In Suid-Afrika, en selfs wêreldwyd, gons dit oor planne van die ANC om wetgewing en maatreëls in te stel wat die vloei van inligting sal beperk, en ‘n mediatribinaal in die lewe sal roep.
Die teenargument is hoofsaaklik dat dit die onthulling van korrupsie baie moeiliker sal maak.
Die argument is egter nie uniek aan Suid-Afrika nie. Planne van die Nederlandse minister van Justisie om sekere inligting en aktiwiteite op die internet te blokkeer en selfs strafbaar te maak, kry nou die wind van voor. Hirsch Balin se planne behels dat amptenare van Justisie die reg verkry om inligting van die internet te verwyder, mense wat nie-openbare inligting uit ‘n rekenaar kopieer om te verkoop kan agter tralies beland, en iemand wat wagwoorde kraak, kan ook met die lang arm van die gereg te make kry.
Die oorhoofse doel is om elektroniese misdaad hok te slaan.
Die teenstanders meen dat die huidige proses om webtuistes te sluit, naamlik dat ‘n bevel van die regbank verkry moet word (die regter-kommissaris), voldoende is en misbruik verhinder. Wat die ander twee sake betref, word aangevoer dat dit die wêreld vir fluitjieblasers en joernaliste te moeilik sal maak.
Nederland was onlangs ook in die nuus toe die land sy eie klein Watergate beleef het met die meeluister van ‘n joernalis se kommunikasie, in ‘n saak wat met die Dalai Lama se besoek en die veiligheidsimplikasies daarvan verband gehou het.
Ysland, aan die ander kant, is deur die mediavryheidsorganisasie, Verslaggewers sonder Grense, geloof oor nuwe mediamaatreëls wat na ‘n onstuimigheid aanvaar is. Dit het gevolg na die banke hulle op bestaande konvensie beroep het om hul bedenklike rol in die Yslandse bankkrisis uit die openbare oog te hou.
Die koppestamp tussen diegene wat groter mediavryheid voorstaan, of minstens nie grond wil afstaan nie, en diegene wat soms geldige redes opper vir ‘n inkorting, is simptomaties van waar die een se regte deur die regte van ‘n ander begrens word. Toe inwoners van Pretoria se oostelike voorstede veiligheidstoegang na dele van woongebiede ingestel het, was daar ‘n groot lawaai van ander wat gemeen het hul reg op bewegingsvryheid word aangetas. Uiteindelik moet getoets word wat die swaarste weeg – die wettige inwoners se reg op veiligheid en selfs lewe, teenoor ander se ongekontroleerde bewegingsvryheid. Verskeie grusame moorde en huisrooftogte in daardie areas het daarop gedui dat die swaartepunt sterk in die guns van die inwoners sou moes weeg.
Iemand wie se wagwoord vir sy bankrekening gekraak, en sy rekening leeg gesteel is, sal waarskynlik minder sentimente hê daarmee dat die kraker tronk toe gaan, as met die kraker se reg om op die internet te kan kattemaai.
Die debat het nog skaars begin. Intussen sal gereeld van die ou tegniek gebruik gemaak word van appels met pere – en heel dikwels selfs donkievye – te vergelyk om ‘n grys area rondom die sinvolle begrensing te trek.