Hoofartikels – praag.co.za

Draai die horlosie dertig jaar terug

‘n Afgestofde grappie lui dat die kaptein van ‘n vlug uit die buiteland kort voor die landing op OR Thabo-lughawe die passasiers soos volg inlig: “Ons land binnekort op OR Thabo-lughawe, Suid-Afrika. Draai u horlosies dertig jaar terug, en pas die horlosies en ander besittings goed op tydens u verblyf.”

Word na die politieke toneel in verskeie belangrike lande gekyk, lyk die land wel deeglik uit pas met die jongste verwikkelings.

Oor minder as twee maande gaan die Amerikaners stembus toe en word vir ‘n groot deel van die kongres gestem. Vergelykings word reeds met 1994 getref toe die Republikeine groot winste getoon het, hoewel min mense nou heeltemal dieselfde winste vir die Republikeine, ook bekend as die Grand Old Party, GOP, verwag.

‘n Onlangse peiling het 61 persent van die stemme vir die GOP gegee, en 41 % vir die Demokrate van pres. Barack Obama. Dit is die grootste gaping in 60 jaar. Sedertdien fluktueer die peilings erg.

Die GOP speel Donderdag, 20 September ‘n belangrike troef wanneer die party sy regeeragenda bekend stel. Dit word ‘n kontrak met die mense genoem, en simbolies van die voetsoolvlak-ingesteldheid, word dit op die stoep van ‘n ysterwarewinkel in Sterling, Vancouver, uitgereik.

Die Republikeinse party word grootliks gerugsteun deur ‘n sterk belangegroep, bekend as die Tea Party, wat die afgelope jaar nie net ontstaan het nie, maar massiewe openbare steun trek. Dit het al belangrike demokratiese vestings in tussenverkiesings lat tuimel. Die Tea Party kan breedweg as ‘n konserwatiewe beweging beskou word, en Sarah Palin dien as belangrike vaandeldraer. Dit verseker dat die groeiende Christen-fundamentalistiese beweging bykans eenparig by die Tea Party staan. Die Demokrate se teenvoeter, die Coffee Party, blyk nog grootliks ‘n windeier te wees.

Dié aksie het momentum gekry sedert die verkiesing van pres. Obama, wie se verkiesing as ‘n dertigjarige terugslag beskryf is vir die stryd om aborsies op aanvraag weer verbied te kry. Die euforie vir Obama was destyds so groot dat baie mense wat sterk gekant is teen baie van Obama se standpunte, ook vir hom gestem het. Afgesien van die aborsie-kwessie sluit dit sake in soos die wettiging van gay-huwelike, maar ook kwessie soos die omstrede gesondheidsorg-wetgewing en die koers wat ingeslaan moet word vir ekonomiese herstel. Terselfdertyd bly werkloosheid in die VSA hoog, en armoedesyfers is onder veral die swart en Spaanssprekende bevolking baie hoog – tradisioneel die jagveld van die Demokrate.

Op die meer omvattende skaal dui die verkiesingsuitslae van onder meer België, Nederland en nou ook Swede op ‘n groot swaai na regs. ‘n Anti-Islam-houding is dikwels aanwesig, soos in die VSA, waar Obama se hantering van sake oor Islam-kwessies, soos die voorgenome bou van ‘n Islamitiese sentrum naby Ground Zero, ook stemme laat swaai.

En heel uit pas hiermee handel die debat in Suid-Afrika nou, soos met die ANC se kongres in Durban en die vernaamste opposisiepolitiek, hoe links of ver links die land moet wees, en hoe sosialisties die ekonomie gedryf moet word.

Draai die horlosies dertig jaar terug.

светильники на дом

Die gevare van ‘n de facto-eenpartybedeling

Binne die politieke wetenskap doen ‘n sêding die rondte: “Die demokrasie is ‘n gemors, maar dis die beste gemors wat ons het.”

Dat die oë van die land van vandag af vir die duur van die week op Durban gerig is, is tegelykertyd verstaanbaar en hartseer.

Verstaanbaar, omdat die land se regerende party ‘n belangrike beleidskongres hou, maar hartseer omdat die belangrikheid hiervan bykans alle kenmerke van ‘n de facto eenpartystaat dra. In beginsel kan die land nou, afhangende van watter uiteenlopende denkrigting koning kraai, op koers na ‘n kommunistiese ekonomiese bestel geplaas word.

So ‘n situasie ontstaan wanneer die bevolking se beleids- en selfs regeerkeuses hoofsaaklik binne die regerende party afspeel, en nie tydens verkiesings tussen ‘n veelheid partye soos dit in ‘n grondwetlike demokrasie hoort nie. In Suid-Afrika beteken dit tot ‘n groot mate dat opposisiepartye se rol tot dié van drukgroepe gereduseer word, en waarvan die rol boonop ook gereduseer is omdat die grondwetlike liggame, waarna eens as wigte en teenwigte verwys is, disfunksioneel is of as verlengstukke van die regerende party beskou word.

Ook ander instellings wat veronderstel is om die konsep van veelparty-demokrasie te onderskraag, soos die SABC-raad, se lede word effektief deur die regerende party aangewys.

Voeg hierdie die rol van die Progressive Business Forum wat in effek daarop neerkom dat sakelui wat gedagtes met regeringslui wil wissel, hul hand diep in die sak moet steek vir die voorreg om ministers en selfs hul senior staatsamptenare te kan ontmoet – geld wat in die ANC se verkiesingskoffers gestort word.

Die situasie is verder aangehelp deur ‘n groep opposisielede wat onder die vaandel van “ons sal jul stem wees” ‘n mandaat gekry het om van binne die ANC sekotorale belange te bevorder – en sedertdien ‘n baie stil stem geblyk te wees het. Voeg hierby die aksies van die ANC self om alle stemme binne die sogenaamde “broad church” te ondervang, ‘n uitgesproke doelwit toe mnre. Gwede Mantashe, Darryl Swanepoel en Renier Scoeman kort voor die vorige algemene verkiesing samesprekings met Agri SA se hoofbestuurder, mnr. Hans van der Merwe gevoer het. Nie baie later nie, het beide Agri SA en die TLU SA uit ‘n regeringsgeleide kongres oor landbou gestap waar hoegenaamd nie belanggestel is om na die boere se stem te luister nie, en retoriek as feite opgedis is.

Die oë is ook nog meer op die kongres gerig omdat van die belangrikste demokratiese waarborge, mediavryheid en die reg tot inligting, van vandag af ook formeel onder die valbyl gesleep kan word.

Dat die kiesers die demokrasie faal, skyn nog duideliker te wees deur opnames wat toon dat die premier van die provinsie waar munisipaliteite – aldus die Ouditeur-generaal – onder die swakstes in die land vaar, die ekonomie onder die swakstes is en die howe ‘n rits tenders tersyde gestel en selfs hertoegeken het, die gewildste is. Ook toon die peiling dat 68 % van die land se mense nou glo dat pres. Jacob Zuma goed vaar, weliswaar ‘n skerp daling vanaf 77 % ‘n jaar gelede.

In die proses om ‘n kiesersblok teen die ANC te vorm, stem baie mense nou ook vir die DA, al het die party se beleid en dit wat hulle self glo min raakvlakke. In die proses ontkieser baie kiesers hulself ideologies.

Die toets of die land se grondwet so ideaal vir ‘n heterogene bevolkingsamestelling is was graag voorgehou word, dat die grondwet so goed is as wat hoog opgegee word, kom nader.

Die rasnorm elders

Op die voorblad van Volksblad vanoggend word berig dat Absa ontsteld is oor die – soos dit gestel is – Saru se ernstige gebrek aan toewyding met transformasie.” Van die Curriebekerspanne is te wit.

Dit klink bykans bisar dat sommige Suid-Afrikaners so bekommerd sal wees oor die kleursamestelling van spanne, terwyl dit elders ter wêreld dikwels oor ‘n maak-of-breek oor lewensmiddele handel.

Vanoggend berig die Nederlandse koerant Trouw dat armoedevlakke in die VSA tot die hoogste vlak – 51 miljoen – in bykans ‘n halwe eeu gestyg het. Dit is ook die hoogste persentasie sedert 1994 en staan nou op 14,3 persent.

Die slotsin lui dat dié armoede swart en Spaanstalige Amerikaners twee maal so hard as hul wit en Asiatiese landgenote tref.

Dit val saam met die VN se voedselorganisasie se syfer dat die aantal hongerlydendes wêreldwyd tot onder ‘n miljard gedaal het. In Afrika Suid van die Sahara styg dit egter, en ly een uit elke drie mense honger.

In Vlaandere broei dit nadat ‘n skool afsonderlike onderrig vir – soos dit gestel word – allochtonen-kinders begin aanbied het. Dit geskied op versoek van die ouers. Die minister is ontsteld, en wil dit ondersoek, en die ouers van die wat nie reeds verskeie geslagte Vlaams is nie, is ontevrede. Hul kinders sit nou in klasse van verskillende nasionaliteite, en die ouers meen dit sal nou moeilik gaan om Vlaams aan te leer.

SA Rugby was al oor transformasie by die Internasionale Rugbyraad in die sop omdat rugby, soos die meeste sportkodes, rassisme verbied. Wat die een as transformasie versuiker, is vir die ander rasgedrewe kwotas, en diskriminasie teen presteerders van die sogenaamde verkeerde ras.

Dit is bykans onmoontlik om werklike nie-rassigheid te bereik so lank as wat rasbeheptheid die ingesteldheid lei. Daar word wel dikwels gehoor dat swart per definisie nie rassisties kan wees nie, dat swart bewussyn ‘n positiewe kenmerk is, maar die teenargument is dat dit juis op ‘n toppunt van rassisme dui.

Om inligting te beperk

In Suid-Afrika, en selfs wêreldwyd, gons dit oor planne van die ANC om wetgewing en maatreëls in te stel wat die vloei van inligting sal beperk, en ‘n mediatribinaal in die lewe sal roep.

Die teenargument is hoofsaaklik dat dit die onthulling van korrupsie baie moeiliker sal maak.

Die argument is egter nie uniek aan Suid-Afrika nie. Planne van die Nederlandse minister van Justisie om sekere inligting en aktiwiteite op die internet te blokkeer en selfs strafbaar te maak, kry nou die wind van voor. Hirsch Balin se planne behels dat amptenare van Justisie die reg verkry om inligting van die internet te verwyder, mense wat nie-openbare inligting uit ‘n rekenaar kopieer om te verkoop kan agter tralies beland, en iemand wat wagwoorde kraak, kan ook met die lang arm van die gereg te make kry.

Die oorhoofse doel is om elektroniese misdaad hok te slaan.

Die teenstanders meen dat die huidige proses om webtuistes te sluit, naamlik dat ‘n bevel van die regbank verkry moet word (die regter-kommissaris), voldoende is en misbruik verhinder. Wat die ander twee sake betref, word aangevoer dat dit die wêreld vir fluitjieblasers en joernaliste te moeilik sal maak.

Nederland was onlangs ook in die nuus toe die land sy eie klein Watergate beleef het met die meeluister van ‘n joernalis se kommunikasie, in ‘n saak wat met die Dalai Lama se besoek en die veiligheidsimplikasies daarvan verband gehou het.

Ysland, aan die ander kant, is deur die mediavryheidsorganisasie, Verslaggewers sonder Grense, geloof oor nuwe mediamaatreëls wat na ‘n onstuimigheid aanvaar is. Dit het gevolg na die banke hulle op bestaande konvensie beroep het om hul bedenklike rol in die Yslandse bankkrisis uit die openbare oog te hou.

Die koppestamp tussen diegene wat groter mediavryheid voorstaan, of minstens nie grond wil afstaan nie, en diegene wat soms geldige redes opper vir ‘n inkorting, is simptomaties van waar die een se regte deur die regte van ‘n ander begrens word. Toe inwoners van Pretoria se oostelike voorstede veiligheidstoegang na dele van woongebiede ingestel het, was daar ‘n groot lawaai van ander wat gemeen het hul reg op bewegingsvryheid word aangetas. Uiteindelik moet getoets word wat die swaarste weeg – die wettige inwoners se reg op veiligheid en selfs lewe, teenoor ander se ongekontroleerde bewegingsvryheid. Verskeie grusame moorde en huisrooftogte in daardie areas het daarop gedui dat die swaartepunt sterk in die guns van die inwoners sou moes weeg.

Iemand wie se wagwoord vir sy bankrekening gekraak, en sy rekening leeg gesteel is, sal waarskynlik minder sentimente hê daarmee dat die kraker tronk toe gaan, as met die kraker se reg om op die internet te kan kattemaai.

Die debat het nog skaars begin. Intussen sal gereeld van die ou tegniek gebruik gemaak word van appels met pere – en heel dikwels selfs donkievye – te vergelyk om ‘n grys area rondom die sinvolle begrensing te trek.

games free casino play free

Die wêreld se hongerpyne

Elke ses sekondes sterf ‘n kind weens ondervoeding, volgens die VN se voedselorganisasie, FAO.

Die goeie nuus is dat die aantal hongerlydendes in die wêreld die afgelope jaar met bykans 100 miljoen afgeneem het, en nou op onder ‘n miljard staan. Die meeste lyers bevind hulle in Afrika en Asië.

Die FAO draai nie doekies om nie. Honger is die wêreld se grootste probleem, maar ook grootste skande.

Twee agtereenvolgende jare se goeie oeste van onder meer mielies, koring en rys, en ‘n gevolglike verlaging in voedselpryse het bygedra daartoe dat die wêreldhongersnood effe teruggedruk kon word. Dié wiel het egter reeds begin draai. In Pakistan het vloede 3,4 miljoen hektaar oeste verlore laat gaan, en die droogte in Rusland het reeds daartoe gelei dat dié land graanuitvoere opgeskort het.

Hoewel die FAO regerings loof vir hul bydraes om die hongerpyne te stuit, is die risiko vir die bereiking van doelwitte om dit te verminder steeds baie hoog.

Wat Afrika betref, is die nuus minder goed. Van die bykans 100 miljoen minder hongeres, woon net 12 miljoen in Afrika suid van die Sahara. Een uit drie van die mense in hierdie streek sal steeds honger ly, die hoogste persentasie ter wêreld.

Die FAO se verslag is uiters politiek korrek opgestel, en verwys bloot na die strukturele probleme wat tot die hongersnood aanleiding gee. Dit beteken dat selfs wanneer dit beter met die wêreldekonomie gaan, die aantal honger mense nie afneem nie.

Met ‘n ontleding van spesifieke syfers blyk dit egter dat konflik en korrupsie ‘n groot deel van die blaam moet dra. Die skerpste toename in hongersnood is byvoorbeeld in die DRK waar 69 % meer mense nou honger ly.

Dit is ook nie toevallig nie dat van die wêreld se mees endemiese korrupsie in lande suid van die Sahara voorkom nie.

In Suid-Afrika is beraam dat bykans 100 000 staatsamptenare welsynstoelaes onwettig van die staat ontvang het – in wese gesteel het. Tot dusver is 15 000 reeds aan bedrog skuldig bevind, en hulle moet die geld soos lenings terugbetaal. Nie een is ontslaan nie. Kos word straffeloos uit die monde van die armes gesteel.

Uit ander verslae word op die sosio-ekonomiese en maatskaplike ellende van die vergrote inkomstegaping in groot dele van die wêreld gewys. Volgens beskikbare syfers het Suid-Afrika Brasilië enkele jare gelede as die land met die grootste meetbare gaping verbygesteek, en krimp dié van Brasilië steeds. Brasilië word ook in die FAO se verslag gelys as een van die lande waar baie vordering met die bekamping van hongersnood gemaak is, en die doelwitte reeds byna bereik is. In Suid-Afrika groei die gaping steeds, en gaan die soustreinryers nie net voort om met hul soustrein-buit te spog nie, maar ook om dit heftig te regverdig.

топкарго

Bekamping van korrupsie elkeen se verantwoordelikheid

Dit is nie ongewoon dat ‘n enkele koerant tot ses berigte op ‘n dag oor korrupsie dra nie.

‘n Tipiese voorbeeld: In ‘n berig vra Volksblad vandag vrae oor wat van ‘n voltooide polisiedossier geword het wat oor die besoedeling van die Valsrivier by Kroonstad geword het. Daarnaas is ‘n berig oor vermeende korrupte aanstellings in die Weermag, en daar bo ‘n berig oor die regering wat uiteindelik verskeie myne wat glo landswette oortree, gewaarsku het. Die media berig al maande lank oor verdagte mynbedrywighede.

In nog ‘n berig op dieselfde bladsy blaas Cosatu vuur oor wat hy die grootste korrupsie oor die lug noem, oor belastingbetalersgeld wat vir ‘n radioprogram oor dienslewering in die Wes-Kaap gebruik is, en eis ‘n verskoning van mev. Helen Zille.

Op ‘n ander bladsy waarsku Martin Weltz, redakteur van Noseweek, dat Suid-Afrikaners heeltemal te verdraagsaam oor korrupsie geword het. Hy meen die grootste vrees is dat bedrog so alledaags geword het dat die publiek dit nie meer vreemd vind of bevraagteken nie. In die berig daarnaas beskuldig Cosatu die ANC daarvan dat dit nie die nodige erns of dringendheid aan die dag lê om te keer dat ‘n magtige roofdier-elite die land leegtap nie.

In die redaksionele hoofartikel meen Volksblad dat die wapenskandaal-klug voortduur, en verwys in dié verband na die flou Valke. Die sub-hoofartikel handel oor krieketknoeiery.

In die sake-gedeelte verskyn ‘n berig oor die mededingskommissie se verhoor van die sogenaamde pypkartel, en die eerste getuie is ‘n fluitjieblaser wat afgedank is.

Nog ander berigte sou ook by die lys toegevoeg kon word.

Verskeie onheilspellende aspekte word uitgelig: Weltz is reg as hy meen verdraagsaamheid oor korrupsie hou ‘n groot gevaar in. So lank as wat die staat nie fluitjieblasers behoorlik beskerm nie, soos wat die wet vereis – gaan baie mense weens hul blootgestelde posisies ‘n blinde oog op die euwel werp.

Dat korrupsie die omvang kon aanneem sonder dat die regering lank reeds in ‘n verkiesing getuimel het, is ‘n aanklag op die politieke volwassenheid van die kieserskorps.

Ten slotte, dit onderstreep die belangrikheid van uitdrukkingsvryheid en mediavryheid. So lank as wat die media as die gewete van die land kan optree, kan die kiesers nie die skouers optrek en sê hulle het nie geweet nie.

Nie in ‘n land waar sowat tagtig persent van die inwoners aandui dat hulle Christene is nie.

мокрый ротор купить топкарго

Turkse referendum van teenstrydighede

Die Turke het gister stembus toe opgeruk om hul kruisies in ‘n referendum te gaan trek. Formeel handel dit oor grondwetlike hervorming wat die weg moet baan vir toetrede tot die Europese Unie. Die Europese Unie se saakgelastigde vir Turkye, Ria-Oomen-Ruijten, het haar ontsteltenis uitgespreek omdat opposisiepartye hul ondersteuners oproep om nee te stem.

Daar is egter soveel distels in die duiwehok, dat die ware rede vir die referendum aan die stief-agterspeen moet suip.

Onder die vernaamste teenstrydighede is dat die Koerde, wat op die oog af die meeste voordeel uit deelname aan die Europese Unie sal trek, volgens berigte teen ‘n ja-stem gekant is. Baie stem nee, ander boikot die referendum en daar was gevalle van intimidasie en geweld, en talle is aangekeer.

Hoewel oor 26 sake gestem word, staan twee soos die spreekwoordelike pale bo die water uit. Dit behels onderskeidelik die inperking van die magte van die hoë regters en die weermag. Die senior regters se magte is aan die bod geplaas omdat hulle soveel mag gehad het, dat hulle hul opvolgers uit dieselfde dampkring aangewys het. Die plan met die referendum is dat die politici en junior regters ook inspraak sal hê by die aanwys van senior regters. Teenstemmers meen weer Erdogan se party, ‘n Moslemparty wat homself as die Moslem-weergawe van die Europese Christen-demokratiese partye beskou, mik om die sekulêre regswese aan te tas. Dit verklaar miskien deels die sekulêre opposisie, wat normaalweg sterker as die regerende party oor lidmaatskap van die EU sou voel, se teenkanting teen ‘n ja-stem. Baie kommentators meen ook die referendum kom op ‘n stemming tussen die Islam en die sekularisme neer, maar nou bepleit die twee kante in baie opsigte dat hul ondersteuners vir die teenoorgestelde as hul eie standpunte moet stem.

Die weermag word ook as ‘n staat binne die staat beskou, waar die generaals bykans onaantasbaar is, en selfs vir kriminele oortredings voor hul kollegas tereg moet staan. Die gedagte met die referendum is dat ook hulle nou voor die burgerlike regbank tereg sal moet staan vir misdade teen die staat, en dat magsmisbruik so ingeperk word. Hul amnestie vir die 1980-staatsgreep sal ook verval.

Hierdie boodskap agter die boodskap is kwalik verskuil. Die referendum is op dieselfde dag gehou as wat die laaste militêre staatsgreep plaasgevind het, in ‘n land waar die weermag sedert 1960 vier keer die verkose parlementêre bewind omvergewerp het. Heelwat van die outoritêre maatreëls is steeds as oorblyfsels van die laaste staatsgreep in die grondwet veranker, en nog slagoffers van die arrestasies en mishandeling word vermis. ‘n Grondwetlike vasvat van die weermag sou in baie mense se oordeel gewild wees. Ja-ondersteuners het ook die afgelope paar dae van die martelinstrumente wat na die staatsgreep ingespan is uitgestal. Altesaam 650 000 mense is destyds aangehou, 171 het weens marteling gesterf, en 49 mense is tereggestel, waaronder ‘n 17-jarige seun wat nou materlaarstatus geniet.

Hoekom die Koerde teen die ja-stem stemming maak is moeilik om te begryp. Die Europese Unie stel as voorwaarde vir Turkse lidmaatskap dat die Turke meer selfbeskikking aan die Koerde en ander minderhede moet toestaan. Trouens, hierdie vereiste het al heelwat vir die Koerde in die sak gebring van ‘n posisie slegs enkele jare gelede waar hul taal effektief verbied is en hul stede Turkse name gekry het.

Koerdies is ook ‘n ‘n Indo-Germaanse taal, anders as Turks. Hoekom juis hulle teen iets wat skynbaar in hul belang is sal stem, bly vir die buitestander Turks.

Terwyl die referendum aan die gang was, was dit egter geen uitgemaakte saak dat die Ja-stem sou sultan kraai nie. Met 70 % van die stemme reeds getel waarvan 60 % “ja” was, was dit egter reeds duidelik dat kommer dat die Turke “nee” sou stem, onnodig was.

Vir baie Turke was die referendum bloot die geleentheid om ‘n mosie van wantroue in die Turkse premier, Tayyip Erdogan, te stel. Soveel nee-stemmers, soveel redes is daar hoekom Erdogan ongewild is. Baie beskou hom as ‘n toekomstige diktator, en die voorkeur wat hy en sy Sanhedrin vir gesluierde vroue het, laat die geëmansipeerde vroue in hierdie Moslem, maar tegnies sekulêre staat, swart sluiers sien.

Baie van die 50 miljoen kiesers weet skynbaar nie presies waaroor hulle alles stem nie, en gee ook nie ‘n dooie kurusj – ‘n Turkse duit – om nie.

Erdogan moet homself ook blameer dat hy juis nou sy beeld as toekomstige diktator versterk het. Minder as ‘n maand gelede het hy die grootste Turkse sake-instelling, TUSAID, gedreig om standpunt vir of teen die ja-stem in te neem, of geëlimineer te word. TUSAID het dit duidelik gemaak dat hy hom nie laat afdreig nie, maar Erdogan het waardevolle vriende verloor. Om die saak te vererger het die Turkse hoof-onderhandelaar by die EU glo gesê hy sal die geestegesteldheid en patriotisme van enige nee-stemmer onder bevraagteken.

Selfs die Turkse president, skynbaar self sonder om sonder om sy eie voorkeur uit te spel, het beide kante van die debat gemaan om ordentlik te bly. Hy het ook ‘n beroep op die kante gedoen om in hul verkiesingsreklame aan kiesers te verduidelik waaroor die referendum handel.

pearl jewellery for

Misdaadstatistieke

By die beoordeling van statistiek word verskeie modelle gebruik om akkuraatheid te beoordeel. Die eerste alarmklokkie wat afgaan is as ‘n syfer op ‘n uitskieter dui – maw as die syfer soos ‘n seer duim uitstaan.

Met misdaadstatistiek is daar verskeie ander hulpmiddels. Uit ervaring is daar ‘n verwantskap tussen sosio-ekonomiese omstandighede en sekere tipes misdaad, beperk sigbare polisiëring sekere tipes, veral kontakmisdaad, en het die politieke boodskap wat beklemtoon word, ook ‘n impak. Laasgenoemde is deeglik ervaar met die feitlike opdroog van plaasaanvalle tydens die wêreldsokkertoernooi – ‘n era waar die regeringspolitici hulle seldsaam teen dié euwel uitgespreek het. Sedertdien het dié uitsprake weer grootliks omgesit in verbale aanvalle op boere, en was dar die afgelope naweek minstens twee plaasmoorde, terwyl ‘n bejaarde vrou nou nie net as weduwee agtergelaat is nie, maar self ernstig aangerand is en onder meer skedelbreuk opgedoen het.

Woorde is egter nie genoeg nie, veral as die persepsie dat die regering holle woorde spreek nesgeskop het. Terwyl geweldsmisdaad soos moord en seksuele misdrywe ‘n welkome afname toon, neem handelsmisdaad nou al vir vyf jaar jaarliks skerp toe. Handelmisdaad word selde na verswakkende sosio-ekonomiese omstandighede herlei, en dui eerder op ‘n morele verrotting wat te midde van onvoldoende wetstoepassing gedy. Hier word dikwels ‘n swak voorbeeld gestel.

Ongelukkig is die alewige uitskieters steeds met ons.

Die polisie en die Mediese Navorsingsraad verskil reeds ‘n geruime tyd oor die land se moordsyfers, en ‘n finale oordeel sal eers gevel word wanneer die MNR se navorsing ook op ‘n afname dui, al klop die getalle nie.

Die gereelde landbousensusse bring egter ook ontstellende verskille in misdaadsyfers, soos veediefstal. Terwyl die landbousensus se gegewens vir veediefstal ooreenkomste toon met die veegetalle in die provinsies, bv die Noord-Kaap, lyk die polisie se syfers basies met die uitsondering van die Vrystaat baie anders. ‘n Groot vraagteken kan ook geplaas word as die totale waarde van veediefstalle in die landbousensus deur die polisie getalle gedeel word, en die gemiddelde verlies per vee-eenheid wat skape en hoenders insluit, op R30 000 bereken word.

Uit ‘n vergelyking tussen die aantal dronkbestuur-arrestasies in provinsies wil dit steeds voorkom asof die relatiewe lae, per capita-voorkoms in provinsies soos Limpopo (42 per 100 000), Mpumalanga (59 per 100 000) en die Vrystaat (57 per 100 000) meer met lae intensiteit wetstoepassing as soberder bestuurders verband hou. Nie net is die per capita-arrestasies baie minder as veral dié in die Wes-Kaap (292 per 100 00) nie, maar die aantal padsterftes in die provinsies met minder dronkbestuur-arrestasies dui ook nie op minder dronkbestuurders nie. Ook die per capita-padsterfteyfers per provinsie strook nie met die groot verskille in aangekeerde dronkbestuurders nie.

Statistiek is onontbeerlik vir beplanning, en die waarde van die syfers kan net beoordeel word aan die hand van die regering en die polisie se reaksie hierop.

мои домик для барби

Die fisiologie van die staking

Na raming het die staking wat nou voorlopig opgeskort is, die land regstreeks R1 miljard per dag gekos. Dit kan moontlik meer wees, omdat bereken is dat ‘n vorige Cosatu-staking die land R2 miljard per dag gekos het. Voeg hierby die enorme onregstreekse skade wat moontlik uit die hewige negatiewe beriggewing voortgespruit het, en Suid-Afrika kan op die duur ‘n ontsettende duur prys betaal.

Indien uit die ondervinding geleer word, en die land die lesse ter harte neem, kan daar egter ook positiewe vrugte wees.

Ds. Theunis Botha, leier van die Christen-Demokratiese Party wat vandag sy tiende bestaansherdenking vier, het die problematiek en oplossings soos volg saamgevat:

– Selfs in die buiteland word nou reeds daarna verwys dat Suid-Afrika ‘n staakseisoen het. Dié beeld is baie negatief van Suid-Afrika en moet noodwendig beleggersvertroue knou, afgesien van die skade wat die staking regstreeks aan die land aanrig. Daar moet dus strategies beplan word om stakings die hoof te probeer bied voor dit ‘n werklikheid word, eerder as om skouers op te trek, en na die grondwetlike reg om te staak te verwys.

– Die gewelddadigheid waarin stakings ontaard en optredes soos om teaterpersoneel uit operasieteaters te sleep om saam te staak is onverskoonbaar en die sterkste moontlike stappe moet teen die skuldiges geneem word.

– Die konsep van ‘n staking waar die beginsel van geen werk, geen betaling geld, balanseer die belange van werkers en werkgewers, en om uitsonderings te maak laat Pandora se boks wawyd oop.

– Met die groot omvang van werkloosheid, kan die vraag ook gevra word of die regte mense in die eerste plek in diens is as diegene wat matrikulante vlak voor hul eindeksamen in die steek gelaat het, en pasiënte laat sterf het, nou met vetter beursies terugkeer werk toe.

– Met Suid-Afrika wat die hoogste meetbare inkomstegaping ter wêreld het, moet daadwerklik daarteen gewaak word dat die persepsies rondom relatiewe deprivasie onbeheerbare vlakke bereik. Dit beteken die regering en politieke ampsbekleërs moet ‘n voorbeeld stel deur in pas met die werklikheid te leef. Uitspattigheid voed gewoon die klimaat van ongelukkigheid.

– In die strategiese beplanning moet dit nooit weer gebeur dat diegene wat nie op ‘n oproep op nasionale belang reageer nie, groot verhogings kry terwyl diegene wat wél gehoor gee, dan in ‘n toe hand moet vaskyk nie.

– Korrupsie, die diefstal van ‘n land se toekoms, moet sonder aansiens des persoons uitgeroei word, en politieke ampsbekleërs wat hulle aan tenderpreneurskap en kleptokrasie skuldig maak, moet uitgewerp word.

– Kundigheid moet ten alle tye gebruik word. Dit kom voor asof ‘n groot deel van die huidige ongelukkigheid te wyte is aan die reuse verhogings wat sommige bestuurslui en kaders ontvang het. Boonop blyk dit dat Eskom se jaarverslag so onsamehangend opgestel is dat ‘n foutiewe afleiding gemaak is wat gelei het tot ‘n persepsie van astronomiese verhogings vir die instansie se hoe koppe. Dié onbevoegdheid het die land ernstige skade laat ly deur persepsies van die welgesteldes verder volprop, met ‘n toe hand vir die laag-besoldigdes.

Ander waarnemers en partye sal stellig ook ander sienings en ander aksente hê, maar hierdie opsomming van die situasie bied heelwat ruimte vir besinning.

topcargo

Nasionale trots

Die jongste opname van Maatskaplike Gesindhede (SASAS) dui daarop dat Suid-Afrikaners die 6de hoogste vlak van nasionale trots in die wêreld het.

Met die eerste instink sal so ‘n stelling erg gegogga word, onder meer oor die blote vlakke van frustrasie wat aan die ontvang- en uitdeelkant van die nasionale stakings ervaar is.

‘n Paar maande gelede, met die wêreldbeker-sokkertoernooi in volle swang, sou so ‘n bevinding dalk minder vreemd voorgekom het. Selfs net die huidige vertoningslys van die Springbokke sal minstens ‘n deel van die gemeenskap in sak en as laat.

Wat ‘n mate van geloofwaardigheid aan die verslag verleen, is dat die land se mense oor die afgelope dekade ongelukkigheid oor aspekte soos werkloosheid, MIV, armoede en veiligheid ervaar het, en in die verslag uitgelig is.

Die interessantheid is die groeiende gewaarwording en ongelukkigheid met korrupsie, en teen hierdie agtergrond is die beplande media-muilband nie vreemd nie. In baie lande sou enige van hierdie aspekte immers hul regerings laat tuimel het.

Vanoggend word ook berig dat die SABC-raad voor druk van die ANC geswig, en die aanstelling van Phil Molefe as nuushoof bekragtig het. Opposisiepartye het dadelik kommer uitgespreek oor die onafhanklikheid van die SABC aangesien Molefe as ‘n kader met baie nou verbintenisse met die ANC beskou word.

Wanneer inligting beheer word, is dit in beginsel moontlik om die vorming van persepsies by ‘n gemeenskap minstens te vertraag, en terselfdertyd deur die voer van gelaaide inligting ‘n gemeenskap se gesindhede in sekere rigtings te stuur.

Juis weens die hoë vlakke van polarisasie is dit makliker om een gemeenskap teen ‘n ander af te speel en so die groter – die stemvee – in ‘n illusie van gelukkigheid gekoester te hou.

Intussen sal politieke wetenskaplikes en veral politieke sosioloë diep moet delf om te verklaar hoe dit moontlik is dat ‘n land met sy heterogeniteit, hoë vlakke van geweldsmisdade, veral die grootste meetbare inkomstegapingvlak ter wêreld, taalvertrapping, voortgesette rasbevoordeling wat ander benadeel, ‘n weermag met wiele wat met kougom vasgehou word, ‘n lamlendige buitelandse beleid jeens diktators en ‘n groeiende bewuswording van korrupsie die sesde hoogste vlak van nasionale trots ter wêreld kan geniet.

Die land bied baie, soos van die mooiste natuurskoon in die wêreld.

Daar is egter ook baie vlieë in die salf, en as hierdie vlieë nog soustrein ry, is daar ‘n skroef los.

no deposit free

Zuma: Bly hy of gly hy?

Vir ongeveer ‘n jaar lank verskil meningsvormers en kommentators oor die vraag: Is pres. Jacob Zuma se kierankies besig om uit te braai, of nie?

Hieroor sal nog kopstukke kopgestamp word.

In die een hoek is mense wat stewige argumente opper oor waarom die eindfluitjie besig is om vir Zuma te blaas. Die argumente is so geldig soos toe Willem Jordaan, adjunk-redakteur van Die Burger, die eerste keer hieroor geskryf het.

Diegene wat meen daar is nog ‘n tweede termyn vir Zuma in die vooruitsig, meen sy doemprofete pas westerse maatstawwe op Suid-Afrika toe. Hierdie argumente blyk ook in die kol te wees soos meningspeilings wat op groot gewildheid vir die president dui.

Min mense, enige plek ter wêreld, sou daarin kon slaag om as effektief ongeletterde, met ‘n geskiedenis van ernstige hofsake agter die blad, tot president te vorder.

Zuma se grootste bate, so blyk dit, is om alles aan almal te belowe, en daarmee geloofwaardigheid te behou, al bots die beloftes ook hoe erg. Uit die ou stamtradisie is ‘n hoofman as ‘n goeie hoofman beskou as hy saans van familievuurtjie tot familievuurtjie beweeg en aan die uitgebreide families vertel wat hulle wil hoor. Die afwesigheid van ‘n media wat oor alles berig wat die hoofman sê, het daartoe bygedra dat almal gelukkig kon wees, al het die hoofman in sy rondte ook erge teenstrydighede kwytgeraak.

Zuma het nie dié luukse nie – of het dit nog nie. Maar hy sal steeds by Julius Malema se geboortedorp aan die mense vertel Malema is ‘n toekomstige president van die land, en by Bultfontein se boertjiefees heerlik saamkuier en aandui dié geleentheid sal jaarliks deel van sy dagboek uitmaak.

Op RSG se program, Kommentaar, het die jongste groep deelnemers egter by voorbaat skeptisisme uitgespreek of dit wat Zuma met die mond beloof, in ooreenstemmende dade van sy ministers en amptenare gaan neerslag vind.

Zuma se mediavakansie is verby, iets waarvoor hy ook grootliks net homself kan blameer deur die ANC se mediabeperkingsplanne. Hy kan nou nie meer op ‘n media reken wat politiek korrek sal swyg wanneer teenstrydighede en verbreekte beloftes sou blyk nie.

As iemand nog getwyfel het oor of Zuma hoegenaamd in ‘n tweede termyn sou belangstel, dan het pogings om hom opnuut oor sy Shaik-bande te laat vervolg en sy reaksie daarop alle twyfel uit die weg geruim. Sy presidentskap word in effek as vernaamste verweer geopper oor hoekom die saak nie heropen moet word nie. Hoe langer hy in die stoel bly, en daarna dalk selfs ‘n poppemeester vanuit Lethuli-huis die septer swaai, hoe skraler word sy kanse om sy dag in die hof te kry. Daar is immers reeds ‘n groot magsoordrag van regeringsake na Lethuli-huis aan die gang.

Of die teenspoed Zuma se einde sal beteken of verhaas, sal die tyd leer. Een van die probleme waarmee Zuma se teenstanders te kampe het, is dat Zuma tipies van outokratiese leiers nie toelaat dat bekwame en dinamiese leiers in sy skadu groei nie. Niemand staan nou werklik uit as ‘n lewensvatbare alternatief nie.

Kommentators wys wel daarop dat adjunk-president Kgalema Motlanthe opnuut besig is om presidensieël op te tree. Sy naam duik ook al hoe meer in die media op as die man wat die land de facto, veral vanuit die parlement bestuur. Oor hoe goed hy in Lethuli-huis ingegrawe is, is egter minder duidelikheid.

Probleme soos sprinkaanplae

Soos opeenvolgende sprinkaanplae wat die land verteer.

Die profeet Joël het so na die lot van sy land verwys nadat ‘n korrupte samelewing aan die orde van die dag geword het. Vier sprinkaanswerms het op die land toegesak en alles verteer.

Die leier van die Christen-Demokratiese Party het ook dié vergelyking gebruik toe hy die situasie in Suid-Afrika beskryf het. Onder die probleme wat hy uitgewys het is die twee jaar agterstand met bloedtoetse vir dronkbestuur in die polisie se forensiese laboratorium.

Teen vanoggend sou nog ‘n paar jakkalsies bygevoeg kom word wat die wingerd verniel. Nog ‘n reisskandaal het die parlement geruk – as dié instelling nog oor so iets geruk kan word – en die onttrekking van polisielede aan die Lesothogrens om elders te gaan instaan vir stakers, dra by tot verskerpte misdaad oor die Lesothogrens.

Die grensbeveiligingskwessie is onlangs buite die hof geskik na Vrystaat Landbou die regering hof toe gesleep het oor sy versuim om sy burgers te beskerm. Nou beskuldig grensboere die polisie daarvan dat hulle nie hou by die gees van die ooreenkoms nie, en trek hulle nou weer die kortste lootjies – en dié keer is die lootjies éérs kort.

Op 8 en 9 September hou die landbou-unie, TLU-SA, sy jaarkongres. Die besprekingspunte, wat die landbou raak, kan ook as vier sprinkaanplae opgesom word: die veiligheidsituasie, grondhervorming, die vervallende infrastruktuur en klimaatsverandering.

Volgende jaar het die kiesers die geleentheid om in die nasionale landswye munisipale verkiesings die regering te straf omdat toegelaat is dat korrupsie in dié nepokratiese staat tot die vlakke kon ontwikkel dat dit self die eienskappe van Joël se sprinkaanswerms aanneem. (In die Engelse Bybel word vier verskillende soorte sprinkane vir die vier vlae beskryf).

Suid-Afrika is egter nie enige ander demokratiese land nie.

arabian nights game Фильчаков

Die omskop van ‘n holgevrete Afrikaans

Afrikaans se grootste bedreiging kom van binne, meen prof. Hans du Plessis, direkteur van die ATKV se skryfskool in Potchefstroom.

Du Plessis ontken nie die bedreiging vanuit die geledere van die regering en ANC nie, maar meen dit is veel makliker om ‘n boomstomp om te skop wat van binne holgevreet is.

Hy gebruik die voorbeeld om in die ooste van Pretoria ‘n kleuterskool vir jou Afrikaanse kind te vind. Oral word verduidelik dit is veeltalig of dubbeltalig Engels, want oor ‘n paar jaar sal die kind nie meer in Afrikaans kan skoolgaan of werk nie.

Terwyl Afrikaanse musiek en literatuur blom – al laat die taalgebruik taalpuriste se bloed yskoud word, word die Indrafkafee op die platteland die Fast Food Cafe en die Altefraai-salon die Angie’s Beauty Parlour .

Du Plessis wys op die voorliefde wat Afrikaners so met elke eeuwending vir Engels ontwikkel, en meen dit geld nou weer.

Die spook, as’t ware, van Langenhoven se Wênderbaails loop weer.

Die internet word behoorlik oorstroom deur Afrikaans, maar daar skerm webmeesters wat omgee vir die vale: Gebruik tog ‘n goeie Afrikaanse speltoetser. Want dit wat opgedis word mag die mooiste klanke voortbring, maar die spelling doen die taal oneer aan. Kennis oor wat los, en wat vas geskryf moet word, het skynbaar heeltemal verdwyn.

Na maande se beplanning het ‘n Afrikaanse woongebied in Bloemfontein se inwoners hul GPF-borde gekry. Een van die ontvangers is ‘n dosent in Afrikaans, met die gevolg dat die borde eers teruggetrek moes word om die ergste spelfoute reg te maak. Die woorde wat vas moet wees, en wat los geskryf is, is egter net so gelaat omdat die herstelkoste te groot sal wees.

Dit mag wees dat ‘n gekibbel oor hoe die taal gebruik word terwyl die stryd om amptelike oorlewing en behoud as taal van hoër onderwys nog woed, die selfde soort luukse is as ‘n ter dood veroordeelde wat kibbel oor die kleur skoene wat hy met sy teregstelling gaan dra.

Ma’ check my mooi, my China, dis lekka groovy om dit in A-one Afrikaans te spin, ek sê.

Of moet miesies Wênderbail se vermaning aan die kinders wat in die agterplaas bietjie meer op die lot van Afrikaans toegepas word?: “ Children, come out of de after yard. You will tramp in de hounde strount!” Of in Afrikaans: Moenie met die skoonste taal op Avbob se stoep speel nie.

Gekoring agter die stuurwiel

Die Wes-Kaapse departement van vervoer het pas die kwessie van dronkbestuur, en die probleme wat dit teweeg bring, onder die aandag gebring. Sover vanjaar is 2 000 mense in dié provinsie vir dronkbestuur gearresteer, waarvan 96 die afgelope naweek. Altesaam 296 mense het dié jaar reeds op die provinsie se paaie die lewe gelaat, terwyl dronkbestuur en snelheid die twee hoofoorsake hiervoor is. Baie van die sterftes is ook die gevolg van dronk voetgangers, wat nie sonder meer voor die motoriste se deur gelê kan word nie.

Die 2 000 arrestasies vanjaar is effens misleidend, aangesien daar die vorige jaar meer as 12 000 dronkebestuurgevalle in die Wes-Kaap was. Met 242 gevalle per 100 000 van die bevolking, is die Wes-Kaap die provinsie wat meeste wetstoepassing op dié terrein doen. Limpopo met 31 per 100 000 is die provinsie wat die minste doen, terwyl die land se gemiddeld op 115 per 100 000 staan.

Uit aanvullende syfers soos padongelukke en die moordsyfers – wat immers ook dikwels drankverwant is – is dit duidelik dat dronkbestuur nie so ‘n unieke Wes-Kaapse verskynsel is nie, maar wel die vlakke van wetstoepassing.

Die Wes-Kaap se 242 per 100 000 is byvoorbeeld dubbel die Gautengse syfer.

Volgens die nie-regeringsorganisasie, Suid-Afrikaners teen dronkbestuur, word juis so baie dronkbestuur omdat daar so maklik mee weggekom word. Die organisasie gaan egter voort en beskuldig die howe van ‘n te sagte benadering, en dat dronkbestuurders veel laer boetes opgelê word as wat die wet voor voorsiening maak.

Ander faktore dra by tot die padsterftesyfer, soos padtoestande en die padwaardigheid van voertuie. Hoe knapper die ekonomie raak, hoe ouer word die gemiddelde ouderdom van voertuie op die pad.

Verskeie internasionale studies toon hoe groter ‘n land se inkomstegaping groei, hoe meer maatskaplike probleemtoestande ontwikkel, en is ‘n newe-effek dat die tronke voller word. Ook hierin speel drankgebruik ‘n rol.

Van die syfers sluit ook bestuur onder die invloed van dwelmmiddels in. Wat die kategorie dwelmverwante misdrywe betref, staan die Wes-Kaap ook hier kop en skouers bo die res van die land uit, met meer as ‘n 1 000 gevalle per 100 000. Ook hier is die syfer vir Limpopo besonder laag, naamlik 63, maar Mpumalanga met 46 per 100 000 is nog laer. Dit klop nie met die aanwesigheid van grensposte en die algemene gebruik van dagga nie.

En ook dié probleem verwoes lewens.

Фильчаков