Mariandra Heunis, weduwee van plaasmoordslagoffer Johann Heunis, praat openhartig oor hoe sy die voorval wat in haar woorde “ons gesin uitmekaar geruk het” oorkom het. Binne twee weke ná haar man se dood moes sy begrafnis hou en geboorte aan ‘n seuntjie, hul vierde kind, skenk. Drie jaar lank het sy vir die saak teen plaasmoorde geveg, hier en oorsee, maar ná vele dreigemente gekies vir haar en haar kinders se veiligheid en ietwat teruggetree uit die stryd. “My hart is altyd by die saak, maar ek moes terugtree op ‘n persoonlike vlak… Ons is ‘n volk van oorwinnaars, ons oorleef,” sê sy.
Haar man was die broodwinner en ná sy dood moes sy dringend ‘n inkomste verdien deur by dieselfde begrafnisonderneming te gaan werk wat haar man se teraarderbestelling hanteer het. Op hierdie ongewone wyse het sy ‘n nuwe beroep betree en is vandag ‘n volwaardige begrafnisondernemer. “Ons werk nie met die dood nie, ons werk met liefde,” sê sy. “Ek het ook aan die ander kant van die tafel gesit, ek verstaan werklik die proses, ek verstaan die rouproses, ek verstaan trouma.” Haar verhaal is een van dapperheid, herstel en om vir haar oorlede man “die beste weduwee te wees wat daar bestaan”. Sy tree insgelyks op as rouberader, troumaberader, lewensafrigter en motiveringspreker. “Ek het self hierdie pad gestap, dit is my roeping,” meen sy.
In die sewentigerjare het ons na sogenaamde langspeelplate van viniel geluister. ‘n Gewilde album in 1973 was “The dark side of the moon” deur Pink Floyd. By garagepartytjies het ons op die musiek gedans, veral die liedjie “Time”.
Binne die album was daar twee plakkate van piramides. Maar die titel het verwys na die agterkant van die maan wat ‘n mens nooit sien nie, slegs een kant van die maan altyd na die aarde gekeer is. Hoewel sonlig wel op die agterkant val, en dit dus nie streng gesproke “donker” is, is dit tot en met 1968 toe die ruimtevaarders van Apollo 8 rondom die maan gewentel het, nooit deur die menslike oog gesien nie. Wel het die Sowjet-verkenningstuig, Luna 3, in 1959 ‘n foto daarvan geneem.
Soos wat Pink Floyd die term “donker kant” gebruik het, beteken dit dus “ongesiens” of “verduister”.
Dikwels voel dit vir my asof ek nog altyd in die donker kant lewe of probeer lewe. Die lig van die media en die geskiedenis val myns insiens altyd op die onbelangrike of oninteressante mense en dinge, terwyl die werklike gang van die tyd ongesiens en ongehoord verby snel.
Die verhaal van Afrikaners in Suid-Afrika word ook verduister en verdoesel. Joernaliste en historici stel glad nie in ons belang nie, behalwe as voorwerpe van spot, hoon of beskuldiging, terwyl die prestasies en verruklike letterkunde, kuns en musiek wat ons hier voortgebring het grotendeels begrawe of ten minste geringgeskat word.
Alles is in donkerte gehul. Die letterlike duister wat Eskom en die verval op hierdie vasteland verteenwoordig, is dalk ‘n gepaste metafoor vir die skaduwees en eklipse wat oor alles gewerp word.
As dit nie vir een of ander propagandadoel aangewend kan word nie, sal niemand daaroor skryf of berig nie.
In die tagtigerjare in Frankryk het ek die heerskappy van sosialisme en politieke korrektheid beleef. Frankryk was soos ‘n ligter weergawe van die Sowjetunie en oral in die media is bloot linkse menings weergegee. Alle skrywers en denkers was links, of so het dit voorgekom.
Sedertdien het ek tot my stomme verbasing ontdek dat ek destyds eintlik baie min van Frankryk te siene gekry het, want daar was ‘n hele verborge kant wat insgelyks in duisternis gehul was.
Byvoorbeeld was daar ‘n soort konserwatiewe literêre beweging in die vyftiger- en sestigerjare met die naam “Die Hoessare”. Hulle was gekant teen die eksistensialisme van Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir wat later eintlik in marxisme en kommunisme ontaard het. Niemand buite Frankryk het nog ooit van hulle gehoor nie en geen Engelse joernalis of skrywer het al ooit sover ek weet oor hulle kommentaar gelewer nie.
Daar was ook die fassinerende “nuwe regse beweging” van filosowe en denkers wat fassinerende insigte oor die Westerse kultuur en geskiedenis gepubliseer het; totdat die internet opgedaag het, het feitlik niemand van hulle geweet nie.
In die Afrikaanse media en aan die universiteite is ons getrakteer op dieselfde tipe linkse clichés aangaande Frankryk, met André P. Brink wat as ‘n soort Koning van die Literêre Broederbonders gepredik het wat die volk behoort te lees en te dink. Hoewel hy Frans magtig was, is sy hele blik op Frankryk deur liberale Engelse en Amerikaners bepaal en het sy kommentare by toeristiese gemeenplase gebly, asook natuurlik die preweling van enkele bekende Franse skrywers en denkers se name wat in die Engelse lande bekendheid verwerf het omdat hulle links en anti-Westers (eintlik ook anti-blank) was. Die verborge Frankryk het heeltemal by hom verbygegaan.
In vele opsigte gaan die lot van die Weste in Frankryk bepaal word. Amerika is eenvoudig te veel met Israel, Saoedi-Arabië en die Midde-Ooste verbind om hom te veel oor die toekoms van die Weste te bekommer. In elk geval is dit reeds ‘n multikulturele land baie soortgelyk aan Suid-Afrika waar blanke kiesers dalk binnekort in die minderheid gaan verkeer.
Duitsland is ‘n vreemde land vol fanatici wat liewer wil toesien dat die land ondergaan weens Islamitiese immigrasie as wat daar redelike debat gevoer word. Sensuur is aan die orde van die dag en die kleinerige konserwatiewe party, die AfD, word deur die staat en selfs die geheime diens aan bande gelê. Dus is daar ooreenkomste tussen die eertydse Duitse Demokratiese Republiek (DDR) en die huidige Bondsrepubliek van Duitsland (BRD).
Hoewel daar deesdae opkomende regse bewegings is, bly Swede en die res van Skandinawië sterk onder die invloed van die liberale en multikulturele Amerika met sy feminisme, anti-rassisme en vyandigheid jeens die klassieke Europese kultuur en geskiedenis.
Nederland en Skandinawië het heelwat in gemeen, dus kan feitlik presies dieselfde van ons stamland gesê word. Hoe beter die Nederlanders Engels praat, hoe sterker raak die invloed van die Amerikaanse liberale met hul aandrang op die globale mengkultuur. Die Nederlander, Frans Timmermans, bepleit reeds dat Europa “multikultureel soos Amerika” moet word.
Dis baie belangrik dat Afrikaners via Afrikaanse vertalings, onderhoude en berigte, beter ingelig moet raak oor alles wat daar in Frankryk geskryf en gedink word.
In Junie gaan ek in Brussel deelneem aan ‘n gesprek oor die toekoms van die Weste rondom die idee van die “Groot Vervanging” van Westerlinge of blankes in ons tyd. Die term “Groot Vervanging” (le grand remplacement) is deur ‘n Franse skrywer, Renaud Camus, gemunt. Die Vlaminge praat daarvan as “omvolking” en hier by ons kan ons dit seker “transformasie” noem. Ek hoop dat dit tot meer onderlinge gesprek kan lei sodat die “donker kant van die maan” uiteindelik belig kan word.
‘n Mexikaanse president uit die negentiende eeu, José de la Cruz Porfirio Díaz Mori, het op ‘n keer die beroemde woorde gespreek: “Arme Meksiko, so ver van God en so naby aan die Verenigde State!” Net so kan ‘n mens seker uitroep: “Die arme Afrikaner, so ver van God en so naby aan die Engelse en die Nguni’s!”
Deur die geskiedenis het al ons probleme óf van Engeland óf van die Nguni’s (Zoeloes en veral Xhosas) gekom. Vandag word ons geregeer deur ‘n vreemde Engelstalige bewind wat hoofsaaklik deur Nguni-kiesers by die stembus ondersteun word. Die idee van “swart meerderheidsregering” in Suid-Afrika was hoofsaaklik ‘n Engelse idee, ten einde die kulturele hegemonie van Engels in die land te (her-)vestig, asook saam met die swartes te plunder aan die publieke en staatsbates wat Afrikaners in die twintigste eeu opgebou het. Dink maar aan Eskom, Transnet, die SAL, munisipaliteite, die SAW, ens.
Daar is ietwat meer Finne (5 miljoen) as Afrikaners; desnieteenstaande word hulle ook as ‘n “klein en onbeduidende volk” gesien. Die groot verskil is natuurlik dat Finland oor ‘n eie staat beskik wat nie minder nie as 338 424 vk. Kilometer (amper so groot soos Duitsland) beslaan. In Europese terme word die Republiek van Finland egter as ‘n “jong staat” beskou aangesien dit eers as ‘n newe-effek van die Russiese revolusie in 1917 onafhanklikheid verkry het. Vir die grootste deel van die geskrewe geskiedenis was Finland óf deel van Swede óf van Rusland. Nadat hy Finland van Swede verower het, het Tsaar Alexaner I van Rusland van die streek ‘n outonome hertogdom gemaak. Vir die eerste keer in ses eeue was Finland dus onafhanklik van Swede, maar steeds ondergeskik aan Rusland.
Finse onafhanklikwording in 1917 het ook nie sonder slag of stoot plaasgevind nie. Daar was groot verdeeldheid onder die bevolking en ‘n burgeroorlog, soortgelyk aan dié in Rusland, het tussen die “Wittes” en die “Rooies” uitgebreek. Weens die steun van Imperiale Duitsland, het die Finse Wittes egter die oorhand verkry. Die verdeeldheid tussen Wittes en Rooies het egter geslagte geduur en tydens die Tweede Wêreldoorlog moes die Finne weereens hul grondgebied verdedig, eers teen die Russe in 1939-40 en daarna teen die terugvallende Duitsers in 1944-45. Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog en die Sowjet-inval in Finland, het die Finne vir die Duitsers kan gekies en saam saam met hulle aan die beleg van Stalingrad deelgeneem. Ongeveer 93 000 Finse soldate het tydens die Tweede Wêreldoorlog gesneuwel, hoofsaaklik om die land se onafhanklikheid teenoor Rusland te handhaaf. Ná die oorlog moes Finland ter wille van vrede met die Russe 10% van hul grondgebied afstaan, waaronder die provinsies Karelia, Salla, en Petsamo, asook die hawestede Vyborg (Viipuri) en die ysvrye Liinakhamari (Liinahamari). Dié hawestede het 20% van die land se nywerheidsvermoë verteenwoordig en 400 000 mense, min of meer die totale bevolking, het uit die gebiede wat onder Russiese beheer verkeer het, gevlug.
Kort ná die ineenstorting van die Berlynse Muur het vele Oos-Europese lande en volkere onafhanklikheid verkry, waaronder die klein Oosseestate, Lithaue, Letland en Estland. Dié landjies is eeue lank, hetsy deur die Pruise of Duitsers, hetsy deur die Russe oorheers.
Vir vele kleiner volkere verteenwoordig vryheid ‘n gelukskoot van die geskiedenis wat deur een of ander eksterne gebeurtenis bewerkstellig word. Ander moet eeue lank teen groter volkere daarvoor veg.
Dikwels was die Finne aan die ontvangkant van oorloë en besettings tussen Swede en Rusland. Die land het ook verskeie groot hongersnode beleef waartydens tot ‘n derde van die bevolking gesterf het. So onlangs as 1866-68, het 270 000 van die honger gesterf weens buitengewone koue, nat weer en die onwilligheid van die regering om geld vir voedsel in die buiteland te leen.
Waarom is dit vir ons ter sake? Feit is dat die Finne tot onlangs tussen twee groot Europese moondhede, Swede en Rusland, vasgevang was wat hulle oorheers en dikwels vir hulle groot ellende veroorsaak het.
Oor die afgelope twee honderd jaar, ly Afrikaners insgelyks onder Engelse en die aggressiewe Bantoestamme wat as die Zoeloes en Xhosas (gesamentlik: Nguni’s) bekendstaan. In die negentiende eeu is daar massamoorde op grensboere en op die Voortrekkers deur die Nguni’s gepleeg, terwyl die Engelse koloniale bewind ons op verskeie maniere verdruk het. Kort ná die Tweede Vryheidsoorlog, het Lord Milner gepoog om genoeg Engelse immigrante na Suid-Afrika te lok sodat ons heeltemal ondergeploeg kan word en as ‘n volk en kultuurgroep kon verdwyn.
In die aanloop tot 1994, het die meer radikale plaaslike Engelse, tesame met hul broers in Brittanje, ‘n nuwe alliansie met die Xhosa-oorheersde ANC gesluit om die destydse Afrikanerregering omver te werp en ‘n Afro-sosialistiese of -kommunistiese staat hier te vestig. Mandela se gebalde vuis het die oorwinning van Anglo-Afro-marxisme in Suid-Afrika gesimboliseer.
Onder Anglo-Afro-marxisme, is die Afrikanervolk tot uitsterwing bestem, soortgelyk aan die Britse konsentrasiekampe van 1900-1902. Daar word van ons gepraat as iets wat tot die verlede behoort en eintlik reeds verdwyn het, soos Afrikaans uit die howe en universiteite.
Soortgelyk aan die toestand by die Finne in 1918, is daar tans by ons ook Rooi en Wit Afrikaners wat baie erg verdeeld is. Die Rooi Afrikaners vereenselwig hulle volkome met die Anglo-Afro-kommunisme en beskou die ANC-bewind as ‘n ideale regering vir die land, of selfs enige land. In hulle geledere is mense soos die mediamagnaat, Koos Bekker, te vinde wat hom vir die postume verering van Bram Fischer beywer het, asook die vele Afrikaners wat in die Engelse joernalistiek bedrywig is. Eintlik is die “Rooi Afrikaner” ‘n soort linkse Engelsman wat bloot nog sy Afrikaanse naam of van behou, soos Adriaan Basson of Max du Preez byvoorbeeld. Dis nou nog afgesien van selfs meer sinistere figure soos Pierre de Vos en Christi van der Westhuizen wat dalk eiehandig die ANC mag oortuig dat oorblywende, patriotiese Wit Afrikaners deur Umkhonto-soldate voor die vuurpeloton gestel en gefussilleer behoort te word.
Rooi Afrikaners wil as enkelinge (of as Engelse, want die meeste verkies Engels as omgangsgtaal) in Suid-Afrika oorleef en sien Wit Afrikaners as ‘n “bedreiging vir die vrede”.
U mag sê dat Cyril Ramaphosa glad geen Nguni is nie. Maar hy is juis daardie rare verskynsel: ‘n soort verkleurmannetjie uit ‘n minderheidstam, soos Josef Stalin wat ‘n Georgiër was en geen rasegte Rus nie. As ontstamde Engelse Bantoe, handhaaf Ramaphosa ‘n balans tussen die ANC se faksies terwyl hy die Rooi Afrikaners en nog Rooier Engelse om hom versamel ten einde die revolusie, waaronder grondgryp en selfs die verdrywing van Afrikaners uit die land, nog veel verder as sy Nguni-kollegas te voer.
Feit is dat, terwyl ons tussen die twee klippe van die Engelse en Nguni’s verkeer, sonder eie soewereiniteit en seggenskap, gaan ons konstant fyngemaal word.
Julle is die oorheersers en júlle die vertrappers van ons wat sterk is, maar magteloos verneder; julle maal ons soos koring; julle eet ons soos brood,
het N.P. van Wyk Louw gedig.
Al is dit hoe klein, simbolies en onbenullig, sal ons moet begin weerstand bied. Die Rooi Afrikaner sal dalk die eerste wees om teen ons in die loopgraaf aan te lê, maar die pad na vryheid loop ook deur die skare verraaiers onder ons eie mense.
In hierdie aflewering van Sondagaktueel poog Dan Roodt om sin te maak van die aanvalle vanuit die media op ryk Afrikaners op Stellenbosch, die sogenaamde “Stellenbosse mafia”, asook die stryd tussen die Openbare Beskermer en die ANC-president, Cyril Ramaphosa. Soos verlede week belowe is, wei Karin Roodt meer uit oor die geostrategiese beginsels agter die huidige spanning tussen die VSA en Europa, met die Iranese kwessie wat vandeesweek ook sterk na vore gekom het. Duitsland word steeds “kultureel verryk” deur Moslem-immigrante en die linkse polisiehoof van Berlyn is bekommerd oor die regse neigings van haar eie amptenare.
‘n Optog deur die Nordiska motstandsrörelsen (NMR), oftewel die Nordiese Weerstandsbeweging, het Saterdag in Gotenburg, die land se tweede grootste stad na Stockholm, wye mediadekking van regoor die wêreld ontvang, waaronder die BBC, Associated Press en die Israelse koerant Haaretz wat dikwels berigte met die New York Times deel.
Die NMR het al voorheen betogings voor die Suid-Afrikaanse ambassade in Stockholm gehou om beswaar te maak teen die “blanke volksmoord” in Suid-Afrika.
Volgens die NMR se eie webblad, was Saterdag se opmars “die grootste nasionale byeenkoms in Gotenburg in die moderne tyd”.
Ongeveer 600 NMR-betogers het vir die geleentheid wat as “Opstand teen die verraaiers” bekendgestaan het, opgedaag terwyl die organiseerders eintlik ‘n duisend verwag het. Hulle was almal in swart geklee, voorsien van groen pyle wat boontoe wys. ‘n Twintigtal buitelandse NMR-ondersteuners, hoofsaaklik Dene en Duitsers, is volgens berigte by die grense voorgekeer en verhoed om aan die betoging deel te neem.
Na ‘n polisieverklaring, is ten minste vyftig mense in hegtenis geneem, waaronder NMR-betogers en teenbetogers wat van oral in Europa gekom het om die optog teen te staan. Onder die inhegtenisnames was Simon Lindberg, die NMR-leier.
Hoewel die Sweedse polisie perde en polisiewaens gebruik het om ‘n verdelingslyn tussen die twee groepe te handhaaf, het die twee groepe hier en daar handgemeen geraak. Die teenbetogers het klappers gegooi, asook die polisie beledig. Nadat NMR-lede in hegtenis geneem is, het die beweging oor en oor “volksverraaiers” teenoor die polisie geskree.
As gevolg van besware deur Swede se Joodse gemeenskap, is die roete deur Gotenburg wat deur die NMR-optoggangers gebruik sou word, aanvanklik verander en daarna drasties verkort sodat hulle nie voor die Gotenburgse sinagoge sou verbyloop nie. Volgens Haaretz, “het die gewysigde roete… beteken dat die Nazi-betoging gevaarlik naby aan een van Gotenburg se sinagoges sou beweeg op die heiligste dag van die Joodse kalender, Jom Kippoer”.
Omdat teenbetogers hul roete versper het, is die NMR-betogers uiteindelik ingehok en kon skaars beweeg. Een van hul lede, Paulina Forslund, wat gewoonlik ook aktief op Twitter oor Suid-Afrika en Afrikaners kommentaar lewer, het in ‘n twiet beswaar gemaak:
Now we are being trapped by the Swedish policeforce. They are not letting anyone out. They have also arrested our Leader Simon Lindberg pic.twitter.com/YZ9tJBB0tl
Die polisie het blykbaar ‘n ekstra 350 “tronkbeddens” in hul garage gereed gehad indien hulle massa-arrestasies sou moes uitvoer.
Die gemaskerde “swartblok”-teenbetogers het die inwoners van Gotenburg vies gemaak, omdat hulle klippe en bottels begin gooi het. Tydens ‘n regstreekse uitsending deur die Sweedse radio en televisie, kon ‘n welgeklede Sweedse dame gesien word wat gemaskerde teenbetogers aansê om weg te gaan. Die aktivis en alternatiewemedia-uitsaaier wat hom “Peter of Sweden” noem, het op Twitter berig dat Gotenburg-inwoners uiteindelik met die antifa-teenbetogers gebots het.
The citizens of Gothenburg just attacked Antifa. Yelling they’re the same as nazis. Best sight I seen in my life. Makes me proud to be Swede
Krete van “Allahu Akbar” (Alla is groot) is ook deur teenbetogers geskree, volgens Peter of Sweden.
Vrydag het die land se linkse eerste minister, Stefan Löfven, van die Sosiaal-Demokratiese Party (dieselfde party wat destyds ANC-terreur teen Suid-Afrika befonds het) tydens ‘n EU-spitsberaad in die Estiese hoofstad Tallinn gesê: “As ‘n demokrasie moet ons meer doen om nazisme en ekstremisme te bestry.” Hy het later die Sweedse polisie lof toegeswaai vir die manier waarop hulle die NMR-betoging hanteer het.
Ngugi wa Thiong’o
Terwyl die betoging plaasvind, was die jaarlikse Gotenburgse boekeskou, die tweede grootste boekeskou in Europa naas dié van Frankfurt, steeds aan die gang nie ver van waar die NMR gemarsjeer het nie. Sekere linkse skrywers en uitgewers, waaronder die Keniaan, Ngugi wa Thiong’o, het die boekeskou geboikot om beswaar te maak teen die teenwoordigheid van publikasies met ‘n “regse strekking”, volgens hulle.
Elke Afrikaner is trots op Jan van Riebeeck. Toe Zuma iets neerhalends oor ons volksvader sê, het daar spontaan op sosiale media die slagspreuk “Je suis Jan”, verskyn, tesame met ou randnote waarop sy afbeelding trots gepryk het. Die ou rand, die sterk rand, toe die Kaap nog spreekwoordelik Hollands was… Maar soms vergeet Afrikaners ‘n belangrike deel van die verhaal: Jan van Riebeeck was ‘n Nederlander!
Soos by familie, bestaan daar ‘n liefdehaatverhouding tussen Afrikaners en Nederlanders. Vele Afrikaners sit nog in die verlede — die meer onlangse verlede — vas en dink dat Nederland steeds uit fanatiese lede van Connie Braam se Anti-apartheidsbeweging en ‘n klomp linkse hippies wat dagga in Amsterdamse coffeeshops rook, bestaan. Nee, mense, Nederland het sedertdien ver gevorder: daar was Pim Fortuyn, wat na Verwoerd wreed in ‘n sluipmoord vermoor is, asook die wêreldberoemde Geert Wilders wat vier-en-twintig uur bewaak moet word omdat hy hom sterk teen die Islamisering van Nederland uitgespreek het. Maar ook: ‘n dapper Nederlander genaamd Hans Janmaat wat heel eerste in die tagtigerjare die immigrasie en die verswelging van Nederland deur Derdewêreldimmigrante begin bekla het. Hy het die slagspreuk, “Eigen volk eerst” gebruik, wat vandag tot in Amerika gehoor word. Trouens, verlede jaar naby Nashville, Tennessee, wou Jared Taylor by my weet hoe mens die Nederlandse en Afrikaanse “g” van “Eigen volk eerst” uitspreek.
Hans Janmaat was die voorloper van die huidige regse beweging in Nederland. Hy is deur sy eie mense meer gehaat as wat Connie Braam se Anti-apartheidsbeweging ooit Afrikaners gehaat het. In die parlement, die Tweede Kamer, het almal uit die saal gestap as hy begin praat. Op ‘n stadium was hy die aangeklaagde in 300 hofsake waarin hy van rassisme, vreemdelingehaat en dergelike meer beskuldig is. Linkses het die hotel waarin sy party ‘n vergadering gehou het aan die brand gesteek. Hy kon uit die brandende hotel ontsnap deur ‘n lakentou te maak, maar toe sy sekretaresse dieselfde doen, val sy deur ‘n ruit, waarna haar bene geamputeer moes word. As opgeleide ekonoom het Janmaat egter besef dat immigrasie niks goeds vir Nederland gaan beteken nie, daarom het hy hom tot aan die einde van sy lewe in 2002 nie laat afskrik nie.
Vandag bestaan daar ‘n lewendige, beskaafde en intellektuele regse beweging in Nederland wat veel wyer as die Partij voor de Vrijheid strek. Daar bestaan ook iets wat “nieuw rechts” genoem word, ‘n term wat dalk na die Franse beweging van die sewentiger- en tagtigerjare terug te voer is. Trouens, Nederland verkeer op die voorpunt van die Europese herontwaking wat tans momentum verkry en oplaas ook besig is om Duitsland te bereik, soos ons verlede naweek tydens die Bondsdagverkiesing gesien het.
In die Tweede Kamer der Staaten-Generaal, kortweg die Tweede Kamer genoem, beskik die PVV oor 20 setels — teenoor die linkse Partij van de Arbeid, eens die ruggraat van die Nederlandse Anti-apartheidsbeweging — se nege. Slegs die sentrumregse Volkspartij voor Vrijheid en Democratie (VVD) het meer setels as die PVV, en waarskynlik nie vir lank nie.
Skielik ná verlede Sondag se Duitse verkiesing, is ek uitgenooi om met ‘n dinkskrum in Bonn oor Suid-Afrika en die probleme van multikulturalisme te gaan praat. Maar ek gaan ook Amsterdam aandoen om ons bande met Nederland te probeer versterk. Dis hoog tyd dat ons anti-apartheid en die onlangse verlede begrawe en begin saamwerk tot ons wedersydse voordeel en oorlewing!
My visie vir ‘n toekomstige verhouding tussen Nederland (maar ook Vlaandere) en Afrikaner-Suid-Afrika kom neer op die Skandinawiese model. In Skandinawië bestaan daar ook verwante, dog afsonderlike tale. Nietemin neem Swede, die land met die grootste bevolking en ekonomie, ‘n leidende rol in om ‘n Nordiese kultuur en ekonomiese blok in stand te hou. Presies dieselfde kan tussen Nederlanders, Vlaminge en Afrikaners gebeur. Weliswaar bestaan daar reeds noue samewerking op alle gebiede tussen Nederland en Vlaandere, wat eintlik een Nederlandssprekende gebied beslaan, maar ons Afrikaners kan ook ‘n belangrike rol begin speel, as ons maar net wil! Nederland moet ook, vanweë die grootte van haar bevolking en ekonomie, die funksie van ‘n Swede begin inneem en sorg dat daar groter koördinasie en samewerking tussen die verskillende onderdele van ‘n goter Dietse nasie of groepering plaasvind.
Suid-Afrika, hoewel onafhanklik sedert 1910, is verreweg die suksesvolste Nederlandse kolonie wat daar ooit was. Sonder die VOC en die Nederlandse Goue Eeu van die 1600’s, sou daar nooit ‘n Jan van Riebeeck gewees het nie, nóg minder Afrikaners en Afrikaans.
Johannes van Melle
So van Afrikaans gepraat: Vele Nederlanders wonder vandag waarom ons nie maar kon aangehou het om Afrikaans as ‘n soort dialek of volkstaal te praat en Nederlands te skryf, soos wat dit in Nederland en Vlaandere met hul veertigtal dialekte gedoen word nie. Maar ook Afrikaans is ten dele deur Nederlanders, nie net Afrikaners nie, geskep! Sonder die groot aantal Hollanderonderwysers wat net ná die Tweede Vryheidsoorlog Suid-Afrika toe geëmigreer het, sou daar nooit Afrikaans gewees het nie. Hulle en hul kinders het ‘n leidende rol in die totstandkoming van die vroeë Afrikaanse letterkunde gespeel. Onder andere is die beste Afrikaanse roman uit die vroeë twintigste eeu, Bart Nel, deur ‘n Nederlander, Johannes (Jan) van Melle geskryf. Let wel: nie in Nederlands nie, maar in Afrikaans!
Johannes van Melle is op 1 Februarie 1887 in Goes, Nederland, gebore en kom as immigrant in 1906 in ons land aan. Hy sterf op 8 November 1953 in Johannesburg.
Bart Nel speel tydens die Rebellie af, daarom kan dit ook as ‘n vroeë Afrikanernasionalistiese roman gelees word. Vanweë sy politieke keuse om by die Rebellie aan te sluit, verloor die hoofkarakter alles wat hy het: sy plaas, sy vryheid (vir sy opstand moet hy tronk toe gaan), sy familie, sy mooi vrou wat van hom skei en met ‘n ander man trou. Aan die einde spreek hy die beroemde woorde wat al byna ‘n eeu lank in Afrikaans weerklink:
“Hulle het nou alles, hulle het my grond, my vrou, my kinders. Maar my het hulle nie. Hulle kan maar kom, hulle kan my maar in die tronk gooi en hulle kan maar my grond vat; hulle kan my maar doodskiet ook, maar my sal hulle nie kry nie. […] My kry hulle nooit. Ek is Bart Nel van toe af, en ek is nog hy.”
Dié paragraaf uit Bart Nel kan amper as allegorie op ons huidige situasie toegepas word: Afrikaners het byna alles verloor: ons openbare maatskappye, ons pensioene, ons politieke mag, ons grond, ons hospitale, ons universiteite, ‘n groot klomp van ons skole, en so kan ons aangaan. Maar, soos Bart Nel sou sê: Ons is nog óns!
Ons huidige probleme is meer materieel en ekonomies van aard. En dis nou waar Nederland, die Moederland inkom. Terloops, die Engelse in Suid-Afrika het altyd hul bande met die Verenigde Koninkryk of met die breër Britse Ryk of Statebond behou. Dit het hulle ‘n voordeel gegee. Hulle voel ewe tuis in die VK, Australië of Kanada as in Suid-Afrika. Hierteenoor wou ons Afrikaners dalk té onafhanklik wees, té selfstandig: eie land, eie taal, eie kultuur, eie identiteit. En, soortgelyk aan ‘n eeu gelede, het ons weereens die stryd teen die Britse Ryk verloor. Met die geringe verskil dat die Britte dié keer nie met die wapen in Suid-Afrika kom veg het nie, maar met die pen vanuit Londen, met propaganda, foto’s, beeldmateriaal, slagspreuke, “apartheid is ‘n misdaad teen die mensdom”, en dergelike meer. Dit was ‘n semantiese oorlog.
Soos Suid-Afrika onder Afrikanerregering by verre die welvarendste land in Afrika was, net so tel Nederland onder die welvarendstes in Europa. Naas die metropolitaanse gebiede van Parys, Londen, Milaan, Madrid en die Ryn-Ruhr in Duitsland, verteenwoordig die Nederlandse “Randstad” een van die grootste stedelike ekonomieë in Europa. Nes Pretoria en Johannesburg oor die afgelope dekade of twee “aanmekaar gegroei” het, het die vier groot Nederlandse stede van Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Den Haag ook ineengestrengel geraak en word as een ekonomiese streek, die Randstad, beskou. Die Randstad is ekonomies groter as Frankfurt, Rome, München, Berlyn, Stockholm en vele ander metropolitaanse gebiede in Europa.
Anders as Suid-Afrika met sy uitgestrekte vlaktes en verlate Karoogebied, is Nederland maar so groot soos die Krugerwildtuin. Dis egter ‘n besige klein landjie met sestien miljoen mense en ‘n ekonomie van $752 miljard per jaar. Hierteenoor is Suid-Afrika met sy reusebevolking van 56 miljoen mense se ekonomie slegs $280 miljard groot.
Gegewe die internet wat kommunikasie tussen lande byna gratis gemaak het, sou dit baie maklik vir Afrikaners wees om by die Nederlandse ekonomie in te skakel. Nederland, ‘n ryk en welvarende eerstewêreldland, is op sy beurt met die reuse-ekonomie van Noord-Europa, waaronder België, Frankryk, Duitsland, Switserland en Skandinawië verweef. Om vir ons twee tot drie miljoen Afrikaners werk te skep deur handel en aanlynwerk met Nederland, om nie van Vlaandere te vergeet nie, gaan baie makliker wees as om jou teen regstellende (amper skryf ek regstelende) aksie in Suid-Afrika te probeer verset.
Nederland, veral met sy sterk regse of behoudende beweging, is op pad op. Suid-Afrika, danksy die keuses van mnr. FW de Klerk en ‘n vorige geslag hopelose Afrikanerleiers, is op pad af, al verder in die ekstreemlinkse, antiblanke, Afromarxistiese moeras in. Vandeesweek het Johann Rupert dit ervaar en is daar voor die hoofkantoor van Remgro op Stellenbosch openlik en luidrugtig “One settler, one bullet” gesing. Vir die oomblik is daar nie veel wat ons daaraan kan doen nie, behalwe om ons as gemeenskap van die ergste geweld en verval af te sonder.
In die nabye toekoms sal ons kinders, soos van ouds in die negentiende en vroeë twintigste eeu, waarskynlik in Nederland en Vlaandere moet gaan studeer, want die Suid-Afrikaanse universiteite gaan Afrika-universiteite word waar politieke agitasie en finansiële probleme die botoon gaan voer, met weinig opvoeding en opleiding wat plaasvind. Eintlik gebeur dit reeds. Soos wat die getalle studente toeneem en standaarde daal, gaan daar niks van ons eertydse skoon, netjiese en voortreflike kampusse oorbly nie. Daarvoor het dieselfde De Klerk-geslag, waaronder die akademiese potentate Johan van Zyl, Theuns Eloff, Chris Brink, Wim de Villiers, Faan Hancke en vele ander, gesorg. Eers moes Engels ingebring word, toe moes die kampusse “transformeer” en “dekoloniseer”, volledig “Afrika-universiteite” word, met alles wat daarmee saamhang.
Dat ons mense op ‘n streep Australië en Nieu-Seeland toe emigreer, waar hul kinders blitssnel verengels, is vir my ‘n onding. As jy dan móét emigreer en hierdie mooi land waar Jan van Riebeeck in 1652 aan wal gestap het, wil verlaat, waarom nie eerder Nederland toe emigreer nie? Al vernederlands jou kinders en kleinkinders, gaan hulle nog eendag Afrikaans kan verstaan en word die naelstring wat hulle aan ons eeue oue Dietse kultuur verbind, nie finaal geknip nie.
Van die Nederlandse ambassade in Suid-Afrika, waar die linkse burokrate steeds die septer swaai, kan ons nie veel verwag nie. Hulle is die ANC se vriend en die Afrikaner, asook die nieu-regse Nederlander, se vyand. Maar Nederland se sake- en kulturele sektore staan vir ons oop. Saam kan ons films maak, boeke skryf en vertaal, boer in Nederland en Suid-Afrika, asook met die hele wêreld handel dryf.
Die Suid-Afrikaanse ekonomie het Afrikaners nodig, nie andersom nie. Sonder om die land te verlaat, kan ons môre delokaliseer en ‘n inkomste oorkant die water begin verdien. Laat Engelse Suid-Afrika met sy groter wordende probleme en links-politieke radikalisme maar opsnork.
Trouens, ek verstout my om te sê: As ons en die Nederlanders kan begin saamwerk binne ‘n Skandinawiese model, kan die VOC straks herleef! Ons sal nuwe markte verower, ons kultuur sal bloei soos laas in die sewentiende eeu of in Afrikaans in die 1960’s toe ons films die Hollywoodfilms by die loket uitgestof het. En ja, nie net die Kaap nie, maar ‘n groot deel van die wêreld sal spreekwoordelik Hollands wees.
Daar bestaan ‘n lang artikel deur Bart de Graaff wat die historiese verhouding tussen Afrikaners en Nederlanders naspeur: Onbeantwoorde liefde: Nederlandse betweters en Afrikaner Boeren. Ek wou so half daarop antwoord, maar sal dit dalk by ‘n ander geleentheid doen. Interessant egter is dat De Graaff meen dat Nederlanders sedert die Eerste Vryheidsoorlog met groot welwillendheid na Afrikaners gekyk het, en ook in hul veglus teen die Engelse iets van ‘n verlore Nederlandse heldedom gesien het. Soos hy dit in die inleidende paragraaf stel:
Wie de geschiedenis van de Nederlandse betrekkingen met Zuid-Afrika analyseert, kan niet om de culturele verwantschap heen die bestond (en bestaat) tussen Nederland en het Afrikaanstalige deel van de Zuid-Afrikaanse bevolking. De verwantschap die ertoe leidde dat Nederland vanaf 1880 lange tijd met grote welwillendheid naar blank Zuid-Afrika heeft gekeken. Al was dat omgekeerd zeker niet het geval.
Wilhelmina Helena Pauline Maria, Prinses van Oranje-Nassau en Hertogin van Mecklenburg, Koningin der Nederlanden van 23 november 1890 tot 4 september 1948.
Daardie geskiedenis is egter nie verby nie; ons skep dit steeds. Veral danksy Martin Bosma van die PVV wat van Afrikaans en Afrikaners weer ‘n gesprekspunt in die Tweede Kamer en in die Nederlandse media gemaak het, het iets van die glorieryke dae van die laat negentiende eeu teruggekeer, ‘n tyd toe vele Nederlanders bereid was om saam met ons teen die Engelse te kom veg, en Paul Kruger oral in Nederland vol sale getrek en toegejuig is. Die mooi jong koningin van destyds, Wilhelmina, na wie ‘n straat in Pretoria tot onlangs toe nog vernoem was, was in ‘n sekere sin ook óns koningin, soveel het sy vir ons omgegee.
Een aand by Wits in ‘n saal vol mense het ek ervaar hoe Frederik van Zyl Slabbert kruip voor Engelse; dit het my ‘n afsku in die man gegee wat my tot in die graf sal bybly. Daar is niks so afgrysliks soos ‘n hanskakie of ‘n Engelskaner nie. Vandag wemel dit natuurlik van hulle, veral in die geledere van Naspers waar hulle die Engelse politieke korrektheid en linksheid meer fanaties aanhang as wat ‘n salafis hom aan Islam onderwerp. Of dalk is dit een en dieselfde ding, want linksheid lei in ons tyd soomloos na onderwerping aan Allah, die “multikulturele” god. Islam beteken mos “onderwerping”, ‘n blindelingse onderwerping. Op ‘n manier is Afrikanerskap in die nuwe Suid-Afrika insgelyks tot blindelingse onderwerping gereduseer: onderwerping aan die swartman, aan politieke korrektheid, aan Engels, aan boetedoening vir apartheid, aan grondhervorming, aan antiblanke diskriminasie wat ons met gelatenheid moet aanvaar.
Van Zyl Slabbert het so ‘n patetiese, dom boekie geskryf, Afrikaner-Afrikaan, maar wat natuurlik deur al die Naspers-idiote opgehemel is. Daarin het hy ‘n pleidooi daarvoor gelewer dat die Afrikaner volledig “Afrikaan” moet word en sy vorige Europese identiteit heeltemal moet prysgee. My antwoord: Laat die Engelse en die hanskakies maar deur Afrika geassimileer en Afrikane in daardie sin word. As kinders van Jan, sal ons altyd trou aan ons tradisie bly. Nie Afrikaner-Afrikaan nie, maar Afrikaner-Eurokaner, Afrikaans-Nederlander of Dietser. Aan die einde van sy lewe het my pa, wat eens Afrikaans en Nederlands onder C.M. van den Heever gestudeer het, maar ook ‘n groot aanhanger van die laat-Romantiese Nederlandse digter A. Roland Holst was, hom uit protes teen Afrikanerverraad ‘n Dietser begin noem.
Ek sien op die Nederlandse Wikipedia dat daar ook taamlik “verregse” konnotasies aan dié term kleef:
Een reden dat het woord Diets minder in het moderne Nederlands wordt gebruikt, is dat deze term met voorliefde werd gebruikt door 20e-eeuwse fascisten van onder meer het Zwart Front en het VNV, en nationaalsocialisten van de NSB. Zij gebruikten ideologisch geladen termen als ‘Diets’ om te refereren aan de gezamenlijke of gedeelde oorsprong van de Nederlandse volkeren en zo hun streefdoel van een Heel-Nederland van een half mythische, half historische naam te voorzien: ‘Dietsland’. Vooral uit dit laatste blijkt het hervondene van deze naamgeving. Zij wilden ‘terug’ naar de basis, het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden of de Zeventien Provinciën.
Of my oorlede vader daarvan bewus was, weet ek nie. In elk geval, dit klink vir my reg: Dietser. Wat jy ook al doen of wat jy ook al sê, hulle gaan jou “verregs” noem. Dus, laat ons ons nie inhibeer nie. Dít het Martin Bosma van die PVV ook genoem in sy boek met die barokke titel: De schijn-élite van die valse munters — Drees, extreem rechts, die sixities, nuttige idioten, Groep Wilders en ik wat hier gratis afgelaai kan word.
Terug na die oorsprong, terug na oer-Afrika, dis mos waaroor die politiek deesdae in Suid-Afrika gaan. Die Britse Ryk het reeds herleef met “Afrikaans must fall”. Suid-Afrika raak al hoe meer negentiende-eeus, half gevange tussen Britse sendelingdenke en Zoeloe-wreedheid, met nuwe konsentrasiekampe op die horison, ‘n tweede volksmoord. Die paaie en geboue sal binnekort ook lyk soos in die negentiende eeu, met die gehalte van “Engelse” regering wat ons tans geniet.
Ons wil egter nie terug na die negentiende eeu of die vroeë ystertydperk waarin dié land hom bevind het voor die VOC en daarna die Groot Trek hom getref het nie. Ons wil vorentoe, die een-en-twintigste eeu in.
Sáám met ons Europese bloedfamilie, die ander Dietsers.
Help my om die Dietse droom te bewaarheid! Skenk geld vir my Europese toer of sluit by PRAAG aan. Kontak my op Twitter of Facebook of per e-pos by dan[aapstert]praag.org indien u enige vrae het of PRAAG se bankbesonderhede verlang.
Europese toer: Bonn—Berlyn—Amsterdam—Brussel—Parys en dalk Stockholm: 31 oktober tot 10 november 2017.
Ns. Die feit dat koningin Wilhelmina óók ‘n prinses van Mecklenburg was, roer regtig my hartsnare. Niet net het die AfD in die onlangse Duitse verkiesing daar meer as 20 persent stemme ontvang nie, maar dis mos ook eintlik ‘n deel waar Platduits tot onlangs gepraat is, ‘n taal wat na aan Nederlands en Afrikaans verwant is.
Suid-Afrika se motorkopers is werklik kieskeurig wanneer dit by rygoed kom. Daarby moet ons ook byvoeg dat plaaslike kopers aan baie erge lojaliteitsindroom ly wanneer dit by vervaardigers kom. Dié wat ‘n gewone, betroubare elkedagrydingetjie wil aanskaf, koop niks anders as ‘n VW Polo Vivo nie, want sien VW is mos groot en bekend met ‘n handelaarsnetwerk wat landswyd strek. Die middelslagkoper kan nooit by die Toyota Corolla verbykyk nie, die bakkiemanne dink dat ‘n Ford Ranger die enigste bakkie is wat kers kan vashou by die Hilux! Dan kry ‘n mens die PMS-sindroom waar daar net drie vervaardigers bestaan, dit is óf ‘n Audi óf ‘n BMW óf ‘n Mercedes. (PMS staan eintlik vir Pietersburg, Moreletapark en Stellenbosch).
In elk van hierdie segmente is daar werklik baie goeie alternatiewe motors. In die intreevlak dink ons aan die Renault Sandero of Ford Figo, die middelslagsegment is die Hyundai Elantra of VW Jetta net so goed indien nie beter as die Corolla nie en wat bakkies aanbetref, kan die Nissan Navara en Isuzu KB alles net so goed doen soos n Ranger of Hilux. Wanneer dit by die PMS-sindroomkopers kom, is daar ook heelwat ander vervaardigers wat motors bou wat werklik ‘n alternatief tot die drie Duitsers is. Ons dink aan Lexus, Infinity, maar meer spesifiek aan Volvo.
Volvo is al byna ‘n honderd jaar lank een van die mees onderskatte en sekerlik een van die wêreld se veiligste en innoverendste vervaardigers. Ons dink maar slegs aan ‘n paar voorbeelde waar Volvo sekere tegnologieë aan die wêreld bekendgestel het, soos byvoorbeeld:
1944: gelamineerde voorruit
Die Volvo PV444 word die wêreld se eerste motor met ‘n gelamineerde voorruit.
1959: Driepuntveiligheidsgordel
Volvo is die eerste ter wêreld om hierdie belangrike veiligheidsfunksie aan te pas, wat die standaard op Amazons en PV544’s in die Skandinawiese markte raak.
1964: Agterste kinderstoeltjie
Die ruimtevaarder-geïnspireerde, agterstevoor- prototipe kinderstoeltjie in die PV544 wat in 1967 in produksie kom.
1976: Kinderkussing
Gordelposisioneringskussing vir kinders.
1976: Lambda Sond
‘n Drierigting- katalitiese omskakelaar en Lambda-sensors word togerus op die Amerikaanse Volvo-mark, wat gevaarlike uitlate met tot 90 persent verminder.
1979: groothoekspieël
Die wyehoektruspieël vir die bestuurder gee ‘n baie beter beeld van wat agter die motor is.
1990: Geïntegreerde kinderkussing
Die opvoubare kussing maak sy debuut in die agterste middelsitbank van die Volvo 960.
1990: Sentrale agtertraagheidskatrolveiligheidsgordel
‘n Traagheidskatrolsitplekgordel vir die agterste sitplek word standaard.
1991: SIPS
Die Volvo 850 se geïntegreerde SIPS-kantbotsingsbeveiligingstelsel verminder die penetrasie in die passasierskompartement by ongelukke.
1991: Outomatiese veiligheidsgordelaanpassing
Outomatiese hoogte-aanpassing vir veiligheidsgordels maak ‘n debuut in die Volvo 850.
1998: Opblaasgordyn
‘n Dakgordelbare gordynlugsak help om die koppe in die S80 te beskerm.
1998: Omgewingsprodukverklaring
Die Volvo S80 is die eerste motor wat ooit ‘n omgewingsprodukverklaring ontvang.
1999: agterste sitplek vir ISOFIX
Die wêreld se eerste oplossing vir die gestandaardiseerde, motorgeïntegreerde ISOFIX-passtelsel bied ‘n veilige en maklike manier om ‘n kinderstoel reg te installeer.
2001: Volvo On Call
Volvo On Call word die wêreld se eerste volledig geïntegreerde en fabrieksgeïnstalleerde SOS-stelsel.
2002: Boorstaal
Supersterk boorstaal word eerste gebruik, debuut in die XC90.
2003: IDIS
Intelligente Driver Information System vertraag telefoonoproepe en nie-kritiese inligting wanneer dit nodig is.
2003: Volvo Ambient Air Cleaner
VAAC filter skadelike dampe en neutraliseer ander motors se uitlaatgasse.
2004: BLIS
Volvo se Blind Spot-Inligtingstelsel monitor die bestuurder se spieëlblinde plek.
2004: Opblaasgordyn vir afslaankapmotors
Om die uitdaging van die opblaasbare gordyne in afslaankapmotors te oorkom, is ‘n wêreldwye nuutjie.
2005: Driver Alert
Die innoverende stelsel om die bestuurder te laat oplet voordat hy of sy aan die slaap raak.
2007: Geïntegreerde tweestadiumkinderkussing
Die geïntegreerde kinderkussing het gordelvoorspanners en twee sitplekhoogtes, wat dit aanpasbaar maak vir groeiende kinders.
2011: Inpropdieselhibried
Volvo se V60 Plug-in Hybrid is die wêreld se eerste dieselinpropmotor.
2012: Voetgangerlugsak
Voetgangerlugsaktegnologie maak ‘n debuut in die Volvo V40.
2013: i-Art
Drive-E-diesels bevat terugvoer van elke brandstofinspuiter.
2013: Fietsryeridentifiseerder met volle remvermoë
Ontdek en rem outomaties vir fietsryers.
2014: Opblaasbare kinderstoel
Agtertoewysende kinderstoeltjies met ingeboude lugsakke
Die nuwegenarasie-Volvo’s is weer aan die voorpunt van tegnologiese en spesifiek veiligheids tegnologie. Ons kon twee van Volvo se nuwegenerasiemotors bietjie onder hande neem. Albei die motors is toegerus met outorem by kruisings, ‘n Volvo-eerste ter wêreld. Dit is in 2014 as deel van ons City Safety-stelsel in die nuwe XC90 bekendgestel. Stel jou voor jy moet die verkeer in die teenoorgestelde baan kruis by ‘n T-aansluiting: as jy nie die aankomende motor sien nie, sal die stelsel die remme vir jou toepas, wat help om die erns van ‘n botsing te verminder.
Die Volvo V40 Cross Country
Volvo V40 Cross Country
Die V40 CC is eintlik, afgesien van die gewone V40, die intreemodel in die Volvo-reeks. Cross Country in hierdie geval beteken dat die motor effens hoër op sy bande staan as die gewone V40 – 12mm hoër om presies te wees. Dit klink werklik nie na veel nie,maar maak net die verskil wanneer daar oor ‘n randsteen of ‘n hoë spoedhobbel of dan ‘n klip op ‘n grondpad gery word. Die V40 Cross Country is n primakruisluikrugvoertuig wat vierkantig met motors soos die Mercedes GLA en Subaru XV meeding. Audi se Q3 asook BMW se X1 is ‘n aks groter en word dan ook as sportnuts voertuie geklasifiseer en die Mini Countryman kan dalk ook hier oorweeg word, maar hy is kleiner en ook ‘n sportnuts en nie ‘n luikrug nie.
Enjin
Ons toets motor was die V40 Cross Country in D4 Inscription-gewaad. Die Inscription-gedeelte is slegs die afwerkingsnaam. Alle Volvo-motors is in drie afwerkings beskikbaar: Momentum, Inscription en R-Design, met die Inscription wat die luukser afwering is en die R-Design wat die meer sportiewe afwerking is. Alle Volvo’s is beskikbaar met ‘n diesel-, petrol- of hibriede inpropelektriese-enjin. Alhoewel Volvo in Swede aangekondig het dat hulle nie verder enige dieselenjins gaan ontwikkel nie, sal die huidige dieselenjins nog vir ‘n geruime tyd diens doen in plaaslike Volvo’s. In dieselgewaad is daar ook drie opsies waar die D3 die minste enjinkrag 110Kw en 320 NM se wringkrag lewer, die D4 soos in ons toetsmotor die middelkraglewering met 140 Kw en 400 Nm se wringkrag en die D5 (wat nie in die plaaslik V40 CC beskikbaar is nie) wat 165 Kw en 470 NM se wringkrag lewer. Vergelyk die D4-enjin wat ‘n verplasing van 2 liter met ‘n turboaanjaer het met die GLA se 2.1-liter 4-silinderdieselenjin se 100Kw en 300 Nm wringkrag en die Volvo staan kop en skouers bo die Merc uit.
Ongelukkig is Subaru se XV slegs in petrolgewaad plaaslik beskikbaar en kan ons nie ‘n direkte vergelyking wat kraglewering aanbetref maak nie. Wat brandstofverbruik betref, is die syfers tussen die Volvo en die Merc ook byna identies met die Volvo wat 4,3 l/100km verbruik teenoor die GLA se 4,4l/100km. Uitlaatgasse word aangegee as 112g/km vir die Volvo en 115g/km vir die Merc. Die groot verskil hier is dat die V40 CC ‘n groter brandstoftenk het van 62 l teenoor die GLA se 50 l. Daardie 12 l verskil beteken in hierdie geval dat jy van Pietersburg tot in Laingsburg met die Volvo sal kan ry voor jy moet diesel ingooi – 1456 km – terwyl jy met die GLA van Pietersburg af al in Drie Susters – 1176 km – sal moet ingooi.
Op die pad
Die Volvo V40 Cross Country voel baie stewig aanmekaargesit met ‘n ferm dog versekerde rygevoel. Die pedaalreaksie asook die stuurgevoel laat die Volvo baie meer sportief voel as wat die motor werklik is. Rondomsig in die Volvo is ook baie goed met slegs die agterste driekwart wat vir ‘n korter bestuurder dalk ‘n blindekol sal veroorsaak as gevolg van die hoë flanke.
Binneruim
Beenruimte in die V40
Elke Volvo waarin ons nog gery het, spreek van algehele minimalistiese gehalte. Daar is net genoeg knoppies en skakelaars om alles optimaal te kan beheer, die watervalmiddelkonsole met die bêreplekkie agter die konsole is uniek aan Volvo. Goed wat ons wel gepla het van die binneruim, is die feit dat die middelste kleurskerm bietjie klein is en dat die kontrole vir die skerm ver verwyderd daarvan is. Teenoor die GLA lyk die V40 CC se instrumentepaneel heelwat ouer. Die agterdeure van die Volvo maak ook nie wyd genoeg oop nie en veral as jy dalk ‘n kinderstoeltjie sou wou installeer, gaan dit ‘n gesukkel afgee. Kopruimte vir agterste passasiers is ook beperk en veral langer mense gaan sukkel om gemaklik agter in die motor te sit. Die agterste sitbank is boonop so ontwerp dat die passasiers agter nie in die voorste kopstutte vaskyk nie maar eerder tussen die twee voorste sitplekke deur. Volgens Volvo verminder dit die karsiek gevoel wat veroorsaak word deur beweging sonder dat jy kan sien waarheen jy beweeg. Die bakwerk is smaller as dié van die GLA (1783mm teenoor 1804mm). Dit klink na baie min maar maak ‘n reuseverskil wanneer jy in die motor sit. Wat die laairuim aanbetref, voel ons dat die Volvo te min begasieruimte bied vir dié tipe motor. Daar is 335 liter se pakplek beskikbaar wat vergroot kan word na 1032 liter wanneer die agterste sitplekke plat gevou word,maar weereens teenoor die GLA wat 481 liter bied met die sitplekke in plek is dit te min. Die laaidrempel van die V40 is ook baie hoog en swaar items gaan baie moeilik oor die drempel gelig word. Daar is glad nie enige 12v-sokke in die begasieruim nie wat eintlik snaaks is vir dié tipe leefstylmotor. Nog ‘n probleem met die laairuim is dat as die sitplekke plat gevou word, is daar ‘n trap tussen die bagasievloer en die platgevoude sitplekke. Sou ‘n mens dan egter ‘n groot item wil inskuif gaan dit ‘n probleem veroorsaak met die item wat in die trap vasgeskuif gaan word.
Instrumentepaneel van die V40
Gevolgtrekking
Die Volvo V40 Cross Country is beslis ‘n prima motor, maar teen R521 800 is die Cross Country sowat R31 000 duurder as die gewone V40 en bied hy nie veel meer as laasgenoemde nie. Daar is ‘n paar kosmetiese plastiekstroke en dakrelings ekstra en 12mm in grondvryhoogte. Hy is wel R12 000 goedkoper as die Mercedes GLA maar in gewone V40-gewaad sal jy sowat R43 000 bespaar teenoor ‘n GLA. Anders as in die geval van die GLA, bied die Cross Country nie soveel meer as die gewone V40 nie. Die punt is dat die Volvo V40 Cross Country ‘n goeie alternatief tot die drie Duitsers bied maar nog ‘n beter prima motor in sy gewone V40-gewaad verteenwoordig.
Volvo V40 Cross Country D4 Inscription
Prys
3 uit 5
Voorkoms buite
5 uit 5
Binneruimgehalte en afwerking
5 uit 5
Ruimte en praktiese toepassing
3 uit 5
Agter die stuur
5 uit 5
Enjin en ratkas
5 uit 5
Op die pad
5 uit 5
Veiligheid
5 uit 5
Totaal
36 uit 40
Volvo S90
Die tweede Volvo waaroor ons kan berig, is die splinternuwe Volvo S90. Die S90 is die tweede lid van die 90-familie. Die XC90 is verlede jaar plaaslik bekend gestel en nou het Volvo sy aanspraak op die primasedanmark ook bekend gemaak met die S90. Die V90 wat ‘n stasiewaweergawe van die S90 is, is ook plaaslik beskikbaar.
Die S90 ding mee teen motors soos die Audi A6, BMW 5-Reeks en Mercedes E-klas, asook Jaguar se XF en Lexus se GS. Al hierdie motors is ernstige broodwinners in hul onderskeie modelreekse. Die S90 bied alles wat die XC90 bied — net in ‘n sedanweergawe.
Bakwerk
Die S90 is ‘n groot motor met ‘n lengte van ‘n aks onder die 5m. Die motor vertoon lank, breed en laag. Hierdie Volvo is by die 1,9m breed en sy dak is slegs 1,44m van die grond af. Met ‘n asafstand van 2,94 meter bied die S90 ruimte. Van voor is die Volvo onmiskenbaar stylvol met sy hameragtige dagryligte, die sykante wat laag na agter strek waar die groot vierkantige agterligte met oorhange bo en onder die motor nog laer laat vertoon. Die voor- en sykante is werklik mooi, maar die agterkant sal maar ‘n besprekingspunt bly. Óf jy is mal daaroor óf dit is werklik lelik vir jou. Besluit maar self.
Binneruim
Instrumentepaneel van die S90
Maak die deur oop en die S90 bewys onmiddellik hoekom hy beslis as ‘n prima alternatief tot enige iets anders in hierdie segment beskou moet word. Materiale is werklik uit die boonste rakke en die ergonomiese gevoel asook die instrumentuitleg en bruikbaarheid van alles in die motor is absoluut puik. Op tipiese Volvomanier is daar net genoeg knoppies en skakelaars om alles optimaal te kan beheer. Die groot negeduimdrukskerm in die middel van die instrumentepaneel lyk soos ‘n groot tablet en werk ook soos die nuutste tablette op die mark. Dit is baie gebruikersvriendelik, vinnig en maklik. Dit is ook ‘n raakskerm. Daar is soveel ruimte in die motor dat die deurbakkies groot genoeg is om ‘n 2-literwaterbottel met gemak te kan akkommodeer. Kop- en beenruimte agter in die S90 is puik. Die bagasieruim is 500 liter en die agterste sitplek kan plat vou om die reeds enorme ruimte te vergroot. Anders as in die V40, is die laaidrempel heelwat laer en om groot tasse of items hierin te laai is werklik baie makliker.
Op die pad
Beenruimte in die S90 agter
Agter die stuur is die S90 nog beter as wat hy lyk. Die motor hurk laag en met lugvering en vierwiel aandrywing voeg die S90 soveel stabiliteit tot die rygevoel by dat jy altyd voel jy kan vinniger ry as wat jy moet. Die afwesigheid van padgeraas en windgeraas onderstreep die feit dat Volvo hierdie segment met mening wil aanpak. Die gevoel is absoluut premium. Die rondomsig is stukke beter as in die V40.
Enjin
Al die S90 modelle gebruik dieselfde 2.0-literenjin. Daar is weereens ‘n keuse tussen petrol en diesel, maar almal is 4-silinder-2.0-litereenhede. Ons toetsmotor is die D5 Iscription. Met 173 KW en 480 Nm se wringkrag bied die motor meer as genoeg krag. Ratwisseling is seepglad en gebeur deur die 8-spoed- outomatiese ratkas. Die ratkas is glad nie so sportief soos die 5-reeks of selfs die E-klas nie, maar wat ratskakelings betref, is dit sekerlik een van die bestes. Brandstofverbruik word deur Volvo as 4,8l/100km aangegee, maar ons kon glad nie naby daaraan met ons toetsmotor kom nie en het ‘n 6,1l/100km gehandhaaf. Uitlaatgasse word as 127g/km aangegee. Neem in ag dat hierdie ‘n groot gesinsmotor is met ‘n baie gewillige enjin en dan is die syfer puik.
Gevolgtrekking
Kyk ‘n mens na die prys kan jy vinnig agyerkom dat hierdie ‘n prima motor is wat gemik is op die drie Duitsers. Die pryskaartjie van R830 000 maak ‘n mens se oë water in plaas van jou mond, maar vergeleke met die BMW 520d ( 140KW) teen R823 000 en die Jaguar XF 2.0d (132Kw) teen R845 000, asook die Mercedes E220d (143Kw) teen R823 000 wat almal minder enjinkrag bied, vertoon die S90 goed.
Die 66-jarige Sweedse onderwyseres van die omgewingsparty wat “Ons hou van verskille” op Facebook “gehou-van” het – ‘n slagspreuk wat deur multikulturele ondersteuners gebruik word – en ook ‘n foto opgelaai om diegene wat grensbeheer wil hê belaglik te maak net een dag voor die terreuraanval in Stockholm, het die terroriste se vyfde slagoffer geword.
Marie Kide (66) het die vyfde slagoffer van die terroriste van Stockholm geword, nadat sy aan haar beserings beswyk het terwyl sy nog in die hospitaal was. Kide was ‘n verkose politikus in die stadsraad van Trollhättan vir die Groen Party.
Die oop grense wat Swede se Groenparty-lede so graag wil sien, het haar haar lewe gekos. Kide was self ‘n voorstander van meer immigrasie na Swede en die transformasie van die land na ‘n multikulturele samelewing.
Haar laaste pos op Facebook was van die dag voor die terroriste-aanval in Sentraal-Stockholm op 7 April. Dit is ‘n satiriese tekening wat deur die kunstenaar Wisti gemaak is, waar hy mense uitbeeld wat strenger kontroles vir grense vra, belaglik maak omdat hulle gemotiveer word deur vrees dat hulle nie meer luukse kombuis toerusting sal kan bekostig nie.
Kide se laaste FB-pos lui: As ons ons grens nie nou sluit nie, kan ons eindig in ‘n situasie waar ons nie meer hierdie Per Moberg-snybord vir 400 euro kan bekostig nie.
Die terreuraanval in die winkelstraat Drottninggatan in Stockholm het vier mense ter plaatse vermoor en 15 ander beseer. Een van die slagoffers was ‘n elfjarige meisie wat op pad huis toe was van skool. Omdat sy gehoorgestremd was, het die kind nie vragmotor hoor aankom nie.
Kort ná die voorval het die polisie Rakhmat Akilov, 39, gearresteer, die bestuurder van die voertuig wat die voetgangers net soos in Nice, Frankryk, afgemaai het. Akilov kom uit Oesbekistan en was onwettig in Swede en was dus reeds deur die polisie gesoek. Die polisie het egter nie hulpbronne om die ongeveer 10 000 onwettige vreemdelinge van die land te soek nie.
Daar is ook ‘n gebrek aan politieke wil in Swede om die immigrasie-probleem die hoof te bied. Die Sweedse Groen Party se nalatenskap tot dusver was die bekendstelling van gratis gesondheidsorg en gratis skoolopleiding vir onwettige vreemdelinge wat in Swede wegkruip omdat hulle nie verblyfpermitte het nie.
Die Sweedse media het die identiteit van die man van Uzbekistan bekend gemaak wat na bewering Vrydag ‘n groep voetgangers in Stockholm doodgery het.
Uzbekistan se bevolking is bykans 90 persent Moslem. Die res is Ortodoks.
Rakhmat Akilov is volgens berigte ‘n Moslem-konstruksiewerker en pa van twee wat die owerhede ontduik het om te keer dat hy gedeporteer word.
Hy het na bewering ‘n vragmotor met ‘n vrag bier gesteel en in ‘n besige straat vol voetgangers gejaag voordat hy in ‘n winkel vasgery het. Vier mense is dood en vyftien is beseer.
Volgens ooggetuies het die terroris opsetlik kruis en dwars oor die pad geswenk om spesifiek kinders raak te ry. Die elfjarige dogtertjie wat doodgery is, was doof en het nie die vragmotor hoor aankom nie, het Sweedse media berig.
Die Sweedse vrou by wie die Moslem gewoon het, het aan die media gesê sy het nie geweet hy is ‘n jihadis nie, want “hy het gedrink”. Sy het blykbaar niks van sy ideologiese jihadisme geweet nie.
Die Noorweegse polisie het intussen in Oslo ‘n toestel, soortgelyk aan ‘n bom, in die middestad gekry. Die BBC berig ‘n gekontrolleeerde ontploffing is toe uitgevoer.
‘n Verdagte is ook in hegtenis geneem. Die land se veiligheidspolisie het die ondersoek oorgeneem. Geen besonderhede oor die verdagte is bekendgemaak nie.
Die polisie in Oslo en in ander Noordweegse stede het Vrydag begin om wapens te dra in reaksie op ‘n beweerde terreuraanval in Swede toe ‘n vragmotor tussen mense ingery het. Vier mense is dood en 15 is beseer.
Verskeie verdagtes is reeds in hegtenis geneem ná die vragmotor-aanval, maar die Sweedse polisie is besonder versigtig om nie Islam as die rede vir die aanval uit te sonder nie.
In Egipte het die president Abdul Fattah al-Sisi ‘n noodtoestand vir drie maande afgekondig nadat meer as 40 Christene dood is in twee bomaanvalle by Koptiese kerke.
Die eerste bom het in die St. George-kerk in die stad Tanta ontplof en die tweede aanval was buite die Koptiese katedraal in Alexandrië.
Die weermag sal ontplooi word om die polisie by te staan om noodsaaklike infrastruktuur te bewaak. Die Islamitiese Staat het vroeër aanspreeklikheid vir die aanvalle aanvaar.
Vyf mense is dood en talle beseer nadat ‘n vragmotor in voetgangers ingeploeg het in die sentrum van die Sweedse hoofstad Stockholm.
Die voorval het op die besige winkelsentrumstraat van Drottninggatan omstreeks 15:00 vanmiddag plaasgevind.
Die biervragmotor is gesteel terwyl die bestuurder ‘n nabygeleë aflewering kort voor die aanval gedoen het.
Sweedse polisie het bevestig dat hulle die voorval as ‘n terreuraanval hanteer.
Die vermeende aanvaller is gesien wat vlug na ‘n nabygeleë metrostasie en die ondergrondse vervoernetwerk van die stad is daarna gesluit. Sy foto is intussen deur die wetstoepassers vrygestel.
Sweedse inwoners van Stockholm het aan PRAAG gesê hulle het het so ‘n aanval gevrees nadat dit reeds in Nice, Berlyn en Londen gebeur het.
Angsvallige voetgangers het in alle rigtings begin hardloop na die aanval.
Die Amerikaanse en Sweedse VN-ondersoekbeamptes se liggame is in ‘n vlak graf in die Demokratiese Republiek van die Kongo ontdek.
Die twee het blykbaar nie besef dat hulle nie tussen ‘n Afrika-despoot en sy geld moet kom met praatjies van menseregte nie.
Die twee is “sinneloos vermoor,” het die Amerikaanse ambassadeur, Nikki Haley by die Verenigde Nasies in reaksie Dinsdag gesê en gelas dat ‘n ondersoek na hul dood aan die gang kom.
“Dit is met groot hartseer dat ons vandag bevestiging ontvang het van die dood van Michael Sharp en Zaida Catalan,” het Haley in ‘n verklaring gesê.
Catalan was die jeugleier van die Groen-linkses in Swede.
Die twee het meer as twee weke gelede verdwyn. Hul liggame – en dié van hul Kongolese tolk Betu Tshintela – is gevind in die provinsie Sentraal Kasai, het plaaslike amptenare Dinsdag gesê. Die twee ondersoekbeamptes was op soek na grootskaalse geweld en beweerde menseregteskendings deur die Kongolese weermag en plaaslike burgermag groepe.
Daar heers ontevredenheid in die provinsie teen die president, Joseph Kabila. Regeringsamptenare het Saterdag gesê sowat 40 polisiebeamptes is keelaf-gesny in die dodelikste aanval op die veiligheidsmagte sedert die opstand verlede jaar begin het.
VN-syfers dui daarop dat meer as 400 mense reeds dood is in geweld waarin militante die skuld vir gruweldade op regeringsmagte pak wat daarvan beskuldig word dat hulle burgerlikes uitroei.
Suid-Afrikaanse doeanebeamptes het intussen ‘n Ferrari ter waarde van meer as 13 miljoen rand onderskep wat na Suid-Afrika gesmokkel is deur ‘n burger van die DRK.
Volgens die Suid-Afrikaanse Inkomstediens staan die motor sedert 2014 in ‘n pakhuis in Suid-Afrika. Die SAID sê toe die motor vir die eerste keer die land ingebring is, het die eienaar nie die regte invoerprosedure gevolg nie en die motor is in die pakhuis gehou.
Die eienaar het in Februarie dokumente ingedien om die motor na die DRK te neem, maar ‘n dag later is daar gepoog om die Ferrari deur dieselfde grenspos terug na Suid-Afrika te bring. Die motor is intussen geskut.
Nadat sy die BBC vertel het dat die aantal seksuele misdade in Swede besig is om te daal, moes Swede se minister integrasie Ylva Johansson haar liegstories sluk en om verskoning vra.
Die mees onlangse syfers toon duidelik ‘n 13 persent toename in aangemelde seksuele misdade in Swede in 2016, en ‘n algemene toename oor die afgelope tien jaar.
Tydens ‘n onlangse onderhoud met die BBC, het die minister egter verklaar: “Ons kan sien dat die vlakke afgaan, en afgaan, en afgaan,” maar ongelukkig is dit nie die geval nie.
Sweedse sosiale media asook Twitter was aan die brand met ‘n geskal van verontwaardiging oor haar misleidende verklaring tydens haar TV-optrede.
‘n Sweedse politikus, Elisabeth Svantesson het getwiet: “Ons het nie nog fopnuus nodig nie.” Sy het ook ‘n beroep op die Minister gedoen om haarself te verduidelik. “Op watter manier is die aantal seksuele misdade besig om te verminder?”
Johansson moes vinnig haarself Saterdag red van ‘n yslike verleentheid. “Ek het my antwoord gebaseer op inligting wat ek het op daardie oomblik gehad het,” het sy aan die koerant Dagens Nyheter vertel. Dit klink onheilspellend soos ‘n verduideliking vir ‘n ideologiese vooroordeel want ‘n minister van sogenaamde “integrasie” wat nie eers die basiese kennis dra van wat die immigrante mee doenig is nie, laat ‘n mens wonder.
“Die voorlopige syfers vir 2016 toon ongelukkig dat die syfers aan die toeneem is,” het sy gesê en bygevoeg: “Dit is belangrik om korrek te wees, natuurlik.” Die aantal verkragtings in Swede het met 13 persent in 2016 toegeneem tot 6 560, ‘n syfer waarvan die Minister baie bewus moes gewees het.
Johansson, het tydens haar onderhoud op BBC News, ook ontken dat daar enige verband tussen misdaad en immigrasie is: “Ons kan geen verband tussen misdaad en immigrasie sien nie.”
“Ons is ‘n immigrasieland al vir twintig jaar … in dieselfde tyd, het die misdaadvlakke afgegaan. So ons kan nie regtig ‘n verband sien nie”, het sy gesê.
“Die vlak van verkragtings is nie eintlik hoog in Swede nie”, het sy ook gesê, nadat Nigel Farage onlangs gesê het Malmö is die “verkragtinghoofstad van Europa”. Die minister het ook beweer dat Farage “nie regtig weet waarvan hy praat nie”.
Oor die afgelope dekade het die aantal aangemelde verkragtings van 4 208 in 2006 tot 6 560 in 2016 gestyg, volgens die Nasionale Raad Sweedse vir Misdaadvoorkoming soos gerapporteer deur Aftonbladet.
Swede het blykbaar vir die eerste keer met nie-blankes te make danksy immigrasie. ‘n Sweedse polisieman het die skuld vir geweldsmisdaad in sy land vierkantig op nie-blanke immigrante geplaas sowel as politici wat opsetlik die probleem ignoreer.
Peter Springare, 61, ‘n speurder in Orebro, het reeds opslae gemaak op Facebook met sy vorige kommentaar oor nie-blanke misdaad.
Die Sweedse speurder het gesê hy word nie toegelaat om die etnisiteit van misdadigers wat betrokke is by verkragting of wapengeweld aan te teken nie.
Nie net blameer Springare geweldsmisdaad op immigrante nie, maar hy beskuldig politici dat hulle dié kwessie opsetlik ignoreer as gevolg van “politieke korrektheid”.
Vroeër hierdie maand het Springare, wat al meer as 40 jaar in die polisie werk, sosiale media aan die brand gehad toe hy verduidelik het hoe die etnisiteit van geweldsmisdaadverdagtes amptelik nie aangeteken mag word nie. Aanklaers het selfs begin met ‘n ondersoek teen hom vir die “aanhitsing van rassehaat” maar later die aanklagte laat vaar.
“Lande wat in die weeklikse lys misdade verskyn: Irak, Irak, Turkye, Sirië, Afghanistan, Somalië, Somalië, Sirië weer, Somalië, onbekend, onbekende land, Swede,” het Springare geskryf.
“Die helfte van die verdagtes, kan ons nie seker oor wees nie omdat hulle nie enige geldige ID’s het nie. Wat op sigself gewoonlik beteken dat hulle lieg oor hulle nasionaliteit en identiteit.”
Springare het aan die Britse Sunday Times vandeesweek gesê amper uitsluitlik immigrante is betrokke by geweldsmisdade: “Die hoogste en mees ekstreme geweld – verkragtings en skietery – word oorheers deur kriminele immigrante.”
Hy het gesê die misdade is anders as die gewone misdade in Swede. “Dit is ‘n ander misdaad wat taaier en ruwer is. Dit is nie wat ons gewone Sweedse misdaad sou noem nie. Dit is ‘n ander dier.”
Op sy Facebook skryf Springare: “Ek is so fokken moeg. Wat ek hier onder gaan skryf, is nie polities korrek nie. Maar ek gee nie om nie. Wat ek julle almal gaan vertel word nie toegelaat vir ons werknemersopnames nie.
“Hier gaan ons; Ek het van Maandag tot Vrydag hierdie week die volgende hanteer: verkragting, verkragting, roof, ernstige aanranding, verkragting-aanranding en verkragting, afpersing, afpersing, aanranding, geweld teen die polisie, bedreigings vir die polisie, dwelmmisdaad, dwelms, misdaad, poging tot geweldd, poging tot moord, verkragting weer, afpersing weer en mishandeling.
“Verdagte oortreders; Ali Mohammed, Mahmod, Mohammed, Mohammed Ali, weer, weer, weer, Christopher … wat is dit daar. Ja, ‘n Sweedse naam ook betrokke by ‘n dwelmmisdaad, Mohammed, Mahmod Ali, weer en weer.”
Springare gaan binnekort aftree en sê hy is nie bang vir die dissiplinêre stappe wat teen hom gaan kom nie.
“Die politici het gereageer op Trump soos tieners wanneer iemand hul hare kritiseer as lelik. Ek hoop hy het hulle oë geopen. Die gewone mense het nie Trump nodig om dit te doen nie. Hulle begryp reeds die dinge wat ek opper baie goed.”
‘n Spul totaal nuttelose glanspersoonlikhede wat op die hoofstroommedia teer vir aandag en linkse Sweedse politici het ‘n dag of twee tog te lekker gelag vir President Trump omdat hy maatskaplike probleme rakende immigrante in Swede uitgewys het. Hulle beweer daar bestaan nie so iets nie.
Maar intussen het Dagbladet en Expressen berig dat onluste uitgebreek het in die immigrantenes van Stockholm se voorstad Rinkeby. Die voorstad se bynaam is “Klein Mogadisjoe” as gevolg van die aantal Somaliërs wat daar woon.
Sweedse polisie moes waarskuwingskote afvuur toe honderde wetstoepassers met klippe bestook het en motors aan die brand gesteek het na skares nie-blankes in die middel van Rinkeby bymekaargekom het vir “georganiseerde aanvalle“.
In baie sulke gemeenskappe is daar vyf keer meer seuns as dogters, sê Tove Lifvendahl. In Junie 2010 was Rinkeby die toneel van onluste en aanvalle op die plaaslike polisiekantoor. Lede van die nuusspan van ’60 minutes’ is aangeval in 2016.
Swede sukkel om groot getalle Moslems te integreer, maar maak asof dit nie die geval is nie. Volgens ‘n AP verslag, van 24 Januarie, is ‘n Al-Kaïda-groep besig met werwing onder Somaliese jeugdiges wat in Rinkeby woon. Dit is ook na bewering die sentrum van die werwingspogings van al-Sjabaab, ‘n groep met bande met Al-Kaïda.
Dit gebeur binne Sweedse regeringsprogramme. Svenska Dagbladet, het berig oor hoe sommige amptelike skemas geïnfiltreer is deur jihadiste.
In Göteborg is ‘n Britse seun vermoor deur ‘n granaataanval, wat ‘n paar illusies oor Swede begrawe het. Verlede week se moord op agt-jarige Yuusuf Warsame van Birmingham, wat by familie gekuier het, was veral skokkend. Hy was ‘n slagoffer van die Somaliese bendeoorlog wat daar woed. Verlede jaar is ‘n vier-jarige meisie vermoor deur ‘n motorbom buite Göteborg.
“Vandag is die bende-omgewing – goed, ek wil nie presies dit die Wilde Weste noem nie, maar iets in daardie rigting,” sê Amir Rostami, ‘n kenner van Sweedse georganiseerde misdaad by Stockholm Universiteit.
Dagbladet beskryf die situasie tydens die onluste die naweek as ernstig. “Dit lyk soos ‘n oorlogsone hier”, het hy gesê.
Vryskutfotograaf Janne Akesson was op die terrein van die onluste Maandagaand en vroeg Dinsdag. “Hulle gooi klippe na die polisie en die polisie moes waarskuwingskote skiet. Ek het weggekom toe dit op sy ergste was” het hy aan Dagbladet vertel.
“Ek weet nie hoeveel betrokke nie, maar daar sal in elk geval ‘n paar mense wees,” sê Lars Bystrom, woordvoerder by die polisie in Stockholm. Hy het onbedoeld aan Expressen TV erken dat die toestand buite beheer is en dat wetstoepassers dit nie eens binne die gebied waag nie.
Volgens inligting in die Sweedse media, is versoeke om versterkings uit Sollentuna en Brännkyrka ontvang, maar die polisie se nooddienste kon nie toegang verkry nie.
Swedish police planned a bust in a "no go zone" to show the world what they're dealing with. Try to make an arrest = 20 cars go up in flames
