Leon Lemmer: Nasionalisme teenoor globalisme – Lauren Southern en Ricardo Duchesne

Lauren Southern (gebore in 1995) is ‘n aantreklike Kanadees wat haar politieke idees as regs eerder as konserwatief beskryf. Sy is reeds op Praag (14.07.2018) bekend gestel. Tot Maart 2017 was sy ‘n joernalis by Rebel Media, wat deur Ezra Levant (gebore in 1972) gestig is. Sedertdien doen sy onafhanklik joernalistieke werk. Levant was aktief betrokke by die Unite the White-beweging (1996-2003) in Kanada en was daarna die redakteur van die Western Standard (2004-2007) in Calgary, Alberta. In 2006 het hy heelwat opspraak verwek deur die Deense Mohammed-spotprente te publiseer. Levant het naas ander boeke twee uitstekende werke gepubliseer, wat ek nog wil bespreek: Shakedown: How our government is undermining democracy in the name of human rights (2009, 234p; Amazon Kindle $13,79) en Trumping Trudeau: How Donald Trump will change Canada even if Justin Trudeau doesn’t know it yet (2017, 102p; Amazon Kindle $5,74).

Hierdie rubriek handel egter veral oor Southern. As regse aktivis is sy net so bedrywig soos Milo Yiannopoulos (gebore in 1984) (Praag 7.10.2017), maar anders as die homoseksuele Yiannopoulos is Southern se standpunt dat daar net twee geslagte is. Sy is ook teen militante feminisme gekant. In Mei 2017 het sy in die moeilikheid in Italië beland toe sy wou verhoed dat skepe onwettige immigrante of vlugtelinge uit die Middellandse See red. Sy is sterk teen veral Moslem-immigrante gekant en is om hierdie rede hertoelating tot Brittanje geweier. In Julie 2018 was sy in Australië en het sy ‘n T-temp met die bewoording “It’s OK to be white” gedra as teenvoeter vir “Black is beautiful.” In Australië het Southern sowel ondersteuning as teenstand ervaar. Na aanleiding van Southern se T-hemp: Onder die leiding van blankes is Suid-Afrika vóór 1994 tot die voorspoedigste land in Afrika ontwikkel. Ons as blankes moet dus nie toelaat dat skuldgevoelens by ons aangewakker word deur elemente wat openlik verklaar het dat hulle, ten einde die politieke mag te bekom, bereid was om die land tot in die grond af te breek nie; iets wat hulle sedert 1994 eintlik steeds doen.

In Augustus vanjaar is Southern se besoek aan Nieu-Seeland gesaboteer op ‘n manier soortgelyk aan die taktiek wat plaaslik en elders, bv in Nederland, teen Steve Hofmeyr gebruik is: Die eienaars van die lokale waarin sy sou optree, het weens politieke inmenging hulle toestemming vir die byeenkomste teruggetrek. Daar is beweer dat dit in die openbare belang gedoen is terwyl sy aanvoer dat daar geen sprake van haatspraak by haar is nie en dat vryheid van uitdrukking weens sulke optrede ondermyn word. Wat van besondere plaaslike belang is, is dat Southern in Junie vanjaar ‘n dokumentêre video oor Suid-Afrikaanse plaasmoorde en die kwessie van grondherverdeling vrygestel het. Dit is op die internet beskikbaar. Sy is onthuts oor die wrede marteling wat so kenmerkend van plaasmoorde is. Daarenteen laat sy haar positief oor Orania uit. Kort hierna, in Augustus, is Ernst Roets se boek oor dieselfde onderwerp gepubliseer: Kill the Boer: Government complicity in South Africa’s brutal farm murders (2018, 413p; Amazon Kindle $11,49).

Hierdie ronde skryf ek egter oor Southern se boek, Barbarians: How Baby Boomers, immigration, and Islam screwed my generation (Toronto: Rebel Media, 2016, 90p; Amazon Kindle $5,74). Baby Boomers is die Amerikaanse benaming vir die geslag wat ná die Tweede Wêreldoorlog gebore is. In haar erkennings bedank sy haar pa vir sy wysheid en spreek sy die hoop uit dat haar generasie ‘n skild teen barbaarsheid en globalisme sal wees en ‘n bydrae tot die behoud van (Westerse) beskawing sal lewer (Kindle 45). Oor Southern word gesê: “She is an avid reader and lover of liberty, individualism and responsibility” (1184). In sy voorwoord beskryf Ezra Levant die outeur as: “a right wing millennial with a cause” (56).

Southern was in Kanada op skool en universiteit, hoewel sy net die eerste twee jaar van haar graadstudie voltooi het. Soos in Amerika is onderwys in Kanada deurspek met linkse politieke propaganda, soos ook al hoe meer in Suid-Afrika die geval is. “I was completely equal to everyone, which is to say average and mediocre. I was taught that diversity is unity. That to regress is to progress” (114), wat herinner aan die lof vir die nuwe demokratiese Suid-Afrika. Danksy die behoudende opvoeding wat sy tuis ontvang het, kon Southern haar gesonde(r) uitkyk op die werklikheid behou; “correcting my own flawed education … I think I’m slowly gaining on reality. If the rest of my generation are going to follow suit, they’re going to have to reckon with many of the same facts” (126).

Sy lys dan hierdie vyf feite vir haar tydgenote: “[1] They’ll have to accept that they’re not all that special, and greatness is measured in hard-earned victories, not participation trophies. [2] They’ll have to accept that Western ideals have shaped our cultures into some of the greatest, freest, most generous, most decent, most egalitarian, and most peaceful on Earth. [3] They’ll have to accept that it’s not Christian terrorism to push back as hard as possible against Muslim invasion. [4] They’ll have to accept the rights guaranteed by Western ideals exist because our civilization was willing to shed blood in order to shut down its enemies, rather than provide safe spaces to savages. And [5] most importantly, they’ll have to accept that diversity is not a strength; it’s a weakness. Its legacy is not peace and love, but division and hate” (132).

“While pride in the West has been ruthlessly suppressed to the point of being forgotten altogether, the unfortunate fact is that it’s been done with the consent of those indoctrinated by the new system, very much including many millennials” (139). “Dismissing the guidance built for us over thousands and thousands of years in the form of gender roles, traditional lifestyles, hard work, objectivity, and cultural supremacy was, in fact, painfully stupid” (151). “Sure, it’ll be hard for us to dig ourselves out of the pit that the left-wing indoctrination and media machines has dug for everyone our age” (168). Die eerste hoofstuk van haar boek het as opskrif: “The West is dying”, ‘n onderwerp wat ek al dikwels bespreek het. Die Weste gaan agteruit veral weens kulturele marxisme, wat alles wat bv blank en Westers is, ondermyn: “We have experienced an utter dispossession, dilution, and disintegration of the Western soul” (81). In die nuwe dekadente opset, “you won’t find more meaning. You won’t find more belonging. You won’t find more purpose” (74). Sy het ‘n sterk afkeer van jong mense se hedonisme; hulle toegewydheid aan plesier/genot (145).

Southern is nog jonk en sy moet nog heelwat leeswerk inhaal voordat haar insig in alle opsigte sal oortuig. Byvoorbeeld: “Rather than look up to giants of history like Charlemagne, Cecil Rhodes, or John Adams, our generation turns to virtue-signaling idiots like Justin Trudeau and Deray McKesson for moral guidance” (145). Justin Trudeau (gebore in 1971), is sedert 2015 die Kanadese eerste minister. Hy is onvleiend die onderwerp van Ezra Levant se 2017-boek, waarna in die eerste paragraaf hier bo verwys is. Deray McKesson (gebore in 1985) is ‘n swart Amerikaanse Black Lives Matter-aktivis. Maar Afrikaners sal kwalik met Southern oor die historiese grootsheid van Cecil Rhodes saamstem.

Hoofstuk 2 handel oor Southern se ervaring as universiteitstudent in Toronto. In Engels I is van studente verwag om ‘n werkstuk oor die swart Amerikaner, Toni Morrison (gebore in 1931), te voltooi. Morrison het in 1993 die Nobel-prys vir Letterkunde ontvang. Die ontleding van haar Nobel-aanvaardingstoespraak is ‘n tipiese voorbeeld van die soort werk wat van studente aan Kanadese en Amerikaanse universiteite verwag word. Die dosent “started bringing up politics and with each session, his views got progressively more unhinged and radical” (184); dermate dat Southern later nie meer stil kon bly nie. Die oorwegend linksgesindheid van hierdie dosente assosieer sy met die Baby Boomers-geslag. Hulle is gebore in ‘n tyd toe voorspoed en vryheid vooropgestel is. “Which, naturally, led them being absolutely unwilling to absorb the tough-minded values of their parents … Instead, they wanted to start a new generation of love, of peace, and of no mean authoritative figures” (230).

Die meeste van hierdie dosente “fell in love with communism and fell out with religion” (236). Hulle is vaandeldraers van “the New Left” (248). In hierdie konteks verwys sy goedkeurend na die gelowige Rooms-Katoliek, William F Buckley, jr (1925-2008), se boek, God and man at Yale: The superstitions of ‘academic freedom’ (1951/2012, 304p; Amazon Kindle $10,92). Sedertdien het die situasie in die akademie aanmerklik versleg, want die dosente in die middel van die vorige eeu “still believed in classical Western concepts like rationalism, free speech and free inquiry” (242). In Noord-Amerika, soos deesdae in Suid-Afrika, is daar aan die universiteite, asook in die hoofstroom-inligtingsmedia, “bitter and authoritarian suppression of contrary viewpoints” (266). Op universiteitskampusse ontlok behoudende, tradisionele, konserwatiewe of regse menings hewige teenstand: “The protests themselves had never been anything but cover for communist infiltration – and destruction – of Western centers of learning” (266).

Dít is deel van wat die linkse Duitse studenteleier, Rudi Dutschke (1940-1979), “the long march through the [Western] institutions” van mag, waaronder die universiteite, noem (271). Geen wonder dat Herbert Marcuse (1898-1979), ‘n aanhanger van die Kritiese Teorie van die marxistiese Frankfurt-skool, van Dutschke se strategie gesê het: Dit is “‘the only effective way’ to achieve the communist domination required to achieve utopia” (278). Nelson Mandela se outobiografie, Long walk to freedom (1994), is in dieselfde liga weens sy anti-blanke en anti-Westerse ingesteldheid. ‘n Sinvolle boek oor hierdie onderwerp is Roger Kimball se The long march: How the cultural revolution of the 1960s changed America (New York: Encounter Books, 2000, 338p; Amazon Kindle $11,49). Die boektitel is ontleen aan Mao Zedong/Tse-tung (1893-1976) se kommunistiese leër wat Jiang Jie Shi/Chiang Kai-shek (1887-1975) se Guamindang/Kuomintang-magte in 1934/5 oor ‘n afstand van 10 000 kilometer ontvlug het.

Kragtens Marcuse se “repressive tolerance” moet regse idees onderdruk en linkse idees ooreenkomstig “liberating tolerance” bevorder word (285). Lees bv die artikel oor die boek, A critique of pure tolerance (1965), in die Wikipedia. Southern verwys ook na die destruktiewe gevolge van Michel Foucault (1926-1984) se poststrukturele opvattings en Jacques Derrida (1930-2004) se dekonstruksie-idees (299). Volgens Foucault is geestelike gesondheid en rasionaliteit konstrukte “designed by society to keep the oppressed down” (305). “Derrida argued that language itself was a social construct designed by the powerful to keep the oppressed down” (312). Dit is hierdie soort idees wat by voorkeur deur die “Boomer academics” versprei word (317).

In Amerika word tussen allerhande soorte konserwatisme onderskei. In Suid-Afrika is linksheid egter so oorheersend dat ‘n mens geneig kan wees om enige gematigde of behoudende standpunt te ondersteun. Fynere onderskeide word dan as van mindere belang beskou. Dit sou egter ‘n fout wees, soos hier onder duidelik blyk. In hoofstuk 3 noem Southern die verkiesing in 2016 van Donald Trump (gebore in 1946) as die 45ste Amerikaanse president “exhilarating” (370). Sy skryf: “Baby Boom conservatism is definitely dead” (378). Sy verwys hier veral na die aanvanklike onwilligheid en die voortgesette traagheid in die Republikeinse Party om Trump te ondersteun. “With rare, rare exceptions, the anti-Trump ‘conservatives’ were out of touch, boring, lame, ineffective, self-righteous losers without enough flare or original thought” (399).

Southern noem twee konserwatiewes van weleer waarvoor sy respek het: William Buckley en Ronald Reagan (1911-2004) (406). Later noem sy ook die sosioloog, Daniel Bell (1919-2011), wat myns insiens nie genoeg waardering ontlok nie,* en die joernalis, Irving Kristol (1920-2009). Laasgenoemde “coined a cute little definition ..:’A neoconservative is a liberal who’s been mugged by reality'” (424). Die Britse joernalis, Melanie Phillips (gebore in 1951), gebruik Kristol se frase, “mugged by reality”, om haar eie oorgang van linksheid na konserwatisme te beskryf (Praag 18.08.2018). Southern het ook waardering vir Barry Goldwater (1909-1998), wat as Amerikaanse presidentskandidaat in 1964 die weg vir die presidentskap van Reagan (1981-1989) voorberei het (430). [* “Daniel Bell used to say that he was a social democrat in economics, a liberal in politics, and on social and cultural matters somewhat conservative” (David Goodhart, The road to somewhere: The new tribes shaping British politics, Penguin, 2017, 304p; Amazon Kindle $14.46, 268).]

Maar die algemene neiging by neokonserwatiewes in Amerika was al hoe meer “to sanitize the right – to make it more like the old left. In other words, they tried to make it more technocratic, more stuffy, more ‘responsible’, less rebellious, less edgy, less young, and above all, less politically incorrect” (Southern 430). “Let’s be clear: the modern generation of neoconservatives are deeply dangerous to the right because even in the context of a Trump administration, they still have the means to control how young right-wingers learn the history of their movement” (459). Dit is blykbaar veral George W Bush (gebore in 1946, die 43ste Amerikaanse president en die oudste seun van George HW Bush, gebore in 1924 en die 41ste president) wat as neokonserwatiewe nie guns in Southern se oë vind nie (471).

Hoofstuk 4 het as opskrif: “How immigration is ruining everything.” “We’re not going to pretend religious freedom or multiculturalism takes primacy over everything if it permits Jihadists to enter our country” (500). “Before his father was elected, Donald Trump, Jr [born in 1977], got into a lot of trouble for comparing immigration to a bowl of Skittles [± Smarties]. If only a few Skittles in a bowl were poisonous, Trump, Jr, asked, would you still take a handful? This set off a flood of outrage from lefties and cucked ‘conservatives,’ who complained that the metaphor was ‘dehumanizing.’ Which is another way of saying ‘too on-point for our feelings to handle'” (535). “In small numbers, it [immigration] can be fine, and even improve your country’s makeup. But take too many in, and you lose the ability to assimilate them, and everything goes to s–t ” (544). (Southern is ongelukkig geneig om te dikwels op ‘n steurende manier na mense se uitskeidings en seks te verwys.)

Die ekonoom, Milton Friedman (1912-2006), het tereg genoem: “You can’t have open borders and a welfare state” (550), maar dit is ongelukkig deel van die wrede werklikheid van die nuwe Suid-Afrika. “Even if you only consider immigration from an economic perspective, an ‘invite the world’ policy still comes out to an invitation for eventual anarchy” (567). “With the conservatives, you can argue economics and facts. Liberals have no such limitations. For them, immigration is all about playing mommy to the poor, vulnerable immigrant population, who obviously contribute so much to diversity and multiculturalism” (578). “Invite the world” is die frase wat gebruik word om die immigrasiebeleid van Pierre Trudeau (1919-2000) en sy oudste seun, Justin (gebore in 1971) te beskryf. “In 1971, during Pierre Trudeau’s reign, Canada was the first country in the world to adopt state multiculturalism as official policy. If you look [at] his son, Canada’s current prime minister Justin Trudeau, it should be obvious to you at this point that the worm-eaten apple doesn’t fall far from the tree. By now, it should be obvious how cancerous the dedication by both Trudeau’s to a ‘multicultural’ state has been throughout the West” (594).

“In the end the result of mass immigration is the destruction of the economy, of our culture, and of the very moral norms that make those emotional arguments have resonance in the first place” (600). “Unchecked immigration is a moral eyesore. It asks our states to fail their most basic obligation by putting the needs of faceless, dubiously friendly strangers over the needs of the citizens they exist to protect and serve” (605). “The multicultural worldview that promotes unchecked immigration is not about fulfilling the obligation of a government toward its own people. It is instead a recklessly naïve, utopian view of the world holding hands, loving each other, and singing Kumbaya [a spiritual folk song], even though all of history, social science, and common sense militate against that actually happening. Similarly, multiculturalism is not motivated by a desire for integration or assimilation of the best of foreign cultures into Western culture: rather, it seeks to put every culture in its own ghetto-sized safe space while forcing the surrounding country to conform, rather than the other way round” (612).

“They [globalists] say it [mass immigration] means simply being a ‘citizen of the world,’ which sounds great. But behind that contentless phrase are sinister implications. Thus the more wonky defenders of globalism define it as being ‘interconnected by removing cultural and legal barriers,’ or as ‘the pooling of states’ sovereignty into supranational organizations’ … They don’t want your vote to count unless the wise men in Brussels, or on Wall Street, or in the UN building, decide to allow it to count” (669). “Individualism and unique identity is the antithesis of global government. It’s the antithesis of the European Union, of the United Nations, of the World Bank … This is why globalists hold contempt for citizenship, tradition, national culture and religion. These things promote sovereignty of nations – they create unique identities for nations. Destroying those unique identities is the key to submission” (675).

“The first goal of Marxists was to destroy the family and the church because both were foundations for one’s life. You could count on both to support you, you could count on them to give you guidance. But for Marxists and their progressive allies, it was essential that government fill both roles: both as your last line of support, and as the people with the power to set the agenda for your life. Globalism has a similar goal on a larger scale. They don’t want the family, the church or your government to set the agenda – they want to set the agenda from super-national organizations. They want to sweep nationalism, nation states, and national democracy under the rug. They want to leave local communities to pick up the tab for their agenda, and shut out any local voices complaining about the cost. Whether that be financial, criminal, or cultural” (682).

“They use the false flag of ‘diversity’ as cover to mold people into how their balance sheets and Econ 101 textbooks see you – as faceless, expendable consumers, deprived of culture, identity or thought. They’ve had a strong grip on society for the last decade, but Trump and those like him are monkey wrenches thrown into their machine of deceit. Out of nowhere, Trump and his allies spoke up for those who were disaffected by the failure of immigration and had no compunctions about naming the problem. As Trump himself said in a speech, no longer will we listen to the ‘false song of globalism'” (689).

“Whatever libertarian wonks and naïve evangelical missionaries on the right believe, mass immigration is not about the economy or about moral duty. It’s about diversity, and the dilution of what makes our countries recognizable, pure and simple. It’s about dividing the people so that politicians and corporate elites have an easier time picking their pocket” (695).

Hoofstuk 5 handel spesifiek oor Moslem-immigrante wat nie wil integreer nie en die gasheerland volgens hulle behoeftes wil verander. As bedenkinge teen hierdie Moslems uitgespreek word, word dit uit linkse geledere ‘n fobie, ‘n irrasionele vrees, genoem (725). “Western citizens might be justified in being suspicious or hostile toward non-Western culture … as the Dutch politician Geert Wilders has repeatedly stressed, while individual Muslims can no doubt be decent and noble people, just as tame wolves do exist, the fact is that Islam the religion is by its nature dangerous to the West” (737). Daar word teengewerp dat die Bybel ook barbaarse idees verkondig. “Sure, there are parts of the holy books of practically every religion that would offend our modern enlightenment-era sensibilities. But there are also centuries of theology that have been written since those holy books that have rendered the offending passages inoperable in the minds of all but the most fanatical believers … Islam has not had its enlightenment” (743). “Where are the marches on the streets against terrorism by Muslims?” (755). “Islam’s ambition has been the destruction of Christendom – which is to say, not just Christians, but Jews, European Pagans, and everyone else living under the banner of Western culture” (814). Die Moslem-einddoel is “a global caliphate” (989).

In hoofstuk 6 noem Southern dat sy verkwalik word omdat sy blanke bevoorregting ontken (836). Die uitgangspunt van linkse elemente is dat almal gelyk en wesenlik eenders is. As in die praktyk duidelik blyk dat daar ongelykheid is, dat die blankes wêreldwyd neig om welvarend te wees terwyl die nie-blankes dikwels arm is, word beweer dat dit is omdat die blankes die nie-blankes uitbuit. Die punt is dat die uitgangspunt foutief is. Mense verskil, ook binne dieselfde ras en etniese groep. Mense het verskillende talente wat meebring dat hulle in sommige opsigte uitmunt maar nie in ander nie. Sommige groepe kan oor die algemeen meer geskik wees vir prestasie in bv die hedendaagse ekonomies-finansiële werklikheid. Andersyds beleef ons plaaslik die Orwelliaanse werklikheid dat die gebruik van sekere woorde verbode is; dat blankes (anders as nie-blankes) hulle nie mag uiter nie; dat selfs tronkstraf aan blankes opgelê kan word al is geen skade bewys nie. Southern skryf: “Suppressing words doesn’t actually solve problems, and may actually make those problems worse” (896). Mense kan dan verplig voel om hulle gevoelens op te krop en hulle idees te radikaliseer. As ‘n mens teen iets gekant is en dit sê, is dit nie noodwendig haatspraak nie. Dit kan bloot die uitdrukking van meningsverskil wees.

In die laaste hoofstuk staan: “The West is withering away from cancer, and globalism is the cancer … Left-wing globalism is simply Communism Lite, where a Marxist culture replaces a Marxist economy” (971). Teenoor kulturele marxisme stel Southern nasionalisme as “a great, necessary idea … Nationalism is what builds societies” (1028). “Nationalism is more than just not-that-bad. It’s awesome. Particularly … pan-Western nationalism” (1034); dus, blanke solidariteit is nodig omdat die voortbestaan van blankes wêreldwyd bedreig word. Sy is optimisties: “This kind of nationalism has a chance at defining world politics for centuries. Why? Because it conforms to human nature … its superiority to globalism is actually based on one of the most healthy parts of human nature: the preference for a group that supports each other, like a family” (1039). “The West needs to think of itself as a family again, not as a sugar daddy for other people and their families” (1045).

“We need to re-learn that borders are good, necessary things” (1055). Dit is waarom Donald Trump ‘n muur op die Amerikaanse grens met Mexiko wil bou ten einde ongewenste inkommers uit te hou. Maar “he repeatedly talked about the ‘big, beautiful door’ he wanted to build in his wall” (1067). “We need to decide just who we do actually want to let through those doors” (1072). Die probleem is dat die tradisionele immigrasiebeleid in die Weste “simply fails to be remotely meritocratic” (1093). Trump wil dit regstel.

Nog ‘n pro-nasionalistiese ding wat ons moet doen, is “to restore a fair battle of ideas. The only way to ensure this is to ensure that complete free speech and expression triumph, and that those that try to destroy either are denied the power. Today, censorship proceeds not primarily from the government, but from the power of social sanction from a dominant culture ruled by the corporate and media left” (1105). In Suid-Afrika is dit swart mag wat sedert 1994 in beheer is en wyd deur blanke kruipsugtiges gesteun word. “Those of us on the right need to rediscover the capacity to argue against private censorship and the usage of corporate power to stifle dissent” (1105). “A free marketplace of ideas enables us to consider all options” (1110). In die nuwe Suid-Afrika neem selfsensuur en ‘n gepaardgaande gebrek aan durf ongelukkig groot afmetings aan.

‘n Ander euwel “and perhaps most crucially, entitlement culture must be destroyed. In the 60s, the UK and America had a culture that would leave one ashamed to be on the dole, to not have a job” (1110). In Suid-Afrika is daar meer mense wat staatstoelaes ontvang as wat daar betalers van inkomstebelasting is. Die absurditeit is dat hierdie meerderheid bakhandstaners met die stemreg waaroor hulle sedert 1994 beskik, kan verseker dat ‘n simpatieke, pro-welsynsregering in die kussings bly. As daar eerder ‘n kultuur van skaamte oor welsyn bestaan, “a welfare state can work as it was intended: as a safety net for those temporarily on hard times. Only when people treat welfare as an ugly necessity for the temporarily humbled, or for defeated, failed human beings with nowhere else to go, can it avoid becoming a machine for the creation of mass-entitlement” (1117).

In Suid-Afrika is daar egter nie ‘n kat se kans dat die ANC aan die afhanklikes van staatstoelaes sal sê dat hulle selfversorgend moet word nie, dat hulle toelaes afgeskaal of weggeneem sal word nie. Die ANC sal eerder voor verkiesings hoër toelaes aan meer ontvangers belowe. In hierdie opsig is Southern pessimisties. Ietwat oordrewe skryf sy: “I don’t think anyone really wants to succeed anymore, period. They want to do as little as possible … They want to cheat the system and are happy to brag about it” (1123). Die kuur hiervoor is “a cultural revival of the idea that failure should be a source of shame, that losers should be shunned and even mocked” (1123). In Suid-Afrika word ‘n omgekeerde benadering gevolg: Diegene wat suksesvol was en is, word van uitbuiting en oneerlikheid beskuldig en daar word van hulle verwag om hulle oor hulle prestasies te skaam.

Daar is nog ‘n idee wat Southern wil laat herleef: “The idea that success through the power of the human will represents humanity at its best” (1129). “We are the people who will be forced to wake up to the failure of multiculturalism, liberalism and globalism” (1151). “To be on the right today is to want to restore things that have been lost: things like merit, justice, virtue and nationhood. But we have not lost truth, and with truth, all other things can be found” (1157).

Ricardo Duchesne

Southern het dit tereg teen globalisme (‘n ideologie) en nie teen globalisering (‘n proses) nie. Dit is uiters belanglik om hierdie twee terme/begrippe duidelik te onderskei. Hou ook in gedagte dat Southern tussen neokonserwatisme (wat sy verwerp) en regsheid (wat sy onderskryf) onderskei. Robert Locke skryf: “Globalization and globalism are fundamentally different: globalization is an historical process, a fact of how things are, but globalism is an ideology, a set op opinions about how things ought to be. Globalism is the ideology that advocates the liquidation of nations. Its opposite is nationalism. Globalization, on the other hand, is not an ideology at all. Ultimately, it is just the growth of communications and trade, and it has been happening since 1492* … Globalism is a deliberate political choice, no more inevitable than socialism … Globalization can exist without globalism … Japan has based her economy on exports for 50 years without ceasing to be one of the most nationalistic and culturally distinctive nations on earth” (aangehaal deur Ricardo Duchesne, Canada in decay: Mass immigration, diversity, and the ethnocide of European Canadians, London: Black House Publishing, 2017, 374p; Amazon Kindle $7.56, 2797). [* ‘n Verwysing na Christopher Columbus se “ontdekking” van die Nuwe Wêreld/die Amerikas.]

Ricardo Duchesne is, soos Lauren Southern, ‘n Kanadees. Op grond van die duidelike onderskeid wat Robert Locke tussen globalisering en globalisme tref, skryf Duchesne tereg: “Globalization and immigration are not necessarily connected” (2780). Later brei hy hierop uit en maak Duchesne seker die duidelikste en briljantste onderskeid tussen neokonserwatiewes (hier regse genoem) en linkses, bv liberaliste, wat ek in die literatuur teëgekom het: “It has been … in their endorsement of globalism (masquerading as globalization) that the left and right [called neoconservatives by Southern] have really converged in a state of amicable reinforcement, notwithstanding their varying emphasis on different aspects of globalism. The right’s [neoconservative’s] main interest has been the promotion of policies that augment the expansion of global capitalism, deregulation, freer mobility of capital and information at low cost between borders, as well as international labour migration” (5996). “National identities are inefficient, slow moving, inconsistent with the new technologies of communications. They want humans without national identities endlessly seeking pleasures in a ‘homogenized world market’ in which every person in the globe ‘wants products and features that everybody else wants.’ Different cultural preferences, national tastes, production standards and technologies are ‘vestiges of the past'” (6005).

“The Left’s globalist narrative is more complicated and goes something like this: Humans are members of the same species; the racial differences between them are superficial, cultures should not be viewed in ‘essentialist’ terms, but as constructs in a state of continuous change. To be a true liberal, one must allow individuals to express themselves without being tied to pre-given identities, be they cultural, national, or sexual identities. With the ‘freeing’ of humans from identities ‘constructed’ by ‘White males’ and the emergence of new gender and racial identities, humans will learn to become global citizens, identifying themselves as members of an ‘international community’ devoid of hierarchies of dominance and the divisions generated by ‘exclusive’ national identities” (6012). “These new humans will be morally sensitive to the suffering of ‘strangers,’ quick in their responses to violations in the human rights of everyone, assist those threatened by famines in Africa, tsunamis in Asia, floods and earthquakes, while celebrating trans-sexuality en pan-sexuality in an orgiastic state of happiness. With the spread of transnational corporations, IGOs [International Governmental Organizations] and INGOs [International Non-Governmental Organizations], the European Union and other supranational organizations and trade blocks, power has become ‘deterritorialized’ and so there is a need for global governance and the breakdown of nationalism. As members of this increasingly transnational world, Europeans must think of their cosmopolitan responsibility rather than their national interests” (6021).

“The right [neoconservatives] may not be as keen with leftist demands for ‘global social justice,’ but corporate globalists have come to realize that the seemingly humanitarian concerns of the left serve as an excellent moral umbrella for the spread of global capitalism. Corporations love the way leftist causes adorned the narcissistic consumerist culture they promote with humanitarian concerns about transsexual rights, ‘discriminated minorities’ and ‘suffering refugees.’ The left and the right have actually reached a new consensus on the supposed economic benefits of mass immigration. The dominant pro-immigration argument today is really a combination of right and left economic concerns about how the populations of Western countries are set to decline dramatically in the next decades due to continuing below-replacement fertility rates, which is resulting in a shrinking labour force, at the same time as the population is aging, which will bring a decline, so they argue, in both economic growth and in the possibility of financing socialist programs. A decline in population, both sides say, will bring a ‘massive’ crisis which, left to its own, without mass immigration, will result in widespread labour shortages, lower tax receipts, declining welfare supports and lower consumption levels” (6030).

Die samevattende gevolgtrekking waartoe Duchesne kom, is: “Forget left and right – the new divide in politics is between nationalists and globalists” (6036). “The Left and the Right are two sides of the same coin promoting globalism and identifying nationalists as the enemy. In the language of Carl Schmitt [1888-1985], both sides believe that the friend-enemy distinction can be abolished in a world in which there is consensus on basic human rights and economic interdependency. The one obstacle standing in the way of this abolition, they hold, is the tribalism of nationalism and White identity. Mass immigration will result in the mixing of races inside White created countries, and this will result in eternal happiness and endless prosperity” (6286).

Duchesne haal soos volg aan uit ‘n berig in die New York Times (4.03.2017): “Being mixed makes it harder to fall back on the tribal identities that have guided so much of human history, and that are now resurgent. Your background pushes you to construct a worldview that transcends the tribal … President Trump has answered this challenge by reaching backward – vowing to wall off America and invoking a whiter, more homogeneous country … The point is that diversity – of one’s own makeup, one’s experience, of groups of people solving problems, of cities and nations – is linked to economic prosperity, greater scientific prowess and a fairer judicial process” (6286).

Duchesne lewer die volgende kommentaar op hierdie berig: “This article … suffers from a sequence of monumental contradictions. First, it argues against the racist ‘homogeneity’ of whiter America, while insisting that race-mixed individuals are superior in intelligence and overall ability to create better nations. Secondly, it says that increasing racial diversification in the United States has been behind its prosperity, while informing us that ‘multiracials’ today make up only ‘an estimated 7 percent of Americans.’ What about the making of the United States into the wealthiest and most innovative nation in the world by the 1950s when the nation was whiter, and when non-whites were not partaking in the nation’s creative genius? Thirdly, the studies it cites about the superiority of mixed individuals amount to nothing more than ‘demonstrating’ that race mixed individuals tend to be stronger believers in ‘diversity’ and since diversity is good, and thus they are better for the nation’s wellbeing. This is the trashy reasoning they teach at American Ivy Leagues [universities]” (8915).

Duchesne skryf verder: “What the globalists fail to realize is that only Europeans are relinquishing the political, their tribal identity, whereas non-European nations and ethnic groups inside the West are globalizing and playing up to cosmopolitan values while maintaining their ethno-national identities. In the end, non-Europeans, if current trends continue, will win since the political ultimately exists in the context of a national community, and can never become universal. The US versus Them distinction cannot be abolished, for it is part of human nature, human creativity, the very energy that makes life meaningful, gives it colour and real diversity” (6294).

Slegs ‘n enkele aspek van Duchesne se jongste boek is hier bo bespreek. Ek het by ‘n vorige geleentheid oor ‘n ander boek van Duchesne geskryf: “Die kreatiewe, dinamiese ondermeningsgees van Europeërs” (Praag 24.02.2018). Daarin redeneer hy onder meer dat die blanke bevolking in Kanada eerder Europees as Amerikaans is. Die boek van Southern wat hier bo bespreek is sowel as dié van Duchesne toon egter in hoe ‘n groot mate die Kanadese en Amerikaanse werklikheid verstrengel is.

Dan Roodt: Indrukke van Nederland

Onlangs het ek drie weke in Amsterdam deurgebring. Daar is sekerlik geen ander land — behalwe miskien die Vlaamse streek in België — waarvan die geskiedenis so nou met ons s’n verweef is nie. Sonder die Nederlandse V.O.C., sou daar geen volksplanting in 1652 en geen Suid-Afrika gewees het nie.

Die eerste opvallende verskil met die huidige Suid-Afrika is dat Nederland veel beter en meer modern georganiseer is. Onder die ANC-bewind het ons tot die vlak van ‘n derdewêreldland verval, met ‘n outydse, magtige (en swart) burokrasie wat die bevolking administreer en verdruk. Vir my koms na Europa moes ek ‘n magdom geboortesertifikate vir my kinders van Binnelandse Sake in ‘n stink, chaotiese kantoortjie in Randburg aanvra. In Nederland geskied die meeste van jou interaksie met die staat, die munisipaliteit of die administrasie aanlyn. Naby die plek in Amsterdam waar ek en my gesin tuisgegaan het was ‘n kantoor van die “gemeente” oftewel munisipaliteit. Dit was skoon, netjies en modern. Ook sonder toue mense wat wag.

Amsterdam is ‘n bekoorlike, gesofistikeerde en kultuurryke stad wat jaarliks deur miljoene mense van regoor die aardbol besoek word. Oor die algemeen is die mense vriendelik en behulpsaam. Net hier en daar het ek ‘n onbeskofte of afsydige persoon teëgekom.

Nederland is natuurlik sinoniem met fietse. Oral is daar tweewielrytuie in sogenaamde “fietsstallings”. Veral by die Centraalstation van Amsterdam kan honderde, indien nie duisende, fietse opgemerk word wat daar gelaat is, terwyl die eienaars iewers heen met ‘n trein vertrek het. Openbare vervoer soos treine, trems (hulle noem dit “trams”) en busse werk goed en mens kan selfs laataand nog gemaklik elke tien minute of wat ‘n trein of ‘n trem haal.

Naas feitlik elke pad, is daar ‘n fietspad of -baan waar fietsers mag ry. Die meeste verkeersligte bevat drie soorte ligte: een vir motors, een vir fietse en een vir voetgangers. Dit neem ‘n rukkie om daaraan gewoond te raak, maar dis ‘n baie logiese stelsel.

Nederland is ook veilig – so anders as Suid-Afrika. Ek het nêrens bedreig gevoel nie. Hoewel daar ‘n toenemende aantal Moslems, swartes en ander immigrante in Nederland verkeer, is die soort geweld en wetteloosheid wat ons in Suid-Afrika ervaar, eenvoudig ondenkbaar. As mens daaraan dink dat daar in Nederland maar 110 moorde per jaar plaasvind, teenoor 19 000 in Suid-Afrika, dan besef jy dat daar ‘n hemelsbreë verskil in misdadigheid is.

In Nederland is daar so te sê volle indiensneming. Volgens beskikbare syfers van die owerheid bestaan daar 250 000 vakatures wat nie gevul kan word nie. Oral in Amsterdam, by winkels en ander ondernemings, het ek plakkate gesien wat ‘n “leuke baan” adverteer. Derdewêreldimmigrante word egter by voorkeur nie in diens geneem nie, omdat hulle nie oor die nodige kwalifikasies beskik nie, maar ook omdat werkgewers agterdogtig teenoor hul werksetiek staan. Hoewel Nederland ‘n polities korrekte beeld uitstraal, bestaan daar dus tog iewers ‘n “voorkeur vir blankes” as dit by indiensneming kom.

Aan die ander kant is daar ‘n skokkende hoeveelheid gemengde pare in Nederland, met vele “nuwe kleurlinge” wat uit sulke huwelike of saamwoonverhoudings gebore word. Dikwels het ek op straat gewonder wat ‘n mooi, lang, blonde Nederlandse meisie of vrou in die swartman of Surinamer aan haar sy sien. Maar soos in Suid-Afrika, moedig die media en die advertensiewese vermenging aan as “iets normaals” en selfs wensliks.

Blykbaar is dit net Afrikaners en suidelike Amerikaners wat afsydig staan teenoor rasvermenging, miskien vanweë ons eeue lange ervaring van die ongeluk en verval wat daarmee gepaardgaan; in Wes-Europa gaan mense nog harde lesse in dié verband leer.

Hoewel vele jong Nederlanders en studente “regs” is en vir die Partij voor de Vrijheid (PVV) van Geert Wilders stem, verkeer die media en universiteite steeds in die hande van linkses. Tydens my verblyf in Amsterdam het ek ‘n demonstrasie daarvan gesien toe die minister van buitelandse sake, Stephanus Abraham (Stef) Blok hom tydens ‘n privaat geleentheid negatief oor immigrasie en derdewêreldimmigrante uitgelaat het. Onder andere het Blok gesê dat hy “geen multikulturele of multietniese land ken waar mense vreedsaam met mekaar saamleef nie”. Volgens sommige Nederlandse koerante sou hy selfs “genetiese redes” daarvoor aanvoer.

Verder het Blok gemeen dat Suriname, die voormalige Nederlandse kolonie met sy grotendeels swart en kleurlingbevolking, ‘n “mislukte staat” sou wees. “En dit het veral te make met die etniese samestelling,” het Blok gesê. Hy het Singapoer geprys omdat dié land “geen arm migrante toelaat nie, moontlik wel as skoonmakers.”

Die hoofstroommedia het onmiddellik histeries geraak. Selfs al het Blok noodgedwonge verskoning gemaak in ‘n brief aan die Tweede Kamer (die Nederlandse Volksraad) dat hy hom “in te skerp bewoordinge uitgelaat het”, het die pers so min of meer sy kop geëis. Die dagblad Het Parool, het dit op sy voorblad uitgedruk met die woorde: “Blok heeft spijt, maar is het genoeg?”

‘n Poging om ‘n mosie van wantroue teen Blok te laat aanneem deur die Tweede Kamer op 5 September 2018 het egter misluk, aangesien dit slegs die steun van die linkse partye, by name GroenLinks, die PvdA (Partij van de Arbeid) en die Partij voor die Dieren kon verwerf.

Soos elders in Europa, waar vernuwende denke meesal aan die regterkant van die politieke spektrum te vinde is, verkeer Links meerendeels in die verlede en hang die negentiende-eeuse sosialisme en kommunisme aan. Dit geld ook Suid-Afrika waar min of geen van die linkse partye hulle aan die toenemende krisis in ons land steur. Vir hulle gaan dit nog steeds om anti-apartheid, die Mandelakultus of Afrikaners wat bestraf of gestigmatiseer moet word. Die twee partye wat die meeste kommentaar oor Suid-Afrika en Afrikaners lewer, is die PVV van Geert Wilders en Forum voor Democratie van die jong politikus, Thierry Baudet.

Soos in Frankryk, Duitsland, Groot Brittanje, Swede en ander lande, is die enigste partye of groepe wat in Afrikaners belangstel of ons belange op die hart dra, diegene aan die regterkant van die politieke spektrum. Daarom het ons geen ander keuse as om met hulle saam te werk nie.

Daar bestaan ook ooreenkomste tussen Nederland en Suid-Afrika sover dit media en politiek betref. Die Engelse media in Suid-Afrika wat tans ANC-beleid propageer, is verlinks, anti-Westers, sosialisties en selfs kommunisties plek-plek, met die Afrikaanse media nie ver daarvandaan nie. Ons en die Nederlanders voer dus dieselfde tipe stryd net om gehoor te word en om ons as ‘n nasionale groep te handhaaf. Hoewel Nederland steeds oor ‘n eie, soewereine koninkryk beskik, is die land egter ondergeskik aan die Eurokrate van Brussel aan aan groter moondhede soos die VSA wat Nederland as ‘n klein landjie kan hiet en gebied.

Die grootste onderneming in Nederland – en in die hele Europese Unie! – is Koninklike Olie, oftewel “Royal Dutch Shell” soos dit op Engels bekendstaan. Shell is ‘n multinasionale maatskappy wat regoor die aardbol handel dryf, Engels as voertaal het en uitgelewer is aan die geopolitiek. In 2013 was Shell eerste op die Fortune Global 500-lys van die wêreld se grootste maatskappye, met ‘n omset van $556 miljard, ‘n bedrag wat gelykstaande was aan 84% van Nederland se BNP. Trouens, Shell se omset is rofweg twee keer so groot soos die hele ekonomie van Suid-Afrika!

Omdat Nederland via sy groot globale maatskappye soos Shell, Philips en Unilever so sterk deel uitmaak van die internasionale ekonomie, is die land ewe seer uitgelewer aan verengelsing en politieke korrektheid. Die Anglo-Amerikaanse oorheersing van die land is dus minder direk en ooglopend as by ons, maar nie minder skadelik vir die Nederlandse taal, kultuur en identiteit nie. Nie lank gelede nie, het Nederlanders die Swede verbygesteek as die tweedetaalsprekers wat die beste Engels magtig is. In Amsterdam wat toenemend deur toeriste oorval word, is dit soms irriterend hoe vinnig Hollanders met jou wil Engels praat as hulle hoor dat jy oor ‘n ander tongval beskik.

Verwoerd is in Amsterdam gebore en is, naas Paul Kruger sekerlik, tot vandag toe die mees gehate Afrikaner omdat hy dit durf waag het om teen Britse oorheersing in Suid-Afrika op te staan en insgelyks nie die dreigende Afromarxistiese revolusie wou aanvaar nie. Ná die tweede wêreldoorlog het vele Nederlanders na Suid-Afrika geëmigreer. Ook tydens en net ná die tweede vryheidsoorlog was daar sterk bande tussen Nederlanders en Afrikaners.

Hoewel daar vele struikelblokke bestaan, glo ek vas dat daardie gemeenskaplike Dietse identiteit van Afrikaners en Nederlanders – om van Vlaminge nie te vergeet nie – kan herleef. Dit hang van ons af of dit gaan gebeur of nie.

Dis ‘n ander groot onderwerp, maar ons moet besef dat die Afrikaner eintlik ‘n Europeër is, op ‘n manier wat Britte en Engelssprekendes nié is nie. Al woon ons reeds byna vier eeue op die Afrikakontinent, het ons in ons denke en in ons bloed getrou aan Europa en ons Dietse afkoms gebly en eintlik niks van Afrika behalwe die son en buitelug ons eie gemaak nie. Elke Afrikaner wat Nederland besoek, behoort dit binne enkele ure te besef.

Dan Roodt: Afrikaner en Hollander: Dis tyd dat ons mekaar vind

Elke Afrikaner is trots op Jan van Riebeeck. Toe Zuma iets neerhalends oor ons volksvader sê, het daar spontaan op sosiale media die slagspreuk “Je suis Jan”, verskyn, tesame met ou randnote waarop sy afbeelding trots gepryk het. Die ou rand, die sterk rand, toe die Kaap nog spreekwoordelik Hollands was… Maar soms vergeet Afrikaners ‘n belangrike deel van die verhaal: Jan van Riebeeck was ‘n Nederlander!

Soos by familie, bestaan daar ‘n liefdehaatverhouding tussen Afrikaners en Nederlanders. Vele Afrikaners sit nog in die verlede — die meer onlangse verlede — vas en dink dat Nederland steeds uit fanatiese lede van Connie Braam se Anti-apartheidsbeweging en ‘n klomp linkse hippies wat dagga in Amsterdamse coffeeshops rook, bestaan. Nee, mense, Nederland het sedertdien ver gevorder: daar was Pim Fortuyn, wat na Verwoerd wreed in ‘n sluipmoord vermoor is, asook die wêreldberoemde Geert Wilders wat vier-en-twintig uur bewaak moet word omdat hy hom sterk teen die Islamisering van Nederland uitgespreek het. Maar ook: ‘n dapper Nederlander genaamd Hans Janmaat wat heel eerste in die tagtigerjare die immigrasie en die verswelging van Nederland deur Derdewêreldimmigrante begin bekla het. Hy het die slagspreuk, “Eigen volk eerst” gebruik, wat vandag tot in Amerika gehoor word. Trouens, verlede jaar naby Nashville, Tennessee, wou Jared Taylor by my weet hoe mens die Nederlandse en Afrikaanse “g” van “Eigen volk eerst” uitspreek.

Hans Janmaat was die voorloper van die huidige regse beweging in Nederland. Hy is deur sy eie mense meer gehaat as wat Connie Braam se Anti-apartheidsbeweging ooit Afrikaners gehaat het. In die parlement, die Tweede Kamer, het almal uit die saal gestap as hy begin praat. Op ‘n stadium was hy die aangeklaagde in 300 hofsake waarin hy van rassisme, vreemdelingehaat en dergelike meer beskuldig is. Linkses het die hotel waarin sy party ‘n vergadering gehou het aan die brand gesteek. Hy kon uit die brandende hotel ontsnap deur ‘n lakentou te maak, maar toe sy sekretaresse dieselfde doen, val sy deur ‘n ruit, waarna haar bene geamputeer moes word. As opgeleide ekonoom het Janmaat egter besef dat immigrasie niks goeds vir Nederland gaan beteken nie, daarom het hy hom tot aan die einde van sy lewe in 2002 nie laat afskrik nie.

Vandag bestaan daar ‘n lewendige, beskaafde en intellektuele regse beweging in Nederland wat veel wyer as die Partij voor de Vrijheid strek. Daar bestaan ook iets wat “nieuw rechts” genoem word, ‘n term wat dalk na die Franse beweging van die sewentiger- en tagtigerjare terug te voer is. Trouens, Nederland verkeer op die voorpunt van die Europese herontwaking wat tans momentum verkry en oplaas ook besig is om Duitsland te bereik, soos ons verlede naweek tydens die Bondsdagverkiesing gesien het.

In die Tweede Kamer der Staaten-Generaal, kortweg die Tweede Kamer genoem, beskik die PVV oor 20 setels — teenoor die linkse Partij van de Arbeid, eens die ruggraat van die Nederlandse Anti-apartheidsbeweging — se nege. Slegs die sentrumregse Volkspartij voor Vrijheid en Democratie (VVD) het meer setels as die PVV, en waarskynlik nie vir lank nie.

Skielik ná verlede Sondag se Duitse verkiesing, is ek uitgenooi om met ‘n dinkskrum in Bonn oor Suid-Afrika en die probleme van multikulturalisme te gaan praat. Maar ek gaan ook Amsterdam aandoen om ons bande met Nederland te probeer versterk. Dis hoog tyd dat ons anti-apartheid en die onlangse verlede begrawe en begin saamwerk tot ons wedersydse voordeel en oorlewing!

My visie vir ‘n toekomstige verhouding tussen Nederland (maar ook Vlaandere) en Afrikaner-Suid-Afrika kom neer op die Skandinawiese model. In Skandinawië bestaan daar ook verwante, dog afsonderlike tale. Nietemin neem Swede, die land met die grootste bevolking en ekonomie, ‘n leidende rol in om ‘n Nordiese kultuur en ekonomiese blok in stand te hou. Presies dieselfde kan tussen Nederlanders, Vlaminge en Afrikaners gebeur. Weliswaar bestaan daar reeds noue samewerking op alle gebiede tussen Nederland en Vlaandere, wat eintlik een Nederlandssprekende gebied beslaan, maar ons Afrikaners kan ook ‘n belangrike rol begin speel, as ons maar net wil! Nederland moet ook, vanweë die grootte van haar bevolking en ekonomie, die funksie van ‘n Swede begin inneem en sorg dat daar groter koördinasie en samewerking tussen die verskillende onderdele van ‘n goter Dietse nasie of groepering plaasvind.

Suid-Afrika, hoewel onafhanklik sedert 1910, is verreweg die suksesvolste Nederlandse kolonie wat daar ooit was. Sonder die VOC en die Nederlandse Goue Eeu van die 1600’s, sou daar nooit ‘n Jan van Riebeeck gewees het nie, nóg minder Afrikaners en Afrikaans.

Johannes van Melle

So van Afrikaans gepraat: Vele Nederlanders wonder vandag waarom ons nie maar kon aangehou het om Afrikaans as ‘n soort dialek of volkstaal te praat en Nederlands te skryf, soos wat dit in Nederland en Vlaandere met hul veertigtal dialekte gedoen word nie. Maar ook Afrikaans is ten dele deur Nederlanders, nie net Afrikaners nie, geskep! Sonder die groot aantal Hollanderonderwysers wat net ná die Tweede Vryheidsoorlog Suid-Afrika toe geëmigreer het, sou daar nooit Afrikaans gewees het nie. Hulle en hul kinders het ‘n leidende rol in die totstandkoming van die vroeë Afrikaanse letterkunde gespeel. Onder andere is die beste Afrikaanse roman uit die vroeë twintigste eeu, Bart Nel, deur ‘n Nederlander, Johannes (Jan) van Melle geskryf. Let wel: nie in Nederlands nie, maar in Afrikaans!

Johannes van Melle is op 1 Februarie 1887 in Goes, Nederland, gebore en kom as immigrant in 1906 in ons land aan. Hy sterf op 8 November 1953 in Johannesburg.

Bart Nel speel tydens die Rebellie af, daarom kan dit ook as ‘n vroeë Afrikanernasionalistiese roman gelees word. Vanweë sy politieke keuse om by die Rebellie aan te sluit, verloor die hoofkarakter alles wat hy het: sy plaas, sy vryheid (vir sy opstand moet hy tronk toe gaan), sy familie, sy mooi vrou wat van hom skei en met ‘n ander man trou. Aan die einde spreek hy die beroemde woorde wat al byna ‘n eeu lank in Afrikaans weerklink:

“Hulle het nou alles, hulle het my grond, my vrou, my kinders. Maar my het hulle nie. Hulle kan maar kom, hulle kan my maar in die tronk gooi en hulle kan maar my grond vat; hulle kan my maar doodskiet ook, maar my sal hulle nie kry nie. […] My kry hulle nooit. Ek is Bart Nel van toe af, en ek is nog hy.”

Dié paragraaf uit Bart Nel kan amper as allegorie op ons huidige situasie toegepas word: Afrikaners het byna alles verloor: ons openbare maatskappye, ons pensioene, ons politieke mag, ons grond, ons hospitale, ons universiteite, ‘n groot klomp van ons skole, en so kan ons aangaan. Maar, soos Bart Nel sou sê: Ons is nog óns!

Ons huidige probleme is meer materieel en ekonomies van aard. En dis nou waar Nederland, die Moederland inkom. Terloops, die Engelse in Suid-Afrika het altyd hul bande met die Verenigde Koninkryk of met die breër Britse Ryk of Statebond behou. Dit het hulle ‘n voordeel gegee. Hulle voel ewe tuis in die VK, Australië of Kanada as in Suid-Afrika. Hierteenoor wou ons Afrikaners dalk té onafhanklik wees, té selfstandig: eie land, eie taal, eie kultuur, eie identiteit. En, soortgelyk aan ‘n eeu gelede, het ons weereens die stryd teen die Britse Ryk verloor. Met die geringe verskil dat die Britte dié keer nie met die wapen in Suid-Afrika kom veg het nie, maar met die pen vanuit Londen, met propaganda, foto’s, beeldmateriaal, slagspreuke, “apartheid is ‘n misdaad teen die mensdom”, en dergelike meer. Dit was ‘n semantiese oorlog.

Soos Suid-Afrika onder Afrikanerregering by verre die welvarendste land in Afrika was, net so tel Nederland onder die welvarendstes in Europa. Naas die metropolitaanse gebiede van Parys, Londen, Milaan, Madrid en die Ryn-Ruhr in Duitsland, verteenwoordig die Nederlandse “Randstad” een van die grootste stedelike ekonomieë in Europa. Nes Pretoria en Johannesburg oor die afgelope dekade of twee “aanmekaar gegroei” het, het die vier groot Nederlandse stede van Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Den Haag ook ineengestrengel geraak en word as een ekonomiese streek, die Randstad, beskou. Die Randstad is ekonomies groter as Frankfurt, Rome, München, Berlyn, Stockholm en vele ander metropolitaanse gebiede in Europa.

Anders as Suid-Afrika met sy uitgestrekte vlaktes en verlate Karoogebied, is Nederland maar so groot soos die Krugerwildtuin. Dis egter ‘n besige klein landjie met sestien miljoen mense en ‘n ekonomie van $752 miljard per jaar. Hierteenoor is Suid-Afrika met sy reusebevolking van 56 miljoen mense se ekonomie slegs $280 miljard groot.

Gegewe die internet wat kommunikasie tussen lande byna gratis gemaak het, sou dit baie maklik vir Afrikaners wees om by die Nederlandse ekonomie in te skakel. Nederland, ‘n ryk en welvarende eerstewêreldland, is op sy beurt met die reuse-ekonomie van Noord-Europa, waaronder België, Frankryk, Duitsland, Switserland en Skandinawië verweef. Om vir ons twee tot drie miljoen Afrikaners werk te skep deur handel en aanlynwerk met Nederland, om nie van Vlaandere te vergeet nie, gaan baie makliker wees as om jou teen regstellende (amper skryf ek regstelende) aksie in Suid-Afrika te probeer verset.

Nederland, veral met sy sterk regse of behoudende beweging, is op pad op. Suid-Afrika, danksy die keuses van mnr. FW de Klerk en ‘n vorige geslag hopelose Afrikanerleiers, is op pad af, al verder in die ekstreemlinkse, antiblanke, Afromarxistiese moeras in. Vandeesweek het Johann Rupert dit ervaar en is daar voor die hoofkantoor van Remgro op Stellenbosch openlik en luidrugtig “One settler, one bullet” gesing. Vir die oomblik is daar nie veel wat ons daaraan kan doen nie, behalwe om ons as gemeenskap van die ergste geweld en verval af te sonder.

In die nabye toekoms sal ons kinders, soos van ouds in die negentiende en vroeë twintigste eeu, waarskynlik in Nederland en Vlaandere moet gaan studeer, want die Suid-Afrikaanse universiteite gaan Afrika-universiteite word waar politieke agitasie en finansiële probleme die botoon gaan voer, met weinig opvoeding en opleiding wat plaasvind. Eintlik gebeur dit reeds. Soos wat die getalle studente toeneem en standaarde daal, gaan daar niks van ons eertydse skoon, netjiese en voortreflike kampusse oorbly nie. Daarvoor het dieselfde De Klerk-geslag, waaronder die akademiese potentate Johan van Zyl, Theuns Eloff, Chris Brink, Wim de Villiers, Faan Hancke en vele ander, gesorg. Eers moes Engels ingebring word, toe moes die kampusse “transformeer” en “dekoloniseer”, volledig “Afrika-universiteite” word, met alles wat daarmee saamhang.

Dat ons mense op ‘n streep Australië en Nieu-Seeland toe emigreer, waar hul kinders blitssnel verengels, is vir my ‘n onding. As jy dan móét emigreer en hierdie mooi land waar Jan van Riebeeck in 1652 aan wal gestap het, wil verlaat, waarom nie eerder Nederland toe emigreer nie? Al vernederlands jou kinders en kleinkinders, gaan hulle nog eendag Afrikaans kan verstaan en word die naelstring wat hulle aan ons eeue oue Dietse kultuur verbind, nie finaal geknip nie.

Van die Nederlandse ambassade in Suid-Afrika, waar die linkse burokrate steeds die septer swaai, kan ons nie veel verwag nie. Hulle is die ANC se vriend en die Afrikaner, asook die nieu-regse Nederlander, se vyand. Maar Nederland se sake- en kulturele sektore staan vir ons oop. Saam kan ons films maak, boeke skryf en vertaal, boer in Nederland en Suid-Afrika, asook met die hele wêreld handel dryf.

Die Suid-Afrikaanse ekonomie het Afrikaners nodig, nie andersom nie. Sonder om die land te verlaat, kan ons môre delokaliseer en ‘n inkomste oorkant die water begin verdien. Laat Engelse Suid-Afrika met sy groter wordende probleme en links-politieke radikalisme maar opsnork.

Trouens, ek verstout my om te sê: As ons en die Nederlanders kan begin saamwerk binne ‘n Skandinawiese model, kan die VOC straks herleef! Ons sal nuwe markte verower, ons kultuur sal bloei soos laas in die sewentiende eeu of in Afrikaans in die 1960’s toe ons films die Hollywoodfilms by die loket uitgestof het. En ja, nie net die Kaap nie, maar ‘n groot deel van die wêreld sal spreekwoordelik Hollands wees.

Daar bestaan ‘n lang artikel deur Bart de Graaff wat die historiese verhouding tussen Afrikaners en Nederlanders naspeur: Onbeantwoorde liefde: Nederlandse betweters en Afrikaner Boeren. Ek wou so half daarop antwoord, maar sal dit dalk by ‘n ander geleentheid doen. Interessant egter is dat De Graaff meen dat Nederlanders sedert die Eerste Vryheidsoorlog met groot welwillendheid na Afrikaners gekyk het, en ook in hul veglus teen die Engelse iets van ‘n verlore Nederlandse heldedom gesien het. Soos hy dit in die inleidende paragraaf stel:

Wie de geschiedenis van de Nederlandse betrekkingen met Zuid-Afrika analyseert, kan niet om de culturele verwantschap heen die bestond (en bestaat) tussen Nederland en het Afrikaanstalige deel van de Zuid-Afrikaanse bevolking. De verwantschap die ertoe leidde dat Nederland vanaf 1880 lange tijd met grote welwillendheid naar blank Zuid-Afrika heeft gekeken. Al was dat omgekeerd zeker niet het geval.

Wilhelmina Helena Pauline Maria, Prinses van Oranje-Nassau en Hertogin van Mecklenburg, Koningin der Nederlanden van 23 november 1890 tot 4 september 1948.

Daardie geskiedenis is egter nie verby nie; ons skep dit steeds. Veral danksy Martin Bosma van die PVV wat van Afrikaans en Afrikaners weer ‘n gesprekspunt in die Tweede Kamer en in die Nederlandse media gemaak het, het iets van die glorieryke dae van die laat negentiende eeu teruggekeer, ‘n tyd toe vele Nederlanders bereid was om saam met ons teen die Engelse te kom veg, en Paul Kruger oral in Nederland vol sale getrek en toegejuig is. Die mooi jong koningin van destyds, Wilhelmina, na wie ‘n straat in Pretoria tot onlangs toe nog vernoem was, was in ‘n sekere sin ook óns koningin, soveel het sy vir ons omgegee.

Een aand by Wits in ‘n saal vol mense het ek ervaar hoe Frederik van Zyl Slabbert kruip voor Engelse; dit het my ‘n afsku in die man gegee wat my tot in die graf sal bybly. Daar is niks so afgrysliks soos ‘n hanskakie of ‘n Engelskaner nie. Vandag wemel dit natuurlik van hulle, veral in die geledere van Naspers waar hulle die Engelse politieke korrektheid en linksheid meer fanaties aanhang as wat ‘n salafis hom aan Islam onderwerp. Of dalk is dit een en dieselfde ding, want linksheid lei in ons tyd soomloos na onderwerping aan Allah, die “multikulturele” god. Islam beteken mos “onderwerping”, ‘n blindelingse onderwerping. Op ‘n manier is Afrikanerskap in die nuwe Suid-Afrika insgelyks tot blindelingse onderwerping gereduseer: onderwerping aan die swartman, aan politieke korrektheid, aan Engels, aan boetedoening vir apartheid, aan grondhervorming, aan antiblanke diskriminasie wat ons met gelatenheid moet aanvaar.

Van Zyl Slabbert het so ‘n patetiese, dom boekie geskryf, Afrikaner-Afrikaan, maar wat natuurlik deur al die Naspers-idiote opgehemel is. Daarin het hy ‘n pleidooi daarvoor gelewer dat die Afrikaner volledig “Afrikaan” moet word en sy vorige Europese identiteit heeltemal moet prysgee. My antwoord: Laat die Engelse en die hanskakies maar deur Afrika geassimileer en Afrikane in daardie sin word. As kinders van Jan, sal ons altyd trou aan ons tradisie bly. Nie Afrikaner-Afrikaan nie, maar Afrikaner-Eurokaner, Afrikaans-Nederlander of Dietser. Aan die einde van sy lewe het my pa, wat eens Afrikaans en Nederlands onder C.M. van den Heever gestudeer het, maar ook ‘n groot aanhanger van die laat-Romantiese Nederlandse digter A. Roland Holst was, hom uit protes teen Afrikanerverraad ‘n Dietser begin noem.

Ek sien op die Nederlandse Wikipedia dat daar ook taamlik “verregse” konnotasies aan dié term kleef:

Een reden dat het woord Diets minder in het moderne Nederlands wordt gebruikt, is dat deze term met voorliefde werd gebruikt door 20e-eeuwse fascisten van onder meer het Zwart Front en het VNV, en nationaalsocialisten van de NSB. Zij gebruikten ideologisch geladen termen als ‘Diets’ om te refereren aan de gezamenlijke of gedeelde oorsprong van de Nederlandse volkeren en zo hun streefdoel van een Heel-Nederland van een half mythische, half historische naam te voorzien: ‘Dietsland’. Vooral uit dit laatste blijkt het hervondene van deze naamgeving. Zij wilden ‘terug’ naar de basis, het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden of de Zeventien Provinciën.

Of my oorlede vader daarvan bewus was, weet ek nie. In elk geval, dit klink vir my reg: Dietser. Wat jy ook al doen of wat jy ook al sê, hulle gaan jou “verregs” noem. Dus, laat ons ons nie inhibeer nie. Dít het Martin Bosma van die PVV ook genoem in sy boek met die barokke titel: De schijn-élite van die valse munters — Drees, extreem rechts, die sixities, nuttige idioten, Groep Wilders en ik wat hier gratis afgelaai kan word.

Terug na die oorsprong, terug na oer-Afrika, dis mos waaroor die politiek deesdae in Suid-Afrika gaan. Die Britse Ryk het reeds herleef met “Afrikaans must fall”. Suid-Afrika raak al hoe meer negentiende-eeus, half gevange tussen Britse sendelingdenke en Zoeloe-wreedheid, met nuwe konsentrasiekampe op die horison, ‘n tweede volksmoord. Die paaie en geboue sal binnekort ook lyk soos in die negentiende eeu, met die gehalte van “Engelse” regering wat ons tans geniet.

Ons wil egter nie terug na die negentiende eeu of die vroeë ystertydperk waarin dié land hom bevind het voor die VOC en daarna die Groot Trek hom getref het nie. Ons wil vorentoe, die een-en-twintigste eeu in.

Sáám met ons Europese bloedfamilie, die ander Dietsers.

Help my om die Dietse droom te bewaarheid! Skenk geld vir my Europese toer of sluit by PRAAG aan. Kontak my op Twitter of Facebook of per e-pos by dan[aapstert]praag.org indien u enige vrae het of PRAAG se bankbesonderhede verlang.

Europese toer: Bonn—Berlyn—Amsterdam—Brussel—Parys en dalk Stockholm: 31 oktober tot 10 november 2017.

Ns. Die feit dat koningin Wilhelmina óók ‘n prinses van Mecklenburg was, roer regtig my hartsnare. Niet net het die AfD in die onlangse Duitse verkiesing daar meer as 20 persent stemme ontvang nie, maar dis mos ook eintlik ‘n deel waar Platduits tot onlangs gepraat is, ‘n taal wat na aan Nederlands en Afrikaans verwant is.

Israeliese president vaar uit teen Marine oor kollektiewe Franse skuld

Die Israeliese president Reuven Rivlin het op Holocaust-herinneringsdag gesê dat die tendens in Europa om misdade teen Jode tydens die holocaust nie as hoogste prioriteit te beskou nie, gevaarlik is. Die Franse het ‘n kollektiewe en ewigdurende verantwoordelikheid teenoor Jode wat vir alle komende generasies moet geld, volgens hom.

Rivlin het uitgevaar by Marine Le Pen, die nasionalistiese Franse leier wat deurgedring het na die tweede ronde van die Franse presidensiële verkiesing. Reuvlin het Maandag ‘n “oorlog” gevra het teen ‘n nuwe soort “holocaust ontkenning” van Le Pen.

“As ‘n soewereine staat wat nasionale onafhanklikheid verkry het, het ons die plig om van ander nasies en state te eis dat ons nie verantwoordelikheid moet ontduik nie,” het Rivlin gesê. “Ons moet ‘n oorlog voer teen die huidige en gevaarlike golf van holocaustontkenning. Ons moet die afstanddoening van nasionale verantwoordelikheid in die naam van beweerde slagoffers beveg.”

“Dit is ‘n ontkenning wat daarop gemik is om die politieke en morele verantwoordelikheid wat die kern van die herinnering aan die holocaust in die komende generasies moet wees, te vernietig. Slagofferskap is die mees omvattende en effektiewe manier om verantwoordelikheid te ontduik,” het hy gesê.

As slagoffers sal Europeërs onwillig wees om verantwoordelikheid te aanvaar om hedendaagse anti-semitisme, vreemdelinghaat en om toenemende nasionalistiese geweld te bestry, het Rivlin gesê. “Dit is nie ‘n ontkenning van die bestaan ​​van die holocaust nie, maar ‘n ontkenning van die onderskeid tussen ‘n slagoffer en ‘n misdadiger.”

Rivlin het sonder om direk na Le Pen te verwys, te kere gegaan oor ‘n “Franse presidensiële kandidaat” wat “Frankryk se verantwoordelikheid vir die deportasie van Jode tydens die Tweede Wêreldoorlog ontken het,” het Rivlin Maandag in sy toespraak by Kibbutz Lohamei HaGeta’ot in Galilea gesê.

Rivlin het verwys na ‘n onderhoud met Le Pen op RTL-radio vroeër hierdie maand toe sy gesê het dat Frankryk nie kollektiewe verantwoordelikheid kan dra vir die 13 000 Jode in 1942 by die Vel d’Hiv fietsrystadion byeengebring is voordat hulle na die Duitse konsentrasiekampe vervoer is nie.

Le Pen is deur ander presidensiële kandidate sowel as Israel se ministerie van buitelandse sake veroordeel toe sy vroeër hierdie maand voorgestel het dat die skuld slegs aan skuldige partye toegeskryf moet word en nie onoordeelkundig aan alle Franse nie.

Verantwoordelikheid, het sy gesê, lê by dié mense wat destyds die gruweldade gepleeg het, en nie by alle Franse nie. Baie Franse wat byvoorbeeld ná die oorlog gebore is, kan nie op hierdie wyse beoordeel word nie.

Le Pen het gesê dat “as daar mense verantwoordelik is vir die deportasie van Franse Jode, is dit diegene wat destyds aan bewind was. Dit is nie die hele Frankryk nie”.

Die ministerie van buitelandse sake in Israel het haar opmerkings “teenstrydig met historiese waarheid” genoem en gewaarsku dat geslagte van Franse verantwoordelik gehou moet word vir die misdade van die holocaust. “Die ontkenning van verantwoordelikheid van die misdade wat in die dae van die Tweede Wêreldoorlog gepleeg is, is die ontkenning van ‘n nuwe, meer vernietigende en gevaarlike soort ontkenning,” het Rivlin gesê.

Die president van Israel het Le Pen se opmerkings as “uniek ontstellend” beskryf en het sy land aangemoedig om nie “onheilige alliansies” met opkomende nasionalistiese partye in Europa te maak nie.

Hy het Geert Wilders in Nederland ook uitgesonder as ongewens.

Marine Le Pen en Macron deur na 2de rondte

Marine Le Pen, leidster van die Front National en Emmanuel Marcon, die eertydse bankier sonder ‘n party, het gisteraand as die wenners na vore getree in die hoogs mededingende eerste rondte van die Franse presidentsverkiesing.

Die finale stemtotale van die ministerie van binnelandse sake too dat Macron bo-aan geëiendig het met 23,75 persent, terwyl Le Pen ‘n kortkop agter hom was met 21,53 persent.

In die tweede rondte van die geveg met Macron, sal Le Pen weereens fokus op die hoofelement van haar veldtog: globalisme teenoor nasionalisme. Die globaliste kan egter op die verlinkses reken om geweld by te dra. Die uitslag van gister se verkiesing het betogings in Parys ontketen waartydens etlike honderde jeugdiges op die Place de la Bastille onluste gepleeg het tydens ‘n “anti-fascistiese betoging”.

Die onluspolisie het kort ná die aankondiging dat Le Pen tot die finale rondte deurgedring het met linksgesindes gebots. Toe die polisie die betogers nader, is hulle met bottels en klappers gegooi, het ‘n joernalis van AFP berig. Drie mense is volgens die polisie in hegtenis geneem.
Ook in Nantes is ‘n “anti-fascistiese betoging” laataand Sondag gehou.

In haar oorwinningstoespraak in Hénin Beaumont het Len Pen aan die Franse gesê  om te vergeet van die partypolitiek wat verkiesings in die verlede gekenmerk het. “Die groot uitdaging is globalisering,” het Le Pen aan haar ondersteuners gesê. “Ek is die kandidaat uit die volk.”

Florian Philippot het kiesers herinner aan die ideologiese stryd met Macron wat tydens ‘n televisie-onderhoud met die France2-kanaal gaan plaasvind. “Ons het daarin geslaag om die idee van patriotisme op alle vlakke te vestig,” het Philippot gesê. “Dit gaan eintlik oor die konflik tussen privaat belange en die belange van die nasie.”

Op LCI het Philippot op Maandag 24 April verklaar: “Onder die kiesers van François Fillon gaan daar vele wees wat nie gaan aanvaar dat hulle vir die persoon moet stem wat gister (Sondag) nog ‘Emmanuel Hollande’ genoem is nie, aangesien dit die bynaam is wat die Republikeine op hom geplak het.”

François Fillon, die sentrum-regse kandidaat van die Republikeine wat voorgegee het om ook teen immigrasie te wees, het derde geëindig. Hy het gesê dat hy vir die linkse Emmanuel Macron gaan stem om Marine Le Pen te verhoed om in die tweede rondte van die verkiesing te wen. “Om buite stemming te bly is nie in my gene nie, veral wanneer ‘n ekstremistiese party naby aan die mag is,” het Fillon verklaar nadat hy sy neerlaag aanvaar het. “Ekstremisme kan slegs onheil en verdeeldheid oor Frankryk bring.”

Die kandidaat van die regerende Sosialistiese Party, Benoît Hamon, het in die vyfde plek geëindig. Hy het ‘n vyandige veldtog teen Macron gevoer, maar al die verguising het Sondag ná sy verpletterende neerlaag tot ‘n einde gekom. “Daar is ‘n duidelike onderskeid tussen ‘n politieke mededinger en ‘n vyand van die republiek,” het Hamon sonder ironie gesê en daarmee ‘n beroep op alle Sosialiste gedoen om vir Macron te stem, terwyl hy byvoeg: “Dit is nou doodernstig.”

Geert Wilders, leier van die Nederlandse Partij voor de vrijheid, wat tweede gekom het in die Nederlandse verkiesings in Maart, het sy gelukwense aan Marine oorgedra. “‘n Dag om te vier vir alle patriotte in Europa,” het hy getwiet. Matteo Salvini, leier van die Italiaanse Noordelike Liga, het op Twitter gesê: “Die mense tel hul koppe op. Sterkte Marine, dis tyd om uit Brussel se hok te breek!”
Nigel Farage, die voormalige Ukip-leier, is nie deur Macron en sy pro-EU-standpunt beïndruk nie. “Macron praat met die EU-vlag agter hom. Spreek boekdele,” het hy getwiet. “Macron se toespraak was leë onsin. Behalwe dat hy die status quo ondersteun, sê hy niks nie.”
Maar die leiers van die twee grootste politieke groepe in die Europese Parlement wat ook die EU ondersteun, Manfred Weber en Gianni Pitella, het Franse kiesers gemaan om nie op 7 Mei die Front National te ondersteun nie.
Die woordvoerder van die Angela Merkel, die Duitse kanselier, ondersteun insgelyks vir Macron en het om “alles van die beste vir die volgende twee weke” toegewens. Steffen Seibert het in ‘n twiet verklaar: “Dis goed dat Emmanuel Macron so suksesvol was met sy standpunt ten gunste van ‘n sterk EU en sosialemarkekonomie,” het Sigmar Gabriel, die Duitse minister van buitelandse sake bygevoeg en voorspel dat die 39-jarige Macron die volgende president van Frankryk gaan word.

Wilders se veiligheid ernstig in gedrang wys nuwe inligting

Geert Wilders is in goter gevaar as wat voorheen berig is, nadat meer inligting oor sekuriteitsprobleme onthul is.

Die politieke donderslag wat Woensdag in Nederland geslaan het, is op die punt om selfs meer skade aan die elite aan te rig.

‘n Polisieman met dubbele burgerskap (Marokkaans en Nederlands) het inligting aan Marokkaanse misdadigers en moontlik aan terroriste uitgelek. Hy was in diens van die DBB, Diens Bewaken en beveiligen, die diens wat Wilders beskerm.

Maar volgens die jongste onthullings het die agent, Faris Kattat, nie net gewerk vir die DBB nie, maar was ook deel van die IRIS span wat Wilders beskerm het, as ‘n “verkenner”. En asof dit nie genoeg is nie, is agent Faris in hegtenis geneem en vrygelaat die volgende dag.

Daarbenewens het Faris het ‘n broer, Mohammed, wat vir die polisie in Utrecht gewerk het, maar is afgedank omdat hy sensitiewe inligting in 2007 gelek het.

Twee polisiehoofde moes reeds bedank te midde van dié growwe nalatigheid. Theo van der Plas en Michel Beaten, wat die DBB bestuur, moes hierdie week op versoek van hul rooigesig meerderes die pad vat.

Wilders sou waarskynlik beter daaraan toe wees as hy sy eie veiligheidsmaatreëls bestuur, maar dit is streng verbode onder Hollandse reg. Hy het getwiet dat sy veiligheid tans ‘n ernstige kopseer is.

Die PVV het alle openbare verskynings deur Wilders en ander PVV parlementariërs gekanselleer, maar die regering meen “Wilders was nooit in gevaar te eniger tyd nie”, ‘n verrassende verklaring onder die omstandighede nadat nie minder nie as twee polisie afgedank is oor die saak.

Die Nederlandse Moslemgemeenskap het intussen woedend gereageer oor die arrestasie van Faris K. Hulle sê daar is geen Marokkaanse-Hollandse kriminele bendes nie en sy inhegtenisneming is nog ‘n teken van “rassisme”.

‘n Paar dae gelede het ‘n Moslemparlementariër Ahmed Marcouch van die Arbeiders gesê dat mense wat vir Wilders stem, nie in diens van die polisie behoort te wees nie en die enigste stemme van protes teen sy stelling het gekom van die PVV. Al die ander partye het instemmend geknik.

Wilders sê dat die agent hom selfs gevolg het na sy hoogsgeheime tuiste, ‘n plek wat veronderstel was om heeltemal veilig te wees.

Die jongste poging om Wilders se veiligheid te verontagsaam, moet kom as geen verrassing nie, veral ná die talle kere wat hy al wakker gemaak is in die middel van die nag om verskuif te word na ‘n veiliger plek weens moordkomplotte teen hom.

Die uitgewekene Nederlandse historikus, Arthur Legger, het nege jaar gelede oor die kommerwekkende metodes van die Nederlandse elite geskryf. Dit bring ‘n mens onder die indruk van hoe dapper Wilders is om standpunt in te neem teen ‘n amorele elite.

Die elite laat politici soos Wilders onbeskerm, sê Legger. “Net soos met Theo Van Gogh, het die direkteur en personeel van die Nederlandse Intelligensiediens grootliks geweet wat aangaan en wat gaan gebeur. Mohammed Bouyeri, die moordenaar van Theo van Gogh, was selfs hul informant vir ‘n paar maande, maar tog het hulle besluit om passief te bly. Op Dinsdag 16 Maart 2008 het die Nederlandse minister van Binnelandse Sake, G. Ter Horst hierdie feit in die Parlement erken.”

Leon Lemmer: Greg Johnson oor blanke nasionalisme

Ingevolge politieke korrektheid mag nie-wittes nie gekritiseer word nie. Een van my besware teen hierdie modeverskynsel is dat dit nie ‘n grondslag vir die verbetering van nie-wittes bied nie. Daar kan nie sprake wees dat as iemand nie-wit is hy/sy volmaak is nie. By alle indiwidue en etniese groepe word positiewe en negatiewe kenmerke aangetref.

Dit volg dat wittes, insluitende Afrikaners, nie volmaak is nie. Die rede waarom ek (meesal) versuim om enigiets negatief oor wittes en veral Afrikaners te skryf, is omdat hulle deesdae onder ‘n stortvloed kritiek deurloop. Sekerlik ook omdat hulle my eie mense is en ek nie so verlig is dat ek medepligtig aan hulle vertrapping wil wees nie. In hierdie land is daar baie dinge, in die verlede en selfs in oorblyfsels in die hede, waarop blankes/Afrikaners met reg trots kan wees.

‘n Ander etniese groep wat baie ondervinding van verguising het, is die Jode. Daar is sekerlik aspekte van Joodsheid wat vir my problematies is, bv besnydenis, wat ook by swartes aangetref word; ‘n primitiewe gebruik wat ek as barbaars ervaar. By die Jode is daar egter veral twee faktore wat my positief beïndruk. Die een is die sterk wil by die Israeli’s om die staat Israel te laat oorleef. Lees gerus Danny Danon se boek, Israel: The will to prevail (New York: Palgrave MacMillan, 2012, 241p; Amazon Kindle $9.11). As daar in die jare negentig plaaslik naasteby dieselfde standvastigheid by blanke en veral Afrikanerpolitici was, sou Suid-Afrika tans baie beter daar uitgesien het. Die ander faktor wat my houding versag, is die talle Joodse individue (filosowe, wetenskaplikes, skrywers, komponiste, skilders, ens) waarvoor ek waardering het.

In Greg Johnson se boek, New Right vs Old Right and other essays (San Francisco: Counter-Currents Publishing, 2014, 250p; Amazon Kindle $6.83), word die Jode kwaai gekritiseer. Alle “regses” of regse-instansies is egter nie anti-Joods nie omdat hulle onder meer die beskuldiging van naziisme wil voorkom. Geert Wilders en sy Vryheidsparty in Nederland is bv sowel pro-Joods as pro-Israel, onder meer omdat Wilders met ‘n Jodin getroud is. Daar word soms daarop aangedring dat ‘n onderskeid tussen Israeli’s en ander Jode gemaak moet word, maar daar is sekerlik ook oorvleueling. Hoewel daar geldige kritiek teen albei kante in die Israeli’s-Palestyne-konflik uitgespreek kan word, is ek altyd geneig om die beskaafste kant te kies. ‘n Oud-kollega van my, wat periodiek argeologiese opgrawings in Israel doen, beskou die Palestyne as die luiste en slegste mense op aarde. Kortom, pleks van Johnson se kritiek op Jode te herhaal en te probeer onderskei tussen wat daarvan geldig of ongeldig is, vind ek dit meer vrugbaar om my aandag eerder by sommige van sy ander opmerkings te bepaal.

Johnson is die hoofredakteur van Counter-Currents Publishing en die redakteur van die “webzine” North American New Right. Die meeste essays in hierdie bundel is voorheen in laasgenoemde e-tydskrif gepubliseer. Die teks lees maklik, is toegespits op Amerikaanse omstandighede en om verstaanbare redes is daar ‘n mate van herhaling. Daar word na Nuwe Regses verwys om assosiasie of verwarring met tradisionele/historiese regses, bv fasciste, te vermy. Nuwe Regses dui nie op ‘n politieke party nie, maar bloot op ‘n informele netwerk wat veral deur elektroniese kommunikasie, veral oor die internet, moontlik gemaak word.

In die voorwoord verduidelik Kevin MacDonald dat Johnson ‘n metapolitiek van wit identiteit wil skep; dus ‘n teoretiese raamwerk (“non-political preconditions of political change” – Kindle 247) wat latere sinvolle aksie moontlik maak. Johnson verduidelik: “The promotion of political change through the transformation of consciousness and culture is what we call metapolitics” (334). Die uiteindelike doelwit is ‘n blanke tuisland. Amerika, soos hy tans daar uitsien, word beskou as ‘n “unfolding disaster” (104); ‘n land waarin die blankes teen die middel van hierdie eeu na verwagting ‘n minderheid sal wees. Dit gaan vir Johnson dus nie om blanke meerderwaardigheid (“supremacism” – 109) nie, maar om die bevordering van wit nasionalisme (“ethnonationalism” – 252) met die oog op etnies-kulturele oorlewing.

Die Amerikaners van Europese oorsprong is biologies verwant (129); as’t ware ‘n onderskeibare uitgebreide familie met eie gemeenskaplike belange (273, 527). Soos Michael Polignano doen Johnson ‘n beroep op blankes “to take our own side”* (114). Dit is moreel reg, want die alternatief sou blanke volksmoord wees (213). Die blanke Amerikaners staar uitwissing in die gesig weens hulle sentrale regering se aanmoediging sedert 1965 van nie-wit immigrasie (183). Blankes in Amerika en elders is ‘n bedreigde spesie (518, 546). Daar is die wesenlike moontlikheid van die “global subversion” van blankes (608). Hoe kan dit bestry word? Deur blanke eenheid. Blankes moet saamstaan en hulle eie heil bevorder. “The lever by which we will move the world is the pursuit of intellectual and cultural hegemony [heerskappy/leierskap]” (830). [* Die verwysing is na Michael Polignano se boek, Taking our own side (San Francisco: Counter-Currents Publishing, 2011, 206p; Amazon Kindle $6,83).]

Die kern van regse politiek is dat die nivellering/gelykmaking/eendersverklaring van mense as onaanvaarbaar verwerp word. In die praktyk is mense (individueel en groepgewys) sekerlik nie eenders of op dieselfde vlak nie. Objektiewe waarnemers kan ‘n hiërargie by indiwidue én etniese groepe waarneem. Regses besef dat nivellering ‘n slenter is, want sodra (potensiële) gelykheid as politieke dogma aanvaar word, word beweer dat uitsluitlik blankes vir die klaarblyklike ongelykheid van mense verantwoordelik is; dat wittes dit moet erken, herhaaldelik om verskoning moet vra en sonder perk skadevergoeding moet opdok. Dit is waarom gewoonlik net nie-wittes deur bv “regstellings”, raskwotas en -teikens bevoordeel word. In beperkte mate geld dit soms ook blanke vroue, maar nooit wit mans nie. Regstellende aksie is wesenlik die selektiewe bevoordeling van Amerikaanse etniese minderheidsgroepe, te wete swartes, Hispaniste, Indiane en Asiate. Vir bevoordeling word vroue saam met etniese minderheidsgroepe gegroepeer, al is hulle getalsgewys nie werklik ‘n minderheidsgroep nie. Die rede waarom vroue bevoordelingstatus verwerf het, is omdat hulle soos Amerikaanse etniese minderheidsgroepe as slagoffers van diskriminasie, dus as benadeeldes, erken word.

Die ironie is dat hierdie inkleding van Amerikaanse regstellende aksie sonder meer deur die ANC-regering vir toepassing in Suid-Afrika oorgeneem is, klaarblyklik om die meerderheid ANC-ondersteuners, oftewel swart mag, te bevoordeel. In Suid-Afrika is die bevoordelingsgroepe die swartes, bruines, Asiate (dus drie etniese groepe wat tydens apartheid erken is) en vroue. Al word beweer dat daar ingevolge die Grondwet net individuele regte en geen groepregte bestaan nie, bewys regstellende aksie die teendeel. Die groot grief van swartes teen die blanke politieke bewind is rassediskriminasie, maar daardie diskriminasie word in omgekeerde vorm met die beleid van regstellende aksie voortgesit. In Amerika is swartes ‘n egte minderheid. In Suid-Afrika is swartes die verswelgende (80%+) meerderheid. Swartes kan plaaslik dus glad nie op egte minderheidstatus aanspraak maak nie. Daarom verwag/vereis hulle om in die nuwe Suid-Afrika weens beweerde historiese benadeling bevoordeel te word en daarby in baie groter mate as twee egte minderheidsgroepe, te wete die bruines en die Asiate. Anders as die Amerikaanse swartes was die plaaslike swartes nooit slawe nie, maar ook dít word deur hulle nie as ‘n beletsel op buitensporige bevoordeling erken nie. Daarom word allerhande soorte beweerde historiese benadeling graag tot vervelens toe oorbeklemtoon. In Amerika is blankes in die meerderheid terwyl hulle in Suid-Afrika ‘n egte etniese minderheid van minder as 10% van die bevolking is. Dit is hierdie groepie en veral die blanke mans wat in die nuwe Suid-Afrika vir erge benadeling uitgesonder word. En nie net vir benadeling nie, maar ook vir verguising. Ingevolge die Amerikaanse model, wat so graag (wanneer dit hom pas) klakkeloos deur die ANC nagevolg word, behoort blankes as ‘n minderheidsgroep bevoordeel te word; des te meer omdat blankes hulle plaaslik as bv voortreflike beskawers en ekonomie- en infrastruktuurbouers bewys het.

Johnson skryf: “Our ideal is a hierarchical society free of exploitation and injustice” (313). Hy bepleit “gradual and humane programs of territorial partition and population transfer” (334). ‘n Eie tuisland behoort aan iedere etniese groep gegun te word. Binne elke groep is daar ‘n hiërargie, bv: “We need to recognize that, culturally and politically speaking, some whites matter more than others. History is not made by the masses. It is made out of the masses. It is made by elites molding the masses” (391). Hieruit kan afgelei word waarom daar in die nuwe Suid-Afrika dikwels so ‘n groot weersin in elitisme (wat nivellering teenspreek) bestaan en demokrasie (as metoniem, of eufemistiese sinoniem, vir die massa) so sterk aangeprys word. Algemene stemreg (een mens, een stem), met alle stemme wat dieselfde gewig dra, is dié toonbeeld van suksesvolle gelykmaking, wat as voorwendsel gebruik word om mense ook in ander opsigte gelyk te verklaar.

Gelykheid word as geregtigheid bestempel terwyl daarmee in werklikheid die ooglopende verskille by mense ontken word. Daarmee word ook die onreg ontken wat ingebou is in ‘n stelsel waar alle stemme dieselfde gewig dra. Byvoorbeeld, die stem van ‘n armlastige plakker behoort myns insiens nie dieselfde gewig/waarde as dié van ‘n nyweraar te hê nie. Daar is heelwat wat weersin behoort te wek in die soort demokrasie waarmee ons plaaslik opgeskeep sit. In die kommunistiese tradisie word daar vir ‘n politieke party gestem en nie vir individue nie; hoogs uitsonderlik is daar egter soms onafhanklike kandidate. Omdat die oorgrote meerderheid kiesers swart en ongesofistikeerd is (dink aan die mate van oningeligtheid weens bv ongeletterdheid en die glad te baie wat vatbaar vir propaganda en intimidasie is), word grootliks etnies/rassisties gestem en kan die resultaat “soft totalitarianism” (435, 480) genoem word, wat ook in anti-wit brutaliteit uitdrukking vind.

Teen die liberaliste se slagspreuk van gelykheid, vryheid en broederskap moet weerstand gebied word. “Liberalism … generally prefers to kill us softly … the soft dissolution of differences through cultural assimilation” (993). “Ideas shape the world. Bad ideas are destroying it, and only better ideas will save it” (867). In ‘n homogeen gewenste of getransformeerde Suid-Afrika en wêreld sal daar al hoe minder ruimte vir Afrikaners, Afrikanernasionalisme en -kultuur en Afrikaans wees. In ons multi-etniese samelewing behoort diversiteit behou en inklusiwiteit teengestaan te word. Maar die ideaal behoort ‘n Afrikanertuisland te wees wat sover moontlik mono-etnies en -kultureel is. In ‘n multikulturele opset “the abolition of difference is accomplished by violence and cultural assimiliation” (993). Dit is wat tans op al die eens Afrikaanse universiteitskampusse en ook in Suid-Afrika in die breë plaasvind. Taaldiversiteit word vernietig deur Afrikaans af te gradeer of af te skaf. In die naam van inklusiwiteit (dikwels toeganklikheid genoem) word die werklikheid van kultuurverskille ontken. Dit word van blankes verwag om vir lief met onderploeging deur swart/Afrikakultuur te neem, wat dikwels uitdrukking in gewelddadigheid vind, waartydens eise gestel word en waaraan op ‘n dwase manier meesal sonder meer toegegee word.

Volgens Johnson is die onderskeid tussen “ons” en “hulle” van wesenlike belang in die politiek (1215). Dit is die grondslag vir die skepping van ‘n tuisland waarin ‘n etnies-kulturele groep beheer oor sy lot (“destiny”) verkry (1227). In so ‘n tuisland is sowel individuele as groepselfverwesenliking moontlik (1359). “We will cease to exist as a people if we do not have control over our own borders and destinies” (1886). “Ethnonationalism for everyone is noble and good” (1244). “It is natural, normal, and good for all people to love one’s own – to be partial to people and places that are close to you – to have stronger or weaker obligations based on proximity or distance (including genetic distance) from one’s self. These spirited attachments – suitably refined and enlightened by the intellect – are the proper basis of political nationalism” (1359). “Our goal is a white homeland in North America” (2234). Johnson is ‘n voorstander van “ethnonationalism for all peoples … We believe that it can be achieved by peaceful territorial divisions and population transfers” (1829). ‘n Mens kan natuurlik poog om realisties te wees en te vra: Maar sal diegene wat op blanke voorspoed parasiteer vreedsaam toelaat dat die ganse wat die goue eiers lê van hulle weggeneem word en hulle daarna self op eie bene hulle heil sal moet uitwerk?

In die nuwe Suid-Afrika word blankes gekritiseer, verwyt, verguis, gemarginaliseer, ens. Terselfdertyd word daar op hulle voorspoed geparasiteer. Swart ekonomiese bemagtiging is ‘n sprekende voorbeeld van wat ubuntu/medemenslikheid genoem word, waarvolgens van blankes verwag word om te gee en swartes hulleself daarop geregtig voel om die ontvangers te wees. Dit is ‘n situasie wat hom dwarsoor die wêreld voordoen, maar slegs daar waar blankes is. “Nothing is more obscene than exploiting people through their virtues. Thus, at a certain point, it is necessary to demand reciprocity as a condition for further dealings. Since white dispossession involves a host of non-reciprocal moral demands – for instance, only white countries are under the alleged moral obligation to destroy themselves through immigration – simply demanding moral reciprocity would bring many of our problems to a screaming halt” (1394). Byvoorbeeld, boere moet nie gelate toelaat dat die helfte en meer van hulle eiendom gratis aan swartes vervreem word nie. Hulle moet ‘n streep in die sand trek en vra: Wat kry ek in ruil daarvoor? Anders word toegegee aan die “suicide meme” waarvolgens blankes hulle eie ondergang borg met gevolge soos “driving us from our homes, destroying our cultures, and crowding out our posterity” (1568). In Amerika is die voorkeur wat aan nie-wit immigrante gegee word ‘n groot bedreiging vir blanke voortbestaan. Maar blanke oorlewing word wêreldwyd bedreig. “Low white birth rates and the immigration of fast-breeding non-whites threaten white peoples the world over with political dispossession, cultural obliteration, and, if present trends continue, biological extinction” (2008).

Onder die Amerikaanse blankes onderskei Johnson twee groepe: “Liberal Universalists and White Nationalists” (2325). Hy beskou liberalism as “the dominant religion of the West” (2368). In die nuwe Suid-Afrika is oorverligte blankes, wat swartes wil behaag en die belange van hulle eie mense verwaarloos en selfs vertrap, ‘n bekende verskynsel. Johnson maak gewag van “whites who are products of the current system and who work with non-whites to promote anti-white policies: affirmative action, racial integration, non-white immigration, multiculturalism, globalization, miscegenation, white guilt, etc. These people deserve punishment” (1630). “Any race that will not take its own side in racial conflict has no future. I am concerned to preserve my race simply because it is mine, because it is my extended family” (3143).

In Suid-Afrika is demokrasie ‘n eufemisme vir swart mag. Die massa, die meerderheid, het blykbaar nie danige wysheid in pag nie; des te meer omdat daardie massa in baie gevalle onderontwikkeld, ongeletterd, swak ingelig en maklik misleibaar is. Die regering kan verbeter word deur minimum vereistes te stel voordat iemand kwalifiseer om te kan stem. Die stel van minimum vereistes vir stemreg was ‘n positiewe kenmerk van die koloniale era. Sodanige beperkende voorwaardes sal merkwaardige verbetering in die regering meebring, des te meer as minimum vereistes ook vir politici gestel word, bv dat alle politici in die sentrale, provinsiale en plaaslike regering ten minste matriek of verkieslik ‘n graad moet hê. Johnson skryf: “Representative democracy can be improved by increasing the quality and decreasing the quantity of the electorate” (2633).

Johnson maak die volgende onderskeid: “White grandiosity is the view that whites are responsible for all good things … The flip side of white grandiosity is white guilt, the belief that whites are actually responsible for all the bad things in the world” (2385).Vir blankes is dit belangrik om weerbaar te wees teen die voortdurende pogings om skuldvervoelens by hulle te wek. “No healthy people should allow the past to turn into a dead weight impeding them from pursuing a better future” (1980). “I believe that each race and each distinct people [ie white Afrikaans and/or English speakers] should have a nation or nations of its own, in which it can live according to its own identity and values and pursue its own destiny” (3151). Dit impliseer dat so ‘n homogene kulturele groep ook beheer oor ‘n eie geografiese gebied, ‘n tuisland of nasiestaat, moet uitoefen. Ook van ons as Afrikaners kan gesê word: “We are a people who wish to have a future again” (2082).

Brexit-aardbewing tref linkses wêreldwyd

‘n Aardbewing het ons getref en die stof is so dik dat asemhaling onmoontlik is!

Dit was die paniekbevange geweeklaag van Brittanje se linkses en pro-immigrasie eenwêreldaanhangers nadat die Britte vir Brexit gestem het. Die Union Jack (foto bo) sal nie meer in Europa wapper nie.

‘n Meerderheid, meer as 51% het ten gunste van die beëindiging van lidmaatskap van die Europese Unie gestem in Donderdag se referendum. Net meer as 48-persent wou lid van die EU bly.

Slegs Londen, die sentrum van die banke, het gestem om in die EU te bly. Die noorde van Engeland het oorweldigend teen die EU gestem.

Oproepe vir David Cameron om te bedank na die groot nederlaag het reeds opgeklink.

Noord-Ierland en Skotland wat sterk ten gunste van voortgesette EU-lidmaatskap was, sal aanstons verklarings uitreik oor hul strewe om weg te breek uit die Verenigde Koninkryk.

In ‘n referendum wat hy net kon verloor, al wen hy ook, het Cameron sy eie posisie dermate verswak dat hy waarskynlik nie sal kan aanbly as premier nie.

Die nuus is met groot vreugde in Europa deur die onderskeie regse partye van Geert Wilders en Marine Le Pen ontvang.

In Brittanje het Nigel Farage gesê die “oorlog is gevoer teen multinasionale maatskappye, teen die groot handelsbanke, teen groot politiek, teen leuens, misleiding, korrupsie en bedrog”.

Die Britse pond het tot sy laagste vlak sedert 1985 teruggesak. Aandele in Japan het met meer as 3% gedaal en die Nikkei moes sluit. Goud het egter sterk vertoon.

Vroeë aanduidings het reeds getoon dat meer mense, as wat verwag is, ten gunste daarvan is om die EU te verlaat.

Die nuus kom nogtans as ‘n groot skok vir aanhangers van die Nuwe Wêreldorde.

Suid-Afrikaanse ekonome het ook vroeër gewaarsku dat ‘n wegbreekstem verreikende gevolge vir die land se ekonomie sal hê.

Raymond Parsons van die Noordwes Universiteit se Sakeskool sê so ‘n stap sal Suid-Afrika in ‘n tydperk van onsekerheid inlei.

Die Suid-Afrikaanse Reserwebank se swak besluit om rentekoerse te verhoog sal ná hierdie nuus die ekonomie waarskynlik in ‘n resessie dwing.

Brittanje was 43-jaar lank lid van die EU.

President Barack Obama, wat Brittanje aangemoedig het om te “bly” asook die voormalige minister van buitelandse sake Hillary Clinton se stemme is Donderdag uitgedoof.

Slegs Donald Trump het die veldtog om die EU te verlaat gesteun.

Geert Wilders vir die 3de keer aangewys as Nederlandse ‘politikus van die jaar’

Geert Wilders is in Nederland verkozen tot politicus van het jaar 2015. De verkiezing wordt elk jaar georganiseerd door het tv-programma EenVandaag. De PVV-leider kreeg een kwart van de ruim 37.000 stemmen. Hij won ook al in 2010 en 2013.

Geert Wilders krijgt vooral erkenning voor zijn standpunten in de vluchtelingencrisis. “Als enige politicus heeft hij oog voor de zorgen die veel Nederlanders hebben over asielzoekers”, aldus een deelnemer aan de verkiezingen.

Ook is het zijn “vooruitziende blik”, die Wilders voor veel mensen dé politicus van het jaar maakt. Een deelnemer schrijft: “Door iedereen verguisd en als racist weggezet maar ondertussen zijn veel voorspellingen uitgekomen én neemt politiek Den Haag veel van zijn standpunten over om de kiezer terug te halen.”

Volgens EenVandaag kreeg de PVV-leider ook stemmen van kijkers die het politiek niet met hem eens zijn. “De rest houdt zich vaak stil en dat is nog erger”.

Jesse Klaver

Op de tweede plaats eindigde GroenLinks-parlementariër Jesse Klaver, sinds mei fractievoorzitter in de Tweede Kamer. Hij kreeg 14 procent achter zich en stond duidelijk aan de leiding bij de jongeren. Minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem eindigde als derde met 9 procent.

Kort voor de bekendmaking van de uitslag riep Wilders, karakteristiek genoeg, nog dat alle vluchtelingen het land uit moeten. Hij deed dat in een kort debat in EenVandaag over het vluchtelingenprobleem. Klaver benadrukte dat politici de verantwoordelijkheid hebben om Nederland bij elkaar te houden.

Vorig jaar was ex-minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans winnaar van de verkiezing. Hij is nu Europees Commissaris.

Dan Roodt: Volksmoord en terrorisme moet in SA beveg word

Die politiek in Suid-Afrika is nie baie gesofistikeerd nie. Sedert 1994 word daar baie hard gewerk om van ons “net nog ‘n Afrikaland” te maak, terwyl die politiek in slagspreuke rondom “apartheid” en “rassisme” verval het. Die linkse beweging in Suid-Afrika hits reeds dekades lank swart rassegevoelens teen blankes aan, met klinkklare sukses want vandag word die land gedeeltelik deur die Suid-Afrikaanse Kommunsiteparty geregeer.

Daagliks moet ons hoor dat “apartheid ‘n misdaad teen die mensdom was” en dat veral Afrikaners daaraan skuldig is. Engelse akademici in ons land beweer dat ons “miljoene swartes doodgemaak het” en niemand bevraagteken dié ekstreme stellings nie.

Hoe reageer ons op dié intense en vernietigende propaganda-oorlog wat daar teen ons in die media, aan die universiteite en op die internet gevoer word?

Die enigste manier is om ‘n ewe klinkklare stel slagspreuke in antwoord te herhaal. Teenoor “apartheid en rassisme” staan “volksmoord en terrorisme”. As ‘n mens al die elemente van etniese en rassediskriminasie teen Afrikaners, asook plaasmoorde en huisaanvalle in ag neem, dan pas huidige toestande die definisie van volksmoord. Dit moet wyd en syd, plaaslik en internasionaal, gekommunikeer word.

Mnr. Kallie Kriel van Afriforum beskuldig Afrikaners daarvan dat hulle “rassiste” is omdat hulle nie met kleurlinge, Indiërs en swartes wil ondertrou nie. Kriel en sy geesgenote beywer hulle vir volksmoord op die Afrikaner deur assimilasie, wat een van die internasionaal erkende vorme van volksmoord is.

In die boek Modern Genocide: The definitive resource and document collection, lees ons:

Assimilation policies are often a common precursor to genocide because they can be used by the pepetrators in the initial stages as a way to deligitimize or dehumanize the victims by portraying them as “nonhumans” from a “backward” culture in need of reintegration into society. This can also be used later on during the genocide as a way for the perpetrators to “justify” the use of increased brutality against the victims if assimilation is seen as an ineffective method for achieving their goals.

As die Afrikanerbeweging enige vordering wil maak, moet hy van enige dubbelsinnige standpunte soos dié van Afriforum en verwante organisasies ontslae raak. Dit sluit Flip Buys van Solidariteit se aanvaarding van die kommunistiese/marxistiese weergawe van ons geskiedenis in.

Flip Buys gee voor om nie links te wees nie, maar aanvaar die ekstreemlinkse voorstelling van ons geskiedenis as ‘n “misdaad teen die mensdom” wat deur Afrikaners “gepleeg” is. Op sy kinderlike manier het hy al gesê: “Ek veg nie vir ‘n beter verlede nie, maar vir ‘n beter toekoms.” Ja, ons weet hoe lyk daardie toekoms: die ineenstorting van ons ekonomie en die voltrekking van etniese suiwering of volksmoord. Zimbabwe verteenwoordig die model vir Suid-Afrika, behalwe dat ons geen land suid van ons het om heen te vlug nie. Dit is die “beter toekoms” wat op ons wag en waarin die Afrikaner-establishment soos Solidariteit, Afriforum en die FW de Klerk-stigting berus.

Teenoor die aanvaarding van die SAKP se weergawe van ons geskiedenis as die “slegte apartheidsverlede” het ek al male sonder tal George Orwell se bekende woorde aangehaal:

“Hy wat die hede beheer, beheer die verlede. Hy wat die verlede beheer, beheer die toekoms.”

Tensy ons die groteske karikatuur van “apartheid” en die morele vlekkeloosheid van die ANC en SA Kommunisteparty kan aftakel, gaan ons nooit ‘n “beter toekoms” sien nie.

Om egter in genuanseerde debatte oor die geskiedenis betrokke te raak, gaan ons nie veel in die sak bring nie. Kallie Kriel of Max du Preez of Christi van der Westhuizen of Adriaan Basson en al die ander “progressiewe”, “anti-rassistiese aktiviste” gaan ons net op die gewone, voorspelbare manier van “rassisme” beskuldig. Daarom moet ons die geskiedenis van die ANC se terreur teenoor apartheid opstel as die ware “slegte verlede” in Suid-Afrika. Tot onlangs kon stedelike terreur nog gerasionaliseer of selfs as “politieke stryd” verromantiseer word. Ná die terreurvoorvalle vanjaar in die Franse hoofstad, is dit nie meer moontlik nie.

Hoe gaan dit in die praktyk werk? Die linkse propagandiste in ons land verwys na enigiets vóór 1994 met die term “apartheid-”. Op Engels word daar gepraat van die apartheid era wat van 1652 tot 1994 geduur het, alvorens ons deur die terroriste van die ANC-SAKP “bevry” is. Mimi Coertse was ‘n “apartheidsoperasangeres”, Afrikaans is ‘n “apartheidstaal”, Stellenbosch is ‘n “apartheidsuniversiteit”, ens. Enige Afrikanerregering van voor 1994 word getipeer as ‘n “apartheidsregering”.

As deel van dié onophoudelike semantiese oorlog, is alle aspekte van ons lewens in Suid-Afrika tot “apartheid-” herdoop. Enigeen wat dit nie aanvaar nie, word onmiddellik deur Kallie Kriel, Leopold Scholtz, Max du Preez, Piet Kopdoek en die ander werfbobbejane van die SAKP as “rassiste”, “fasciste” en “Nazi’s” uitgekryt.

Op ons beurt moet ons die huidige bewind tot “die ANC-SAKP-terroristebewind” herdoop. Nooit moet ons van dié term afwyk nie, of dit nou in kommentaar op die internet, akademiese referate of geskiedenisboeke is. Die geskiedenis van hul terreur en samewerking met voormalige Oos-Europese kommunistiese state moet deeglik nagevors en geboekstaaf word.

Onthou dit: die ANC-SAKP-terroristebewind.

Dan die kwessie van Afrikanervolksmoord. Dit moet die tweede bousteen in ons repliek op die semantiese oorlog teen ons wees. As iemand sê “apartheid” moet elkeen dadelik en baie harder terug antwoord: “Volksmoord!” Ons moet volksmoord tot die belangrikste debatspunt in Suid-Afrika verhef.

In dié opsig is PRAAG besig om ‘n akademiese konferensie vir aanstaande jaar te organiseer rondom die tema van “Afrikanervolksmoord”. Daar wil ons dit deeglik navors, verklaar en beredeneer. Maar in aanloop tot so ‘n konferensie, moet ons die bestaan van ‘n volksmoord in ons land wêreldkundig maak en daarop aandring dat ons nie langer onder die juk van die ANC-SAKP-terroristebewind wat so ‘n volksmoord aanhits en toelaat, wil ly nie.

Dit is die uitdaging waarvoor ons staan: om die intense retoriese en semantiese aanslag op ons, en wat ten doel het om ons finaal te vernietig, die hoof te bied.

Dit moet helder en onverskrokke gedoen word. Die hoofstroom- Afrikaanse organisasies wat reeds halfpad in die ANC-SAKP se sakke is, gaan ons niks help nie. Inteendeel, gewoonlik beveg hulle die geringste poging van Afrikaners om die huidige bestel te verwerp.

Vir hulle gaan dit daaroor om die spreekwoordelike “dekstoele op die Titanic rond te skuif”. Hulle werk heelhartig met die ANC en die ANC Lite, die DA, saam om enige morele en intellektuele grondslag vir ons voortbestaan te ondermyn.

En, soos gesê, ondersteun hulle die mengkultuur. Saam met miljoene Europeërs en Amerikaners, is ons egter in opstand teen die mengkultuur. Ons wil nie meng nie. Ons wil nie Standaardafrikaans vir “Kaaps” of Engfrikaans of mengtaal verruil nie.

Ons eis die reg op om te bly soos ons is. Daarvoor is ons bereid om te veg, saam met die res van die Westerse wêreld, asook Rusland. Ons staan saam met Marine Le Pen, Geert Wilders, Donald Trump, Wladimir Poetin en ander in die stryd om die behoud van die Westerse, christelike beskawing.

Ons vordering sal gemeet word aan die hoeveelheid kere wat ons #volksmoord en #terrorisme op die internet en elders plak en kritiseer.

‘Het einde van Nederland is nabij’

De linkse elite is nu net zo blind voor de islam als ze destijds voor het communisme was. Ook in zijn tweede boek, over Zuid-Afrika, draagt PVV-Kamerlid Martin Bosma dit credo uit.

Tegenwerpingen dat een moslimmeerderheid zich in Nederland echt niet aftekent, ziet Bosma als het bewijs van een ‘linkse tunnelvisie’.

Alles werd goedgepraat om het ANC in Zuid-Afrika maar te laten triomferen, schrijft PVV-Kamerlid Martin Bosma (50) in zijn boek ‘Minderheid in eigen land’. Een kloek werk, met ruim 2000 voetnoten, over links Nederland dat 25 jaar lang de strijd van het ANC ongeclausuleerd en enthousiast steunde.

Bosma telt allerlei wandaden op van de toenmalige verzetsorganisatie – martelkampen, autobandmoorden – en de huidige regeringspartij ANC. Hij trekt conclusies die buiten de kring van Afrikaner nationalisten weinig weerklank vinden.

Volgens Bosma troffen de blanken in de zestiende eeuw een ‘leeg’ land aan. En het ANC voerde niet zozeer een strijd tegen de blanke machthebbers alswel een vuile oorlog tegen de ‘veel grotere’ ‘anti-apartheidspartij’ Inkatha – waarbij hij onbesproken laat dat deze organisatie bestond bij de gratie van het thuislandbeleid, dat hun door de Zuid-Afrikaanse veiligheidspolitie getrainde militie een vuile oorlog voerde tegen het ANC, en dat ze in tegenstelling tot het ANC niet verboden was, wat de hogere ledentallen kan verklaren. En omdat onder het huidige ANC-regime blanke boerengezinnen worden gemarteld en vermoord en blanken moeilijk aan werk komen, heerst volgens Bosma in het land nu apartheid, sterker: er vindt genocide plaats.

Aan het eind van zijn boek stelt Bosma de vraag: moeten oorspronkelijke Nederlanders hetzelfde lot ondergaan als de Afrikaners, en maar toestaan dat ze een minderheid worden?

De moordaanslag die Bosma zich nog elke dag herinnert, is die op Theo van Gogh in 2004. De plek, ‘half op het fietspad, half op de parkeerplek’, staat op zijn netvlies gegrift. Hij is rustig, onderhoudend, bezorgd.

Bron: Trouw

Twee mans by Moslemspotprent-uitstalling geskiet

Die polisie in Texas het twee gewapende mans by ‘n tentoonstelling naby Dallas doodgeskiet.

Die twee het glo by ‘n kunsuitstalling van spotprente oor die Profeet Mohammed opgedaag en ‘n veiligheidswag in die been geskiet, het Reuters berig.

Die wag is lig beseer in die skietery in die voorstad, Garland, maar is intussen uit die hospitaal ontslaan.

Sondag se aanval het plaasgevind in ‘n parkeerterrein van die Curtis Culwell Center, ‘n binnenshuise arena in die voorstad noordoos van Dallas.

Niemand anders is beseer nie.

Die Nederlandse anti-Islamitiese politikus, Geert Wilders het die geleentheid bygewoon. Hy het op Twitter gesê dat skote geskiet is, maar dat hy die gebou verlaat het en veilig is.

Dit is onduidelik of die skietery verband hou met Islam of die spotprente by die uitstalling het owerhede Sondag gesê.

“Ek het geen idee wie hulle is nie, behalwe dat hulle dood is en in die straat was,” het die stad se polisiewoordvoerder, Joe Harn, aan Reuters gesê.

As ‘n voorsorgmaatreël, het die polisie die motor van die verdagtes ondersoek vir enige plofstof wat dalk in die voertuig versteek kon gewees het, het Harn bygevoeg.

Die geleentheid is geadverteer as die “Muhammad Art Exhibit and Contest” en is deur Pamela Geller gereël.

Geller, wat bekend is vir haar felle kritiek teen Islam, het aan Fox News gesê dat sy besluit het om die Garlandruimte vir die kunsuitstalling te benut, want dit is waar Amerikaanse Moslem-leiers ‘n konferensie oor die bekamping van Moslemhaat ‘n week na die Charlie Hebdo-aanvalle gehou het.

In Januarie, het gewapende mans 12 mense in Parys vermoor wat by die Franse satiriese tydskrif Charlie Hebdo gewerk het.

Die meeste van die mense wat die geleentheid bygewoon het was nog in die arena toe die geweld ontvou het en was onbewus van wat gebeur het totdat die polisie die gebou binnegestorm het en almal aangeraai het om binnenshuis te bly as gevolg van ‘n skietery.

“Die eerste verdagte is onmiddellik geskiet. Die tweede verdagte is geskiet en gewond -… Hy [die gewonde] het vir sy rugsak gereik. Natuurlik het beamptes nie geweet wat in die rugsak is nie, en het hom weer geskiet. Hy is gedood,” het Garland se burgemeester Douglas Athas aan CNN gesê.

Nederlandse TV-opsporingsprogram toon ‘te veel Marokkaanse misdadigers’

Die Nederlandse regering pas druk toe op Nederlandse TV-kanaal wat misdaad wil oplos en ‘te veel Marokkaanse misdadigers’ vertoon. Maar amper 6% van Marokkane in Nederland word van misdade verdink, waaronder ‘n ongelooflike 20% van jong Marokkaanse mans.

Eist politiek Den Haag minder Mocro’s in de AVROTROS-kijkcijferhit Opsporing Verzocht? Bij de omroep ontkennen ze, maar de ophef is groot onder de politieagenten, verbonden bij de productie van het misdaadprogramma. ‘We willen misdaden oplossen, maar tegelijk  krijgen we het verwijt
dat we een Marokkanenprobleem helpen creëren.

De bekendste nouveau riche-familie van Nederland die wordt afgeperst en een hoofdverdachte die volgens de compositietekening een goedlachse blanke grijsaard met kenmerken van Marcel van Dam moet zijn. Dat dinsdagavond 30 september inderdaad een ongewone uitzending van
Opsporing Verzocht betreft, wordt direct duidelijk als presentatrice Anniko van Santen stil staat bij de uiterlijke kenmerken van de criminele kwelgeest van Linda en John de Mol. ‘Hij praat gewoon Nederlands, niet slordig.’ Nog tijdens de uitzending van Opsporing Verzocht, barsten de reacties los op sociale media. Zo sneert op Twitter @Anniemannie: ‘Een blanke Marokkaan met een geblokte blouse zie je zelden in #opsporingverzocht’.

Ook voor politieagenten die betrokken zijn bij de productie van Opsporing Verzocht, moet het even wennen zijn geweest
dat een blanke taartjesbesteller de blikvanger vormt. Zij zullen de laatsten zijn om te ontkennen dat alle andere uitzendingen van het gelijknamige AVROTROS-misdaadprogramma vallen of staan met verdachten
die ‘Nederlands met een Marokkaans accent spreken’ dan wel behept zijn met ‘een Noord-Afrikaans uiterlijk’. Maar navraag van Nieuwe Revu onder enkele politieagenten die in het productieteam zitten van Opsporing Verzocht, leert dat er veel meer aan de hand moet zijn.

Onder hen heerst grote onrust. Vanuit politiek Den Haag en de Nederlandse Publieke Omroep (NPO) zou druk zijn uitgeoefend op de programmaleiding van Opsporing Verzocht om minder aandacht te besteden aan zaken waarbij
Marokkanen of andere allochtonen worden gezocht. De overheid zou ‘een betere afspiegeling van de samenleving’ terug willen zien bij het misdaadprogramma van de publieke omroep, zo is de strekking van de boodschap volgens de betreffende politieagenten. Omwille van hun privacy
willen zij alleen anoniem hun verhaal kwijt.

Haagse bemoeienis

‘Pertinent onjuist’, meldt een woordvoerder van Opsporing Verzocht desgevraagd en haar collega-persvoorlichter van de NPO zegt ook van niets te weten politiek correcte druk. Maar tegenover Nieuwe Revu blijven politieagenten vasthouden aan een andere lezing. ‘Het grote aantal Marokkanen in Opsporing Verzocht wekt weerzin op in politiek Den Haag’,
vertelt een in het belpanel actieve jonge politie-agent. ‘We hebben laatst weer te horen gekregen minder aandacht te moeten besteden aan zaken waarbij allochtone verdachten worden gezocht.’ De ergernis over deze Haagse bemoeienis is dan ook groot volgens een oudere collega. ‘We willen misdaden oplossen, maar tegelijk krijgen we het verwijt dat we een Marokkanenprobleem helpen creëren. De wereld op zijn kop. Alsof we erop uit zijn om reclame voor Geert Wilders te maken. De politie heeft nu eenmaal zijn handen vol aan het opsporen van Marokkaanse criminelen.’

Een andere collega valt hem bij. De oververtegenwoordiging van Marokkanen in de criminaliteit (zie kader) is helaas de ‘harde realiteit’, stelt hij. ‘Opsporing Verzocht kan hier niet omheen. Maar zodra Wilders in de Kamer verwijst naar de show, worden ze hier bij de programmaleiding knap zenuwachtig.’

Demoniseren

Daarmee doelt de politieagent op een felle woordenwisseling tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen, medio september. tussen premier Rutte en PVV- leider Wilders over het al dan niet bestaan van een ‘Marokkanenprobleem’. Met zo’n begrip ging Wilders over de schreef volgens Rutte. Waarop Wilders getergd reageerde: ‘Degene die na een week
naar Opsporing Verzocht te hebben gekeken, zegt dat we geen Marokkanenprobleem hebben, snapt er helemaal niets van.’

Voor PVV-Kamerlid Martin Bosma is de maat vol. Hij overweegt Kamervragen te stellen. ‘Als ook maar iets waar is van die bemoeienis van overheidswege, is dat natuurlijk volslagen idioot. Aan de andere kant verbaast het me ook niet, want de kernopdracht van de publieke omroep luidt immers: allochtonen op een voetstuk zetten en de PVV
demoniseren.’ Alleen al het feit dat er ophef heerst on- der
politiemedewerkers van Opsporing Verzocht is een veeg
teken volgens Bosma. ‘Ik deel dan ook volledig de frustratie van politieagenten over deze kwestie. Marokkanen zijn aanmerkelijk crimineler dan autochtonen, zeker als het gaat om diefstal en geweldsmisdrijven. En dat is niet mijn mening maar een feit, ontleend aan harde criminaliteitscijfers van het CBS.’

Sensatiejournalistiek

Mohammed Rabbae, voorzitter van de Stichting Landelijk Beraad Marokkanen (LBM), heeft geen boodschap aan de onrust binnen het productieteam van Opsporing Verzocht over het hoge aantal mocro’s in de gelijknamige crimerubriek. ‘Het heeft geen zin om hierop te reageren.’ Dat verhoudingsgewijs veel Marokkaanse jongeren in Nederland van het rechte pad raken, zijn volgens Rabbae ‘helaas harde feiten die niemand mag verzwijgen.’ Maar kom niet bij de oud-GroenLinks-politicus aan met de suggestie dat er een verband bestaat tussen etnische herkomst en crimineel gedrag. ‘Dat heeft niks te maken met etniciteit en vrijwel
alles met het feit dat een bevolkingsgroep een onderklasse vormt met zeer weinig kansen. Sommigen van deze groep, vaak jongeren, zien de criminaliteit dan als de enige uitweg om de sociaal-maatschappelijke ladder te bestijgen.’

Marokkanen en misdaad in cijfers

Volgens cynici mag Opsporing Verzocht dan veel weg hebben van Mocro Gezocht, maar is dat ook echt waar? Recente cijfers van het CBS over de van misdrijven verdachte Marokkanen liegen er in elk geval niet om. Volgens
het CBS daalt weliswaar het aantal jonge verdachten in ons land, maar groeit juist verhoudingsgewijs het aandeel van jonge allochtone criminelen in de dop. Een greep uit de cijfers: in 2012 werden gemiddeld 572 van de 10 000 inwoners van Marokkaanse herkomst in Nederland
verdacht van een misdrijf. Ter vergelijking: onder autochtonen zijn dit er 106 per 10.000 inwoners. Vooral mannen van Marokkaanse herkomst tussen de 18 en 25 jaar behoren tot the usual suspects: 20,3 procent van hen werd in 2012 van een of meer misdrijven verdacht. Dat is ruim vier
maal zo veel als bij autochtone mannen in dezelfde leeftijdsgroep (4,5 procent). Marokkaanse ‘rotjochies’ doen het ietsje beter: in de leeftijdsgroep 12-17 jaar werd 13,1 procent in 2012 verdacht van een misdrijf. Dat is vijf keer zo veel als onder autochtone jongens (2,6 procent).

Toch moeten deze cijfers ietwat genuanceerd worden, zo blijkt uit bestudering van het door het CBS gepubliceerde Jaarrapport Integratie 2012. Mensen met een ‘lage
sociaal-economische status’ worden nu eenmaal vaker verdacht van criminaliteit, zo valt in het rapport te lezen. ‘Na correctie voor verschillen in sociaaleconomische achtergrond neemt de criminele oververtegenwoordiging onder alle herkomstgroepen af, maar verdwijnt niet helemaal. Marokkanen en Antillianen worden ook na correctie nog
steeds twee keer vaker verdacht van een misdrijf dan autochtonen.’

– Tekst Libben Reeskamp, Nieuwe Revu – Blendle

Poolse nasionalis blameer Marine Le Pen vir gebrek aan Europese groep

Pool wil vroue van stemreg ontneem

Volgens de Poolse nationalist Janusz Korwin-Mikke is de samenwerking voor een gezamenlijk fractie in het Europees Parlement niet misgelopen vanwege Geert Wilders, maar door Marine le Pen.

Wilders had geen problemen met hem en zijn partij, maar het was de fractieleidster van het Franse Front National die hem volkomen onverwacht niet meer zag zitten. “Gisteren ging iedereen er nog van uit dat de samenwerking zou doorgaan.” Maar Le Pen vond Korwin-Mikke ineens te extreem, zegt de Pool in een gesprek met Nieuwsuur.

Toch niet

Wilders was gisteren nog in het Europees Parlement, haalde daar zijn toegangspas op en leverde er een brief in, waarin staat dat hij per 1 juli met volledig recht zitting wil nemen in het EP. Vandaag bracht hij naar buiten dat hij dat toch niet doet.

Nu er op korte termijn geen Europese fractie komt waar de PVV lid van is, ziet Wilders geen reden meer voor een dubbelmandaat. Hij zet zijn juridische procedure ook niet door.

Kannibaal

Korwin-Mikke houdt er bijzondere opvattingen op na. Zo wil hij vrouwen het kiesrecht ontnemen, omdat mannen intelligenter zouden zijn dan vrouwen. Samenwerking met Le Pen en Wilders ziet hij nog steeds zitten. Hij zegt tegen Nieuwsuur: “Ik zou met iedereen samenwerken, zelfs met een kannibaal.”

Verder voorspelt Korwin-Mikke dat Marine le Pen de controle kwijt zal raken over haar partij, het Front National.

Dat er nu geen groep komt, kan Korwin-Mikke weinig schelen. Hij krijgt minder subsidie, maar hij heeft wel meer vrijheid om te zeggen wat hij wil, zonder dat iemand hem de mond snoert.