Leon Lemmer: J A Froude oor Britse kolonialisme

Na my bespreking van twee biografieë oor James Anthony Froude (1818-1894) (Praag 13.06.2020 en 27.06.2020) kom Froude in hierdie rubriek en ten slotte self aan die woord in twee van sy boeke. Die een boek handel onder meer oor sy drie besoeke aan Suid-Afrika. ‘n Mens sal ver moet soek na ‘n Brit wat so krities oor Britse kolonialisme in Suidelike Afrika was en terselfdertyd so ‘n groot bewondering vir die Boere/Afrikaners gehad het. In sy ander boek, oor die Wes-Indiese Eilande, belig hy talle sake van aktuele belang in die nuwe Suid-Afrika. Daar word dinge gesê wat deesdae polities byderwets nie meer gehoor word nie.

Oceana: England and her colonies

Froude het baie in Britse kolonialisme belang gestel. Van hom is die volgende boek gepubliseer: Oceana: England and her colonies (1886/2018; Amazon Kindle $1,14). As Engelsman en entoesiastiese Britse imperialis het Froude in 1874, 1875 en 1885 besoeke aan Suid-Afrika gebring. In laasgenoemde geval het hy daarna ook Australië, Nieu-Seeland en Amerika besoek. In die hoofstuk wat handel oor sy skeepsreis na Kaapstad in 1885 skryf Froude: “In 1852 we had discovered that wars with the natives and wars with the Dutch were expensive and useless; that sending troops out and killing thousands of natives was an odd way of protecting them” (Kindle 580). Hy verwys na die onafhanklikheid wat die Britte aan die Transvaal (1852) en Oranje-Vrystaat (1854) toegeken het, net om dit kort daarna te berou toe eers diamante en daarna goud ontdek is. In die daarop volgende twee hoofstukke beskryf Froude sy besoeke aan Suid-Afrika; eers hoofsaaklik die 1874- en 1875-besoeke en in die daaropvolgende hoofstuk sy 1885-besoek. As ‘n gerekende historikus het hy toegang tot belangrike mense gehad en onderhoude met hulle gevoer. Sy besoeke in 1874 en 1875 het boonop die finansiële ondersteuning van die Britse regering se departement van kolonies geniet.

Reeds met die intrapslag klink Froude pro-Boer/Afrikaner: “Better colonists or more successful did not exist than the Dutch” (601). Froude is krities oor die Britse koloniale bewind. “They [the Dutch] have had fewer native wars than we have had. There has been less violence and bloodshed” (601). Dit verduidelik waarom Jan Smuts so dikwels na hierdie boek verwys in sy Eene eeuw van onrecht (Praag 14.03.2020). Oor die Britse benadering van die nie-blankes, insluitende die manier waarop die slawe vrygestel is, skryf Froude: “The Dutch … were regarded in England as slave-owners at heart, as barbarians and tyrants, as illiterate savages … The unfavourable impression of them became a tradition of the English press, and unfortunately of the Colonial office. We had treated them unfairly as well as unwisely, and we never forgive those whom we have injured” [!] (634).

Froude verwys spesifiek na die manier waarop die Britte die Oranje-Vrystaat van die diamentveld ontneem het. “The annexation had been a swindle and a trick” (754). “Tens of thousands of guns and rifles were distributed in two or three years among the surrounding tribes as a direct menace to the Dutch, who had now a semicircle of armed men drawn outside them from Kimberley to Zululand. Naturally there was the greatest alarm and the greatest indignation among them. They were threatened with invasions and inroads of savages set on and countenanced by the British Government” (741). “From that day no Boer in South Africa has been able to trust to English promises” (715). “We justified our action, by posing before the world as the protectors of the rights of native tribes, whom we accused them of having wronged” (722).

Wat baie Britte nie besef het nie is “that the Dutch were still the majority, and a very large majority, in the [Cape] colony itself. Nor were they only the majority, but they were doing all the work which was really valuable” (688). “We persisted in a policy which threefifths of its white inhabitants detested” (942). Verder: “The Colonial Office had undervalued the Dutch as a fighting power” (768). Dan kom Froude met ‘n karakterisering wat destyds algemeen in Britse geledere aangetref is: dat Afrikaners stadig [slapgat?] is: “The Dutch are slow to move, but when moved are moved effectually” (728). John Molteno (1814-1886), die eerste minister van die Kaapkolonie (1872-1878), “told me that he was as sorry as I could be; that he had himself opposed the annexation [of Griqualand West, the Daimond Fields] (762). Uiteindelik is ₤90 000 skadevergoeding aan die Oranje-Vrystaat betaal. “The Dutch of South Africa, though obstinate as mules, are emotional and affected easily through their feelings” (802). “We took note of their faults; we forgot our own” (861).

Froude verwys na die “philanthropists [eg missionaries] whose mission in life is the championship of innocent negroes” (867). “The country has been the prey of well-intentioned philanthropists” (3194). Dit lyk nie asof Froude werklik die plaaslike verdeling in swart stamme verstaan het nie, want hy skryf van “Caffres [Xhosas?], Basutos, Zulus” (815; ook 1043), wat op kruisklassifikasie neerkom. Hy noem die Transvaalse Boere “a brave and honourable people” (848). “The origin of all the anger in the Transvaal had been the arming [of] the native chiefs against them from the Diamond Fields” (854). “The chiefs whom we called our friends had been drawn into an attitude of open menace against the Boers” (861). “Public opinion in England would certainly not permit a war of extermination against the Cape Dutch, and the alternative might easily arise between a war of this description [civil war, whites against blacks] and the evacuation of the country” (900).

“If South Africa is to rule itself under a constitutional system, we must cease to impose English views of what is expedient on a people unwilling to act upon them” (907). Die Britse regering “had despised the Boers – had not treated them with ordinary honesty” (962). “The Boers had been so systematically abused and misrepresented that the English scarcely regarded them as human beings to whom they owed any moral consideration” (969). “If we could think more of the wrong things which we have done ourselves, and less of the wrong things which we accuse the Boers of having done, I believe that would be considerably more effective” (975). Froude verwys na Suid-Afrika as “that country being a most signal example of all the faults in the past methods of colonial management” (3181).

“The success of the Dutch in the Free States – a small monority of whites in the midst of twenty times their number of warlike blacks – proves that a modus vivendi can be found under which the two races can live side by side, and the white man can acquire his natural ascendency. But if we withdraw, it will be the Dutch method which will be adopted all over the country, and not the English. I should not myself object to this. The Dutch method, in the long run, is the more merciful of the two. We have killed hundreds of natives where the Dutch have killed tens. But the Dutch, who are the majority [of whites], would be virtually masters of South Africa. They look on themselves as the lawful owners, and on us as intruders” (3201).

In Nieu-Seeland het Froude in 1885 besoek aan George Grey (1812-1898, goewerneur van die Kaapkolonie 1854-1861) gebring. Grey was toe ‘n Nieu-Seelandse parlementslid. Voor dit was hy die goewerneur (1845-1854 en 1861-1868) en eerste minister (1877-1879) van Nieu-Seeland. “His own large experience and thorough knowledge of South Africa confirmed the views which I had myself formed. He understood the Boers. He had gone to the Cape with the prejudice against them generally entertained in England, and he found the Boer of the English newspapers and platform speeches a creature of the imagination which had no existence in ‘space and time’. The Boers were simply the Dutch gentlemen and farmers from whose fathers and grandfathers we had taken the colony. Many of them had been Sir George’s subjects, and in his opinion, as in mine, they were a quiet, orderly, industrious, hard-working people, hurting no one if let alone, but resentful of injuries and especially of calumnies against their character. They were accused of cruelty to the native races. Had the charge been true, Sir George Grey, of all men, would have been the last to pardon it; but it was no more true of them than it was true of us and, necessarily, of all colonists who come in collision with the original owners of the soil, and he thought our perpetual interference with them to be foolish and unjust. Our interference alone had created all the troubles in South Africa” (4303).

“The Dutch were the majority, and a harmonious administration in South Africa was politically impossible unless we were prepared to treat the Dutch as honourable men, to meet them on their own ground, and leave them the same liberties which we do not think of refusing to the Australians or Canadians” (4309). Maar hou in gedagte dat Grey destyds nie ‘n tipiese Brit was wat rassesegregasie voorgestaan het nie. Grey se beleid was “civilisation through mingling” (Hermann Giliomee, Die Afrikaners: ‘n Biografie, Kaapstad: Tafelberg, 2004, p 242). Froude was teen rasvermenging gekant.

The English in the West Indies

Froude het ook somminge Britse kolonies in die Wes-Indiese eilande besoek en die volgende boek gepubliseer: The English in the West Indies; or, The bow of Ulysses (1888/2019, Goodpress, 122p; Amazon Kindle $1,14). Hy het teen die einde van 1886 per skip uit Engeland vertrek en sy 1887-indrukke van die Wes-Indiese Eilande te boek gestel. Baie van sy opmerkings is vir Suid-Afrikaners ter sake en het steeds aktualiteit, bv “It does not follow that because people of the same race and character are drawn together by equality and liberty [eg whites in South Africa], people of different races and different characters, who have quarrelled for centuries, will be similarly attracted to one another [eg whites and blacks in the Caribbean]” (Kindle 81).

Barbados, die oudste Britse kolonie in Wes-Indië, onafhanklik sedert 1961, was die eerste eiland wat Froude besoek het, gevolg deur Grenada (onafhanklik sedert 1974) en Trinidad (saam met Tobago onafhanklik sedert 1962). Hierna is hy terug na Barbados en het agtereenvolgens Dominica (onafhanklik sedert 1978 – nie St Domingo/Dominikaanse Republiek nie) en Jamaika (onafhanklik sedert 1962) besoek, asook die nie-Britse kolonie Kuba – “Cuba had been governed as a province of Spain” (4144). Onderweg na Jamaika en terug van Kuba af na Barbados is by Haiti (onderskeidelik die Jacmel- en Port-au-Prince-hawe) aangedoen omdat “I much wished to see this paradise of negro liberty” (2523). “Hayti, as everyone knows who has studied the black problem, is the western portion of Columbus’s Española, or St Domingo, the largest [West Indian island] after Cuba and the most fertile in natural resources of all the islands of the Caribbean Sea. It was the earliest of the Spanish settlements in the New World” (2530).

Haiti is sedert 1804 onafhanklik ná ‘n suksesvolle slawe-opstand teen die Franse koloniale bewind waarin al die blanke inwoners vermoor is. Dit was die begin van meer as twee eeue se chaos, agteruitgang en agterlikheid. “Perhaps nothing better could be expected from a liberty which was inaugurated by assassination and plunder” (2550). “Republics which begin with murder and plunder do not come to much good in this world” (4666). Kan ons beter van die die nuwe Suid-Afrika verwag ná die ANC aan die bewind gekom het weens dekades van hoogs onbeskaafde terrorisme? Die ou en nuwe Suid-Afrika kan bv soos volg gekontrasteer word: “Communities … have existed where people have thought more of their obligations than of their ‘rights’, more of the welfare of their country, or of the success of a cause [eg spreading European/Western civilisation] to which they have devoted themselves, than of their personal pleasure or interest [eg corruption]” (5016).

“What is the use of the colonies to us? The colonies are a hundredfold multiplication of the area of our own limited islands. In taking possession of so large a portion of the globe, we have enabled ourselves to spread and increase, and carry our persons, our language and our liberties, into all climates and continents. We overflow at home; there are too many of us here already; and if no lands belonged to us but Great Britain and Ireland, we should become a small insignificant power beside the mighty nations which are forming around us. There is space for hundreds of millions of us in the territories of which we and our fathers have possessed ourselves. In Canada, Australia, New Zealand we add our numbers and our resources … The sections of men on this globe are unequally gifted. Some are strong and can govern themselves; some are weak and are the prey of foreign invaders or internal anarchy; and freedom, which all desire, is only attainable by weak nations when they are subject to the rule of others who are at once powerful and just” (2867) – soos Brittanje, volgens Froude.

Sedertdien het Brittanje die grootste deel van Ierland verloor en al die Wes-Indiese kolonies wat Froude besoek het. Baie van hierdie eilande en selfs nie-Britse kolonies, soos Mosambiek, is in die Statebond opgeneem, maar sonder dat Brittanje effektief beheer oor hulle kan uitoefen. Wat Froude onmoontlik kon voorsien het, is dat die Wes-Indiese eilande nie meer die bestemming vir Britse immigrante is nie, maar dat die migrante-verkeer ná die Tweede Wêreldoorlog in die teenoorgestelde rigting is. Agtereenvolgende Britse regerings het toegelaat dat derduisende Wes-Indiërs en ander nie-blankes uit eens Britse kolonies hulle in Brittanje vestig, met aanvanklik feitlik net ‘n enkele Brit, Enoch Powell (1912-1998), wat die aandag op bv die nadelige kulturele gevolge hiervan gevestig het (Praag 30.04.2016). Wat sedert 1994 opval, is dat Suid-Afrika nie meer soos voorheen in dieselfde asem as Australië en Nieu-Seeland as ‘n tuiste van Westerse of Britse beskawing genoem word nie. Froude het Suid-Afrika reeds in 1887 uit hierdie lysie weggelaat weens die oorwig van swartes, maar hy het vertroue in die toekoms van Kanada as ‘n oorwegend blanke land gehad; ‘n vertroue wat deur veral die Trudeaus, Pierre en Justin, as staatshoofde geskend is. Hulle het as ideaal dat Kanada se inwoners die wêreldbevolking moet weerspieël. Daarmee kan die wêreld se probleme vrywilliglik op ‘n enkele land afgelaai word.

Vanweë kulturele verwantskap, indien nie eendersheid nie, kon Britse kolonies soos veral Australië en Kanada maklik hulle bande met Brittanje behou en as bestemming vir Britse immigrante dien. Dit geld ook in groot mate vir Nieu-Seeland en in mindere mate vir Suid-Afrika. Die situasie word problematies wanneer ‘n blanke minderheid, soos die Britte in die Wes-Indiese Eilande, dieselfde grondgebied met ‘n oorweldigende swart meerderheid, wat kultureel hemelsbreed van hulle verskil, moet deel. “The white minority could not be trusted with the exclusive possession of political power. The blacks could not be trusted with the equally dangerous supremacy which their numbers would insure them” (2887). “The Europeans would not remain to be ruled under a black representative system; nor would they take any part in it when they would be so overwhelmingly outvoted and outnumbered. They would sooner forfeit all that they had in the world and go away” (2657). Dit herinner aan die deurlopende uittog van Suid-Afrikaanse blankes sedert 1990.

“Although it is undesirable or impossible for the blacks to be ruled by the minority of the white residents, it is equally undesirable and equally impossible that the whites should be ruled by them” (1246). Dit volg dat iemand soos FW de Klerk skynbaar die onmoontlike reggekry het. “There are two parties to every bargain” (1508). Die nuwe Suid-Afrika is nie ‘n wen-wen situasie nie. Die blankes is die groot verloorders. Van swart meerderheidsregering word gesê: “It will be a rule by the blacks and for the blacks” (1726). “Nature has made us unequal, and Acts of Parliament cannot make us equal” (3255). “Whites and blacks may be nominally equal; but from the enormous preponderance of numbers the equality would be only in name, and such English people, at least, as would be really of any value, would refuse to remain in a false and intolerable position” (1252). Vandaar Afrikaners se ideaal van ‘n eie tuisland. “The forced equality of the races before the law made more difficult the growth of any kindly feeling” (1488). Plaaslik word daar egter van die blankes verwag om hulle met sulke haglike omstandighede te versoen.

“The gulf which divides the colours is not arbitrary prejudice” (1740). “The two races are not equal and will not blend. If the white people do not depart of themselves, black legislation will make it impossible for any of them to stay who would not be better out of the way” (1726) – dink bv aan regstellende aksie, swart ekonomiese bemagtiging en grondonteiening sonder vergoeding; dus in vele opsigte blatante rassediskriminasie ten koste van die blankes. “Our own Anglo-Norman race has become capable of self-government only after a thousand years of civil and spiritual authority” (1753). Maar die swartes, bv ANC-kornuite, wou ten alle koste uitsluitlike politieke mag dadelik oorneem. “But it does not follow that what can be done eventually can be done immediately” (1740). Die ANC het hom vóór 1994 herhaaldelik tot “ready to govern” verklaar maar maak sedertdien ‘n klaaglike mislukking daarvan.

Volgens Froude moet nóg die swartes nóg die blankes toegelaat word om in so ‘n situasie te regeer omdat die regerende rasgroep sy belange ten koste van die ander een sal bevorder. As oortuigde kolonialis en imperialis is Froude se oortuiging dat Brittanje in sulke omstandighede moet bly regeer ten einde onpartydig aan albei groepe se belange reg te laat geskied. Hy het ‘n imperiale (kon)federasie bepleit. “It seems so easy. You have only to form a new parliament in which the colonies shall be represented according to numbers, while each colony will retain its own for its own local purposes” (5029). Maar as verteenwoordiging volgens die bevolkingsgetalle geskied, sal die nie-blankes noodwendig (spoedig) die blankes oorheers. In hierdie opset word die kolonies dan eerder provinsies van die moederland, soos in die Franse koloniale model. Die gevaarlike tendens wat hy opgemerk het, is dat die Britse regering geneig was om al hoe laer vereistes vir stemreg te stel, met die gevolg dat swart oorheersing, veral op die langer termyn, al hoe meer ‘n voldonge feit geword het. Dit het meegebring dat ingesete blankes geneig was om die wyk te neem en dat plaasvervangende blanke immigrante ongeneë was om hulle in die Karibiese gebied te vestig. Bowendien het die hoë geboortesyfers by swartes die blanke minderheid al hoe meer verswelg.

In die Britse kolonies waar die blankes in die meerderheid is (Australië, Kanada, Nieu-Seeland), was daar nie groot probleme nie. In Suid-Afrika is daar ‘n substansiële blanke bevolking (Afrikaans- en Engelssprekendes), maar omdat die blankes kultureel verskil, is samewerking problematies. Dit is eintlik net die Britte wat imperiaal ‘n eenheid kon vorm. “The British people everywhere intend to remain one. With the same blood, the same language, the same habits, the same traditions, they do not mean to be shattered into dishonoured fragments” (87). Naas die kolonies wat ‘n oorwegend Britse karakter gehad het en selfonderhoudend was, was daar kolonies, soos dié in Wes-Indië, wat ‘n finansiële las vir die Britte geword het; des te meer nadat rietsuiker nie meer lonend geproduseer kon word nie vanweë die mededinging met beetsuiker. “I could not help asking myself of what use such a possession could be either to England or the English nation. We could not colonise it, could not cultivate it, could not draw revenue from it … We might have spared ourselves so unnecessary a conquest” (945). ‘n Kolonie kon alleenlik Brits gemaak word as ‘n afdoende getal Britse immigrante hulle permanent daar vestig.

Ná die vrystelling van die slawe is welvaart ook aan bande gelê omdat daar grootskaalse onwilligheid by die swartes was om arbeid te verrig (591). Die Karibiese blankes wou eerder na die moederland (“a stepmother” – 314) terugkeer of ekonomiese en politieke aansluiting by Amerika soek. “All the whites in the islands wished at the bottom of their hearts to be taken into the Union [USA]; but the Union Government was too wise to meddle with them. The trade would fall to America of itself” (1939), onder meer vanweë die nabyheid van Amerika en die groot afstand tussen enersyds Wes-Indië en andersyds Brittanje en Europa. Anders as die blankes begeer die swartes politieke onafhanklikheid, maar volgens Froude is hulle nie in staat om doeltreffend te regeer nie. “The black and white races had not amalgamated and were not inclining to amalgamate” (134). Die vrystelling van die slawe het hierdie twee groepe nie nader aan mekaar gebring nie. “[They] were further apart than ever” (147). Amerika is glad nie geneë om die Wes-Indiese Eilande te annekseer nie. Finansieel sou dit eerder nadele as voordele inhou. Ook: “They did not wish to absorb another million and a half of blacks and as many Roman Catholics, having enough already of both” (1515).

Oral waar Froude gekom het, was daar tekens van agteruitgang en verval. Dit is ‘n geval van “burnt his house to roast his pig; such waste was never seen” (3300). Oor Grenada skryf hy: “Round us when we landed were unroofed warehouses, weed-choked courtyards, doors gone, and window frames fallen in or out. Such a scene of desolation and desertion I never saw in my life save once, a few weeks later in Jamaica … Nature and the dark race had been simply allowed by us to resume possession of the island” (767). In Dominica “the grass was growing between the stones, and the houses generally were dilapidated and dirty” (2137). “It is the same as in Grenada: the whites … have lost heart, and cease to struggle against the stream. A state of things more helplessly provoking was never seen. Skill and capital and labour have only to be brought to bear together, and the land might be a Garden of Eden” (2222). “Kingston [Jamaica] is the best of our West Indian towns, and Kingston has not one fine building in it” (4000). In Havana, Kuba, daarenteen, was daar “the numerical preponderance of the white element” (4170), gevolglik: “The buildings are all good in Havana” (4286).

Oor Jacmel, Haiti, skryf Froude: “The streets were filthy and the stench abominable” (2584). Van Port-au-Prince, Haiti, sê hy: “Long before we came to shore there came off whiffs … of active dirt fermenting in the sunlight … We were in a Paris of the gutter” (4693). “My prejudices, if I have any, had not blinded me to the good qualities of the men and women in Dominica. I do not think it was prejudice wholly which made me think the faces which I saw in Hayti the most repulsive which I had ever seen in the world, or Jacmel itself, taken for all in all, the foulest, dirtiest, and nastiest of human habitations” (2610). Hy het terug op die skip geklim. “I had to strip and plunge into a bath and wash away the odour of the great negro republic of the West which clung to my clothes and skin” (2617).

Die keuse was duidelik: “Either an English administration pure and simple … or a falling eventually into a state like that of Hayti, where … no white man can own a yard of land” (801). “As it has been in Hayti, so it must be in Trinidad if the English leave the blacks to be their own masters” (1381). “One felt it strange that with so beautiful a possession lying at our doors, we should have allowed it to slide out of our hands” (808). “The plant of civilisation as yet has taken but feeble root” (801). “The continued civilisation of the blacks depends on the maintenace there of English influence and authority” (838). Oor Trinidad skryf Froude: “Of sanitary arrangements there seemed to be none … Dirt of every kind lies about freely” (918). In Jamaika “odours … from open drains reminded me of Jacmel. The streets … looked dirty and the houses shabby” (2734).

Wat vir Froude opgeval het, was hoe tevrede die swartes met hierdie situasie was: “Singing, dancing, and chattering all night long, as radiant and happy as carelessness and content could make them” (692). “If the West Indies are going to ruin, Barbados, at any rate, is being ruined with a smiling face” (551). “My poor downtrodden black brothers and sisters, so far as I could judge from this first introduction [in Barbados], looked to me a very fortunate class of fellow-creatures” (631). “The blacks there [in Dominica], as everywhere, are happy with their yams, and cocoa nuts and land crabs. They desire nothing better than they have” (2027). “The earth does not contain any peasantry so well off, so well cared for, so happy, so sleek and contented as the sons and daughters of the emancipated slaves in the English West Indian Islands” (1101). “They are perfectly happy … They have no aspirations to make them restless. They have no guilt upon their consciences” (712). “[Slavery] descendents … have nothing now to do save to laugh and sing en enjoy existence” (719). “The inheritance [is] turned into a wilderness” (2391).

Later verwys Froude weer na “the boundless happiness of the black race. Under the rule of England in these islands the two million of these poor brothers-in-law of ours are the most perfectly contented specimens of the human race to be found upon the planet … If happiness be the satisfaction of every conscious desire, theirs is a condition which admits of no improvement were they independent … Under the beneficent despotism of the English Government, which knows no difference of colour and permits no oppression, they can sleep, lounge, and laugh away their lives as they please, fearing no danger” (1128). “Orderly habits are not immediately lost, but the effect of leaving the negro nature to itself is apparent at last. In the English islands they are innocently happy in the unconsciousness of the obligations of morality. They eat, drink, sleep, and smoke, and do the least in the way of work that they can. They have no ideas of duty, and therefore are not made uneasy by neglecting it. One or other of them occasionally rises in the legal or other profession, but there is no sign, not the slightest, that the generality of the race are improving either in intelligence or moral habits; all the evidence is the other way” (4767).

Oor die swartes skryf Froude: “They would have been slaves in their own country if they had not been brought to ours, and at the worst had lost nothing by the change” (692). “Slavery itself was the first step of emancipation” (1395). “As life goes he has been a lucky mortal. He was taken away from Dahomey and Ashantee – to be a slave indeed, but a slave to a less cruel master than he would have found at home” (1134). “They lived better than the honest day-labouring man in England, without doing a fourth part of his work in a day, and I am fully convinced that the negroes in our islands are better provided for and live better than when in Guinea” (1141). “The blacks would not work for wages more than three days in the week, or regularly upon those, preferring to cultivate their own yams and sweet potatoes” (2935). “The chief complaint [of the whites] is the somewhat weary one of the laziness of the blacks, who they say will work only when they please, and are never fully awake except at dinner time. I do not know that they have a right to expect anything else from poor creatures whom the law calls human, but who to them are only mechanical tools, not so manageable as tools ought to be, with whom they have no acquaintance and no human relations, whose wages are but twopence an hour and are diminished by fines at the arbitrary pleasure of the overseer” (1871).

Sosiale gebruike, soos slawerny en rasse-segregasie, is nie uitsluitlik goed of net sleg nie. Slawe het bv nuttige werk verrig en dus nie so maklik of dikwels in ledigheid en misdaad verval nie. “The name of slavery is a horror to us; but there must have been something human and kindly about it, too, when it left upon the character the marks of courtesy and good breeding” (3394). In die gedrukte en massa-inligtingsmedia word daar meesal slegs van swart slawe melding gemaak en nie van die talle blankes wat gedwonge arbeid in die vroeë Amerikaanse en Karibiese geskiedenis verrig het nie. In die hoofstuk oor Barbados staan: “There were some thousands of wretched Irish, who had been transplanted thither after the last rebellion, and were bound under articles to labour. These might be counted on to rise if an invading force appeared” (584).

In Trinidad is Indiërs as kontrakwerkers vir die suikerplantasies ingevoer omdat hulle beter arbeiders as die swartes is. Soos in Natal het hulle in die land aangebly pleks van na hulle geboorteland terug te keer. “Without them sugar cultivation in Trinidad and Demerara [Guyana] would cease altogether” (1080). “They are proud … and will not intermarry with the Africans” (1046). “[The Asiatic] comes to work. The negro does not want to work, and both are satisfied. But if there is no jealousy there is no friendship. The two races are more absolutely apart than the white and the black. The Asiatic insists the more on his superiority in the fear perhaps that if he did not the white might forget it” (1087). Die Indiërs en swartes woon in aparte buurte (1067). Woongebiedskeiding op ‘n rassegrondslag is iets natuurliks. Dit is nie iets wat slegs vanweë rasse-segregasie of apartheid aan mense opgedring word nie. “Between whites and blacks no relations remained save that of employer and employed. They lived apart. They had no longer, save in exceptional instances, any personal communication with each other. The law refusing to recognise a difference, the social line was drawn the harder, which the law was unable to reach” (1488).

Oor die aanwesigheid van rassisme by swartes, wat deesdae graag ontken word, bestaan daar geen twyfel nie. “The blacks hate the mulattoes” (1368; ook 2961). “The mulattoes despised the blacks, and would not intermarry with them” (2961). “The black does not love the mulatto, and despises the white man who consents to be his servant” (1246) – soos bv verloopte Afrikaners in die nuwe Suid-Afrika doen. Dit is ‘n geval van “social exclusiveness increasing with political equality” (2961). “In Hayti the black republic allows no white man to hold land in freehold. The blacks elsewhere with the same opportunities will develop the same aspirations” (1259). Dít kan die onderliggende motief van die ANC-regime se beleid van die onteiening sonder vergoeding van blankes se eiendom wees.

“The future of the blacks and our own influence over them for good, depend on their being protected from themselves” (1273). “The blacks whom, in a fit of virtuous benevolence, we emancipated, do not feel that they are particularly obliged to us. They think, if they think at all, that they were ill treated originally, and received no more than was due to them, and that perhaps it was not benevolence at all on our part, but a desire to free ourselves from the reproach of slaveholding” (1705). Insgelyks word geredeneer dat die nuwe Suid-Afrika nie aan FW de Klerk se goedertierenheid te danke is nie. Hy het glo geen ander keuse gehad nie. “[The blacks] were persuaded that they were an oppressed people and required fuller liberties” (2249).

“[In] the West Indies … the negro vote would make a residence there for an energetic and self-respecting European less tolerable than in any other part of the globe. The republic of Hayti not only excludes a white man from any share of the administration, but forbids his acquisition or possession of real property in any form” (2310). “The presence of Europeans in any form is barely tolerated. A few only are allowed to remain about the ports” (2563). “They are called ‘white trash'” (4707). Hierdie frase, wat deesdae vryelike in anti-blanke literatuur gebruik word, kom dus uit die verre verlede. “There is a saying in Hayti that the white man has no rights which the blacks are bound to recognise” (2670). “I had left that miserable cross-birth of ferocity and philanthropic sentiment [Hayti]… The ninety years of negro self-government have had their use in showing what it really means” (4734). Dit lyk asof die nuwe Suid-Afrika streef na die voorbeeld wat Haiti stel. Blankes word grootliks uit die staatsdiens geweer en grondonteiening sonder vergoeding is in aantog.

“The possession of a vote never improved the character of any human being and never will” (2317). As aktiewe terroriste was die ANC moreel reeds bankrot genoeg. Die ANC as regime bevestig herhaaldelik al die vrese wat die blankes van hom as terroristiese monster gehad het. Dink aan hoe sommige ANC-kornuite verstik in merietelose oorvergoeding en ongebreidelde korrupsie. “Democracies are always extravagant. The majority, who have little property or none, regulate the expenditure. They lay taxes on the minority, who have to find the money, and have no interest in sparing them” (3002). In Suid-Afrika is dit by uitstek die nie-swartes wat eiendomsbelasting en vir munisipale dienste betaal. Elke jaar ruk hierdie situasie al hoe meer handuit sodat die befondsing op die vlak van plaaslike regering glad nie volhoubaar is nie. “The blacks object to taxes. As long as there are white men to pay them, they will be satisfied to get the benefit of the expenditure” (3202). Onlangs is daar in Soweto getoog vir die reg op gratis elektrisiteit.

“The Radical faith is this: all men are equal … Right is right because the majority so declare it, and justice is justice because the majority so declare it” (3481). Daarenteen is Froude se standpunt: “We have no … right to make the emancipated slave his master’s master in virtue of his numbers” (3891). “[The blacks should be] allowed such freedom as they are capable of using [wisely]; they can be allowed more as they are better educated and more fit for it” (3898). “I presume no one can seriously expect that an orderly organised nation can be made out of the blacks, when, in spite of your schools and missionaries, sixty per cent of the children now born among them are illegitimate” (4579). Dit is bekend dat die meeste swart kinders in Suid-Afrika in enkelouergesinne grootword. Ten spyte van alles bly Froude idealisties optimisties: “You can do for the West Indies … what you do for the East [eg India]; you can establish a firm authoritative government which will protect the blacks in their civil rights and protect the whites in theirs … By keeping the rule in your own hands you will restore the white population to their legitimate influence; the blacks will again look up to them and respect them as they ought to do … in such following and obedience their only hope of improvement lies” (4579).

“As for the West Indies there are but two genuine alternatives: one to leave them to themselves to shape their own destinies, as we leave Australia; the other to govern them as if they were a part of Great Britain with the same scrupulous care of the people and their interest with which we govern Bengal, Madras [Chennai], and Bombay [Mumbai]. England is responsible for the social condition of those islands. She filled them with negroes when it was her interest to maintain slavery, she emancipated those negroes when popular opinion at home demanded that slavery should end. It appears to me that England ought to bear the consequences of her own actions, and assume to herself the responsibilities of a state of things which she has herself created” (4874). In hierdie konteks verwys Froude na die newetitel van sy boek: “The bow of Ulysses [the hero of Homer’s Odyssey] is sound as ever; moths and worms have not injured either cord or horn; but it is unstrung and the arrows which are shot from it drop feebly to the ground” (4901).

Die kern van Froude se boodskap is: “The theory of constitutional government is that the majority shall rule the minority, and as long as the qualities, moral and mental, of the parties are not grossly dissimilar, such an arrangement forms a tolerable modus vivendi. Where in character, in mental force, in energy, in cultivation, there is no equality at all, but an inequality … to expect that the intelligent few will submit to the unintelligent many is to expect what has never been found and what never ought to be found. The whites cannot be trusted to rule the blacks, but for the blacks to rule the whites is a yet grosser anomaly” (3602). Op grond hiervan kan geredeneer word dat die ou Suid-Afrika beter was as wat die nuwe Suid-Afrika is.

Ten spyte van al die ontnugtering wat Froude in Wes-Indië te beurt geval het, het hy merkwaardig optimisties gebly. “The equality between black and white is a forced equality and not a real one, and nature in the long run has her way, and readjusts in their proper relations what theorists and philanthropists have disturbed” (3400). Froude het hom in vele opsigte vir verlore sake beywer. Ten minste in hierdie sin het hy aan my en hopelik aan (baie) ander Afrikaners ‘n navolgenswaardige voorbeeld gestel. “Even when a cause is lost utterly, and no rational hope remains, I would still go down, if it had to be so, with my spirit unbroken and my face to the enemy” (2664). Dit is ongerieflik om ‘n Afrikaner-bittereinder te wees, maar dit is nie verkeerd nie.

Froudacity

Froude se boek oor die Wes-Indiese eilande is heftig aangeval, veral deur swart Wes-Indiërs. Die bekendste kritiek het uit Trinidad van John Jacob Thomas (1841-1889) gekom in sy boek, Froudacity: West Indian fables by James Anthony Froude (Good Press, 1889/2019, 142p; Amazon Kindle $3,20). Soos verwag kon word, word Froude van rassisme, beswaddering, laster, paternalisme, kwaadwilligheid, roekeloosheid, eensydigheid, gemeenplasigheid, onkunde, ens, beskuldig; ook van vermetelheid (“audacity”) – dit is immers waarop die hooftitel van die boek sinspeel. Froude word selfs “this apostle of skin-worship” (Kindle 1173) en “this prophet of evil” (1193) genoem. Maar Thomas is deur mede-swartes verwyt dat hy nie radikaal genoeg pro-swart en anti-blank is nie. ‘n Opsomming van Thomas se kritiek is onder die opskrif “Froudacity” op Wikipedia gepubliseer. Eintlik gebruik Thomas sy boek nie net om Froude af te kam nie, maar ook om in besonderhede sy besware teen bv die (blanke) Britse goewerneurs, regters en magistrate te lug.

Ek het in besonderhede oor Froude se boek geskryf omdat hy idees verkondig wat deesdae onderdruk word. Thomas, daarenteen, propageer al die oorbekende drogredenasie waarmee ons daagliks gekonfronteer word. Sy boek toon hoe lank reeds dieselfde argumente herhaal word. My kernbeswaar is dat Thomas oor en oor beweer dat die verskil tussen blankes en swartes bloot velkleur (“mere colour” – (926), dus pigmentasie (“purely epidermal” – 989), is; ook genoem “skin-prejudice” (894) en “skin-superiority (1102). “Are we to be grateful that the colour difference should be made the basis and justification of the dastardly denials of justice?” (855). Die blankes word verwyt vir “the cheap condition of showing a simple bodily accident erected by themselves into an evidence and proof of superiority” (1442).

In werklikheid gaan dit nie om velkleur nie maar om die (groot) kulturele verskille tussen blankes en swartes, dus verskille in lewenswyse, hoe daar gedink en gehandel word; ook ontwikkelingsverskille. Soos ek dink Thomas dat ontwikkelings/prestasie-verskille ‘n sikliese verskynsel kan wees: “In the past different races have successively come to the front, as prominent actors on the world’s stage” (1765). Maar hy oordryf heel moontlik: “The European world is looking with wonder and admiration at the progress made by the Negro Race – a progress unparalleled in the annals of the history of any race” (1938). Ras is nie ‘n ignoreerbare konstruk wat onnodig uitgedink is nie. Ras is deel van die onontwykbare werklikheid. Waarom is daar sedert 1994 geen sprake van ‘n nie-swart president, vise-president of nie-swarte in watter hoë (politieke) pos ook al nie? Omdat swartes die werklikheid van ras erken. Omdat swartes (ten alle koste) mede-swartes in topposte wil hê, dus mense wat soos hulle dink en doen. As pigmentasie die enigste verskil tussen blankes en swartes was, sou dit om ‘t ewe gewees het of bv ‘n blanke of ‘n swarte die president van Suid-Afrika was.

Thomas is erg neerhalend en beledigend teenoor Froude. Hy word bv smalend oor en oor ‘n profeet of filosoof genoem. Soos verwag kon word, word die blankes vir die “hideous atrocities of slavery” verwyt (54) – “the trade in African flesh and blood” (1277). Haiti is reeds meer as drie eeue lank die toonbeeld van swart rassisme, maar Thomas noem die besware wat Froude teen Haiti opper “perversity gone wild in the manufacture of analogies” (80). Mungo Park (1771-1806) word genoem as een van die blanke ontdekkingsreisigers wat “the natural friendliness of the Negro in his ancestral home” ervaar het (1153). Maar Park het in Wes-Afrika verdrink omdat hy deur vyandige swartes aangeval is. Froude is oortuig daarvan dat rasseskeiding natuurlik is. Thomas verwys egter na “the inevitable atttaction of one race to the other by the sentiment of natural affection” (1823). Die result is “Mulattos” (1836). Die Britse immigrante wat hulle in Wes-Indië gevestig het, dink anders as Thomas oor ras: “That class of them [Anglo-Saxons] who had left Britain were likelier than the more refined of their nation to exhibit in its crudest and cruellest form the innate jealousy and contempt of other races that pervades the Anglo-Saxon bosom” (1856).

Volgens Thomas “the Negro voter would elect representatives whom he knew he could trust for competency in the management of his affairs, and not persons whose sole recommendation to him would be the possession of the same kind of skin” (1347). Is ons ondervinding in die nuwe Suid-Afrika dat die meerderheid kiesers glad nie kleurbewus is nie? “No one can deserve to govern simply because he is white, and no one is bound to be subject simply because he is black” (1436). Maar in die nuwe Suid-Afrika regeer die swartes bloot omdat die meerderheid kiesers swart is en die blankes is teen wil en dank die onderdane of tweedeklasburgers omdat hulle die minderheid is. “At present most officials are appointed (locally at least) according to their merit, and not to their epidermis” (1442). In die nuwe Suid-Afrika, daarenteen, word baie, waarskynlik die meeste, aanstellings en bevorderings deurslaggewend op grond van ras (swart) en geslag (vroulik) gedoen pleks van bekwaamheid.

Die polities verligte Julia Markus (Praag 27.06.2020) hou van Thomas se verweer. Hy “accurately described Froude’s quick and incorrect assessment of different island peoples … Yet it is the subtitle of another book of criticism [by Davis N Darrell, 1888], Mr Froude’s negrophobia, that best describes Froude in the West Indies: Don Quixote as a Cook’s tourist. It could not be said better” (4974).

Kan die Springbokke die wêreldbeker wen?

Met Engeland wat die All Blacks oortuigend met 19-7 in Jokohama verslaan het, is alle oë nou gerig op môre se wedstryd tussen Wallis en die Springbokke. Wallis was eintlik gelukkig om teen die Franse te wen en hoewel die Britse sportskrywers so te sê klaar Suid-Afrika afgeskryf het, is die kanse goed dat hulle wel môre kan wen en kan deurdring na die eindwedstryd wat in dieselfde Internasionale Stadion op 2 November te Jokohama gehou gaan word.

‘n Element wat egter vrese in Suid-Afrika wakker maak, is nie soseer Wallis nie, maar die Franse skeidsregter, Jérôme Garcès, wat in die verlede al bevooroordeeld teenoor die Springbokke opgetree het. In vorige wedstryde tussen die Springbokke en die All Blacks het hy openlik vir die Nieu-Seelanders kant gekies. Uit 14 toetse waarin Garcès geblaas het, het die Springbokke net vier gewen, ‘n suksessyfer van 29% terwyl hul algehele wensyfer in toetsrugby  62% is.

Garcès het ook ‘n rooikaart aan Damian de Allende toegeken in ‘n wedstryd teen die All Blacks in 2017 vir ‘n laatvat op Lima Sopoago. Tydens ‘n appèlbeslissing ná die wedstryd is bevind dat die oortreding nie ‘n rooikaart geregverdig het nie.

Die veteraan-Springbok en rugbykommentator, Kobus Wiese, het aan ‘n tydskrif gesê:

“Jérôme is ‘n aangename mens, maar kyk jy na sy rekord, dink ek nie hy is ‘n baie goeie skeidsregter nie. Hy maak baie vreemde beslissings en hy’t sover ook nie ‘n goeie Wêreldbeker gehad nie. Ek wonder dus op grond waarvan kwalifiseer hy om nou een van die twee skeidsregters in die semi-finale te wees.”

Wiese het Jérôme Garcès as “verskriklik wisselvallig” beskryf, waaronder “sy beslissings by die skrums – wanneer hy strafskoppe daar toeken. Dit lyk half asof hy duim suig… een vir jou, een vir my. Dit maak net nie sin nie. En hy’s nie al een wat daaraan skuldig is nie.”

Nieteenstaande die Franse skeidsregter wat sake vir die Springbokke teen Wallis mag bemoeilik, dui die sportweddenskapsblad Betway Suid-Afrika tans as gunsteling aan. Die koers waarteen ‘n weddenskap op die Springbokke uitbetaal, is slegs 1,30 terwyl ‘n wen vir Wallis 3,85 as opbrengs bied. Dit beteken dat met R10 se wedgeld, kan mens slegs R13 terug ontvang vir die Springbokke, maar R38,50 indien Wallis die knoop sou deurhaak.

Die meeste Suid-Afrikaners sien uit na môre se wedstryd teen Wallis, asook om die Springbokke in die eindstryd in Jokohama te sien speel. “Met die All Blacks uit die pad, behoort dit eintlik makliker te wees om Engeland te klop,” het een geesdriftige wat nie haar naam genoem wou hê nie, by ‘n Johannesburgse winkelsentrum gesê.

Kenners is dit eens dat Wallis oor ‘n span gedugte voorspelers beskik. Die Suid-Afrikaanse stut, Brok Harris, 34, wat reeds ses jaar lank vir die Dragons van Newport in Wallis rugby speel, sê: “Albei spanne se verdediging is rotsvas. Die span se agttal wat vir die agterspelers die beste platform gaan skep om vanaf te speel, sal die wedstryd wen.”

Leon Lemmer: Nasionalisme teenoor globalisme – Lauren Southern en Ricardo Duchesne

Lauren Southern (gebore in 1995) is ‘n aantreklike Kanadees wat haar politieke idees as regs eerder as konserwatief beskryf. Sy is reeds op Praag (14.07.2018) bekend gestel. Tot Maart 2017 was sy ‘n joernalis by Rebel Media, wat deur Ezra Levant (gebore in 1972) gestig is. Sedertdien doen sy onafhanklik joernalistieke werk. Levant was aktief betrokke by die Unite the White-beweging (1996-2003) in Kanada en was daarna die redakteur van die Western Standard (2004-2007) in Calgary, Alberta. In 2006 het hy heelwat opspraak verwek deur die Deense Mohammed-spotprente te publiseer. Levant het naas ander boeke twee uitstekende werke gepubliseer, wat ek nog wil bespreek: Shakedown: How our government is undermining democracy in the name of human rights (2009, 234p; Amazon Kindle $13,79) en Trumping Trudeau: How Donald Trump will change Canada even if Justin Trudeau doesn’t know it yet (2017, 102p; Amazon Kindle $5,74).

Hierdie rubriek handel egter veral oor Southern. As regse aktivis is sy net so bedrywig soos Milo Yiannopoulos (gebore in 1984) (Praag 7.10.2017), maar anders as die homoseksuele Yiannopoulos is Southern se standpunt dat daar net twee geslagte is. Sy is ook teen militante feminisme gekant. In Mei 2017 het sy in die moeilikheid in Italië beland toe sy wou verhoed dat skepe onwettige immigrante of vlugtelinge uit die Middellandse See red. Sy is sterk teen veral Moslem-immigrante gekant en is om hierdie rede hertoelating tot Brittanje geweier. In Julie 2018 was sy in Australië en het sy ‘n T-temp met die bewoording “It’s OK to be white” gedra as teenvoeter vir “Black is beautiful.” In Australië het Southern sowel ondersteuning as teenstand ervaar. Na aanleiding van Southern se T-hemp: Onder die leiding van blankes is Suid-Afrika vóór 1994 tot die voorspoedigste land in Afrika ontwikkel. Ons as blankes moet dus nie toelaat dat skuldgevoelens by ons aangewakker word deur elemente wat openlik verklaar het dat hulle, ten einde die politieke mag te bekom, bereid was om die land tot in die grond af te breek nie; iets wat hulle sedert 1994 eintlik steeds doen.

In Augustus vanjaar is Southern se besoek aan Nieu-Seeland gesaboteer op ‘n manier soortgelyk aan die taktiek wat plaaslik en elders, bv in Nederland, teen Steve Hofmeyr gebruik is: Die eienaars van die lokale waarin sy sou optree, het weens politieke inmenging hulle toestemming vir die byeenkomste teruggetrek. Daar is beweer dat dit in die openbare belang gedoen is terwyl sy aanvoer dat daar geen sprake van haatspraak by haar is nie en dat vryheid van uitdrukking weens sulke optrede ondermyn word. Wat van besondere plaaslike belang is, is dat Southern in Junie vanjaar ‘n dokumentêre video oor Suid-Afrikaanse plaasmoorde en die kwessie van grondherverdeling vrygestel het. Dit is op die internet beskikbaar. Sy is onthuts oor die wrede marteling wat so kenmerkend van plaasmoorde is. Daarenteen laat sy haar positief oor Orania uit. Kort hierna, in Augustus, is Ernst Roets se boek oor dieselfde onderwerp gepubliseer: Kill the Boer: Government complicity in South Africa’s brutal farm murders (2018, 413p; Amazon Kindle $11,49).

Hierdie ronde skryf ek egter oor Southern se boek, Barbarians: How Baby Boomers, immigration, and Islam screwed my generation (Toronto: Rebel Media, 2016, 90p; Amazon Kindle $5,74). Baby Boomers is die Amerikaanse benaming vir die geslag wat ná die Tweede Wêreldoorlog gebore is. In haar erkennings bedank sy haar pa vir sy wysheid en spreek sy die hoop uit dat haar generasie ‘n skild teen barbaarsheid en globalisme sal wees en ‘n bydrae tot die behoud van (Westerse) beskawing sal lewer (Kindle 45). Oor Southern word gesê: “She is an avid reader and lover of liberty, individualism and responsibility” (1184). In sy voorwoord beskryf Ezra Levant die outeur as: “a right wing millennial with a cause” (56).

Southern was in Kanada op skool en universiteit, hoewel sy net die eerste twee jaar van haar graadstudie voltooi het. Soos in Amerika is onderwys in Kanada deurspek met linkse politieke propaganda, soos ook al hoe meer in Suid-Afrika die geval is. “I was completely equal to everyone, which is to say average and mediocre. I was taught that diversity is unity. That to regress is to progress” (114), wat herinner aan die lof vir die nuwe demokratiese Suid-Afrika. Danksy die behoudende opvoeding wat sy tuis ontvang het, kon Southern haar gesonde(r) uitkyk op die werklikheid behou; “correcting my own flawed education … I think I’m slowly gaining on reality. If the rest of my generation are going to follow suit, they’re going to have to reckon with many of the same facts” (126).

Sy lys dan hierdie vyf feite vir haar tydgenote: “[1] They’ll have to accept that they’re not all that special, and greatness is measured in hard-earned victories, not participation trophies. [2] They’ll have to accept that Western ideals have shaped our cultures into some of the greatest, freest, most generous, most decent, most egalitarian, and most peaceful on Earth. [3] They’ll have to accept that it’s not Christian terrorism to push back as hard as possible against Muslim invasion. [4] They’ll have to accept the rights guaranteed by Western ideals exist because our civilization was willing to shed blood in order to shut down its enemies, rather than provide safe spaces to savages. And [5] most importantly, they’ll have to accept that diversity is not a strength; it’s a weakness. Its legacy is not peace and love, but division and hate” (132).

“While pride in the West has been ruthlessly suppressed to the point of being forgotten altogether, the unfortunate fact is that it’s been done with the consent of those indoctrinated by the new system, very much including many millennials” (139). “Dismissing the guidance built for us over thousands and thousands of years in the form of gender roles, traditional lifestyles, hard work, objectivity, and cultural supremacy was, in fact, painfully stupid” (151). “Sure, it’ll be hard for us to dig ourselves out of the pit that the left-wing indoctrination and media machines has dug for everyone our age” (168). Die eerste hoofstuk van haar boek het as opskrif: “The West is dying”, ‘n onderwerp wat ek al dikwels bespreek het. Die Weste gaan agteruit veral weens kulturele marxisme, wat alles wat bv blank en Westers is, ondermyn: “We have experienced an utter dispossession, dilution, and disintegration of the Western soul” (81). In die nuwe dekadente opset, “you won’t find more meaning. You won’t find more belonging. You won’t find more purpose” (74). Sy het ‘n sterk afkeer van jong mense se hedonisme; hulle toegewydheid aan plesier/genot (145).

Southern is nog jonk en sy moet nog heelwat leeswerk inhaal voordat haar insig in alle opsigte sal oortuig. Byvoorbeeld: “Rather than look up to giants of history like Charlemagne, Cecil Rhodes, or John Adams, our generation turns to virtue-signaling idiots like Justin Trudeau and Deray McKesson for moral guidance” (145). Justin Trudeau (gebore in 1971), is sedert 2015 die Kanadese eerste minister. Hy is onvleiend die onderwerp van Ezra Levant se 2017-boek, waarna in die eerste paragraaf hier bo verwys is. Deray McKesson (gebore in 1985) is ‘n swart Amerikaanse Black Lives Matter-aktivis. Maar Afrikaners sal kwalik met Southern oor die historiese grootsheid van Cecil Rhodes saamstem.

Hoofstuk 2 handel oor Southern se ervaring as universiteitstudent in Toronto. In Engels I is van studente verwag om ‘n werkstuk oor die swart Amerikaner, Toni Morrison (gebore in 1931), te voltooi. Morrison het in 1993 die Nobel-prys vir Letterkunde ontvang. Die ontleding van haar Nobel-aanvaardingstoespraak is ‘n tipiese voorbeeld van die soort werk wat van studente aan Kanadese en Amerikaanse universiteite verwag word. Die dosent “started bringing up politics and with each session, his views got progressively more unhinged and radical” (184); dermate dat Southern later nie meer stil kon bly nie. Die oorwegend linksgesindheid van hierdie dosente assosieer sy met die Baby Boomers-geslag. Hulle is gebore in ‘n tyd toe voorspoed en vryheid vooropgestel is. “Which, naturally, led them being absolutely unwilling to absorb the tough-minded values of their parents … Instead, they wanted to start a new generation of love, of peace, and of no mean authoritative figures” (230).

Die meeste van hierdie dosente “fell in love with communism and fell out with religion” (236). Hulle is vaandeldraers van “the New Left” (248). In hierdie konteks verwys sy goedkeurend na die gelowige Rooms-Katoliek, William F Buckley, jr (1925-2008), se boek, God and man at Yale: The superstitions of ‘academic freedom’ (1951/2012, 304p; Amazon Kindle $10,92). Sedertdien het die situasie in die akademie aanmerklik versleg, want die dosente in die middel van die vorige eeu “still believed in classical Western concepts like rationalism, free speech and free inquiry” (242). In Noord-Amerika, soos deesdae in Suid-Afrika, is daar aan die universiteite, asook in die hoofstroom-inligtingsmedia, “bitter and authoritarian suppression of contrary viewpoints” (266). Op universiteitskampusse ontlok behoudende, tradisionele, konserwatiewe of regse menings hewige teenstand: “The protests themselves had never been anything but cover for communist infiltration – and destruction – of Western centers of learning” (266).

Dít is deel van wat die linkse Duitse studenteleier, Rudi Dutschke (1940-1979), “the long march through the [Western] institutions” van mag, waaronder die universiteite, noem (271). Geen wonder dat Herbert Marcuse (1898-1979), ‘n aanhanger van die Kritiese Teorie van die marxistiese Frankfurt-skool, van Dutschke se strategie gesê het: Dit is “‘the only effective way’ to achieve the communist domination required to achieve utopia” (278). Nelson Mandela se outobiografie, Long walk to freedom (1994), is in dieselfde liga weens sy anti-blanke en anti-Westerse ingesteldheid. ‘n Sinvolle boek oor hierdie onderwerp is Roger Kimball se The long march: How the cultural revolution of the 1960s changed America (New York: Encounter Books, 2000, 338p; Amazon Kindle $11,49). Die boektitel is ontleen aan Mao Zedong/Tse-tung (1893-1976) se kommunistiese leër wat Jiang Jie Shi/Chiang Kai-shek (1887-1975) se Guamindang/Kuomintang-magte in 1934/5 oor ‘n afstand van 10 000 kilometer ontvlug het.

Kragtens Marcuse se “repressive tolerance” moet regse idees onderdruk en linkse idees ooreenkomstig “liberating tolerance” bevorder word (285). Lees bv die artikel oor die boek, A critique of pure tolerance (1965), in die Wikipedia. Southern verwys ook na die destruktiewe gevolge van Michel Foucault (1926-1984) se poststrukturele opvattings en Jacques Derrida (1930-2004) se dekonstruksie-idees (299). Volgens Foucault is geestelike gesondheid en rasionaliteit konstrukte “designed by society to keep the oppressed down” (305). “Derrida argued that language itself was a social construct designed by the powerful to keep the oppressed down” (312). Dit is hierdie soort idees wat by voorkeur deur die “Boomer academics” versprei word (317).

In Amerika word tussen allerhande soorte konserwatisme onderskei. In Suid-Afrika is linksheid egter so oorheersend dat ‘n mens geneig kan wees om enige gematigde of behoudende standpunt te ondersteun. Fynere onderskeide word dan as van mindere belang beskou. Dit sou egter ‘n fout wees, soos hier onder duidelik blyk. In hoofstuk 3 noem Southern die verkiesing in 2016 van Donald Trump (gebore in 1946) as die 45ste Amerikaanse president “exhilarating” (370). Sy skryf: “Baby Boom conservatism is definitely dead” (378). Sy verwys hier veral na die aanvanklike onwilligheid en die voortgesette traagheid in die Republikeinse Party om Trump te ondersteun. “With rare, rare exceptions, the anti-Trump ‘conservatives’ were out of touch, boring, lame, ineffective, self-righteous losers without enough flare or original thought” (399).

Southern noem twee konserwatiewes van weleer waarvoor sy respek het: William Buckley en Ronald Reagan (1911-2004) (406). Later noem sy ook die sosioloog, Daniel Bell (1919-2011), wat myns insiens nie genoeg waardering ontlok nie,* en die joernalis, Irving Kristol (1920-2009). Laasgenoemde “coined a cute little definition ..:’A neoconservative is a liberal who’s been mugged by reality'” (424). Die Britse joernalis, Melanie Phillips (gebore in 1951), gebruik Kristol se frase, “mugged by reality”, om haar eie oorgang van linksheid na konserwatisme te beskryf (Praag 18.08.2018). Southern het ook waardering vir Barry Goldwater (1909-1998), wat as Amerikaanse presidentskandidaat in 1964 die weg vir die presidentskap van Reagan (1981-1989) voorberei het (430). [* “Daniel Bell used to say that he was a social democrat in economics, a liberal in politics, and on social and cultural matters somewhat conservative” (David Goodhart, The road to somewhere: The new tribes shaping British politics, Penguin, 2017, 304p; Amazon Kindle $14.46, 268).]

Maar die algemene neiging by neokonserwatiewes in Amerika was al hoe meer “to sanitize the right – to make it more like the old left. In other words, they tried to make it more technocratic, more stuffy, more ‘responsible’, less rebellious, less edgy, less young, and above all, less politically incorrect” (Southern 430). “Let’s be clear: the modern generation of neoconservatives are deeply dangerous to the right because even in the context of a Trump administration, they still have the means to control how young right-wingers learn the history of their movement” (459). Dit is blykbaar veral George W Bush (gebore in 1946, die 43ste Amerikaanse president en die oudste seun van George HW Bush, gebore in 1924 en die 41ste president) wat as neokonserwatiewe nie guns in Southern se oë vind nie (471).

Hoofstuk 4 het as opskrif: “How immigration is ruining everything.” “We’re not going to pretend religious freedom or multiculturalism takes primacy over everything if it permits Jihadists to enter our country” (500). “Before his father was elected, Donald Trump, Jr [born in 1977], got into a lot of trouble for comparing immigration to a bowl of Skittles [± Smarties]. If only a few Skittles in a bowl were poisonous, Trump, Jr, asked, would you still take a handful? This set off a flood of outrage from lefties and cucked ‘conservatives,’ who complained that the metaphor was ‘dehumanizing.’ Which is another way of saying ‘too on-point for our feelings to handle'” (535). “In small numbers, it [immigration] can be fine, and even improve your country’s makeup. But take too many in, and you lose the ability to assimilate them, and everything goes to s–t ” (544). (Southern is ongelukkig geneig om te dikwels op ‘n steurende manier na mense se uitskeidings en seks te verwys.)

Die ekonoom, Milton Friedman (1912-2006), het tereg genoem: “You can’t have open borders and a welfare state” (550), maar dit is ongelukkig deel van die wrede werklikheid van die nuwe Suid-Afrika. “Even if you only consider immigration from an economic perspective, an ‘invite the world’ policy still comes out to an invitation for eventual anarchy” (567). “With the conservatives, you can argue economics and facts. Liberals have no such limitations. For them, immigration is all about playing mommy to the poor, vulnerable immigrant population, who obviously contribute so much to diversity and multiculturalism” (578). “Invite the world” is die frase wat gebruik word om die immigrasiebeleid van Pierre Trudeau (1919-2000) en sy oudste seun, Justin (gebore in 1971) te beskryf. “In 1971, during Pierre Trudeau’s reign, Canada was the first country in the world to adopt state multiculturalism as official policy. If you look [at] his son, Canada’s current prime minister Justin Trudeau, it should be obvious to you at this point that the worm-eaten apple doesn’t fall far from the tree. By now, it should be obvious how cancerous the dedication by both Trudeau’s to a ‘multicultural’ state has been throughout the West” (594).

“In the end the result of mass immigration is the destruction of the economy, of our culture, and of the very moral norms that make those emotional arguments have resonance in the first place” (600). “Unchecked immigration is a moral eyesore. It asks our states to fail their most basic obligation by putting the needs of faceless, dubiously friendly strangers over the needs of the citizens they exist to protect and serve” (605). “The multicultural worldview that promotes unchecked immigration is not about fulfilling the obligation of a government toward its own people. It is instead a recklessly naïve, utopian view of the world holding hands, loving each other, and singing Kumbaya [a spiritual folk song], even though all of history, social science, and common sense militate against that actually happening. Similarly, multiculturalism is not motivated by a desire for integration or assimilation of the best of foreign cultures into Western culture: rather, it seeks to put every culture in its own ghetto-sized safe space while forcing the surrounding country to conform, rather than the other way round” (612).

“They [globalists] say it [mass immigration] means simply being a ‘citizen of the world,’ which sounds great. But behind that contentless phrase are sinister implications. Thus the more wonky defenders of globalism define it as being ‘interconnected by removing cultural and legal barriers,’ or as ‘the pooling of states’ sovereignty into supranational organizations’ … They don’t want your vote to count unless the wise men in Brussels, or on Wall Street, or in the UN building, decide to allow it to count” (669). “Individualism and unique identity is the antithesis of global government. It’s the antithesis of the European Union, of the United Nations, of the World Bank … This is why globalists hold contempt for citizenship, tradition, national culture and religion. These things promote sovereignty of nations – they create unique identities for nations. Destroying those unique identities is the key to submission” (675).

“The first goal of Marxists was to destroy the family and the church because both were foundations for one’s life. You could count on both to support you, you could count on them to give you guidance. But for Marxists and their progressive allies, it was essential that government fill both roles: both as your last line of support, and as the people with the power to set the agenda for your life. Globalism has a similar goal on a larger scale. They don’t want the family, the church or your government to set the agenda – they want to set the agenda from super-national organizations. They want to sweep nationalism, nation states, and national democracy under the rug. They want to leave local communities to pick up the tab for their agenda, and shut out any local voices complaining about the cost. Whether that be financial, criminal, or cultural” (682).

“They use the false flag of ‘diversity’ as cover to mold people into how their balance sheets and Econ 101 textbooks see you – as faceless, expendable consumers, deprived of culture, identity or thought. They’ve had a strong grip on society for the last decade, but Trump and those like him are monkey wrenches thrown into their machine of deceit. Out of nowhere, Trump and his allies spoke up for those who were disaffected by the failure of immigration and had no compunctions about naming the problem. As Trump himself said in a speech, no longer will we listen to the ‘false song of globalism'” (689).

“Whatever libertarian wonks and naïve evangelical missionaries on the right believe, mass immigration is not about the economy or about moral duty. It’s about diversity, and the dilution of what makes our countries recognizable, pure and simple. It’s about dividing the people so that politicians and corporate elites have an easier time picking their pocket” (695).

Hoofstuk 5 handel spesifiek oor Moslem-immigrante wat nie wil integreer nie en die gasheerland volgens hulle behoeftes wil verander. As bedenkinge teen hierdie Moslems uitgespreek word, word dit uit linkse geledere ‘n fobie, ‘n irrasionele vrees, genoem (725). “Western citizens might be justified in being suspicious or hostile toward non-Western culture … as the Dutch politician Geert Wilders has repeatedly stressed, while individual Muslims can no doubt be decent and noble people, just as tame wolves do exist, the fact is that Islam the religion is by its nature dangerous to the West” (737). Daar word teengewerp dat die Bybel ook barbaarse idees verkondig. “Sure, there are parts of the holy books of practically every religion that would offend our modern enlightenment-era sensibilities. But there are also centuries of theology that have been written since those holy books that have rendered the offending passages inoperable in the minds of all but the most fanatical believers … Islam has not had its enlightenment” (743). “Where are the marches on the streets against terrorism by Muslims?” (755). “Islam’s ambition has been the destruction of Christendom – which is to say, not just Christians, but Jews, European Pagans, and everyone else living under the banner of Western culture” (814). Die Moslem-einddoel is “a global caliphate” (989).

In hoofstuk 6 noem Southern dat sy verkwalik word omdat sy blanke bevoorregting ontken (836). Die uitgangspunt van linkse elemente is dat almal gelyk en wesenlik eenders is. As in die praktyk duidelik blyk dat daar ongelykheid is, dat die blankes wêreldwyd neig om welvarend te wees terwyl die nie-blankes dikwels arm is, word beweer dat dit is omdat die blankes die nie-blankes uitbuit. Die punt is dat die uitgangspunt foutief is. Mense verskil, ook binne dieselfde ras en etniese groep. Mense het verskillende talente wat meebring dat hulle in sommige opsigte uitmunt maar nie in ander nie. Sommige groepe kan oor die algemeen meer geskik wees vir prestasie in bv die hedendaagse ekonomies-finansiële werklikheid. Andersyds beleef ons plaaslik die Orwelliaanse werklikheid dat die gebruik van sekere woorde verbode is; dat blankes (anders as nie-blankes) hulle nie mag uiter nie; dat selfs tronkstraf aan blankes opgelê kan word al is geen skade bewys nie. Southern skryf: “Suppressing words doesn’t actually solve problems, and may actually make those problems worse” (896). Mense kan dan verplig voel om hulle gevoelens op te krop en hulle idees te radikaliseer. As ‘n mens teen iets gekant is en dit sê, is dit nie noodwendig haatspraak nie. Dit kan bloot die uitdrukking van meningsverskil wees.

In die laaste hoofstuk staan: “The West is withering away from cancer, and globalism is the cancer … Left-wing globalism is simply Communism Lite, where a Marxist culture replaces a Marxist economy” (971). Teenoor kulturele marxisme stel Southern nasionalisme as “a great, necessary idea … Nationalism is what builds societies” (1028). “Nationalism is more than just not-that-bad. It’s awesome. Particularly … pan-Western nationalism” (1034); dus, blanke solidariteit is nodig omdat die voortbestaan van blankes wêreldwyd bedreig word. Sy is optimisties: “This kind of nationalism has a chance at defining world politics for centuries. Why? Because it conforms to human nature … its superiority to globalism is actually based on one of the most healthy parts of human nature: the preference for a group that supports each other, like a family” (1039). “The West needs to think of itself as a family again, not as a sugar daddy for other people and their families” (1045).

“We need to re-learn that borders are good, necessary things” (1055). Dit is waarom Donald Trump ‘n muur op die Amerikaanse grens met Mexiko wil bou ten einde ongewenste inkommers uit te hou. Maar “he repeatedly talked about the ‘big, beautiful door’ he wanted to build in his wall” (1067). “We need to decide just who we do actually want to let through those doors” (1072). Die probleem is dat die tradisionele immigrasiebeleid in die Weste “simply fails to be remotely meritocratic” (1093). Trump wil dit regstel.

Nog ‘n pro-nasionalistiese ding wat ons moet doen, is “to restore a fair battle of ideas. The only way to ensure this is to ensure that complete free speech and expression triumph, and that those that try to destroy either are denied the power. Today, censorship proceeds not primarily from the government, but from the power of social sanction from a dominant culture ruled by the corporate and media left” (1105). In Suid-Afrika is dit swart mag wat sedert 1994 in beheer is en wyd deur blanke kruipsugtiges gesteun word. “Those of us on the right need to rediscover the capacity to argue against private censorship and the usage of corporate power to stifle dissent” (1105). “A free marketplace of ideas enables us to consider all options” (1110). In die nuwe Suid-Afrika neem selfsensuur en ‘n gepaardgaande gebrek aan durf ongelukkig groot afmetings aan.

‘n Ander euwel “and perhaps most crucially, entitlement culture must be destroyed. In the 60s, the UK and America had a culture that would leave one ashamed to be on the dole, to not have a job” (1110). In Suid-Afrika is daar meer mense wat staatstoelaes ontvang as wat daar betalers van inkomstebelasting is. Die absurditeit is dat hierdie meerderheid bakhandstaners met die stemreg waaroor hulle sedert 1994 beskik, kan verseker dat ‘n simpatieke, pro-welsynsregering in die kussings bly. As daar eerder ‘n kultuur van skaamte oor welsyn bestaan, “a welfare state can work as it was intended: as a safety net for those temporarily on hard times. Only when people treat welfare as an ugly necessity for the temporarily humbled, or for defeated, failed human beings with nowhere else to go, can it avoid becoming a machine for the creation of mass-entitlement” (1117).

In Suid-Afrika is daar egter nie ‘n kat se kans dat die ANC aan die afhanklikes van staatstoelaes sal sê dat hulle selfversorgend moet word nie, dat hulle toelaes afgeskaal of weggeneem sal word nie. Die ANC sal eerder voor verkiesings hoër toelaes aan meer ontvangers belowe. In hierdie opsig is Southern pessimisties. Ietwat oordrewe skryf sy: “I don’t think anyone really wants to succeed anymore, period. They want to do as little as possible … They want to cheat the system and are happy to brag about it” (1123). Die kuur hiervoor is “a cultural revival of the idea that failure should be a source of shame, that losers should be shunned and even mocked” (1123). In Suid-Afrika word ‘n omgekeerde benadering gevolg: Diegene wat suksesvol was en is, word van uitbuiting en oneerlikheid beskuldig en daar word van hulle verwag om hulle oor hulle prestasies te skaam.

Daar is nog ‘n idee wat Southern wil laat herleef: “The idea that success through the power of the human will represents humanity at its best” (1129). “We are the people who will be forced to wake up to the failure of multiculturalism, liberalism and globalism” (1151). “To be on the right today is to want to restore things that have been lost: things like merit, justice, virtue and nationhood. But we have not lost truth, and with truth, all other things can be found” (1157).

Ricardo Duchesne

Southern het dit tereg teen globalisme (‘n ideologie) en nie teen globalisering (‘n proses) nie. Dit is uiters belanglik om hierdie twee terme/begrippe duidelik te onderskei. Hou ook in gedagte dat Southern tussen neokonserwatisme (wat sy verwerp) en regsheid (wat sy onderskryf) onderskei. Robert Locke skryf: “Globalization and globalism are fundamentally different: globalization is an historical process, a fact of how things are, but globalism is an ideology, a set op opinions about how things ought to be. Globalism is the ideology that advocates the liquidation of nations. Its opposite is nationalism. Globalization, on the other hand, is not an ideology at all. Ultimately, it is just the growth of communications and trade, and it has been happening since 1492* … Globalism is a deliberate political choice, no more inevitable than socialism … Globalization can exist without globalism … Japan has based her economy on exports for 50 years without ceasing to be one of the most nationalistic and culturally distinctive nations on earth” (aangehaal deur Ricardo Duchesne, Canada in decay: Mass immigration, diversity, and the ethnocide of European Canadians, London: Black House Publishing, 2017, 374p; Amazon Kindle $7.56, 2797). [* ‘n Verwysing na Christopher Columbus se “ontdekking” van die Nuwe Wêreld/die Amerikas.]

Ricardo Duchesne is, soos Lauren Southern, ‘n Kanadees. Op grond van die duidelike onderskeid wat Robert Locke tussen globalisering en globalisme tref, skryf Duchesne tereg: “Globalization and immigration are not necessarily connected” (2780). Later brei hy hierop uit en maak Duchesne seker die duidelikste en briljantste onderskeid tussen neokonserwatiewes (hier regse genoem) en linkses, bv liberaliste, wat ek in die literatuur teëgekom het: “It has been … in their endorsement of globalism (masquerading as globalization) that the left and right [called neoconservatives by Southern] have really converged in a state of amicable reinforcement, notwithstanding their varying emphasis on different aspects of globalism. The right’s [neoconservative’s] main interest has been the promotion of policies that augment the expansion of global capitalism, deregulation, freer mobility of capital and information at low cost between borders, as well as international labour migration” (5996). “National identities are inefficient, slow moving, inconsistent with the new technologies of communications. They want humans without national identities endlessly seeking pleasures in a ‘homogenized world market’ in which every person in the globe ‘wants products and features that everybody else wants.’ Different cultural preferences, national tastes, production standards and technologies are ‘vestiges of the past'” (6005).

“The Left’s globalist narrative is more complicated and goes something like this: Humans are members of the same species; the racial differences between them are superficial, cultures should not be viewed in ‘essentialist’ terms, but as constructs in a state of continuous change. To be a true liberal, one must allow individuals to express themselves without being tied to pre-given identities, be they cultural, national, or sexual identities. With the ‘freeing’ of humans from identities ‘constructed’ by ‘White males’ and the emergence of new gender and racial identities, humans will learn to become global citizens, identifying themselves as members of an ‘international community’ devoid of hierarchies of dominance and the divisions generated by ‘exclusive’ national identities” (6012). “These new humans will be morally sensitive to the suffering of ‘strangers,’ quick in their responses to violations in the human rights of everyone, assist those threatened by famines in Africa, tsunamis in Asia, floods and earthquakes, while celebrating trans-sexuality en pan-sexuality in an orgiastic state of happiness. With the spread of transnational corporations, IGOs [International Governmental Organizations] and INGOs [International Non-Governmental Organizations], the European Union and other supranational organizations and trade blocks, power has become ‘deterritorialized’ and so there is a need for global governance and the breakdown of nationalism. As members of this increasingly transnational world, Europeans must think of their cosmopolitan responsibility rather than their national interests” (6021).

“The right [neoconservatives] may not be as keen with leftist demands for ‘global social justice,’ but corporate globalists have come to realize that the seemingly humanitarian concerns of the left serve as an excellent moral umbrella for the spread of global capitalism. Corporations love the way leftist causes adorned the narcissistic consumerist culture they promote with humanitarian concerns about transsexual rights, ‘discriminated minorities’ and ‘suffering refugees.’ The left and the right have actually reached a new consensus on the supposed economic benefits of mass immigration. The dominant pro-immigration argument today is really a combination of right and left economic concerns about how the populations of Western countries are set to decline dramatically in the next decades due to continuing below-replacement fertility rates, which is resulting in a shrinking labour force, at the same time as the population is aging, which will bring a decline, so they argue, in both economic growth and in the possibility of financing socialist programs. A decline in population, both sides say, will bring a ‘massive’ crisis which, left to its own, without mass immigration, will result in widespread labour shortages, lower tax receipts, declining welfare supports and lower consumption levels” (6030).

Die samevattende gevolgtrekking waartoe Duchesne kom, is: “Forget left and right – the new divide in politics is between nationalists and globalists” (6036). “The Left and the Right are two sides of the same coin promoting globalism and identifying nationalists as the enemy. In the language of Carl Schmitt [1888-1985], both sides believe that the friend-enemy distinction can be abolished in a world in which there is consensus on basic human rights and economic interdependency. The one obstacle standing in the way of this abolition, they hold, is the tribalism of nationalism and White identity. Mass immigration will result in the mixing of races inside White created countries, and this will result in eternal happiness and endless prosperity” (6286).

Duchesne haal soos volg aan uit ‘n berig in die New York Times (4.03.2017): “Being mixed makes it harder to fall back on the tribal identities that have guided so much of human history, and that are now resurgent. Your background pushes you to construct a worldview that transcends the tribal … President Trump has answered this challenge by reaching backward – vowing to wall off America and invoking a whiter, more homogeneous country … The point is that diversity – of one’s own makeup, one’s experience, of groups of people solving problems, of cities and nations – is linked to economic prosperity, greater scientific prowess and a fairer judicial process” (6286).

Duchesne lewer die volgende kommentaar op hierdie berig: “This article … suffers from a sequence of monumental contradictions. First, it argues against the racist ‘homogeneity’ of whiter America, while insisting that race-mixed individuals are superior in intelligence and overall ability to create better nations. Secondly, it says that increasing racial diversification in the United States has been behind its prosperity, while informing us that ‘multiracials’ today make up only ‘an estimated 7 percent of Americans.’ What about the making of the United States into the wealthiest and most innovative nation in the world by the 1950s when the nation was whiter, and when non-whites were not partaking in the nation’s creative genius? Thirdly, the studies it cites about the superiority of mixed individuals amount to nothing more than ‘demonstrating’ that race mixed individuals tend to be stronger believers in ‘diversity’ and since diversity is good, and thus they are better for the nation’s wellbeing. This is the trashy reasoning they teach at American Ivy Leagues [universities]” (8915).

Duchesne skryf verder: “What the globalists fail to realize is that only Europeans are relinquishing the political, their tribal identity, whereas non-European nations and ethnic groups inside the West are globalizing and playing up to cosmopolitan values while maintaining their ethno-national identities. In the end, non-Europeans, if current trends continue, will win since the political ultimately exists in the context of a national community, and can never become universal. The US versus Them distinction cannot be abolished, for it is part of human nature, human creativity, the very energy that makes life meaningful, gives it colour and real diversity” (6294).

Slegs ‘n enkele aspek van Duchesne se jongste boek is hier bo bespreek. Ek het by ‘n vorige geleentheid oor ‘n ander boek van Duchesne geskryf: “Die kreatiewe, dinamiese ondermeningsgees van Europeërs” (Praag 24.02.2018). Daarin redeneer hy onder meer dat die blanke bevolking in Kanada eerder Europees as Amerikaans is. Die boek van Southern wat hier bo bespreek is sowel as dié van Duchesne toon egter in hoe ‘n groot mate die Kanadese en Amerikaanse werklikheid verstrengel is.

Peter Murray: Afrikaneremigrasie is ‘n werklikheid

Of u nou daarvan hou of nie, emigrasie is ‘n werklikheid. Ek gaan nie kant kies nie, want dan gaan my teenstanders my stenig.

Die jongste opnames toon dat daar waarskynlik vanjaar nog in 2018 ‘n emigrasierekord opgestel gaan word.

Amptelike inligting toon dat landgenote wat vanjaar nog na die Verenigde Koninkryk wil emigreer, met 22% gestyg het.

Daar is alreeds sowat 200 000 Suid-Afrikaners in die VK, waarvan die meerderheid in Londen woon.

In Australië woon 190 000 Suid-Afrikaners, waarvan die meerderheid in Perth gesetel is. Daar is ook ‘n redelike groot aantal in Brisbane.

Daar word beweer dat Afrikaans Australië se tweede grootste taal is, en dat daar alreeds Afrikaanse skole en kerke gestig is.

Ander lande met groot getalle van ons mense, is: Nieu-Seeland, Kanada en die VSA.

Die redes vir emigrasie is velerlei. Mens sal ook seker nooit weet wat die werklike redes vir almal is nie, omdat baie mense bang vir intimidasie is.

Veiligheid en sekuriteit is die twee vernaamste redes wat deur die meeste mense aangevoer word waarom Suid-Afrikaners hul geboorteland verlaat.

Ander redes is: “Ons land se onderwysstelsel is skrikwekkend, en ons kinders het geen toekoms in die Nuwe Suid-Afrika nie.”

Die RSA se swak geldeenheid (die rand) is ‘n verdere bekommernis vir vele. Vandeesweek het die rand verswak tot R18,00 per Pond Sterling. In 1961 was dit R2,00. Teen die VS-dollar trek dit al oor die veertien rand per dollar, R14,08 om presies te wees, asook R16,07 per euro.

Werkloosheid, en die gebrek aan werksgeleenthede, is insgelyks ‘n belangrike rede waarom Suid-Afrikaners die land wil verlaat. Onder jeugdiges is die werkloosheid nou sowat 50%. Ander ouderdomsgroepe ly ook daaronder. Die amptelike syfer is nou byna 28%.

Japan vaar met 3% die beste ter wêreld; die wêreldgemiddeld is 6%; en Portugal, wat 47ste is, spog met 12% werkloosheid. Suid-Afrika se 27,8% is meer as dubbeld soveel as Portugal s’n. Skrikwekkend!

Werkloosheid veroorsaak armmoede; armoede veroorsaak honger, dakloosheid en misdaad.

Politieke onstabiliteit sorg vir groot onsekerheid onder inwoners. Beskaafde mense veral, is gewoond aan stabiliteit en wil graag die versekering hê dat die land se regering gesond is. As daar swak administrasie, bedrog, korrupsie, onbevoegdheid; ens., in die landsbestuur is, kan geen beskaafde mens gelukkig en tevrede wees nie.

Die spreekwoordelike “laaste druppel aan die emmer”, is die regering se aankondiging van “onteiening sonder vergoeding”. Ons geskiedenis leer egter vir ons dat ons voorvaders nie grond van swartes gesteel het nie. Grond is gekoop of geruil.

As jy jou lewe lank hard gewerk het — soms nadat jy baie geld, sweet en trane vir studies betaal het — en jou gewete sê vir jou: “Hierdie plaas (of huis of ander eiendom) is wettiglik my eiendom”, gaan jy mos nie tevrede wees as dit sommer so van jou vervreem word nie!

In 1980 was daar ongeveer 180 000 boere in Suid-Afrika. In die jaar 2018 word die getal op 33 000 geskat. Wat het van die res (147 000) geword? Ons hoor dat sowat 4 000 vermoor is. Dan hoor ons van boere wat na ander Afrikalande — soos Nigerië, Zambië, Malawê, ens. — uitgewyk het.

Ons hoor ook van Georgië, die VSA, Australië, Kanada, en Suid-Amerika, waarheen Suid-Afrikaanse boere verhuis het.

Maar, sluit dit almal in? Is dít waarheen 147 000 blanke boere — hoofsaaklik Afrikaanssprekendes — verhuis het?

Soos reeds genoem, mens sal nooit weet wat elke emigrant se eerlike antwoord gaan wees oor waarom hulle hul geliefde vaderland en geboorteland verlaat het nie, maar feit is dat ons land vir hulle “onaanvaarbaar” geword het.

Deskundiges reken dat daar veel meer emigrante sou gewees het, as dit maar net vir hulle makliker gemaak sou gewees het. Nou wat is dan die “steen in die weg” van laasgenoemdes? Wel, ook in hierdie geval gaan ons baie antwoorde kry.

Om wettig te emigreer, kos in baie gevalle meer as ‘n miljoen rand, en om vir asiel aansoek te doen, is veel moeiliker!

Armoede, bejaardheid, gestremdheid, onvoldoende kwalifikasies (om maar net ‘n paar te noem), diskwalifiseer baie voornemende emigrante.

Dus sal diegene wat agterbly maar die goeie stryd moet stry, al is dit net om te oorleef.

Skokbedanking van Nieu-Seelandse premier dalk oor vlag

In Nieu-Seeland het die Joodse eerste minister, John Key, onverwags bedank. Hy is voorheen geloof vir die wyse waarop hy die land se ekonomie weer op dreef gekry het.

Sy vrou het hom glo gedwing sê hy, maar dié wolhaarstorie klink nie oortuigend nie. Key het voorheen ‘n referendum gehou om die land se vlag te verander omdat die Britse Union Jack glo te prominent daarop was. Dié besluit het Republikeine glo ondersteun, sê kritici.

Hy was vir agt jaar aan die stuur van sake en tree uit met nog meer as twee jaar van sy derde termyn oor.

‘n Nasionale verkiesing word nie voor laat in 2017 verwag nie en Key sal aanbly om ‘n vroeë verkiesing te verhoed.

Die nasionale ekonomie het gegroei teen ‘n bestendige 3,5% per jaar; en werkloosheid is onder 5%. Die indiensnemingskoers is een van die hoogste in die wêreld.

Terwyl ‘n tiende van Nieu-Seelanders vermoedelik oor die Tasman See in die afgelope dekades ‘n beter lewe in die nabygeleë Australië gaan soek het, wat 28 keer groter is met vyf keer soveel mense, is die vloei van immigrante nou omgekeer.

Nuwe migrante van elders, insluitend China, Indië en ander dele van Asië kom steeds daagliks in die land aan. ‘n Kwart van die inwoners van Auckland, die kommersiële hoofstad, waar ‘n derde van Nieu-Seelanders leef, is in die buiteland gebore, meestal in Asië.

Veral etniese Chinese, groei aan en is reeds 4 persent van die totale bevolking.

Man met outisme het Nieu-Seelandse skudding voorpel

Drie weke gelede het ‘n man wat aan outisme ly, Frankie MacDonald in ‘n video gewaarsku van ‘n moontlike aardbewing “wat enige tyd binnekort Nieu-Seeland sal tref”.

Frankie, ‘n Kanadees, het heeltemal korrek voorspel dat die aardbewing “7.0 of groter in omvang” sal wees.

Hy het ook gewaarsku dat die mense van Nieu-Seeland moet voorberei en dat die aardbewing spesifiek Christchurch Nieu-Seeland sal tref, een van die stede wat tans swaar ly onder die ramp.

Elektrisiteitstoevoer is in baie gebiede onderbreek en talle hoofweë en paaie is gesluit.

Hoewel die aanvanklike waarskuwings van ’n tsoenami landwyd in Nieu-Seeland teruggetrek is nadat ‘n aardbewing wat 7,8 op die Richterskaal geregistreer het die land getref het, het die regering inwoners gemaan om weg te bly van kusgebiede.

Volgens die New Zealand Herald is meer as 100 naskokke gevoel. John Key, Nieu-Seelandse eerste minister, het gesê nog sterftes kan ná die kragtige skudding verwag word, nadat twee mense die lewe gelaat het.

Key het aan joernaliste gesê hulle volg nog die besonderhede oor die noodlottige gevalle op. Volgens die koerant is die een oorledene aan ’n hartaanval dood en die ander persoon het in ’n geskiedkundige gebou omgekom.

Militêre helikopters is na die kusgebied en toeristedorp van Kaikoura, sowat 91 km van die middelpunt van die aardskudding, gestuur, in die noord-noordooste van Christchurch op Suid-Eiland om inwoners en toeriste te ontruim.

Die dorp was weens die skudding afgesny.

Die grootste skade is in Wellington aangerig waar paaie en geboue beskadig is en inwoners is gemaan om uit die middedorp te bly.

Skole in Noord-Canterbury en Wellington was Maandag gesluit.

Ryk Hattingh soek ‘n koelteboom in Nieu-Seeland

Ryk Hattingh (gebore in 1957) het hom in 1997 in Nieu-Seeland hervestig. Hy het ‘n knieoperasie ondergaan wat hom finansieel ernstig geknou het. Terwyl hy herstel het, het hy tyd gehad om verder aan ‘n boek te skryf. Die boek heet Huilboek (Kaapstad: Human & Rousseau, 2016, 159p, R210; ook as e-boek beskikbaar, bv Amazon Kindle $15). In Nieu-Seeland het Hattingh ‘n winkeltjie, “‘n kiosk van twee by vier meter” (p 65), waarin skoene herstel, sleutels gemaak en graveerwerk gedoen word. Treffend noem hy homself ‘n skoenlapper (46). “Om klein te leef het ‘n sekere allure. Veral as ‘n mens nie ‘n ander uitweg het nie” (92). Tuis is hy die vader van drie kinders en is hy die tuinier en kok. Sy vrou werk as ‘n kunsonderwyseres.

Voordat ‘n mens begin lees, is daar twee redes om te huil. Eerstens is hierdie boek van beskeie omvang se prys buitensporig hoog; des te meer omdat dit op nie-wonderlike papier gedruk is. Maar daar is darem ‘n aantal onduidelike swart-en-wit foto’s, tereg kiekies genoem (20). “Ek weet ek was daar want ek het ‘n paar klein foto’tjies om dit te bewys” (108). Dit is egter ‘n hoë prys om vir ‘n halwe dag se leesgenot te betaal. Maar die teks van hierdie huilboek het my soms laat skaterlag, wat andersins nie dikwels gebeur nie. Tweedens is Michael Botha se bandontwerp en -tipografie esteties ‘n ramp. Die temas, bv nostalgie, leen hom in vele opsigte tot ‘n aantreklike omslag, maar die kans is deur Botha verbeur, soos ook in die geval van die voorkoms van bv Dan Sleigh se boek, Wals met Matilda (2011).

Die boektitel verwys na die outeur se oorgeneigdheid om te huil toe hy ‘n kind was. “Ek weet nie wie nie, ek dink my ma, het my vertel dat ek as kleuter by uitstek ‘n huiler was” (107). Sy ma het ‘n Huilboek gehad waarin hy elke keer as hy huil ‘n merkie kon laat. ‘n Ander boek wat Hattingh op sy herinneringstog lei, is Our Baby, waarin sy ma aantekeninge gemaak en kiekies van sy jeug geplak het: “‘n Uitverkorene, tydelik” (106). “Ek ken elke liewe foto’tjie in die simpel boekie. Dis in ‘n gehawende toestand, want elke keer as ek koers verloor of van die wa af val of deur vrees vir die dood lamgelê word, elke keer as ek betekenis aan my lewe wil gee, elke keer as ek wil verhoed dat die poorte van die hel vir my oopgaan, gryp ek onder meer ook na dié verbleikte pienk boekie met Our Baby in silwer daarop gedruk” (94).

Die boek kan kwalik ‘n roman met karakters en ‘n volwaardige intrige genoem word. Die teks is eerder ‘n vertelling gebaseer op outobiografiese herinneringe met ‘n goeie skeut verbeelding. “Die waarheid verander omtrent elke twaalf jaar” (39). “Die geskiedenis verander elke keer as ‘n mens dit vertel” (78). “Herinnering en verbeelding verkalk met die jare, onthou en droom dans by mekaar verby” (20). “Tyd versplinter in fladderende momente” (62). Soms het ek die indruk gekry dat die fragmentariese terugblikke dalk ‘n te maklike manier is om bladsye te vul. Die outeur erken dat hy eintlik altyd aan dieselfde boek skryf; dat hy aan dieselfde Hattingh-kombersie bly hekel. “In die verlede. Altyd in die verlede, die stories” (49). “As jy jou herinneringe nie digitaal vasgelê het en iewers in die ruim op ‘n wolk of ‘n hardeskyf geberg het nie, loop jy die gevaar om dit te verloor” (98). “Net die lewendes het taal om daaroor te praat. Die ongeborenes en die reeds geleefdes is stil” (111).

Ek het die boek uit die oogpunt van ontheemding gelees en bespreek die teks ook uit hierdie hoek: “Om vir altyd die bestaan van ‘n tuiste te vermoed” (11). Daar is aspekte wat ek agterweë laat, soos die Loslyf-gedeeltes. Die anatomie van mense is oral dieselfde. Emigrasie verander dit nie. “Jy hoef nie jou gene in te pak nie” (26). Maar ek wil ontsmetting nie te ver dryf nie. Sy geografiese beskrywing van sy nuwe vaderland (hy het reeds burgerskap – 50) is nogal treffend: “Die twee ou eilandjies dryf mos soos twee drolle doer onder in die see rond” (64). In Nieu-Seeland is daar min aksie: “Elke drie minute gebeur fokkol en dan hou dit vir ‘n dag aan” (64). Drank en dwelms speel ‘n groot rol in die vertelling. “Ek was goed vertroud met die weë van buitensporigheid. Ek het volhard in my oormaat” (66).

Die outeur ervaar Suid-Afrika as ‘n verlies, maar ‘n mens kan wonder of dit wedersyds só is. Hy het vroeg in sy lewe self besluit dat hy te boos vir die hemel is (113-114), maar hy skryf ook dat hy “nie ‘n goeie heiden is nie” (153). Hy beskryf homself as ‘n “mislike seuntjie” (108), “‘n irriterende kind” (19), “‘n plofbare vent” (17) en “‘n toegewyde hedonis” (69). Hy het ‘n “alternatiewe, aweregse benadering tot dinge” (64) en het nie “die eed van nugterheid afgelê” nie (68). Hy verwys na sy “onvoorspelbare aard en prima donna-houding” (149). “Ek leef nou wel in die 21ste eeu, maar tog beskou ek myself nie as ‘n moderne mens nie. Eksentriek dalk. Wanaangepas miskien. Idiosinkraties [eienaardig] gewis … ek het agtergeraak, die tyd het my verbygesteek … ek [sal] nooit weer kan inhaal nie” (155).

Dit blyk dat hy goeie kennis van veral voëls en bome het. “Ek … droom van die bome in Suid-Afrika … Ons … soek bome op en neem foto’s en staan in die koeltes en dan kyk ons wat gebeur” (121). Hy onderskei tussen die spesies wat hy reeds in Suid-Afrika geken het en die “vreemdelinge” (14) wat hy in Nieu-Seeland teëkom, bv die tui, “‘n endemiese sangvoël wat … soos towerklokkies in die boomtoppe lui” (38). Die reën en die wind stem hom weemoedig. “Alles wieg in hul wortels … die reën en die wind nooi hulself in” (53). “Koud en skraal die temende noordooster” (102); na aanleiding van Eugène Marais se gedig “Winternag”: “O koud is die windjie en skraal.” “Die wind kan nie die verlange wegwaai nie … Die reën was niks weg nie … Jy verlang as jy wakker is. Jy verlang as jy slaap. Jy droom selfs dat jy verlang. En dan word jy wakker en jy kan dit nie meer verduur nie. Jy het genoeg gehad” (112).

In Nieu-Seeland gaan hy voort om in Afrikaans te skryf. Anders sou dit wees: “Klank het jou versaak. Jy sluk stof” (11). Hy is gelukkig om bv ‘n Afrikaanse tandarts te hê (57). Dan is daar sy boeke: “boeke wat my gemaak het wat ek is” (53). Toe hy in die vreemde land aankom, moes hy sy taal “by die ingang los, die onbekende betree, die niet omhels” (71). “Maar taal soos ‘n klip het die spieël tussen my en die wêreld versplinter” (110). Hy onthou Suid-Afrika se republiekwording in 1961. “Almal was Afrikaans. En wit natuurlik” (72). “In … die vroeë sestigerjare … was die hele wêreld Afrikaans en in beheer” (74).

Die outeur bly bewus van “toe die wêreld anders was” (13). “Die kontoere lê mos anders hier as daar waar jy vandaan kom” (91). “Aanvanklik klop jou verwysingsveld nie met jou omgewing nie … Jy wil dit herkenbaar maak” (14). “Jy wil behoort … Deel van iets wees” (44-45); “‘n bondgenoot … van die hede” wees (41). “Vervreemding is ‘n gegewe. Al hobbelend op die slingerpad na afwesigheid” (44). “Ek wil … hierdie pynlike plek vaarwel roep” (12). “Dit ontknus jou” (14) Daar is selfs diepe terneergedruktheid, ‘n vrees vir die onbekende. “Ek weet ek is depressief, want ek ervaar die wanhoop … jy word angstig op ongeleë tye … Dat ek soms miskien wil doodgaan van die hartseer” (52). “Ongelukkig bestaan daar nie ‘n app wat hartseer kan besweer, of woede kan beheer nie” (157).

“Ons moet op die een of ander manier die lewe agter die rug kry” (13-14). “Ek … bedink allerhande maniere om myself van die gras af te maak” (51). “Is jy? Indien wel, wie? Wat doen jy hier?” (15; ook 47). “Hier weet ek nie eens wie ek vandag is nie” (82). “Ek sou kon trane stort as ek moes. Maar ek doen dit nie. Ek is nie ‘n akteur nie, ek maak nie meer kruisies in die huilboek om my aandag van die werklikheid af te trek nie. Ek bly net hier, op hierdie plek, en waar is dit? Waar is my mense? Hulle is nie hier nie, hulle is weg” (106-107). Dit is “asof ek ‘n hele lewe geleef het, met huil as my enigste manier van kommunikasie … Ek was soos water. Of vuur. Oral en nêrens” (109).

“Ten beste leer jy algaande om jou geen met blymoedigheid op te neem” (14). “Dis dan wanneer ‘n mens ‘n plek moet hê om heen te gaan. ‘n Bosveldplasie of ‘n huisie in die berge. ‘n Wegkomplek langs die see. ‘n Tuin selfs. Jy kan bossies uittrek of saadjies plant. Kompos omkeer, natgooi … As jy jouself in ‘n tuin bevind en met jou hande hier in die klamtes vroetel om die bossies met wortel en al uit te trek, as die bye en muskiete en brommers om jou ore vlieg, en ‘n swerm mossies in die pruimboom kwetter, keer ‘n ou sug na die lewe weer terug” (152).

Hattingh is uit Suid-Afrika weg weens “die snelle Zimbabwefisering van alles” (17). “Hoe het dit gebeur dat alles so kon versplinter het?” (35). In Suid-Afrika is hulle motor gesteel en hulle het hulle huis teen ‘n groot verlies verkoop. Maar hy is polities korrek behep met herinneringe aan die nie-wittes uit sy kinderdae, “die paradys van sy jeug” (34): Simon, die tuinwerker, en sy vrou Poppie, die huiswerker, en veral Outa Toon, ‘n Boesman, wat sy ouma se wyn gesteel het. Later, op die plaas wat deels aan sy pa behoort het, was daar werkers, Vincent en Samson. Hoewel daar kort-kort verwysings na Outa Toon opduik, weet die outeur nie veel van hom nie. Aan die einde van die boek stel hy Outa Toon oor die nuwe Suid-Afrika aan die woord: “Hier bestaan nie meer nie, my basie. Die snaar het gebreek. Hier is nie meer ‘n lied nie. Lankal nie meer nie … jy is ‘n basie. Vir ‘n basie om te wees, moet daar ‘n Outa Toon wees, mense soos ek om basie se wêreld te bou” (159). Hier verwys Hattingh ongetwyfeld na sy herinnerings- en verbeeldingswêreld, want van werklik bou in swart Afrika sou min sonder die teenwoordigheid van blankes tereg gekom het. [Dit herinner my aan die teenoorgestelde mening wat deur die kommunis Robert Paul Wolff gehuldig word. Na aanleiding van ‘n besoek aan Suid-Afrika het hy geskryf: “The black population … had built the road I drove in on from the airport, and indeed the airport itself” (A life in the academy, Wellington, NZ: Society for Philosophy & Culture, 2013, 693p; Amazon Kindle $11,39, 8570). Voorheen was die titel: Autobiography of an ex-white man (2005), volgens die Wikipedia.]

Maar sy jeug was nie altyd net ‘n paradys nie. “Familie, jy sien. Almal weet hulle fok jou op, soos Philip Larkin verduidelik het” (60). Hy haal egter nie die betrokke gedig aan nie:

They fuck you up, your mum and dad.
They may not mean to, but they do.
They fill you with the faults they had
And add some extra, just for you.

“Ek kon eintlik nooit wegkom van daardie plek af nie. Dis asof ek daar ‘n sekere bewussyn bekom het waaraan ek my lewe lank moes werk om te verander” (36). “Elke plek het mos sy eie siel … ‘n mens raak lief vir plekke. En vir mense in daardie plekke” (86). Ek dink ‘n mens kan dit kultuur noem; Afrikanerkultuur, wat hoogstens onvolmaak by ‘n ander kultuur, soos dié in Nieu-Seeland, kan aanpas. Suid-Afrika is sy “Murgland” (99). “‘n Mens kan verander. Maar dis nie maklik nie” (16). “So het my nuwe lewe begin vorm aanneem. Nie maklik om op ‘n eiland gestrand te wees nie. Nie as daar ‘n kontinent in jou agterkop lê nie” (45). Daar is ‘n gevoel van grootskaalse verlies: “My eiland ‘n repie grond in ‘n ontsaglike oseaan” (48).

Dalk som hy sy eie situasie en dié in Suid-Afrika op wanneer hy skryf: “Ons was nog nooit so verdwaal soos nou nie … verlore selfs as ons tuis kom. Ons het vergeet waar ons vandaan kom. Nie ‘n benul waarheen ons op pad is nie” (99). “Ek het omtrent alles vergeet. En as ek vergeet, wend ek allerhande metodes aan om te onthou. Soms lees ek gedigte, want die regte gedig op die regte tyd kan soos ‘n gaffel in die vergetelheid gedruk word om daardie ontwykende herinneringe soos ‘n spartelende geelstert te haak en oppervlak toe te bring” (100).

Hattingh is ‘n “landsverlater” (26), ‘n “glyer” (64), ‘n vlugteling, ‘n immigrant wat opstandig is en met sy gevoelens worstel. “As jy kwaad is … is jy nie kwaad genoeg nie … Waar’s jou verset? Hoekom kom jy nie in opstand nie? Wanneer laas het jy gal in die straat gebraak … Wanneer laas het jy … so hard gevloek dat die weerlig hier om jou begin dans het? … Kwaad omdat hulle met jou kop gesmokkel het, met jou brein gemors het” (101-102). Hy dink heel moontlik aan FW de Klerk se suksesvolle onderhandelings vir mandaadlose algehele politieke magsoorgawe. “Nou die dag nog is almal in Suid-Afrika gerieflik aan die neus gelei deur die kru dog doeltreffende propaganda-apparaat van die ou orde” (115).

Hy ken die brutaliteit van die nuwe Suid-Afrika. “Ons is magteloos. Ons sien elektroniese beelde van ‘n politikus tussen haar eweknieë van oor die hele planeet by die een of ander wêreldkonferensie, uitspattig opgetof in bont gordynmateriaal, wat die oomblik aangryp om haar regering se sotlike beleid jeens vigs uit te blaker. Met bloed aan hul hande rits die blinkvet fokkers en hul falanks van gatlekkers rond in persoonlike stralers of splinternuwe Duitsvervaardigde voertuie op pad iewers heen. Op pad iewers heen waar die tafels kraak onder die gourmetdisse wat hulle in skandalige hompe in hul gesigte en handsakke prop. Van die opheffing van die armes, agtergeblewenes, straatkinders, boemelaars, bergies, bitter min … Rykdom, roem, en mag. En die grootste daarvan is mag” (115-116). By hom is daar sprake van nihilisme. “Dis snaaks hoe ‘n mens nooit ophou weet jy kan die wêreld nie verander nie … Tyd, sê almal, heel alles” (121). “Hoe jy eintlik geen invloed het op niks nie” (143).

Hattingh is een van derduisende blankes wat Suid-Afrika die afgelope dekades verlaat het omdat die omstandighede vir hulle onhoudbaar geword het. ‘n Mens vra jou af: Watter reg het FW de Klerk en sy patetiese onderhandelaars gehad om die land so om te dop dat dit vir baie mense met beskaafde Europese waardes onleefbaar geword het? Aan die ander kant is daar die magbehepte elemente wat Suid-Afrika onregeerbaar wou maak en bereid was om dit tot in die grond af te breek. Watter morele reg het hulle as regering om geen poging aan te wend om die land aanvaarbaar vir die room van sy burgery te maak nie? Daardie room syfer weg tot voordeel van ander lande. Hulle plek word ingeneem deur onwettige immigrante en vlugtelinge wat meesal ‘n oormaat van ellende maar geen kundigheid het nie. Nóg die vorige bewindhebbers nóg die huidiges aanvaar verantwoordelikheid vir of het skuldgevoelens of gewetenswroeging oor oud-Suid-Afrikaanse ontheemdes wat daagliks deur versengende heimwee en hartverskeurende ontreddering verswelg word.

Dan Roodt: Hokaai, mense! Moenie emigreer nie

Nou die dag gesels ek met ‘n studente van Tukkies. Feitlik al die “kinders” – sy praat nog steeds soos op skool, van “kinders” – in haar klas wil ná hul studies uit Suid-Afrika vort. Hulle sien vir hul geen toekoms hier nie. Die gras is groener aan die ander kant van die draad, ens. Sekerlik word hulle dit ook deur hul ouers wysgemaak, want wat weet ‘n jongmens van 19 of 20 jaar oud ook nou?

Ek het daar en dan verduidelik waarom Suid-Afrika steeds die land van melk en heuning is. In weerwil van ons mensgemaakte (as FW ‘n mens is) probleme, bied ons land steeds die hoogste lewensgehalte ter wêreld.

Kom ons begin by die klimaat en die natuur: ‘n Halfuur se ry uit die stad uit, kan jy iewers in ‘n ongerepte omgewing ontspan, na die voëls luister, gaan stap, fietsry of wat ook al. Heel jaar deur. In ‘n plek soos Kanada is dit 9 maande van die jaar so koud dat jy in jou huis of kantoor vasgekluister is. As jou motor in Kanada op die pad gaan staan, kan dit lewensgevaarlik wees, want jy kan binne enkele ure verkluim. Ons het geen aardbewings, orkane, oorstromings, sneeustortings, vulkane of ander natuurrampe nie. In San Francisco, Kalifornië of Auckland, Nieu-Seeland, loop jy gevaar dat jy in ‘n aardbewing sterf.

‘n Mens moet elke dag eet. In die meeste ander lande is voedsel duur of sleg of albei. Die Franse moet hul vleis met allerlei souse doodgooi, anders kan jy dit nie in jou liggaam kry nie. In Amerika is ‘n hamburger omtrent ‘n gourmet-dis, want die res is oneetbaar. In die meeste supermarkte sien jy geen vars kos nie en as jy dit daar vind, is dit omtrent vyf of tien keer die prys wat jy hier sal betaal.

Jy moet ook aantrek. Een van die voordele van die massas swartes in ons land – miskien die enigste – is dat klere betreklik goedkoop is. As jy oordeelkundig in sekere winkels koop, kan jy eintlik vir ‘n appel en ‘n ei soos ‘n Europese aristokraat aantrek. Vanweë ons klimaat, hoef jy ook nie duur wintersklere en stewels te koop nie. Wat voedsel en kleding betref, leef ons in die paradys.

In die onlangse verlede as ek op die kampus van Tukkies gekom het, het dit my opgeval hoe modieus al die studente aantrek. Laggend en sorgvry sit hulle in die kafees of op die grasperk rond. Wat ‘n idilliese studentelewe. Geen kommer oor verhitting, waar die volgende bord kos vandaan gaan kom of waar hulle uiteindelik werk gaan kry nie. In die meeste Europese lande is die werkloosheidskoers onder jongmense 30% of meer. Vele van hulle studeer jare lank sonder dat hulle ooit kan hoop om ‘n behoorlike werk te kry.

Maar daardie sorgvrye studente wat lyk my almal geld het om mooi aan te trek, in redelik nuwe karretjies rond te rits en R20 of meer vir ‘n capuccino te betaal, is dié wat steen en been oor ons land kla en wil emigreer!

Dit bring my by nog ‘n punt: Hoe goedkoop dit is om in Suid-Afrika te studeer. Goed en wel, in sommmige Europese lande soos Duitsland is universiteitstudie gratis, maar verblyf, kos, vervoer en die res is nie. Vergelyk jy egter ons kampusse met dié in die VSA, is klasgeld in Suid-Afrika gemiddeld tien tot vyftien keer goedkoper by ons. As ek ‘n jong Amerikaner was, het ek in Suid-Afrika kom studeer! Die gemiddelde jong Amerikaner begin sy lewe met studieskuld van honderde duisende dollar, miljoene rande in ons geld. Hy kon ‘n huis daarmee gekoop het of sy eie onderneming begin het, maar nou het hy net ‘n stuk papier en nog geen werk nie. Miljoene der miljoene blanke Amerikaners is ook arm, werkloos of kan net by McDonalds of agter die kasregister by Wal-Mart ‘n laag besoldigde betrekking verkry.

So pas het die ANC R41 miljard gestem om nog beurse en lenings aan studente beskikbaar te stel. Ek sê: terwyl Tukkies, Stellenbosch, die PUK en ander nog redelik goed funksioneer, laat ons jongmense almal gaan studeer en goeie kwalifikasies bekom!

Daar is maatskappye van regoor die wêreld in Suid-Afrika wat geld moet maak. Daarvoor het hulle opgeleide mense nodig. Al stem die ANC nou hoeveel wette om blankes in die werkplek te benadeel, gaan maatskappye iewers die oë toeknyp en mense aanstel wat die werk kan doen. In die Sowjetunie het Stalin mense doodgemaak wat sy vyfjaar- ekonomiese planne oortree het, nogtans het baie hulle nie daaraan gesteur nie. Daar gaan ‘n tyd kom dat regstellende aksie net in die staatsdiens sal geld, want die privaat sektor gaan dit toenemend verwerp.

Dus, my boodskap aan Afrikanerjongmense is: Daar wag ‘n blink toekoms in Suid-Afrika, mits jy hardwerkend of goed gekwalifiseer of albei is.

Maar selfs al kan jy nie sonder meer ‘n werk kry wat jou geval nie: Ons land is een van die maklikstes ter wêreld om ‘n eie onderneming te begin. In Europa is daar veel meer rompslomp en kostes as hier. As jy iemand in diens neem, moet jy benewens sy salaris, nog 60% salarisaftrekkings bytel wat aan verskeie staatsagentskappe verskuldig is. Dis nou nog afgesien van gewone belasting en BTW. Deesdae kan jy in Suid-Afrika binne ‘n maand tot ses weke ‘n maatskappy registreer, ‘n bankrekening open en daar gaan jy! Jy kan uitvoer, invoer, goedere of dienste verkoop, en die ANC beskik nóg oor die mannekrag nóg oor die vermoë om ons werklik almal te kan beheer.

Die meeste entrepreneurs waarvan ek weet, betaal die absolute minimum aan belasting. Hulle het slim rekenmeesters en sorg dat hulle nie groot salarisse uit hul besighede onttrek nie. Met die globale geleenthede wat die internet en aanlynverkope bied, kan enige jongmens binne tien jaar lag-lag ‘n miljoenêr word – in dollar of euro.

Wat die gehalte van ons behuising betref, troon Suid-Afrika kop en skouers bo alle ander lande uit. Jy kan deesdae in ‘n veiligheidsbuurt woon waar jy teen die meeste misdaadgevare beskut word, teen ‘n breukdeel van die prys van ‘n piepklein woonstelletjie in die meeste wêreldstede. In Londen of New York sal jy nie eens ‘n toilet kan koop met die prys van ‘n groot huis in Suid-Afrika nie. Nou onlangs het ‘n vriend sy luukse huis in ‘n Johannesburgse veiligheidsbuurt vir iets meer as R5 miljoen verkoop en Australië toe geëmigreer. In sy eie woorde, het hy nou huisvesting in ‘n “kleinerige, stokou huisie soos in Benoni”. Dis nou in Perth. As jy regtig Benoni toe wil trek, doen dit, maar sonder om jou en jou gesin se werlvaart aan die Australiese droom op te offer.

Afgesien nog van al die materiële voordele wat Suid-Afrika bied: fantastiese voedsel, groente en vrugte, klere, huisvesting, ens., beskik ons Afrikaners oor ‘n kultuur wat met dié van enige Europese staat vergelyk kan word. Ons het ons eie taal, letterkunde, musiek, rolprente, kookkuns, styl, argitektuur, tradisies, geskiedenis, noem maar op. Die meeste “nuwe lande” soos die VSA, Kanada, Australië en Nieu-Seeland droom daarvan. Hulle voel minderwaardig teenoor Europeërs, veral die Britte en die Franse, en doen hul bes om hulle na te aap. Voel ons minderwaardig teenoor Britte? Miskien bestaan daar ‘n paar gedekultureerde Naspersjoernaliste wat so voel, maar die deursnee-Afrikaner is trots op wie en wat hy is. In weerwil van ‘n stortvloed propaganda, asook die ANC se meedoënlose verengelsingsbeleid, eet ons nog steeds boerewors en melktert, praat, skryf en sing Afrikaans, en onderhou die vernaamste aspekte van ons tradisie. Hoe kan ‘n mens so iets kosbaars wat oor eeue tot stand gekom het, verruil vir ‘n ersatz, nagebootste lewe in ‘n ander land? Ek sou kon verstaan indien mense sou wou emigreer na Frankryk, Italië of Oostenryk, selfs Nederland, waar jy elke week opera toe kan gaan of museums kan besoek en sodoende ‘n eeue oue, ryk kultuur kan inadem, maar baie min Afrikaners emigreer soontoe. Die meeste vertrek juis na daardie kultuurarm, oppervlakkige, Engelssprekende lande waar jy maar net nog ‘n stuk papier is wat deur die wind aangewaai kom. Jy is niks beter as ‘n Chinees, ‘n Indiër, ‘n Somaliër, ‘n Nigeriër of armoedige Oos-Europeër wat op soek na ‘n beter lewensgehalte na die VSA, Kanada of Australië emigreer nie.

Die enigste verskil vir die Afrikaner-emigrant is egter: Hy aanvaar ‘n verlaging in lewenstandaard en -gehalte! Hy gee iets kosbaars prys vir die illusie van “veiligheid en welvaart”.

Daarmee wil ek nie sê dat Suid-Afrika nie groot probleme het nie. Maar dis probleme wat ons goed verstaan en wat sekere “leiers” doelbewus geskep het. Die oomblik wat ons begin om hulle regtig aan te pak, sal hulle soos mis voor die son verdwyn. Ons word egter verlam deur die Naspersmedia, die ANC se propaganda, die soeke na kitsoplossings (soos emigrasie), sonder dat ons doelgerig en planmatig optree. Aan ‘n groep mense, en veral ‘n volk, wat optree, is daar geen keer nie. Toe Afrikaners dit in die dertiger- veertigerjare van die vorige eeu begin doen het, het ons die land verower. In die vroeë sewentigerjare het Ken Owen van die Sunday Times gevrees dat Engels in Suid-Afrika sou uitsterf want dit word nêrens in die staatsdiens of die parlement gebruik nie. Van daar af het ons tot hier geval waar ons tans so dikwels aan onsself en aan hierdie mooi land wat ons voorouers opgebou het, begin twyfel.

Europa sit met ‘n Moslemprobleem, en gepaardgaande bomme in hul stede. Amerika en Kanada se blanke getalle neem skerp af en binnekort gaan hulle dieselfde soort regering hê as ons in Suid-Afrika, met dié verskil dat hulle doeltreffend verdruk gaan word. Die ANC is te hopeloos om ons doeltreffend te verdruk. Daarom word daar bloot misdadigers of “vryheidsvegters” ingestuur om ons lukraak te vermoor, te verkrag of te beroof. Dis egter ‘n baie primitiewe vorm van verdrukking wat gou-gou opgelos kan word deur tegnologie en beter veiligheidstelsels. Byvoorbeeld bestaan daar reeds stelsels waarmee jy vir ‘n paar rand enigiemand se misdaadrekord aanlyn met behulp van sy ID-nommer kan opkyk. As niemand meer misdadigers in diens neem of naby ons toelaat nie, sal hulle naderhand moet terugkeer na die tuislande toe. Of Zimbabwe toe emigreer.

Swart demografie in ons land het ook myns insiens gestabiliseer, veral weens die Vigsprobleem. Voorheen het die swart bevolking in ons land elke twintig jaar verdubbel, maar tans sukkel dit om verby veertig mijoen te kom. Weliswaar stroom daar steeds onwettige immigrante oor ons grense, maar die plaaslike swartes maak hulle dood en diskrimineer teen hulle. As ek ‘n Nigeriër was, het ek eerder Kanada toe as Suid-Afrika toe gegaan.

As ons genoeg werk vir ons eie mense kan skep, kan ons selfs weer Europese immigrante – daardie werklose jongmense – hierheen lok en sodoende ‘n beter demografiese balans in die land tussen blank en nie-blank skep, soos dit in die sestigerjare was.

Ons moenie dié land prysgee nie. Hy is geologies stabiel, strategies uitstekend geleë, met hope sonskyn, natuurskoon, goeie infrastruktuur en steeds met ‘n skatkis van minerale onder die grond.

Zuma en ‘n paar Zoeloes, of Malema en enkele Pedi’s, kan ons mos nie so bang maak dat ons stert-tussen-die-bene elders heen wil vlug nie? As ons voorouers by Vegkop en Bloedrivier ewe skrikkerig was, was ons mos nie vandag hier nie? En die ou liberale Engelse in Johannesburg en Kaapstad wat aanmekaar “rassisme” skree… is hulle nie eintlik skadeloos nie? Hul polities korrekte gesanik neem vir my so ‘n histeriese huiltoon aan, soos hulpkrete. As enigiemand deur swart geweld verdryf gaan word, gaan dit juis die liberale element wees wat gedink het “demokrasie” gaan vrede en voorspoed bring, maar nou uitvind dat dinge in Afrika glad nie so eenvoudig is nie. Weet dat die wanorde, stakings en betogings wat plek-plek losbars, ons hinder, maar ons vyande nog meer. Mens kan amper praat van: hulle kry hul verdiende loon.

Selfs Telkom begin plek-plek optiese vesel beskikbaar stel. (Ongelukkig het die swernote ons voorstad oorgeslaan, maar nogtans kan ek 40 Megagrepe per sekonde kry, as ek sou wou.) Een van die dae het ons dieselfde internetspoed as enigiemand in Stockholm of München, om en by 100 Megagrepe per sekonde. ‘n Meenthuis in ‘n Suid-Afrikaanse veiligheidsbuurt, met ‘n hoëspoedverbinding.  Wat meer het jy nodig? Kom ons bóú daardie meenthuise, met Afrikaanse name, veiligheid, optiese vesel en al! Dalk iewers in die Suid-Kaap. Dis baie mooi en Afrikaans daar, en ‘n bietjie weg van die Afrosentriese gedrang in die groot stede.

Dus, kom ons klou vas aan wat ons het. Die gras aan die oorkant is nie groener nie, inteendeel.

Naskrif: Gee hierdie aan ‘n jongmens om te lees.

Klag teen KSA by Internasionale Krieketraad oor ras

‘n Amptelike klag gaan glo binnekort by die Internasionale Krieketraad téén Krieket Suid-Afrika ingedien word, het RSG berig.

Dit volg nadat voorskrifte oor die rassesamestelling na bewering deur die Protea-bestuur neergelê is in die wêreldbekerhalfeindstryd teen Nieu-Seeland.

Die KSA hoof, Haroon Lorgat het na bewering ‘n teksboodskap aan die afrigter, Russell Domingo gestuur en gesê hy moet vier spelers van kleur in die span insluit.

Suid-Afrika het daarna die wedstryd verloor.

Volgens die reëls van die Internasionale Krieketraad word enige vorm van rasse-diskriminasie en politieke inmenging uitdruklik verbied.

SAOG weer deel van Veiligheidsraad

Met die verkiesing van Angola tot die Veiligheidsraad, het die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap SAOG, weer ‘n setel op die Raad bekom.

Die algemene vergadering van die VN het Donderdag vyf nuwe nie-permanente lede verkies wat twee jaar op die Veiligheidsraad sal dien.

Die ander vier lande wat verkies is, is Venezuela, Maleisië, Nieu-Seeland en Spanje. Die vyf lande se termyn sal op 1 Januarie afskop.

Die VSA het dadelik begin om Venezuela aan te val.

In ‘n felle stryd het Turkye verloor teen Spanje en Nieu-Seeland om twee beskikbare setels vir ‘n stemblok wat Wes-Europese en ander groepe, sowel as die Verenigde State van Amerika insluit.

In die afgelope paar dae, volgens verskeie diplomatieke bronne, was daar ‘n intense veldtog, gelei deur Griekeland, Egipte en Saoedi-Arabië, teen Turkye se lidmaatskap in die raad.

Spanje het 132 stemme gekry, terwyl Turkye net 60 stemme kon inoes. Nieu-Seeland is in ‘n vroeër rondte verkies.

Turkye speel glo volgens waarnemers ‘n onverkwiklike rol in die ondersteuning van ISIS in Sirië en Irak.

Intussen het president Jacob Zuma Turkse sakelui verseker dat toekomstige beleggings in Suid-Afrika in ‘n sakevriendelike omgewing ontvang sal word.

Zuma was die eregas by die tweede Sake-toekennings van die Suid-Afrikaanse-Turkse Sakevereniging in Sandton. ‘

Die Turkse afgevaardigdes het onderneem om te help met werkskepping en die ophef van gemeenskappe deur middel van die ontwikkeling van klein sake-ondernemings.

Verskeie maatskappye van die grootste sake-federasie in Turkye, Tuscon, doen sake in Suid-Afrika.

AussieGate: Indonesië kook oor bure se verraad

aussiegateIndonesiërs het dié week van woede gekook oor die verraad van hul bure ná onthullings dat Australië se Seine-direktoraat die selfone van senior Indonesiese regeringsamptenare , insluitend President Susilo Bambang Yudhoyono afgeluister het, en die ergste van alles, sy vrou, Ani Yudhoyono s’n ook.

Aussie-intelligensie het op die einste senior Indonesiese kabinetsamptenare gespioeneer wat, soos die president, as stoere bondgenote van die VSA en Australië beskou word.

Hierdie elektroniese spioenasie is deel van die nou berugte geheime Vyf Oë wat die gesamentlike intelligensie insameling tussen die VSA, Brittanje, Kanada, Australië en Nieu-Seeland behels: Die sogenaamde “witman se spioenasie-agentskap” wat Suid-Afrika uitsluit.

Vyf Oë word gelei deur die Amerikaanse National Security Agency, en sy ander Anglelsaksiese lede tree as lojale junior vennote op wat op hul eie mense spioeneer. Hoeveel van hulle plaaslike data oorgedra word na Washington is onbekend, maar dit is waarskynlik aansienlik.

Dit is onlangs aan die lig gebring dat die Amerikaanse NSA inligting oor Amerikaanse burgers aan ‘n ander bondgenoot, Israel, beskikbaar stel.

Die redakteur van die Jakarta Post, Meidyatama Suryodiningrat, voel diep beledig en persoonlik geraak deur die onthullings.

Indonesië en Australië werk al vir die afgelope twintig jaar aan ‘n beter verhouding.

Indonesië, met 248.000.000 mense is die naaste aan Australië se 23 miljoen mense, ‘n feit wat dikwels die hoogs xenofobiese Aussies senuweeagtig maak.

Australië se verdediging word deesdae deur Washington gewaarborg wat binnekort gestasioneer sal wees in die noorde van Australië, naby Indonesië.

Hierdie militêre besluit om Amerikaanse Seesoldate in die noorde te plaas hou min voordeel vir Australië in en het alleen daarvoor gesorg dat Indonesië en China op hul hoede gestel is.

Australië se nuwe konserwatiewe eerste minister, Tony Abbot, se arrogante houding nadat dit bekend geraak het dat hy op sy vriende spioeneer, het betrekkinge verder versuur.

President Yudhoyono het sy ambassadeur in Australië beveel om terug te keer, en talle gesamentlike projekte met die Aussies opgeskort.

Die belangrikste is dat Australië die betaling aan Indonesië van US$ 608.700.000 jaarliks ​as ‘n “hulpmiddel” om desperate asielsoekers uit die Midde-Ooste en Afghanistan na Australië te stop, opgeskort is. Dit sal egter net Australië ten nadele strek, alhoewel konserwatiewe kiesers verheug is.

Australië sukkel reeds met hul beeld weens hul “hartelose beleid” teenoor nie-blanke vlugtelinge. Omdat die land nog nooit daarin kon slaag om ‘n eie buitelandse beleid te formuleer wat onafhanklik van die Statebond is nie, sal hulle voortaan waarskynlik verder sukkel.

Kritici sê Australië is ‘n apartheidstaat. Terwyl Suid-Afrika deurentyd aangeval is, het Australië in dieselfde tyd ‘n uitsluitlik wit immigrasiebeleid nagestreef.

Intussen kry die VSA die skuld van Indonesiërs vir AussieGate. Amerika het groot beleggings in die hulpbronryke Indonesië, die wêreld se vierde mees bevolkte land met die grootste Moslembevolking.

Amerikaanse meningsvormers het uitgevaar teen Australië dat hulle nalatig en teenproduktief was om so ‘n belangrike bondgenoot en groeiende ekonomiese reus te antagoniseer en te beledig.

En dit alles net om uit te vind dat die president rugpyn het en sy vrou ‘n argument met haar dogter.

Piet Croucamp se algemene probleem met Afrikaners

Die probleem met blanke Suid-Afrikaners – kode vir Afrikaners – is dat hulle veralgemeen, verduidelik “politieke ontleder” en dosent, dr. Piet Croucamp, en hy sê dit sonder dat die lagwekkende ironie op enige waarneembare manier by hom registreer, en daar het ons dit, die woord, verkry vanuit die hoogte, per bromponie afgelewer, uitgedink onder ‘n kopdoek van die soort wat gewild is onder fiktiewe seerowers en kombuisbediendes.

Daar is nie ruimte vir ironie in sy uitsprake nie, nie soos hy dit sien nie, want, en hier’s die ding: Piet Croucamp is ‘n liberalis en liberaliste is ernstige mense, deurdronge soos hulle is met verontwaardiging en die vaste sekerheid oor wat ander mense moet doen. ‘n Liberale “politieke ontleder” is te verhewe om self aan politieke prosesse deel te neem – dit is vir die prole. Die goeie doktor is daar om kommentaar te lewer, baie soos ‘n bioloog wat opmerkings maak oor bakterieë wat hy deur ‘n mikroskoop dophou.

Piet Croucamp het baie raad vir die bakterieë. Hulle moet ‘n afkeer hê van segregasie, byvoorbeeld, maar daar is nie ‘n “ons” in sy “renons” nie, daarom gaan sy seun nie skool in Diepkloof nie, maar by Laerskool Louw Geldenhuys. So, as onse Piet eers begin  veralgemeen oor blankes wat veralgemeen kan hy in die algemeen nie ophou om te veralgemeen nie.

Die algemene Afrikaner is in die algemeen te bang vir algemene dinge, beduie hy volgens ‘n berig in Beeld, aan ‘n AHI kongres. Self, lei ons af, is die kopdoekridder nie bang vir “Zuma en Malema, wat ná Mandela se dood gaan gebeur, die instroming van onwettige immigrante, nasionalisering en regstellende aksie” nie. Wat is daar nou te vrese aan die finale aftakeling van die ekonomie, swart-teen-swartburgeroorlog, swart-teen-witburgeroorlog, hongersnood en volksmoord? Mense wat teëstribbel om in hulle beddens vermoor te word, is gewoonweg kortsigtig. Hulle sien eenmaal nou maar net nie die “groot prentjie” nie.

Wat is hierdie “groot prentjie?” vra jy die liberalis. Hy weet nie, maar die groot prentjie is gewis belangrik en liberaliste het besitsreg daaroor. Een ding waarvan hulle ewe seker is, is dat blanke mense verkeerd is. Waaroor? Dit maak nie saak nie. Hulle is net verkeerd. En hoekom is hulle verkeerd? Want hulle is blank. Maklik.

Swart mense is “in die algemeen gematig en het gewone middelklasbehoeftes. Hulle ontwikkel weerstand teen swak landbestuur. Aktivisme verloor momentum.” Natuurlik, Dok, en dis hoekom tweederdes van hulle volgende jaar weer vir die ANC gaan stem, al daardie goeie gematigde swart middelklasmense.

“Die regse element onder wittes is waarskynlik groter as die linkse element onder swartes,” postuleer hy sonder om te blik of te bloos. Hy weet dit is só want hy het op sy eie al die blanke regses en al die swart linkses gaan tel en afgetrek en gemaal en gedeel. Of hy sou moes, as hy nie ‘n liberalis was nie, maar nou is hy een so hy mag veralgemeen. Niemand verwag in  elk geval dat die liberalis hom aan waarheid en werklikheid sal steur nie.

Daar is darem wel uitsprake wat hy op statistiek baseer, soos byvoorbeeld dat ‘n vrou se kans statisties groter is om deur haar man vermoor te word as deur ‘n swart mens. Jip. Dis wat die doktor sê, en as die doktor so sê, hoe kan dit anders wees? So, kou weer aan hierdie brokkie: Meer vroue, blank en swart, word deur hulle blanke mans vermoor as wat in die – errr – algemeen deur swart mense vermoor word. Tyd het net nie toegelaat dat Croucamp vir die gehoor kon wys waar hy dié statistiek raakgeloop het nie. Boonop het ‘n blanke vrou die gerusstelling om te weet wanneer sy wel deur ‘n swart man vermoor word, dat dit darem nie deur haar  man is nie.

Regstellende aksie, sê hy, en hy kan praat want hy is mos ‘n liberalis wat nie sy pos deur regstellende aksie verloor het nie, “berokken wit mense ook min skade”. Net 5,7% van hulle is werkloos (en dis vir die doeleindes van die gesprek onnodig om te noem dat honderdduisende van dié wat nie werkloos is nie in Australië, Nieu-Seeland, Kanada, die Midde-Ooste en Brittanje werk. Heeltemal onnodig.) Croucamp voel ook nie gelei om te meld dat die werklike roes van regstellende aksie te sien is in slaggate, riool in die strate, grootskaalse vermorsing, ineenstorting van gesondheidsdienste en onderwys en veiligheidsmagte en staatsinstellings en die mynbedryf en landbou en die omgewing en… wel, eintlik alles nie.

Maar bekommer julle nie, kleingelowiges, is sy oproep. Al wat moet gebeur, is dat “wit grond”, (natuurlik nie syne nie, want hy is ‘n liberalis) oorgedra moet word na swart mense en húlle sal dan in een helder oomblik ontkiem in woekerende, wakker, winsspuwende entrepreneurs en – siemsallabiem! – die ekonomie is gered en daar is oor die algemeen vrede in die algemene Republiek van Paradyszanië.

“Moenie vir die regering wag om dinge te laat gebeur nie,” sê hy. “Maak byvoorbeeld self voorsiening vir jou kind se onderwys.” Soos vermoedelik om hulle Laerskool Louw Geldenhuys toe te stuur.

“Tegnologie,” gaan hy voort, “gaan die verskil maak tussen arm en ryk.” En natuurlik, as daar ‘n verskil tussen arm en ryk is, weet ons, moet blankes vir swart mense geld gee.

Hy reken “ons land het tegniese mense met sakevaardighede nodig”. Dis nou mense heeltemal anders as kopdoekdraende “politieke ontleders”. Nou is dit ook so dat ons sulke “tegniese mense met sakevaardighede” het. Weens regstellende aksie werk hulle in Auckland, Sydney en Londen.

Volgens Croucamp, berig Beeld, is die “kleinsakesektor die antwoord om werkloosheid te bekamp”. En hiér het hy gerusstellende nuus: “Die staat besef nou dat mense wat die ekonomie kan bevorder, in staat gestel moet word om meer werk te skep.” Ja, wel, nou, kyk, as die ANC so besluit sal dit mos so wees. Waarvoor is die algemene blanke dan so in die algemeen bekommerd?

Maar miskien is Croucamp tóg reg. Miskien kan daar iets goeds selfs uit regstellende aksie kom. Laat UJ gerus ‘n swarte as “politieke ontleder” en dosent aanstel – met of sonder ‘n jaarlikse kopdoektoelaag. Die vet weet, hy kan nie swakker wees as die huidige aanstelling nie – oor die algemeen.

[followbutton username=’GustavSVenter’ count=’false’ lang=’en’ theme=’light’]

Proteas eindig laaste in groep

Laaste. Heel, heel laaste. Dis waar die Proteas in hulle groep in die IKR se Kampioenetrofee-toernooi geëindig het. Hulle het na die agterosposisie gedaal toe die geminagte Nieu-Seelanders gister die ewe verguisde Engelse span op die Wanderers met vier paaltjies verslaan het. Dié twee sukkelspanne is nou deur na die halfeindrondte van die toernooi terwyl die hoogaangeprese Sri Lankane saam met Suid-Afrika saggies by die agterdeur moet uitsluip huis toe.

Die Swartpette het die Rose op ‘n Wanderers-blad vol speserye deurmekaar geboul en vir 146 lopies uitgehaal. Daarna het hulle swaar getrek om die karige telling te haal, hoewel dit aanvanklik soos so maklik soos val uit ‘n boom gelyk het.  Brendan McCullum en Martin Guptill het die bal, nou nie met uitgelatenheid nie, maar met uiterste gemak rondgedruk en getrek en het meer as helfte van die lopies aangeteken voordat McCullum op 48 en later Guptill op 53 uit is.

Daarna het die senuwees, die nukkerige kolfblad en Stuart Broad vol skoongesig aggressie die middelorde laat bewe het. Uiteindelik het Daniel Vettori met al sy onverstoorbaarheid die wa oor die kruin gestoot. Met dié oorwinning eindig die ondergewaardeerde Nieu-Seelanders bo in hulle groep met Engeland tweede.

Die twee superspanne, Sri Lanka en alewige stikkers, Suid-Afrika, het sterte netjies tussen die bene opgetrek en bedeesd die toernooi verlaat.

купить липецк аксессуары для шиноремонтаФільчаков прокурор

Halfpas-Proteas goed genoeg vir Swart Pette

Die Proteas het gister geen spiere verrek om die Nieu-Seelanders in Verwoerdburg te klop nie. Nogtans is hierdie nog nie ‘n span wat lyk of al die werkende dele in posisie geklik het nie. Tog is die tekens daar dat hierdie span ‘n wedstryd of twee daarvan is om soos die meedoënlose masjien van die vorige seisoen te lyk. Nieu-Seeland is inderdaad ‘n span wat niks dreigender lyk as ‘n pak malvalekkers nie, maar die Suid-Afrikaners het op alle gebiede tog ‘n snarsie akkurater, vinniger en meer doelgerig gelyk.

Wayne Parnell was weereens spandabelrig met lopies, maar het darem vyf paaltjies gekoop al was dit teen Woolworths-pryse van 7,12 lopies per boulbeurt. Dale Steyn het minder paaltjies gekry maar sy knaende en onstuimige boulwerk het net 32 lopies in een bal minder as tien boulbeurte afgestaan. Parnell was waarskynlik die begunstigde toe kolwers uit pure verligting aan die einde van elke Steyn-boulbeurt probeer het om Parnell se boulwerk te kasty. Dis ‘n strategie wat met peperduur paaltjies beboet is.

Lopies het eers in ‘n skaflike vloed gekom, maar het toenemend opgedroog. Roelof van der Merwe en Johan Botha, op pad na iets soos sy gewone vorm, het die kraantjie nog stywer toegedraai.  Van der Merwe het lopies met die iesegrimmigheid van ‘n Skot afgestaan en het twee paaltjies vir 35 geneem.

Brendan McCullum het ‘n ongewone 68 balle verbruik vir sy 44 lopies voordat hy skuins agter sy rug uitgevang is deur JP Duminy van Johan Botha se kort bal af. Daarna het Ross Taylor vasgeskop asof hy ‘n vyfdaagse toets probeer red. Hy het uiteindelik op 72 die toneel verlaat. Die gebruiklike einde-van-die-beurt aanslag het uitgeflikker toe kolwers een na die ander terug paviljoen toe gedruipstert het met enkele lopies op hulle telkaarte. Die 213 lopies wat hulle aangeteken het, weliswaar op ‘n growwe kolfblad, het nooit na ‘n wentelling gelyk nie.

Graeme Smith het gou die harde werk aan die res oorgelaat toe hy hondmak uit is na ‘n skephoutjie na ‘n kort diepby met sy telling op 7. Hashim Amla was die ene onskouspelagtige konsentrasie waar rondom  die Proteas die beurt gekonstrueer het. Kallis was meer dominerend vir 36 lopies van 39 balle. Maar, nie vir die eerste keer nie, was dit AB de Villiers wat waaksaamheid met waaghalsigheid gekombineer het vir ‘n gepoleerde 70 lopies van 76 balle. Albie Morkel het ‘n selfversekerde 19 lopies vir die verbruik van 14 balle gewiks.

Volgende op die Groen-en-Goud spyskaart is die Engelse. Wonderwerke gebeur, maar as die Proteas enigsins verbeter, is ‘n wonderwerk wat dit sal verg vir die Engelse om te wen.

детский магазин игрушкиФильчаков