praag.co.za

Tag: Jacob Zuma

  • Potgooi deur Dan Roodt: En in die skaduwee brand Suid-Afrika

    Potgooi deur Dan Roodt: En in die skaduwee brand Suid-Afrika

    Net soos wat Mugabe vir die hele ramp in Zimbabwe geblameer word, is ons veronderstel om te glo dat een mens, Jacob Zuma, vir die huidige vlaag onstabiliteit in Suid-Afrika verantwoordelik sou wees. Dan Roodt verduidelik waarom dit ‘n illusie is en skryf die geweld in die land toe aan juis die ontkenning van etnisiteit wat aan ons die verkeerde politieke stelsel nagelaat het. Luister gerus deur hier onder te klik.

  • Dan Roodt: Ramaphosa se grondplan kan tot binnestaatlike oorlog lei

    Dan Roodt: Ramaphosa se grondplan kan tot binnestaatlike oorlog lei

    Suid-Afrika se hoofstroommedia vier fees oor Jacob Zuma se bedanking as president, maar die onsekerheid oor die land se toekoms het eerder toegeneem as wat dit verminder het.

    Vanweë die feit dat Cyril Ramaphosa die “vakature” vul wat met Zuma se bedanking ontstaan, sal die agtien maande tussen nou en die volgende algemene verkiesing nie as een van sy termyne gereken word nie. Dit mag beteken dat Ramaphosa die land twaalf jaar lank mag regeer, indien hy die huidige deel van Zuma se termyn, plus nog twee termyne, sou voltooi.

    Terwyl Ramaphosa deur die media as “sake-vriendelik” voorgestel word, het hy oor die afgelope maande standpunte ingeneem wat veel nader aan die EFF s’n is as wat Zuma s’n ooit was. Trouens, hy het hom herhaaldelik tot die onteiening van Afrikanerboere se grond verbind, asook tot die marxistiese beleid van “radikale ekonomiese transformasie” (RET).

    Die gedagte dat Ramaphosa die land ekonomies “gaan regruk” is ewe utopies as om te dink dat Emerson Mnangagwa Zimbabwe tot wonderbaarlike ekonomiese herstel gaan lei.

    Die Ierse hoofkarakter sê iewers aan die begin van James Joyce se Ulysses: “Die geskiedenis is ‘n nagmerrie waaruit ek hoop om wakker te skrik.” Dít wat ons tans beleef in die vorm van plaamoorde, geweld in die stede, verval van infrakstruktuur, asook die diskriminasie teen Afrikaners en hul taal, verteenwoordig ‘n nagmerrie wat selfs dié van die Iere, Pole en ander slagoffervolkere in die skadu stel.

    Die nuut aangestelde president van die ANC en van die land, Cyril Ramaphosa, het verklaar dat hy gaan begin om landbougrond sonder vergoeding te onteien. Daarmee het hy Suid-Afrika onherroeplik op die pad van ‘n Zimbabwe geplaas. Die links-liberale hoofstroommedia popel oor Ramaphosa en sien niks fout met die onteiening van plase nie. Hulle voorspoedbarometer is die JSE op die hoek van Maudestraat en Gwenlaan in Sandton. Die lot van boere en van die platteland kan hulle min skeel. Gewelddadige aanvalle op plaasboere en hul gesinne is maar net “misdaad” en iets waarmee ons moet saamleef, ter wille van die groter “multikulturele harmonie”.

    Terloops, enigiemand wat iets van ons geskiedenis oor die afgelope twee honderd jaar – van 1806 en die Tweede Britse Besetting af – verstaan, sal insien hoedat Johannesburg en sy uitlanderbevolking dikwels vir die omverwerping van ons eie regerings verantwoordelik was. In 1899 was dit só, en toe weer in die 1980s toe die Johannesburgse media en akademici besluit het dat die land deur die ANC en SA Kommunisteparty regeer behoort te word. Benewens sy lojaliteit teenoor geld en die Beurs, is Johannesburg meer lojaal teenoor Engeland as teenoor Suid-Afrika. Trouens, ‘n mens sou selfs kon sê dat die stad ‘n afsku in Suid-Afrika koester; alles buite Johannesburg is wat verkeerd is: te veel Afrikaners, te veel boere, te veel kerke, te veel konserwatisme, te veel patriotisme.

    Ramaphosa is ‘n swart uitlander en globalis. Hy is ‘n sogenaamde “sakeman” wat ná 1994 vinnig ryk geword het omdat bepaalde sakeleiers in Johannesburg in hom iemand gesien het wat in hulle guns sou kon regeer. Die nuwe president behoort tot die Venda- minderheidstam wat, anders as Zuma se Zoeloes of Mandela en Mbeki se Xhosas nie oor getalle of invloed in die land beskik nie. Dit maak hom soveel te meer omkoopbaar en manipuleerbaar. Hy het ook geen werklike steun op voetsoolvlak nie; sy steun lê by die media, die sakelui en die buitelandse ambassades. Dit is opvallend hoe gewild Ramaphosa by die ambassadeurs van Duitsland, Swede en Denemarke is, wat oor hul voete geval het om hom geluk te wens. Sowel die ou Oos-Duitsland as die Skandinawiese lande het ‘n vername rol gespeel in die staatsgreep wat die ANC uiiteindelik in ons land vermag het, sowel deur hulp met bomme en terreur as met rojale befondsing.

    Maak nie saak wat Netwerk24 se propaganda beweer nie, Afrikanervolksmoord was nog altyd deel van die ANC en SAKP se plan. Die SAKP erken nóg die blywende teenwoordigheid van Afrikaners in die land, nóg ons reg om as ‘n volk en ‘n kultuurgroep voort te bestaan. Johannesburg se ekstremistiese kommuniste is afkomstig uit Oos-Europa, en het oor die afgelope eeu of so ‘n hele netwerk geskep, asook “mak swartes” soos Ramaphosa of Blade Nzimande wat hul ideologie geheel en al navolg. As voormalige vakbondleier en sekretarisgeneraal van Cosatu, was Ramaphosa ten nouste betrokke by die “werkerstryd” – die slagspreuk van elke kommunis. Die stigting van Cosatu destyds was so te sê ‘n SAKP-projek, en dis geen wonder dat Cyril Ramaphosa en die SAKP-leier Joe Slovo in die vroeë negentigerjare goeie vriende was nie. (Sien foto hier bo.)

    Ons weet uit vorige uitsprake van die ANC dat die berugte “tweede fase van die nasionaal-demokratiese revolusie” nog voorlê. Tydens daardie fase moet die rug van die middelklas en veral die boere finaal gebreek word. Ramaphosa het nog voor hy president geword het as’t ware oorlog teen die boere verklaar deur die “beleid” van “onteiening sonder vergoeding” in die suiwerste marxisties-leninistiese tradisie te omhels. Tydens sy heel eerste toespraak, het hy weereens herhaal dat plase onteien moet word en in kollektiewe eenhede volgens die kommunistiese model herskep moet word.

    Dít wat in Zimbabwe gebeur het, skrik nóg die ANC-SAKP nóg die buitewêreld af. Dat Suid-Afrika nou deur die vagevuur van grondonteiening moet gaan, was nog altyd deel van die plan. Die Duitse ambassadeur in Suid-Afrika, Martin Schäfer, is ‘n groot aanhanger van Ramaphosa en het daarvoor gesorg dat Merkel ook haar gelukwensinge aan die globalistiese swart kommunis oordra:

    Die vraag is waar grondonteiening gaan ophou? Gaan net groot plase onteien word, of ook kleiner plase, selfs kleinhoewes rondom dorpe en stede? Die meeste van ons het familie wat op kleinhoewes woon; dis ‘n algemene Afrikanergewoonte. En indien kleinhoewes sonder vergoeding onteien mag word, waarom nie ook woonhuise in voorstede met groterige erwe nie? En as jy klaar die woonhuise met groot erwe onteien het… waarom nie sommer álle woonhuise wat aan blankes behoort nie?

    Alles wat ons blankes besit, is mos gesteel… Dit is die groot rooi leuen wat Slovo en die SAKP al jare lank verkondig, en wat agterna deur die hoofstroommedia opgeneem is. Só het die leuen waarheid geword! En as jy daardie waarheid bevraagteken of net vra waarop dit gegrond is, word jy dadelik met die R-woord stilgemaak. Dit is nou: “Rassis!”

    Terloops, ek sien dat Rapport en Netwerk24 hulle deesdae slaafs tot sogenaamde “ANC-veterane” en lede van die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty wend vir politieke menings. Willemien Brümmer van Netwerk24 het ‘n onderhoud met die kommunis en Rivonia-aangeklaagde, Denis Goldberg, gaan voer om sy mening oor Ramaphosa in te win.

    Die Zimbabwiese boere wie se grond afgevat is, het ‘n heenkome gehad: Suid-Afrika. Toe daar hongersnood in Zimbabwe ontstaan het, was daar ‘n buurland met voedselvoorrade: Suid-Afrika. Ons beskik egter nie oor daardie luukse nie. Selfs al het Agri-SA, Netwerk24 en RSG ons mense op ‘n “tweede oorgawe” voorberei waartydens ons sonder teenstand ons eiendom aan die ANC-staat sal moet oorhandig, gaan die werklikheid veel meer onvoorspelbaar en morsig wees. Selfs al is mense so gebreinspoel dat hulle alles maar net klakkeloos aanvaar, gaan hulle in die geval van hongersnood en voedseltekorte moet weerstand bied net om te kan oorleef. Die dag as daar nie meer kos in die winkels is nie, gaan ons familie op kleinhoewes en plase ons moet voed. Hoe gaan ons daardie stukke grond van verdere besetting deur die ANC en SAKP vrywaar sonder geweld, dit wil sê, sonder om oorlog te maak?

    Die kanse dat grondonteiening op die skaal waarop Ramaphosa dit voorsien, ‘n burgeroorlog in Suid-Afrika mag ontketen, is groter as vyftig persent. Ook die term “burgeroorlog” is nie akkuraat nie, want burgeroorloë ontstaan as twee faksies binne dieselfde volk slaags raak, soos tydens die Amerikaanse Burgeroorlog van 1861-1865 of die Spaanse Burgeroorlog van 1936-1939. Daarom heet ‘n oorlog binne ‘n veelvolkige staat soos Suid-Afrika eerder ‘n “binnestaatlike oorlog”, want verskillende volkere veg teen mekaar binne dieselfde staat.

    As ‘n mens terugstaan en onbevange na die prentjie kyk, dan stuur Suid-Afrika op ‘n binnestaatlike oorlog af. Die sadistiese plaasmoorde, asook die opmars teen Afrikaans op universiteit en op skool was maar net die eerste tekens van etniese konflik wat besig is om te ontbrand. Die verskriklike slagspreuk, “Kill a Boer, kill a farmer” mag binnekort tot sy logiese uiteinde gevolg word.

    Hoewel Afrikaners deur verraad en vyandelike propaganda verdeel is tot op die punt dat ons byna blind en leierloos op die huidige krisis afstuur, sal daar weldra uit hierdie smeltkroes ‘n nuwe samehorigheid ontwikkel. Ook word ons gebind deur ons taal, Afrikaans, en ons simbole, soos ons vlae wat só intens deur die vyand gehaat word. Ek voorspel dat die oranje-blanje-blou weereens ‘n simbool van stryd sal word, soos van ouds.

    Die Geneefse Konvensies is nie net van toepassing op konvensionele oorloë tussen state nie, maar ook op oorloë binne state. Daarom sal die ANC-SAKP nie bloot boere of hul familie of gewone Afrikaners wat hulle teen staatsgeweld verdedig voor die voet as “misdadigers” tronk toe kan stuur soos daar met byvoorbeeld die Boeremag-aangeklaagdes gemaak is nie. Solank ons iewers ‘n uniform of ‘n stuk oranje lap dra, sal ons as guerillas of as soldate gereken moet word. Indien ons gevang word, sal ons as krygsgevangenes beskou moet word, en ons kan ten minste op die Internasionale Rooi Kruis met sy setel in Switserland reken dat hy sal kontroleer wat met die krygsgevangenes en hul familie gebeur. Artikel 4 van die Derde Geneefse Konvensie* bepaal dat, solank jy ‘n kenteken van jou kommando of gewapende groep dra, oor ‘n rang beskik en jou wapens openlik ten toon stel, moet daar in die geval van gevangeneming krygsgevangenestatus aan jou verleen word.

    Die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies het op ‘n stadium ‘n besluit geneem dat diegene wat hulle teen “koloniale en rassistiese bewinde verset” ook op krygsgevangenestatus geregtig is. Wat is die ANC-SAKP anders as ‘n koloniale en rassistiese bewind wat Engels op ons afdwing en wette maak wat teen ons ras diskrimineer?

    In die plek van Britse imperialisme het Bantoe-imperialisme gekom wat in wese vele ooreenkomste vertoon, veral wat taalverdrukking en diskriminasie betref. Ook vir hedendaagse Europeërs is dit byna onmiddellik begryplik, want hulle ervaar iets van dieselfde kolonisering van hul vasteland. Só het die Franse skrywer, Renaud Camus, onlangs getwiet:

    Overgezet synde:

    “Europa word vandag honderd keer meer gekoloniseer deur Afrika, asook dieper, ernstiger, as wat die vasteland ooit self gekoloniseer het. En die Europeërs verduur duisend keer meer haat, rassisme en geweld as wat hulle uitoefen en self van getuig.”

    Pikkie Greeff, van die SA Weermagvakbond het insgelyks die volgende getwiet:

    Diegene wat die hoofstroommedia glo, en dink dat daar nou ‘n tydvak van maanskyn en rose in die land aanbreek, gaan inderdaad wreed ontnugter word.

    Op Wikileaks het dit bekend geword dat ‘n amptenaar van die Suid-Afrikaanse ambassade in Sirë in Julie 2006, Michael Danke, ander diplomate ingelig het dat Ramaphosa, wat op daardie stadium voorsitter van MTN was, “steeds tot sosialisme verbind bly, ten spyte van sy onlangse sukses as sakeman”.

    Vandaar dus sy Sowjettiese landboubeleid wat dreig om ons platteland en uiteindelik die ekonomie en die land self, te destabiliseer.

    Waldimar Pelser van Rapport skryf vandag téén sy beterwete:

    [Ramaphosa] kan net slaag as president, en hy kan genoeg van ons slegs weer in ‘n tipe nasieskap laat glo, as hy die onmoontlike doen en kies om nie die ANC te dien wat hom gebring het waar hy vandag is nie.

    Vir seker gaan Ramaphosa sy party en sy atawistiese, antiblanke, kwasi-kommunistiese (of “sosialistiese”) beleidsrigtings dien.

    Voetnoot

    * ARTICLE 4

    1. Prisoners of war, in the sense of the present Convention, are persons belonging to one of the following categories, who have fallen into the power of the enemy:

    (1) Members of the armed forces of a Party to the conflict as well as members of militias or volunteer corps forming part of such armed forces.

    (2) Members of other militias and members of other volunteer corps, including those of organized resistance movements, belonging to a Party to the conflict and operating in or outside their own territory, even if this territory is occupied, provided that such militias or volunteer corps, including such organized resistance movements, fulfil the following conditions:

    (a) that of being commanded by a person responsible for his subordinates;

    (b) that of having a fixed distinctive sign recognizable at a distance;

    (c) that of carrying arms openly;

    (d) that of conducting their operations in accordance with the laws and customs of war.

  • Leon Lemmer: Ronnie Kasrils oor Jacob Zuma

    Leon Lemmer: Ronnie Kasrils oor Jacob Zuma

    Jacques Pauw se boek, The president’s keepers (Praag 11 November), het opslae gemaak. Vandeesmaand het Adriaan Basson en Pieter du Toit se boek, Enemy of the people, ook verskyn (nadat Basson in 2012 Zuma exposed gepubliseer het), asook Ronnie Kasrils (gebore in 1938) se A simple man: Kasrils and the Zuma enigma (Auckland Park: Jacana, 2017, xxvi, 283p, R260). Al vier hierdie boeke handel breedweg oor dieselfde onderwerp: Jacob Zuma en staatskaping. Die drie wat in November gepubliseer is, het onafhanklik van mekaar tot stand gekom. Red Ron (p 164) Kasrils verwys na “Syndicate Zuma and the Guptas” (xiv). Sy boek is die enigste van die genoemde vier wat uit die binnekringe van die ANC gepubliseer is.

    Spreekwoordelik is Kasrils die kommunis se kommunis. Wat hy skryf, moet krities benader word. Ek dink die boek sou moontlik nie geskryf gewees het as Zuma vir Kasrils in sy kabinet behou het nie. Hy het na sy aftrede in 2008 twee ander boeke gepubliseer. Soos hy dit stel: “retirement” was in sy geval “refirement” (xiii). Gee die duiwel wat hom toekom: Kasrils kán skryf; vloeiender, duideliker en meer sistematies/kronologies as die genoemde drie joernaliste. In 36 kort, maklik leesbare hoofstukke stel hy sy saak maar, soos te wagte, nie sonder om groot ingenomenheid met homself, “ever the polite one” (xxiii), te openbaar nie. “I had received numerous national and international medals and decorations” (199). Hy lys hulle (267).

    Die boek begin met ‘n Nelson Mandela-aanhaling (v). Anders as in die meeste ander boeke is daar egter nie ongekwalifiseerde lof vir Mandela nie. In Januarie 1990, dus kort voor sy vrylating, het Mandela ooreenkomstig die Vryheidsmanifes van 1955 gesê: “The nationalisation of the mines, banks and monopoly industries is the policy of the ANC, and a change or modification of our views in this regard is inconceivable” (238). Teen 1992 het oud-kommunis Mandela ‘n ander deuntjie begin sing (32). Kommuniste soos Joe Slovo en Chris Hani het ook hulle benadering tot ekonomiese sake aangepas. Slegs Pallo Jordan en Kasrils wou al die landbougrond en ander private eiendom aan die “regmatige” eienaars “terugbesorg” (230).

    Alles moet aan die “mense”/massa behoort; dus staatseiendom word. “A return of the wealth of the land to the people as a whole” (226). Hy wil hê dat “the basic wealth and the basic resources are at the disposal of the people as a whole” (226). Kasrils kies bv soos volg kant teen kapitalisme en vir kommunisme: “The free market formula has had a disastrous effect around the world, ruining domestic economies and creating massive unemployment, poverty and misery. The other side of that coin has been enormous profits for global corporations, the all-engulfing financial system and the very wealthy” (232). Maar wie het ekonomies die beste gevaar, die kommunistiese Sowjetunie of die kapitalistiese Weste?

    ‘n Ander aanhaling aan die begin is van Neville Alexander (v), met nog een later (213), ‘n kommunis wat as veroordeelde misdadiger jare op Robbeneiland deurgebring het. Hy wou Engels- en nie Afrikaanssprekend nie wees. Daar is sekerlik baie mense wat eerbaar as Afrikaansrolmodelle kan funksioneer. Om bedenklike politieke redes hemel die Afrikaanse Taalmuseum en -monument in die Paarl Alexander as ‘n Afrikaansrolmodel op. By die jaarlikse Alexander-gedenklesing het Afrikaansdislojale sprekers soos Russel Botman en Nico Koopman al opgetree. Uit Afrikanergeledere behoort daar baie sterker teenstand teen sulke dwaasheid te wees.

    Eintlik is Kasrils se boodskap die teenoorgestelde van wat in die boektitel staan. Zuma “was far from being a simple man of the people” (x). “The enigmatic Jacob Zuma is not the simple man of the people he enjoys portraying himself as … he has become driven by a lust for wealth and power” (241). “If we allow the far-from-simple man and his cabal to win, then beware the apocalypse” (243). Kasrils wil in die boek die volgende vraag beantwoord: “What were the factors that transformed Zuma the freedom fighter, and ostensibly a simple man of the people, into a corrupt and disreputable figure who surrounded himself with a load of creepy kleptocrats?” (xiv).

    Kasrils vind die grondliggende fout nie by Zuma nie maar by die aard van die grondwetlike ooreenkoms wat die ANC met FW de Klerk en sy groepie Afrikaanssprekende blankes aangegaan het. “Our problems have not started with Zuma or Zupta, for he is a consequence of errors made during the transformational arrangements of the early 1990s” (xiv); “the compromises and trade-offs made at the time of the negotiated settlement” (177). Kasrils noem dit die “Faustian pact” (xiv, 176, 223, 238, 241, 243), dus ‘n ooreenkoms wat die ANC met die duiwel (die blankes) aangegaan het. “The salient economic concessions that were made in the Mandela era … bedevil his legacy” (223). “This meant allaying the fears of the powerful white minority and economic elite by not fundamentally changing land and property ownership” (225). “Our failure to hold a militant course for economic transformation at the time of mass activism in my view opened the gates to the disaster that has overtaken us” (240).

    My standpunt is die teenoorgestelde: Dat die grondwetlike ooreenkoms van 1990/94 die swartes buitensporig oorgekompenseer het. ‘n Beskaafde, suksesvolle, vooruitstrewende land, wat danksy blanke inisiatief, kundigheid, toewyding en deursettingsvermoë ontwikkel is, het in die skoot van ‘n magshonger, gierige bende geval, waarin daar ‘n sterk teenwoordigheid van immoreles, misdadigers, kommuniste en onbekwames was en is.

    “This book points out the nightmare that may await us all if the thieves and racketeers get their way” (xvi). Kasrils begeer ‘n kommunistiese Suid-Afrika, soos “the inspiring country,” Kuba (xviii). Soos dikwels gebeur, probeer hy sy kommunistiese pleidooi verdoesel deur sy voorkeur ‘n sosialistiese staat te noem (hoofstuk 32). Hy verwys bv na Antonio Gramsci (1891-1937) en Fidel Castro (1926-2016): “What is vital is to keep alive the spirit of revolutionary hope” (xvi). Soos die gewoonte deesdae is, begin die (positiewe of outentieke) geskiedenis van Suid-Afrika vir Kasrils in 1990/94. Hy het bitter min oor die Zuma van vóór 1990 te sê. Die ontaarding het later plaasgevind. Kasrils regverdig die ANC-terreur (bv Operasie Vula) tydens die grondwetlike onderhandelings soos volg: “The realistic possibility that the De Klerk regime might negotiate in bad faith meant the ANC needed to retain its insurrectionary capacity” (16). Dit is net hoogs immorele, magshonger kamerade wat gelyktydig onderhandelings en terrorisme sal bedryf maar, toegegee, FW de Klerk het oogluikend toegelaat dat dit gebeur.

    Kasrils beweer hy is in 2004 as minister van intelligensiedienste aangestel want Thabo Mbeki “had become concerned about the ineffectiveness and pro-Zuma politicisation of the security and intelligence sector” (6). In 2006 het Kasrils die Matthews-kommissie aangestel. In 2008 is daardie verslag ter tafel gelê. “Its main finding was that the institutional culture of intelligence agencies in South Africa was not sufficiently respectful of the rule of law or of lawful political opposition to the government. Instead, the intelligence services had been politicised and thus ‘drawn into the realm of party politics, requiring them to monitor and investigate legal political activity and, as a result, undermining political rights that were entrenched in the constitution’ … it found that the National Communications Centre (NCC) ‘appears to be engaged in signals monitoring that is unlawful and unconstitutional’ and that ‘some senior officials believe that it is legitimate to break the rules when dealing with serious security threats’” (179).

    “Zuma would manipulate the security and intelligence system in his own interests” (31). Mbeki en Zuma het meegeding om die leierskap van die ANC. Daar is beweer dat staatsagenskappe tydens Mbeki se presidentskap saamgespan het om Zuma uit die pos van ANC-leier te hou. Daar was bv van die kant van die Nasionale Intelligensie-agentskap ‘n “email plot … to give credibility to [the] anti-Zuma plot” (124). “In the end, the NEC [National Executive Committee of the ANC] resolved that there was no conspiracy against Zuma originating from within the ANC, though he might have been subject to what it called ‘hostile action of forces opposed to the National Democratic Revolution’” (97).

    “A serious problem was the politicisation of ANC officers in the public service” (9). Dit was te wagte weens die verderflike beleid om voorkeur aan die aanstelling van ANC-kamerade in topposte te gee. Let op waar hulle sit: “Long-time peers and comrades-in-arms during the liberation struggle, the police commissioner, the chief of the defence force, the head of the National Intelligence Coordinating Committee, and the directors general of defence, justice and the intelligence services” (89-90). “There was a great deal of backbiting among former comrades, who tended to fall out … particularly because of rivalry over top positions” (56). Maar Kasrils erken: “I had not purged MK cadres working in the intelligence services when I was minister” (200).

    “ANC operatives were relying on an outer show of competence that hid inner deficiencies and fear of failure … I found the country’s intelligence services in a poor state. The officers were of questionable ability and had politically compromised allegiances” (10). “Naïve and primitive reasoning persisted in the services. Anyone of Western association critical of the ANC leadership was damned as a ‘foreign agent’ serving a ‘counter-revolutionary’ agenda” (11).

    Deel van Kasrils se ideologiese oriëntasie is dat Westerse veiligheidsagentskappe, soos die Amerikaanse CIA, “that rather infamous agency” (59), en die Britse M16, “guilty of brutal human rights abuses” is. Sommige van die ANC-kamerade in die intelligensiedienste is deur die Britte opgelei (59). Islam, daarenteen, is “one of the world’s most venerated and respected religions” (13). Aansluitend hierby kies die Jood Kasrils kant vir die Palestyne teen die Israeli’s (60). Eleanor, sy eerste vrou, blykbaar ‘n Jodin, is in 2009 oorlede. In 2012 het Kasrils met Amina Frense, ‘n Moslem, getrou.

    Sommige ANC-kamerade beskou hulleself as bo die wet verhewe en verwag dat die president hulle teen regsprosesse moet beskerm. Tony Yengeni was “a courageous MK commander” (82) maar het wederregtelik afslag op ‘n motor ontvang. Hy het ‘n jaar tronkstraf uitgedien. “His antipathy to Mbeki stemmed from a resentment that the president had failed to prevent the criminal proceedings against him” (83). Ngoako Ramatlhodi was die premier van Limpopo. “At some point the Scorpions began to investigate him for possible corruption, which never was proved, but it appeared to me that he, like Yengeni, believed Mbeki should have interceded to quash any investigation from the outset” (83).

    Toe Zuma in 2005 aangekla is van die verkragting van Khwezi (eintlik Fezekile Ntsukela Kuzwayo), ‘n MIV-positiewe lesbiër (109), het Mbeki besluit: “Let the law take its course” (110). By daardie geleentheid het Kasrils aan Mbeki gesê: “Mr President, there is a monster walking the land and his name is Jacob Zuma” (110). Buite die hof het Zuma-ondersteuners “Bring me my machine gun” gesing. Kasrils veroordeel nie die anti-blanke sentiment in hierdie lied nie: “That stirring warrior song, which had inspired so many in the struggle against apartheid, was debased by Zuma for all time” (114). Zuma is vrygespreek, maar Kasrils skryf: “Zuma must be the most ridiculed head of state of modern times” (115). Iemand het aan Khwezi gesê: “You have become a powerful symbol to women around the country” (208). Toe sy in 2016 sterf, Kasrils “felt as though my own daughter had died … Fezekile … emerges as a martyred woman of our liberation struggle” (211).

    Kasrils se venyn teen Zuma is byna grenseloos. “His degenerate behaviour and lack of moral integrity, which pointed to a grossly flawed character, would have penalised him from membership – never mind leadership – in any half-decent organisation. Despite obvious shortcomings, his adherents turned a blind eye to his shameless faults and touted him as a credible leader. At the expense of the ANC and the country, many in this broad grouping, with no ideological axes to grind, were prepared to ignore his follies, for they saw in him the man who could topple the despised Mbeki” (126). “Former liberation struggle personalities within the state … took entitlement to the extreme levels of ‘it’s our turn to eat’ or ‘payback time’ for the sacrifices they and their families had endured during the struggle. They perceived, or so it was perceived, that they were above the law and that Mbeki was duty-bound to protect them from unwelcome investigation by apartheid-era sleuths. Since he had not met such expectations, the already flawed Zuma was their star” (127-128). Kasrils beweer “a disease of corruption was already embedded within the apartheid state” (220). Hy verskaf geen bewyse vir hierdie aanklag nie. Sy beskuldiging ignoreer die groot graadverskil in korrupsie tussen die apartheidsera en die ANC-bewind.

    Wat Kasrils in die vorige paragraaf kwytraak, kan op karaktermoord neerkom. Hy gaan ook van die twyfelagtige standpunt uit dat die ANC ‘n ordentlike instansie is. Mbeki was ook nie ‘n toonbeeld van onpartydige wetsgehoorsaamheid nie. Dit het bv geblyk toe die polisiekommissaris, Jackie Selebi, van korrupsie verdink is: “What some perceived as Mbeki’s action in protecting Selebi from prosecution was that in the ANC there was a culture … of ‘covering up for comrades’. Mbeki’s actions did not assist perceptions that while he protected Selebi, he was unwilling to lift a finger for others, Zuma chief among them” (129-130).

    Mbeki se leierskap van die ANC is deur Zuma suksesvol uitgedaag tydens die ANC se Nasionale Konferensie in Polokwane in Desember 2007. “Little did I imagine that in our democratic South Africa those who had fought for freedom would have to watch their own backs as the inner-party struggle for position took hold with particular venom in the run-up to Polokwane” (131-132). ANC-lidmaatskap (133) en stemme (136) is gekoop. “There were suggestions that his [Zuma’s] most ardent supporters, top politicians in the country, were illegally bringing in the money from Colonel Gaddafi, the Libyan ‘Brother Leader’, as well as from the Angolan president, Eduardo dos Santos, both of whom admired Zuma and were hostile to Mbeki” (183-184; ook 185). “Zuma received 2 329 votes to Mbeki’s 1 505” (135).

    “Polokwane saw the beginning of possibly an irretrievable rot in the ANC” (135). “As Zuma’s presidency unrolled, the signs of the rot marking the decline of the ANC became ever more frequent” (189). Later: “The rot in the ANC was too far gone to save it from within” (192). “The emergence of a corrupt and vindictive strongman able to purchase loyalty on the basis of fleecing the state, crooked deals and a network of patronage, wrought irreparable damage and paved the way for the later so-called state capture by the Gupta family” (136). “The final resolutions [at Polokwane] look impressive but tend to be a ritual where wordsmiths create a quasi-revolutionary spin, on the one hand, and a bland, all-encompassing rhetoric, on the other, under the rubric of the NDR – the National Democratic Revolution. Whatever the fine words, the proof of achievement must be in the implementation, and that is where the ANC has had woeful results. Mocking the optimistic claims of the 2007 conference were dire organisational shortcomings, growing unemployment, lack of economic growth, rising poverty, a widening gulf between rich and poor, deteriorating health and educational facilities, a rise in corruption and crime, police brutality and a relentless slide into a security state” (137).

    Op 12 September 2008 is Zuma deur regter Chris Nicholson vrygespreek van korrupsie-aanklagte (139). “Mbeki consequently immediately appealed against the decision with his cabinet’s backing” (139). Die ANC se Nasionale Uitvoerende Komitee het hierna vir Mbeki versoek om as president te bedank, wat hy op 20 September gedoen het. Kgalema Motlanthe is tussentyds in sy plek aangestel. “Within the week twelve ministers tendered their resignations. Trevor Manuel was one of us, but not for long. He was soon back in office, the only one among us, as the country’s minister of finance” (140). “The Nicholson judgment, which let to Mbeki’s recall, was subsequently thrown out by the Supreme Court of Appeal (SCA) in January 2009, thereby vindicating Mbeki” (142).

    Hierna het die direkteur van die Nasionale Vervolgingsgesag, Mokotedi Mpshe, alle aanklagte teen Zuma teruggetrek op grond van spioenasiebande van afgeluisterde telefoongesprekke opgeneem van November 2007 tot April 2008. Mpshe en Willie Hofmeyr, die hoof van die Spesiale Ondersoek-eenheid in die Nasionale Vervolgingsgesag en “one-time comrade-in-arms” (174), het hierdie gesprekke vertolk as “clear evidence of conspiracy against Zuma on behalf of, and allegedly acting on the orders of, Mbeki” (154). Kasrils skryf oor hierdie “Spy Tapes”: “It resonates with conjecture about spying, smear campaigns and disinformation from the apartheid era through to our democratic dispensation” (170).

    In Mei 2017 het Zuma steeds geglo “there exists a conspiracy by Western governments to oust him as president of the ANC and of the country” (154). “Zuma had long shown he was adroit at the blame game and at playing the victim” (112). Die Demokratiese Alliansie (DA) het weens Zuma se vertragingstaktiek eers in Maart 2015 toegang tot hierdie bande verkry (152). Kasrils skryf: “I never discuss business on the phone” (153). As oudminister van intelligensie behoort hy te weet hoe algemeen staatsmeeluistering voorkom. Ons lewe dan seker in ‘n polisiestaat? Des te meer as Kasrils skryf: “The militarisation of the police, reinstituting their ranking system among other things, by his [Zuma’s] administration after the civilian-type reforms of our new democracy was a reflection of the apartheid-style kragdadigheid (reliance on force) that typified that mentality” (189-190). “I had forecast that we were moving into a police state” (190).

    Die (omstrede) grondwetkenner, Pierre de Vos, sê van die Nasionale Vervolgingsgesag: “The NPA is completely politically compromised, has been for a long time and that won’t change” (176). ‘n Ander skrywer “expressed disappointment at Hofmeyr’s being ‘susceptible to political pressure in performing his constitutionally mandated legal duties’ and being ‘so ambition driven’ in his quest for more senior positions” (176). Kasrils skryf: “It is the corruption of a whole movement that really troubles me … how ego and ambition overrode the foremost principle of all that we had grown up with – the principle of service to the people and not to one’s self” (176).

    “Zuma’s penchant for directly controlling the police, and particularly security and intelligence, has proved disastrous for the services. The appointment of men like David Mahlobo [as minister of state security in 2009] was in keeping with his need to put in place pliable loyalists whom he could dominate and instruct … cabinet reshuffles, most notoriously in the mining, energy, communications and finance sector, and executive appointments in state-operated entities such as at Eskom, the SABC and South African Airways, ensured that almost all strategic posts came under his thumb. Rumours gained ground that Zuma directly ran internal intelligence units, particularly of the political and surveillance type, which reported directly to him” (182).

    “I had often warned the SACP [South African Communist Party] to watch out for Zuma’s inclination regarding the gathering and control of information, and the drift towards a security state. Under Zuma, the intelligence services were transformed into a restructured security establishment, with Mahlobo designated minister of state security. Then followed the surprising appointment in September 2016 of Arthur Fraser as a new ‘super’ director general of the restructured State Security Agency incorporating NIA [National Intelligence Agency], SASS [South African Secret Service] etc” (182-183). Jacques Pauw het in sy veelbesproke boek heelwat oor Fraser te sê en Fraser het spoedig met regstappe gedreig. Hy is die broer van ‘n vorige ANC-minister, Geraldine Fraser-Moleketi, ‘n kommunis wat in die jare sewentig onrus op die kampus van die Universiteit van Wes-Kaapland gestook en toe uit die land gevlug het.

    Kasrils skryf oor Arthur Fraser: “He had been under investigation within the department for the alleged improper utilisation of funds, but the case apparently disappeared. Then his surprising recall took place and his appointment at the highest possible level. Nevertheless, a cloud still hangs over him. A security company partly owned by Arthur Fraser stands accused of flouting tender processes and submitting a false tax certificate in order to score a R90 million contract from PRASA (the Passanger Rail Agency of South Africa), a National Treasury investigation has found. Resurgent Risk Managers, a company co-founded by Fraser and the former NIA chief Manala Manzini, may also have bribed their way into the contract, investigators concluded [in 2017]” (183).

    “One wonders whether there is anyone in South Africa’s security and intelligence community immune to the lure of power and wealth. Not, it seems, when the cancer is allowed to spread unchecked by leaders who appear to reward those ready to sell their souls” (183). Barney Pityana sê: “The ANC has in fact been captured by a clique that has turned it into an instrument of self-enrichment, and for the control of the state – not for the common good, but for personal benefit” (195-196).

    In 2016 het die Grondwethof bevind Zuma “failed to abide by his oath of office and uphold the Constitution” (203). Desnieteenstaande is hy steeds die staatshoof. Maar Kasrils se hoofbeswaar is en bly teen die mate waarin die ANC (nog) nie kommunisme genoegsaam uitleef nie. “The economic failures that arose as a result of the [1990/94] settlement, the collapse of revolutionary resolve, have allowed a pack of criminals and charlatans to hijack the ANC and masquerade as the proponents of radical economic transformation” (241). Die “state capture” en Zuma se “shadow state” kom neer op ‘n “silent coup” (242). “We are reminded of Marx’s observation about state capture: government is the executive committee of the bourgeoisie” (243).

    Soos die Joodse marxis, Rosa Luxemburg (1871-1919), dink Kasrils blykbaar die keuse vir Suid-Afrika is sosialisme of barbaarsheid (243): “Bourgeois society stands at the crossroads: either transition to socialism or regression into barbarism” (269). Kasrils verlang ‘n “People’s Pact” (244), “Peoples Power” (247), “re-inventing true people’s power” (244), “a new united front” met die werkersklas as “the decisive driving force” (246). Van die gevolge sal glo wees: “Increasing the corporate tax rate … would create further funds for social and infrastructural investment, and for example provide for free university education for needy students and the long-delayed National Health Insurance” (245). “Once mobilised and inspired the masses who are the true creators of history have the creativity and strength to storm the heavens” (247).

  • Leon Lemmer: Jacques Pauw oor Suid-Afrika as ‘n ‘gangster’-staat

    Leon Lemmer: Jacques Pauw oor Suid-Afrika as ‘n ‘gangster’-staat

    In sy boek, The president’s keepers: Those keeping Zuma in power and out of prison (Cape Town: Tafelberg, 2017, 423p; Amazon Kindle $17,66) beskryf Jacques Pauw Suid-Afrika as “Zuma’s gangster state – the state within the state” (Kindle 3741). Suid-Afrika is glo “[on] the brink of a mafia state” (72). In ‘n land wat in so ‘n groot mate in kriminaliteit verval het, word “gangster” tot my spyt deesdae as ‘n Afrikaanse woord erken (AWS, 2017, p 323). Pauw openbaar merkwaardige talent vir ondersoekende joernalistiek. Hy verdien die finansiële voordeel wat sy arbeid oplewer en die publisiteit wat hy tans geniet, al toon die boek duidelike tekens van die haas waarmee dit geskryf is.

    Wat in gedagte gehou moet word, is dat Pauw en sy boesemvriend/”gabba” (210) en “maverick” (869), Max du Preez, jare lank propaganda vir ‘n swart politieke bewind in Suid-Afrika gemaak het, bv toe hulle albei joernaliste by die Vrye Weekblad was en ook toe hulle aan die SABC verbonde was. In daardie sin is hulle daadwerklik mede-aandadig aan die huidige onverkwiklike situasie. Deesdae woon albei in Riebeeck-Kasteel, waar die tradisionele inwoners hulle teenwoordigheid kwalik sonder meer as ‘n aanwins kan beskou. Du Preez pleeg steeds aweregse joernalistiek en beveel die boek op die voorkant aan, terwyl Pauw sy boek benut om sy restaurant te adverteer.

    “There were times during the writing of this book when I felt as though I was back in the late 1980s at the anti-apartheid newspaper Vrye Weekblad, where we exposed the police death squad at Vlakplaas. Then we lived under a white dictatorship” (45). Die boek kan help om Jacob Zuma en (sommige van) sy meelopers uit hulle magsposisies te ontsetel, maar die outeur en Du Preez sal niks doen om die land op ‘n heeltemal ander en beter grondwetlike grondslag te plaas sodat blankes en veral Afrikaners tot hulle reg kom nie. Pauw verwys na “our beautiful Constitution” (1120) en daarteenoor na die Boeremag as ‘n “gang of Afrikaner separatist right-wingers” (307).

    “What I regard as the primary objective of Zuma’s presidency: to stay out of prison … This is closely followed by his greed to fill his and his family’s pockets. Cronies are welcome to help themselves but their priority is to assist him to retain his freedom. Only after Zuma has looked after himself comes the small little problem of governing the Republic and its millions and millions of hungry, uneducated and jobless voters who are looking to him for salvation and deliverance” (232). Hierdie tekort aan kos, onderwys en werk word deur die miljoene onwettige inkommers vererger, maar Pauw verwys nie daarna nie. “In the dying minutes of 30 March 2017, Zuma emptied his cabinet of his critics and replaced them with collaborators and keepers” (4873).

    Wat dwarsdeur die boek opval, is hoe baie oudterroriste tans hoë poste beklee, selfs sonder dat hulle matriek as kwalifikasie het. Die resultaat is onvermoë om suksesvol te funksioneer. Immorele en misdadige gedrag kom in baie gevalle voor. As sulke javels se werksituasie plaaslik onhoudbaar word, gebeur dit glad te dikwels dat hulle ambassadeursposte in die buiteland kry. Hulle oorkompensasie word dus ten koste van die belastingbetalers voortgesit. Dit is verbasend hoe baie misdadigers van een pos na ‘n ander herontplooi word. Pauw verkwalik hulle net vir misdade van ‘n nie-politieke aard. Nêrens opper hy beswaar teen die politiek-gemotiveerde misdade wat hulle voor 1990/94 ten koste van die blanke bewind en die land gepleeg het nie. Twee ANC-“vryheidstryders” wat in topposte in die polisiemag ontplooi is, word deur Pauw geloof vir hulle “devotion to law and order. They are the faceless heroes of our police force” (4370). Elders sê hy egter van die polisiediens: “The rot is deep and wide” (4887) en “the last thing criminals in this country fear is the police” (4939).

    Volgens Pauw word die Staatsveiligheidsdiens op so ‘n manier gelei en beman dat Zuma en sy meelopers beskerm word. “The problem with the recent history of crime intelligence is this: there is little honour, no moral compass, a complete lack of integrity. And this is why South Africans should be very, very concerned” (4723). Aanvanklik was wat by die Staatsveiligheidsdiens gebeur het nie kenmerkend van die Inkomstebelastingsdiens nie, maar deesdae is die situasie daar dieselfde. Nie net word Zuma se nie-nakoming van sy belastingverpligtinge met ‘n sagte hand benader nie, maar ook dié van kriminele elemente, bv gangsters; dermate dat baie minder belasting ingevorder word as wat moontlik is.

    Wetstoepassingsagentskappe, bv die Nasionale Vervolgingsgesag en die Polisiediens, span ook saam om die Zuma-kabaal te beskerm. “The government’s law enforcement agencies have been disembowelled to guard the politically connected cronies of our rulers” (4017). “The police have declined into a bunch of fractured, bungling and hopeless law enforcers who are fast losing the war against crime” (4273). Blykbaar is die howe nog redelik vry van hierdie verderflike invloed.

    Die finansiële mag en gevolglik invloed van die Guptas word uitgebeeld as wesenlik deel van die staatskaping; dus dat Zuma en sy meelopers na hulle pype dans. Thuli Madonsela se verslag “unmasked the Zuma presidency as oozing Gupta puss from virtually every state orifice” (4796). Hierdie probleme begin by en sprei uit van Zuma, onder meer omdat hy finansieel roekeloos en gierig is – “a financial leech and sycophant” (973), “a financial problem child” (1014) – terwyl hy as staatshoof ‘n voorbeeld behoort te stel. In sy private lewe is Zuma ook nie gedissiplineerd nie. Pauw verwys bv na Zuma se “polygamy and serial philandering” (973). “[He] had scant control over his carnal urges” (1080).

    Die opset geskets in die vorige drie paragrawe bring mee dat by uitstek pro-Zuma-mense hulle in daardie topposte bevind en dat staatsgeld op groot skaal en op misdadige maniere vermors word. Pauw skryf van “squads of hooligans that are prepared to harass and hound any Zuma adversary into submission” (571). Daar is geen manier hoe Suid-Afrika in sy huidige situasie ekonomies vooruit kan gaan en voorspoedig kan wees nie. Dit gaan om baie meer as ‘n “klein fokôppie” (617). In politieke geledere word daar graag beweer hoe immoreel die blanke bewind was, maar deesdae is die swart regering sekerlik in groter mate immoreel.

    Pauw gaan eintlik (of grootliks) van die standpunt uit dat hierdie immoraliteit met Zuma se staatshoofskap begin het en korrupsie veral in sy tweede termyn buite beheer geraak het. Myns insiens het baie van die ANC-kamerade van 1994 af eerder na hulle eiebelang as die landsbelang omgesien, “using state resources and agencies all the way for their own benefit” (4409). Immoraliteit is ‘n wesenskenmerk van die ANC en het met verloop van tyd bloot al hoe meer momentum gekry. Dieselfde verskynsel kom in ander Afrikalande voor, bv Kenia. Lees in hierdie verband bv Michela Wrong se boek (wat ek nog wil bespreek): It’s our time to eat: The story of a Kenyan whistle-blower (2009, 371p; Amazon Kindle $11,83).

    “The state’s integrity is in peril. Our state institutions have been hijacked for the benefit of the elite few … the state, the government, the ANC and the president have been infiltrated and turned into enablers of the violation of our sovereignty. This has impoverished the nation, crippled key state institutions and jeopardised our security. This is nothing but treason, a breach of the allegiance that every citizen owes to his or her country. It becomes more serious when committed by those entrusted by the Constitution, and by law, to prevent this” (4504). “Zuma is the ‘ultimate traitor’ for having subverted the police, the Hawks, the National Prosecuting Authority (NPA) and the intelligence agencies” (4517). “Perhaps the greatest wound that Zuma has inflicted upon our Republic is that he has buried decency and accountability under rubbish heaps of sleaze and corruption” (5041).

    Waarin Pauw slaag, is om talle ongure dinge waarvan ons oor die afgelope jare in die politiek en openbare lewe kennis geneem het – “an orgy of depravity and venality” (757) – met mekaar in verband te bring; ‘n tafereel waarin geen ordentlike, beskaafde mens behae het nie, maar waarvan verantwoordelike burgers kennis behoort te dra.

  • Zuma se vrou dalk vervolg omdat sy hom vergiftig het

    Zuma se vrou dalk vervolg omdat sy hom vergiftig het

    Suid-Afrika se eerste dame, Nompumelelo Ntuli-Zuma gaan dalk vervolg word omdat sy na bewering die president in 2014 probeer vergiftig het. Zuma het haar toe uit Nkandla uitgeskop, waarna die voorval deur die Valke ondersoek is.

    Die Valke se ondersoek is nou voltooi en gaan volgens dié liggaam binnekort aan die nasionale vervolgingsgesag (NV) oorhandig word wat sal besluit of hulle mev. Ntuli-Zuma van poging tot moord gaan aankla. Die Valke wou nie sê of sy steeds as ‘n verdagte in die saak beskou word nie.

    In 2015 is Nompumelelo Ntuli-Zuma wel deur die Valke ondervra toe die dossier by die polisiestasie in Nkandla geopen is en waarin die bewerings van poging tot moord gemaak word. Gister was daar mediaverslae wat ‘n bron in die polisie aanhaal wat sê dat Ntuli-Zuma binne die volgende paar weke in hegtenis geneem kan word omdat sy glo haar man vergiftig het.

     

    Die woordvoerder vir die Valke, brigadier Hangwani Mulaudzi, sê het hy dra geen kennis van die komende inhegtenisname van die eerste dame nie, maar het bevestig dat die ondersoek voltooiing nader en dat dit “binne enkele weke aan die NV oorhandig sal word”.

    “Die Valke is klaar met die ondersoek en dit is aan die NV oorhandig, maar toe het die NV die dossier teruggestuur met enkele tegniese kwessies wat uitgelig is en waaraan aandag geskenk moet word. Daardie kwessies word nou hanteer en gefinaliseer en, as dit eers gedoen is, gaan dit na die NV teruggeneem word,” sê Mulaudzi.

    Vroeër vanjaar het Ntuli-Zuma se prokureur, Ulrich Roux, bevestig dat sy steeds ‘n verdagte in die saak is, maar ‘n besluit afwag of sy aangekla gaan word, aldan nie. Sy is in Januarie verlede jaar deur die minister van staatsveiligheid, David Mahlobo, uit die Nkandla-landgoed uitgesit.

    Die hoof van die NV, Shaun Abrahams, het in November 2016 bevestig dat sy steeds as ‘n verdagte beskou word.

    President Jacob Zuma het vroeër vandeesmaand by ‘n ANC-vergadering in Kwazulu-Natal gesê dat hy reeds drie pogings om hom te vergiftig oorleef het.

  • Zuma oorleef felle media-aanslag en NUK-mosie

    Zuma oorleef felle media-aanslag en NUK-mosie

    President Jacob Zuma het, in weerwil van felle kritiek vanuit die hoofstroommedia wat ‘n konstante veldtog teen hom voer, gemaklik ‘n mosie van wantroue teen hom van die ANC se nasionale uitvoerende komitee (NUK) oorleef. Die rand het voor die naweek sterk veld gewen, net om gister te verswak toe dit blyk dat allerlei gerugte dat Zuma ballingskap in Doebai oorweeg, ongegrond blyk te gewees het.

    Die mosie van wantroue in Zuma is blykbaar heel naweek lank gedebatteer en daar is eers laat Sondagaand tot stemming oorgegaan, waartydens Zuma ‘n klinkende oorwinning behaal het.

    In sy toespraak aan die NUK was Zuma taamlik nukkerig en het gesê dat hy nie langer openbare kritiek vanuit sy eie party op hom sal duld nie. Volgens aangehaalde bronne sou Zuma in sy toespraak gesê het:

    “Moet my nie te ver dryf nie. Ek het stilgebly want ek wil nie die ANC skade aandoen nie, maar hou aan om my in die media aan te val en u sal sien.”

    Zuma het ook teen die ANC in die Gauteng-provinsie uitgevaar en aan hulle gesê dat hy “weet dat julle nie van my hou nie, maar die mense (in Gauteng) hou van my”. Daar is reeds jare lange gerugte dat die ANC in Gauteng, die land se rykste provinsie, poog om Zuma te ondermyn of te ontsetel. Die ANC in Gauteng staan onder leiding van Paul Mashatile, wat blykbaar Zuma se aartsvyand in die party is. Hy het ook die Gauteng-ANC gekritiseer omdat hulle nie tydens die munisipale verkiesings in 2016 T-hemde met sy naam op wou versprei nie.

    Die mosie van wantroue in Zuma is deur Joel Netshitenzhe ter tafel gelei, maar blykbaar was daar minder stemme teen Zuma as in November toe die voormalige minister van toerisme, Derek Hanekom, ‘n soortgelyke mosie teen Zuma voorgestel het.

    Nie minder as 70 mense het vir of teen die mosie gepraat nie, met die meeste wat vir Zuma ondersteun het.

    Volgens sommige ontleders word daar verwag dat die druk teen Zuma gaan veroorsaak dat hy sy standpunte na links gaan verskuif ten einde EFF-ondersteuners by te kry. Hy wil blykbaar ook gebruik maak van die EFF se aanbod om hul 6% stemme in die parlement te gebruik vir ‘n tweederdemeerderheid om die grondwet te verander sover dit eiendomsreg betref. Dan sal die ANC Afrikanerboere se plase sonder vergoeding mag onteien, iets waarvoor die EFF reeds jare lank agiteer.

  • Brief: Die slak in ons midde

    Brief: Die slak in ons midde

    As jong dogtertjie het ons soms by oupa se huis gaan kuier. Ek en my neefs het met elke kuiertjie wat ons saam was, ‘n resies gehou. Jy sien, om een of ander rede het oupa se tuin, besonder baie slakke gehad. Na ete, as die grootmense rustig gaan sit en gesels, het ons na die voortuin verskuif. Versigtig het ons tussen die plante rondgeloer, baie versigtig om nie oupa se blombeddingrandjies van skuinsgepakte stene te versteur nie.

    Elkeen gewapen met ‘n slak wat ons geglo het vir Zola Budd ‘n ding of twee kon wys, het ons versit na die resiesbaan. Oupa se viervoetmuurtjie voor in die erf was net breed genoeg vir twee slakke om gemaklik langs mekaar te “hardloop”. Aan die anderkant van die muurtjie, op die sypaadjie was enorme groot akkerbome. In die koelte van hierdie bome, het ons reggemaak vir die aksie.

    Soms het ouma se kombuis ‘n klein bietjie sout vermis, wat op ‘n geheimsinnige manier in my sak beland het. (‘n Mens moet darem voorbereid wees indien jou keuse jou gruwelik teleurstel).

    So sit ek anderdag en besef, dat ek steeds daardie slak in ons hedendaagse politiek beleef. Dis die slak wat baie mense uitgekies het om hulle wenner te wees. Die ooreenkomste is merkwaardig.

    Net soos die slak in oupa se tuin, los ons hedendaagse slak (kom ons noem hom zoem-zoem), ‘n slymstreep agter hom. ‘n Slymstreep van korrupsie en onderduimsheid. Van wanbestuur en wanhoop.

    Zoem-zoem is ook net so vaal, kleurloos en grillerig lelik soos my slak van destyds. By nadere ondersoek het ek gevind dat die reuse-Afrika-slak so groot word, ongelooflike hoeveelhede kos te verorber (klink gevaarlik baie soos n regeringspartytjie) en dat hierdie slak voorplant teen n ongekende tempo van tot 400 eiers per broeisel. Dit gebeur verskeie kere per jaar. Herinner my gou weer, hoeveel kinders het ons president nou weer?

    Uit die aard en natuur van die organisme, is ‘n slak baie baie stadig. Dit het my verder oortuig dat zoem-zoem ‘n ware slak is, want in die termyn 1999 tot 2005 toe hy adjunkpresident van hierdie land was, sowel as die afgelope 10 jaar wat hy as sogenaamde president optree, het nog baie min dinge gebeur. Baie min het verander, om die waarheid te sê, baie meer dinge het agteruitgegaan as vorentoe.

    Soos ek voorheen genoem het, is daar soms minder wettige maniere gebruik, om te verseker dat ‘n sekere slak die resies sou wen. My neef het soms met ‘n stokkie aan die voelers van my slak geraak, wat gemaak het dat hy skrik en in sy dop kruip. Net so raak die EFF en ander opposisiepartye soms aan zoem-zoem se voelers wat maak dat hy op vlug slaan, in sy dop kruip en eers heelwat later verskyn. Dit veroorsaak egter ook dat belangrike sake nóg langer neem om afgehandel te word, as wat andersins die geval sou wees.

    Soms het ek egter ‘n bietjie sout oor die pad van my neef se slakkie gestrooi. Sodra die slak en die sout se paaie gekruis het, het die slak se slymerige voet stadig begin opkrul en hy het ophou loop, totdat hy eindelik in ‘n verdroogte opgekrulde bolletjie op die muurtjie bly lê het. Soms het ons die slakkie dan van die muurtjie afgestamp, waar dit in die tuin beland het en mettertyd weer onbind het as voedingstof vir die vrugbare grond.

    Die Afrikaners praat soms van iemand as: die sout van die aarde. Wel, ek sou bitter graag die dag wou beleef as so ‘n sout-van-die-aardeman sou opstaan en sy paaie sou kruis met zoem-zoem. Ek sou graag wou sien hoe dinge in ‘n eens produktiewe en vrugbare land terugkeer na hoe dit was. Ek sou graag wou sien hoe so man ‘n einde maak aan die slymstreeppolitiek in hierdie land, waar mense mekaar haat, uitmoor en planne beraam om mekaar te vernietig, net oor dit so voorgeskryf word deur ‘n korrupte president.

    Vandag is ek dankbaar dat oupa nie meer kan sien tot watter slymerige slakspul die land verval het nie, maar meer as dit, is ek jammer dat hy nie saam sal kan juig wanneer die sout-van-die-aardemense weer opstaan nie.

    — Audrey Bierman

  • ANC-jeugliga wil Kaapse wynplase beset

    ANC-jeugliga wil Kaapse wynplase beset

    As ‘n daling in die rand die prys is wat die ANC moet betaal om beheer van die ekonomie oor te neem, dan moet dit maar so wees, sê Collen Maine, die president van die ANC-jeugliga.

    Maine het gister ‘n toespraak gelewer by ‘n lesing oor ekonomiese vryheid wat deur die Jeugliga in Durban georganiseer is. Volgens Maine is die geldeenheid “problematies” en verteenwoord die Nasionale Tesourie “die ANC se grootste probleem”.

    “Ons word aanmekaar met rommelstatus gedreig. Ons moet optree. Indien die rand moet daal, moet hy maar daal. As hy styg, moet dit ons wees wat in beheer is,” het hy gesê. “Die rand is problematies. Gedurende die verkiesings, toe daar gesê is dat die ANC nie goed doen in die metro’s nie, het die rand versterk. Waarom is ons banger vir die graderingsagentskappe en markte as vir die mense van Suid-Afrika?”

    Betreffende Des van Rooyen wat deur Jacob Zuma as minister van finansies aangestel is, maar agterna weer afgedank is, het hy aan Zuma op die verhoog gevra: “Waarom het aan die druk toegegee?”

    Nasionale Demokratiese Revolusie

    Volgens Maine is dit moeilik om te sê of die nasionale demokratiese revolusie steeds op koers is. “Ek sê vir mense ‘ja en nee’. ‘Ja’ omdat ons baie bereik het, maar ‘nee’ omdat die ANC deur leiers geïnfiltreer is wat aan iemand anders verslag doen.”

    “Suid-Afrikaners se geduld raak op,” het Maine aan die 1500 lede van die gehoor gesê.

    Hy het voortgegaan deur te sê dat die ANC hom van “beskermers van kapitaal” moet suiwer.

    “Daar is diegene binne die ANC-leierskap wat ná 1994 gemaklik geraak het. Hulle ry Duitse motors en het die revolusie uitgestel,” meen hy. “Ons wil ons grond terughê, ons wil ons mineral terughê. Ons wil nasionalisering van die Reserwebank hê.”

    Geslaagde revolusies

    Slegs die jeug kan geslaagde revolusie lei, het hy gesê. Daar was diegene in die uitvoerende strukture van die party wat ‘n beroep gedoen het om openbare maatskappye te privatiseer, soos die Suid-Afrikaanse Lugdiens. “Openbare maatskappye moet nie geprivatiseer word nie. Die probleem is weereens die Tesourie,” het hy gesê, terwyl hy dit gekwalifiseer het deur by te voeg dat hy nie noodwendig na die minister van finansies, Pravin Gordhan, verwys nie, maar die hele departement.

    Weereens het hy hom tot Zuma gerig en gesê: “Meneer die president, ons praat van radikale ekonomiese transformasie, maar —met respek — daar word slegs lippediens (aan die revolusie) bewys.

    Die ANC het nie die vryheidstryd gevoer om kospakkies aan die armes uit te deel nie, het hy gesê. “Ek haat kospakkies. Ons mense wil die eienaars van die produksiemiddele wees, hulle kan hul eie voedsel produseer.”

    Die sleutelpilaar tot die verwesenliking van ekonomiese vryheid was opvoeding, het hy gesê. Teenoor Zuma het gesê: Meneer die president, u het aan ons BRICS gebring; as deel van u nalatenskap, gee vir ons gratis opvoeding vir die armes.”

    Besetting van wynplase

    “As ons nie die ekonomiese kwessies aanpak nie, sal die jeug in opstand moet kom,” het hy verder gesê. “Ons moet dinge vir die ANC-leierskap ongemaklik maak. Die lewe is nie maanskyn en rose nie.

    “Ons, die werkloses, die dakloses, die grondlose jeug, sal op ‘n punt gedwing word om (grond) te beset, en ons sal met die wynplase in Kaapstad begin.”

    Dudu Miyeni

    Ook op die verhoog was die ANC se nasionale uitvoerende komitee, asook ‘n lid van die nasionale dagbestuur, Nathi Mthethwa, wat ook minister van kuns en kultuur is, die burgemeester van Durban (eThekwini), Zandile Gumede, die ANC se provinsiale sekretaris in Kwazulu-Natal, Super Zuma, en ander.

    Die voorsitster van SAL, Dudu Miyeni en Mzwanele (Jimmy) Manyi, president van die Progressiewe Beroepsluiforum, het vir die duur van die lesing in die voorste ry gesit.

  • Johann Theron: Die saak vir Zuma

    Johann Theron: Die saak vir Zuma

    Hernieude Zuma-histerie word wyd en syd deur die Suid-Afrikaanse hoofstroommedia verkondig. Die meestal onkundige lesers voel verontreg deur die groeiende lys van wandade wat hulle president straffeloos pleeg, maar word andersyds onthuts deur dieselfde president wat “veg” teen die oorweldigende aanklagte teen sy lydende persona.

    Dit is duidelik dat daar twee kante van die storie is en dat die “storie” al so lank aanhou dat Suid-Afrika eintlik in die donker verkeer as gevolg daarvan. Hierdie donkerte kan verduidelik word deurdat die “media” bereid is om swakker ekonomiese graderings te aanvaar (wat hulself benadeel), net om van Zuma ontslae te raak.

    Die saak moet egter in ‘n breër konteks beoordeel word. Met die demokratisering van Suid-Afrika het toentertydse president FW de Klerk aangedui dat ’n “geleentheidsvenster” ’n vreedsame Suid-Afrika moontlik maak teenoor die alternatief van “burgeroorlog”. Hierdie geleentheidsvenster het van die buiteland gekom in die vorm van Amerika se “Nuwe Wêreldorde”.

    Ná 25 jaar word weer na ’n teenvoeter vir ‘n dreigende burgeroorlog gesoek. Die neo-liberalistiese tegnieke wat aanvanklik gebruik is om (vreedsame) demokrasie te vestig, het intussen een kant van die (konflik) probleem geword. Hierdie toestand dra daartoe by dat Suid-Afrika weer deur donker wolke omgewe word — met geen einde in sig nie.

    Daar is egter weer ’n geleentheidsvenster in die vorm van die Donald Trump-effek. Sy voorstel is die teendeel van die NWO, wat die nuwe geleentheid verduidelik. Maar die nadeel van Trump se benadering is dat hy Amerika belangriker ag as die res van die wereld. Met ander woorde, hy gaan Suid Afrika nie te hulp snel met beloftes soos wat Bush gedoen het nie.

    Dit laat mens amper voel asof die dak nou ingeval het en dat “oorlog” nou ons voorland is.

    Die geleentheid is egter juis dat ons —net soos Trump — Suid-Afrika voorop moet stel. Maar daar is ’n paar probleme daarmee ook. Die eerste is die “burgeroorlog” wat opgelos moet word. Die geskiedenis wys dat ’n nuwe vredesverdrag tussen alle partye moontlik onderhandel kan word.

    Daar is onlangs bevind deur Brand SA dat Suid-Afrika blykbaar nie ’n spesfieke waarde of identiteit het nie. Met ander woorde, ons kan nie soos Australië iets bemark gegrond op die “Australian Way”, of soos Amerika op die “American Way” nie. Dit ondersteun die gedagte van ’n tweede vredesverdrag, omdat dit die pad (way) na die toekoms kan aandui.

    Ons toekomspad word ook baie sterk beïnvloed deur globaliste soos George Soros (veral op die Suid-Afrikaanse middelklas). Suid-Afrika word redelik aanvaar deur ontwikkelde lande as mededingend en die middelklas is dus redelik Westers. Die volgende grafiek vra wie nou eintlik voordeel trek uit globalisme.

    Duidelik is globalisme nie tot voordeel vir die gemiddelde Suid-Afrikaner nie.
    Duidelik is globalisme nie tot voordeel van die gemiddelde Suid-Afrikaner nie.

    Verder het die “International Spectator” onlangs die volgende oor Indië weergegee:

    “India – 7.6% GDP growth in 2016 – Middle class to grow 900% by 2040”

    Dit word nou meer duidelik dat Suid-Afrika se middelklas werklik swakker word as dié van mededingende lande. Verder kan afgelei word dat dit tot die middelklas se voordeel sou wees as fokus op BRICS sou verskerp, in plaas van op Europa en Amerika.

    Daar is egter ’n interessante kronkel in hierdie kat se stert. Onlangse opnames in lande om te bepaal of hulle van globalisme hou het die volgende grafiek opgelewer:

    jt2

    Die afleiding hier is dat die lande (waar globaliste woonagtig is) besig is om hulself van globalisme te distansieer. Dit is oor die algemeen ontwikkelde lande, terwyl ontwikkelende lande saamstem met globaliste.

    Suid-Afrika sit met die teenstrydigheid dat samewerking met ontwikkelende lande aangemoedig word (soos Indië), maar dat globalisme intern onwenslik is. Die antwoord hierop is dat aangesien globalisme gefaal het in sterk lande soos in Europa, dat dieselfde gaan gebeur in swakker lande (omdat globaliste dit juis uitbuit).

    Daarom sal Suid-Afrika eerder gesien word as ’n voorbok gedurende onderhandelinge met sulke lande, terwyl dit onderhandelinge met Amerika en Europa sal vergemaklik. Inderwaarheid ’n wen-wen-situasie.

    Die geleentheidsvenster vir Suid-Afrika is dus om van globaliste ontslae te raak en self die pad vorentoe te ontdek. Dit kan egter nie gedoen word deur die burgeroorlog aan te moedig nie, maar om dit te ontmoedig d.m.v. ’n vredesverdrag.

    Net soos gedurende die Trump-verkiesing, kan sosiale media doeltreffend gebruik word om Zuma te ondersteun.

  • Trump verdien $1 per jaar

    Trump verdien $1 per jaar

    Verenigde State se nuwe president, Donald Trump, het gesê hy sal sy R5,7 miljoen ($ 400 000) se jaarlikse salarispakket nie aanvaar nie.

    In plaas daarvan, sal hy net $ 1 per jaar verdien.

    Trump is een van verskeie Amerikaanse presidente, soos Herbert Hoover en JF Kennedy, wat geweier het om ‘n salaris te trek, en verkies om in plaas daarvan te skik vir $ 1 minimum soos toegelaat deur die Amerikaanse wet.

    Die webwerf statista.com het hierdie grafiese voorstelling van wie die wêreld se grootste verdienstes ontvang, met ons eie Jacob Zuma prominent in die vierde plek.

  • Zuma met SAL na NY maar vrae oor duur vlugte bly

    Zuma met SAL na NY maar vrae oor duur vlugte bly

    President Jacob Zuma en sy afvaardiging van sewe ministers het intussen in New York aangekom vir die 71ste sitting van die Verenigde Nasies se Algemene Vergadering.

    Die president het Saterdag die nasionale lugdiens SAL, wat diep in die rooi is, na die VSA gevlieg.

    Zuma, wat graag vliegtuie te duurste huur vir reise, het SAL se diens geloof.

    Besprekings oor veiligheid in Afrika en Suid-Afrika as beleggingsbestemming is op die VN-agenda.

    Die president spreek môre die Algemene Vergadering toe en Woensdag sal hy die Amerika-Afrika-sakeforum bywoon.

    Die Siriese oorlog, vlugtelingskwessies en klimaatsverandering is op die VN-agenda. Dit sal Ban Ki-moon se laaste hoëvlakvergadering wees voordat sy vyf-jaar-ampstermyn aan die einde van die jaar ten einde loop.

    Intussen het die Minister van Verdediging en Militêre Veterane, Nosiviwe Mapisa-Nqakula, aangedui dat R100 miljoen opsy gesit is om ‘n straler vir die boekjaar 2016/17 te huur.

    Zuma wil glo volgens berigte R4 miljard bestee aan ‘n nuwe vliegtuig vir hom en sy gevolg, terwyl die lugdiens ‘n yslike R4 miljard in die rooi is.

    Afrika het ‘n swak veiligheidsrekord as dit by swart leiers en vliegtuie kom.

  • Joodse ANC-lid Turok pleit vir opstand teen Zuma

    Joodse ANC-lid Turok pleit vir opstand teen Zuma

    Die Joodse anti-apartheidsaktivis en ANC-lid, Ben Turok, sê ‘n landwye optrede deur ANC-lede wat openlik vra vir ‘n nuwe leier is nou nodig.

    ‘n Mislukte poging om president Jacob Zuma te kry om te bedank, is Maandag opnuut van stapel gestuur deur ‘n faksie in Gauteng by name “Occupy Luthuli House”. George Soros is klaarblyklik betrokke by die befondsing daarvan.

    Maar die groepie lawaaimakers is uitgehou deur MK-veterane in kakie-klere wat gewapen was met stokke. Die optoggangers kon nie naby Luthulihuis kom nie.

    Hulle moes hulle memorandum van griewe aan ‘n verteenwoordiger by Beyers Naudé-plein oorhandig.

    Die party se sekretaris-generaal, Gwede Mantashe, het Maandag die memorandum ontvang van die “Beset Luthulihuis” groepie wat eis dat Zuma en die hele Nasionale Uitvoerende Komitee bedank.

    Turok het sy diep ontevredenheid uitgespreek oor die rol van die MK-veteranevereniging in die situasie gespeel het om die optog te fnuik.

    Die veterane asook ander ANC-lede het Maandag opgeruk om Luthulihuis te verdedig teen die aanslag op Zuma wat volgens Turok “partydige” optrede was om die president te beskerm.

    Turok het die veterane daarvan beskuldig dat hulle bevooroordeeld is teenoor diegene wat die ANC kritiseer. Hy sê hy steun die groepie se griewe maar hulle moet nie “wetteloos” optree nie.

    ‘n Optog-organiseerder vir die faksie, Bonolo Ramokhele, het gesê busse van Limpopo en Mpumalanga moes omdraai weens dreigemente van geweld.

    Hy het gesê die organiseerders het oor die naweek verslae ontvang dat daar dreigemente van ernstige geweld is en net daar en dan besluit dat dit onveilig vir lede sal wees.

    “Jy kan nie jou soldate uitstuur om te veg wetend dat hulle maklike teikens gaan wees nie.”

  • Ondersoek kom na OVK anti-Zuma-aktiviste innooi

    Ondersoek kom na OVK anti-Zuma-aktiviste innooi

    Veiligheidsagentskappe gaan aan ‘n hoëvlakondersoek blootgestel word nadat pres. Jacob Zuma se toespraak deur aktiviste ontwrig is.

    Zuma het Saterdagaand by die Verkiesingskommissie se uitslaesentrum in Pretoria sy toespraak gelewer toe vier swart vroue het op die verhoog hul plakkate vertoon het.

    Die protes het glo gehandel oor ‘n saak van verkragting teen Zuma tien jaar gelede. Die president is in 2006 op dié aanklagte vrygespreek.

    Die Minister van Staatsveiligheid, David Mahlobo, sê ‘n volledige verslag sal meer duidelikheid gee oor ‘n moontlike sekuriteitsbreuk.

    Intussen is ministers glo woedend vir Nosiviwe Mapisa-Nqakula (foto bo), die minister van verdediging, wat hulle beweer verantwoordelik is vir die verleentheid in haar hoedanigheid as hoof van die kabinet se sekuriteitsgroep.

    Hulle sê Mapisa-Nqakula het “uitverkoop” aan die OVK wat die veiligheid tydens die toespraak moes hanteer.

  • Zuma stuur kommunistiese onteieningswet terug weens ‘foutiewe prosedure’

    Zuma stuur kommunistiese onteieningswet terug weens ‘foutiewe prosedure’

    Terwyl die kommunistiese leier en minister van openbare werke, Jeremy Cronin (foto hier bo), druk toepas dat die ANC se radikale onteieningswet so gou moontlik gepromulgeer word, het president Jacob Zuma dit weer terug na die parlement verwys. Die wet, waarmee enige eiendom feitlik na willekeur onteien mag word, sal Suid-Afrika op die pad van onverdunde marxisme-leninisme soos in Zimbabwe plaas.

    Zuma is bekommerd dat die prosedure wat met die wet gevolg is dalk ongrondwetlik mag wees.

    Die wet maak voorsiening vir die onteiening van enige soort eiendom, roerend of onroerend, in “die openbare belang of vir ‘n openbare doel”, wat mag beteken dat plase en selfs voorstedelike huise op ‘n groot skaal onteien mag word om aan die kommunistiese ideaal vir Suid-Afrika gestalte te gee.

    Die minister van openbare werke, Jeremy Cronin, asook ‘n leidende figuur in die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty, het deurentyd die wetsontwerp teen kritiek verdedig. Volgens hom strook dit heeltemal met die grondwet waarin eiendomsreg en vergoeding vir onteiening gewaarborg word.

    Die presidensie het gister in ‘n verklaring gesê dat “Zuma die speaker van die nasionale vergadering en die voorsitter van die nasionale raad van provinsies versoek het om hom in te lig betreffende die proses wat deur die parlement gevolg is toe die Onteiningswet aanvaar is”.

    Die wetsontwerp is deur die parlement goedgekeur en na die president verwys wat veronderstel was om dit reeds in Mei te onderteken het.

    Die presidensie het bekendgemaak dat Zuma petisies teen die ondertekening van die wet van individue en verskeie organisasies ontvang het. Die petisies het ‘n aantal proseduriële kwessies geopper wat die prosedures wat deur die NRVP en sekere provinsiale wetgewers by die aanvaarding van die wet gevolg is, insluit. Volgens die petisies sou die wet nie met die grondwet versoen kon word nie.

    Die presidensie sê dat die NRVP in gebreke gebly het om voldoende raadpleging met die publiek te fasiliteer alvorens die wet aanvaar is, en dat die wet nie na die nasionale huis van tradisionele leiers verwys is soos wat deur die Raamwerkwet op tradisionele leierskap en regering vereis word nie.

    “Dienooreenkomstig het die president die parlement versoek om hom in te lig aangaan die proses wat gevolg is toe die wet aanvaar is,” lui die verklaring.

    Die Suid-Afrikaanse instituut vir rasseaangeleenthede het ook sy teenkanting teen die wet uitgespreek en het ‘n petisie aan Zuma gerig om nie die wet te onderteken en te bekragtig nie. Volgens dr. Anthea Jeffery van die instituut sou dit enige staatsdepartement, munisipaliteit of selfs openbare ondernemings in staat stel om eiendom te onteien.