Leon Lemmer: Politici met lang oë

Nadat Nelson Mandela uit die tronk vrygelaat is, is sy lewensloop datumgewys in Die Burger aangestip. Omdat toegelaat is dat hy oornag van terroris tot vryheidsvegter en selfs heilige getransformeer is, is Mandela se eerste huwelik verswyg. Dat hy as getroude man en flambojante laventelhaan in sy groot Amerikaanse Oldsmobile-motor met vroue soos Winnie rondgeflenter het, is doelbewus weggelaat. Wat by Mandela opgeval het, is “his weakness for women … especially the pretty ones” (David James Smith, Young Mandela, London: Weidenfeld & Nicolson, 2010, p 109). Mandela het self erken: “I led a thoroughly immoral life,” maar op ‘n absurde manier word hy “widely regarded as … perhaps our greatest living beacon of moral authority” (97). “It was hard to accept that family was so unimportant in the scheme of his life” (161). Toe hoogs uitsonderlik ‘n onderhoud met Mandela se eerste vrou, Evelyn Mase, gevoer is, het sy opgemerk dat sy nie verstaan hoe enigeen hom as ‘n heilige kon beskou nie. Fred Bridgland “found her fuming gently at the manner in which her ex-husband’s release [from prison in 1990] was being compared to the second coming of Christ” (59).

Sedertdien is Mandela se drie huwelike in so ‘n mate deur Jacob Zuma getroef dat “die vader van ons jong demokrasie” skynbaar opnuut heilig geword het. Oor Zuma skryf Ben Turok: “Over the years there have been persistent rumours that he tended to be overfriendly with young female cadres in the camps and particularly at Somafco, the ANC school in Tanzania” (With my head above the parapet: An insider account of the ANC in power, Auckland Park: Jacana, 2014, p 78). Ook: “Zuma also came in for some ridicule over his personal life, especially his marriages and extra-marital affairs” (158).

Ronnie Kasrils skryf in sy boek, A simple man: Kasrils and the Zuma enigma (Auckland Park: Jacana, 2017), oor hulle terugkeer uit ballingskap: “My one-time friend Jacob Zuma had returned home to a previous wife in rural Zululand, and at least two wives from exile, with nine children between them, and several other offspring fathered over the years” (p 16). Een van laasgenoemde twee vroue was Kate Mantsho, wat Zuma in Maputo, Mosambiek, leer ken het. Sy het in 2000 selfdood gepleeg. Sy het ‘n nota nagelaat: “‘Life had been hell’ living with him; ‘bitter’ and ‘painful’, she wrote” (28). In Adriaan Basson se boek, Zuma exposed (Johannesburg: Jonathan Ball, 2012), is daar ‘n foto van Gloria Zuma, “Zuma’s sixth wife,” en langsaan ‘n foto van Sonono Khoza, “Zuma’s lover and mother of his child” (p xiv).

Oor die Khwezi- (eintlik Fezekile Ntsukela Kuzwayo) verkragtingsaanklag teen Zuma in 2005 skryf Kasrils: “I knew Zuma’s liking for female flesh” (106) en “knowing his notorious incapacity to control his libido” (112). Khwezi was lesbies en MIV-positief (109). Zuma was 61 en sy 31 jaar oud (113). Zuma is vrygespreek maar “he never apologised to Fezeka or to Beauty Kuzwayo [her mother]” (115). “In the court of public opinion there were no doubts. Zuma had escaped a guilty verdict on the charge of rape” (119-120). “Following the rape trial, the ANC leadership compelled Zuma to pledge that he would no longer engage in extramarital sex, which he soon flouted” (118).

In sy outobiografie skryf FW de Klerk van sy “commitment to Christian values,” wat in dieselfde asem genoem word as sy “responsibility for assuring the best possible future for my own people” (The last trek – A new beginning London: Macmillan, 1998, p xviii). “I had become an important role model in more than just politics” (367). De Klerk roem hierop onmiddellik nadat hy oor sy egskeiding van sy eerste vrou, Marike, weens sy owerspel met Elita Georgiadis, later sy tweede vrou, geskryf het. “Throughout my political career I sincerely tried to separate my personal problems from my political responsibilities” (368). Sedert 1994 ervaar ons daagliks eerstehands in hoeverre De Klerk sy verantwoordelikheid teenoor die blanke kiesers en hulle nageslag nagekom het.

FW de Klerk se ouer broer, Willem (Wimpie, van verlig/verkramp- en Boetman-faam), het destyds aan sy kleinboet die raad gegee dat hy sy egskeiding so vinnig moontlik moet afhandel. Willem was toe reeds self deur sy egskeiding van sy eerste vrou. Hy het toe met sy mede-dosent in kommunikasiekunde aan die Randse Afrikaanse Universiteit, Nina Overton,* getrou. Willem het graag vertel dat hy as dosent uit Potchefstroom weg is omdat hy gedans het, maar van sy studente het aan my genoem dat sy probleem was dat hy, soos Mandela, te lief vir mooi vroue was.

[* In die politieke literatuur kom ‘n mens dikwels die frase “Overton window” teë. Dit is nie na Nina vernoem nie, maar na Joseph Overton (1960-2003). Hierdie venster omraam die idees, veral van ‘n politieke (of breër: ideologiese) aard, wat in ‘n bepaalde (bv die huidige) geestesklimaat in openbare gesprekke aanvaarbaar is of geduld word. Tans is ons sekerlik uitgelewer aan politieke korrektheid, wat een van die manifestasies van kulturele marxisme is. Politieke inkorrektheid (en dus Praag) val buite die Overton-venster. Glenn Beck het ‘n gewilde roman hieroor geskryf: The Overton window (2010, 480p; Amazon Kindle $2,27). In die nuwe Suid-Afrika word al hoe groter beperkings geplaas op wat blankes mag sê. Hulle Overton-venster word al hoe kleiner. Die uitdrukkingsvryheid van swartes, daarenteen, word feitlik in geen opsig aan bande gelê. Vir hulle is daar eintlik nie ‘n Overton-venster nie. Dalk is hulle venster gesteel.]

Dit bring my by ‘n politikus wat vanweë sy tweede huwelik verwant aan hierdie De Klerks is. Ek verwys na Johannes Gerhardus (Hans) Strijdom (1893-1958), ‘n eertydse eerste minister (1954-1958). Strijdom het in 1931 met Susan, die suster van Willem en FW se pa, Jan de Klerk, getrou. Hiermee het Strijdom verwantskap met die Doppers verkry, wat ironies is omdat dit juis die Doppers was wat vergaderings van die Nasionale Party ontwrig het as die gehoor dit gewaag het om gesange te sing (Bloomberg, bron hier onder, p 147-148). Hoewel Jan teen 1954 nog geen politieke pos beklee het nie, het Strijdom sy swaer as ‘n minister in sy kabinet aangestel. Dit is wyd en tereg as nepotisme veroordeel. Hoe uiters nadelig so ‘n vergryp kan wees, blyk uit die feit dat Jan, Willem en FW se betrokkenheid by die politiek tot hierdie misstap teruggevoer kan word. In 1990/94 het dit tot die ondergang van die blanke bewind gelei; iets wat Strijdom sekerlik glad nie begeer het nie.

Oor Strijdom se eerste huwelik is meesal geswyg. Andersins is net vaagweg daarna verwys. Soms is beweer dat Strydom se eerste vrou ‘n Engelse aktrise was. Onlangs is ‘n boek gepubliseer wat in besonderhede oor die gebeure handel: David Bloomberg, The lion and the thespian: The true story of prime minister JG Strydom’s marriage to the actress Marda Vanne (Johannesburg: Bookstorm, 2017, 335p, R300). In Kaapstad was Bloomberg (gebore in 1932) as regspraktisyn bekend, asook in teatergeledere. As polities oorverligte was hy ‘n raadslid van Kaapstad en van 1973 tot 1975 ook die burgemeester. In 1988, toe dit waarvoor hy hom beywer het, naamlik ‘n swart regering, al hoe meer ‘n moontlikheid geword het, het Bloomberg eers na Engeland uitgewyk en hom daarna in Switserland gevestig.

Bloomberg is een van baie anti-apartheidsaktiviste wat die omstandighede in die nuwe Suid-Afrika as onleefbaar beskou en gevolglik geëmigreer het. Deel van Bloomberg se politieke byderwetsheid blyk uit die buitensporige mate waarin hy in hierdie boek homoseksualiteit goedpraat. Wanneer hy Strijdom laat sê: “Sexual preferences have no place in Afrikaner society” (p 148), dateer hy ‘n hedendaagse kwessie terug tot die 1920’s. Ook wanneer hy beweer dat Strijdom tydens ‘n politieke vergadering nie die aanspreekvorm “dames en here” gebruik het nie (152), maar soos die swartes deesdae van “brothers and sisters” gepraat het (148). Ook verwysings na mense wat meer ruimte/”space” in ‘n verhouding wil hê (170, 304), klink erg hedendaags.

Die leeu waarna in die boektitel verwys word, is Hans Strijdom, wat in politieke geledere as die Leeu van die Noorde bekend gestaan het. Die aktrise waarna verwys word, is Margaretha van Hulsteyn, wat die verhoognaam Marda Vanne aangeneem het omdat dit meer aanvaarbaar in Britse teatergeledere is. “A name that tripped a little more easily off the tongue might be more acceptable to English audiences” (61). Die “Vanne” is ‘n aanpassing van Van Hulsteyn (62). Daar word beweer dat Strijdom na aanleiding hiervan ook sy van na Strydom verander het (229), maar ek hou by die meer gebruiklike en oorspronklike spelling van Hans se van. “Thespian” is “a fancy name for an actor or actress … It comes from a fellow called Thespis, an early actor in Ancient Greece” (p 237). Die outeur stal deurgaans sy grondige kennis en ervaring van die teater uit.

Die werk word aangebied as “a biographical novel based on the true story of the marriage, in 1924, of JG Strijdom … to the actress Marda Vanne” (vii). Fiktiewe tonele en dialoog is bygevoeg, asook ‘n vyftal karakters (viii), om die boek meer leesbaar te maak. Hou veral die fiktiewe aard van die dialoog in gedagte. Dit lyk asof die navorsing oor die toneelspelers deeglik gedoen is; minder so wat Strijdom betref. Die outeur gaan taamlik loslit om met historiese gebeure, bv die Suid-Afrikaanse politiek. Hiervoor het hy skynbaar op sy algemene kennis en geheue gesteun. Byvoorbeeld, volgens Hermann Giliomee het die Franse Hugenote tussen 1688 en 1700 in die Kaap aangekom, terwyl Bloomberg wyd van die merk is met “with the arrival of the Huguenots in the 1830s” (148).

Margaretha (1896-1970) was die dogter van ‘n Pretoriase advokaat, sir Willem van Hulsteyn (gebore in 1865), wat as ‘n 15-jarige uit Nederland geëmigreer en hom in Pretoria gevestig het. Sy titel het hy van die Britte ontvang ter erkenning van die dienste wat hy aan hulle tydens die Anglo-Boere-oorlog gelewer het (5). Na die oorlog het Willem egter sterk Afrikaner- en Afrikaansgesind geword. Margaretha was egter ‘n “non-conformist” en ‘n “tomboy” met ‘n sterk wil (6). Haar aggressiwiteit het uiting in “many scraps” gevind, gevolglik het ‘n onderwyser haar die bynaam Scrappy gegee (7). Later sê sy: “I was never a committed Christian … I’m probably agnostic” (175). Ek gebruik voortaan die name Hans en Scrappy.

Scrappy was “flirtatious” en daar was van vroeg af twyfel “to which side of the divide” haar seksualiteit sou ontwikkel (16). Sy was versot op toneelspel en van jongs af “flirt with the actors and actresses” (19). Sy wou egter nie ‘n Afrikaanse aktrise wees nie. Sy het gedink Afrikaanse dramaturge se “outlook is too confined … British plays are far more cultured and cosmopolitan” (26). Sy wou na Engeland gaan vir opleiding as aktrise en bowenal om haar uitspraak van Engels te verbeter (26). Scrappy het op ‘n jong ouderdom die rookgewoonte aangeleer. “This habit gave her additional sophistication” (25).

Terwyl die Van Hulsteyn-gesin in 1912 in Muizenberg vakansie gehou het, het sy as 16-jarige ‘n seksuele verhouding met ‘n jong digter en skilder, Isaac Rosenberg (1890-1918), gehad. Rosenberg is homoseksueel (44) en Scrappy neig lesbies, maar “it’s not a sin” (45). Vir my is die irriterendste kenmerk van die boek die manier waarop Bloomberg vir Rosenberg en later vir Scrappy gebruik om nie net Joodse kultuur te verduidelik nie, maar om alles wat Joods is positief voor te stel en te propageer. Vir hierdie doel word Strijdom erg anti-semities uitgebeeld met Scrappy wat hom nie net oor die Jode teenspreek nie, maar ook oor sy anti-Britse en anti-swart gesindheid. Van Hans word gesê: “His vitriolic dislike of anything Jewish or English and his denigration of people whose skins were darker than his own suggested to Scrappy a person lacking culture and refinement” (164). “There are brilliant Jews in the world who have done much for humankind” (138).

Scrappy sê: “I’ve met a number of Jews and they have all been kind and understanding people, so wise. What makes them cleverer than others? Do you think they really are God’s Chosen People?” (211). Bloomberg dink sekerlik so. Hy laat Gerard Moerdijk sê: “The volk generally resent the Jews being more successful than they are” (212). Shakespeare word soos volg aangehaal: “Hath not a Jew eyes? Hath not a Jew hands, organs, dimensions, senses, affections, passions … If you prick us, do we not bleed?” (138, ook 35). Hans werp teë: “We Afrikaners have our own identity. We have no room for Jews; they cannot be assimilated into our volk … There is no such thing as a good Jew” (139). As teenvoeter verwys Bloomberg na die Boerejode, maar hy spel dit “Boerejoode” (138, 179). Bloomberg sorg dat Eugène Marais die volgende lof aan Jode toeswaai: “Jews … are an extraordinary race and their contribution to the cultural, intellectual, scientific and technological evolution of humankind has been immense … no other race or group of people has even come close in matching, proportionally, Jewish abilities and accomplishments” (178).

Hans is op die plaas Klipfontein in die distrik Willowmore gebore. Hy het hom aan die Victoria College op Stellenbosch in die regte bekwaam (20) en daarna op Nylstroom gepraktiseer (49). Hy was kaptein van die plaaslike rugbyspan (50) en lid van die onlangs gestigte Nasionale Party (21). Hans het die ná-oorlogse Afrikanernasionalisme onderskryf: een volk en een taal. “My people, the Afrikaners, have to be reborn and emerge young and creative and a force to be reckoned with – in business and in politics. If we are not able to do this, there is a fear that we will be wiped out as a people … I find it very difficult to develop any kind of loyalty towards the British. We are a different breed and it is my fear that unless we are very strong our people will be eliminated” (23).

Volgens Hans “the war is not over – it is only half-time. Afrikaner nationalism is on the rise. We suffered enough at the hands of the British. The war was caused by the British. They have lived off our land – and we will get it back” (51). Die laaste sinsnede is later deur Nelson Mandela met pro-swart en anti-blanke motiewe geëggo. Hans word beskryf as “honest … dedicated and incorruptible” (50, ook 133) en as “trustworthy, reliable, God-fearing and loving” (211). “A man of granite determination and huge confidence” (83). “An unabashed and unapologetic champion of white supremacy” (293).

Aan die begin van 1915 vertrek Scrappy, nie sonder aanvanklike teenstand van haar ouers nie, na Engeland en skryf as student in by die Central School for Speech Training and Dramatic Art in Londen (52). Sy is beïndruk met die toneelspel van ‘n opkomende aktrise, Gwen Ffrangcon-Davies (1891-1992), en skryf as ‘n bewonderaar ‘n brief aan haar. Gwen is lesbies en ‘n Christian Scientist (59, 121). Ná ‘n jaar het Scrappy weens die uitbreking van die Eerste Wêreldoorlog na Suid-Afrika teruggekeer. “You have made great strides in remedying your accent … you almost sound British” (60). Terug in Suid-Afrika sê sy: “I don’t speak Afrikaans any longer” (66). “She avoided speaking in her mother tongue” (80). Scrappy woon en sosialiseer in boheemse geledere (70, 80) en tree in ‘n aantal Engelse toneelstukke op. Sy het ‘n “angelic appearance” maar “beneath it lay an enfant terrible who was mischievous, opinionated, promiscuous and even rebellious” (70). In 1918 tydens ‘n besoek aan Kaapstad kom sy weer vir Rosenberg teë, wat ‘n gedig aan haar opdra, maar haar ‘attempt at seduction … failed” (77). Scrappy sê aan Rosenberg: “Perhaps my passion is stronger than yours. I, I have to confess, have probably been promiscuous … Favouring my own gender, I suppose. But I have enjoyed dalliances on the other side too” (75-76). “Her flirtations were many and varied” (80). Sy korrespondeer met Gwen (80).

Scrappy se pa ken vir Hans en hulle woon een van sy politieke vergaderings in Pretoria by. “There was a fire and determination in the man’s eyes that Scrappy had not encountered before” (84). By die onthaal ná afloop van die vergadering word sy aan Hans voorgestel. Dit blyk toe dat Hans al vir Scrappy op die verhoog sien optree het, maar “I would be much happier if you were in the Afrikaans theatre” (85). Hans sê ook: “I have never left my fatherland … I have all the culture I need right here. Afrikaner culture” (86).

Scrappy keer in 1918 terug na Londen en verneem daar dat Rosenberg in Duitsland gesneuwel het (88). Haar Londense agent, Bernie Lewis, is ‘n karakter wat Bloomberg geskep het en hierdie Jood is te goed vir woorde. Lewis sê: “I am a mensch, I assure you … Yiddish. A man of integrity” (95). Scrappy ontmoet vir Gwen, maar hulle kan nie saambly soos Scrappy dit wil hê nie. Gwen sê: “There is a [married] man who has being paying me a lot of attention lately” (100). “This would not be my first choice – my body does not yearn for a man, but in its own way it’s quite thrilling to be in the arms of a handsome man” (101). “A thoroughly deflated and disillusioned Scrappy” gaan terug na haar Londense blyplek en drink sjerrie. “Her excessive drinking and smoking” (136, ook 206) sou ‘n al hoe meer vernietigende rol in haar lewe speel. “The Boers prefer brandy” (118); iets wat sy uitgeleef het (123, 125). Sy speel ses maande lank in toneelstukke in Birmingham (106). Werk is skaars omdat die gewildheid van radio inbreuk op teatergang maak en klankrolprente na verwagting spoedig lewende opvoerings ernstig sou kortwiek (105).

Hierna het Scrappy en Gwen saam in ‘n huurhuis in Londen gewoon (112). Die homoseksuele akteur, John Gielgud (1904-2000), was ‘n huisvriend. Hy het gesê: “Homosexual experience did not exclude those whose preferences lay elsewhere and that it was quite common for people to stray from their first gender of choice” (115). “The theatre … was regarded as a breeding ground for deviant behaviour” (116). “All forms of sexuality were accepted and tolerated by those in the theatre” (117). Maar Gielgud “in public … masquerades as a robust figure of the male sex” (118). Ook Gwen “chose to exercise discretion and presented to the public a much-feminised personality and lifestyle … Scrappy, on the other hand, was much less discreet” (116). Scrappy was nooit so bekend en beroemd soos Gielgud nie; ook nie in dieselfde mate as Gwen nie. “Scrappy did not achieve the same level of stardom as her companion” (114; ook 123). Haar agent sê aan haar: “You’re not the sex-kitten type” (274). Alec Waugh (1898-1981) skryf: Scrappy “lacked sex appeal on stage … She did not look embraceable” (Wikipedia). Soveel te meer vra ‘n mens jou af: Waarom het Hans aangetrokke tot haar gevoel? – hoewel sy dalk as jong meisie aantrekliker as later was.

Na ‘n afwesigheid van vyf jaar het Scrappy na Suid-Afrika teruggekeer om haar pa se 60ste verjaardag te vier (124). “After the sophistication of London [she] found it difficult to fit in to essentially Afrikaner provincial life in Pretoria in 1923 [1925?]” (127). “In her youth, father and daughter had had a special relationship but the more she became involved in theatre, the more they drifted apart” (128). Bloomberg doen deurgaans moeite om die Britse lewenswyse te verheerlik en te beklemtoon hoe agterlik Afrikaners is. Scrappy se pa sê aan haar: “I now know where my roots are and I stand tall as a proud Afrikaner. The move in this country is towards Afrikaner solidarity and nationalism, and the volk, at least, are not going to tolerate [Jan] Smuts’s love affair with foreign countries, particularly the British” (131).

Scrappy ontmoet weer vir Hans nadat haar pa gesê het: “Whenever he sees me he asks about you … He made me promise you’d call him when you got home” (132). Scrappy is pro-Brits, maar Hans sê: “I cannot forgive. And I refuse to forget. Feelings here run very deep. The British are still here – but this is our country; it belongs to the volk” (134). “[I] am prepared to give my life to ensure that this country remains a white Afrikaner nation” (140). Wat het Hans van Scrappy verwag? “To be my partner in building a new country for the Afrikaner people. A South Africa that would be able to compete with other great countries of the world” (142).

Op ‘n politieke vergadering sê Hans: “The white man must rule, and rule firmly with an iron fist” (150). “This is a white man’s country and it has to stay that way” (151). Dan lê Bloomberg hierdie woorde in Hans se mond: “I will propose that we get rid of all the Jews!” (154). Hans en Barry Hertzog stem saam “racial separation is imperative to the interests of our volk … [It] is also in the best interests of Native culture and traditions … it is in their own interest too” (202).

In Nylstroom is die digter, Eugène Marais (1871-1936), en die argitek, Gerard Moerdijk (1890-1958), Hans se grootste huisvriende (162). Soos van Scrappy verwag kon word, word haar verhouding met Hans in Nylstroom dadelik van ‘n intieme seksuele aard. Hulle “rapidly moved from park to first gear” (167). Hoe is dit moontlik dat twee sulke teenoorgesteldes mekaar kon vind? Scrappy het dit later soos volg verduidelik. “When I first met him I did not believe we could even be friends … while I was astonished at his abilities as an orator, I have to confess that I found him a little arrogant and bombastic. And I certainly didn’t share many of his political views. Since then, I’ve got to know him much better … He is undoubtedly a strong man – something I admire – fiercely patriotic, a nationalist, and uncompromising in his politics. He is also, of course, anti-British, anti-Native and anti-Semitic … he is also very intelligent, kind. And he seems to like me – a lot! There are two sides to the man. When addressing a meeting, he is like a lion; politically ruthless, he seems to cast a spell over his audience … He believes every word he says. Off stage, with me, he is gentle and tender” (193-194).

Hans vra haar om met hom te trou (196). Scrappy reageer: “I need time to sort myself out” (196). “I do not share many of the views that define your manifesto” (197). “I don’t hate the British the way you do” (198). Sy hou ook nie van sy “hatred of the Jews” nie (198). “I would worry about your irrational fear of the Natives. You see them very differently to the way I do, as partners in the new Union” (199). Hier het Bloomberg nuwe Suid-Afrika-retoriek tot die 1920’s terugdateer. “We do have these fundamental differences” (199). “I find many of his political views abhorrent” (210). “She did not agree with many of his extreme right-wing views” (207). Sy gaan terug na Londen.

Wanneer Scrappy terugkeer na Pretoria en Nylstroom is daar in kerklike en politieke geledere beswaar teen die sonde van “premarital and extramarital sex” (217) waarin sy en Hans lewe en ook teen haar gehegtheid aan die Engelse (222). Druk word uitgeoefen dat hulle moet trou (223). Hulle raak verloof en Scrappy wil dáár die streep trek. “Why can’t we just go on being engaged?” (233). Daarna stel sy voor: “Say I agree to marry you for a year” (235). Grondliggend aan haar twyfel is nie net Hans se politiek nie maar ook die aard van haar seksualiteit. Hans aanvaar hierdie kompromie in die hoop dat sy hulle huwelik onbepaald sou voortsit (236).

Die huwelik buite gemeenskap van goedere word op 7 Januarie 1924 volgens Scrappy se voorkeure voltrek voor ‘n magistraat, genaamd Wollaston, te Caledonplein, Kaapstad (239). Hans se ouers en sy ouer broer, Matthys, daag vir die onthaal in die Hotel Alexandra in Muizenberg op; nie sy drie ander broers en suster nie (239, 241). In ‘n tydskrifartikel word Hans se ouers as “one of the old pioneer families that settled at Oudshoorn” beskryf (244). Bloomberg noem dat Hans se ouers van Willowmore gekom het en het die vermetelheid om die Strijdoms “unsophisticated farmers” te noem (241). Alles wat Joods is, is volgens Bloomberg wonderlik. Hy vertel, blykbaar met smaak, dat Hans tydens die huweliksonthaal roomys wou hê en toe meegedeel is dat dit nie in ‘n “kosher hotel” verskaf kon word nie. Bloomberg verduidelik wat dit beteken: “We follow the Jewish dietary laws, ‘Kashrut’, which is the separation of meat and dairy. You have already eaten meat and this cannot be followed by ice cream, which is dairy” (245).

Die egpaar bring hulle wittebrood in Hermanus deur (245), gevolg deur ‘n geselligheid in Pretoria (246). Scrappy lig Gwen per brief in oor die gebeure: “I just got used to the relationship and I guess I must now admit to myself, at least, that I am attracted to both men and women … I have told Hans that I will stay married to him for at least one year but I don’t think he takes that seriously” (247). Gwen skryf terug: “I have difficulty in visualising you being married to a politician and living in a small country village. I never thought that you had the capacity to make such a volte-face from the life you were used to and were such a part of in London” (261).

Scrappy woon selde kerk saam met Hans by (252). “Scrappy had not been very successful in making friends with any of the women in Nylstroom. Those she did meet tended to be narrow-minded churchgoers entirely caught up in white nationalistic politics, and she found she had little in common with any of them” (254-255). “There isn’t a woman in this village with even the intellectual capacity of a bobbejaan for me to befriend” (258). Bloomberg sê dit via Scrappy van Afrikanervroue, maar hy durf dit nie van swartes skryf nie. “I’m bored stiff … life here for me is just so dreary” (255). “Dull in the extreme” (259). “The public knows me there [in London]; here I’m a nonentity – the wife of a politician … I don’t see myself as the demure, prim, conforming, churchgoing wife of an ultra-conservative nationalist member of parliament” (256-257). “Being his wife is a lonely experience” (260). “In order to alleviate the depression that had descended on her, she had to find a way of ending the marriage. It had all been a dreadful mistake and she felt that if she acted now she could return to London, pick up the pieces, retrieve her position as a successful actress, possibly resume a private life with Gwen” (263).

Scrappy bespreek haar situasie met Hans. Sy openbaar dat sy lesbies is. “That’s the way I am really … It’s just the way some people are born” (264). “Who knows how better to make love to a woman than another woman? Who knows a woman’s body better than another woman?” (266). Hans se standpunt is bybels gegrond: “It says that women who commit unnatural sexual acts behave immorally and shamefully. It describes sexual impurity as an act that degrades our bodies” (265). “He was grim-faced, clearly hurt and in shock” (265). “I am devastated, Scrappy … Shame on you that you could be so deceitful. You perpetrated a fraud on me … I am mortified” (267). Scrappy reageer: “What I’ve done to her [Gwen] – and to you – is despicable beyond words, I know, and I am deeply ashamed of myself. I have hurt the two people that I care most about” (267). “This life is not for me … I can’t allow myself to be condemned to Nylstroom – or even Pretoria – for the rest of my life. I have no real interest in politics; frankly, I’m bored out of my mind … I’m a city girl and … my future lies on the stage there [London]” (268). “I cannot go on living this lie” (270).

Scrappy is terug na Londen (270). “Her love for Gwen was undiminished” (271). “Heterosexual experience does not preclude a lesbian identity” (295). Tot haar spyt het sy Gwen ‘n jaar lank verruil “for an Afrikaner with whom she had little in common” (272). Gwen neem haar nie dadelik terug in haar huis nie. Gwen stel voor “we both keep our separate homes, certainly for the time being” (295). Gwen voer onder meer hierdie rede aan: “You seem to have a greater need for carnal pleasure than I do” (294).

“A distressed but not embittered Hans Strydom entered the process of adjusting to life without Scrappy” (275). “He … was living the lie that his wife’s absence was no more than temporary” (276). Hy besef egter dat Scrappy nie na hom sal terugkeer nie, gevolglik skryf hy aan haar dat hy om ‘n egskeiding op grond van verlating aansoek gaan doen (277). Sy stem in (278). Op 24 Desember 1924 slaag die aansoek om egskeiding (281). Hierna tree Scrappy in Amerika in ‘n toneelstuk op. Op 1 Februarie 1926 word die egskeidingsbevel skriftelik deur haar in New York City aanvaar (282). Op 12 November 1926 word hulle amptelik geskei (286). “Thus ended a marriage that had lasted some seven months of the parties living together, but which legally endured for two years before termination” (286). Scrappy se reaksie was: “That regretful period of my life is over. I am now a gay divorcee” (289).

“On 14 January 1931, JG Strydom MP, aged thirty-seven, married for the second time. His bride was the twenty-one-year-old Susanna (Susan) de Klerk, who had been born in Aliwal North. She came from a long, well-established line of Afrikaner political stock. Her father was the Reverend Willem Johannes de Klerk, who in 1914 was a founder member of the National Party, and her mother was Aletta Johanna van Rooy. Susan’s brother was Johannes (Jan) de Klerk, who had been born in Burghersdorp but grew up in Potchefstroom” (297). “In 1927, [Jan] de Klerk had married Hendrina Cornelia Coetzer whose father was also involved in Afrikaner politics” (298). Hulle het twee kinders gehad, Willem en FW.

Gwen en Scrappy het mettertyd ‘n eiendom “near Stambourne, about five miles from Finchingfield” (302), genaamd Tagley Cottage, in Essex gekoop. In 1936 het hulle na Suid-Afrika gekom (307) en onder meer Scrappy se ouers besoek. Ná ‘n afwesigheid van drie en ‘n halwe maand was hulle terug in Londen (309). “Although Gwen’s physical needs had waned, their relationship remained a loving one, despite Gwen knowing full well of Scrappy’s affairs with their joint friends, the novelist Angela du Maurier [1904-2002] and the stage director Margaret Webster [1905-1972], among others. Scrappy rationalised her behaviour by convincing herself that her strong libido required attention and that her relationship with Gwen had become an open one. Mutual friends long believed that Gwen’s life was dominated by her work, while Scrappy’s life revolved around her sexuality” (311).

In 1940 het Scrappy en Gwen weer na Suid-Afrika gekom om die gevare van die Tweede Wêreldoorlog te ontduik (314). Hulle het in die stede en op die platteland toneel gespeel (319), “but we know our own professional standards are not being met” (318). “The ladies were invited to have tea in Pretoria with King George VI and Queen Elizabeth during their 1947 royal visit to South Africa” (321). Ná die stigting van die Nasionale Toneelorganisasie het Scrappy van 1948 af in die NTO-raad gedien en van 1950 af as die NTO se artistieke adviseur gewerk (322). In 1950 is Gwen terug na Engeland (322). Scrappy het haar later gevolg maar eers nadat sy weens dronkbestuur gearresteer is (323). In 1952 was albei vir ‘n wyle terug in Suid-Afrika (324). Scrappy het die res van die jare vyftig plaaslik deurgebring. In 1954 het sy Hans per telegram geluk gewens met sy verkiesing as eerste minister (325). Volgens Bloomberg “Strydom was a naked racist and intransigent, and ruled his cabinet with an iron fist” (329). In 1965 het Scrappy Britse burgerskap aanvaar (325). Sy en Gwen het saam in Tagley Cottage gewoon. Na Scrappy se dood in 1970 (325) het Gwen in 1971 vir oulaas weer vir ‘n wyle in Suid-Afrika toneel gespeel (333).

Hans het weens sy troue met Scrappy spreekwoordelik ‘n perd opgeklim wat hy nie kon ry nie. Maar hy het nie ander mense benadeel nie en die skade aan sy openbare beeld redelik gou oorkom. FW de Klerk het egter met sy grondwetlike onderhandelings met terroriste en kommuniste, wat toegelaat is om feitlik ongesteurd hulle gewelddadige bedrywighede voort te sit, ‘n perd opgeklim wat die Europese beskawing, die land en blanke inwoners en hulle nageslag onberekenbare skade aangedoen het. Hans se misstap is mikroskopies klein in vergelyking met De Klerk se kolossale dwaasheid.

Franse terreuraanval faal dag na Macron se party wen

Die Franse polisie sê die kamikaze-aanval op die Champs-Elysees was ‘n gefaalde terreuraanval.

Die voertuigbestuurder wat gistermiddag met sy voertuig in ‘n polisiemotor vasgery het in Parys, was sedert 2015 op ‘n veiligheidslys, die sogenaamde “Fiche S” en was bekend aan sekerheidsagentskappe. ‘n Joernalis van Libération het gesê hy het ‘n ontploffing gesien.

Die aanvaller was volgens wetstoepassers ‘n lid van ‘n radikale djihadistegroep. Die man het aan sy beserings beswyk na die botsing. Die polisie het ‘n AK-47 aanvalsgeweer, handwapens en gashouers in sy motor gevind.

Niemand anders is in die voorval beseer nie, maar twee metrostasies moes gesluit word in die area wat graag deur toeriste besoek word.

Maandag se terreuraanval kom ‘n dag ná die einde van Frankryk se parlementsverkiesings waarin president Emmanuel Macron se party ‘n meerderheid gewen het, as gevolg van ‘n wegblystem van sowat 20 persent sedert 2012 om ‘n historiese hoogtepunt van 58 persent te bereik.

Die swaarste immigrante- en Moslem-gebied, te wete Seine-Saint-Denis langs Parys, het die hoogste wegblystem van die 102 departemente gehad.

Macron beplan om die huidige noodtoestand te normaliseer met ‘n formele wetsontwerp Woensdag, wat daarop dui dat die regering geen einde aan die vlaag van terreuraanvalle sien nie. Die land verkeer sedert 2015 onder ‘n noodtoestand.

Die Britse Eerste minister, Theresa May het intussen die voorval gisteroggend by ‘n moskee in Londen as ‘n “terreuraanval” op Moslems beskryf, alhoewel die polisie sê die man het alleen gehandel.

‘n Man, vermoedelik van Walliese afkoms, het met sy voertuig in ‘n groep mense by die moskee ingeploeg. Elf mense is beseer.

ISIS-ondersteuners het ‘n oproep vir wraak vir die Finsbury Park aanval gedoen. Die simpatiseerders bevraagteken hoekom die aanvaller, wat met ‘n mes gewapen was, nie deur die polisie geskiet is soos die aanvallers van die Londen-brug nie.

“Hoekom het die polisie nog nooit ‘n Kaffer (nie-gelowige) geskiet nie?” het een op die “War News” WhatsApp-groep gekla.

Hulle het ‘n beroep op fanatici gedoen om “wakker te word” en wraak te neem in die nasleep van die gebeurtenis.

Niemand het opgedaag nie

Intussen het ‘n Moslem-vredesmars teen Islamitiese ekstremisme en terrorisme in die Duitse stad Keulen meer wit liberale joernaliste as werklike Moslems gelok.

Die opvallende gebrek aan entoesiasme het nie die aandag van Duitse politici en media ontsnap nie. “Ek vind dit jammer dat meer joernaliste en polisiebeamptes vandag [in sentrale Keulen] as betogers opgedaag het,” het Michael Groschek, hoof van die kantoor van die Duitse Sosiaal-Demokratiese Party in Noord-Ryn-Wesfale, gesê.

Die optog, onder die slagspreuk, “Nie saam met ons nie”, is georganiseer deur prominente Moslemse openbare figure.

Alhoewel die geleentheid ondersteun is deur die meeste groot Duitse Moslem-verenigings, insluitende die Sentrale Raad van Moslems in Duitsland (ZMD) asook die Duitse Ahmadiyya-Moslemgemeenskap, het baie min Moslems eintlik gekom.

Die polisie is in groot getalle ontplooi, insluitend swaar gewapende onluspolisie, voor die optog, het die Duitse media berig.

Optoggangers het plakkate en baniere opgehou wat lees: “Moslems is nie te blameer nie”.

Dodetal kan styg na brand in Londense Moslemgebou

Die Britse polisie sê die dodetal na die brand in `n woonstelgebou in Londen het tot minstens 12 gestyg. Die woonstelgebou word hoofsaaklik deur Marokkane bewoon.

Op Twitter is daar gespekuleer dat dwelmhandelaars die gebou aan die brand gesteek het, maar dit kon nie bevestig word nie.

Sewentig pasiënte is in hospitale opgeneem en twintig van hulle se toestand is kritiek. Omstanders sê hulle het ligte aan die bokant van die gebou van 24 verdiepings en vasgekeerde mense met kinders voor vensters gesien.

Die polisiehoof, Stuart Cundy sê die dodetal sal waarskynlik nog verder styg. Cundy sê die soektog en opruimingswerk gaan nog lank duur.

Inwoners van die woonstelgebou het telkens oor die brandgevaar in die gebou gewaarsku en sê die afwerking van die gebou het moontlik bygedra dat die brand so vinnig versprei het.

CNN fabriseer nuus na ISIS verantwoordelikheid vir Londen-aanval aanvaar

CNN is uitgevang dat hulle nuus fabriseer in die nasleep van die ISIS-terroriste groep se dodelike aanval in die Verenigde Koninkryk se hoofstad, Londen.

CNN se Becky Anderson is in Londen gesien wat rekwisiete aan ‘n “vredesgroep” oorhandig om voor die kamera vas te hou. Die doelbewuste opvoering van nuus is vasgevang op video deur ‘n omstander, wat die beeldmateriaal na sy Twitter-rekening @markantro gestuur het.

Die nuusspan het selfs plakkate en voorafvervaardigde rekwisiete uitgereik en die groep afgerig voordat hulle verfilm is. Die beeldmateriaal is daarna as werklike nuus deur CNN uitgesaai.

Volgens @markantro is wit polisiebeamptes versoek om te vertrek en is vervang deur Asiatiese wetstoepassers vir die verfilming, maar het gou spore gemaak nadat die toneel verfilm is.

Die joernaliste wat die “vredesgroep” verfilm het, het die burgerlike joernalis smalend ‘n “naweek-vegter” genoem.

Die BBC het dieselfde toneelstukkie van CNN gebruik in hul eie nuusberig in die nasleep van die terreuraanval. Katie Hopkins, Britse radiopersoonlikheid, het die hoof van die BBC News, James Harding vir kommentaar genader, maar het nog geen antwoord ontvang nie. Die BBC het ook geweier om snitte uit te saai van terroriste wat sê: “Dit is vir Allah”.

Volgens Hopkins is dieselfde groep op verskeie plekke gebruik om nuus te “maak”. Sy vermoed dat hulle “te huur” is.

‘n Joernalis van die linkse koerant, The Guardian, het tydens die aanvalle getwiet dat hy “lag” terwyl mense gesteek en geslag word, maar @OwenJones84 het sy pos vinnig uitgevee. Owen Jones het op Twitter gesê: “Tans in ‘n kroeg in sentraal-Londen, vol mense wat lag en gesels. Niemand is bang of bekommerd nie.”

Volgens die plaaslike owerhede is minstens sewe mense dood en 48 beseer. Altesame 12 verdagtes, waaronder vier vroue, is in hegtenis geneem oor die aanvalle.

‘n Traumadokter wat met 12 van die slagoffers van die terreuraanval gewerk het, het gesê baie mense was so geskok dat hulle nie kon praat toe hulle by die hospitaal aankom nie.

Die dokter in beheer by die Royal London-hospitaal in Whitechapel het aan The Independent gesê die slagoffers kon net sit en staar terwyl hulle deur mediese personeel behandel is. Hy het gesê almal is sleg beseer in die voertuig- en mesaanval.

Op Saterdag om 22:08 plaaslike tyd (21:08 GMT) het ‘n voertuig niksvermoedende voetgangers op die London Bridge getref en na Borough Market gegaan waar die verdagtes op die mark onskuldige slagoffers begin steek het. Die aanvallers is deur die polisie doodgeskiet.

Die Amerikaanse president Donald Trump het die burgemeester van Londen, Sadiq Khan, na die Londense terreuraanval gekonfronteer. Hy het “politieke korrektheid” in sy kommentaar op Twitter gekritiseer ná die moorde in die Britse hoofstad.

Die Moslem-burgemeester van Londen, Khan, het verontwaardiging veroorsaak toe hy getwiet het: “Daar is geen rede om bekommerd te wees nie,” want in die loop van die volgende paar dae sal wetstoepassers ontplooi word.

In ‘n reeks twiets het die president, Donald Trump, die burgemeester se twiet uitmekaar getrek. “Ons moet ophou om polities korrek te wees en sekuriteit vir ons mense skep. As ons nie slim word nie, sal dit net erger word,” het die Amerikaanse president gesê.

“Ten minste sewe dood en 48 gewond in terreuraanvalle en burgemeester van Londen, sê daar is ‘geen rede om bekommerd te wees’!” het Trump se twiet gelees.

Die Amerikaanse president het ook in ‘n twiet daarop gewys dat die aanvallers nie vuurwapens gebruik het nie, in ‘n duidelike boodskap aan Amerikaanse geweerbeheerfanatici “Sien julle dat ons nie nou ‘n geweerdebat het nie? Dit is omdat hulle messe en ‘n vragmotor gebruik het!”

Moslems soek wapens op wit mans om terreur te voorkom in Londen

Moslemswetstoepassers in die Britse hoofstad deursoek nou blankes vir vuurwapens “om terreur in Londen te voorkom”.

Khan het in Mei gesê: “Trump se onkundige siening van Islam kan ons lande minder veilig maak. Dit is die gevaar om gewone Moslems te vervreem. Londen het hom verkeerd bewys.”

Daar was berigte van ISIS-simpatiseerders wat die pogings van die drie terroriste wat betrokke was by die dodelike aanvalle, geprys het, selfs voordat ISIS aanspraak gemaak het op hul verantwoordelikheid.

Die BBC se sekuriteitskorrespondent, Frank Gardner, het gesê propaganda-materiaal is vroeër vanjaar op die kitsboodskapdiens Telegram gedeel en die oproep om dood te maak is wyd in die afgelope weke gedeel soos die Moslem-heilige maand van Ramadan gevorder het.

Volgens die BBC het die ondersteuners van die sogenaamde Islamitiese staat die Londense aanval “die hele nag gevier – selfs voordat enige aanspraak nog deur ISIS gemaak is”.

Londense terreuraanval lyk na rasaanval

‘n Ondersoek is in Londen aan die gang nadat vier mense, asook ‘n polisiebeampte, Keith Palmer, in ‘n terreuraanval voor die Britse parlementsgebou dood is.

Na die aanval, het ISIS-simpatiseerders die terroris geloof en gesê dit was ‘n “geseënde” gebeurtenis omdat “bloed vir bloed” gegee is na die VK se deelname aan die Amerikaanse koalisie-aanvalle in die Midde-Ooste.

Die aanvaller was nie wit nie en vermoedelik van Asiese afkoms.

Die polisie het die aanvaller, wat ‘n polisiebeampte met ‘n mes gesteek het, doodgeskiet. Vyf mense, insluitend ‘n polisielid en die aanvaller, is dood en minstens 40 is gewond toe die terroris met ‘n voertuig in voetgangers op die Westminster-brug ingeploeg het teen 70km/h.

Drie Franse leerlinge wat op ‘n skooluitstappie was, is ook onder die beseerdes. Mense het van die brug in die rivier gespring om te ontkom aan die dood. Twaalf beseerdes verkeer steeds in ‘n ernstige toestand.

Westminster was ure lank afgesper. ‘n Ooggetuie in die parlementsgebou sê hy het gesien hoe ‘n donkergrys viertrekvoertuig doelbewus in twee mense op die brug vasry. Die Britse primier, Theresa May, het die aanval buite die parlementsgebou in Londen ten sterkste veroordeel.

Haar kantoor sê sy het haar meegevoel uitgespreek met die familie van die mense wat tydens die voorval dood en beseer is.

Sover bekend is daar nie Suid-Afrikaners dood of gewond in die aanval in Londen nie.

Die aanvaller het na sy doodstog teen die heining van die parlementsgebou gebots, uit die motor gespring en ‘n polisielid met ‘n mes gesteek voor hy doodgeskiet is.

Die polisie stel ondersoek in of die aanvaller ondersteuning gehad het en hanteer die aanval as ‘n terreurdaad.

Volgens ooggetuies, het Britse gewapende magte ‘n huis in Hagley Road, in die stad Birmingham net voor middernag bestorm, Woensdag.

‘n BBC Newsnight verslag beweer daar is ‘n bewys dat die Hyundai-voertuig gebruik in die aanval, gehuur was van Enterprise in die Midlands op 16 Maart.

Volgens ‘n ooggetuie wat in die omgewing werk, was die aanvaller aan hulle bekend: “Die man van Londen het hier gewoon. Hulle het binnegegaan en drie mans in hegtenis geneem.” Die mans is nie wit nie en vermoedelik van Pakistan.

In Pakistan het woede geheers omdat ‘n krieketspeler, Mohammed Amir, by die lughawe ondervra is toe hy Woensdag die land wou binnekom. Sy ondersteuners meen dat dit geen sin maak dat hy ‘n verdagte kan wees omdat die terroris vermoedelik ook van Pakistan afkomstig was nie.

Intussen het die regerings van Frankryk, Suid-Korea, Portugal en Roemenië bekendgemaak dat van hulle burgers in die voorval beseer is.

Volgens regeringsbronne sal daar geen onderbreking van parlementêre bedrywighede wees nie, maar gerugte doen die rondte dat werksaamhede opgeskort is. Die Britse Laerhuis se werksaamhede is vir vyf ure gestaak toe lede in die gebou toegesluit is vir hul eie veiligheid.

Leiers van lande wat deur onlangse terreuraanvalle geraak is het intussen solidariteit met Brittanje uitgespreek na gister se aanval naby die Parlement in Londen. Die Franse president, Francois Hollande sê terreur raak almal en dat Frankryk verstaan waardeur die mense van Brittanje gaan.

Die Duitse kansellier, Angela Merkel sê Duitsland staan by Brittanje in die stryd teen terreur. Die aanval in Londen volg presies ‘n jaar na ‘n aanval in Brussel in België waarin 32 mense dood is.

In New York in Amerika is veiligheidsmaatreëls intussen verskerp by all Britse konsulate en ander Britse diplomatieke sendings. Die Withuis het ook sy volle steun aan die Britse regering gebied.

Die Withuis se woordvoerder, Sean Spicer het die aanval veroordeel en die Britse polisie se vinnige reaksie geloof.

Londen, Parys ervaar groot druk om terreur te bekamp

Die polisie het Maandag ses mense aangekeer in klopjagte wat verband hou met die bekamping van terrorisme in sentraal-Engeland en Londen.

Plofstofdeskundiges is later ook ontplooi terwyl die polisie met deursoekings besig was.

Speurders het vier mense in Derby en nog een in Burton upon Trent in sentraal-Engeland aangekeer.

‘n Vrou wat daarvan verdink is dat sy besig was om vir ‘n terroristedaad voor te berei, is in Londen in hegtenis geneem.

In Frankryk is die bestaande noodtoestand weer verleng tot na die presidentsverkiesing wat in Mei beslis sal word.

Die toenemende kommer oor die kulturele antagonisme het Frankryk se parlement vroeg Woensdag genoop om te stem vir die uitbreiding van ‘n nasionale noodtoestand tot 15 Julie, ná volgende jaar se verkiesings. Die oornagstem in die Nasionale Vergadering is deur ‘n reuse 288-32 aanvaar.

Slegs die ver-linkses en groenes het teen die verlenging van sekuriteitsmaatreëls gestem.

Die nuwe Minister van Binnelandse Sake Bruno Le Roux, het beklemtoon voor die stemmery dat Frankryk “‘n uiters hoë” risiko van ‘n terroriste-aanval in die gesig staar. Sedert die laaste massamoorde het Le Roux opgemerk dat hulle reeds “meer as 13 terreuraanvalle, wat sowat 30 individue insluit” gefnuik het.

Dit sal die vyfde uitbreiding van die noodtoestand wees, ook genoem Vigipirate. Dit gee die aan die polisie uitgebreide bevoegdhede wat deursoeking en arrestasie betref.

Assange in Londen ondervra deur Swede

WikiLeaks se stigter, Julian Assange, is vandeesweek deur Sweedse staatsaanklaers by Ecuador se ambassade in Londen ondervra oor beweringe dat hy in 2010 twee vroue verkrag het. Hy skuil reeds vier jaar in die ambassade.

Swede se hoofaanklaer, Ingrid Isgren, het vrae aan Assange deur ‘n aanklaer van Ecuador gevra oor die beweringe wat Assange tot nou toe ontken het.

Swede het dié stap geneem nadat Donald Trump as president aangewys is in die VSA. Voorheen het die land geweier om Assange in Londen te ondervra.

Assange het hom die argwaan van Amerika op die hals gehaal toe hy honderdduisende geheime Amerikaanse diplomatieke boodskappe gepubliseer het.

Hy het in Augustus 2012 in die ambassade skuiling gesoek om uitlewering aan Swede vry te spring omdat Swede hom sal uitlewer aan die VSA.

Die 45-jarige Australiër het dus geweier om vir ondervraging na Swede te gaan.

In die VSA duur ‘n kriminele ondersoek na die publikasie van die geheime dokumente deur WikiLeaks voort.

Farage waarsku Brexit word geblokkeer deur howe

Nigel Farage, die voormalige Ukip-leier, het gewaarsku daar sal ‘n opstand wees indien die Parlement deur die Britse hooggeregshof verplig word om die Brexit-referendum te keer.

Die tussentydse leier het sy woede teen die besluit van drie onverkose senior regters uitgespreek om premier Theresa Mei se aanwending van Artikel 50 te keer.

Die wetlike aansoek is gebring deur Bly-ondersteuners, wat gesê het die prerogatiewe magte wat die artikel gebruik, is nie voldoende nie en parlementêre goedkeuring is nodig vir Brexit.

Farage het aan die BBC gesê: “Ek is bekommerd dat verraad naby kan wees. Ek vrees nou dat elke poging aangewend sal word om Artikel 50 te keer of dit te vertraag. As dit so is, hulle het geen idee van die vlak van openbare woede wat hulle sal ontlok nie.”

Ukip-voorloper Suzanne Evans het ook haar verontwaardiging uitgespreek: “Hoe durf hierdie aktivis-regters probeer om ons wil ongedaan te maak?”

Ukip se enigste LP, Douglas Carswell, het dit as “skokkende geregtelike aktivisme” verdoem, en bygevoeg dat “hierdie regters is in wese politici sonder aanspreeklikheid”. Hy het later getwiet: “Blyers, aangehelp en ondersteun deur prokureurs, is besig om kiesers te vertel hulle stemme beteken niks.”

Tory-LP Peter Bone het aan die Daily Mail gesê hy voel “ontsteld” deur die beslissing, en bygevoeg: “. Ek dink dit is vreemd dat die hof probeer om die Parlement te vertel wat om te doen.”

May se regspan het aangevoer dat sy in staat is om artikel 50 van die Verdrag van Lissabon in werking te stel, wat die formele tweejarige proses om die EU te verlaat sal afskop. Dit sou die Brexit-onderhandelinge deur uitvoerende bevel begin, sonder dat dit deur die Parlement hoef te gaan, maar die hooggeregshof het die Bly-kamp gelyk gegee.

Die hof se beslissing, as dit gehandhaaf word op appèl, sal Brexit in chaos dompel.

Deutsche Bank het gesê hulle glo ‘n vroeë verkiesing svolgende jaar is nou onvermydelik en planne ingesluit in hul “basis geval”, maar Downingstraat het daarop aangedring daar moet nie ‘n verkiesing wees voor 2020 nie.

Farage se veldtog het vir Brexit gesorg en hy die 23 Junie-referendum as Brittanje se “onafhanklikheidsdag” beskryf.

Is ‘geestesongesteldheid’ die nuwe dekmantel vir terreur?

Is “geestesongesteldheid” die nuwe dekmantel waaronder djihadistiese aanvalle op die Weste geregverdig word?

Dit lyk beslis só.

Die jongste “geestelik onstabiele” jong man om ‘n oënskynlik arbitrêre aanval op ongewapende burgerlikes te loods was Zakaria Bulhan, ‘n 19-jarige Somaliese Moslem (foto bo).

Hy het op die ouderdom van 5 in Noorweë aangekom en was glo ‘n “geïntegreerde” lid van die samelewing. Bulhan het ‘n Amerikaanse vrou in Londen met ‘n mes doodgesteek Woensdag in ‘n besige park gevul met toeriste.

Daarna het hy nog vyf ander beseer in die steekaanval voordat hy in hegtenis geneem is.

Owerhede het djihadterreur weer eens toegeskryf aan geestesongesteldheid soos by reeds verskeie sulke geleenthede.

In die Verenigde State van Amerika is soortgelyke aanvalle in Orlando, San Bernardino en Chattanooga uitgevoer en het die polisie eers weke of selfs maande daarna erken dit was terreur, wanneer mense nie meer aandag skenk aan die voorvalle nie.

Die polisie trek dan stilletjies hul vorige verklarings terug en erken dit was ‘n terroriste-aanval.

In Nice is die man wat in die skare van veral kinders ingejaag het, ook as ‘n mal mens beskryf, maar “boos” en “fanaties” sou meer gepas gewees het.

In die geval van die Chattanooga-aanval het dit die FBI vyf maande geneem om te besluit dat Mohammed Youssef Abdulazeez inderdaad ‘n djihadis was en nie net ‘n “geestelik versteurde” jong man wat skielik, sommer uit die bloute, vyf ongewapende Amerikaanse dienspligtiges vermoor het nie.

Owerhede moet hulself liewer begin vra waarom so baie geestelike siek mense Islamitiese geweld omhels. En wat gaan Obama en Europese leiers doen omtrent hierdie vreemde epidemie van geestesongesteldheid onder Moslems?

Die Noorweegse Somaliër het byvoorbeeld ‘n diep belangstelling in Islamitiese teologie gehad, het die Independent berig.

Tog bly die Britse polisie verbaas dat die aanvalle iets met Islam te make kan hê. Hulle sê hulle gaan voort met ‘n “ondersoek oor die motiewe” vir die aanval.

Scotland Yard se eerste impuls Woensdag was om te sê die naamlose aanvaller is “geestelik onstabiel”, ‘n storie wat wyd berig is oor die hele Europa en op elke groot TV-netwerk in die Verenigde State van Amerika.

Dit neem klaarblyklik baie langer om terreurmotiewe te ondersoek wat reg onder hul neuse lê, as ingewikkelde geestesversteurings.

Dit terwyl die 64-jarige Diane Horton doodgebloei het in Londen se Russell Square en die ander beseerdes, ‘n Amerikaanse man, Australiese man en vrou, en twee Britte, die niksvermoedende slagoffers was.

Teen die tyd dat die Britse owerhede Bulhan se naam Vrydag vrygestel het saam met die feit dat hy ‘n Moslem is, was die media-aandag weer afgelei deur ander onderwerpe van belang, soos die opening van die Olimpiese Spele en Donald Trump se nuutste “veldtogfout”.

En nie net was Bulhan ‘n Moslem nie, maar ‘n “toegewyde” een, volgens sy beste vriende, wat hom vir sewe jaar al geken het.

Een het aan die Daily Mail gesê hy geen bewyse van geestesongesteldheid by Bulhan ooit opgemerk nie.

Dylan Roof, wat swart Amerikaners in ‘n kerk in Charleston in die VSA afgemaai het, was egter volgens owerhede nie geestesversteurd nie, maar ‘n “wit nasionalis”.

Roof het Suboxone gebruik vir sy dwelmafhanklikheid, ‘n middel wat glo dikwels tot uitbarstings van woede lei.

Maar ‘n Imam wat daarvan beskuldig is dat hy aktief lede werf om godsdiensgeweld te pleeg, hoef nie ‘n elektroniese moniteringsband te dra nie omdat dit sy “menseregte” skend, het ‘n Britse hof onlangs bevind.

Gewapende polisie ontplooi na mesaanval in Londense park een eis

‘n Mesaanval in Londen het ‘n vrou se dood veroorsaak en vyf ander mense is beseer.

Die aanvaller wat amok gemaak het in sentraal-Londen se Russell Square kon ‘n terreurmotief gehad het, sê ondersoekbeamptes nadat ‘n verdagte in hegtenis geneem is op die toneel.

Beamptes het ‘n elektriese skokgeweer gebruik om die 19-jarige man in hegtenis te neem. Die polisie is ingeroep na die voorval in Russell Square naby die Britse Museum net ná 22:30 Woensdag.

Die verdagte is na die hospitaal geneem waar hy in polisie-aanhouding bly.

Mark Rowley, assistent-kommissaris die Metropolitaanse Polisie en mees senior teen-terrorisme beampte in Brittanje het die media toegspreek.

Hy het gesê “geestesgesondheid” was ‘n “beduidende” faktor in die voorval, maar het nie uitgebrei oor terrorisme nie.

Twee mans, wat na bewering van Midde-Oosterse afkoms is, is gesien dat hulle verdag optree buite die hotel na die voorval, volgens getuies.

Een getuie, ‘n 35-jarige, wat anoniem wou bly, het aan Express.co.uk gesê: “Ek het gesien hoe twee mans van Midde-Oosterse afkoms verdag optree buite die Imperial Hotel, op Southampton Row.

“Een man het op ‘n motorfiets aan die verkeerde kant van die pad opgejaag met die ander man wat in ‘n ander rigting laat spaander het.”

“Jy weet daar is iets verkeerd wanneer jy die polisie sien opdaag met gewere,” het ‘n ander ooggetuie gesê.

Maar Scotland Yard het gesê vir “gerusstelling en veiligheid” sal Londen Donderdagoggend ekstra beamptes ontplooi, insluitende gewapende polisie.

Die aanval in die gewilde toeriste-area kom te midde van waarskuwings oor die onafwendbaarheid van ‘n terroriste-aanval in die Verenigde Koninkryk na maande van jihadi-aanvalle in Europa en die Midde-Ooste.

Die slagoffer, wat vermoedelik in haar 60’s was, se naam is nog nie bekend nie. Twee vroue en drie mans is beseer.

Leon Lemmer: Melanie Phillips oor Londonistan

Londen, die Britse hoofstad, het vandeesmaand ‘n Moslem-burgemeester van Pakistanse oorsprong gekry (Praag 6 deser). Geen sektor van die immigrantebevolking in die Weste (veral Amerika, Brittanje en Europa) veroorsaak meer probleme en word meer gevrees as die Moslems nie. Die klassieke boek oor die Moslembevolking in veral Engeland is Melanie Phillips (gebore in 1951) se Londonistan: How Britain has created a terror state within (London: Gibson Square, 2012, 288p; Amazon Kindle $7,40). Sy was aanvanklik ‘n linkse joernalis maar “has been mugged by reality.” Londonistan verwys nie slegs na die Britse hoofstad nie, maar ook na vermoslemde areas in Britse nywerheidstede, wat die tradisionele aard van die Britse samelewing nie net verander het nie maar op die lange duur selfs kan vernietig. Die agtervoegsel -stan, soos in Pakistan, beteken in Persies en Oerdoe ‘n plek of land. Londonistan is die naam wat die Franse geheimediens aan Brittanje gegee het omdat daar aanvanklik geen amptelike besorgdheid was oor die potensiële gevaar wat Moslem-immigrasie inhou nie, al is Brittanje telkens deur Frankryk daaroor gewaarsku (Kindle 4920). Frankryk het eerstehandse ondervinding van Moslem-immigrante, veral sedert die grootskaalse invloei van Algerynse Moslems na afloop van die Algerynse oorlog (1954-1962).

Sommige mense en dalk veral politici sien nie graag feite onder die oë waarvan hulle nie hou nie. Afgesien van hulle ydele ego’s is politici se openbare beeld vir hulle baie belangrik. Byvoorbeeld, toe Pallo Jordan nie meer as doktor aangespreek kon word nie, het hy dadelik uit die politiek getree. Van die kernkenmerke van politiek is professionele manteldraaiery. Daarom is daar talle voorbeelde van politici wat van een politieke party na die ander migreer het, bv Japie Basson en Koos van der Merwe. Soms kan so ‘n skuif eerbaar wees, bv as die politieke party (radikaal) van beleid verander, soos die Nasionale Party. Ander kere is so ‘n skuif minder eerbaar, bv wanneer dit suiwer in eie hoogsbetalende, posbehoudende belang is.

Die Nasionale Party het amptelik maande of eerder jare lank voorgegee dat sy onderhandelinge met die ANC-terreurgroep klopdisselboom gaan; dat talle deurbrake gemaak en lofwaardige kompromieë aangegaan is; dat formidabele wigte en teenwigte gevestig is; dat daar ‘n skitterende nie-gewelddadige, nie-kommunistiese land in die vooruitsig is; en dat nie net die boere se kaart en transport veilig is nie, maar dat daar ook ‘n veilige, voorspoedige toekoms vir al die blankes en hulle nageslagte, insluitende die taal en kultuur van Afrikaners, voorlê. Hierdie beeld is op ‘n uiters sluwe manier geskep om die oneervolle, onnodige, ongelooflik dwase, algehele politieke oorgawe aan swart mag te verdoesel.

Groter politieke dwaasheid as wat in 1990/1994 in Suid-Afrika gepleeg is, is moeilik voorstelbaar. Maar Britse politici het op ‘n soortgelyke manier aanvanklik die werklikheid van die immigrante in hulle midde en die probleme wat hulle veroorsaak, probeer miskyk en dit later probeer regverdig of verantwoordelikheid vir hulle aandeel ontken. Die nie-wit immigrante het ‘n ander kultuur as die inheemse Britte. Voor 1950 was die Britse bevolking monokultureel blank. Blanke immigrante uit Europa en Statebondslande, asook Jode, is met gemak in die bevolking opgeneem. Met nie-blanke immigrante was dit nie moontlik nie en dit het van Brittanje ‘n multikulturele land gemaak.

Weens kultuurverskille, dus nie-wittes se vreemde leefwyse, kon hulle nie so maklik soos blankes in die Britse samelewing geassimileer word nie. Die nie-blanke immigrante was geneig om eie monokulturele gebiede in Brittanje te vestig, wat veral in stede aangetref word en dikwels die aanskyn van krotbuurte aangeneem het. Daar is nie-wittes wat makliker as ander met die Britte integreer, bv Hindoes uit Indië (2102), maar daar is ook nie-wittes wat glad nie kon of wou integreer nie. Moslems uit bv Pakistan en Bangladesj, veral die fundamentalistiese variëteit, wil Brittanje kultureel verander en selfs polities-religieus oorneem pleks van self ‘n poging aan te wend om by hulle nuwe vaderland aan te pas. Dit is die onderwerp van Phillips se boek. Hierdie teks is so ryk aan inligting en gesonde insig dat dit onmoontlik is om in ‘n enkele rubriek reg aan alles te laat geskied.

“This book is an attempt to piece together this complex cultural jigsaw, and to show how the deadly fusion of an aggressive ideology [Islamism] and a society that has lost its way [Britain] has led to the emergence of Londonistan” (435). “The attempt to establish [a] separate Muslim identity is growing more and more intense, with persistent pressure for official recognition of Islamic family law, the rise of a de facto parallel Islamic legal system not recognised by the state, demands for highly politicised Islamic dress codes, prayer meetings or halal food to be provided by schools and other institutions, and so on. No other minority attempts to impose its values on the host society like this. Behind it lies the premise that Islamic values trump British ones, and that Muslims in Britain are necessarily hostile to the values of the society of which they are citizens” (451).

Die meer sigbare gevaar vir Brittanje is dat terroriste saam met die Moslem-immigrante ingevoer is; soms as nasate. “The attempts to take over our culture is even more deadly to this society than terrorism” (74). Islamisering is ‘n “attempt to colonise British society for Islam” (162). ‘n Soortgelyke situasie bestaan in Suid-Afrika. Toe die terroriste die bewind oorgeneem en hulle geweld amptelik gestaak het, is die publiek wysgemaak dat alles nou wonderlik gaan wees. Maar toe het die swartes hulle kulturele oorlogvoering in alle erns vanuit hulle politieke magsposisie begin ten einde die blankes en hulle kultuur onder die dekmantel van bv transformasie en nasiebou te verswelg en te poog om bv Afrikaner-identiteit en Afrikaans te vernietig.

Op amptelike Britse regeringsvlak en by die elite is daar ‘n gebrekkige besef van die gevare wat dreig: “They are simply blind to the ruthless way in which the Islamists are exploiting our chronic muddle of well-meaning tolerance and political correctness (backed up by the threat of more violence) to put Islam on a special – indeed, unique – footing within Britain. As a result, the steady Islamisation of British public space is either being ignored or even tacitly encouraged by a political, security and judicial establishment that is failing to identify the stealthy and mind-bending game that is being played” (74). “Islamism will only be repulsed if Britian once again regains the confidence of its own culture, heritage and traditions” (196). In Brittanje behoort konserwatisme, tradisionalisme en identiteitsbevestiging en -bevordering die wagwoorde te wees. Dit geld ook vir die blankes, veral die Afrikaners, in Suid-Afrika. In sowel die ou as die nuwe Suid-Afrika is die regering met geweld afgedreig. Dit toon dat die gewelddadigheid (en die onbeskaafdheid wat daarmee gepaard gaan) nie deur gesprekvoering, paaiery en halfhartige optrede uitgewis kan word nie maar net deur ferm optrede en swaar strawwe. Een van die baie dinge wat FW de Klerk en sy kornuite nie verstaan het nie, is “the first law of terrorism, which is that it preys on weakness” (4027). Swakheid veroorsaak dat terrorisme ‘n lonende bedryf word.

Die huidige Britse regeringstrategie is gebaseer op “isolating the extremists and encouraging the moderates. The problem, however, is that it doesn’t understand what Muslim extremism is. Believing that Islamic terrorism is motivated by an ideology which has ‘hijacked’ and distorted Islam, it will not acknowledge the extremism within mainstream Islam itself” (80). Islamiste “are all engaged in the same project – to Islamise the free world” (97). “The premise upon which this book is based is … that jihadi Islamism … has become today the dominant strain within the Islamic world” (441; ook 4079).

Phillips gee voorbeelde van hoe sogenaamde gematigde Moslems by pogings betrek word om die bedreigings te neutraliseer wat hierdie immigrante vir die Britte inhou. Telkens is die resultate teleurstellend omdat die sogenaamde gematigdes nie bereid is om terreurdade te veroordeel nie. Dit herinner aan Desmond Tutu wat beweer het dat hy teen geweld gekant is maar terselfdertyd alles in sy vermoë gedoen het om onrus te stook en dan geweier het om die daaruit voortvloeiende geweld te veroordeel. Dit herinner ook aan Michael le Cordeur wat as vermeende pro-Afrikaanse deur die Afrikaanse Taalraad, die Afrikaanse Taalmuseun en -monument en selfs Het Jan Marais Nationale Fonds by aktiwiteite betrek word maar wat dan as valse profeet van Afrikaans Wim de Villiers se verengelsingsbeleid aan die Universiteit Stellenbosch ondersteun.

In Suid-Afrika is daar nie ‘n enkele universiteit wat daarop aanspraak kan maak dat hy nie ANC-gedienstig is nie. In Brittanje is daar ‘n soortgelyke neiging: “The universities are steadily being Islamised, with academic objectivity in the teaching of Islam and Middle East studies being set aside in favour of indoctrination and propaganda” (108). Daar is selfs “the increasing Islamisation of the police” (114). Soos in Suid-Afrika word voorkeur aan nie-wit kandidate gegee, wat met ondergekwalifiseerdheid wegkom, met die gevolg dat die publiek vertroue in polisiëring verloor. “The courts still appear to be bending over backwards* to appease Muslim radicalism” (168). “Sharia law is steadily encroaching into British institutions … Britain is already developing parallel sharia jurisdiction** … with blind eyes turned to such practices as forced marriage, cousin marriage, female genital mutilation and polygamy; indeed, welfare benefits are now given to the multiple wives of Muslim men” (156). “Most of the leadership of the Islamic movement is on [state] benefit” (843). Plaaslik word die onnodige ekstra koste wat Jacob Zuma se talle vroue vir belastingbetalers meebring nooit opgehaal nie. [* Byvoorbeeld, “a series of judgments under human rights law – such as the ruling that halting welfare payments to asylum-seekers denied them a right to family life” (953). “Almost a quarter of all terrorist suspects arrested in Britain since 9/11 had been asylum-seekers” (964). Dit is eintlik “dutiless rights” (1093). “The highest judges in the land had been engulfed by the moral bankruptcy of victim culture” (1200). ** Dit word die “sharia creep” genoem (4967).]

Die Britte het nie die gevaar van Islamisme onmiddellik na die 9/11-voorval in Amerika besef nie. “The very concept of Islamic terrorism or other wrongdoing is automatically denied” (446). Die Britse publiek (eerder as die politici) het hierdie boodskap eers op 7 Julie 2005 gekry toe bomme in drie ondergrondse Londense treine en in ‘n bus ontplof het. Die gevolg was 52 dooies en meer as 700 beseerdes. “The appaling phenomenon of suicide bombing had arrived on British soil. Two weeks later, an almost identical attempt was made to blow up commuters on the Tube [London underground railway system] and buses. This time – incredibly – all four bombs failed to detonate … From the moment the [7/7] bombs went off, however, Britain sought to deny their full implications. For it quickly became clear that the bombers were all British … There was now no getting away from the fact that British Muslims had turned themselves into human bombs to murder as many of their fellow citizens as possible … The attacks had been carried out by home-grown Muslim terrorists” (217). “These British boys, the product of British schools and universities and the British welfare state, behaved in a way that repudiated not just British values but the elementary codes of humanity” (239). “It [7/7] dwarfs altogether any previous terrorism directed against the British state, including the campaign waged by the IRA” (Irish Republican Army) (4325).

“Every year some two thousand British Muslims were attending clandestine terrorist training camps around Britain to learn about holy war … The camps were being held most weekends in Birmingham and London” (1269). “The Islamists were being left undisturbed to conduct their activities on the assumption that they would not then attack Britain” (1408). Daar was soortgelyke verbaasde ongeloof in Suid-Afrika toe dit blyk dat verskeie moskees en kerke* vir terreurdoeleindes misbruik is. Die onbeholpe Nasionale Party-regering het hulle nie as onheilige ruimtes getakseer nie, maar verkeerdelik as heilige plekke. Die werklikheid van Suid-Afrikaanse “home-grown terrorists” gedurende 1990-1994, waarop ek voorheen die aandag gevestig het, is aan die plaaslike publiek feitlik onbekend. [* Onder die voorwendsel van religieuse vryheid: “In both the US and the UK, there was and still is a great reluctance to investigate any religious activity unless there is clear evidence that a crime has been committed” (1461). Die Britse polisie se beleid is “never to raid the mosques” (4476).]

In die Britse bevolking van sowat 60 miljoen is daar ongeveer 2 miljoen Moslems. “According to British officials, up to sixteen thousand British Muslims either are actively engaged in or support terrorist activity, while up to three thousand are estimated to have passed through al Qaeda training camps, with several hundred thought to be primed to attack the United Kingdom”* (234). “What if Britain, rather than being the front line of defence against the threat of radical Islam, has become a quisling** state that actually threatens to undermine that defence? What if, instead of holding the line for Western culture against the Islamic jihad***, Britain is sleepwalking into the arms of the enemy?”(256). [* “In 2001, a BBC poll had found that 15 percent of British Muslims supported the 9/11 attacks on America” (2083). In 2005 “one in ten [British Muslims] supported the attacks on July 7, and 5 percent said that more attacks in the UK would be justified” (2090). “An opinion poll carried out … July 2006 revealed that seven per cent of Muslims polled, equivalent to 112 000 British Muslims, thought suicide bombing in the UK was justified in some circumstances” (4296). ** Quisling: “A generic term for a traitor who aids an occupying force.” *** Jihad: “Holy war undertaken by Muslims against nonbelievers.” (Albei laasgenoemde aanhaling uit Collins World Encyclopedia, 2003.)]

“Britain has become Europe’s Islamist terror factory” (4166). “Britain had become the global hub of Islamic terrorism outside the Muslim world” (4920). “London has become the most important centre for Islamic thought outside the Middle East” (594). Een van die gevolge is “the astonishing procession of terrorists fanning out from London across the globe” (624). “London had been the epicentre of Islamic militancy in Europe. Under the noses of successive British governments, Britain’s capital had turned into ‘Londonistan’ – a mocking play on the names of such state sponsors of terrorism as Afghanistan – and become the major European centre for the promotion, recruitment and financing of Islamic terror and extremism” (272). Dit is natuurlik nie die eerste keer dat Londen, eens voorgehou as die hoofstad van (Westerse/Europese) beskawing, funksioneer as gasheer en vroedvrou* van terrorisme nie. Die “ANC in ballingskap” het jare lank die gasvryheid en misplaaste verdraagsaamheid in die Britse hoofstad misbruik om fondse en wapens te bekom en om sy terrorisme te beplan en ten uitvoer te bring. Nou toon die Islamiste aan die naïewe Britte hoe destruktief die koestering van terroriste is. Maar geen Britse regering aanvaar verantwoordelikheid vir die verwoesting wat terrorisme in Suider-Afrika aangerig het en vir die wandade wat deur sodanige regerings gepleeg word nie. [* “The British acted as midwife to the monster of global jihad” (1455).]

Phillips vestig die aandag op die volgende waarheid oor Britse Islamisme: “Always presenting themselves not as aggressors but as defenders of a victimised culture, the Islamists seize on any defense the west may mount to protect itself, citing such action as further proof of its perfidy in order to incite hatred and recruit yet more to the cause. This is the trap that terrorism always sets for its victims – that there is no escape from it. A response by terrorism’s victims creates more terrorists; but not to respond is to surrender to terror. Thus, to follow the anti-war argument to its logical conclusion, the west must do nothing to defend itself against murderous aggression or the clear threat of such aggression, because this in turn will be used to recruit still more to the cause of terrorism. This is, of course, a recipe for cultural suicide and the defeat of the west” (403). Pleks van Islamiste te paai, moet daar eerder die volgende ondubbelsinnige immigrantbeleid wees: “Fit in or get out” (4226). Margaret Thatcher het darem die moed van haar oortuiging gehad om Nelson Mandela ‘n terroris te noem. Plaaslik het ons egter elemente soos Max du Preez en Pierre de Vos wat predik dat blankes stil moet bly en eerder moet luister na wat swartes sê en ‘n mens soos Anton van Niekerk wat Afrikaners daarvan beskuldig dat hulle vyande kweek as hulle beswaar teen die miskenning van Afrikaans opper.

“After the London bombings, the main concern of the media and intelligentsia was to avoid ‘Islamophobia’, the thought-crime that seeks to suppress legitimate criticism of Islam and demonise those who would tell the truth about Islamist aggression. Consequently, Muslim denial of any religious responsibility for the bombings was echoed and reinforced by government ministers and commentators, who sought to explain the Islamist terror in their midst by blaming, on the one hand, a few ‘unrepresentative’ extremist preachers and, on the other, Muslim poverty and discrimination … Londonistan is – among other things – a state of mind that has spead well beyond the capital … It is not a transient phenomenon … and has been created by the confluence of two lethal developments. The first was die arrival in Britain of large numbers of Muslims, first from Asia and then from Arab countries, where Islam had been systematically radicalised by a political agenda promoting the conquest and Islamization of the West. The second development, which was critical, was that British society presented a moral and philosophical vacuum that was ripe for colonisation by predatory Islamism. Britain has become a decadent society, weakened by alarming tendencies towards social and cultural suicide” (419).

Daar is “a fundamental loss of national self-belief throughout the institutions of British society. Driven by postcolonial guilt and, with the loss of empire, the collapse of a world role, Britain’s elites have come to believe that the country’s identity and values are by definition racist, nationalist and discriminatory. Far from transmitting or celebrating the country’s fundamental values, therefore, they have tried to transform a national culture into a multicultural society, both in terms of the composition of the country and the values it embodies … all minorities are deemed to have equal status with the majority and any attempt to impose majoritarian values is held to be discriminatory. Schools have ceased to transmit to successive generations either the values or the story of the nation, delivering instead the message that truth is an illusion and that the nation and its values are whatever anyone wants them to be. In the multicultural classroom, every culture appears to be taught except Britain’s indigenous one” (457).

In Suid-Afrika probeer die marxiste polities korrek om die plaaslike “bevrydingstryd” aan die gewelddadigheid van blankes toe te skryf en om die fundamentele immoraliteit van die terroriste te ontken. Boonop word enige poging om die Afrikanervolk te laat herleef, verdag gemaak en ondermyn. Ons geskiedenis word herskryf om blankes af en swartes op te gradeer. Wanneer Die Burger (6 April 2016) oor belangrike datums in die geskiedenis berig, bly die aankoms van Jan van Riebeeck in Tafelbaai (doelbewus) onvermeld.

“Virtually the entire British establisment has succumbed to multiculturalism and victim culture, and the attack on British values that these encapsulate. In America, the churches have been in the forefront of the defence of Western values. In Britain, by contrast, the Church of England has been in the forefront of the retreat from the Judeo-Christian heritage. At every stage it has sought to appease the forces of secularism, accommodating itself to family breakdown, seeking to be nonjudgmental and embracing multiculturalism” (506; ook 3175). “Britain … has effectively allowed itself to be taken hostage by militant gays, feminists or ‘antiracists’ who used weapons such as public vilification, moral blackmail and threats to people’s livelihoods to force the majority to give in to their demands” (517).

In Suid-Afrika word die swart meerderheidsmening op hierdie manier afgedwing, bv deur die toepassing van polities korrekte sensuur. Baie dinge mag nie meer by die naam genoem word nie. “As religion has retreated and morality becomes privatised, individual conscience has become universalised” (529). Dink aan die wêreldburgers wat Wim de Villiers aan die Universiteit Stellenbosch wil kweek. Phillips noem sodanige strategie ‘n “potentially deadly cultural meltdown” (557). “Instead of being taught how to think, children were now told what to think” (1745).

My teks hier bo is hoofsaaklik op die voorwerk van Phillips se boek gebaseer. Dit is duidelik dat ek die res van hierdie belangrike boek nie hier in besonderhede bekend kan stel sonder om ‘n redelike lengte vir hierdie rubriek op ‘n buitensporige manier te oorskry nie. Maar my bostaande teks behoort aan Praag-lesers ‘n aanduiding te gee van waaroor hierdie boek handel en ook dat sommige aspekte plaaslik ter sake is. “Muslim enclaves” word ironies “areas of separate development” genoem (589) en vir immigrantgebiede word selfs die kosmologiese term “black holes” gebruik (1705). Ek sluit hierdie rubriek af met twee paragrawe wat ‘n aantal aanhalings uit die res van die boek bevat.

“The emergence of a culture of hyperindividualism gave rise to a radical egalitarianism of lifestyles and values. Morality was privatised, and all constraints of religion, tradition or cultural taboos came to be seen as an attack on personal autonomy. Where previously ties of obligation had bound individuals to each other and to the state, the new culture of entitlement imposed instead an obligation on the state to deliver individual demands that were presented as rights. Since radical egalitarianism meant that all lifestyles were of equal value, the very notion of a majority [ie white] culture or normative rules of behaviour became suspect as innately exclusive, prejudiced or oppressive” (1015). “Moral equivalence rapidly mutates into moral inversion, in which those doing wrong are excused if they belong to a ‘victim’ group while those at the receiving end of their behaviour are blamed simply because they belong to the ‘oppressive’ [white] majority” (1898).

Ingevolge die multikulturele standpunt “Britain is now made up of many cultures that are all equal and therefore have to be treated in an identical fashion, and … any attempt to impose the majority [ie white] culture over those minorities is by definition racist” (1631). Multiculturalism and antiracism were now the weapons with which minorities were equipped to beat the majority. Not all minorities, mind you – Jews were not considered to be a minority … since Jews were seen to be powerful, they were part of the majority and so could never be victims” (1669). “Democracy became effectively redefined from majority [ie white] rule among equal citizens to power-sharing among ethnic and other interest groups” (1026). In Suid-Afrika het FW de Klerk se sogenaamde magsdeling tot algehele magsoorgawe aan die swart meerderheid gelei. Die wit meerderheid in Brittanje word deur etniese minderheidsgroepe suksesvol tot magsdeling geïntimideer, maar in Suid-Afrika is daar (nog) feitlik geen sprake dat die swart meerderheid hom aan die blanke of ander etniese minderhede hoef te steur nie.

‘Londonistan’: Britse hoofstad kry Moslemburgemeester ná bittere stryd

Die Britse Konserwatiewe Party is besig met interne verwyte nadat hulle waarskynlik die plaaslike verkiesing in Londen ver verloor het. Hoewel stemme in gister se plaaslike verkiesings eers vanaf vanoggend om 9-uur Suid-Afrikaanse tyd (8-uur in Engeland) getel gaan word, is dit feitlik ‘n uitgemaakte saak dat die Moslemkandidaat van die Arbeidersparty, Sadiq Khan, teen Zac Goldsmith van die Konserwatiewes gaan wen. Dus gaan Londen, die rykste stad in Europa wat ook as nie-amptelike finansiële hoofstad optree, vir die eerste keer in die geskiedenis oor ‘n Moslemburgemeester beskik. Hy vervang mnr. Boris Johnson, wat in ‘n leierskapstryd met die eerste minister David Cameron gewikkel is.

Zadiq Khan met 'n plakkaat waarin vlugtelinge in Londen verwelkom word
Zadiq Khan met ‘n plakkaat waarin vlugtelinge in Londen verwelkom word

Die mees onlangse meningspeiling deur die Evening Standard het aangetoon dat Khan met 14% teenoor Goldsmith voorloop. Laasgenoemde het gedurende die verkiesing gepoog om Khan verdag te maak deur hom met radikale Moslems te verbind. Maar volgens Andrew Boff, die Konserwatiewe leier van die Groter Londense stadsraad, was dit ‘n “verregaande” fout om Khan vir sy bande met “ekstremistiese” Moslems aan te val. Volgens hom “kan dit skade aan die party se verhouding met Moslems berokken”.

Enkele minute nadat die stembusse gisteraand gesluit het, het mnr. Boff Goldsmith se strategie om op Khan se oënskynlike bande met radikale Moslems te fokus, skerp gekritiseer. Hy het aan die BBC gesê: “Dit kom eintlik daarop neer dat mense met konserwatiewe godsdienstige sienings nie vertrou kan word nie en dat jy nie ‘n platform met hulle kan deel nie. Dis verregaande.”

Boff het bygevoeg dat Zac Goldsmith “regte skade gedoen het” en “brûe opgeblaas het” wat die Konserwatiewe Party met Londen se Moslemgemeenskappe gebou het. Volgens hom is dit ‘n fout om “mense met konserwatiewe godsdienstige menings aan ondersteuners van terrorisme gelyk te stel. Ek het genoem dat dit ‘n fout is sover dit die toekomstige integrasie van Londen (met Moslems) betref. As jy ‘n politikus in Londen is, is dit ‘n baie vreemde ding om te doen. Ek meen dat dit die Konserwatiewes skerp gaan benadeel, veral in daardie dele van Londen met ‘n hoë Moslembevolking.”

Die persentasie Moslems in Londen is reeds vyftig persent en sal na verwagting toeneem soos wat immigrasie, asook die hoë bevolkingsaanwas van Moslems, sy tol eis.

Londen beskik oor ‘n reuse- stedelike ekonomie, die tweede grootste in Europa, naas Parys wat net ‘n kortkop voor die Britse hoofstad is. Die tien grootste stedelike gebiede in Europa is die volgende:

  1. Paryse stedelike gebied, Frankryk €623 miljard
  2. Groter Londen, Verenigde Koninkryk €622 miljard
  3. Duitse Ryn-Ruhrgebied, Duitsland €362 miljard
  4. Nederlandse Randstad, Nederland €263 miljard
  5. Madrid-stedelikegebied, Spanje €199 miljard
  6. Milanese stedelike gebied, Italië €190 miljard
  7. Frankfurt-aan-die-Main, Duitsland €173 miljard
  8. Rome: stedelike gebied, Italië €154 miljard
  9. München-streek, Duitsland €147 miljard
  10. Berlynse stedelike gebied, Duitsland €146 miljard

Vergeleke hiermee, beskik die hele Suid-Afrika oor ‘n BNP van €284 miljard, oftewel effens groter as die Nederlandse Randstad wat uit Amsterdam, Rotterdam, Den Haag en Utrecht bestaan. Drie stedelike gebiede in Europa, waaronder Parys en Londen, se ekonomieë is dus meer as twee keer so groot soos die totale Suid-Afrikaanse ekonomie! En dit is juis een van hulle wat van vandag af onder ‘n Moslemleier staan.

Die gevolge vir Engelse en Britse identiteit is ook legio, want voortaan sal Britse politici toenemend hul Islamitiese kiesers moet pamperlang, soos inderdaad reeds in Londen gebeur.

Londense winkels verkoop beesurine saam met kos

Beesurine word al jare lank neffens kosprodukte in Londen verkoop.

Dit word gebruik deur aanbidders in sekere Hindoeseremonies, maar dit is onwettig om te verkoop vir menslike gebruik in Engeland.

Bekend as Gau mutra, word dit in winkels aangetref wat ook kos verkoop. Dit is ‘n oortreding van gesondheidsregulasies in die VK.

Die Britse Geoktrooieerde Instituut van Omgewingsgesondheid het gewaarsku teen die aankoop van voedsel waar dié produk teenwoordig is.

In een winkel was die bottels urine selfs vertoon onder ‘n rak van naanbrood.

Een werker in ‘n winkel in Greenwich sê: “Hindoes kom om dit te koop vir godsdienstige redes, as ‘n baba gebore word, word dit gebruik in die huis vir goeie geluk.”

‘n Tempel in Watford, Bhaktivedanta Manor, besit ‘n melkplaas wat ook die urine vir gelowiges bemark.

Die besturende direkteur Gauri Das sê die tempel verkoop al koei-urine sedert die vroeë sewentigerjare en mense drink dit.

“Daar was ‘n aanvraag uit die Suid-Asiatiese gemeenskap. Hulle gebruik dit vir pujas [godsdienstige ritueel], medisinale doeleindes of selfs die skoonmaak van dinge,” het hy gesê.

Hy ontken egter dat hy dit vir menslike gebruik verkoop. “Dit hang af van die aanbidders wat hulle wil doen daarmee.”

Die Britse Foods Standards Agency (FSA) se woordvoerder het gesê dit is onwettig om urine te verkoop vir menslike gebruik, maar wanneer dit glo ekstern toegedien word, word nie as voedsel geklassifiseer nie.

Beesmis word ook saam met urine in ‘n verskeidenheid velsorgprodukte gebruik.

Britse polisie sê jongste mesaanval was terreur

Die Britse polisie sê ‘n mesaanval waarin drie mense Saterdag by ’n Londense moltreinstasie gesteek is kan verband hou met terreur.

Een man is ernstige beseer toe ‘n swarte hom op die Leytonstone-stasie in die oostelike deel van Londen aangeval het. Twee ander mense het ligte wonde opgedoen.

Amateur-beeldmate­riaal op die internet, wys ‘n plas bloed en bloederige voetspore by die stasie se ingang.

‘n Man met ‘n mes gewapen wat na die mense naby aan hom mik kan ook gesien word.

’n Polisielid skree daarna “Laat val die mes!” en stel die swart aanvaller dan buite aksie Tasergeweer.

Die aanvaller het glo geskree: “Dit is vir Sirië!”

“Ons beskou dit as ’n voorval van terreur,” het Richard Walton, hoof van die eenheid, in ’n verklaring gesê. Hy het die publiek gevra om kalm te bly, maar waaksaam te wees.

Die Londense metropolitaanse polisie se terreureenheid ondersoek die voorval.

Die Britse parlement het lugaanvalle teen die Islamitiese Staat (ISIS), in Irak en Sirië uitgebrei na ‘n parlementêre stemmery toestemming aan die stap verleen het.