Martin Bosma – praag.co.za

Dan Roodt: Afrikaner en Hollander: Dis tyd dat ons mekaar vind

Elke Afrikaner is trots op Jan van Riebeeck. Toe Zuma iets neerhalends oor ons volksvader sê, het daar spontaan op sosiale media die slagspreuk “Je suis Jan”, verskyn, tesame met ou randnote waarop sy afbeelding trots gepryk het. Die ou rand, die sterk rand, toe die Kaap nog spreekwoordelik Hollands was… Maar soms vergeet Afrikaners ‘n belangrike deel van die verhaal: Jan van Riebeeck was ‘n Nederlander!

Soos by familie, bestaan daar ‘n liefdehaatverhouding tussen Afrikaners en Nederlanders. Vele Afrikaners sit nog in die verlede — die meer onlangse verlede — vas en dink dat Nederland steeds uit fanatiese lede van Connie Braam se Anti-apartheidsbeweging en ‘n klomp linkse hippies wat dagga in Amsterdamse coffeeshops rook, bestaan. Nee, mense, Nederland het sedertdien ver gevorder: daar was Pim Fortuyn, wat na Verwoerd wreed in ‘n sluipmoord vermoor is, asook die wêreldberoemde Geert Wilders wat vier-en-twintig uur bewaak moet word omdat hy hom sterk teen die Islamisering van Nederland uitgespreek het. Maar ook: ‘n dapper Nederlander genaamd Hans Janmaat wat heel eerste in die tagtigerjare die immigrasie en die verswelging van Nederland deur Derdewêreldimmigrante begin bekla het. Hy het die slagspreuk, “Eigen volk eerst” gebruik, wat vandag tot in Amerika gehoor word. Trouens, verlede jaar naby Nashville, Tennessee, wou Jared Taylor by my weet hoe mens die Nederlandse en Afrikaanse “g” van “Eigen volk eerst” uitspreek.

Hans Janmaat was die voorloper van die huidige regse beweging in Nederland. Hy is deur sy eie mense meer gehaat as wat Connie Braam se Anti-apartheidsbeweging ooit Afrikaners gehaat het. In die parlement, die Tweede Kamer, het almal uit die saal gestap as hy begin praat. Op ‘n stadium was hy die aangeklaagde in 300 hofsake waarin hy van rassisme, vreemdelingehaat en dergelike meer beskuldig is. Linkses het die hotel waarin sy party ‘n vergadering gehou het aan die brand gesteek. Hy kon uit die brandende hotel ontsnap deur ‘n lakentou te maak, maar toe sy sekretaresse dieselfde doen, val sy deur ‘n ruit, waarna haar bene geamputeer moes word. As opgeleide ekonoom het Janmaat egter besef dat immigrasie niks goeds vir Nederland gaan beteken nie, daarom het hy hom tot aan die einde van sy lewe in 2002 nie laat afskrik nie.

Vandag bestaan daar ‘n lewendige, beskaafde en intellektuele regse beweging in Nederland wat veel wyer as die Partij voor de Vrijheid strek. Daar bestaan ook iets wat “nieuw rechts” genoem word, ‘n term wat dalk na die Franse beweging van die sewentiger- en tagtigerjare terug te voer is. Trouens, Nederland verkeer op die voorpunt van die Europese herontwaking wat tans momentum verkry en oplaas ook besig is om Duitsland te bereik, soos ons verlede naweek tydens die Bondsdagverkiesing gesien het.

In die Tweede Kamer der Staaten-Generaal, kortweg die Tweede Kamer genoem, beskik die PVV oor 20 setels — teenoor die linkse Partij van de Arbeid, eens die ruggraat van die Nederlandse Anti-apartheidsbeweging — se nege. Slegs die sentrumregse Volkspartij voor Vrijheid en Democratie (VVD) het meer setels as die PVV, en waarskynlik nie vir lank nie.

Skielik ná verlede Sondag se Duitse verkiesing, is ek uitgenooi om met ‘n dinkskrum in Bonn oor Suid-Afrika en die probleme van multikulturalisme te gaan praat. Maar ek gaan ook Amsterdam aandoen om ons bande met Nederland te probeer versterk. Dis hoog tyd dat ons anti-apartheid en die onlangse verlede begrawe en begin saamwerk tot ons wedersydse voordeel en oorlewing!

My visie vir ‘n toekomstige verhouding tussen Nederland (maar ook Vlaandere) en Afrikaner-Suid-Afrika kom neer op die Skandinawiese model. In Skandinawië bestaan daar ook verwante, dog afsonderlike tale. Nietemin neem Swede, die land met die grootste bevolking en ekonomie, ‘n leidende rol in om ‘n Nordiese kultuur en ekonomiese blok in stand te hou. Presies dieselfde kan tussen Nederlanders, Vlaminge en Afrikaners gebeur. Weliswaar bestaan daar reeds noue samewerking op alle gebiede tussen Nederland en Vlaandere, wat eintlik een Nederlandssprekende gebied beslaan, maar ons Afrikaners kan ook ‘n belangrike rol begin speel, as ons maar net wil! Nederland moet ook, vanweë die grootte van haar bevolking en ekonomie, die funksie van ‘n Swede begin inneem en sorg dat daar groter koördinasie en samewerking tussen die verskillende onderdele van ‘n goter Dietse nasie of groepering plaasvind.

Suid-Afrika, hoewel onafhanklik sedert 1910, is verreweg die suksesvolste Nederlandse kolonie wat daar ooit was. Sonder die VOC en die Nederlandse Goue Eeu van die 1600’s, sou daar nooit ‘n Jan van Riebeeck gewees het nie, nóg minder Afrikaners en Afrikaans.

So van Afrikaans gepraat: Vele Nederlanders wonder vandag waarom ons nie maar kon aangehou het om Afrikaans as ‘n soort dialek of volkstaal te praat en Nederlands te skryf, soos wat dit in Nederland en Vlaandere met hul veertigtal dialekte gedoen word nie. Maar ook Afrikaans is ten dele deur Nederlanders, nie net Afrikaners nie, geskep! Sonder die groot aantal Hollanderonderwysers wat net ná die Tweede Vryheidsoorlog Suid-Afrika toe geëmigreer het, sou daar nooit Afrikaans gewees het nie. Hulle en hul kinders het ‘n leidende rol in die totstandkoming van die vroeë Afrikaanse letterkunde gespeel. Onder andere is die beste Afrikaanse roman uit die vroeë twintigste eeu, Bart Nel, deur ‘n Nederlander, Johannes (Jan) van Melle geskryf. Let wel: nie in Nederlands nie, maar in Afrikaans!

Johannes van Melle is op 1 Februarie 1887 in Goes, Nederland, gebore en kom as immigrant in 1906 in ons land aan. Hy sterf op 8 November 1953 in Johannesburg.

Bart Nel speel tydens die Rebellie af, daarom kan dit ook as ‘n vroeë Afrikanernasionalistiese roman gelees word. Vanweë sy politieke keuse om by die Rebellie aan te sluit, verloor die hoofkarakter alles wat hy het: sy plaas, sy vryheid (vir sy opstand moet hy tronk toe gaan), sy familie, sy mooi vrou wat van hom skei en met ‘n ander man trou. Aan die einde spreek hy die beroemde woorde wat al byna ‘n eeu lank in Afrikaans weerklink:

“Hulle het nou alles, hulle het my grond, my vrou, my kinders. Maar my het hulle nie. Hulle kan maar kom, hulle kan my maar in die tronk gooi en hulle kan maar my grond vat; hulle kan my maar doodskiet ook, maar my sal hulle nie kry nie. […] My kry hulle nooit. Ek is Bart Nel van toe af, en ek is nog hy.”

Dié paragraaf uit Bart Nel kan amper as allegorie op ons huidige situasie toegepas word: Afrikaners het byna alles verloor: ons openbare maatskappye, ons pensioene, ons politieke mag, ons grond, ons hospitale, ons universiteite, ‘n groot klomp van ons skole, en so kan ons aangaan. Maar, soos Bart Nel sou sê: Ons is nog óns!

Ons huidige probleme is meer materieel en ekonomies van aard. En dis nou waar Nederland, die Moederland inkom. Terloops, die Engelse in Suid-Afrika het altyd hul bande met die Verenigde Koninkryk of met die breër Britse Ryk of Statebond behou. Dit het hulle ‘n voordeel gegee. Hulle voel ewe tuis in die VK, Australië of Kanada as in Suid-Afrika. Hierteenoor wou ons Afrikaners dalk té onafhanklik wees, té selfstandig: eie land, eie taal, eie kultuur, eie identiteit. En, soortgelyk aan ‘n eeu gelede, het ons weereens die stryd teen die Britse Ryk verloor. Met die geringe verskil dat die Britte dié keer nie met die wapen in Suid-Afrika kom veg het nie, maar met die pen vanuit Londen, met propaganda, foto’s, beeldmateriaal, slagspreuke, “apartheid is ‘n misdaad teen die mensdom”, en dergelike meer. Dit was ‘n semantiese oorlog.

Soos Suid-Afrika onder Afrikanerregering by verre die welvarendste land in Afrika was, net so tel Nederland onder die welvarendstes in Europa. Naas die metropolitaanse gebiede van Parys, Londen, Milaan, Madrid en die Ryn-Ruhr in Duitsland, verteenwoordig die Nederlandse “Randstad” een van die grootste stedelike ekonomieë in Europa. Nes Pretoria en Johannesburg oor die afgelope dekade of twee “aanmekaar gegroei” het, het die vier groot Nederlandse stede van Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Den Haag ook ineengestrengel geraak en word as een ekonomiese streek, die Randstad, beskou. Die Randstad is ekonomies groter as Frankfurt, Rome, München, Berlyn, Stockholm en vele ander metropolitaanse gebiede in Europa.

Anders as Suid-Afrika met sy uitgestrekte vlaktes en verlate Karoogebied, is Nederland maar so groot soos die Krugerwildtuin. Dis egter ‘n besige klein landjie met sestien miljoen mense en ‘n ekonomie van $752 miljard per jaar. Hierteenoor is Suid-Afrika met sy reusebevolking van 56 miljoen mense se ekonomie slegs $280 miljard groot.

Gegewe die internet wat kommunikasie tussen lande byna gratis gemaak het, sou dit baie maklik vir Afrikaners wees om by die Nederlandse ekonomie in te skakel. Nederland, ‘n ryk en welvarende eerstewêreldland, is op sy beurt met die reuse-ekonomie van Noord-Europa, waaronder België, Frankryk, Duitsland, Switserland en Skandinawië verweef. Om vir ons twee tot drie miljoen Afrikaners werk te skep deur handel en aanlynwerk met Nederland, om nie van Vlaandere te vergeet nie, gaan baie makliker wees as om jou teen regstellende (amper skryf ek regstelende) aksie in Suid-Afrika te probeer verset.

Nederland, veral met sy sterk regse of behoudende beweging, is op pad op. Suid-Afrika, danksy die keuses van mnr. FW de Klerk en ‘n vorige geslag hopelose Afrikanerleiers, is op pad af, al verder in die ekstreemlinkse, antiblanke, Afromarxistiese moeras in. Vandeesweek het Johann Rupert dit ervaar en is daar voor die hoofkantoor van Remgro op Stellenbosch openlik en luidrugtig “One settler, one bullet” gesing. Vir die oomblik is daar nie veel wat ons daaraan kan doen nie, behalwe om ons as gemeenskap van die ergste geweld en verval af te sonder.

In die nabye toekoms sal ons kinders, soos van ouds in die negentiende en vroeë twintigste eeu, waarskynlik in Nederland en Vlaandere moet gaan studeer, want die Suid-Afrikaanse universiteite gaan Afrika-universiteite word waar politieke agitasie en finansiële probleme die botoon gaan voer, met weinig opvoeding en opleiding wat plaasvind. Eintlik gebeur dit reeds. Soos wat die getalle studente toeneem en standaarde daal, gaan daar niks van ons eertydse skoon, netjiese en voortreflike kampusse oorbly nie. Daarvoor het dieselfde De Klerk-geslag, waaronder die akademiese potentate Johan van Zyl, Theuns Eloff, Chris Brink, Wim de Villiers, Faan Hancke en vele ander, gesorg. Eers moes Engels ingebring word, toe moes die kampusse “transformeer” en “dekoloniseer”, volledig “Afrika-universiteite” word, met alles wat daarmee saamhang.

Dat ons mense op ‘n streep Australië en Nieu-Seeland toe emigreer, waar hul kinders blitssnel verengels, is vir my ‘n onding. As jy dan móét emigreer en hierdie mooi land waar Jan van Riebeeck in 1652 aan wal gestap het, wil verlaat, waarom nie eerder Nederland toe emigreer nie? Al vernederlands jou kinders en kleinkinders, gaan hulle nog eendag Afrikaans kan verstaan en word die naelstring wat hulle aan ons eeue oue Dietse kultuur verbind, nie finaal geknip nie.

Van die Nederlandse ambassade in Suid-Afrika, waar die linkse burokrate steeds die septer swaai, kan ons nie veel verwag nie. Hulle is die ANC se vriend en die Afrikaner, asook die nieu-regse Nederlander, se vyand. Maar Nederland se sake- en kulturele sektore staan vir ons oop. Saam kan ons films maak, boeke skryf en vertaal, boer in Nederland en Suid-Afrika, asook met die hele wêreld handel dryf.

Die Suid-Afrikaanse ekonomie het Afrikaners nodig, nie andersom nie. Sonder om die land te verlaat, kan ons môre delokaliseer en ‘n inkomste oorkant die water begin verdien. Laat Engelse Suid-Afrika met sy groter wordende probleme en links-politieke radikalisme maar opsnork.

Trouens, ek verstout my om te sê: As ons en die Nederlanders kan begin saamwerk binne ‘n Skandinawiese model, kan die VOC straks herleef! Ons sal nuwe markte verower, ons kultuur sal bloei soos laas in die sewentiende eeu of in Afrikaans in die 1960’s toe ons films die Hollywoodfilms by die loket uitgestof het. En ja, nie net die Kaap nie, maar ‘n groot deel van die wêreld sal spreekwoordelik Hollands wees.

Daar bestaan ‘n lang artikel deur Bart de Graaff wat die historiese verhouding tussen Afrikaners en Nederlanders naspeur: Onbeantwoorde liefde: Nederlandse betweters en Afrikaner Boeren. Ek wou so half daarop antwoord, maar sal dit dalk by ‘n ander geleentheid doen. Interessant egter is dat De Graaff meen dat Nederlanders sedert die Eerste Vryheidsoorlog met groot welwillendheid na Afrikaners gekyk het, en ook in hul veglus teen die Engelse iets van ‘n verlore Nederlandse heldedom gesien het. Soos hy dit in die inleidende paragraaf stel:

Wie de geschiedenis van de Nederlandse betrekkingen met Zuid-Afrika analyseert, kan niet om de culturele verwantschap heen die bestond (en bestaat) tussen Nederland en het Afrikaanstalige deel van de Zuid-Afrikaanse bevolking. De verwantschap die ertoe leidde dat Nederland vanaf 1880 lange tijd met grote welwillendheid naar blank Zuid-Afrika heeft gekeken. Al was dat omgekeerd zeker niet het geval.

Wilhelmina Helena Pauline Maria, Prinses van Oranje-Nassau en Hertogin van Mecklenburg, Koningin der Nederlanden van 23 november 1890 tot 4 september 1948.

Daardie geskiedenis is egter nie verby nie; ons skep dit steeds. Veral danksy Martin Bosma van die PVV wat van Afrikaans en Afrikaners weer ‘n gesprekspunt in die Tweede Kamer en in die Nederlandse media gemaak het, het iets van die glorieryke dae van die laat negentiende eeu teruggekeer, ‘n tyd toe vele Nederlanders bereid was om saam met ons teen die Engelse te kom veg, en Paul Kruger oral in Nederland vol sale getrek en toegejuig is. Die mooi jong koningin van destyds, Wilhelmina, na wie ‘n straat in Pretoria tot onlangs toe nog vernoem was, was in ‘n sekere sin ook óns koningin, soveel het sy vir ons omgegee.

Een aand by Wits in ‘n saal vol mense het ek ervaar hoe Frederik van Zyl Slabbert kruip voor Engelse; dit het my ‘n afsku in die man gegee wat my tot in die graf sal bybly. Daar is niks so afgrysliks soos ‘n hanskakie of ‘n Engelskaner nie. Vandag wemel dit natuurlik van hulle, veral in die geledere van Naspers waar hulle die Engelse politieke korrektheid en linksheid meer fanaties aanhang as wat ‘n salafis hom aan Islam onderwerp. Of dalk is dit een en dieselfde ding, want linksheid lei in ons tyd soomloos na onderwerping aan Allah, die “multikulturele” god. Islam beteken mos “onderwerping”, ‘n blindelingse onderwerping. Op ‘n manier is Afrikanerskap in die nuwe Suid-Afrika insgelyks tot blindelingse onderwerping gereduseer: onderwerping aan die swartman, aan politieke korrektheid, aan Engels, aan boetedoening vir apartheid, aan grondhervorming, aan antiblanke diskriminasie wat ons met gelatenheid moet aanvaar.

Van Zyl Slabbert het so ‘n patetiese, dom boekie geskryf, Afrikaner-Afrikaan, maar wat natuurlik deur al die Naspers-idiote opgehemel is. Daarin het hy ‘n pleidooi daarvoor gelewer dat die Afrikaner volledig “Afrikaan” moet word en sy vorige Europese identiteit heeltemal moet prysgee. My antwoord: Laat die Engelse en die hanskakies maar deur Afrika geassimileer en Afrikane in daardie sin word. As kinders van Jan, sal ons altyd trou aan ons tradisie bly. Nie Afrikaner-Afrikaan nie, maar Afrikaner-Eurokaner, Afrikaans-Nederlander of Dietser. Aan die einde van sy lewe het my pa, wat eens Afrikaans en Nederlands onder C.M. van den Heever gestudeer het, maar ook ‘n groot aanhanger van die laat-Romantiese Nederlandse digter A. Roland Holst was, hom uit protes teen Afrikanerverraad ‘n Dietser begin noem.

Ek sien op die Nederlandse Wikipedia dat daar ook taamlik “verregse” konnotasies aan dié term kleef:

Een reden dat het woord Diets minder in het moderne Nederlands wordt gebruikt, is dat deze term met voorliefde werd gebruikt door 20e-eeuwse fascisten van onder meer het Zwart Front en het VNV, en nationaalsocialisten van de NSB. Zij gebruikten ideologisch geladen termen als ‘Diets’ om te refereren aan de gezamenlijke of gedeelde oorsprong van de Nederlandse volkeren en zo hun streefdoel van een Heel-Nederland van een half mythische, half historische naam te voorzien: ‘Dietsland’. Vooral uit dit laatste blijkt het hervondene van deze naamgeving. Zij wilden ‘terug’ naar de basis, het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden of de Zeventien Provinciën.

Of my oorlede vader daarvan bewus was, weet ek nie. In elk geval, dit klink vir my reg: Dietser. Wat jy ook al doen of wat jy ook al sê, hulle gaan jou “verregs” noem. Dus, laat ons ons nie inhibeer nie. Dít het Martin Bosma van die PVV ook genoem in sy boek met die barokke titel: De schijn-élite van die valse munters — Drees, extreem rechts, die sixities, nuttige idioten, Groep Wilders en ik wat hier gratis afgelaai kan word.

Terug na die oorsprong, terug na oer-Afrika, dis mos waaroor die politiek deesdae in Suid-Afrika gaan. Die Britse Ryk het reeds herleef met “Afrikaans must fall”. Suid-Afrika raak al hoe meer negentiende-eeus, half gevange tussen Britse sendelingdenke en Zoeloe-wreedheid, met nuwe konsentrasiekampe op die horison, ‘n tweede volksmoord. Die paaie en geboue sal binnekort ook lyk soos in die negentiende eeu, met die gehalte van “Engelse” regering wat ons tans geniet.

Ons wil egter nie terug na die negentiende eeu of die vroeë ystertydperk waarin dié land hom bevind het voor die VOC en daarna die Groot Trek hom getref het nie. Ons wil vorentoe, die een-en-twintigste eeu in.

Sáám met ons Europese bloedfamilie, die ander Dietsers.

Help my om die Dietse droom te bewaarheid! Skenk geld vir my Europese toer of sluit by PRAAG aan. Kontak my op Twitter of Facebook of per e-pos by dan[aapstert]praag.org indien u enige vrae het of PRAAG se bankbesonderhede verlang.

Europese toer: Bonn—Berlyn—Amsterdam—Brussel—Parys en dalk Stockholm: 31 oktober tot 10 november 2017.

Ns. Die feit dat koningin Wilhelmina óók ‘n prinses van Mecklenburg was, roer regtig my hartsnare. Niet net het die AfD in die onlangse Duitse verkiesing daar meer as 20 persent stemme ontvang nie, maar dis mos ook eintlik ‘n deel waar Platduits tot onlangs gepraat is, ‘n taal wat na aan Nederlands en Afrikaans verwant is.

Laai Martin Bosma se boek gratis hier af!

Die Nederlandse parlementslid, Martin Bosma, wat gereeld ‘n lansie vir Afrikaners breek in die Tweede Kamer, hul parlement, het toestemming verleen dat sy eerste boek, De schijnelite van de valse munters: Drees, extreem rechts, de sixties, nuttige idioten, Groep Wilders en ik gratis aan PRAAG-lesers versprei mag word. Al wat u hoef te doen, is om op die onderstaande skakel te klik en die boek in PDF-formaat af te laai.

deschijnelitevandevalsemunters

Die boek verteenwoordig ‘n geestige, dog inseggewende kyk na hoe Nederland in die sestigerjare so verskriklik links geraak het, net om onder invloed van politici Pim Fortuyn, Geert Wilders en Bosma self weer tot haar sinne te kom en iets van ‘n regse beweging te begin ervaar. Nie verniet nie, heet een van die slothoofstukke in die boek… “Linkse kak”. Bosma skryf daarin:

Dat snobisme een van die drijfveren is van die linkse kak om te kiezen voor het multiculturalisme, zagen we vanaf day one.

Die aanslag op blankes en die Westerse beskawing het globaal geraak. Die Afrikaanse leser sal, tesame met “linkse kak” in die vorm van snobisme oor veelrassigheid, e.d.m., vele elemente herken wat ook hier by ons aangetref word. Verder bied die boek ook ‘n boeiende oorsig oor die Westerse en Nederlandse geskiedenis sedert die 1960’s. Hy behandel veral ook die “massa-immigratie” wat ten doel het om van Nederland, een van die rykste en welvarendste lande in Wes-Europa, ‘n Islamitiese derdewêreldland te maak.

Martin Bosma is blykbaar ‘n gereelde leser van PRAAG. Nou het PRAAG-lesers die geleentheid om ook sy belangrike insigte oor Nederland en die Weste in boekvorm te geniet – boonop heeltemal gratis!

2016-06-28 DEN HAAG – Martin Bosma (regs) en Geert Wilders (links) in die Tweede Kamer

Martin Bosma is op 16 Julie 1964 gebore en is ‘n Nederlandse politikus en voormalige joernalis. Sedert 30 Novevember 2006 is hy lid van die Nederlandse parlement oftewel die Tweede Kamer. Bosma is tans woordvoerder vir kultuur en media vir die party, asook partysekretaris. Hy is ook voorsitter van die IPC, die Interparlementaire Commissie, van die Nederlandse Taalunie.

Sy mees onlangse boek gaan juis oor Suid-Afrika en die Afrikaner, en heet Minderheid in eigen land: Hoe progressieve strijd ontaardt in genocide en ANC-apartheid.

Dan Roodt: Steve Hofmeyr se besoek maak deure in Nederland oop

Wie sou kon dink dat ‘n besoek van Steve Hofmeyr aan Nederland feitlik voorbladnuus in beide daardie land en Suid-Afrika kon wees? Gewoonlik skryf Beeld, Netwerk24 en ander Media24-media – synde anglofiel en polities korrek – skaars oor Nederland en daarom weet Afrikaners so te sê niks van al die interessante debatte in die Nederlandse politiek nie. Die frase “eigen volk eerst” weerklink al tot in die VSA waar mnr. Jared Taylor van American Renaissance dit tydens die onlangse konferensie naby Nashville, Tennessee, gebruik het. Die meeste Nederlanders hou vas aan die tradisie van “Zwarte Piet”, Sinterklaas se swart handlanger wat jaarliks aan die begin van Desember gevier word, ondanks linkse krete van “rassisme”.

Ironies genoeg is Afrikaners – ten minste ons joernalistieke en akademiese elite – vandag links, selfs ekstreemlinks, terwyl Nederlanders soos tienmiljoene ander Europeërs weer hul wortels, taal en tradisie ontdek. Vandaar dan ook die groep “Europa vir nasies en vryheid” in die Europese parlement waartoe beide Geert Wilders en Marine Le Pen se partye behoort. Steve Hofmeyr was insgelyks die gas van die ENV – Europa vir nasies en vryheid. Hier by ons is die heersende ideologie politieke korrektheid, “Madiba”-aanbidding en alles wat daarmee saamgaan. Die vraag is: Hoe verander ons dit en hoe belyn ons ons meer met Nederland en die res van Europa, en lande soos Frankryk, Swede en Oostenryk waar tot ‘n derde van alle kiesers deesdae regs stem en onder die jeug selfs die helfte?

Nederland is ‘n klein, besige landjie waar ‘n magdom dinge gebeur: boeke, sport, politiek, sake. Afrikaners behoort veel meer daarvan kennis te neem, op dieselfde wyse as wat die meer behoudende Nederlanders reeds volg wat ons hier in Suid-Afrika ondergaan. Ek het daaraan gedink dat ons ten minste een keer per jaar ‘n “Nederlandse week” moet hê waartydens ons Nederlandse kaas (!) eet, Nederlands lees, iets van ons gemeenskaplike tradisies soos die V.O.C., Calvinisme en boerdery vier, Nederlanse produkte leer ken, maar ook nader kennis maak met die huidige politieke en maatskaplike debat in Nederland. Dinge soos immigrasie, die bedreiging van Islam, die tradisie van Zwarte Piet – wat van links as “rassisme” aangeval word – en waaroor die Nederlandse media daagliks berig. Dis die voordeel van Nederlands: elke Afrikaner kan Standaardnederlands met gemak volg en verstaan, en andersom met Standaardafrikaans. Vele Nederlanders lees reeds Afrikaanse boeke of webwerwe aanlyn, en ons behoort dieselfde te doen.

Laat die V.O.C. herleef! Bestaan daar nie in Afrikaans die spreekwoord wat lui: “En dan is die Kaap weer Hollands” nie? Die Kasteel in die Kaap is oorspronklik gebou om die Engelse uit te hou, iets wat helaas in die negentiende eeu nie meer moontlik was nie. Maar tussen die energieke, ryk Nederland van vandag en Afrikaners wat steeds ‘n uitgestrekte gebied in Suider-Afrika – dink maar aan Suidwes/Namibië – beset, is daar ‘n wonderskone sinergie moontlik. Via die internet is ons reeds verbind, en bestaan die groter “Dietse volk” van Nederland, Vlaandere en Afrikaner-Suid-Afrika reeds, ten minste virtueel. Terloops, die term “Suid-Afrika” gee my al so ‘n wrang smaak in die mond vanweë die oormatige gebruik van “South African” dat ek al ons land in my geestesoog as “die Afrikaanse Republiek” sien. Mag die Prinsevlag weer wapper as ons, die splinter van Europa in Afrika, weer van ons regmatige erfenis besit neem! Daardie sinsnede, “splinter van Europa”, is gemunt deur die skrywer W.A. de Klerk wat ‘n baie interessante geskiedenis van die Afrikaner in Engels, The Puritans in Africa, geskryf het. Daarin toon hy aan hoe die puriteinse gees wat ons dryf, ewe seer vir die welvaart en welslae van Nederland, maar insgelyks die grote VSA, verantwoordelik is. So pas het ek in Tennessee ‘n paar jong Amerikaners ontmoet wat dieselfde sê, dat die konserwatiewe Suide van Amerika wat juis tans so ‘n ekonomiese opbloei beleef, ook sterk deur Calvinisme beïnvloed is/word.

Self kon ek Steve Hofmeyr se praatjie in Den Haag maklik bygewoon het, want ek was vanaf Nashville af op pad terug Suid-Afrika toe via Frankfurt, met een van die Nederlandse politici wat selfs aangebied het om my op Maastricht naby die Nederlands-Duitse grens per motor te kom haal. Maar ongelukkig had ek geen Schengen-visum nie! Dis nog ‘n nadeel van die “nuwe Suid-Afrikaanse” paspoort: mens het oral duur visums nodig omdat ons nou finaal as behorende tot die derde wêreld gereken word. ‘n Epos na die Nederlandse konsulaat in Washington op die vooraand van my vertrek na Amerika, het tot die antwoord gelei dat ek ten minste twee weke en ‘n persoonlike afspraak by die Nederlandse konsulaat in die VSA nodig het om ‘n visum te verkry. Op Frankfurt wou-wou ek die kans waag om met my antieke Franse bestuurslisensie – wat steeds ‘n geldige vorm van identiteitsbewys oral in die EU is, het ek op die internet vasgestel – my as ‘n Franse burger voor te doen en sodoende verby die Duitse paspoortbeheer te kom, maar toe besluit om die redelike te doen en terug Suid-Afrika toe te vlieg.

Steve het hom in elk geval goed van sy taak gekwyt: hy het die Afrikanergeskiedenis in ‘n neutedop aan die Nederlandse gehoor en media oorgedra, tesame met ons huidige lyding onder plaasmoorde, rassekwotas, omgekeerde diskriminasie, waaronder diskriminasie teen die Afrikaanse taal en kultuur. Daaroor is wyd en syd in Nederland berig. Ek verstout my om te sê dat Steve sodoende met een besoek meer reggekry het as ons ambassade in Nederland onder die destydse NP-Broederbond oor dekades heen en teen ‘n koste van miljoene van ons “ou” Van Riebeeck-rande, wat gelykstaande is aan miljarde van die huidige “Madiba”-rande.

Daarmee het Steve vir ons deure in Nederland geopen wat nou oopgehou moet word. Martin Bosma van die Partij voor de Vrijheid verdien ‘n standbeeld in Suid-Afrika vir alles wat hy tot dusver vir Afrikaners gedoen het. Trouens, op Afrikaansdag 14 Augustus vanjaar moet ons PRAAG se TarenTAAL-prys aan hom uitloof vir al sy harde werk om die Afrikanersaak in Nederland te bevorder! Sonder hom sou Steve se besoek sekerlik nie plaasgevind het nie. Hy gebruik sy party se magtige mediamasjien om die Afrikanersaak in Nederland in die openbaar in te dra. As ons soos Nederland oor ‘n koningin beskik het, het sy sekerlik die man tot ridder geslaan. Op sy minste moet ons Martin Bosma tot ere-Afrikaner verklaar en aan hom die vryheid van Pretoria toestaan, sodra Pretoria bevry is, bygesê. As gebore Nederlander wat boonop in ‘n linkse huis grootgeword het, weet hy reeds veel meer van die Afrikanergeskiedenis as vele van ons tydgenote hier, en voel hom eens met ons stryd.

Dan is daar Geert Wilders, wat vir die hele Westerse wêreld ‘n simbool van verset teen “multikul” en Islamitiese kolonisering geword het, en vir seker dra alles wat Martin Bosma vir ons doen ook sy en die Partij voor de Vrijheid se stille goedkeuring weg.

Vandag berig Netwerk24 dat iemand in Nederland tydens Steve se besoek sou gesê het: “Afrikaners, kom terug na jul stamland.” Oral ter wêreld waar ek kom, het ek egter die teenoorgestelde boodskap: laat al die werklose jong Europeërs ons liewer kom help om ons land terug te kry deur boere op hul plase te beskerm. In die VSA kos dit R300 000 per jaar om aan die geringste universiteit te studeer, selfs R1,5 miljoen per jaar as jy mediese klasse wil volg. Waarom kom studeer jong, regse wit Amerikaners nie by Tukkies of Stellenbosch in Engels en help om skanse teen Afromarxisme en politieke korrektheid op te werp nie? Hulle is so geesdriftig oor ons, hulle sal sommer Afrikaans ook leer, anders as plaaslike Engelse wat saam met swartes (en bruines) op die Rooitaal ten koste van Afrikaans aandring. Dan praat ek nie eens van jong Swede, Franse en Nederlanders nie, wat in Afrikaans net nog ‘n “Europese” taal sien waarmee hulle ewe instinktief as met hul eie identifiseer nie. In Tennessee het ek ‘n bloedjong Fin raakgeloop wat ewe seer in Afrikaans belangstel en alles op die internet volg wat ek skryf. Ek het selfs iemand onlangs al hoor sê dat jong Europeërs soos tydens die Spaanse burgeroorlog in die 1930’s by ‘n Afrikaner-“bevrydingsleër” behoort aan te sluit om hier teen kommunisme en swart oorheersing te kom veg. As ek so na al die “identitêre” jeugbewegings in Europa kyk, asook die Amerikaanse meisies wat my op Twitter volg, dan moet die selfversekerde ANC met sy antiwit haat wat daagliks op ons uitgegiet word, pasop. Dalk is so ‘n scenario van ‘n rasseoorlog in Suid-Afrika waarin jong Europeërs en Amerikaners sy aan sy met ons kom veg, dalk nie so vergesog as wat dit tans klink nie… Die wit Portugese vanuit Mosambiek en Angola, asook Rhodesiërs kon Suid-Afrika toe vlug, maar suid van ons is net die Indiese oseaan en Antarktika. Ons staan met ons rug teen die muur, en daarom sal ‘n toekomstige aanval of volksmoord deur die aspirant-Afrika-krygsheer Julius Malema en sy rooihemp-rebellegroep weerstaan móét word.

Daar is op aarde seker nie nog so ‘n vredeliewende volkie soos Afrikaners nie, maar ons sou dom wees as ons nie die oorlogsugtige geluide rondom ons van die EFF, en selfs linkse verloopte Afrikaners soos Marx du Preez of die Stellenbosch-akademici verreken nie. As die beplande plaasbesettings geskied en hongersnood volg, gaan daar in elk geval anargie en geweld uitbreek. Só het dit in elke postkoloniale Afrikaland gebeur, en Suid-Afrika is mos nou “net nog ‘n Afrikaland” soos ons elke dag verseker word.

Die stryd om Westerse en Europese oorlewing woed wêreldwyd; dit was juis die tema van my praatjie in Nashville, Tennessee. Daarom is kruisbestuiwing en onderlinge saamstaan tussen blankes dwarsdeur die wêreld nodig. Nog nooit het ons egter so ‘n groot behoefte daaraan tussen bloedverwante Nederlanders, Vlaminge en Afrikaners gehad nie!

Steve se byeenkoms in Den Haag gaan voort

Die byeenkoms van die sanger Steve Hofmeyr in Den Haag tesame met Martin Bosma en ander leiers van die Partij voor de Vrijheid op Woensdagaand 1 Junie gaan voort, maar in ‘n ander lokaal. Vanweë dreigemente wat ‘n uitgeweke ondersteuner van terrorisme teen Afrikaners, Johan “Sloet” de Villiers, teenoor die restaurant Studio Dudok gemaak het, is die byeenkoms waar Hofmeyr oor “die toekoms van Afrikaners” sou praat, aanvanklik afgestel.

Martin Bosma van die PVV het egter vroeg vanoggend teenoor PRAAG bevestig dat die geleentheid voortgaan, op ‘n plek wat tot nog toe onbekend is. Hofmeyr en Bosma was gister in Antwerpen, België, waar hulle met Vlaamse politici beraadslaag het.

Op die Facebookblad van Netwerk24 is daar gister met leedvermaak gereageer op die nuus dat Hofmeyr se byeenkoms by Studio Dudok in Den Haag afgestel is. Vele van die liberale bydraers voel dis reg dat Afrikaners uitgemoor word en dat dit “tydmors” vir Steve Hofmeyr is om met Nederlanders oor die geweld in Suid-Afrika te gesels.

Steve Hofmeyr op 1 Junie in tweegesprek met Martin Bosma in Den Haag

Elkeen word uitgenooi om ‘n byeenkoms op 1 Junie in Den Haag, Nederland by te woon waar ‘n onderhoud met Steve Hofmeyr deur die Nederlandse parlementslid Martin Bosma (PVV) gevoer sal word. Dit gaan veral oor die situasie van Afrikaners in ‘n ANC-beheerde Suid-Afrika en watter probleme hulle ondervind.

Die byeenkoms vind in die restourant Studio Dudok in die omgewing van die Nederlandse parlement plaas.

UITNODIGING: Steve Hofmeyr en de toekomst van de Afrikaners (1 juni 2016, Den Haag)

Is er nog toekomst voor de Afrikaners in Zuid-Afrika? Dit volk, nauw verbonden met de Nederlandse geschiedenis, wordt geconfronteerd met discriminatie, corruptie, misdaad, landonteigeningen en een imploderende overheid. De Zuid-Afrikaanse pop- en filmster Steve Hofmeyr vertelt over de situatie van de Afrikaners tijdens een speciale avond in Den Haag.

Steve Hofmeyr wordt geïnterviewd door Tweede-Kamerlid Martin Bosma.

Er zijn fragmenten te zien van de documentaire Tainted Heroes en er wordt aandacht besteed aan Treurgrond, een speelfilm over de “plaasmoorde” waarin Hofmeyr de hoofdrol speelt.

Europarlementariër Olaf Stuger zal de bijeenkomst openen.

Aanvang: 20.00 uur || inloop vanaf 19.45 uur
Locatie:
Studio Dudok
Hofweg 1a
2511 AA Den Haag
Tegenover Het Binnenhof

Dudok zal deze dag op de kaart een hoofdgerecht opnemen
dat is geïnspireerd op de Zuid-Afrikaanse keuken.

André Koning zal bij de inloop droëwors en biltong verkopen.

Wilt u zo vriendelijk zijn ons te laten weten
of u aanwezig zult zijn via event@uvp.nl

We verheugen ons op uw aanwezigheid.

Toegang: gratis

Deze avond is een initiatief van ENF en Uitgeverij Van Praag.

‘Nederland het volksmoord in Suider-Afrika befonds’ – Martin Bosma

‘n Lid van die Nederlandse parlement, oftewel die “Tweede Kamer van die State-Generaal“, mnr. Martin Bosma (Partij voor de Vrijheid), het gisteraand verklaar dat “Nederland Suider-Afrikaanse bevrydingsbewegings finansieel gesteun het wat vier volksmoorde gepleeg het”. Dié stelling het hy tydens ‘n begrotingsdebat in die Tweede Kamer oor “ontwikkelingsamewerking” gemaak. Nederland skenk jaarliks €4,1 miljard (ongeveer R60 miljard) aan derdewêreldlande, veral in Afrika. “Ontwikkelingsamewerking” wat as “OS” afgekort word, verteenwoordig ‘n eufemisme vir hulpgeld.

Die vier terroristebewegings, wat volgens Bosma nooit sonder Nederlandse finansiering aan bewind sou gekom het nie, is: die MPLA in Angola, SWAPO in Suidwes-Afrika (tans Namibië), Frelimo in Mosambiek, asook die ANC-SAKP in Suid-Afrika. Tydens die sewentiger- en vroeë tagtigerjare had Nederland ‘n verlinkse minister vir ontwikkelingsamewerking, Jan Pronk, ‘n lid van die linkse Partij van de Arbeid. Pronk was die seun van ‘n hervormde onderwyser en onderwyseres wat agterna ekonomie studeer het.

“Die PvdA het Frelimo en MPLA gefinansier. Sal die PvdA daarvoor om verskoning vra? Volksmoorde is met Nederlandse belastings gepleeg. Nederlandse ontwikkelingshulp is verantwoordelik vir tienduisende dode in Afrika… Jan Pronk was verlief op Julius Nyerere. Daardeur is miljoene Tanzaniese boere van hul grond verdryf,” seg Bosma gisteraand.

Met Nederlandse en Skandinawiese hulpgeld het Nyerere die stelsel van “oejamaa”-sosialisme in sy land ingestel waardeur kollektiewe landbou op die kommunistiese manier ingestel is. Hy het ook sy weermag in die vroeë 1970’s gebruik om miljoene bestaansboere onder dwang na die stede en nuwe dorpe te laat trek en het hul ou statte afgebrand. Hierdie beleid het tot hongersnood in die land gelei en het Tanzanië van buitelandse voedselhulp afhanklik gemaak, wat toe deur Nederland op aandrang van Jan Pronk verskaf is.

Oor die volksmoorde in Suider-Afrika, het Bosma gisteraand in die Tweede Kamer verklaar:

“Progressiewe Nederland het die ANC gehelp om volksmoord op Inkatha uit te voer. Die ‘bevrydingsbewegings’ in Angola, Mosambiek en Suid-Afrika pleeg almal volksmoord. Suid-Afrika is nou die mees rassistiese land ter wêreld, danksy Nederland en Jan Pronk. Die land word regeer deur die intens korrupte ANC, wat ‘n kriminele organisasie is.”

Oor Zimbabwe seg Bosma: “Nederland steun die rassis Robert Mugabe téén suksesvolle blanke boere.”

Die repliek op Bosma deur die linkse Kamerlede van die Partij van de Arbeid en die Sosialistiese Party (wat voorheen vir Voorsitter Mao van Rooi Sjina ondersteun het) was bedeesd. Een het vermeld dat hy Martin Bosma se boek Minderheid in eigen land: Hoe progressieve strijd ontaard in genocide en ANC-apartheid gelees het, maar nie veel daarvan dink nie.

Repliek op Bosma se stellings en vrae sal vanmiddag deur die vroulike minister van buitelandse handel en ontwikkelingsamewerking, Lilianne Ploumen, beantwoord word. Ploumen behoort, nes Jan Pronk destyds, tot die linkse Partij van de Arbeid en Bosma se aanmerkings kan haar dus kwalik aanstaan.

Nederland word tans deur die sogenaamde Mark Rutte II-koalisie geregeer, wat uit die linkse PdvA en die liberale VVD (Volksparty vir Vryheid en Demokrasie) bestaan. Die eerste minister, Mark Rutte, is die leier van die VVD, wat oor 40 setels in die Tweede Kamer beskik.

Kyk na die volledige toespraak deur Martin Bosma en die daaropvolgende debat (18 min. lank).

‘Het einde van Nederland is nabij’

De linkse elite is nu net zo blind voor de islam als ze destijds voor het communisme was. Ook in zijn tweede boek, over Zuid-Afrika, draagt PVV-Kamerlid Martin Bosma dit credo uit.

Tegenwerpingen dat een moslimmeerderheid zich in Nederland echt niet aftekent, ziet Bosma als het bewijs van een ‘linkse tunnelvisie’.

Alles werd goedgepraat om het ANC in Zuid-Afrika maar te laten triomferen, schrijft PVV-Kamerlid Martin Bosma (50) in zijn boek ‘Minderheid in eigen land’. Een kloek werk, met ruim 2000 voetnoten, over links Nederland dat 25 jaar lang de strijd van het ANC ongeclausuleerd en enthousiast steunde.

Bosma telt allerlei wandaden op van de toenmalige verzetsorganisatie – martelkampen, autobandmoorden – en de huidige regeringspartij ANC. Hij trekt conclusies die buiten de kring van Afrikaner nationalisten weinig weerklank vinden.

Volgens Bosma troffen de blanken in de zestiende eeuw een ‘leeg’ land aan. En het ANC voerde niet zozeer een strijd tegen de blanke machthebbers alswel een vuile oorlog tegen de ‘veel grotere’ ‘anti-apartheidspartij’ Inkatha – waarbij hij onbesproken laat dat deze organisatie bestond bij de gratie van het thuislandbeleid, dat hun door de Zuid-Afrikaanse veiligheidspolitie getrainde militie een vuile oorlog voerde tegen het ANC, en dat ze in tegenstelling tot het ANC niet verboden was, wat de hogere ledentallen kan verklaren. En omdat onder het huidige ANC-regime blanke boerengezinnen worden gemarteld en vermoord en blanken moeilijk aan werk komen, heerst volgens Bosma in het land nu apartheid, sterker: er vindt genocide plaats.

Aan het eind van zijn boek stelt Bosma de vraag: moeten oorspronkelijke Nederlanders hetzelfde lot ondergaan als de Afrikaners, en maar toestaan dat ze een minderheid worden?

De moordaanslag die Bosma zich nog elke dag herinnert, is die op Theo van Gogh in 2004. De plek, ‘half op het fietspad, half op de parkeerplek’, staat op zijn netvlies gegrift. Hij is rustig, onderhoudend, bezorgd.

Bron: Trouw

Ek skaam my!

Hoe moet het zijn geweest? Nederland achterlatend, maanden doorbrengen op een schip en niet wetende wat je uiteindelijk zult aantreffen en of je de reis überhaupt wel overleeft. Het zijn vragen die ik zou willen stellen aan Jan van Riebeeck en de zijnen. Het zijn vragen die het lot van mijn volk verbindt aan dat van de Afrikaners.

Het is onze geschiedenis, van jullie en van mij. Het is tijd dat de broeders zich met elkaar verzoenen.

Het Krugerplein, de Transvaalbuurt en de De la Reystraat. Vervlogen herinneringen aan een grijs verleden waarin Nederland trots was op haar verwanten in Zuid-Afrika, tijden waarin Nederlanders de Boeren steunden in hun oorlogen en tijden waarin kabinetten hun zorgen uitspraken over het lot van de Afrikaners.

De band tussen de Afrikaners en hun Nederlandse bakermat was zo sterk dat na de verloren Tweede Vryheidsoorlog Paul Kruger zijn heil zocht in Nederland. Opgewacht door duizenden Nederlanders wachtte hem een warm welkom, de beelden spreken voor zich. Hoe schril kan het contrast zijn met het heden en hoe pijnlijk is de constatering dat de Afrikaners aan het lot overgelaten zijn?

Er wordt mij dan ook vaak gevraagd waar mijn fascinatie voor Zuid-Afrika vandaan komt, waarom ik sympathiseer met de Afrikaners en of ik ‘dus’ voorstander ben van Apartheid door het ANC openlijk een ‘communistische terreurbeweging’ te noemen.

Het is een Pavlov-reactie van de weldenkende Gutmensch: een ieder die een niet in hun denkbeelden passende ideologie steunt demoniseren en moreel uitschakelen. Dat je zowel tegen Apartheid alsmede tegen het ANC kunt zijn, past niet in het straatje van deze mensen.

Dat Afrikaners niet gelijkstaan aan Apartheid ook niet, laat staan het feit dat de Engelsen als eersten een vorm van Apartheid invoerden, als onderdeel van hun koloniale wetgeving.

De banden waren ooit zo sterk, maar zijn nu flinterdun. De ophemeling van Mandela’s ANC ging zelfs zo ver dat, zoals PVV-Kamerlid Martin Bosma schrijft in zijn nieuw uitgebrachte boek, ‘links Nederland’ openlijk terreur steunde.

Het Nederlandse volk keerde zich eensgezind tegen haar broeders in Zuid-Afrika, openlijk verraad tegen de verwanten met wie wij zoveel historie en cultuur delen. Ek skaam my.

In tijden waarin onze culturele identiteit belangrijker dan ooit is neemt het belang om banden te koesteren met de aan ons verwante volkeren toe. Nederlanders, Vlamingen, maar ook zeker Afrikaners, kennen tot op zekere hoogten gedeelde kenmerken.

Zij die ooit ons land verlieten op zoek naar een beter bestaan verdienen beter dan wat zij nu krijgen. Ze verdienen onze aandacht, onze vriendschap en politieke erkenning van hun bestaan.

Dennis de Witte

Martin Bosma val ANC-terreur in nuwe boek en op TV aan

Martin Bosma, die parlementslid van die Nederlandse Partij voor de Vryheid, het onlangs op die Nederlandse televisie oor sy nuwe boek, Minderheid in eigen land, gepraat en ‘n skerp aanval op Nederlandse steun vir ANC-terreur tydens die tagtigerjare geloods. Hy beskryf die landmyne op plaaspaaie en moorde op “demokraties verkose munisipale raadslede” deur die ANC as “menseregteskendings”. Hiermee word die hoofstuk van Westerse en Nederlandse steun vir ANC-terreur in die verlede weereens geopen, iets wat sedert 1994 ook geensins in Suid-Afrika gedebatteer is nie.

Tydens sy laaste besoek aan Suid-Afrika toe hy besig was met navorsing vir die boek, het mnr. Martin Bosma met dr. Dan Roodt van PRAAG beraadslaag en ‘n ete met PRAAG-lede bygewoon.

Zille kyk in die spieël en sien ‘n rassis

Nou onlangs haal Steve Hofmeyr ‘n gedig van NP van Wyk Louw op Twitter aan:

Ken jy my nou?/Het jy die spieël gesien/en ken jy jou? – NP van Wyk Louw

— Steve Hofmeyr (@steve_hofmeyr) December 4, 2014

Dis natuurlik afkomstig uit sy beroemde gedig, “Ballade van die bose” waarmee ons Afrikaners op skool en universiteit grootgeword het. Zille is nie in staat tot enige ballades nie. Maar dalk kan ons nog ‘n vers uit Van Wyk Louw, dié keer uit “Raka: die dans” gaan leen om haar jongste, patetiese skryfsel op die DA se webblad mee te beskryf, veral die ironiese woorde: “oud en wys: ‘Raka is vreedsaam’, ‘Raka is nie sleg'”. Zille beskik oor ‘n “gróót, swart party”, die DA, wat hoofsaaklik deur blanke, Afrikaanse kiesers ondersteun word. Vandaar haar politieke eierdans wat al hoe belagliker raak. Sy behoort soos Piet Croucamp permanent ‘n kopdoek te dra sodat ons die anti-wit span kan herken as ons hulle sien!

Die DA-leidster of voordanseres rondom die Raka-vuur dink dat sy ‘n groot “strategiese skuif” maak om my en Steve as “rassiste” uit te kryt. Deur ons te demoniseer, hoop sy om die ontwykende swart steun vir haar party te werf! Ongelukkig hang haar anti-wit onderrok so ver uit dat dit meer as enigiets anders op ‘n herformulering van haar Amerikaanse suster en medekultuurmarxis, Susan Sontag se stelling oor “die blanke ras” neerkom:

If America is the culmination of Western white civilization, as everyone from the Left to the Right declares, then there must be something terribly wrong with Western white civilization… The white race is the cancer of human history; it is the white race and it alone—its ideologies and inventions—which eradicates autonomous civilizations wherever it spreads, which has upset the ecological balance of the planet, which now threatens the very existence of life itself.

Sontag – en Zille – gebruik dieselfde logika as Robert Mugabe: Alles wat in Zimbabwe en Suid-Afrika verkeerd loop, kan op witmense en veral “wit rassiste” se brood gesmeer word. Toenemende misdaad en geweld, plaasmoorde, korrupsie, Eskom, dalende onderwysstandaarde – om maar enkeles te noem – is nie die grootste probleme in ons land nie. Nee, veel eerder dít wat die links-liberale heldin van Kaapstad ‘n “erg kommerwekkende neiging” (deeply disturbing trend) noem, naamlik “wit-op-swart rassisme”.

Zille en haar ouers is mos onlangse immigrante, vanaf Duitsland nogal. Wel, diep in haar onderbewussyn is Zille nog ‘n Nazi, want sy gebruik hier Nazi-logika: die minderheid bedreig die meerderheid. Kan u glo? Zille is geen Afrikaner nie. Wat my betref, is sy geen Suid-Afrikaner nie! Sy is ‘n verdomde Duitse Nazi wat hier vir die Duitse motormaatskappye kom voorbrand maak het sodat al wat korrupte staatsamptenaar en regstellende-aksiemiljoenêr sy bene stompies kan hardloop na die naaste BMW-, Audi- of Mercedes-handelaar toe! Alles met die steun en seën van Zille en haar absurde “liberale” party wat net so liberaal in die klassieke sin is soos Idi Amin of Pol Pot se eertydse bewegings.

Die vier miljoen oorblywende blankes in ons land verteenwoordig die probleem, volgens Zille. Dít terwyl rotse van snelwegbrûe af op ons motors neerreën, rassistiese RA- en SEB-wette deur die DANC met behae vanuit die Kaapse parlement uitgevaardig word, en sadistiese moordenaars en rowers ons daagliks teister onderwyl foto’s van slapende polisiemanne die internet vol lê. Sonder privaatveiligheidsmaatskappye en buurtwagte sou daar lankal volksmoord gewees het.

Asof die Nazi-logika van die minderheid wat die meerderheid bedreig nie genoeg is nie, neem Zille haar retoriese oneerlikheid ‘n stap verder deur vir “Steve Hofmeyr en Dan Roodt” in haar boendoehof aan te kla en skuldig te bevind, want sien: ons is verantwoordelik vir die “styging in voorvalle van wit rassisme”. Sy skryf:

Cloaked in flowery prose and intellectual bluster, their racism has emboldened some of their followers. I doubt it is a coincidence that the increase in racist incidents across the country has run parallel to the increase in their public profiles.

Waaroor gaan die “rassistiese voorvalle in die land” waarna sy verwys? Dis vier of vyf voorvalle, wat soos die geval van die Reitz-vier sekerlik oordryf word, waarin dronk studente iemand van ‘n ander ras rondgeklap het of waar ‘n man van Kenilworth ‘n swart vrou vir ‘n prostituut aangesien het. Die ironie is natuurlik dat die meeste van dié voorvalle in die liberale, Engelse Kaapstad plaasgevind het, nie in die ou HNP-vesting van die Noord-Transvaal of die KP-vesting van die Wes-Transvaal nie. Dus gaan dit om Zille se Prog- of DA-bure wat nou hul ware kleure wys, soos die ou grappie uit die dae van die vorige bewind: “Praat Prog, stem VP en bid dat die NP aan bewind bly.”

Wat het die gedrag van ‘n student aan die Universiteit van Kaapstad of ‘n tandarts in Rondebosch met my te make? Die Universiteit van Kaapstad, daardie kultuurmarxistiese hool, sal my nie eens op hul kampus toelaat nie, terwyl ek nie aan ‘n enkele PRAAG-ondersteuner in Rondebosch kan dink nie. Maar ek – en Steve Hofmeyr – moet pa staan vir die gedrag van “daders” wat doer in Zille en haar man, die marxistiese dosent aan die UK, se invloedsfeer verkeer!

Sulke voorvalle is boonop kwalik verteenwoordigend van die wanorde wat in ons land heers en is bloot uitsonderlike “fratse” waarop Zille en die liberale hoofstroommedia fokus om die aandag af te lei van die hele stelsel wat besig is om – soos in Zimbabwe – skouspelagtig te misluk. Selfs Frans Cronjé, voorsitter van die liberale SAIRV (Suid-Afrikaanse Instituur vir Rasseverhoudinge) wat jare lank bepleit het dat die ANC en SAKP die land behoort te regeer, het onlangs in Landbou.com gesê dat ons almal ‘n “plan B” moet hê vir wanneer Suid-Afrika misluk:

Wat het u bedoel met ’n plan B in ’n onlangse koerantonderhoud? ’n Tyd terug was ek saam met die voorsitter van Zimbabwe se Commercial Farmers’ Union (CFU) op ‘n verhoog. Hy het sy spyt uitgespreek omdat hy nooit boere in Zimbabwe aangeraai het om ’n plan B gereed te hê nie. Dit het my laat dink. Ek wil nie oor 20 jaar in daardie man se skoene staan nie. Daarom raai ek mense aan om ’n plan B te kry. Ek het só ’n plan – nie omdat ek weet ek gaan dit nodig kry nie, maar omdat dit onverantwoordelik sal wees om nie te erken dat die eksperiment wat in 1994 begin is, steeds verkeerd kan loop nie.

Sommige se plan B is om hul kapitaal en bates na veilige Europese jurisdiksies soos Switserland te verskuif. Moontlik het Zille dit ook reeds gedoen. Maar sy beskik oor ‘n tweede plan B, wat steeds aan Nazi-logika herinner: Kry ‘n sondebok vir die mislukkende staat Suid-Afrika. En die sondebok is: die Afrikaner, of daardie Afrikaners soos ek en Steve Hofmeyr wat nog nie heeltemal tot gedwee stilte deur die kultuurmarxistiese histerie geknuppel is nie. As Thandi Modise nie haar beeste en varke kos of water gee op haar regstellende boerdery nie, is dit seker ons skuld!

Om sondebokke by ‘n minderheid te soek, is ‘n gevaarlike speletjie. Só leer die geskiedenis ons. Toe ek in Parys gewoon het, het ek ‘n Kambodjaans-Chinese buurman gehad wie se gesin voor hul huis in die straat deur die Khmer Rouge doodgeskiet is, omdat hul etniese Chinese was. Stalin het ses miljoen Oekraïners van die honger laat omkom. As marxisme met minderheidsondeboksoekery gepaar word, raak dit besonder dodelik.

Wat Zille my “blomryke prosa” noem, is geensins die “mooiskrywery” waarna Van Wyk Louw in Vernuwing in die prosa verwys het nie. Dis gewoon denke. Ons Afrikaners dink voor ons doen. Dít het ons van ons Noord-Europese voorouers oorgehou. Ons is nie soos die alwetende Engelse pseudo-liberaal of kultuurmarxis wat die hekke vir Raka oopgooi, links en regs begin “transformeer” en plase nasionaliseer, net om, as die hele “meesterplan” sy onvermydelike gebreke begin toon, ‘n sondebok te soek om vir die gemors verantwoordelik te hou nie.

Een van die beste boeke oor die verskynsel van die “sondebok” is juis in Frans geskryf, deur die filosoof en letterkundige René Girard, Le bouc émissaire (Die sondebok, Grasset 1982). Onder andere sien Girard (bl. 83) ‘n verband tussen “vervolgings in die verlede” en “huidige mites”. Daarom is daar ‘n verband tussen die kultuurmarxistiese mite oor apartheid en Afrikanerboosheid, en die Britse volksmoord en koloniale Afrikanervervolging van die negentiende eeu.

René Girard sê:

“Daar is niks in mities-godsdienstige rituele wat nie logies vanaf die meganisme van die sondebok afgelei kan word en wat op ‘n hoër vlak as in die geskiedenis fungeer nie” (bl. 81).

Eerder as wat enkele onverwante fratsvoorvalle van wit-op-swart rassisme tiperend van enigiets in Suid-Afrika is, is Zille se Nazi-agtige gebruik van die sondebokdiskoers die “erg kommerwekkende neiging”, om haar woorde te gebruik.

Ek is seker ek praat namens alle Afrikaners en blankes in die land as ek sê dat ons nie bereid is om verantwoordelikheid vir die mislukking van marxisme en liberalisme in Suid-Afrika te aanvaar nie. Ons moet onthou dat die Liberale Party, waarvoor Helen Zille so ‘n groot bewondering koester, die eerste groepering was wat hom tot stedelike terreur met die stasiebom van 1964 gewend het. Deur terreur en leuens het die fanatiese linkses in ons land die NP’s en veral die idiotiese papbroek FW de Klerk verslaan. Noudat die hond die bus gevang het, weet hy nie meer mooi wat om daarmee te maak nie, behalwe om die staatskas leeg te steel. Om Suid-Afrika te regeer en te bestuur, blyk ‘n groter uitdaging te wees as om histeries vanuit die Britse en ander internasionale media bloot propaganda te bedryf.

Ek het ook ‘n plan B: Ons moet al die marxiste terugjaag Londen toe, waar hulle hoort. Laat hulle ons vanuit die Engelse hoofstad belieg en beledig, soos hulle al eeue lank doen, van die dae van die Britse sendelinge en die Swarte Ommegang af. Dat ons hulle toelaat om dit hier in ons eie land te doen, verteenwoordig ‘n strategiese flater wat ons nog suur gaan bekom. Afrikaners behoort teen Zille en haar mede-Nazi’s op te tree, voor dit te laat is en die soort fanatieke Boerehaat en anti-wit rassisme wat sy verkondig in nóg groter geweld oorslaan as wat ons reeds ervaar.

En as daar iemand is wat beswaar daarteen maak dat ek Zille ‘n kultuurmarxis én ‘n Nazi noem, hoef hy maar net Martin Bosma van die PVV se boek, De schijn-élite van de valse munters (Bert Bakker, 2010), te lees waarin hy vermeld: “Hitler was links.” DA-sosialisme, regstellende aksie en grondhervorming is bloot ‘n variant van nasionaal-sosialisme wat bepaal: die rasseminderheid en hardwerkendes moet gestraf word. Bosma verwys onder andere na ‘n boek deur Jonah Goldberg, Liberal Fascism, en skryf:

Goldberg stelt dat nationaal socialisme eenzelfde oorsprong heeft als de New Deal van Roosevelt en het Italiaans fascisme: de wil om de economie centraal te organiseren en planmatig te beheren… Het fascisme moet volgens Goldberg beschouwd worden als een links fenomeen. Fascisme en communisme waren beide utopische visies. (bl. 249)

Die DANC wil ons land in die naam van klasse- en rassegelykheid vernietig en in die proses die blanke en Indiër-middelklas verarm, indien nie in kampe met die vertroude marxistiese metodes laat uitmoor nie. Blankes en Indiërs pleeg die minste misdaad (hulle verteenwoordig kwalik een persent elk van die land se gevangenisbevolking) en is ook die mees aktiewe entrepreneurs en werkskeppers, daarom gehate “Koelakke” in Stalin se terme. Ook Ilana Mercer tref die vergelyking tussen die Russiese middelklasboere en Afrikanerboere in hoofstuk 2 (“The Kulaks of South Africa vs. the Xhosa Nostra”) van haar boek, Into the Cannibal’s Pot: Lessons for America from Post-Apartheid South Africa.

Soos ek onlangs gesê het, na Alain Finkielkraut: Anti-rassisme is die nuwe rassisme. Zille is ‘n groter rassis as wat enige AWB-lid ooit kan droom om te wees.

Ek stem saam dat ons rassisme moet beveg, maar dan veral die rassisme van die kultuurmarxistiese elite wat Afrikaners en blankes as die vyand beskou. Hulle haat ons want ons staan in die pad van hul grootskaalse plundertog deur die staat en selfs privaat bates soos grond, eiendom en aandele. @danroodt volgen

Nederlandse TV-opsporingsprogram toon ‘te veel Marokkaanse misdadigers’

Die Nederlandse regering pas druk toe op Nederlandse TV-kanaal wat misdaad wil oplos en ‘te veel Marokkaanse misdadigers’ vertoon. Maar amper 6% van Marokkane in Nederland word van misdade verdink, waaronder ‘n ongelooflike 20% van jong Marokkaanse mans.

Eist politiek Den Haag minder Mocro’s in de AVROTROS-kijkcijferhit Opsporing Verzocht? Bij de omroep ontkennen ze, maar de ophef is groot onder de politieagenten, verbonden bij de productie van het misdaadprogramma. ‘We willen misdaden oplossen, maar tegelijk krijgen we het verwijt
dat we een Marokkanenprobleem helpen creëren.

De bekendste nouveau riche-familie van Nederland die wordt afgeperst en een hoofdverdachte die volgens de compositietekening een goedlachse blanke grijsaard met kenmerken van Marcel van Dam moet zijn. Dat dinsdagavond 30 september inderdaad een ongewone uitzending van
Opsporing Verzocht betreft, wordt direct duidelijk als presentatrice Anniko van Santen stil staat bij de uiterlijke kenmerken van de criminele kwelgeest van Linda en John de Mol. ‘Hij praat gewoon Nederlands, niet slordig.’ Nog tijdens de uitzending van Opsporing Verzocht, barsten de reacties los op sociale media. Zo sneert op Twitter @Anniemannie: ‘Een blanke Marokkaan met een geblokte blouse zie je zelden in #opsporingverzocht’.

Ook voor politieagenten die betrokken zijn bij de productie van Opsporing Verzocht, moet het even wennen zijn geweest
dat een blanke taartjesbesteller de blikvanger vormt. Zij zullen de laatsten zijn om te ontkennen dat alle andere uitzendingen van het gelijknamige AVROTROS-misdaadprogramma vallen of staan met verdachten
die ‘Nederlands met een Marokkaans accent spreken’ dan wel behept zijn met ‘een Noord-Afrikaans uiterlijk’. Maar navraag van Nieuwe Revu onder enkele politieagenten die in het productieteam zitten van Opsporing Verzocht, leert dat er veel meer aan de hand moet zijn.

Onder hen heerst grote onrust. Vanuit politiek Den Haag en de Nederlandse Publieke Omroep (NPO) zou druk zijn uitgeoefend op de programmaleiding van Opsporing Verzocht om minder aandacht te besteden aan zaken waarbij
Marokkanen of andere allochtonen worden gezocht. De overheid zou ‘een betere afspiegeling van de samenleving’ terug willen zien bij het misdaadprogramma van de publieke omroep, zo is de strekking van de boodschap volgens de betreffende politieagenten. Omwille van hun privacy
willen zij alleen anoniem hun verhaal kwijt.

Haagse bemoeienis

‘Pertinent onjuist’, meldt een woordvoerder van Opsporing Verzocht desgevraagd en haar collega-persvoorlichter van de NPO zegt ook van niets te weten politiek correcte druk. Maar tegenover Nieuwe Revu blijven politieagenten vasthouden aan een andere lezing. ‘Het grote aantal Marokkanen in Opsporing Verzocht wekt weerzin op in politiek Den Haag’,
vertelt een in het belpanel actieve jonge politie-agent. ‘We hebben laatst weer te horen gekregen minder aandacht te moeten besteden aan zaken waarbij allochtone verdachten worden gezocht.’ De ergernis over deze Haagse bemoeienis is dan ook groot volgens een oudere collega. ‘We willen misdaden oplossen, maar tegelijk krijgen we het verwijt dat we een Marokkanenprobleem helpen creëren. De wereld op zijn kop. Alsof we erop uit zijn om reclame voor Geert Wilders te maken. De politie heeft nu eenmaal zijn handen vol aan het opsporen van Marokkaanse criminelen.’

Een andere collega valt hem bij. De oververtegenwoordiging van Marokkanen in de criminaliteit (zie kader) is helaas de ‘harde realiteit’, stelt hij. ‘Opsporing Verzocht kan hier niet omheen. Maar zodra Wilders in de Kamer verwijst naar de show, worden ze hier bij de programmaleiding knap zenuwachtig.’

Demoniseren

Daarmee doelt de politieagent op een felle woordenwisseling tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen, medio september. tussen premier Rutte en PVV- leider Wilders over het al dan niet bestaan van een ‘Marokkanenprobleem’. Met zo’n begrip ging Wilders over de schreef volgens Rutte. Waarop Wilders getergd reageerde: ‘Degene die na een week
naar Opsporing Verzocht te hebben gekeken, zegt dat we geen Marokkanenprobleem hebben, snapt er helemaal niets van.’

Voor PVV-Kamerlid Martin Bosma is de maat vol. Hij overweegt Kamervragen te stellen. ‘Als ook maar iets waar is van die bemoeienis van overheidswege, is dat natuurlijk volslagen idioot. Aan de andere kant verbaast het me ook niet, want de kernopdracht van de publieke omroep luidt immers: allochtonen op een voetstuk zetten en de PVV
demoniseren.’ Alleen al het feit dat er ophef heerst on- der
politiemedewerkers van Opsporing Verzocht is een veeg
teken volgens Bosma. ‘Ik deel dan ook volledig de frustratie van politieagenten over deze kwestie. Marokkanen zijn aanmerkelijk crimineler dan autochtonen, zeker als het gaat om diefstal en geweldsmisdrijven. En dat is niet mijn mening maar een feit, ontleend aan harde criminaliteitscijfers van het CBS.’

Sensatiejournalistiek

Mohammed Rabbae, voorzitter van de Stichting Landelijk Beraad Marokkanen (LBM), heeft geen boodschap aan de onrust binnen het productieteam van Opsporing Verzocht over het hoge aantal mocro’s in de gelijknamige crimerubriek. ‘Het heeft geen zin om hierop te reageren.’ Dat verhoudingsgewijs veel Marokkaanse jongeren in Nederland van het rechte pad raken, zijn volgens Rabbae ‘helaas harde feiten die niemand mag verzwijgen.’ Maar kom niet bij de oud-GroenLinks-politicus aan met de suggestie dat er een verband bestaat tussen etnische herkomst en crimineel gedrag. ‘Dat heeft niks te maken met etniciteit en vrijwel
alles met het feit dat een bevolkingsgroep een onderklasse vormt met zeer weinig kansen. Sommigen van deze groep, vaak jongeren, zien de criminaliteit dan als de enige uitweg om de sociaal-maatschappelijke ladder te bestijgen.’

Marokkanen en misdaad in cijfers

Volgens cynici mag Opsporing Verzocht dan veel weg hebben van Mocro Gezocht, maar is dat ook echt waar? Recente cijfers van het CBS over de van misdrijven verdachte Marokkanen liegen er in elk geval niet om. Volgens
het CBS daalt weliswaar het aantal jonge verdachten in ons land, maar groeit juist verhoudingsgewijs het aandeel van jonge allochtone criminelen in de dop. Een greep uit de cijfers: in 2012 werden gemiddeld 572 van de 10 000 inwoners van Marokkaanse herkomst in Nederland
verdacht van een misdrijf. Ter vergelijking: onder autochtonen zijn dit er 106 per 10.000 inwoners. Vooral mannen van Marokkaanse herkomst tussen de 18 en 25 jaar behoren tot the usual suspects: 20,3 procent van hen werd in 2012 van een of meer misdrijven verdacht. Dat is ruim vier
maal zo veel als bij autochtone mannen in dezelfde leeftijdsgroep (4,5 procent). Marokkaanse ‘rotjochies’ doen het ietsje beter: in de leeftijdsgroep 12-17 jaar werd 13,1 procent in 2012 verdacht van een misdrijf. Dat is vijf keer zo veel als onder autochtone jongens (2,6 procent).

Toch moeten deze cijfers ietwat genuanceerd worden, zo blijkt uit bestudering van het door het CBS gepubliceerde Jaarrapport Integratie 2012. Mensen met een ‘lage
sociaal-economische status’ worden nu eenmaal vaker verdacht van criminaliteit, zo valt in het rapport te lezen. ‘Na correctie voor verschillen in sociaaleconomische achtergrond neemt de criminele oververtegenwoordiging onder alle herkomstgroepen af, maar verdwijnt niet helemaal. Marokkanen en Antillianen worden ook na correctie nog
steeds twee keer vaker verdacht van een misdrijf dan autochtonen.’

– Tekst Libben Reeskamp, Nieuwe Revu – Blendle

PVV verontwaardigd over afhaken Zuid-Afrika bij Taalunie

De Partij voor de Vrijheid heeft maandag vernomen dat Zuid-Afrika niet langer wil samenwerken met de Nederlandse Taalunie – de verdragsorganisatie tussen Nederland, Vlaanderen en Suriname.

In 2010 ondertekende een Zuid-Afrikaanse minister in Brugge een intentieverklaring met de Taalunie, dit bij het dertigjarig bestaan van de Taalunie. Dat jubileum werd destijds opgeluisterd door Prinses Máxima en Prinses Mathilde.

Sindsdien is niets meer iets vernomen van Zuid-Afrika. Brieven van de Nederlandse Taalunie zijn nooit beantwoord. Zuid-Afrika heeft nimmer enige interesse getoond in samenwerking. Nu heeft Zuid-Afrika laten weten spijt te hebben van zijn handtekening en er onderuit te willen. Dit werd maandag bekend op een vergadering van de IPC van de Taalunie in Antwerpen, na vragen van de PVV.

Martin Bosma (PVV) was de afgelopen twee jaar voorzitter van de Interparlementaire Commissie (IPC) – het Vlaams-Nederlandse ‘parlement’ dat toeziet op de Taalunie.

De Partij voor de Vrijheid is diep teleurgesteld: “Het Afrikaans is nauw verwant aan het Nederlands. De onderlinge banden gaan terug tot Jan van Riebeeck’s aankomst in de Kaap in 1652. De Zuid-Afrikaanse regering heeft geen enkele belangstelling voor het Afrikaans. Het regime staat met zijn rug naar deze taal, alle vrome praatjes over zijn liefde voor de elf officiële talen ten spijt. Het was veelzeggend dat de Zuid-Afrikaanse minister die in 2010 zijn handtekening kwam zetten geen enkel idee had wat hij kwam doen en totaal niet wist wat de Taalunie is.”

Hitler was links! en ander gedagtes uit Nederland

Van al die lande waar een of ander regse of konserwatiewe beweging tans aan die gang is, is Nederland by verre die opwindendste. Eers was daar die flambojante Pim Fortuyn, eertydse Marxistiese sosioloog wat agterna die sin van tradisie ingesien het. Fortuyn het binne ‘n paar jaar, deur ‘n hele aantal boeke en onderhoude, die grondslag vir ‘n nuwe politiek in Nederland gelê. Hy is natuurlik tragies deur ‘n linkse landgenoot vermoor.

Een van die beste boeke om die linkses te verstaan, was nog altyd Raymond Aron se Die opium van die intellektuele. Daarin verduidelik hy onder andere dat die romantiek van geweld onlosmaaklik aan die romantiek van die revolusie verbind is. Terwyl Pim Fortuyn deur ‘n linkse Nederlander vermoor is, is die filmmaker Theo van Gogh deur ‘n Moslem omgebring, ‘n daad wat insgelyks skokgolwe deur die normaalweg vreedsame Nederlandse samelewing gestuur het.

Ná Fortuyn het Geert Wilders op die toneel verskyn om die vaandeldraer van die Nederlandse regse beweging geword. Hy is bygestaan deur Martin Bosma wat vanaf die eerste oomblikke toe Wilders uit die VVD bedank het hom vanaf 2004 by die nuwe beweging, aanvanklik bekend as “Groep Wilders”, ingewerp het. Hy het sy pos as joernalis bedank en sonder ‘n inkomste in ‘n agterkamertjie van die Nederlandse parlement vir die nuwe beweging begin arbei.

Nie net het Bosma vele van Wilders se toesprake geskryf nie, maar openbaar hom veral ná die verskyning van sy jongste boek as die intellektuele stukrag agter die Partij voor de Vrijheid. So ‘n week gelede het ek deur Bosma se toedoen ‘n komplimentêre eksemplaar van sy boek ontvang en watter verkwiklike verrassing is dit nie! Dit heet: De schijn-élite van die valse munters – Drees, extreem rechts, die sixties, nuttige idioten, Groep Wilders en ik. ‘n Mondvol, maar juis daarom nie minder interessant nie.

Op een of ander stadium wil ek ‘n breedvoerige resensie oor die boek skryf as ek dit klaar gelees het, maar my opgewondenheid verlei my daartoe om hier enkele eerste indrukke met my lesers te deel.

Soos sommige “nuwe filosowe” van die jare sewentig in Parys, veral Jean-François Revel, word Bosma geïnspireer deur sekere Amerikaanse denkers. Maar dan veral die “ontnugterde liberale” soos Irving Kristol wat homself beskryf as: a liberal who’s been mugged by reality. Bosma, wat self uit ‘n linkse, Arbeidersgesinde, huis afkomstig is, verskaf ‘n hele lang lys van Amerikaanse en ander denkers wat hom beïnvloed het, soos: Friedrich von Hayek, skrywer van The road to serfdom, William F. Buckley Jr., skrywer van God and man at Yale, Allan Bloom, uit wie se pen The closing of the American mind verskyn het, asook Norman Podhoretz wat Breaking ranks publiseer en Leo Strauss, outeur van On Tyranny.

Interessant omtrent hierdie toonaangewende Amerikaanse filosowe is dat, soos Bosma dit stel, hulle “dikwels Joods (is), van huis uit brandarm, dikwels afgestudeer aan die City College of New York, dikwels Trotskiïsties was en almal met Links gebreek het…”

Ook behou Bosma ‘n sagte plekkie vir Ronald Reagan, die Amerikaanse president wat ook sy bes gedoen het om finansiële sanksies teen Suid-Afrika in die tagtigerjare af te weer en uiteindelik onder druk van die Swart Koukus deur sy eie party, die Republikeine, verraai is, om wel sanksies teen ons toe te pas.

Met soveel van Bosma se idees kan ‘n mens saamstem. Hy blameer die radikalisme van die sestigerjare vir baie wat in die Weste verkeerd geloop het. Die invloed van die neo-Marxisme, waaronder die Frankfortskool en Gramsci, wat die universiteite en agterna die joernaliste en die media stormenderhand verower het, kan nie geringskat word nie. ‘n Kulturele revolusie het die Westerse kultuur van binne af gerysmier en daaruit het die multikulturele ideaal – Bosma verwys daarna as “die multikul”, want ons word gekul – ontstaan.

Maar heel dikwels haal hy ‘n merkwaardige Nederlander aan: Jacques de Kadt. Dié het reeds in 1939 ‘n ontleding van fascisme verskaf waarin hy aantoon dat Hitler meer sosialis as nasionalis was. Trouens, die stryd tussen kommunisme en fascisme is die tweestryd tussen twee sosialismes. ‘n Ander Nederlander, die sosioloog Jacques van Doorn, het tot presies dieselfde slotsom gekom in sy uitgebreide studie oor Duits socialisme wat in 2008 verskyn het.

Bosma se boek behoort ook wyd deur Afrikaners gelees word. Die Afrikaner se probleem is dat hy nie ‘n goeie begrip van linkse denke het nie. Vandaar ons mense se verwondering oor die staat wat deesdae op alle gebiede in ons lewens ingryp, die ideologie van “multikul” en “transformasie” wat geen lewensterrein, nóg die skool of universiteit, nóg die sakeonderneming, nóg die kerk of selfs die gesin, ontsien nie. Dwarsdeur die Westerse wêreld is min of meer dieselfde proses besig om hom te voltrek waar Westerlinge deur nie-Westerlinge vervang word. Bosma noem byvoorbeeld dat in ‘n land soos Frankryk, wat eens op ‘n tyd selfs die setel van die Katolieke Kerk en die georganiseerde Christendom was en waarin Calvyn gebore is, een uit elke drie babas wat tans gebore word, reeds Moslems is.

Een van die mees defaïtistiese uitsprake wat ek onlangs in Afrikaans gelees het, is die volgende, nogal van ‘n akademikus wat homself ‘n Afrikaner noem: “Hoekom kan daar nie ‘n einde wees aan ‘n kudde mense, bekend as die Afrikaner, nie?

Daar was ‘n einde aan groot beskawings wat oor eeue gestrek het. Wat verhoed dat ‘n troppie mense, wie nie eens ‘n unieke ‘beskawing’ gevestig het nie, nie ook ‘n ‘einde’ kan hê nie?

Wil ‘Die Afrikaner’ steeds so arrogant wees om op voortbestaan aan te dring, en hoe verkry hy/sy ‘n ewige voortbestaan?”

Dit is natuurlik onverdunde ANC- en Naspers-ideologie wat hier met presieuse hovaardigheid herhaal word, nogal binne die kader van ‘n “Filosofiekafee”. Soveel wat ons deesdae in Afrikaans lees, is genoeg om ‘n mens moedeloos of selfs naar te maak. Óf dit gaan om ‘n konformistiese verheerliking van die multikul soos hierbo, óf dis mense sonder enige intellektuele of politieke agtergrond wat byna Middeleeuse uitsprake oor teokrasie maak en die Bybel as hul enigste politieke handboek beskou.

Daarom verteenwoordig Martin Bosma ‘n vars bries. By die lees van sy boek skep ‘n mens weer moed en kry daardie gevoel van: Ons is nie alleen nie. Nie net bestaan daar enorm veel raakpunte tussen die Nederlandse problematiek en ons eie nie, maar die helderheid waarmee Bosma die historiese en ideologiese omgewing skets waarbinne ons huidige stryd plaasvind, is goud werd.

Afrikaners besef dit nie, maar vir ‘n groot deel van die twintigste eeu het ons oor ‘n baie suksesvolle regse beweging beskik wat kommunisme suksesvol afgeweer het en ook tot een van die merkwaardigste ekonomiese, kulturele en menslike ontwikkelings waar op aarde ook al gelei het. Veral, natuurlik: in Afrika. Maar omdat die Afrikaner intuïtief regs en nie intellektueel regs was nie, was ons bydrae tot die regse beweging in die Weste grootliks beperk tot ‘n praktiese demonstrasie van hoe ‘n behoudende en gematigde nasionalistiese of patriotiese samelewing met multi-etniese elemente kon werk.

Op die ou einde het ons egter geen argumente meer oorgehad om dít wat vir ons dierbaar was en wat ons voorouers met soveel opoffering gevestig het, te verdedig nie. De Klerk en sy geesgenote het wel verraad gepleeg; dit was egter nie bloot uit listigheid nie, maar ook uit domheid en oningeligtheid.

Vandag, met sy rug teen die muur, het die Afrikaner geen ander keuse as om sy opstand teen die beklemmende linkse multikul-stelsel in dié land ordentlik te beredeneer met verwysing na die hooftemas van die Westerse politieke debat nie. In dié opsig is Martin Bosma se boek ‘n handige handleiding wat ook plaaslik versprei behoort te word, al het baie Afrikaners verleer om Nederlands te lees.

Omdat Bosma insgelyks joernalis is, is syne geen droë akademiese relaas nie, maar neem hy die leser op ‘n toer deur die Nederlandse politiek en Westerse denke met heelwat interessante anekdotes rondom sy politieke wedervaringe.

In Afrikaans het ons insgelyks so iets nodig. Oor die afgelope tien jaar is daar by ons ook ‘n felle stryd gevoer, al was dit net ‘n stryd om te bly voortbestaan en nie heeltemal onder te gaan nie. Tot dusver het niemand nog daardie stryd, wat ewe ongewild en ondankbaar was as dié van Geert Wilders se Partij voor de vrijheid in Nederland, beskryf nie en loop dit gevaar om in die vergetelheid te versink.

Tot tyd en wyl daardie onlangse Afrikanerstryd verwoord word, kan ‘n mens egter met interesse en genoegdoening Martin Bosma se relaas oor die konserwatiewe revolusie in Nederland lees.

Ek gebruik hier doelbewus die term van die Duitser Carl Schmitt, “konserwatiewe revolusie”. Onder al die regse denkers van die twintigste eeu is Schmidt van soveel belang dat selfs die linkses hom, soos Nietzsche voorheen, nie kon ignoreer nie.

Nie so lank gelede nie het ek en die besoekende Israeli Avigdor Eskin juis ‘n uur lank in ‘n sauna oor ‘n konserwatiewe revolusie vir die Afrikaner en Suid-Afrika gefilosofeer. Dit was asof ons, kaal en swetend in die stoombad, soos die siniese filosowe van ouds gestroop van alle wêreldse besittings, die kortpad na die waarheid kon vind. Die sinici in ou Griekeland was bekend vir hul “kortpad na die waarheid” wat met persoonlike opoffering gepaard gegaan het.

As die Afrikaner nie binnekort ‘n kortpad na vryheid vind nie, is ek bevrees ons tyd in Afrika gaan uitgespeel wees. Maar by die lees van Martin Bosma, is die ondergang van Nederland en Wes-Europa ook nie so ver weg nie.

Tensy ons doelgerig en daadkragtig begin optree.