaak stel – en dit vereis weer ervaring en vaardigheid wat nou bitter skaars in die media is. Ironies, dat juis Haffajee as betreklike jongeling, tydens haar diens as redakteur van The Mail & Guardian hierdie taak so skitterend verrig het.

– Waarskynlik die mooiste voorbeeld van laer trek word juis in die mediavryheidsdebat gedemonstreer. Dit is laat in die dag as selfs ministers meen die media moet in die bek geruk word omdat hulle nie die rewolusie nie, maar die demokrasie / liberalisme dien. Dit kan baie maklik as ‘n eufemisme beskou word dat die media eintlik verkwalik word dat dit die grondwet, in plaas van die “voortgesette rewolusie” dien.

Op die minste kan die pot nie die ketel oor laer trek beskuldig nie. Soek die Afrikaner bande buite sy “laer” soos met stamgenote in Europa, is dit ook verkeerd, bloot omdat dit as verkeerd beskou word. Pres. Jacob Zuma se pleidooi in dieselfde omgewing dat geteikende sanksies teen Mugabe en sy binnekring duidelik voortydig, en op rassesolidariteitsgronde, opgehef word, word slegs sektoraal as verkeerd beskou, en dan veel minder as bona fide bande tussen Dietse stamgenote. Dit laat die vraag of laer trek noodwendig so verkeerd is? Moet die inhoud van dit wat in die laer gekoester word, nie eerder objektief beoordeel word nie. Word ‘n onreg gekoester, val dit aan.

Wat die Afrikaner betref, word die grense van die laer boonop dikwels vervaag deur die feit dat die “voortgesette rewolusie,” wanneer dit Afrikaners en Afrikaanssprekendes se belange raak, nie selektief is oor of die slagoffers hulle binne of buite die “Afrikanerlaer” bevind nie. Bedoeld of onbedoeld, die dryf van pleknaamsveranderings is meer gemik teen name met Afrikaanse herkoms as enige ander. Die protes kom nie net “uit die laer” nie, hoewel daar ook volop negrofiliste is wat skynbaar die houding koester dat rassegelykheid beteken dat een ras meer gelyk as die ander moet wees, solank dit swart is. (‘n Manifestasie hiervan is die uiters rassistiese opvatting dat ‘n swart persoon per definisie nie ‘n rassis kan wees nie, omtrent net so logies as dat ‘n vrou per definisie nie ‘n feminis kan wees nie). Afrikaanse skole en veral universiteite is deurgaans in die spervuur. Diegene wat vir die grondwetlike regte van Afrikaans stemming maak word gou-gou as nieu-konserwatiewes geëtiketteer. Selfs die magiese stamboom van Dakarganger wees – wat eens soos ‘n ondeurdringbare grens teen liberale kritiek getrek was – vrywaar iemand nou om nie transformasie-haaikos te word nie.

Is daar ‘n uitweg uit hierdie begrensde denkelaer waar die media – lawaai vir mediavryheid ten spyt – tog aktief die gemeenskap volgens eie oorheersende denke probeer rig?

Tim du Plessis, nou redakteur van Beeld, het in sy termyn as redakteur van Rapport ontken dat die gedrukte media nog hierdie rol kan vertolk, en onder meer verwys na die rol van “alewige blogs.” So ‘n groot inligtingsvloei gaan by die media verby dat die media wat die inligting probeer weerhou, se geloofwaardigheid maklik in die slag kan bly.

Verslaggewers sonder Grense, waarskynlik die wêreld se belangrikste mediawaghond, het onlangs ook die ANC gemaan of af te sien van sy mediasnoerplanne. (Tot absolute skande van die plaaslike media is hierdie intrede in hul belang feitlik geïgnoreer). Verslaggewers sonder Grense hou nie net ‘n taamlik betroubare register by van regeringsoptredes teen die media en joernaliste nie, maar is ook verantwoordelik vir die mees gesaghebbende persvryheidsindeks. Die laaste aantal jare word egter ook ruim ruimte afgestaan aan regerings se optredes teen die internet. Volgens die jongste syfers is daar vanjaar al 112 internetjoernaliste toegesluit (netizens genoem) teenoor 157 konvensionele joernaliste.

Voor die internasionale fiskale krisis was daar in Europa verskeie moraliteitsaksies met die media en die politici saam as vernaamste teiken om te moraliseer. Dit is ironies dat die media en die politici mekaar hier oor moraliteit verwyt soos die pot die ketel verwyt. Met die aanbreek van die fiskale krisis is die wêreld geskok oor die grenslose inhaligheid van die magnate wat die wêreldekonomie dirigeer – sodanig dat hulle selfs staatshulp gebruik het om steeds reuse bonusse aan hulself toe te ken, terwyl die eerlike belegger geknou, en werkers die trekpas gekry het. Blykbaar versag hierdie skerp fokus nou, en die media en die politici sal binnekort weer onder die vergrootglas kom. En die internet sal sorg dat hierdie verwikkelinge nie begrens word nie.

установка Лобановский Харьков

Turkse referendum van teenstrydighede

Die Turke het gister stembus toe opgeruk om hul kruisies in ‘n referendum te gaan trek. Formeel handel dit oor grondwetlike hervorming wat die weg moet baan vir toetrede tot die Europese Unie. Die Europese Unie se saakgelastigde vir Turkye, Ria-Oomen-Ruijten, het haar ontsteltenis uitgespreek omdat opposisiepartye hul ondersteuners oproep om nee te stem.

Daar is egter soveel distels in die duiwehok, dat die ware rede vir die referendum aan die stief-agterspeen moet suip.

Onder die vernaamste teenstrydighede is dat die Koerde, wat op die oog af die meeste voordeel uit deelname aan die Europese Unie sal trek, volgens berigte teen ‘n ja-stem gekant is. Baie stem nee, ander boikot die referendum en daar was gevalle van intimidasie en geweld, en talle is aangekeer.

Hoewel oor 26 sake gestem word, staan twee soos die spreekwoordelike pale bo die water uit. Dit behels onderskeidelik die inperking van die magte van die hoë regters en die weermag. Die senior regters se magte is aan die bod geplaas omdat hulle soveel mag gehad het, dat hulle hul opvolgers uit dieselfde dampkring aangewys het. Die plan met die referendum is dat die politici en junior regters ook inspraak sal hê by die aanwys van senior regters. Teenstemmers meen weer Erdogan se party, ‘n Moslemparty wat homself as die Moslem-weergawe van die Europese Christen-demokratiese partye beskou, mik om die sekulêre regswese aan te tas. Dit verklaar miskien deels die sekulêre opposisie, wat normaalweg sterker as die regerende party oor lidmaatskap van die EU sou voel, se teenkanting teen ‘n ja-stem. Baie kommentators meen ook die referendum kom op ‘n stemming tussen die Islam en die sekularisme neer, maar nou bepleit die twee kante in baie opsigte dat hul ondersteuners vir die teenoorgestelde as hul eie standpunte moet stem.

Die weermag word ook as ‘n staat binne die staat beskou, waar die generaals bykans onaantasbaar is, en selfs vir kriminele oortredings voor hul kollegas tereg moet staan. Die gedagte met die referendum is dat ook hulle nou voor die burgerlike regbank tereg sal moet staan vir misdade teen die staat, en dat magsmisbruik so ingeperk word. Hul amnestie vir die 1980-staatsgreep sal ook verval.

Hierdie boodskap agter die boodskap is kwalik verskuil. Die referendum is op dieselfde dag gehou as wat die laaste militêre staatsgreep plaasgevind het, in ‘n land waar die weermag sedert 1960 vier keer die verkose parlementêre bewind omvergewerp het. Heelwat van die outoritêre maatreëls is steeds as oorblyfsels van die laaste staatsgreep in die grondwet veranker, en nog slagoffers van die arrestasies en mishandeling word vermis. ‘n Grondwetlike vasvat van die weermag sou in baie mense se oordeel gewild wees. Ja-ondersteuners het ook die afgelope paar dae van die martelinstrumente wat na die staatsgreep ingespan is uitgestal. Altesaam 650 000 mense is destyds aangehou, 171 het weens marteling gesterf, en 49 mense is tereggestel, waaronder ‘n 17-jarige seun wat nou materlaarstatus geniet.

Hoekom die Koerde teen die ja-stem stemming maak is moeilik om te begryp. Die Europese Unie stel as voorwaarde vir Turkse lidmaatskap dat die Turke meer selfbeskikking aan die Koerde en ander minderhede moet toestaan. Trouens, hierdie vereiste het al heelwat vir die Koerde in die sak gebring van ‘n posisie slegs enkele jare gelede waar hul taal effektief verbied is en hul stede Turkse name gekry het.

Koerdies is ook ‘n ‘n Indo-Germaanse taal, anders as Turks. Hoekom juis hulle teen iets wat skynbaar in hul belang is sal stem, bly vir die buitestander Turks.

Terwyl die referendum aan die gang was, was dit egter geen uitgemaakte saak dat die Ja-stem sou sultan kraai nie. Met 70 % van die stemme reeds getel waarvan 60 % “ja” was, was dit egter reeds duidelik dat kommer dat die Turke “nee” sou stem, onnodig was.

Vir baie Turke was die referendum bloot die geleentheid om ‘n mosie van wantroue in die Turkse premier, Tayyip Erdogan, te stel. Soveel nee-stemmers, soveel redes is daar hoekom Erdogan ongewild is. Baie beskou hom as ‘n toekomstige diktator, en die voorkeur wat hy en sy Sanhedrin vir gesluierde vroue het, laat die geëmansipeerde vroue in hierdie Moslem, maar tegnies sekulêre staat, swart sluiers sien.

Baie van die 50 miljoen kiesers weet skynbaar nie presies waaroor hulle alles stem nie, en gee ook nie ‘n dooie kurusj – ‘n Turkse duit – om nie.

Erdogan moet homself ook blameer dat hy juis nou sy beeld as toekomstige diktator versterk het. Minder as ‘n maand gelede het hy die grootste Turkse sake-instelling, TUSAID, gedreig om standpunt vir of teen die ja-stem in te neem, of geëlimineer te word. TUSAID het dit duidelik gemaak dat hy hom nie laat afdreig nie, maar Erdogan het waardevolle vriende verloor. Om die saak te vererger het die Turkse hoof-onderhandelaar by die EU glo gesê hy sal die geestegesteldheid en patriotisme van enige nee-stemmer onder bevraagteken.

Selfs die Turkse president, skynbaar self sonder om sonder om sy eie voorkeur uit te spel, het beide kante van die debat gemaan om ordentlik te bly. Hy het ook ‘n beroep op die kante gedoen om in hul verkiesingsreklame aan kiesers te verduidelik waaroor die referendum handel.

pearl jewellery for