Die Proteas het die eerste toets teen Wes-Indië op die vierde dag van die wedstryd wat in Trinidad gespeel is, in die sakkie toegeknoop. Die Wes-Indiërs is met 163 lopies met die kous oor die kop huis toe gestuur.
Dale Steyn, wat met sy vyf paaltjies in die eerste beurt sy 200ste toetspaaltjie platgetrek het, is met ‘n wedstrydontleding van agt vir 94 as die man van die wedstryd aangewys.
Iemand wat egter self in aanmerking moes kom, is die tuisspan se Sullieman Benn, wat self agt paaltjies platgetrek het, maar ‘n honderd lopies meer as Steyn afgestaan het. Benn het ook ‘n rekord agste paaltjie vennootskap van 66 lopies teen Suid-Afrika met Shane Shillingford gedeel.
Die Wes-Indiërs het die wedstryd sonder verskeie van sy topspelers aangepak.
Intussen het Krieket SA ‘n besige program vir die Proteas aangekondig. Drie toetse word teen Indië gespeel, onder andere een in die nuwe Moses Mabhidastadion in Durban om die 15oste herdenkingsjaar van die aankoms van Indiërs in Suid-Afrika te vier. Indië word ook in vyf eendagwedstryde die stryd aangesê, Zimbabwe in drie, en dan word Pakistan in vyf eendagwedstryde in die Verenigde Arabiese Emirate die stryd aangesê.
By die wedstryd in die Moses Mabhidastadion word die nuwe kompetisie om die Krish Mackerdujtrofee geloods, en die grootste skare verwag wat nog ‘n krieketwedstryd in Suid-Afrika bygewoon het.
Twee gelukkige viere van agtereenvolgende balle deur Hashim Amla in die Proteas se eerste beurt in die laaste kriekettoets teen Engeland laat die vraag ontstaan: “Wat het van die byglip geword?”
So omtrent twee jaar gelede, toe die gestryery oor sy aanwending op die hewigste was – was hy ‘n spesialiskolwer of ‘n kolwer/paaltjiewagter? – het AB de Villiers aangekondig dat hy nie weer die vangerhandskoene sal aantrek nie. Sy plan, sy vasberade doel, was om die “beste kolwer” in die wêreld te word. Hy is dit miskien nog nie; nie op die ranglyste of in die oë van ander spelers of selfs die publiek nie. Maar gisteraand, vir omtrent twee glorieuse ure, was daar nie ‘n beter toepasser van die kuns en ambag van die kolwer as dieselfde jong De Villiers nie. Hy het ‘n beurt van groot presiesheid, volmaakte tempo en ‘n koelbloedige verwoestheid gespeel. Hy het gedryf, gehaak, getrek, gekap, laat gekerf en, in ‘n oomblik van verblindende genialiteit ‘n volbal van ‘n naatbouler oor die kop van die paaltjiewagter getrek vir ‘n stuitige viertjie.
Die Engelse krieketspan het gister op Supersportpark in Verwoerdburg ontwaak om die hoogaangeskrewe maar vormverlore Proteas uit die IRK se kampioenskapstoernooi te boender.
Ek en my maat Wim was daardie swart dag in 1999 persoonlik op Edgbaston in Birmingham, toe menere Klusener en Donald ‘n breinfloute beleef het en uitgehardloop is met die laaste bal van die Krieketwêreldbeker 1999. Ek kon sedertdien nog nie besluit wat was erger nie: die skok langs die veld, of hoe die Aussie-ondersteuners ons buite die stadion getart het nie.